Καταληψη τωρα στα γραφεια της SIEMENS και αποκλεισμος της εισοδου στην ΕΛΛΑΚΤΩΡ

Καταληψη τωρα στα γραφεια της SIEMENS και αποκλεισμος της εισοδου στην ΕΛΛΑΚΤΩΡ

Δεν θα γίνουμε αποικία του γερμανικού και κανενός άλλου ιμπεριαλισμού.
Γερμανοί και ευρωπαίοι εργάτες ζητάμε την αλληλεγγύη σας.
Την τελευταία περίοδο στο επίκεντρο των συζητήσεων βρίσκονται οι (όποιου είδους) διαπραγματεύσεις σχετικά με τη διαχείριση του χρέους μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των ευρωπαϊκών μηχανισμών, τους οποίους κατευθύνει ο γερμανικός ιμπεριαλισμός. Πέρα από το θέαμα, τις δηλώσεις και τα κάθε λογής κινδυνολογικά σενάρια, πέρα ακόμη και από το ζήτημα του δημόσιου χρέους, βρίσκεται η ουσία: αυτή την ώρα παίζεται η ζωή και το μέλλον κάθε εργαζόμενου στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ε.Ε..
Η τωρινή στρατηγική του γερμανικού ιμπεριαλισμού συνίσταται από την μια στον δημοσιονομικό και πολιτικό έλεγχο των κρατών-μελών μέσω του ελέγχου του χρέους, από την άλλη, με όχημα το χρηματοπιστωτικό σύστημα, εξασφαλίζεται ότι τα κέρδη των τραπεζών από τον δανεισμό στα κράτη-μέλη παραμένουν ιδιωτικά, ενώ παράλληλα όλη η “χασούρα” μετατοπίζεται στον δημόσιο τομέα μέσω της μετατροπής του χρέους σε δημόσιο και της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.
Η ελληνική αστική τάξη, τόσο κατά την ένταξή της στην ΕΟΚ όσο και κατά την ένταξη της στην Ευρωζώνη, αλλά και σήμερα, σε σχέση με την διαχείριση του ζητήματος του χρέους και της προώθησης των καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων μέσα από τα κάθε είδους μνημόνια, έχει κάνει μια στρατηγική επιλογή: να προσδεθεί στα ευρωπαϊκά μονοπώλια και να εξυπηρετήσει πρώτα τα δικά τους συμφέροντα επιδιώκοντας παράπλευρα δικά της οφέλη.
Είναι η ώρα τόσο ο ελληνικός όσο και ευρύτερα ο ευρωπαϊκός λαϊκός παράγοντας να βγει στο προσκήνιο και να αντιπαρατεθεί με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και τους ντόπιους συνεργάτες τους.
Σε αυτή τη μάχη καλούμε να συμμαχήσουν μαζί μας, να δώσουν τους δικούς τους αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και την υποδούλωση όλοι οι λαοί της Ευρώπης. Η σύγκρουση, παρ’ όσα παραπλανητικά προπαγανδίζονται, δεν είναι ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γερμανία. Οι λαοί της Ευρώπης, οι Έλληνες, Ισπανοί, Ιταλοί, Γερμανοί, Γάλλοι κλπ εργάτες δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε.
