Για την ιστορία του αναρχικού χώρου μεταπολιτευτικά.

Summary

Έχω την εξής απορία: Έχεις# υπάρξει τον τελευταίο καιρό άπο κάποιους που έχουν μνήμες και υλικό, να γραφτεί η ιστορία του αναρχικού χώρου στην μεταπολίτευση; Το μόνο βιβλιο που είναι κάποια προσπάθεια διαμόρφωσης του ιστορικου υλικου είναι το βιβλιο του Μανόλο για τους αγώνες των αναρχικών στην 8ετία του πασοκ και αυτό δεν είναι ιδιαιτερα ικανοποιητικό. Πιστεύω πως τώρα είναι η κατάλληλη εποχή και αυτό θα προσπαθήσω να το αιτιολογήσω κάνωντας μία συνοπτική του μεταπολιτευτικού αναρχικού χώρου απο την δική μου σκοπιά...

Ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα είχε 2 ατυχίες. Η μία ήταν πως άρχισε να απευθύνεται στην ελληνική κοινωνία και να επιχειρηματολογεί για την αναγκαιότητα του τρόπου δράσης του σε μία εποχή ευημερίας, κι έτσι δε μπορούσε να αποκτήσει την μαζικότητα που είχε σε άλλες κοινωνίες στο παρελθόν. Η άλλη είναι πως και η προηγούμενοι ταξικοί αγώνες δεν είχαν κάποιου είδους αυτόνομη οργάνωση, ούτε υπήρχε ποτέ στην Ελλάδα μαζικό οργανωμένο προλεταριάτο, έτσι ώστε να βρουν ανταπόκριση οι πιο δημιουργικές του δομές (αναρχοκομμουνισμος, αναρχοσυνδικαλισμός), αλλά περισσότερο είχαν την μορφή διαδηλώσεων και συγκρουσεων και σε πολλές περιπτώσεις με αυθόρμητο χαρακτήρα, (ιουλιανά, πολυτεχνειο,). Έτσι ουσιαστικά ο χώρος αναγκάστηκε να λειτουργεί περισσότερο ως μία εξεγερσιακή ουρά των κινημάτων ( αντλώντας παραδείγματα απο τον γαλλικό μάη), που δεν είχαν την δυναμική των προηγούμενων χρόνων, και δε μπορούσε να προσφέρει τις εύκολες λύσεις της εκλογικής διεξόδου όπως έκανε το πασοκ.  Αυτό ουσιαστικά τον οδήγησε στο περιθώριο με το οποίο ταυτίστηκε κι εκεί ήταν το πεδίο που είχε την πιο "ανοιχτή" κοινωνικά δράση του με τους αγώνες στις φυλακές και αλληλεγγύη στους έγκλειστους των ψυχιατρείων, τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες και όσες άλλες "μειονότητες" δε χωρούσαν στο νοικοκυραίικο "σοσιαλισμό" του πασοκ.

Εδώ θα πουν κάποιοι πως ο αναρχικός χώρος από μόνος του ύψωσε τα τείχη του απέναντι στην κοινωνία, αλλά δε νομίζω πως ισχύει. Άλλωστε όλα τα υπόλοιπα κόμματα της άκρας αριστεράς, τι κατάφεραν στην μεταπολίτευση που είχαν πάντα φιλολαϊκή και "ανιτπροβοκατόρικη" ρητορική; Απολύτως τίποτα. Θα έλεγα πως τα τείχη τα βρήκε κι μέσα σε αυτά κατανόησε ασυνέιδητα πως πρέπει να χτίσει κάποια σταθερή βάρη και να δημιουργήσει μια υποτυπώδη αντικοινωνία έτσι ώστε να αντέξει στα κύματα της επερχόμενης καταστολής, να κρατήσει τη φλόγα της εξέγερσης ζωντανή και να δημιουργήσει το δικό του ζωογόνο μύθο.

Αυτό συνέβη αμέσως με την επικράτηση του πασοκ  με τις πρώτες προσπάθειες να δημιουργηθούν καταλήψεις και αντιμετώπισε αυτό που ήταν αναμενόμενο, την σκληρή καταστολή ενός κράτους που είχε αυτοπ"εποίθηση γιατί υποτίθεται πως χτυπούσε κάποιους "αλήτες" κι όχι τον λαό που "υπηρετούσε. Δεν θα έλεγα πως αυτή η καταστολή ήταν πιο βάρβαρη αλλά σίγουρα ήταν πιο σκληρή για όσους τους δεχόντουσαν στους δρόμους και τα κελιά γιατί ένιωθαν μεγαλύτερη μοναξιά. Δεν ήταν πλέον όπως παλιά που ουσιαστικά ήσουν ένα κομμάτι ενός ευρύτερου λαϊκού κινήματος που ζητούσε "δημοκρατία" από το ακροδεξιό αυταρχικό κράτος αλλά κάποιος "τρελός" ,κάποιος ουτοπιστής, κάποιος "χουλιγκάνος" που τις περισσότερες φορές αντιμετώπιζε το αδιάφορο βλέμμα της κοινωνίας και αρκετές φορές την ανοιχτή εχθρότητα. Φυσικά εκεί υπήρχε και η ανυποχώρητη αλληλεγγύη από τον αναρχικό χώρο με τις πορείες, τους εμπρησμούς, τις βομβιστικές ενέργειες που άνοιγε πάλι άλλον ένα κύκλο καταστολής κι αντιβίας, που έφτασε σε σημείο να έχουμε κι εδώ τα απόνερα του μάη του 68 με τις αντάρτικες ομάδες και τους πρώτους νεκρούς. Πόσο αλήθεια να άντεχε κάποιος όταν ήξερε πως στιγματίζεται, πως μπορεί να διαλύσει το μέλλον του, όταν έχει και την πίεση από το κοντινό του περιβάλλον  απλά γιατί πιστεύει σε κάτι που για την τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας ήταν ανούσιο; Σε αυτά τα κελιά έμπαζε πολύ κρύο όχι από τον αέρα που φυσούσε στους δρόμους , αλλά από το πλήθους που κυλούσε μέσα τους...


Φυσικά δεν τελείωσαν εκεί όλες οι προσπάθειες εκεί. Ο αναρχικός χώρος επέμεινε και κατάφερε να κρατήσει κάποιους χώρους έτσι ώστε να απευθυνθεί στο κομμάτι της κοινωνίας που το συνέπαιρνε η ανυποχώρητη, ιδεαλιστική, βολονταριστική του δράση και η ουτοπική γοητεία που είχε μέσα στα λόγια του. Στη νεολαία.Η εξεγερτική φύση του κάθε νέου και ο αισιόδοξος τρόπος που έβλεπε την ζωή αφού μόλις ξεκινούσε , έβρισκε διέξοδο μέσ στον αναρχικό χώρο που είχε να δώσει τα πάντα σε όποιον ζητούσε κάτι από αυτόν. Θεωρία για τους σοβαρούς, ουτοπία για τους ονειροπόλους, δράση για τους ζόρικους, εναλλακτικό τρόπο ζωής για τους μπουχτισμένους από τη μίζερη καθημερινότητα,  όλο και κάτι θα βρισκόταν για να ικανοποιήσει τις ανησυχίες του. Από την άλλη φυσικά το κράτος δεν έμεινε πίσω. Μπορεί να είχε υποτίθεται το προοδευτικό κομμάτι του πασοκ, αλλά φυσικά η βάση του ήταν μικροαστική και νοικοκυραίικη, άρα έπρεπε να δέιξει και τον ανάλογο ρεαλισμό για τους απαραίτητους ψήφους κι έτσι είχαμε τις επιχειρήσεις αρετής το 84, τον Λεπεν, τον καλτεζα , το χημείο. το πολυτεχνειο του 89. Εκεί αρχίζουν και φαίνονται ουσιαστικά τα όρια του αναρχικου χώρου, που επειδή δεν έχει την δύναμη να δημιουργήσει γεγονότα, σύρεται πίσω  από αυτά και ουσιαστικά αποτελεί το εξεγερσιακό τους κομμάτι, προσδοκώντας κάποιου είδους γενικευμένες αυθόρμητες ταραχές από την δράση του, κάτι σαν μία σπίθα που θα δώσει φωτιά σε ολόκληρο το χωράφι.  Φυσικά ,τις περισσότερες φορές το συγκεκριμένο χωράφι είναι χλωρό, αλλά είτε γίνει για ουσιαστικούς λόγους, είτε απλά για την αδρεναλίνη του πράγματος, αυτή η πρακτική γινεται κυρίαρχη στον ελλαδικό αναρχικό χώρο.

Με την εκλογή της ΝΔ έχουμε πάλι μία άνοδο των κινημάτων που ο αναρχικός χώρος συμμετέχει ενεργά με τον γνωστό τρόπο, αλλά αυτοί πάλι βρίσκουν διέξοδο στον γνωστό πολιτικό χώρο του πασοκ κι έτσι γυρνά πάλι στην εσωτερική λογική του εναλλακτικού τρόπου ζωής της πλατείας, στους αγώνες των φυλακισμένων, των αναρχικών που συλλαμβάνονται σε κάθε δράση ή επιχείρηση της αστυνομίας, αλλά υπήρχε και κάτι που καλούσε συνεχώς κάθε χρόνο για δράση στον δρόμο για να κρατηθεί η φλόγα του ζωντανή.Το πολυτεχνείο.Ορόσημο για ολόκληρη την αριστερά κι τον αντιεξουσιαστικό χώρο, που όποτε μπορούσε και η δικιά του επικαιρότητα συνέπεφτε, προσπαθούσε με οδομαχίες να κρατήσει την μνήμη του ζωντανή μεσα από τις φλόγες. Κι άλλα πολυτεχνεία ήταν εξεγερτικά αλλά φυσικά έχουμε το ορόσημο του 1995 με τα γνωστά γεγονότα.

Από εκει πέρα... Σημίτης. Πραγματικά είναι δύσκολο να βρεις ημερομηνίες ορόσημα για εκεί τα χρόνια.Τα κινήματα είχαν καταλαγιάσει γιατί πάλι βρήκαν διέξοδο στο πασοκ, η αναπτυξη είχε αρχίσει να ανοίγει δουλειές, ο πληθωρισμός έπεφτε, τα μεσαία στρωματα πολλαπλασιάζονταν και ευημερούσαν, το δημόσιο έκανε προσλήψεις και δημιουργούνταν ένα νεανικό προτελαριάτο χωρίς δικαιώματα, χωρίς συνδικάτα αλλά με την καβάτζα των γονιών για να τα κρατά μακριά απο διάφορες ταξικές οργανωμένες ανησυχίες.  Έχουμε φυσικά κάτι μαθητικά, του καθηγητές του ασεπ, κλιντον 1999,την θεσσαλονικη του 2003, αντιοολυμπιακοι αγώνες αλλά τίποτα από εκεί πέρα που να δώσει κάποιο στίγμα του χώρου. Τα γνωστά, φυλακισμένοι, συλλήψεις, αγώνες για απελευθέρωση, σε μία περίοδο περίεργη που είχαμε μια γενική αποχαύνωση και κάποιοι ρομαντικοί υπενθύμιζαν πόσο αναγκαίο είναι να είσαι σε επαγρύπνηση.

Με την ΝΔ του Καραμανλή το κλίμα αλλάζει. Όχι φυσικά από το θέμα της ευημερίας γιατί η αναπτυξη και οι αυξήσεις στο δημόσιο καλά κρατούν, αλλά τα κάποια φιλελεύθερα μέτρα που προσπαθεί να περάσει ο Καραμανλής, βρίσκουν την σφοδρή αντίσταση των πασοκοσυνδικαλιστών, όπως και στις σχολές το φοιτητικό κίνημα θεριέυει. Εκεί ο  αναρχικός χώρος πάλι λειτουργεί σαν εξεγερτική ουρά αγώνων που δεν έχει καμιά σχέση, βλέπε αγώνες δημοσίων υπαλλήλων, αλλά  στο φοιτητικό βρίσκει έναν συνεχή αγώνα που κρατά μήνες για να τους δώσει την απαραίτητο βίαιο χαρακτήρα.

Όλα αυτά φυσικά  θάφτηκαν από τον Δεκέμβρη όπους εκεί έγινε το γεγονός που αναμενόταν , όχι φυσικά με αυτόν τον τρόπο, και ο αναρχικός χώρος πλέον δεν ακολουθούσε κάποιο κίνημα αλλά ο ίδιος είχε τον έλεγχο, με όσοι συμμετείχαν να ακολουθούν την δράση του. Εκεί όμως ουσιαστικά βρίσκει το ταβάνι του, κι επειδή δεν είχε την απαραίτητη οργάνωση για να μπορέσει να χτίσει κάτι δημιουργικό και να υπάρξει αγωνιστική χειραφέτηση των πιτσιρικάδων που ξεσπάσανε λόγω της δολοφονίας του αλέξη, απλά άρχισε ο χώρος να μεγεθύνεται στην λογική που είχε σε όλη τη μεταπολίτευση, γεμίζοντας πολλά στοιχεία χουλιγκάνικα και λουμπεν που εκείνα όλο και πολλαπλασιάζονταν λογω και της οικονομικής κρίσης. Σε όλη αυτή όμως την ιστορία, πλήρωσε και το λεγόμενο "αντάρτικο" κομμάτι του, που ενώ ο κόσμος ήταν στους δρόμους, αυτό αποφάσισε να δράσει προβοκατόρικα και να πυροβολήσει μια διμοιρία των ματ που είχε ως αποτέλεσμα το κλίμα των ημερών να αλλάξει και οι αστυνομικοί να βρουν πάτημα και  αυτοπεποίθηση έτσι ώστε να χτυπήσουν σκληρά όσους ακόμα ήθελαν να κρατήσουν το πνεύμα του Δεκέμβρη ζωντανό όσο μπορούσαν.

