Ο φασισμός αποτελεί την ανίερη συμμαχία του καπιταλισμού

Υπενθυμίζουμε για μια ακόμα φορά ότι Ο ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΣ της κοινωνίας, ξεκινάει πρώτα από τον ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ μέσα στις γειτονιές. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να είναι κάποιος συνεργός ενός φασίστα: Όποιος ανέχεται την ρατσιστική συμπεριφορά στην γειτονιά του και επιτρέψει να συνεχιστεί ακάθεκτη, τότε γίνεται ηθικός αυτουργός της εξάπλωσης του φασισμού λόγω ολιγωρίας. Ο καθένας που παραμένει απαθής σε όσους εμμένουν στο μισαλλόδοξο λόγο και αφήνει τις τακτικές εκφοβισμού και προπηλακισμού των άλλων επειδή, φοβάται, βαριέται, ή «απλά δεν τον αφορά», έχει πάρει χωρίς να το γνωρίζει, θέση υπέρ του βασανιστή – τραμπούκου (θύτη) και σιωπηλά κατά του θύματος. Η ολιγωρία γίνεται χειρότερη, διότι φαντάζει σαν αποδοχή της φασιστικής συμπεριφοράς και ακούσια ή ανομολόγητη προτροπή για την εξάπλωση της.

post image

«Ο φασισμός αποτελεί την ανίερη συμμαχία του καπιταλισμού»

(IWW, One Big Union, 2001, 8η έκδοση) 

Καμία κοινωνική συμπεριφορά υπακοής δεν δημιουργείτε «εν κενό» ούτε αυτοστιγμής, κατασκευάζετε, διαμορφώνεται και αναπαράγεται στην καθημερινότητα σύμφωνα με το κυρίαρχο ιδεολογικό πλαίσιο της εποχής. Γιαυτό και όταν ριζώσει ως κοινωνική σχέση ακόμα και η πιο αποτρόπαια ιδέα είναι εύκολο να ηττηθεί στρατιωτικά, αλλά πολύ δύσκολο να ξεριζωθεί από τους ανθρώπους. Ο φασισμός αναδύεται εκ νέου ειδικά σε μια εποχή που το καθεστώς επενδύει στον φόβο, τον εθνοκεντρισμό και τις σχέσεις εξουσίας για την υποταγή και ομογενοποίηση των υπηκόων του.

Ο εθνικισμός, είναι θαυμάσια προσαρμοσμένος στην εκπαίδευση υπηκόων, υπό την αιγίδα του πατριωτικού φαντασιακού ο οποίος ως αναπαράσταση συντελεί μόνο στην  διαιώνιση της δουλικής κοινωνίας και εν ολίγοις οδηγεί στις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε ως σήμερα. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν είναι κάτι το συγκυριακό όπως θέλουν αρκετοί να νομίζουν. Η πρόσφατη δολοφονία του Π. Φύσσα στην Αμφιάλη και οι ρατσιστικές επιθέσεις κατά μεταναστών ή διαφορετικών γενικότερα, ή στους  αυτοοργανωμένους χώρους Ρεσαλτο στο Κερατσίνι & Pasamontana στον Κορυδαλλό, αποτελούν απλά την έξαρση του εθνικισμού ο οποίος ισχυροποιήθηκε με την είσοδο της Χρυσής Αυγής και την «νομιμοποίηση» της στο «δημοκρατικό» πολιτικό σκηνικό. Ο ρατσισμός είναι εγγενές στοιχείο του εθνοκεντρισμού και δεν προκαλεί έκπληξη το μένος της ακροδεξιάς ρητορικής ενάντια στο ξένο, «το άλλο» και το διαφορετικό. Το ίδιο όσο και αν φαίνεται παράξενο δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση ότι ισχύει, και για την μεγάλη και σιωπηλή αποδοχή -πολλές φορές και ενθάρρυνση- της εθνικιστικής βίας από μέρους της κοινωνίας.

Όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε, οι έλληνες σε μεγάλο βαθμό έχουν γαλουχηθεί με τα σκληρά πατριωτικά ιδεώδη της φυλής, του γένους και του έθνους ως συστατικές αξίες. Σε αυτό συντέλεσε η νίκη της δεξιάς μετά τον εμφύλιο και όπως γνωρίζουμε την ιστορία την γράφουν και την διαμορφώνουν -κατά το δοκούν τους- οι νικητές. Γι’ αυτό άλλωστε στην Ελλάδα (σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη) γιορτάζεται η έναρξη τη εμπλοκής της χώρας στον Β Παγκόσμιο πόλεμο (28 Οκτωβρίου) και όχι την λήξη του.  Διότι είναι το μεγαλόπρεπο ΟΧΙ του πατριωτικού φαντασιακού που πρέπει να κυριαρχήσει, σε αντίθεση με την αντίσταση στους γερμανούς -ως μειονοτική μνήμη της αριστεράς και του εμφυλίου- που πρέπει να υποτιμηθεί.