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στο στενό οικονομικό πεδίο, παρόμοιες λογικές χειραγώγησης επικρατούν και σε όλους τους άλλους τομείς. Στην Ε.Ε. η υγεία, η παιδεία, η αγροτική πολιτική, το περιβάλλον, οι κοινωνικές παροχές όλα ελέγχονται και, αν χρειαστεί, τσακίζονται στο βωμό του κέρδους των καπιταλιστών. Οι “Ευρωπαικές αξίες”, που τόσο πολύ βάρος τους είχε δωθεί εδώ και δεκαετίες, πάνε περίπατο όταν τα συμφέροντα το απαιτούν, η γεωστρατηγική και οι παγκόσμιες ισσοροπίες είναι το παν! Άρα οι φασίστες στην Ουκρανία γίνονται “εταίροι” και οι μετανάστες των κατεστραμένων χωρών της Ασίας και της Αφρικής άψυχα νούμερα στη Μεσόγειο.
Η Ε.Ε αγκαλιά με τους άλλους “θεσμούς”, Δ.Ν.Τ, Π.Ο.Ε. Κλπ, δείχνει τα δόντια της αφού οι συνθήκες το επιτρέπουν. Αυτή η απόλυτη εξουσιαστική δομή δεν θα διστάσει να εξευτελίσει τις τοπικές κοινωνίες και να ποδοπατήσει το προλεταριάτο.
Το ελληνικό κεφάλαιο και η αστική τάξη κάθε χώρας δεν έχουν κοινλα συμφέροντα με τους εργαζόμενους. Μας κοροιδεύουν, γιατί την ώρα που τα μέσα προπαγάνδας τους μιλάνε για πατριωτικό καθήκον, ακριβώς την ίδια ώρα πνίγουν την οικονομία της χώρας, βγάζοντας πάνω απο 25 δις στο εξωτερικό μέσα σε ένα μήνα. Οι Ελληνες εφοπλιστές δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ ως φορολογία αυτά τα χρόνια της κρίσης, ίσα ίσα έχουν πλουτίσει και άλλο. Όταν οι αστοί μιλάνε για “χρέος προς την πατρίδα”, εννοούν τη βίαιη εξαθλιωση της μικρομεσαίας τάξης, της αγροτιάς, και κυρίως της εργαατικής τάξης.
Το ελληνικό κεφάλαιο και η αστική τάξη κάθε χώρας δεν έχουν κοινά συμφέροντα με τους εργαζόμενους. Μας κοροϊδεύουν, γιατί την ώρα που τα μέσα προπαγάνδας τους μιλάνε για πατριωτικό καθήκον, ακριβώς την ίδια ώρα πνιγούν την οικονομία της χώρας, βγάζοντας πάνω από 25 δις στο εξωτερικό μέσα σε ένα μήνα. Οι Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ ως φορολογία αυτά τα χρόνια της κρίσης, ίσα ίσα έχουν πλουτίσει κι άλλο. Όταν οι αστοί μιλάνε για “χρέος προς την πατρίδα” εννοούν την βίαιη εξαθλίωση της μικρομεσαίας τάξης, της αγροτιάς και κυρίως της εργατικής τάξης.
Εμείς όμως που ζούμε στην ανεργία ή στην επισφαλή εργασία, με μειωμένους μισθούς ή συντάξεις, με αβέβαιο μέλλον και πετσοκομμένα δικαιώματα, δεν μένουμε θεατές απέναντι στη λεηλασία της ζωής μας, δεν περιμένουμε κανένα να δώσει την μάχη για εμάς.