Εκεί που ο χώρος λοιπόν έφτασε στα όρια του, ήρθε και το μνημόνιο να φτάσει στα άκρα στην εξεγερτική δύναμη του πλήθους που αφού έβλεπε πως δεν υπήρχε διέξοδο από το πασοκ που εφάρμοζε τα μέτρα,βγήκε στους δρόμους με οργή για να πιέσει όσο περισσότερο μπορεί. Ακριβως σε αυτό το σημείο έχουμε το ορόσημο της πορείας της 5 μάη, που είναι η πορεία με την μεγαλύτερη οργη και συγκρουσιακή διάθεση που έχει γίνει μεταπολιτευτικά, αλλά εκεί ακριβώς έδρασε αυτό το γρήγορο "φούσκωμα" του αναρχικου χώρου κι ενώ το πλήθος συγκρούεται έξω απο τη βουλή, κάποιοι υπερεπαναστάτες καίνε κτίρια με αποτέλεσμα άλλη μία προβοκάτσια να χτυπήσει ακριβώς εκεί που το ήθελε η εξουσία και να μουδιάσει τον κόσμο μετά από την την μεγαλειώδη έκρηξη.

Η επίθεση ήταν όμως τόσο μεγάλη στο οικονομικό πεδίο  που οι πολίτες δεν  το έβαλαν κάτω κι έτσι είχαμε το κίνημα των πλατειών.Εκεί ουσιαστικά υιοθετείται η δράση που είχε υιοθετήσει ο αναρχικός χώρος στην μεταπολίτευση, δηλαδή συνέλευση και σύγκρουση (πλην της ιδεολογίας φυσικά), το πρόβλημα όμως είναι πως δεν άντεξε ούτε καν στο επίπεδο των Τούρκων που κατάφεραν επί πολλές μέρες να αντιστέκονται στην καταστολή. Ο κόσμος έσπασε εύκολα αφού δεν ήταν μαθημένος, είδε πως δεν τα καταφέρνει μέσω αυτής της οδού, και βρήκε την παλιά καλή μέθοδο της πολιτικής διεξόδου με το προοδευτικό κομμάτι της πλατείας να πηγαίνει συριζα και το αντιδραστικό στην ΧΑ.


Ακριβώς εκεί  τελειώνει η μεταπολίτευση. Ο αναρχικός χώρος βρίσκει το αυτό που αναζητούσε τόσα χρόνια και η λαϊκός παράγοντας δρα αυθόρμητα και συγκρουσιακά στον δρόμο , αλλά όλα οδηγούν στην ηττοπάθεια και την μιζέρια. Φυσικά ο αναρχικός χώρος συνεχιζει τους αγώνες του πιο πολύ με ημερομηνία σύμβολο την 6η δεκέμβρη και τους διάφορους εσωτερικούς αγώνες που βρίσκουν κάποιο διέξοδο πλέον λόγω και του διαδικτύου αλλά όλα χωρίς εκείνη την ελπίδα που κρατούσε σε όλη την μεταπολίτευση ζωντανό τον χώρο, που ήλπιζε πως θα γιγαντώνονταν και ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας και θα υιοθετούσαν την δράση του. Αυτά έγιναν, το χαρτί μας το πάιξαμε , χάσαμε και τώρα απλά προσπαθούμε να επιβιώσουμε κάπως σε μια κοινωνία ηττημένη και ισοπεδωμένη, που ούτε μπορούμε να την βρίσουμε από τις αφίσες μας για την απάθεια, την επίδειξη της και την αποχαύνωση της, που ήταν πάντα κάποια "διέξοδος" για κάθε φορά που η κοινωνία έμενε παγερή σε κάθε εξεγερσιακό κάλεσμα.


Αυτή η ιστορία λοιπόν δεν πρέπει να μείνει στα σκονισμένα περιοδικά των βιβλιοθηκών, ούτε σε σπάνια βιβλία κάποιων παλιών αναρχικών. Πρέπει να γραφτεί για όλους αυτούς που στα περιθωρια μίας κοινωνίας αντιστάθηκαν σχεδόν 40 χρόνια θα έλεγε κάποιος και ηρωικά ή ρομαντικά, κρατώντας άσβεστη την φωτιά της αναγκαιότητας του αγώνα και της αναγκαιότητας της αυτοοργάνωσης του μέσω της πολιτικής χειραφέτησης. Μπορεί να μην κατάφεραν και πολλά αλλά ποιος κατάφερε τελικά; Έγιναν λάθη αλλά τα μεγάλα ήταν όχι επειδή είμασταν λίγοι και "γραφικοί", αλλά δε μπορέσαμε να διαχειριστούμε αυτό που ονειρευόμασταν όταν συνέβη. Ο αναρχικός χώρος της μεταπολίτευσης έδρασε μέσα σε μια εποχή γεμάτη περιορισμούς. Έζησε στιγμές νεανικής ξεγνοιασιάς , στιγμές  εξέγερσης, στιγμές σκληρής καταστολής, ενώ οι νοικοκυραίοι κοιμόντουσαν στα κρεβάτια τους νομίζοντας πως όλα τους τα είχαν στρωμένα οι κομματάρχες. Καιρός να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο, αλλά πριν γίνει αυτό, να το μελετήσουμε για να μην ξαναρχίσουμε πάλι έναν φαύλο κύκλο. Μάθαμε τα όρια μας, καιρός να τα υπερβούμε.

από και υποκειμενισμός 13/01/2015 10:37 πμ.


δεν υπήρξαν συγκρούσεις από αγανακτισμένους...Οι συγκρούσεις γίνονταν από απεργούς, τις μέρες γενικών απεργιών...

 

...

από Argus 13/01/2015 3:51 μμ.


Λάθος. Οι απεργίες συγκροτούνται απο ελεγχόμενα συνδικαλιστικά ή κομματικά μπλοκ, τα οποία οργανωμένα ξεκινουν και οργανωμένα διαλύονται στα προπύλαια ή στην ομόνοια. Στο σύνταγμα αντιστάθηκε το ανώνυμο άμορφο πλήθος που συγκεντρώνοταν στο συνταγμα και συγκρούστηκαν τα πιο δυναμικά του κομμάτια. Άλλωστε οι μέρες που κράτησαν περισσότερο οι συγκρουσεις, ήταν εκείνες που υπηρχε η βάση του συντάγματος και στο ανοιχτό μετρό υπήρχε περίθαλψη των τραυματιών και ανασυγκρότηση δυνάμεων. Όταν έκλεισε το μετρό και οι σκηνές μαζεύτηκαν, ήταν η αρχή του τέλους γιατι το πλήθος έσπαγε στα στενά και εγκατέλειπε γρήγορα. Πάντως ο αναρχικός χώρος συμμετείχε με όλες τις δυνάμεις του, αλλά αυτό δεν έφτανε προφανώς.

από @ 26/01/2015 6 μμ.


καλη η ιδεα σου αλλα ισως ειναι δυσκολο να το κανει καποιος αυτο και να γραψει δηλαδη την ιστορια του χωρου γιατι πολλα στοιχεια δεν υπαρχουν σαν αρχεια αλλα και επειδη δεν αναλαμβανει κανενας στον χωρο να κατσει να ψαχνει και τα σχετικα.

από @ 27/01/2015 10:48 πμ.


τα πιο δυναμικά κομμάτια που ξεκινούσαν συγκρούσεις ήταν πάντα με τους απεργούς. Δεν είναι τυχαίο που δεν έγινε ούτε μία σύγκρουση μέρα που δεν είχε απεργία....Το ότι δεν έφευγαν από το δρόμο προφανώς δεν είναι σύγκρουση, το ότι κάποιοι συμμετείχαν προφανώς είναι σύγκρουση, αλλά έπρεπε να έρθουν οι αναρχικοί για να γίνει σύγκρουση καθώς στους αγανακτισμένους ηγεμόνευε ο πασιφισμός. Που πολύ σωστά κάναμε και τον αφήσαμε να ηγεμονεύσει, γιατί φάνηκαν οι αυταπάτες που καλλιεργεί..Αυτό εξηγεί και το γιατί κάποιοι πρώην αγανακτισμένοι από ένα σημείο και μετά άρχισαν να συμμετέχουν στις συγκρούσεις. Η πιο πετυχημένη τακτική του αναρχικού χώρου τα τελευταία χρόνια...Δε τους εξαναγκάσαμε, πείστηκαν μόνοι τους...

από @ 27/01/2015 7:29 μμ.


πρεπει να βρεθει υλικο

από Argus 28/01/2015 12:12 πμ.


 Οι συγκρούσεις γινόντουσαν στις απεργίες, διότι τότε παίρνονταν σημαντικές αποφάσεις εντός του κοινοβουλίου και υπήρχε λόγος συγκεκριμένος για μαζική διαμαρτυρία. Ακόμα και την κυριακή που φυσικά δεν έγινε κάποια απεργία, πάλι είχαμε μεγάλα πλήθη έξω απο το σύνταγμα, τα όποοια αντιστάθηκαν σε έναν βαθμό στην καταστολή. Για τους απεργούς, εγώ λέω πως αυτό ακούγεται πολυ εργατίστικο και δεν υπήρχαν συγκεκριμένα μπλοκ να συγκρουνται με τις κατασταλτικές δυνάμεις, όπως στο Βέλγιο π., ουτε γινόταν καν πορεία. Απλά το άμορφο πλήθος με βάση το σύνταγμα και τις υποδοσμές των αγανακτισμένων, προσπαθουσαν να αντισταθουν όσο μπορουν. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε με το που τελείωσε η φάση των αγανακτισμένων, τελείωσαν και οι δυναμικές συγκεντρώσεις, και μετά τις αρχές του 12, οι πορείες ήταν πολυ υποτονικές και με την λογική του κάνουμε αγγαρεία. Απο την μία πλευρά λογικό φαίνεται πάντως. αφου οι πορείες είχαν μόνο διεκδικητικό χαρακτήρα κι όχι δημιουργικό με δομές απο τα κάτω, κι αυτή η διεδίκηση πήγε στα αναθετικά πλαίσια με τον σύριζα και οι συγκεντρώσεις έγινα πλέον κάτι το "μη αποτελεσματικό".

Όσο για την ιστορία του χώρου, μόνο πιστεύω η αρχειοθήκη έχει το υλικό για να φέρει εις πέρας αυτο το έργο. Άλλωστε αυτή ήταν πάντα που κατέγραφε την δράση του αναρχικού χώρους και την εξεγερτική του δράση σε βιβλιαράκια όπως οι μαθητικές αγώνες "90-99" ή τα "κοινωνικά δρώμενα" που έβγαιναν τέλη δεκάετίας 90 με αρχές του 2000, και περιγράφει με λεπτομέρεις τις  δράσεις του χώρου εκείνης της εποχής που φαντάζει τώρα κάπως υποτονική και νεφελώδης. Απο την άλλη θα είχε κι ενδιαφέρουν κάποιος παλιός σύντροφος να έγραφε κάποιο βιβλιου σαν του μίσσιου που να καλύπτεις τα γεγονότα της μεταπολίτευσης όσων αφορά τον αναρχικό χώρο, μέσω των δικών του εμπειριών και της δικιάς του ματιάς. Τέτοιου είδους έργο μόνο το τρελόχαρτο του Κυρίτση ξέρω κι αυτό είναι αρκετά περιορισμένο χρονικά για να δώσει μία ευρύτερη ματιά της εποχής.

από @ 28/01/2015 3:51 μμ.


άρα αφού παίρνονταν αποφάσεις σημαντικές, οι αγανακτισμένοι ήταν αυτοί που έπρεπε να συγκρουστούν πρώτοι αφού ήταν ακριβώς απ' έξω, κάτι που δε συνέβη. Άρα τις συγκρούσεις τις έκαναν οι απεργοί, κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ξεκινούσαν μόλις έφταναν οι πορείες σύνταγμα και όχι πριν φτάσουν. Επίσης δεν είμαι εργατιστής και η φάση των αγανακτισμένων τελείωσε πιο μετά (τέλος Ιούλη του 11) από το σταμάτημα των συγκρούσεων στις "συγκεντρώσεις" τους,άρα δεν ισχύει αυτό που λες. Επιπλέον οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν πολύ αργότερα μέχρι και τις 12 Φλεβάρη που ήταν το αποκορύφωμα.

από παρατηρητής 29/01/2015 1:14 μμ.


ο συριζα καταβάλει προσπάθεια να κατασκευάσει την αφήγηση του, ξαναγράφοντας την ιστορία, για να θεμελιώσει τον κομματικό του μύθο. Τελικά, αποδεικνύεται πάλι ότι την ιστορία "την (ξανα)γράφουν οι νικητές....

από argus 29/01/2015 4:41 μμ.


Σε εκείνη την εποχή πολλες φορες δε γινόταν καν πορεία, όπως τον φλεβάρη του 12, αλλά συγκέντρωση γινόταν στο σύνταγμα κι απο εκεί και πέρα συγκρούσεις μπροστά απο το κοινοβούλιο. Φυσικά οι αγανακτισμένοι δεν συγκρουόντουσαν καθημερινώς έξω απο την βουλή, αλλά δημιουργούσαν ένα κλιμα συνεχιζόμενου αγώνα που κρατούσε τον κόσμο σε εγρήγορση, όπως δημιουργούσε και μία βάση για να υπάρχει περίθαλψη και ανασύνταξη, αφού ήταν ανοιχτό και το μετρό φυσικά εκείνες τις μέρες. Απεργοι με την λογική των απεργιακών εργατικών μπλοκ δεν υπήρχαν και πλέον που οι πορείες έχουν την λογική των μπλοκ, κάνουν την παρέλαση και φεύγουν.  Τέλοσπάντων, η ουσία είναι πως η διεκδίκηση μέσω της πορείας απέτυχε και ήρθε η αναθετική διέξοδος του σύριζα, που θέτει νέα δεδομένα που πρέπει ο ελευθεριακός χώρος να να υπερβεί. Δυσκολος δρόμος αλλά ο μοναδικός.

από @ 21/03/2015 8:25 μμ.


να γραφετει ιστορια του χωρου ειναι δυσκολο γιατι ο καθενας θα την γραψει οπως θελει. το να γραφτουν καποια πραγματα απο καποια ομαδα αν γινει ποτε θα ειναι μια συμβολη για την ιστορια του χωρου και οχι η ιστορια του χωρου.

από π@λιός 01/07/2015 12:25 πμ.


Κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα βιβλίο πάνω στο θέμα, από τον σ.Νίκο Σούζα με τίτλο "Σταμάτα να μιλάς για θάνατο μωρό μου. Πολιτική και κουλτούρα στο ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα (1974-1998)", από τις εκδόσεις Ναυτίλος.