Με αυτές τις κυρίαρχες αναπαραστάσεις, η Ελληνική κοινωνία «διαπαιδαγωγήθηκε» στην πλειονότητα της για τουλάχιστον δυο δεκαετίες από τους συνεχιστές της άξιας ιστορίας των δοσίλογων και των γερμανοτσολιάδων για να διαμορφώσει την κοινωνική της ταυτότητα, την επταετία. Η μεταπολίτευση δεν άλλαξε σε πολλούς την γνώμη ή την στάση απέναντι στα πράγματα, απλά τους έκανε να σιωπήσουν, ως αναγκαιότητα συμμόρφωσης προς την «δημοκρατία» μετά την πτώση της χούντας διότι δεν ήταν πρέπον ούτε και αποδεκτό στο κοσμοπολίτικο zeitgeist της μεταπολίτευσης. Δεν έπαψε ποτέ όμως να είναι παρούσα ως άδηλη και λανθάνουσα σκέψη - μνήμη στο ενδοατομικό επίπεδο στις διεργασίες δηλαδή που οργανώνουν την ανθρώπινη εμπειρία ως ατομική συγκρότηση αφενός. Και αφετέρου στο διατομικό που αφορά την δυναμική των κοινωνικών σχέσεων που εμπλέκονται τα άτομα. Για να φτάσουμε σήμερα με πρόσχημα την «κρίση» στην έκδηλη εμφάνιση του ρατσισμού σε διομαδικό επίπεδο και στην «αναβίωση» του εθνικισμού σε ιδεολογικό.

Με την άνοδο της ακροδεξιάς και την εκλογική νομιμοποίηση της, βγήκαν ξανά  στην επιφάνεια όλες οι πραγματικές νοοτροπίες, συμπεριφορές και ο μικροαστισμός μερίδας του κόσμου που σιωπούσε, ήταν φαινομενικά αμέτοχος, αλλά πάντα συναινούσε κατά βάθος με το παραδοσιακό, το αναχρονιστικό, το πατριωτικό, εθνικιστικό παρελθόν. Ασφυκτιούσε βεβαίως στην σοσιαλιστική ευημερία των δεκαετιών του 80, της «εθνικής συμφιλίωσης» του 90 και αντάλλασε αυτή την σιωπή, με ανοχή στην «αριστερή πολιτισμικότητα» για να την εξαργυρώσει εκ νέου τις καλές μέρες της «ευρωπαϊκής» έπαρσης με «Ρωσίδα στο κρεβάτι και με αλβανό εργάτη». Αυτός ο κοινότυπος ρατσισμός συντηρεί την ιδέα της ελληνικής ταυτότητας και του έθνους ως υπερκείμενη ηγεμονική αναπαράσταση.

Για κάποιους, η μνήμη συνεχίζει να συνάδει με το περίφημο τα «τανκς αργούν μα δεν ξεχνούν», για αυτούς τους προκατειλημμένους γεμάτα στερεότυπα εθνοκεντρικού ελληνικού μεγαλείου, οι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής φαντάζουν σωτήρες. Έρχονται να τους «διασώσουν» από την υποτιθέμενη μόλυνση που προκαλούν οι άλλοι, οι ξένοι, οι διαφορετικοί που φταίνε για την κατάντια τους. Αυτός ο υπερφίαλος τρόπος σκέψης είναι επικίνδυνος διότι δημιουργεί αυτόν το ιδιότυπο άνθρωπο της κρίσης: τον «ΕΘΝΙΚΑΡΙΟ» που είναι πολιτισμικά – οικονομικά και ψυχοκοινωνικά ανασφαλής.

Η άνοδος της ακροδεξιάς αναδεικνύει την άνοδο του «ΕΘΝΙΚΑΡΙΑΤΟΥ» ως αποτέλεσμα της ματαίωσης του κόσμου των μεγάλων αφηγήσεων και συνάδει στην μεγέθυνση του «λούμπεν εθνικισμού», συγκοινωνούν δοχείο του ελληνικού μικροαστισμού, του καθωσπρέπει φιλήσυχου, νομοταγή, θρήσκου οικογενειάρχη αλλά συνάμα μικροαπατεώνα, ωφελιμιστή και αυτάρεσκου πολίτη. Ο εθνικάριος δεν είναι ιδεολογικά εθνικιστής αλλά λειτουργικά ανασφαλής και συγκυριακός.  Ο εθνικάριος διακατέχετε από στεγανότητα στην πληροφορία, ανάγκη για συμπεριφορική κυριαρχία του στη μνήμη, έτσι δημιουργεί και την κοινωνική του λήθη ξεχνώντας ότι είναι πρώτα από όλα άνθρωπος. Η διαδικασία αυτή αποτελεί μια ξεκάθαρη στρατηγική αποσιώπησης ενός τμήματος του παρελθόντος, μια μορφή διαφυγής από την αλήθεια, ένα συνειδητό έργο ατομικής τύφλωσης δημιουργώντας μια νέα ταυτότητα.