Γι’ αυτούς τους λόγους, επιλέξαμε σήμερα να παρέμβουμε:
- Στα γραφεία της Siemens, μιας πολυεθνικής γερμανικής εταιρείας, από τους κυριότερους στυλοβάτες του γερμανικού καπιταλισμού, και ένας από τους βασικότερους διαπλεκόμενους εταίρους των ντόπιων αστών.
- Στην είσοδο-έξοδο της κατασκευαστικής εταιρείας Ελλάκτωρ, ιδιοκτησίας Μπόμπολα, από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις της ντόπιας ελίτ, που από τη μία καρπώνονταν τους πακτωλούς των χρημάτων που έρχονταν από την ΕΕ, αναλαμβάνοντας σχεδόν αποκλειστικά κάθε μεγάλο κατασκευαστικό έργο της χώρας, από την άλλη, μέσω των τηλεοπτικών σταθμών ιδιοκτησίας του, προσπαθεί να μας πείσει για την αναγκαιότητα των μνημονίων και της παραμονής στην ΕΕ.

Η ιστορία της Siemens είναι άρρηκτα δεμένη με την η ιστορία του καπιταλισμού στην Ευρώπη. Στα 168 χρόνια της έχει εμπλακεί σε εκατοντάδες υποθέσεις που αφορούν από δωροδοκίες κρατικών λειτουργών σε όλα τα επίπεδα (κοινώς μίζες), τεράστιες περιβαλλοντολογικές καταστροφές, στυγνή εκμετάλλευση των εργατών της, ενώ ήταν αμέριστη η στήριξή της στο ναζιστικό κόμμα και αποφασιστική η συνδρομή της στην ανάπτυξη της στρατιωτικής μηχανής του Χίτλερ: η Siemens διέθετε δίκες της εγκαταστάσεις μέσα στο στρατόπεδο του Άουσβιτς και εκατοντάδες έγκλειστοι του εργάζονταν στις γραμμές παραγωγής της.
Φυσικά μετά το τέλος του πολέμου, όπως έγινε και με τις περισσότερες γερμανικές εταιρίες, το ναζιστικό παρελθόν της βολικά ξεχάστηκε και μάλιστα χρηματοδοτήθηκε γενναία μέσω του σχεδίου Μάρσαλ (χρήματα από τη φορολόγηση Αμερικανών εργατών) ώστε να συμβάλει στην ανάπτυξη της Δυτικής Ευρώπης.
Η παρουσία της Siemens στην Ελλάδα σε σχέση με τις προμήθειες του ελληνικού δημοσίου ανάγεται στην ίδρυση του ΟΤΕ το 1949. Μέχρι το 1977 η Siemens σχεδόν μονοπωλούσε τις προμήθειες του ΟΤΕ σε τηλεπικοινωνιακό και υποστηρικτικό υλικό (ηλεκτροπαροχικά συστήματα, ηλεκτρολογικό υλικό κλπ.).
Στις μέρες μας, όταν ξέσπασε το τελευταίο σκάνδαλο, αποκαλύφθηκε ότι στο εσωτερικό της Siemens υπήρχε οργανωτική δομή από ανώτατα στελέχη που ενεργούσαν από κοινού ως οικονομική μαφία, χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα τεχνάσματα αφενός για την εξασφάλιση μαύρου χρήματος, αφετέρου για την διοχέτευσή του χωρίς ίχνη για παράνομες πληρωμές και φέρεται να διέπρατταν συστηματικά δωροδοκίες κρατικών υπαλλήλων (υπηρεσιακών και πολιτικών στελεχών) σε όλο το πεδίο των δραστηριοτήτων της. Δηλαδή στο σύνολο σχεδόν των δομών του Ελληνικού Κράτους (Υπουργεία Συγκοινωνιών, Άμυνας, Πολιτισμού, Υγείας, Δημοσίας Τάξης, καθώς και ΔΕΚΟ, όπως ΟΤΕ και ΟΣΕ κλπ.). Σκοπός αυτής της δραστηριότητας ήταν να εξασφαλιστεί προνομιακή και δεσπόζουσα θέση στον ανταγωνισμό σχετικά με τις προμήθειες του ευρύτερου ελληνικού δημοσίου τομέα.
Ανάλογη δραστηριότητα είχε εκδηλωθεί από στελέχη της Siemens παράλληλα σε πολλές χώρες του κόσμου και με τέτοια οργάνωση και έκταση, ώστε δίκαια να μπορεί να χαρακτηριστεί ως το μεγαλύτερο βιομηχανικό-οικονομικό σκάνδαλο στην μεταπολεμική Ευρώπη.
Η κυριαρχία της εταιρείας στις προμήθειες του ΟΤΕ και αργότερα στο σύνολο του ελληνικού δημοσίου τομέα, με βάση αυτήν την πρακτική, κατέδειξε την τεράστια έκταση που έχει λάβει η διαφθορά στο σύγχρονο ελληνικό κράτος, ανεξάρτητα με το ποιος πολιτικός σχηματισμός είχε τη διαχείριση.
Για εμάς που είμαστε στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων η Siemens αποτελεί στόχο, καθώς συμπυκνώνει όλα τα αποκρουστικά χαρακτηριστικά του κεφάλαιου. Μια εταιρία-μεγαθήριο που στο πέρασμα του χρόνου αφήνει πίσω της ρημαγμένους τόπους, ζωές και συνειδήσεις.