Περισσότερα για την έκδοση και τα σημεία διανομής στη σελίδα των εκδόσεων.

https://nautilos2015.wordpress.com/

από Στήβ 10/07/2015 12:40 πμ.


Ενημερωτικά το βιβλίο έχει πολλά στοιχεία για την συγκρότηση του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα, για τις καταλήψεις και τους αυτοοργανωμένους χώρους, για τα αυτοδιαχειριζόμενα ραδιόφωνα και για το punk! Είναι μια καλή προσπάθεια!

από @ 01/08/2015 7:51 μμ.


Δεν έχει πολλά στοιχεία αλλά θεωρώ ότι είναι μια αρχή γιατί δεν είχε γραφτεί μέχρι τώρα κάτι.

από G 02/08/2015 2:49 πμ.


πέρασε έτσι ασχολίαστη αυτή η μελέτη, που μου στοίχισε χρόνο και πολλές φωτοτυπίες.

 Την πρώτο δημοσίευσα εδώ: https://athens.indymedia.org/post/1543768/

 Αλλά δυστυχώς το idy δεν κρατάει στην μνήμη του της φωτογραφίες που είναι ντοκουμέντα

 οπότε δείτε την από εδώ: 1986 – 87 Δυο ημερομηνίες σταθμός άλλα και καμπής για το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα

 


Το βιβλίο του συντρόφου Μανόλο (Μανώλης Βάγιας) ''Οι κοινωνικοί αγώνες του αντιεξουσιαστικου κινήματος την 8ετια του ΠΑΣΟΚ 1981/1989'' βρίσκεται στην βιβλιοθήκη μας. Είναι η πρώτη φορά που κυκλοφορεί σε ηλεκτρονική μορφή. Πρόκειται για ένα βιβλίο που γράφτηκε το 1989 και αποτελεί παρακαταθήκη για τον ελλαδικό αναρχικό χώρο και μια καταγραφή των τότε αγώνων και όχι μονό.
Κατεβάστε το ελεύθερα από εδω!

από G 03/08/2015 3:44 μμ.


Δεν θα κάνω διεξοδική κριτική στα δυο βιβλία , και ο καθένας έχει το δικαίωμα να λέει,να γράφει και να νομίζει ότι θέλει, όμως:

 Είμαι στην αναρχία απο το 1979 και μέχρι τώρα ενεργός κινηματικά (μετρημένοι στα δάκτυλα όσοι είμαστε ενεργή από τότε)

 Ο Μανολο μιλάει στο εξώφυλλο του βιβλίου του για αντιεξουσιαστικό χώρο , και μέσα στα κείμενα του για το “αυτόνομο κίνημα”, πληροφορώ όλους/ες ότι εγώ και η συλλογικότητα που συμμετείχα εκείνη την περίοδο δεν συμμετείχαμε σε κανένα αυτόνομο κίνημα άλλα στο αναρχικό, πληροφορώ ακόμα οι ο Μανολο ήταν μια περσονα της πλατείας Εξαρχείων και δεν συμμετείχε σε συλλογικές κινηματικές διεργασίες παρά μόνο σε κάποιες σαν άτομο και για πολλά χρόνια όπως και πολλοί/ες άλλοι είναι παροπλισμένοι πολιτικά και πουθενάδες.

 Ο συγγραφέας του επόμενου βιβλίου Νικος Σουζας με τίτλο"Σταμάτα να μιλάς για θάνατο μωρό μου. Πολιτική και κουλτούρα στο ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα (1974-1998)", από τις εκδόσεις Ναυτίλος (Θεσσαλονίκη),που αποτέλεσε και διδακτορική διατριβή και αναφέρετε περισσότερο στο πολιτιστικό και όχι στο κοινωνικοπολιτικό μέρος του κινήματος λες και το πολιτιστικό είναι αυθύπαρκτο και μπορεί να ύπαρξη χωρίς το πολιτικό, τεσπα η αιώνια συζήτηση για την αυτονομία της τέχνης που δεν θα επεκταθώ εδώ.

 Επειδή ο τίτλος του βιβλίου είναι σημείο και σημαινόμενο και επειδή στου νέο αναρχικούς/ες (όχι μόνο ηλικιακά) – αναρχίζοντες έχει επικρατήσει αυτός ο όρος πληροφορώ ότι εγώ και η συλλογικότητα που συμμετείχα εκείνη την περίοδο δεν συμμετείχαμε σε κανένα ανταγωνιστικό κίνημα, αλλά σε ένα επαναστατικό κίνημα ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό.

 Όσο για το βιβλίο παρουσιάζω μια παρέμβαση που έγινε στην βιβλιοπαρουσίαση του στην Θεσσαλονίκη που τα λέει όλα.

 Πειραιάς 3/8/015

 Γιώργος Μεριζιώτης

 

 

Το κείμενο



«Σταμάτα να μιλάς για τις ζωές άλλων μωρό μου...»

 

Συχνά μιλούν και με διδάσκουν

σα να ’σαν δράστες μαζί και θεατές

για γεγονότα που δεν έζησαν

για πράγματα που γνώρισαν από μακρυά

για σπίτια που δεν τα κατοίκησαν

για φίλους που πέθαναν προχτές

κι όμως χαμένους από χρόνια

για γυναίκες που ποτέ δεν φαντάζεται

πως κάποτε ήταν ωραίες

Στο τέλος όλα μου φαίνεται σαν να υπήρξαν

σε άλλη παράσταση με άλλο σκηνικό

κ' αφήνομαι να τα ξαναμαθαίνω

στη σύγχρονη, καινούργια τους διδασκαλία.


Έφτασε στα χέρια μας μέσω συντρόφων η Διδακτορική Διατριβή: "Πολιτικές και πολιτισμικές διαστάσεις των κοινωνικών κινημάτων: Η περίπτωση του ανταγωνιστικού κινήματος στην Ελλάδα (1974-1998)" του Nikos Souzas http://uoa.academia.edu/nikossouzas

Η διατριβή αυτή παρουσιάζεται σήμερα 17/6/2015 στο 5ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης ως βιβλίο με τίτλο: «Σταμάτα να μιλάς για θάνατο μωρό μου. Πολιτική και κουλτούρα στο ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα (1974-1998)» από τις Ελευθεριακές εκδόσεις «Ναυτίλος». Την αγωνία μας να πάρουμε απαντήσεις σε σχέση με τα: α) από πότε Ελευθεριακές Εκδόσεις εκδίδουν Διδακτορικές Διατριβές εργασίες δηλαδή προσωπικής ανέλιξης στην Πανεπιστημιακή ιεραρχία του συγγραφέα τους (το το University έκλεισε;) και β) τι θέση έχουν όλα αυτά σε Ελευθεριακά Φεστιβάλ Βιβλίου (ο Ιανός έκλεισε;), την αγωνία μας λοιπόν την ξεπερνούν η αγανάκτηση και η οργή μας για αυτά αλλά και για τα παρακάτω.

Προφανώς και δεν πρόκειται για την κατάθεση μιας προσωπικής μαρτυρίας. Είναι μια προσπάθεια από κάποιους (επιβλέποντες, επιβλεπόμενους και λοιπούς) να αφηγηθούν και να σχολιάσουν την ιστορία μιας σειράς ρήξεων. Προσπάθεια που επιχειρεί, ενδεδυμένη και με τη Λεοντή της Πανεπιστημιακής αυθεντίας, να διατηρήσει μια επίφαση ουδετερότητας και αντικειμενικότητας της αφήγησης. (1)

Η αφήγηση βέβαια δεν είναι καθόλου ουδέτερη και αντικειμενική.

Πρώτα από όλα η διήγηση προέρχεται από ένα περιβάλλον ανελευθερίας. Αυτοί που εδώ διηγούνται δεν είναι αυτόνομοι διανοητικοί παραγωγοί (διανοούμενοι), ούτε φορείς κάποιας πολιτικής ή άλλης άποψης, ώστε να σχολιάσουμε μόνο τα αποτελέσματα της εργασίας τους. Είναι Ακαδημαϊκοί! Έχουν δηλαδή αποδεχτεί την ένταξη της διαδικασίας παραγωγής θεωρίας στην Ακαδημαϊκή ιεραρχία, μια εξίσου εξευτελιστική ιεραρχία με όλες τις ιεραρχίες της μισθωτής εργασίας, ένας χώρος φυλακή του ελεύθερου πνεύματος.

Η αποδοχή αυτή δεν γίνεται βέβαια χωρίς ιδιοτέλεια, ο τίτλος του διδάκτορα με τις πιθανότητες προσωπικής ανέλιξης είναι το επιστέγασμα.

Μήπως εκείνοι που λάκισαν στους δύσκολους καιρούς

έκαναν καλά;

Κάποιοι έπρεπε να περισωθούν για να μιλάνε σήμερα

μνημονεύοντας ενίοτε και μας

έστω παραποιημένους


Αυτοί που εδώ διηγούνται αποτελούν κομμάτι αυτής της γενιάς και διηγούνται αυτή τη γενιά για να δικαιώσουν εκ των υστέρων τις επιλογές τους, ακαδημαϊκές και όχι μόνο.

Ας κάνουμε ξεκάθαρες πρώτα όμως τις δικές μας αφετηρίες: συλλογικοποιηθήκαμε και συνειδητοποιηθήκαμε μέσα στο ρεύμα των αρνήσεων του τέλους της δεκαετίας του 80, καταλήψεις σπιτιών, κατειλημμένοι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνική ραδιοφωνία, αυτοδιαχειριζόμενη μουσική σκηνή μέσα στα μεγάλα συγκρουσιακά γεγονότα της εποχής: Κατάληψη Φιλοσοφικής που ακολουθεί την αθώωση Μελίστα, συγκρούσεις που ακολουθούν την δολοφονία Τεμπονέρα, τις απαντήσεις στην καταστολή που έδωσε στα 1995 ο Ελευθεριακός χώρος της Θεσσαλονίκης...

Μαζί με μεγάλο κομμάτι αυτού του κινήματος επιλέξαμε, συνειδητοποιώντας τις αρνήσεις μας, να κάνουμε και τις επιλογές που τους αντιστοιχούσαν.

Επιλέξαμε την πράξη στον δρόμο και την καθημερινότητα. Επιλέξαμε να μην κάνουμε τις αλήθειες μας μια στιγμή του ψέματός τους. Ξεκόψαμε, πληρώνοντας βαρύ κόστος, από τον κόσμο των ΜΜΕ, της μουσικής βιομηχανίας, του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος...

Ένα κομμάτι συντρόφων, αλλά και «συντρόφων», δεν έκανε αυτές τις επιλογές. Η ιστορία τους δεν μας αφορά. Όταν έρχονται όμως να διηγηθούν τη γενιά των αρνήσεων άνθρωποι που με τις κολοτούμπες τους έδρασαν άμεσα αντίθετα σε αυτές, αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να παρέμβουμε.

Όταν άνθρωποι που, όταν τα πράγματα στρίμωξαν, έγιναν δημοσιογράφοι και περιέθαλψαν δημοσιογράφους, έκαναν συναυλίες με ό,τι απολειφάδι της κυρίαρχης κουλτούρας υπήρχε εύκαιρο, όταν αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να στρατωνίσουν την ελεύθερη σκέψη μακριά από τις διαδικασίες του αγώνα, σε ένα χώρο διανοητικής υποτέλειας όπως το πανεπιστήμιο, τότε δεν υπάρχει χώρος για σιωπή.

Φτύνουμε τη διήγησή τους, κομμένη και ραμμένη στην πορεία τους, όπως φτύσαμε όλες εκείνες τις «επιλογές» τους.

Η ιστορία μας δεν υπάρχει στα διδακτορικά τους.

Κάποιοι που αρνούνται να δουν τους αγώνες μιας γενιάς να γίνονται «δεδομένα», σκαλοπάτια για καριέρες πανεπιστημιακών και μη.



Σημείωση

 

1) Είναι αξιοσημείωτο, (σχετικά με την αντικειμενικότητα της αφήγησης), το ότι ο υποψήφιος διδάκτωρ διηγείται μια ιστορία της οποίας κομμάτι είναι η προσωπική ιστορία της συνεπιβλέπουσας, μέλους της τριμελούς επιτροπής του διδακτορικού του Λ.Γ



από ΓΚ 04/08/2015 8:20 πμ.


Είναι "απλούστατο" που λέει και η Αλίκη Βουγιουκλάκη σε μια ταινία της. Αρκεί να διαβάσει κανείς για τη μεταπολίτευση στο σύνολο των πολιτικών-κοινωνικών και οικονομικών εξελίξεων (προσωπικά συνιστώ το "κράτος και κοινωνία στη μεταπολίτευση" του Γ. Καραμπελιά, εκδ. Εξάντας) και να τοποθετήσει τα γεγονότα του αναρχικού χώρου σε αυτό το πλαίσιο έτσι ώστε να βγάλει ένα, όσο το δυνατόν ασφαλές συμπέρασμα. Η αφήγηση του Μανόλο είναι έτσι όπως λέει ο ΓΜ ας πούμε, είναι μια προσωπική βιωματική έκθεση και τίποτε παραπάνω. Η διατριβή του κυρίου Νίκου Σούζα προφανώς είναι κάτι πιο έγκυρο από την άποψη της τεκμηρίωσης, της παράθεσης ντοκουμέντων κλπ. Δεν την έχω διαβάσει και δεν έχω γνώση για αυτήν. Μόλις τη διαβάσω θα εκθέσω τη γνώμη μου. Η "αφοριστική" φαινομενικά διάθεση του ΓΜ με όλες τις "αγκυλώσεις" (ιδεολογική συνέπεια θα το ονόμαζα και εκλείπει στις μέρες μας) που εκβάλει ο λόγος του, στηρίζει τις υποψίες για την "πανεπιστημιακή κοινότητα" που οφείλει να αποδεικνύει κάθε φορά τα αυτονόητα. (Υπήρξε απάντηση από τον κύριο Σούζα στις ενστάσεις του Μεριζιώτη ή απαξίωσε να απαντήσει σε έναν ανσασερατζή, ηλεκτρολόγο λαϊκιστή;)

Αν και δεν είναι τραγικό το να σπουδάζει κανείς, ούτε να κάνει εργασίες και διατριβές-μην περάσουμε και σε έναν άλλο σκοταδισμό, του απόλυτου φωτός "ό,τι λέμε μεταξύ μας", διότι υπάρχει και αυτός ο φόβος, τουλάχιστον μέσα σε αυτό να θυμόμαστε κάθε φορά ότι “δε βόσκει κανείς ατιμώρητος στα λιβάδια της άρχουσας τάξης, δεν σπουδάζει ατιμώρητος στα πανεπιστήμιά της, δεν χρησιμοποιεί ατιμώρητος τις επιστήμες της. Σχεδόν ανεπαίσθητα, καταπίνει το δηλητήριό της, παραλύει…“ του Καρίν Στρούκ, από το "Ταξική Αγάπη". Κι αν με τόση ένταση ο ΓΜ παρεμβαίνει είναι διότι και πολλά έχουν δει τα μάτια αυτής γενιάς του, που έφαγε την μεταπολίτευση "με τη φλούδα και τα κουκούτσια" κι είναι ακόμα ζήτημα το "παθός-μαθός". 