Η συμπεριφορά αυτή είναι το γενικευμένο αποτέλεσμα του πολιτικού θρήνου δημιουργώντας ένα ιδιότυπο «εθνικισμό των από κάτω» που αντί να προσεγγίσουν τους άλλους ως ταξικούς συμμάχους, αντίθετα συστρατεύονται με πρόσχημα το έθνος και την φυλή και αυτό είναι μια εξήγηση γιατί 400.000 ψηφοφόροι στήριξαν και συνεχίζουν στηρίζουν την χρυσή αυγή.  Οι έντονες, συναισθηματικά φορτισμένες εκδηλώσεις εθνικισμού από τα κάτω, είτε οργανωμένες, είτε αυθόρμητες στις καθημερινές συναλλαγές, θυμίζουν ως «πολιτικός θρήνος» την απώλεια για μια κατάσταση που αν και δεν υπήρχε ουσιαστικά διότι ότι αποτελούσε απλώς ιδεολογικό χειρισμό, τώρα παρ’ όλα αυτά τελείωσε. Πρόκειται για την επώδυνη αίσθηση ότι χάσαμε κάτι, το οποίο ωστόσο δεν είχαμε ποτέ. Ο θρήνος δεν αφορά ούτε κάτι τυχαίο ούτε κάτι απατηλό, αλλά μάλλον μια «υπόσχεση», π.χ. για πραγματοποίηση κάποιου ατομικού σχεδίου (να κάνουμε οικογένεια, να αναγνωριστούμε ως πολίτες, κοκ) Μέσα στις σημερινές οικονομικές και κατ‘ επέκταση ψυχοκοινωνικές αλλαγές η υπόσχεση αυτή φαίνεται να χάνεται, έστω ως δυνατότητα.

Κλείνοντας πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι Ο ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΣ της κοινωνίας, ξεκινάει πρώτα από τον ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ μέσα στις γειτονιές. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να είναι κάποιος συνεργός ενός φασίστα: Όποιος ανέχεται την ρατσιστική συμπεριφορά στην γειτονιά του και επιτρέψει να συνεχιστεί ακάθεκτη, τότε γίνεται ηθικός αυτουργός της εξάπλωσης του φασισμού λόγω ολιγωρίας. Ο καθένας που παραμένει απαθής σε όσους εμμένουν στο μισαλλόδοξο λόγο και  αφήνει τις τακτικές εκφοβισμού και προπηλακισμού των άλλων επειδή, φοβάται, βαριέται, ή «απλά δεν τον αφορά», έχει πάρει χωρίς να το γνωρίζει, θέση υπέρ του βασανιστή – τραμπούκου (θύτη) και σιωπηλά κατά του θύματος. Η ολιγωρία γίνεται χειρότερη, διότι φαντάζει σαν αποδοχή της φασιστικής συμπεριφοράς και ακούσια ή ανομολόγητη προτροπή για την εξάπλωση της.

Στο πλαίσιο αυτό,  βασική πεποίθηση μας ως Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου είναι ότι ο Φασισμός δεν πρόκειται να πεθάνει με νομοθετικά διατάγματα και φυλακίσεις από το κράτος διότι είναι αυτό που ως σύστημα τον γεννά και τον θρέφει. Αντίθετα πιστεύουμε ότι ο εθνικισμός όπως και καπιταλισμός θα ηττηθούν όχι στις εκλογές αλλά στον δρόμο με τον διαρκή αγώνα για την απελευθέρωση, μόνο έτσι θα μπορέσουμε να μπλοκάρουμε τον εκφασισμό ως κοινωνική σχέση και θα απονομιμοποιήσουμε τους υποστηρικτές τους.

Η στιγμή αυτή είναι σημαντική να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι ο φασισμός ως ιδεολογία εκτός από απάνθρωπος και αποτρόπαιος δεν έχει καμία θέση ανάμεσα μας. Να κρατήσουμε τις γειτονιές μας ζωντανές με συντροφικότητα & αλληλεγγύη δημιουργώντας πραγματικά κοινότητες αγώνα και αξιοπρέπειας. Έχοντας στρέψει την πλάτη στην ανάθεση που η εξουσία ζητά, επαναλαμβάνουμε στους νοσταλγούς των ναζί και υποστηρικτές της «Κου Κλουξ Κλαν» ότι θα μας  βρίσκουν μπροστά τους.     

9/9/2014

Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (ΙWW)

Ελληνικό Τμήμα

iwwgreece@yahoo.gr

 

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License