Η ελληνική αστική τάξη έχει κάνει μια στρατηγική επιλογή: να προσδεθεί στα ευρωπαϊκά μονοπώλια και να εξυπηρετήσει πρώτα τα δικά τους συμφέροντα επιδιώκοντας παράπλευρα δικά της οφέλη. Λέγοντας ‘ελληνική αστική τάξη’, αναπόφευκτα το πρώτο όνομα που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο Μπόμπολας και το οικονομικό του συγκρότημα, το οποίο ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα: κατασκευαστικές και ενεργειακές εταιρίες, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης, καζίνο κ.α.. Η σχέση του εν λόγω καπιταλιστή με την Ε.Ε. είναι άρρηκτη. Μέσα σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης, ο “εθνικός” εργολάβος εισέπραξε το 50% των κονδυλίων του ΕΣΠΑ για τον κατασκευαστικό κλάδο (περί τα 6 δισεκατομμύρια ευρώ), επιβάλλοντας το δικό του μονοπώλιο στα δημόσια έργα, πάντα με την αγαστή συνεργασία των ευρωπαϊκών θεσμών και του ντόπιου πολιτικού προσωπικού τους, ενώ συχνά τα ποσά του ΕΣΠΑ χρηματοδοτούσαν και μη κατασκευαστικές δραστηριότητες του ομίλου Μπόμπολα (όπως διαφημιστικές και δημοσκοπικές εταιρίες), δημιουργώντας οικονομικές τρύπες που καλείται να μπαλώσει ο ελληνικός λαός, μέσω των περικοπών που επέβαλλαν τα μνημονιακά μέτρα. Επίσης, οι εταιρείες του ομίλου, προχώρησαν σε εκτεταμμένο δανεισμό από τις ελληνικές τράπεζες (περίπου 3 δις ευρώ), ζημία που καλείται να καλύψει η εργατική τάξη, εφόσον τα χρήματα που εξοικονομούνται από τις περικοπές μισθών και συντάξεων θα στηρίξουν τα προγραμμάτα ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Τον όμιλο Μπόμπολα θα τον βρούμε ακόμη ανάμεσα στους μετόχους της εταιρίας Ελληνικός Χρυσός, εταιρεία που έχει αναλάβει την καταστροφική για το περιβάλλον επένδυση των μεταλλείων στις Σκουριές, και που σκανδαλωδώς απέκτησε την δημόσια έκταση από το Ελληνικό Δημόσιο έναντι ασήμαντου οικονομικού ανταλλάγματος. Παράλληλα, τα ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης του συγκροτήματος Μπόμπολα ανέλαβαν να χρυσώσουν το χάπι της οικονομικής αφαίμαξης του ελληνικού λαού. Τα παπαγαλάκια ωρύονταν καθημερινά υπέρ της αναγκαιότητας των μνημονίων για τη “διάσωση” της χώρας και επέρριπταν την ευθύνη για την οικονομική κρίση στους εργαζόμενους, ενώ οι μεγαλοδημοσιογράφοι του συγκροτήματος (Mega, Έθνος) έβγαζαν ‘λάδι’ το αφεντικό τους, μιλώντας για “υγιή” επιχειρηματικότητα και ανάγκη για επενδύσεις και δημόσια έργα .Ο ρόλος τους μάλιστα ήταν τόσο εξόφθαλμα δουλικός, ώστε αποτυπώθηκαν στη λαϊκή μνήμη ως θλιβερές καρικατούρες του σύγχρονου δωσιλογισμού.
Η περίπτωση του μεγαλοκαπιταλιστή Μπόμπολα αποδεικνύει περίτρανα ότι το ελληνικό κεφάλαιο καθώς και η αστική τάξη κάθε χώρας δεν έχουν κοινά συμφέροντα με τους εργαζόμενους. Ο αγώνας των εκμεταλλευομένων απέναντι στο ιμπεριαλιστκό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Γερμανικού κεφαλαίου είναι και αγώνας ενάντια στην ντόπια αστική τάξη.