ΥΓ: Το πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, ειδικά, είναι γενικώς φημισμένο για την προσκόλλησή του στη μικροϊστορία και στις μικροαφηγήσεις. Αυτές τις αφηγήσεις που διάφορα μπουμπούκια έχουν ως προμετωπίδα καταστροφής των μεγάλων αφηγήσεων. Η περίοδος εκσυγχρονισμού επί κυρίου Σημίτη, 1996-2004, άνοιξε, στην ευρωπαϊκή πολιτισμική μας προσαρμογή, πεδίο δόξης λαμπρόν, με χρηματοδοτημένα ευρωπαϊκά προγράμματα κλπ, κλπ. Τα ίδια μπουμπούκια στο πανεπιστήμιο της Κύπρου έδρασαν ως το ιδεολογικό θινκ-τανκ της εποχής Κληρίδη μέχρι το 2002 για να προετοιμάζουν το έδαφος για την υποδοχή του σχεδίου Ανάν, της διχοτομικής "ομοσπονδίας" που διαχωρίζει φυλετικά τ/κ και ε/κ κατά το αμερικανικό σχέδιο Άτσεσον 1964-65 και κατά κάποιους όρους της συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου. Η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου είναι ένα δείγμα.

από ΓΚ 04/08/2015 8:54 πμ.


Κάποιες παρατηρήσεις από τον πρόλογο για το βιβλίο του κυρίου ΝΣ:

Κάνει σοβαρές επισημάνσεις όσον αφορά στο κοινωνικό και ιδεολογικό περιεχόμενο του χώρου (μεταμοντέρνο, ετεροκαθορισμός από την αριστερά και το κράτος, εδαφικοποίηση, νεολαϊστική πρωτοπορία κλπ). Το ερώτημά μου είναι η ερμηνευτική προσέγγιση του Αλμπέρτο Μελούτσι που δεν έχω διαβάσει και περισσότερο η σύγκριση λόγω "αρκετών ομοιοτήτων με το αντίστοιχο ιταλικό κίνημα που εξετάζει ο Melucci". Το ιταλικό παράδειγμα με το ελλαδικό διαφέρουν πολύ (και από άποψη ιστορίας χωρών και από άποψη κινημάτων) κι εκεί ίσως υπάρχει η παρέκκλιση. Πάντως οφείλουν όσοι ενδιαφέρονται για τη μεταπολίτευση να το διαβάσουν για να έχουν άποψη. Ευχαριστώ

//

από ... 04/08/2015 4:43 μμ.


Ούτε είμαι ιστορικός ούτε φιλοδοξώ να γίνω, αλλά κίνημα χωρίς ιστορίκη μνήμη και ανάλυση είναι λίγο λειψό θα έλεγα. Σίγουρα η προσπάθεια συγκρότησης της ιστορίας του αναρχικού χώρου από την μεταπόλιτευση και δόθε αποτελεί ένα πολύ σημαντικό εγχείρημα, που ελπίζω κάποια στιγμή να το δούμε να γίνεται πραγματικότητα, αν και θεωρώ πως λείπουν εν μέρει οι δομές και η κουλτούρα που θα μπορούσαν να υπσοτηρίξουν ενα τέτοιο εγχείρημα. Πάραυτα το υλικό υπάρχει και όποιοι έχουν διάθεση ας βρεθούνε να ξεκινήσουν μια συλλογική προσπάθεια, είμαι σίγουρος πως αρκετοί από εμάς είμαστε διατεθημένοι να βοηθήσουμε.

από G 04/08/2015 5:01 μμ.


Γ.Κ το Βουγιουκλάκη το εκλαμβάνω σαν χιούμορ, όμως σταμάτα να μπαίνεις σε διάφορα νήματα που παρεμβαίνω η ανοίγω και να προσπαθείς να με νουθετήσεις.

 

Σαν άτομο δεν υπήρξα ποτέ – ούτε υπάρχει περίπτωση να υπάρξω – συμπράξω στα κάτωθι:

 Δημοσιοσχεσίτης, άνθρωπος των παρασκηνίων, παρασυνάγωγος ( παρασυνέλευση), ή θαμώνας διάφορων “αναρχικών σαλονιών”, έχω την παρρησία να υποστηρίζω ανοικτά και ξάστερα της απόψεις μου και χωρίς το ε...ψιτ..να σου πω, (αυτό έχει το κόστος του). Οδηγός μου σε αυτή την στάση ζωής είναι η αναρχία (όχι η χιμαιρική) και ένα πρόσωπο (μην μου πείτε για προσωπολατρία γιατί θα σας γαμήσω). Μερικές ιδέες είναι σαν το κρασί, όσο παλαιώνουν τόσο καλύτερες γίνονται, (μην μου πείτε ότι πάσχω από παρελθοντολογία γατί πάλι θα σας γαμήσω) δυστυχώς για εμάς και την εποχή μας ο Μιχάλης είναι ακόμα αξεπέραστος και πότε θα τον αναλύσουμε σε βάθος για να καταλάβουμε το νόημα αυτόν που είπε; για να δούμε είναι ιδεολογία (με την έννοια της ψευδούς συνείδησης ) αυτό που λέει;

«... Η επίκληση της επιστήμης αντί για την επίκληση του λαού επαναφέρει, σαν ηχώ, εκείνες τις παλιές σελίδες του Μπακούνιν σχετικά με τους κοιμισμένους, τα ευχαριστημένα τέκνα της μπουρζουαζίας, τους διπλωματούχους, που όπως έλεγε, "αφιερώνονται αποκλειστικά στη μελέτη των μεγάλων προβλημάτων της φιλοσοφίας, της κοινωνικής και πολιτικής επιστήμης- και επεξεργάζονται θεωρίες - που τελικά δεν έχουν άλλο σκοπό παρά να δείχνουν την οριστική ανικανότητα των εργατικών και λαϊκών μαζών...».


Επίσης:

Ο Μπακούνιν, στο έργο του «Θεός και Κράτος», αντιμετωπίζει τους έμφυτους κινδύνους ενός συστήματος που ενώνει την πολιτική εξουσία με την τεχνικο-επιστημονική επιτηδειότητα. Φοβάται ότι το αυθόρμητο της ζωής κατά- στρέφεται, εξ αιτίας της «άνωθεν» επιβολής των αναπτυξιακών σχεδίων των επαϊόντων. Επειδή διακατέχεται από μία αξιοσημείωτη εμπιστοσύνη προς τη δημιουργική ικανότητα των ελευθέρα συνεργαζομένων ατόμων, συμπεραίνει ότι ή ζωή είναι «μία υπόθεση απείρως μεγαλύτερη της επιστήμης». Υποστηρίζει ότι τα συγκεντρωτικά σχέδια, όποιες και αν είναι οι αξίες τους, περιορίζουν τη δημιουργικότητα και την υπευθυνότητα των προσώπων- εμποδίζουν, παρά τις υποσχέσεις μιας μελλοντικής απελευθέρωσης, τη γενική εξέλιξη αυτών των τυπικά ανθρωπίνων ιδιοτήτων. Δημιουργείται, τοιουτοτρόπως, «μία κοινωνία όχι ανθρώπων άλλα ζώων».

Επί πλέον, μολονότι αποδέχεται την υπόθεση ότι τα σχέδια υποκινούνται από καλές προθέσεις («εμπνέονται από την πιο αγνή αγάπη για την αλήθεια»), υποστηρίζει ότι δε συμβαίνει κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα, διότι εισέρχεται στο παιχνίδι ένα ακόμη κίνητρο: ή διατήρηση της εξουσίας και των προνομίων των σχεδιαστών.

Αυτές οι κριτικές αποτελούν, εν μέρει, μια διεύρυνση εκείνων πού είχαν διατυπωθεί εναντίον τον πιο παραδοσιακών μορφών της γραφειοκρατικής κυριαρχίας, αλλά στην περίπτωση του τεχνικο-επιστημονικού ελέγχου πρέπει να εξετασθούν και άλλοι παράγοντες.

Ένας από τους σπουδαιότερους είναι ο φενακισμός των κοινωνικών διαδικασιών, ο παραγόμενος από την εξειδίκευση που καθίσταται συνεχώς μεγαλύτερη, εξ αιτίας μιας εκτεταμένης και περίπλοκης τεχνολογίας. Η ολοκληρωμένη παιδεία της κοινωνίας, την οποία εγκωμίασαν ο Μπακούνιν και πολλοί άλλοι αναρχικοί, γίνεται όλο και πιο «ακατόρθωτη», η ελλιπής διάδοση της γνώσης, των τεχνικών ικανοτήτων και του ελέγχου οδηγεί τη νέα κυρίαρχη τάξη των τεχνογραφειοκρατών προς μία μορφή κυριαρχίας άνευ προηγουμένου.

«.Έτσι δε θα υπάρξουν πια τάξεις, αλλά μία κυβέρνηση — και σημειώστε το καλά—, μία κυβέρνηση εξαιρετικά πολύπλοκη, ή όποια, μι όντας ευχαριστημένη, όπως όλες οι άλλες σύγχρονες κυβερνήσεις, με το να κυβερνά και να διαφεντεύει πολιτικά τις μάζες. Θα τις διευθύνει και οικονομικά, αναλαμβάνοντας τη διαχείριση της παραγωγής και της "δίκαιης" διανομής των αγαθών, της γεωργίας, της δημιουργίας και της ανάπτυξης των εργοστασίων, καθώς και την οργάνωση και τον έλεγχο του εμπορίου, ακόμη και την επένδυση των κεφαλαίων στην παραγωγή μέσω ενός μοναδικού τραπεζίτη, δηλαδή του Κράτους.

Όλη αυτή ή δραστηριότητα θα απαιτήσει πολλές γνώσεις και πάρα πολλούς εγκεφάλους, θα είναι το βασίλειο της επιστημονικής ευφυΐας, το πιο αριστοκρατικό, δεσποτικό, αλαζονικό και περιφρονητικό άπ' όλα τα καθεστώτα. Θα υπάρξει μία νέα τάξη, μία νέα ιεραρχία αληθινών ή ψευδοεπιστημόνων και ο κόσμος θα διαιρεθεί μεταξύ μίας κυρίαρχης μειοψηφίας τεχνοκρατών και μίας τεράστιας άμαθους πλειοψηφίας. Και τότε, αλίμονο στις αμαθείς μάζες!...» Μιχαήλ Μπακούνιν (*)

Το βιβλίο του Ζούζα δεν είναι ιστορικό, είναι μια μελέτη στα όρια ανάγκης της ακαδημαϊκής κοινότητας και τον δικών του επιδιώξεων, είναι μια κοινωνιολογίστικημεταμοντέρνου τύπου μελέτη που προσπαθεί να ερμηνεύσει – αναλύσει και να εντάξει - ο συγγραφέας του - το δρόν υποκείμενο και της συνθήκες που διαμορφώνει αυτό το υποκείμενο, στις δικές του προσλαμβάνουσες και με στοιχεία επιστημονισμού, φυσικά η συζήτηση για το αν ότι είναι επιστημονικό είναι και αληθές είναι για άλλο νήμα.


Υγ 1. Επειδή μου ήρθαν κάποια μειλ για το κείμενο που παρέθεσα με τίτλο «Σταμάτα να μιλάς για τις ζωές άλλων μωρό μου...» ότι κακός το υπερασπίζομε και ότι τα άτομα ( δεν τα ξέρω) που το έγραψαν είναι έτσι η γιουβέτσι τους λέω ότι εμένα με ενδιαφέρει αυτά που λέει το κείμενο και τα υποστηρίζω. Επίσης δηλώνω ότι δεν θα χριστώ ή θα αυτοχριστώ τιμητής της αναρχίας εν ελλάδι αυτό που κάνω είναι να υπερασπίζομε το αγώνα, την αγωνιά, τα όνειρα, την γοητεία, την απογοήτευση, τις διαψεύσεις μου, την γενιά από όπου προέρχομαι και το αναρχικό κίνημα στο μερίδιο που μου αναλογεί. Το όλων θέμα έχει προκύψει από αυτό το νήμα: Ερώτηση για την Ένωση Αναρχικών δείτε τις παρεμβάσεις μου και το ερώτημα μου για το σύγγραμα του Σουζα.  (G)


Υγ 2. μήν μου πείτε ότι γαμάω πολύ και να κατουρήσω λίγο , γιατί πάλι θα σας γαμήσω χα..χαα...

*) αποσπάσματα από το βιβλίο «Εγχειρίδιο του κοινωνικού αναρχισμού»



από ΓΚ 04/08/2015 6:03 μμ.


... όπου παρεμβαίνεις εσύ. Απλά μια δεύτερη ανάγνωση των σχολίων μου θα ήταν χρήσιμη για τα συμπεράσματά σου, που αφορούν "νουθεσίες" προς εσένα, "χιούμορ" προς εσένα, κλπ. Παρεμβαίνω εκεί που νομίζω ότι έχει μια σημασία και δεν σε παρακολουθώ γενικά, αν κάτι τέτοιο αντιλήφθηκες. Νομίζω ότι παρόλη την ανωνυμία μου έχω σεβαστεί τους συνσχολιαστές μου. Δεν κατάλαβα ακόμα σε τι χρησιμεύει η επωνυμία, αλλά αυτό είναι μια άλλη παράγραφος. Ευχαριστώ, δεν θα ξανασυμβεί κάποιο "μπάσιμο" από πλευράς μου στα νήματά σου.

από G 04/08/2015 7:52 μμ.


Το τοκουμέντο που θα διαβάσετε δεν το ξέρουν οι νεότεροι/ες και πολλοί από τους παλιότερους το έχουν ξεχάσει ή δεν του έδωσαν σημασία, για αποκατάσταση μερικών προταγμάτων το παραθέτω.

 Υπήρξε μια πρόταση το 1988 από τις συλλογικότητες που συμμετείχα με τίτλο “ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΛΕΥΚΟΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ” και αφορούσε την έντυπη καταγραφή τις ιστορικότητας του ελλαδικοί αναρχικοί χώρου- κινήματος , θα εξηγήσω εν συντομία- γιατί έχει την σημασία - του πως προέκυψε.

 Σε μια παρέμβαση μας τότε στην εφημερίδα “ Ελευθεροτυπία” που τα γραφεία της ήτα στο Σύνταγμα στην οδό Κολοκοτρώνη για να δημοσίευση ένα κείμενο μας ο διευθυντής της τότε και εκλιπών σήμερα Σεραφείμ Φυντανίδης ενώ μας είχε υποσχεθεί ότι θα το δημοσιεύσει δεν το δημοσίευσε.

 Όταν πήγα και τον βρήκα στο γραφείο του και του είπα γιατί δεν το δημοσιεύεις μου έφερε διάφορες δικαιολογίες , τέλος πάντων για να μην μακρηγορώ μετά από λεκτικό καυγά του είπα: “στα αρχίδια μου η φυλλάδα σου, εμένα με ενδιαφέρει το μέσο που πάει σε 200.000 ανθρώπους” σηκώθηκε να με κτυπήσει μαζί με τον μπάτσο (με πολιτικά) που είχε έξω από το γραφείο του για φύλαξη. Του είπα: “να μην τολμήσει να με ακουμπήσει γιατί θα χυθεί αίμα” σταμάτησε και εγώ έφυγα.

 Μετά από λίγες μέρες (μάλλον από τύψης) με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: “να ετοιμάσω ότι θέλω από υλικό της ομάδας μου για να το δημοσιεύσει” του απάντησα/με: “ότι θα ήταν αλαζονικό από μέρους μας να δεχτούμε μόνο να δημοσιεύσετε τις δίκες μας προκηρύξεις και θέλουμε αντιπροσωπευτικά να δημοσιευτούν διάφορα ντοκουμέντα από την πανελλαδική παρουσία και δράση των αναρχικών” το δεκτικέ και μου είπε ετοίμασε το.

 Έτσι στείλαμε πρόταση σε όλες της ομάδες πανελλαδικά με το ταχυδρομείο, (να σημειώσω κάτι που είναι σημαντικό σε σχέση με το σήμερα ότι διαδίκτυο δεν υπήρχε και οι κομπιούτερ ήταν στα σπάργανα και δυσεύρετη) κάποιες ομάδες ανταποκρίθηκαν οι περισσότερες ή αδιαφορήσαν ή δεν ήθελαν. Απο το υλικό που μαζέψαμε μέσω θυρίδας κάναμε την πρόταση για το λεύκωμα και αυτό φυσικά δεν ευδοκίμησε.

 Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα η Συσπείρωση Αναρχικών “πήρε” την πρόταση μας (και καλά έκανε) την εμπλούτισε και έφτιαξε την Αρχειοθήκη, όμως έντυπη αποτύπωση δηλαδή έκδοση ενός λευκώματος δεν υπήρξε.

Αρκετά  αργότερα ένας σύντροφος που δούλευε στην Ελευθεροτυπία έφτιαξε ένα αφιέρωμα για την αναρχία που γίνονται πρώτη φορά σε εφημερίδα με τίτλο “ΑΝΑΡΧΙΑ Το πιο άσπρο μέλλον είναι... μαύρο (δείτε φώτο δείγμα)

 

 Σημείωση.

 Στο κείμενο πρόταση που παραθέτω προβλέψαμε κάποια πράγματα τα βάζω με έντονα (μπολτς) στο κείμενο αντίγραφο.

 

 

Το κειμενο (ντοκουμεντο)

 

 

 

 

 

ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

 

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ "ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ"


Σύντροφοί, θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα κανάλι ανοιχτής επικοινωνίας και προβληματισμού θέτοντας σαν πρωταρχικό στόχο την ομόκεντρη σχέση που το περιεχόμενό της είναι ότι κέντρο και περιφέρεια αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο. Το κέντρο είναι παντού και η περιφέρεια πουθενά.

Η πρότασή μας για την έκδοση ενός Λευκώματος της αναρχίας διέπεται από αυτή την αρχή. Είναι μια φερέγγυα πρόταση. Αλλωστε αυτό φαίνεται και από την παρουσία μας στον χώρο της Αθήνας τα τρία τελευταία χρόνια.

Είναι και μια επιθυμία που ξεκινά από συναισθηματικούς παράγοντες. Δηλαδή, όσο είμαστε εν ενεργεία δεν Θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας, μετά από κάποια χρόνια, σε κάποιους δαιμόνιους δημοσιογραφίσκους ή ιστοριάζων φοιτητές να διατριβήσουν πάνω στο "φάντασμα" της αντιεξουσίας. Δεν μπορούμε να παραχωρήσουμε τίποτα στους "άλλους". Περάσαμε δύσκολα χρόνια, πόνο, αίμα, όνειρα, αγωνίες, καταστολή σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό μέχρι το συλλογικό. Δεν νομίζου­με ότι υπάρχει σοβαρότερος λόγος.

Παράλληλα, συλλέγοντας και παρουσιάζοντας αυτό το υλικό μπορούμε να αποκτήσουμε μια πιό ολοκληρωμένη εικόνα του εαυτού μας, ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο που περνάμε μια σοβαρότατη κρίση. Το υλικό εί­ναι τεράστιο, το εγχείρημα μεγάλο. Εχει να κάνει και με κάποιες προκαταλήψεις και διαθέσεις που διακατέχουν μερικούς. Αλλωστε ένα αρχείο έχει λειτουργικό­τητα όταν είναι ζωντανό κομμάτι του εαυτού μας και όχι μουσειακή συλλογή για το μέλλον.

Επειδή δεν θέλουμε να πάρουμε την ευθύνη μόνοι μας, σας κάνουμε την εξής πρόταση: Το λεύκωμα να περιλαμβάνει την σύγχρονη πορεία του αντιεξουσιαστικού κινήματος στη χώρα μας. Να ονομάστεί "λεύκωμα της αναρχίας" και να προσπαθή- σει να είναι όσο το δυνατό πιό αντικειμενικό και φερέγγυο. Να περιλαμβάνει προκηρύξεις, αφίσσες, κείμενα, μπροσούρες, εκδηλώσεις, συναντήσεις, γεγονότα.

Να αποτελείται από δύο μέρη. α)παρουσία του χώρου στην Αβήνα. β)παρουσία του χώρου στην υπόλοιπη Ελλάδα (αυτό για καθαρά λειτουργικούς λόγους μια και το υλικό που αφορά την Αθήνα είναι τεράστιο).

Ζητάμε από σας, αν συμφωνείτε με την προσπάθεια, να έρθετε σε επαφή και ε­πικοινωνία με όσο το δυνατό περισσότερους συντρόφους -και ιδιαίτερα της επαρ­χίας— οι οποίοι δεν βρίσκονται σε ενεργή δράση, είτε επειδή είναι μόνοι τους, είτε επειδή έχουν διαλυθεί οι ομάδες που δρούσαν παλιότερα, όπως η ομάδα Σπάρ­τακος με αξιόλογη δράση στη Κομοτηνή ή ο Διεθνιστής του Πύργου, έτσι ώστε να συμμετάσχουν και οι ίδιοι αν το θελήσουν στη δημιουργία του λευκώματος.


Το λεύκωμα προτείνουμε να περιλαμβάνει τις εξής ενότητες:

 1. Αναρχικοί-Αντιεξουσιαστές στους κοινωνικούς χώρους

2. Α-Α και κοινωνικές παρεμβάσεις

3. Α-Α καλλιτεχνική δημιουργία και θεωρία

4. Α-Α και διεθνιστική αλληλεγγύη

5. Ελευθεριακές και εναλλακτικές κινήσεις

6. Α-Α και καταστολή

7. Α-Α και τύπος


Το λεύκωμα είναι ανοιχτό για προτάσεις, τόσο στη μορφή όσο και στο περιε­χόμενο και μπορούν να σταλούν μαζί με το ανάλογο υλικό στη θυρίδα της ομάδας μας, μέχρι το τέλος του Μάρτη.

Σύντροφοι, θέλουμε να δείτε τη πρότασή μας συνεκτικά και ότι δεν διακατέ­χεται από ιδιοτέλεια. Σε περίπτωση που δεν ευδοκιμήσει η πρότασή μας, το αρ­χείο που είναι στη κατοχή μας θα το χρησιμοποιήσουμε ανάλογα.

Αντίτυπα του λευκώματος θα καταχωρηθούν στη Γενάδιο βιβλιοθήκη, στο Ινστι­τούτο Κοινώνικών Ερευνών του Αμστερνταμ και σε ανάλογα της Αμερικής για λό­γους ιστορι κής μνήμης.


Υ.Γ. Αυτό το καιρό γίνεται μια συζήτηση για τη δημιουργία ενός κέντρου ελευθεριακών μελετών σε κάποιο νησί του Αιγαίου. Υπάρχουν και επαφές με το εξωτε­ρικό για το θέμα αυτό. Μελλοντικά θα υπάρξουν περισσότερες διευκρινήσεις και πληροφορίες για όποιον ενδιαφέρεται.

 

Συντρόφικά,

Πειραιάς 15 του Σεπτέμβρη

Αναρχική Ομάδα Δραπετσώνας-Κερατσινίου

Αναρχοκομμουνιστικός Πυρήνας Ανω Λιοσίων


Τ.Κ.18510, ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Τ.θ.80674

 

ΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

 

 

//

από kostav 04/08/2015 8:44 μμ.


Ενδιαφέρον το παραπάνω εγχεόρημα που αναφέρεις και γενικά αν και πολύ νεότερος και χωρίς σοβαρή γνώση πάνω στο ζήτημα νομίζω πως υλικό υπάρχει αυτή την στιγμή μπόλικο διαθέσιμο από εκείνη την εποχή και προσωπικές μαρτυρίες κλπ, το προβλήμα είναι νομίζω πως είναι πραγματικά δύσκολο να γίνει μια συντονισμένη προσπάθεια από όσους θα ενδιαφερόμασταν να προχωρήσουμε σε μια πραγματική κινηματική καταγραφή που σκοπώ θα έχει να κάνει μια κριτική ανάλυση να αναδείξει τους αγώνες, τις ελλείψεις, κλπ έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ιστορική παρακαταθήκη/εργαλείο που να μπορεί να χρησιμοποιηθει κινηματικά για ανάλυση, κατανόηση και αποφυγή των ίδιων ώλαθν στα πίλασάια χραξης μιας γενικότερης στρατηγικής.

Τώρα θα μου πεις βέβαια πως ένας τόσο κατακερματισμένος, σεκταριστικός χόρος που τώρα δειλά δειλά (τουλάχιστον ένα μέρος του και αυτό πάλι αποσπασματικά) προσπαθεί με τα όποια λάθη του να κάνει κάποια βήματα προς μια οργανωτική προσέγγιση και κοινωνική κ ταξική απεύθυνση δεν έχει ούτε τις δομές ούτε την κουλτούρα για να προβεί έυκολα σε ένα τέτοιο εγχείρημα το οποίο θα απαιτούσε διεξοδική μελέτη και ανάλυση, αλλά νομίζω πως θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να γίνει μια τέτοια σοβαρή συντονισμένη προσπάθεια...

από @ 04/08/2015 9:08 μμ.


Αν είναι δυαντόν σύντροφε ΓΚ να μπει ο ΝΣ στον κόπο να ασχοληθεί με τον, όπως πολύ σωστά είπες, ανσασερατζή, ηλεκτρολόγο λαϊκιστή.

Ο ανσασερατζής, ηλεκτρολόγος λαϊκιστής καλά θα κάνει να μην γίνεται κουραστικός κάθε φορά που χρησιμοποιεί αυτό το μέσο αλλά να πηγαίνει να τα λέει με αυτούς που ταιριάζει, με αυτούς που κατακρίνουν οτιδήποτε κινηματικό υπάρχει σήμερα, με αυτούς που λένε ότι υπήρξαν ιδρυτές του αναρχικού χώρου, με αυτούς που διαβάλουν συστηματικά συντρόφους, με αυτούς οι οποίοι νομίζουν ότι ο Α/Α χώρος είναι δημιούργημα και ιδιοκτησία τους κ.α. Ξέρεις εσύ G (ΓΜ) για ποιούς λέω!

από αλλα 04/08/2015 9:46 μμ.


για ποιο λογο κατεβηκε απτη βιβλιοθηκη του μανολο?

με την ιδια λογικη ας κατεβει και του σουζα?

ποιος μπορει να το κρινει και να πει πιο θα μεινει?

από G 05/08/2015 1:50 πμ.


Παρουσιάζω (γιατί έτσι μου αρέσει) την προκήρυξη που αρνήθηκε να δημοσιεύσει η εφημερίδα Ελευθεροτυπία, όπως προείπα, ( “Και όμως πρόταση υπήρξε” 1570696) χρειάζεται όμως να πω μερικά πράγματα για να γίνει κατανοητό το κοινωνικό-πολιτηκο σκηνικό της εποχής.

 Βρισκόμαστε στα 1988 το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση για δεύτερη τετραετία, σε μια από την πολλές αθωώσεις του μπάτσου Μελίστα δολοφόνου του Καλτεζά γίνονται εκτεταμένα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας και καταλαμβάνετε το Πολυτεχνείο, εμείς ως ομάδες καταλαμβάνουμε το τμήμα χημικών μηχανικών πρόεδρος του οποίου ήταν ο μετέπειτα πρύτανης Μαρκάτος (στο γραφείο του βρήκαμε αυτά που γράφουμε στην προκήρυξη).

 Αυτό είχε τον συμβολισμό του γιατί λίγο ποιο μπροστά χρονικά είχαν πεθάνει από αναθυμίασης 4 εργάτες που καθάριζαν μια δεξαμενή πλυσίματος της σταφίδας στον Πύργο Ηλείας και η 4 ήταν Έλληνες και το λέω αυτό γιατί τότε δεν υπήρχαν μετανάστες να κάνουν αυτές τις βρομοδουλειές, και αμέσως μετά έγινε μια τρομερή έκρηξη στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος με τρία διαμελισμένα πτώματα, το κεφάλι του ενός εργάτη το βρήκαν στην Σαλαμίνα.

Και στης δυο περιπτώσεις ο χημικός μηχανικός (όχι το ίδιο πρόσωπο) είχε δώσει το οκ για εργασίες μετά τον ελέγχο, στην περίπτωση των ναυπηγείον τα ατυχήματα από έκρηξη στα δεξαμενόπλοια πετρελαίου (γκαζάδικα) που πηγαίναν για επισκευές είχαν γίνει ρουτίνα, οι εταιρία έπρεπε να προσκομίσει βεβαίωση χημικού μηχανικού που βεβαίωνε ότι έχει γίνει “καζ φρι” , δηλαδή δεν υπήρχαν αέρια πετρελαίου για να μπουν τα συνεργία για δουλείες Οι εφοπλιστικές εταιρίες για να κερδίσουν χρόνο και χρήμα πίεζαν και έπαιρναν ψεύτικες βεβαίωσης που υπόγραφαν οι χημικοί μηχανικοί ότι άλλα είναι οκ, έτσι συνέβαιναν “ατυχήματα” δολοφονίες και οι χημικοί μηχανικοί πολλές φορές στα δικαστήρια αθωώνονταν.

 Στο συγκεκριμένο ατύχημα λόγο ότι έχω δουλέψει στην ζώνη και το Πέραμα γειτνιάζει με Κερατσίνι πήγαμε επί τόπου, οι εργάτες ήταν στα πρόθυρα εξέγερσης και εμείς μαζί τους, από την μια ήταν τα ΜΑΤ και από την άλλη οι εργάτες μέχρι που ήρθε ο υπουργός εργασίας Ευάγγελος Γιαννόπουλος και λειτουργώντας πυροσβεστικά αποσόβησε την εξέγερση , το ΚΚΕ τότε περιορίστηκε στις κλασικές διαμαρτυρίες.

 Ο Γιαννόπουλος ήταν δικηγόρος πρώην Εαμίτης και σημαίνων στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, επίσης μεταχουντικά ήταν δικηγόρος πολλών αναρχικών και αυτόκλητος υπερασπιστής των αναρχικών, κάτι που εμείς δεν το δεχθήκαμε πότε, επίσης αργότερα μάθαμε ότι ήταν κουνιάδος του διευθυντής της εφημερίδας Ελευθεροτυπία και γιαυτό δεν ήθελε να δημοσιεύσει την προκήρυξη.

 Την προκήρυξη επιδιώξαμε να δημοσιευτεί γιατί κάποιες δεξιές και πασόκικες φυλλάδες είχαν λυσσάξει και η πατσαβουρφυλλάδα Αυριανή έγραφε κρεμάστε τους αναρχικούς στο Σύνταγμα, την προκήρυξη δημοσίευσε η εφημερίδα Πρώτη που ήταν φιλικά προσκείμενη στης αριστερά.

 Επίσης η προκήρυξη μοιράστηκε όλες της γειτονίες των ομάδων που την υπογράφουν και στο Πέραμα και κανείς δεν τόλμησε να μας συλλάβει.

 

 

 Η προκήρυξη

 

 

 

 

 

 

 

Το κείμενο αντίγραφο

 

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΣΠΑΣΑΜΕ


Οι βίαιες εκδηλώσεις των αναρχικών τις τρεις τελευταίες μέρες, εκφράζουν την δυναμική διαμαρτυρία, την αντίθεση και, αντίστασή του ενάντια στην καταστολή που στόχο έχει, να υποτάξει, και να τρομοκρατήσει το λαό, καθώς και την αλληλεγγύη και συμπαράστασή τους σε όλους τους προλετάριους της σημερινής κοινωνίας που υφίστανται καθημερινά την εκμετάλευση, την καταπίεση, την καταστολή και τις κρατικές δολοφονίες (διακίνηση ναρκωτικών, εκτελέσεις πολιτών και διαδηλωτών) με αφορμή το θάνατο του νεαρού Καλτεζά από τον μπάτσο Μελίστα.

Η αθώωση του Μελίστα και η ουσιαστική προστασία του από το κράτος από τη μια μεριά και ο θάνατος του Καλτεζά από την άλλη, είναι δύο παράγοντες που εμπεριέχουν και εκφράζουν όλη την δυναμική όλη την ουσία της ταξικής αντίθεσης και σύγκρουσης, ανάμεσα σ’αυτούς που εξεγείρονται ενά­ντια στην κυριαρχία του κράτους και των αστών αφεντικών, και στους μηχανισμούς καταστολής που ενεργοποιούνται κάθε φορά που απειλείται ή παραβιάζεται η αστική νομιμότητα, η εύρυθμη δηλαδή λειτουργία του συστήματος. Αυτή η δυναμική πυροδότησε τις συγκρούσεις μεταξύ των αναρχικών και των μηχανισμών καταστολής (ΜΑΤ. ΕΚΑΜ, προβοκάτορες κ. λ. π.).

Από την άλλη, όταν συγκρούεσαι με τους πάνοπλους μπάτσους, πρέπει να προστατευτείς,να επιβιώσεις. Πρέπει ν’ανάψεις φωτιές για τα δακρυγόνα-ασφυξιογόνα,να φτιάξεις οδοφράγματα να πετάς μολότωφ και πέτρες. Παράλληλα αυτή η βίαιη πρακτική είναι μια μορφή κοινωνικού σαμποτάζ, είτε αυτό γίνεται συνειδητά είτε ασυνείδητα, ενάντια στα κέντρα της μεγαλοϊδιοκτησίας, του εμπορίου και της κερδοσκοπίας, ενάντια στα σύμβολα και τα αντικείμενα του καταναλωτισμού, τη μιζέρια της αποβλάκωσης, ενάντια στα μέσα της εξουσίας. Ενάντια σ’αυτό το αίσχος και το παράλογο αυτής της μολυσμένης και νοσογόνας τσιμεντούπολης, που συνθλίβει, αλλοτριώνει και πνίγει τους κατοίκους της.

Για μας, το Πολυτεχνείο παίρνει συμβολικό χαρακτήρα όσον αφορά τις ιστορικές μνήμες, και παράλληλα είναι ένας χώρος λειτουργικός. Οι "λεηλασίες" στο χώρο αυτό έχουν να κά­νουν τόσο με την οργάνωση της αυτοάμυνας μας, όσο και με την έμπρακτη αντίθεση ενάντια στην επιστήμη που παίζει καθαρά αντεπαναστατικό ρόλο σήμερα, προωθώντας τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Είναι χώρος παραγωγής τεχνοκρατών με μια αποστειρωμένη-τυποποιημένη γνώ­ση, ξεκομμένη από τα προβλήματα της κοινωνίας, πρώην "προοδευτικοί" και "αριστεροί αγωνισταράδες" που στελεχώνουν τον κρατικό μηχανισμό και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις αποτελώντας μια νέα τάξη, μια ελίτ που χειραγωγεί και εκμεταλλεύεται τους σημερινούς προλετάριους.

Οσο και να φωνάζουν οι συγκλητικοί και οι άλλοι πανεπιστημιακοί "δάσκαλοι" δεν μπορούν να μας πείσουν για την ουδετερότητά τους γιατί η επιστήμη και η τεχνολογία δεν είναι ουδέ­τερες. Αλήθεια θα θέλαμε να μάθουμε τι θέση πήραν για το θάνατο των τεσσάρων νέων προ­λετάριων στην Αμαλιάδα της Ηλείας και για τα διαμελισμένα πτώματα των εργατών στο Πέρα­μα, θύματα της ασυδοσίας του κεφαλαίου και της εγκληματικής συνεργασίας-υποταγής των επι­στημόνων σ’αυτό. Γι’αυτό καταστράφηκε το τμήμα των χημικών μηχανικών και ναυπηγών. Ας πάψουν λοιπόν να διαμαρτύρονται οι σοβαροφανείς καθηγητάδες που φωτογραφίζονται σε γεύ­ματα βιομηχάνων και εφοπλιστών και κρύβουν πορνοπεριοδικά στα υπηρεσιακά βαλιτσάκια τους για την "ψυχαγωγία"τους.

Οι βίαιες αυτές εκδηλώσεις, παίρνουν το χαρακτήρα κοινωνικού σαμποτάζ ενάντια στα σχέ­δια που προωθεί σήμερα ο καπιταλισμός, για ετεροδιαχείριση του συστήματος, για κοινωνική συναίνεση και ειρήνη, για να ξεπεράσει τις αντιφάσεις του και να διευρύνει και ισχυροποιή­σει την κυριαρχία του, πάνω στους σημερινούς προλετάριους.

Ο μικρομεσαίος καπιταλισμός, μέσα. από την πολιτική των εργολάβων και των συντεχνιών (με τη σημερινή έννοια του όρου) που προωθεί το Πασόκ, βαθαίνει και οξύνει τις αντιφάσεις του, τις οποίες προσπαθεί να ξεπεράσει μέσα από μανούβρες εκλογικές, οικονομικές και πολιτικές-κομματικές, αναδεικνύοντας το κράτος σαν απόλυτο ρυθμιστή, προωθώντας την καταστολή και καταπίεση στους σημερινούς προλετάριους (ανειδίκευτοι εργάτες, προλεταριοποιημένη νεολαία, άνεργοι, αγρότες προλετάριοι, βιομηχανικοί εργάτες και άλλα καταπιεσμένα στρώματα).

Οι "αγανακτισμένοι πολίτες" που διαμαρτύρονται για τις βιτρίνες, είναι έκφραση του φα­σισμού, είναι ο μπακάλης και ο χασάπης που στήριξαν το Χίτλερ και τον Στάλιν ανά τους αιώνες. Ησυχία και τάξη υπάρχει μόνο στα νεκροταφεία και στα μυαλά των μακροαστών. Η ει­ρήνη θα ’ρθει όταν πέσει και το τελευταίο κάστρο της ταξικής κοινωνίας. Μέχρι τότε παλεύουμε για την ανατροπή της εκμετάλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, διευθυντή και διευθυνόμενου εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, δημιουργώντας ένα νέο πολιτισμό μέσα από την άμεση δημιοκρατία και την κοινωνική αυτοδιευθυνση.

Y.Γ. Αυτές οι απόψεις ίσως δεν εκφράζουν το σύνολο των καταληψιών αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπίσουμε τις πρακτικές μας, τα ιδανικά μας και τις ιδέες μας, τόσο από τους πλαστογράφους, επίδοξους ψευτοθεωρητικούς του ΠΑΣΟΚ (βλ. άμεση δημοκρατία καν κοι­νωνία των πολιτών-Λαλιώτης) όσο και από τους δεξιούς κοντυλοφόρους που μας γλείφουν τις τελευταίες μέρες για εκλογικίστικους λόγους, που μας παρουσιάζουν σαν προβληματικά παιδιά αποκρύβοντας την επαναστατική θεωρία από την πρακτική μας.


Αναρχοκομμουνιστικός Πυρήνας Α. Λιοσίων

Αναρχική Ομάδα Δραπετσώνας - Κερατσινίου

Αναρχική Ομάδα Αιγάλεω "ΕΚΤΡΟΠΗ".


* Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στον ημερήσιο τύπο.



από G 05/08/2015 4:52 μμ.


 Κοίτα ΓΚ αν είναι δυνατών να πω που θα παρεμβαίνεις είναι έξω από της αρχές μου, αν αυτό που έγραψα δεν το κατάλαβες πρόβλημα σου, λες για ανωνυμία και επωνυμία, αν απευθύνεσαι σε έμενα τι λες να διακατέχομαι από ένα ναρκισσιστικό υπέρ εγώ; και έχω κόμπλεξ αυτοπροβολής;

 Στον κόσμο της γενικευμένης ανευθυνότητας και μέσα από την ανωνυμία του διαδικτύου έχω επιλέξει να παρεμβαίνω επώνυμα έχοντας επίγνωση και ευθύνη αυτόν που γράφω.

 Για κοίτα τι λέει αυτός/η ο παρλαπίπας και φυσικά ανώνυμα; (Πρός ΓΚ 1570701) , το διαδίκτυο και αυτό το μέσο βρίθει από ανωνυμία και ανευθυνότητα, και εγώ απευθύνομε σε αυτούς /ες που θέλουν να διαβάσουν και να μάθουν.

 Το διαδίκτυο δεν είναι μόνο εικονική πραγματικότητα, είναι και αντανάκλαση της κοινωνίας που ζούμε, επίσης ....

 

 

 

 

 

Ευθύνη

 

 Τη ζωή μας πώς ν’ αλλάξουμε


Και το έργο μας από πού αρχίζει;

Φάρσα τα επαναστατικά κινήματα!

Από μέσα μας η αλλαγή ροδίζει.

Την αλήθεια ο ηγέτης δεν μπορεί να κηλιδώνει

Και με το μαχαίρι να διαδίδει.

Να σκεφτώ πρέπει και να ψάξω

Την μία αυτή ζωή να ξαναφτιάξω.

 Το κίνημα το επαναστατικό τούς λίγους τρέφει

Και να λιμοκτονούν αφήνει τους πολλούς.

Ψέματα λέει ο ηγέτης όταν ρητορεύει

Για να ηρεμήσει και να συντρίψει τους περήφανους.

 Όταν όλοι κι ο καθένας θα ’χουν δει το φως,

Ένα χτύπημα θ’ αρκεί να εξαλείψει

Χιλιάδων χρόνων φρίκης καθεστώς,

Χρόνων γεμάτων φόβο, τρόμο και πολέμους.

Έτσι ξεσηκώθηκαν οι δυνατοί Ρώσοι, οι Φινλανδοί κι οι Γερμανοί.

Κι απ’ αυτούς πριν, όλη η Ευρώπη. Μετά η μαρτυρική Ισπανία.

Ανάγκη από ηγέτες δεν είχανε τα χρόνια εκείνα.

Μια μέρα μόνοι τους θα ξεσηκωθούν ξανά.

Κάθε εξουσία μπορεί να συντριβεί,

Αν ο καθένας μας βρει τον τρόπο

Τις αδικίες τις πολλές να εμποδίσει,

Σε Λένιν να προδώσουν να μην επιτρέψει.

Τα εργοστάσια θ’ αυτοδιευθύνονται

Με «συμφωνίες» κι όχι με «διαταγές».

Ο καθένας κι όλοι μαζί να δράσουν θα ’ναι ελεύθεροι

Το θάρρος παίρνοντας με πράξεις συλλογικές.

 Ο καθένας του εαυτού του μόνο θα ’ναι άρχοντας,

Υπεύθυνος θα είναι πάντα για ό,τι κάνει.

Μόνο στα χέρια του κάθε εξουσία πάντα έχοντας

Σωτήρα του εαυτού του ποτέ άλλον δεν θα κάνει.

Τσακίστε λοιπόν την δύναμη κάθε κακού.

Καλλιεργείστε τους νέους.

Διδάξτε τους ανόητους.

Η μεγάλη Καινούργια Μέρα ανατέλλει!

Γρηγόρη Νέστωρ Ρουντένκο 1951

 

από G 05/08/2015 5:14 μμ.


Σύντροφε ή συναγωνιστή άνοιξες ένα νήμα και συμφωνώ 99% σε αυτά που γραφείς, άλλα όπως γίνετε εδώ μέσα, λόγο αδυναμιών της ΣΟ, θα το γαμήσουν το θέμα διάφοροι ανώνυμοι – ανεύθυνοι, πάραυτα είμαι μέσα στη πρόταση που κάνει εδώ: ( // 1570697) ο kostav, πάρε – πάρτε πρωτοβουλία και θα βοηθήσω όσο μπορώ.

 Το μειλ μου βρίσκετε στο σαιτ Ελευθεριακος Κοσμος

?

από @ 13/08/2015 11:10 μμ.


πιστευει κανενας νοημων ανθρωπος οτι ειναι δυνατον να γραφτει ιστορια του χωρου απο καποιους?

από G 15/08/2015 4:23 μμ.


Κοίτα φίλε επειδή γράφεις ή για να τσιγκλίσεις ή γιατί το πιστεύεις και λες “ νοημων ανθρωπος” σου απαντώ:

"... Ένα κίνημα που αγνοεί ή αποστρέφεται την κοινωνική ιστορία, αλλά και την ιστορικότητα του, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βρίσκεται διαρκώς στο νησί των λωτοφάγων... "  Γ. Μεριζιώτης

Επίσης:

Αγαπητέ η ιστορία δεν είναι μόνο για μελέτη, αλλά και για να βγάζουμε συμπεράσματα, για λάθη, παραλήψεις, ανεπάρκειες του τότε και να μην τα επαναλαμβάνουμε στο σήμερα, χωρίς να θυσιάζουμε το παρόν στο παρελθόν, ούτε το παρελθόν στο παρόν.



από G 15/08/2015 4:24 μμ.


Κοίτα φίλε επειδή γράφεις ή για να τσιγκλίσεις ή γιατί το πιστεύεις και λες “ νοημων ανθρωπος” σου απαντώ:

"... Ένα κίνημα που αγνοεί ή αποστρέφεται την κοινωνική ιστορία, αλλά και την ιστορικότητα του, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βρίσκεται διαρκώς στο νησί των λωτοφάγων... "  Γ. Μεριζιώτης

Επίσης:

Αγαπητέ η ιστορία δεν είναι μόνο για μελέτη, αλλά και για να βγάζουμε συμπεράσματα, για λάθη, παραλήψεις, ανεπάρκειες του τότε και να μην τα επαναλαμβάνουμε στο σήμερα, χωρίς να θυσιάζουμε το παρόν στο παρελθόν, ούτε το παρελθόν στο παρόν.



από @ 29/08/2015 6 μμ.


ΣΩΣΤΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕ G ΑΛΛΑ ΤΟ ΘΕΩΡΕΙΣ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ? ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ. ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

από @ 25/02/2016 8:43 μμ.


το βιβλιο του μανολο τι τιτλο εχει?

από @ 06/04/2016 1:07 μμ.


φιλε G γιατι πιστευεις οτι το κινημα αγνοει την ιστορια του και γιατι δεν την καταγραφει?

από @ 11/05/2016 7:54 πμ.


το βιβλιο του μανολο λεει κατι?

από @ 13/05/2016 8:54 μμ.


Πρόσφατα κυκλοφόρησε κάποιο βιβλίο με τίτλο Έλληνες Αναρχικοί το οποίο αναφέρεται στο θέμα αλλά δεν θυμάμαι τον συγγραφέα. Το γνωρίζει κάποιος να δώσει περισσότερες λεπτομέριες;


Από πότε να την πιάσουμε την ιστορία; Από τον Μεταξά και πέρα; Μέχρι την εκλογική επ-ανάσταση της ήττας της δεξιάς από το μΠατσόκ τα ιστορικά ντοκουμέντα και οι μνήμες είναι μηδαμινές και σχετικά αποκομμένες από τις εξελίξεις του 81+.

Παρουσία αναρχικών στον δρόμο της εργατιάς

Οι αναρχικοί αρχίζουν να κάνουν εμφανέστατη την παρουσία τους και τον λόγο τους την δεκαετία του 80 (όχι ότι δεν υπήρχαν και το 60 και το 70 αλλά τότε πόναγε μια τέτοια εμφάνιση). Που το κάνουν αυτό οι αναρχικοί; Κάποιος πιο πάνω λέει ανάμεσα απ'τους απεργούς. Εγώ θα έλεγα στον χιλιοπερπατημένο δρόμο Πατησίων, Σταδίου, Πανεπιστημίου, πλατεία την ημέρα της απεργίας μαζί όμως με ποιούς; Με την αριστερά εκτός ΠΑΣΟΚ γιατί η νίκη της δεξιάς έδειξε πολύ γρήγορα ότι δεν ήταν νίκη του λαού αλλά νίκη ενός κόμματος ενάντια στην δεξιά παράταξη. Πως παρουσιάζονται ανάμεσα στους διαδηλωτές οι αναρχικοί; Σαν ακόμα μια παράταξη, εξωκοινοβουλευτική ενάντια στην δεξιά.

Η εξωκοινουβουλευτική αντικαπιταλιστική πολιτική δύναμη

Πως προκρίνουν οι αναρχικοί να διαφοροποιηθούν από την υπόλοιπη αριστερά; Με τον τρόπο που κατεβαίνουν στον δρόμο και με την μαχητική διάθεση ενάντια σε όποιους τολμήσουν να τους εμποδίσουν. Η διαφοροποίηση δεν εστιάζει ποτέ τόσο στις πολιτικές θέσεις αλλά στον τρόπο και στη δράση των ίδιων των αγωνιστών μαχητών. Το κυρίως εργατικό πεδίο δράσης είναι ήδη στην μεταπολίτευση λεηλατημένο από τα κόμματα και τις παρατάξεις του, χειραγωγημένο στο έπακρο να αναδεικνύει την πολιτική παράταξη και όχι το ίδιο το περιεχόμενο του αγώνα. Στην ίδια την απεργία και τον λόγο της, στην προβολή της διαμαρτυρίας των εργαζομένων, διακρίνει κανείς την υποβάθμιση του ίδιου του ταξικού αγώνα (το κοινωνικό πεδίο είναι κάτι εντελώς νέο και απάτητο) και την ανάδειξη των πολιτικών δυνάμεων εντός του ταξικού αγώνα. Για τους Μαρξίζοντες η μόνη ασχολία είναι τα εργατικά ζητήματα. Μέσα σε αυτή την ανταγωνιστικότητα για πολιτική ανάδειξη οι αναρχικοί παλεύουν σαν μια ακόμα παράταξη χωρίς ιδιαίτερη διασύνδεση με τον συνδικαλισμό. Δηλαδή έχουμε εργάτες και συνδικαλιστές και μια "απ'έξω" πολιτική ισχνή δύναμη που τρυπώνει σε ένα πεδίο αγώνα από το οποίο δεν φαίνεται να πηγάζει, όπως τα ΚΚ κλπ.

ΜπλάκΜπλοκ και ξερό ψωμί

Η εμμονή με την κριτική στην Μαρξίζουσα και Λενινίζουσα αριστερά δεν είναι στο πολιτικό πεδίο αλλά στην διαφοροποίηση της τακτικής και στρατηγικής. Ακόμα και σήμερα 8 στους 10 αναρχικούς κάνουν κριτική στην αριστερά γιατί δεν είναι "μαχητικοί στον δρόμο". Η αριστερά δεν είναι παγκοσμίως έτσι, δηλαδή δεν είναι διεθνής η επιλογή της τακτικής ούτε της στρατηγικής. Είναι ντόπιο προϊόν συσχετισμών με την εξέλιξη του ντόπιου κράτους και του ντόπιου κεφαλαίου. Η διαφορά με την αριστερά δεν ήταν ποτέ αυτή, αλλά ακόμα κι αν ήταν διαφορά σε επιλογές τακτικισμού και στρατηγικής. Πότε οι αναρχικοί στην Ελλάδα οργανώθηκαν ώστε να προάγουν συγκεκριμένα κάποια στρατηγική; Ποτέ! Υιοθέτησαν το μοντέλο Μπλάκ-Μπλοκ από τα περιοδικά και αντιπαρατέθηκαν βάση αυτού του μοντέλου. Εμείς είμαστε πιο μάγκες από εσάς. Δε ξέρω πως ακριβώς να το εκφράσω, αλλά το να κάνεις κριτική σε αυτούς που έχουν κάνει συνειδητές επιλογές δράσης ενώ εσύ δεν τις έκανες ποτέ, τουλάχιστον όχι συλλογικά, είναι το λιγότερο προβληματική συμπεριφορά.
Έτσι προκύπτουν μορφώματα Φρανκενστάϊν, δηλαδή αφορμαλιστικές ομάδες χωρίς συγκεκριμένη δομή, ταυτιζόμενες με μια (μ-λ) θεολογία, να διαφοροποιούνται με ένα (μ-λ) κόμμα μόνο στον τρόπο που λειτουργούν "στον δρόμο". Η εμμονή αυτή του "δρόμου" εμπεριέχει πολλές παγίδες. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις των κοινωνικών αγώνων, για ναρκωτικά, για τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την εκμετάλλευση της γυναίκας, τους φυλακισμένους/έγκλειστους, για ζητήματα της νεολαίας, για το περιβάλλον, και σε αυτά οι αναρχικοί πρωτοστάτησαν και πολλές φορές βρέθηκαν στην απόλυτη μοναξιά ενάντια στο κράτος. Η τακτική πάντα η ίδια. Κατεβαίνουμε στον δρόμο κι άμα πετύχουμε μπάτσους τα κάνουμε ώπα.

Εκμετάλλευση μιας εξέγερσης

Οι μόνες φορές που η αναρχία έχτισε κάτι μέσα απ'τους αγώνες ήταν σε εξεγερτικές περιόδους, κυρίως από τις εν-ψυχρώ εκτελέσεις των φασιστών (ένστολων και μη) νέων αγωνιστών. Και αυτό που μπόρεσε ποτέ να χτίσει ήταν μια πρόσκαιρη μαζικότητα πίσω από την πολιτική της πρωτοπορία. Αυτή την μαζικότητα είτε συνειδητά αρνήθηκε είτε ασυνείδητα δε μπόρεσε να την διατηρήσει γιατί δεν υπήρξαν ποτέ δομές κατάλληλες για νέους ενδιαφερόμενους να λειτουργήσουν. Δηλαδή τα νέα μέλη ήταν απλά πιόνια στο παιχνίδι του δρόμου. Αράξτε κι όταν έχει πορεία ελάτε μαζί να τους δείξουμε! Κάτι σαν φαν-κλάμπ ποδοσφαιρικής ομάδας που το καλοκαίρι πάει διακοπές μέχρι να αρχίσουν οι αγώνες τον Σεπτέμβρη.

Αρχηγοί και γραφειοκρατία

"Εμείς δεν έχουμε αρχηγούς, δεν έχουμε γραφειοκρατία, και στον δρόμο δεν χαριζόμαστε." Ναι, αλλά από το μ-λ και το Τροτσκίζον κόμμα τι διαφορά έχετε πολιτικά και ιδεολογικά; "Εμείς δεν έχουμε αρχηγούς, δεν έχουμε γραφειοκρατία, και στον δρόμο δεν χαριζόμαστε.". Ναι, το άκουσα αυτό, αλλά σε σχέση με τον Λενινισμό, πως διαφοροποιείστε; "Είμαστε εναντίον του κράτους". .... Ο ενδιαφερόμενος, μέλος της κοινωνίας των από κάτω - της εργατιάς - των καταπιεσμένων .... περιμένει να ακούσει συνέχεια. Θα περιμένει πολύ ακόμα. Αυτά περί σκοπού που αγιάζει τα μέσα, της πρωτοπορίας, την εκμετάλλευση μιας εξέγερσης, την παραταξιακή αντιπαράθεση με τις άλλες "πολιτικές δυνάμεις" ποιοί αναρχικοί τα υποστήριξαν ποτέ και αποφασίσατε να τα υιοθετήσετε σαν βάση; "Σιωπή" ... Αρχίζει κάποιος να αναρωτιέται αν είναι δυνατό να είναι κάποιος Λενινιστής αλλά εναντίον του Μαρξ. Βεβαίως και γίνεται, στην Ελλάδα μετά από 35 χρόνια αυτό έχει προαχθεί σαν αναρχικός αγώνας. "Πως θα εκμεταλλευτούμε μια κοινωνική αναμπουμπούλα, ασχέτως περιεχομένου (θα μπορούσε να είναι η μαζική δυσαρέσκεια με την κατάσχεση των τραπεζικών λογαριασμών) για να κάνουμε ντου στα ανάκτορα." Υπάρχει κάτι πέρα από αυτό; Ξανά, η ίδια σιωπή! Ανάμεσα στα πολλά κόκκινα και κοκκινοκίτρινα πανό υπάρχει και κάποιο κοκκινόμαυρο.

Το αναρχικό επαναστατικότερο όλων των μ-λ κομμάτων

Ο λόγος έχει καταντήσει τόσο προβλέψιμος και ξύλινος που οι αντιδράσεις των εργατών και των αγωνιζόμενων σε άλλα πεδία, ως προς τον αναρχικό πολιτικό λόγο είναι παρόμοιος με των ορθοδόξων χριστιανών με την Σκοπιά ή το Ξύπνα των μαρτύρων του ιεχωβά. .... Ωχχχ .... μωρέ .... τα ίδια και τα ίδια, κυριαρχία, αυτοοργάνωση, το κράτος και τα αφεντικά, ενάντια σε τούτο ενάντια σε εκείνο και υπέρ του τίποτα. Έχει σιχαθεί η ψυχή του προλετάριου να διαβάζει καρμπόν τον ριζοσπάστη με εναλλαγή 3% της ορολογίας. Αν κανείς έχει διαβάσει ριζοσπάστη από το 45 και μετά και βρήκε κάτι καινούργιο και εντυπωσιάστηκε να μας το πει!

Στην γενιά του θεάματος προσφέρεται θέαμα και λάϊφστάϊλ

Ότι δεν χωράει σε μια παράγραφο σε ένα κουτάκι σχολίου στο φέϊσμπουκ που να διαβάζετε στο πόδι απ'το τάμπλετ δεν αξίζει να διαβαστεί. Μεταξύ τάμπλετ, άϊφόουν, και βουνου/ποταμιού/παραλίας/νησιού, ο προλετάριος σήμερα επιλέγει το τάμπλετ. Τα άλλα ας βγουν στο σφυρί. Στο λεωφορείο θα κάτσει όποιος προλετάριος είναι γρηγορότερος και σπρώχνει πιο δυνατά. Σε αυτόν τον προλετάριο και την προλετάρια δίπλα του που χαϊδεύει την οθόνη της, η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια είναι κουβέντες κάποιων περιθωριοποιημένων αιρετικών. Το χάϊδεμα της οθόνης θα σταματήσει μόνο μπροστά από την ΑιΜπαρμπαρα, προστάτιδα των πυροβολημένων, για να κάνει το σταυρό της 12 φορές αλλά στα γρήγορα, μη διακοπή η ροή του τσάτ. Με αυτή την κοινωνία και 2 σελίδες πυκνογραμμένου κειμένου η απήχηση μπορεί να είναι μόνο στην πιο ζωηρή και αντικοινωνική νεολαία που θέλει να πετάξει πέτρες και μπουκάλια υπό την ασφάλεια της αγέλης "στον δρόμο". Μηδενική κοινωνική απήχηση. Γιατί για πολλά μπορεί να φταίνε οι αναρχικοί αλλά για την κατάσταση και τον εκφασισμό της κοινωνίας κανιβάλων δεν μπορεί να φταίνε τόσο πολύ. Μη τα θέλουμε όλα δικά τους, αλλά η εκτίμηση αυτή για να γίνει με ειλικρίνεια και συνέπεια χρειάζεται και οργάνωση και συνειδητά την βούληση να μην ευλογάς τα γένια σου αλλά να βάλεις έναν σκοπό ότι ο αναρχικός πολιτικός αγώνας κάποτε πρέπει να ξεκινήσει. Και για να ξεκινήσει πρέπει να γίνει συνειδητή και η ιστορία και τα λάθη και η ανυπαρξία του χώρου αυτού στους προβληματισμούς και τα άγχη της κοινωνίας.

Να θυμίσω ότι δεν είμαστε ένα τάχα μου οριζόντιο μ-λ

Στην απεργία αν δεν έχεις μαζί σου απεργούς, εργάτες, πως πας; Στον δρόμο να συγκρουστείς για πιό λόγο; Για να νικήσεις τι, ποιούς, και τι θα κάνεις άν ποτέ νικήσεις; Να γίνει όλη η κοινωνία μπλακ-μπλοκ και να επιβληθούμε σε όλους αυτούς που είναι εκτός μπλοκ; Ειλικρινά, δεν ξέρω. Για να συμμετέχεις σε ένα κίνημα πρέπει να ξέρεις τι επιδιώκει αυτό το κίνημα. Εδώ δεν ξέρει ούτε το ίδιο τι ακριβώς θέλει, πως θα το επικοινωνήσει σε κάποιους που μπορεί να συμφωνούν;

από @ 16/05/2016 11:51 μμ.


Το καινούργιο βιβλίο ξέρει κανένας τι τίτλο έχει και ποιός είναι ο συγγραφέας;

από @ 23/05/2016 12:22 μμ.


Το βιβλίο έχει τίτλο "ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ 1890-2015" και έχει βγει από εκδόσεις Ισηγορία. Υπάρχει στην Πρωτοπορεία αλλά δεν το θεωρώ σοβαρή προσπάθεια καταγραφής της κινηματικής ιστορίας.

από @ 23/09/2016 9:48 μμ.


Το βιβλίο αυτό που λέτε το έχω διαβάσει κι εγώ και νομίζω ότι περιέχει πολλά λάθη σε ιστορικά γεγονότα.

από @kapoios 24/09/2016 6:52 μμ.


Να είσαι καλά σύντροφε...Μίλησες και με ακούμπησες μέσα στο μυαλό και την καρδιά μου...Να είσαι καλά που μου έδωσες κουράγιο και δύναμη...Γιατί όσο υπάρχουν τέτοια μυαλά έχουμε ελπίδα...Καιρό τώρα απελπίζομαι και με το που διάβασα το κείμενό σου κάτι μέσα μου αναθάρρησε...

από @ 04/04/2017 9:02 πμ.


Αυτό είναι για πριν τη μεταπολίτευση. Σημαντική συμβολή στην ιστορία. Αν γίνει και για μετά είναι εξίσου σημαντικό.


Το λινκ στο dropbox βγάζει error 404 - file not found

από Γαμώ την αριστερά 04/04/2017 1:53 μμ.


Βρώμαγε από μακριά* αλλά είπα να το αρχίσω μέχρι που έφτασα σε αυτό: "όλα τα υπόλοιπα κόμματα της άκρας αριστεράς". 

Κλασσικό δίλλημα των αριστερούληδων εισοδιστών στο indymedia, "να γράψω λίγα και να σπείρω την αμφιβολία με κίνδυνο να εκτραπεί αμέσως η κουβέντα ή πολλά για να δώσω γραμμή με κίνδυνο όμως να καρφωθώ". 

*έχει απορία ή ζητάει κάτι αλλά ως δια μαγείας ξερνάει κι ένα κατεβατό μαζί.

από @ 13/04/2017 1:49 μμ.


Έχει πολλά ντοκουμεντα για αυτο που ψάχνεις για https://vrahokipos.net/

 

και τα βιβλία "Σταμάτα να μιλάς για θάνατο μωρό μου" και το "Κοινωνικά Απόβλητα"

από @ 09/06/2017 5:48 μμ.


Ο παναγιωτης καλαμαρας ελευθεριακη κουλτουρα εβγαλε προσφατα ενα κειμενο με τιτλο αναρχισμος στον 21ο αιωνα. Εχει σχεση με το θεμα αξιζει να διαβαστει.


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

 

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

 

1) ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ

Οι Γάλλοι σαινσιμονιστές

Ο Φραγκίσκος Πυλαρινός

Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος

Οι Έλληνες γαριβαλδινοί

Οι Ιταλοί πολιτικοί πρόσφυγες

Ο Αμιλκάρε Τσιπριάνι

Ο Εμμανουήλ Δαούδογλου

Ο Γκουστάβ Φλουράνς

Ο Δήμος Παπαθανασίου

Ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος

Το ριζοσπαστικό κίνημα των Επτανήσων

Ο Ιωσήφ Μομφερράτος

Ο Ηλίας Ζερβός-Ιακωβάτος

Ο Ιερώνυμος Τυπάλδος-Πρετεντέρης

Άλλοι αγωνιστές

Ο Μικέλης Άβλιχος

Ο Παναγιώτης Πανάς

Η Δημοκρατική Ανατολική Ομοσπονδία

Ο Νικόλαος Κονεμένος

 

2) Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

3) Η «ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ» ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Η «Επί τα Πρόσω

Η ενέργεια του Δημήτρη Μάτσαλη

Η υπόθεση Λιόπετα

 

4) Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΓΚΑΝΑΡΑΣ

 

5) Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΜΠΙΛΙΑΣ

 

6) ΤΟ «ΝΕΟΝ ΦΩΣ», ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ ΗΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΑΦΙΔΙΚΟ

Η εφημερίδα «Πατρομυνέτα»

Σταφιδική κρίση – τοκογλυφία

Η εφημερίδα «Nέον Φως»

Ο Bασίλης Θεοδωρίδης

Ο Δημήτρης Aρνέλλος

Ο Πάνος Mαχαιράς

 

7) Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ, Ο «ΚΟΣΜΟΣ», Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Ο Ευάγγελος Μαρκαντωνάτος

Ο Σοσιαλιστικός Σύνδεσμος «Κόσμος»

Ο Hρακλής Aναστασίου

Ο Aναρχικός Eργατικός Σύνδεσμος Aθήνας

 

8) ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ

Ο Γεώργιος Αλεξανδράκης

Το Εργατικό Κέντρο Βόλου

Για τον Φραντσίσκο Φερρέρ υ Γκάρδια

Απεργίες καπνεργατών

Επιθέσεις κατά του Εργατικού Κέντρου και του Παρθεναγωγείου

Οι αναρχικοί και αναρχοσυνδικαλιστές του Βόλου

Ο Γεώργιος Κόσσυβας

Το Ανώτερο Παρθεναγωγείο Βόλου

 

9) Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΧΤΣΟΓΛΟΥΣ

 

10) Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΕΡΑΣ

Η απεργία της Σερίφου

Στο ΣΕΚΕ και το εργατικό κίνημα της Αθήνας

Η «Νέα Ζωή»

Το Aνεξάρτητο Eργατικό Kόμμα

Η αντίστροφη κίνηση

 

11) ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΖΟΝΤΕΣ – ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Οι πρώιμοι αναρχοσυνδικαλιστές της Σύρου

Η Σοσιαλιστική Συνδικαλιστική Οργάνωση και ο Δημήτρης Χατζόπουλος

Ο Ηρακλής Αποστολίδης

Ο Νίκος Δούμας

Οι αναρχικές και ριζοσπαστικές αντιλήψεις στην Κέρκυρα

Το αγροτικό επαναστατικό κίνημα στη Θεσσαλία και ο Μαρίνος Αντύπας

Το κίνημα των παλαιών πολεμιστών

Το κίνημα στο στρατό

Ο Ιωάννης Ζερβός

Ο Στέλιος Αρβανιτάκης και η Κομμουνιστική Ένωση

Ο Νίκος Βέλμος

Η εφημερίδα «H Aναρχία»

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

Ι. Πέτρου Κροπότκιν, Εις αιών προσδοκίας

ΙΙ. Καταστατικό Σοσιαλιστικού Συνδέσμου «Κόσμος»

III. Κείμενα του Ηρακλή Αναστασίου

IV. Κείμενα του Γεωργίου Κόσσυβα

V. Κείμενα του Κωνσταντίνου Ηλιόπουλου

VI. Κείμενα του Σταύρου Κουχτσόγλους

VII. Καταστατικό Σωματείου Εργατών Μεταλλευτών Σερίφου

VIII. Η επίδραση των έργων του Πέτρου Κροπότκιν

 

BIBΛIOΓPAΦIA

 

https://koursal.wordpress.com/2017/06/27/%ce%bf-%ce%ae%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%ad%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bb%ce%b5-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%ce%ba%cf%85%ce%ba/


Αυτή η μικρή ιστοριογραφική μελέτη αφιερώνετε πρωτίστως στον Μιχάλη Καλτεζά, αλλά επίσης  και σε όλους τους συντρόφους και συντρόφισσες εκείνης της περιόδου – άλλοι εν ζωή και άλλοι εκλιπόντες σήμερα – που πάλεψαν ακόμα και με διαφορετικούς τρόπους και μέσα (χωρείς να αγιάζουν ούτε το σκοπό , ούτε τα μέσα), για να μείνει η ουτοπία   ζωντανή, πίστεψαν και πάλεψαν στην προοπτική  της ταξικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Χάρηκαν αλλά και πόνεσαν, γέλασαν αλλά και έκλαψαν, πολλοί απογοητεύτηκαν και αποχώρισαν από τις κινηματικές δράσεις, αλλά για να απο-γοητευτείς πρέπει πρώτα να γοητευτής έτσι γινότανε και έτσι γίνετε. Πρέπει να ξαναδώσουμε χώρο και χρόνο στην ουτοπία και να ξανά γοητευτούμε γιατί όπως λέει και ο ποιητής Όσκαρ Ουάιλντ : «Ένας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας»

Όλο το κείμενο εδώ:

 1986 – 87 Δυο ημερομηνίες σταθμός άλλα και καμπής για το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα

 

 

 


Αυτή η μικρή ιστοριογραφική μελέτη αφιερώνετε πρωτίστως στον Μιχάλη Καλτεζά, αλλά επίσης  και σε όλους τους συντρόφους και συντρόφισσες εκείνης της περιόδου – άλλοι εν ζωή και άλλοι εκλιπόντες σήμερα – που πάλεψαν ακόμα και με διαφορετικούς τρόπους και μέσα (χωρείς να αγιάζουν ούτε το σκοπό , ούτε τα μέσα), για να μείνει η ουτοπία   ζωντανή, πίστεψαν και πάλεψαν στην προοπτική  της ταξικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Χάρηκαν αλλά και πόνεσαν, γέλασαν αλλά και έκλαψαν, πολλοί απογοητεύτηκαν και αποχώρισαν από τις κινηματικές δράσεις, αλλά για να απο-γοητευτείς πρέπει πρώτα να γοητευτής έτσι γινότανε και έτσι γίνετε.

Πρέπει να ξαναδώσουμε χώρο και χρόνο στην ουτοπία και να ξανά γοητευτούμε γιατί όπως λέει και ο ποιητής Όσκαρ Ουάιλντ : «Ένας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας»


Όλο το κείμενο εδώ:

 1986 – 87 Δυο ημερομηνίες σταθμός άλλα και καμπής για το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα

 

ε

από α 12/12/2017 6:53 μμ.


αυτο το βιβλιο απο κουρσαλ ειναι καλη προσπαθεια μακαρι να βγει κι αλλο

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License