ΟΛΟΙ ΚΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
Εμείς που δεν αντέχουμε να χάσουμε τίποτα παραπάνω, βγαίνουμε στο δρόμο για να κερδίσουμε τα πάντα.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 23/5 - 12.00 – ΟΜΟΝΟΙΑ


αναρχική ομάδα ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ
ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ -ομάδα για την εργατικη αντεπιθεση
Αντιφασιστικό Μέτωπο Καλλιθέας-Μοσχάτου
ΑΣΥΝΦ - Αναρχική Συλλογικότητα Νέας Φιλαδέλφειας
κομμουνιστική ομάδα ΛΑΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
αναρχική συλλογικότητα ΘΡΥΑΛΛΙΔΑ
κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Κ*ΒΟΞ
σύντροφοι/συντρόφισσες

 

από πάλι...... 31/05/2015 2:03 μμ.


Μία κατάληψη και ένα συνεργατικό καφενείο, δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση (πέραν ίσως από τις μπύρες κλπ...)

 

Μία κατάληψη καταρχάς είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ και αυτοί που την λειτουργούν/μένουν σε αυτήν τραβάνε και όλο το κόστος αυτής της επιλογής (του να είναι εκτός νόμου δηλαδή). 

Σε μια κατάληψη, όλα τα έσοδα από εκδηλώσεις πάνε ή στην κάλυψη αναγκών του κτιρίου και της/των συλλογικοτήτων που την λειτουργούν ή σε διάφορες άλλες κινηματικές ανάγκες (φυλακισμένους κλπ). Σε ΚΑΜΜΙΑ περίπτωση δεν πάνε σε κανενός την τσέπη, ούτε βιοπορίζονται από αυτά τα λεφτά οι καταληψίες....

Τα συνεργατικά/συνεταιριστικά καφενεία κλπ, είναι επιχηρήσεις, σπανίως υπάρχει ένα πολιτικό (ίσως λανθάνων) πρόσημο και ουσιαστικά είναι ο τρόπος που επιλέγουν κάποιοι άνθρωποι να βιοποριστούν με μια σχετική αξιοπρέπεια μέσα στον καπιταληστ(ρ)ικό βούρκο. 

Ούτε τον πολιτικό λόγο και την βαρύτητα των καταλήψεων έχουν, ούτε και το θέλουν απ' όσο ξέρω....

Επίσης πέρα από το γκρέμισμα του παλιού κόσμου, πρέπει να προτείνεις και έναν νέο. Και το καλύτερο παράδειγμα είναι να προτείνεις στην πράξη. Δυστυχώς κάποια χρόνια τώρα, οι παρέες αντί να ανοίγουν στέκια και καταλήψεις, προτιμούν να ανοίγουν καφέ/μπαρ.... 

 

ΥΓ. ΚΛΕΙΣΤΕ το πια αυτό το θέμα! Η πορεία έγινε! Όσοι θέλανε να κάνουν κριτική την έκαναν, όσοι θέλαν να απαντήσουν το έκαναν και όσοι θέλησαν απλώς να τρολλάρουν, να πούνε την π....ια τους ή να ξεθυμάνουν το ίδιο. Καμμία ουσία δεν έχει να συνεχίζεται αυτή η "κουβέντα", τουλάχιστον όχι εδώ.... Κλειδώστε το....

από @ 31/05/2015 8:24 μμ.


Δεν υποννοησα σε κανενα σημειο οτι τα ατομα που αποτελουν τις καταληψεις "τσεπωνουν" λεφτα! Καλο ειναι να παρακολουθουμε προσεκτικα την ροη της συζητησης πριν δημοσιευσουμε για να μην δημιουργουνται τετοιου τυπου παρερμηνευσεις! Εχω συμμετασχει σε αναλογες διαδικασιες και γνωριζω πολυ καλα πως λειτουργουν. Οσο για τα συνεταιριστικα καφενεια προσωπικα δεν εννοουσα τις συνεργατικες επιχειρησεις που αυτοαποκαλουνται και κολλεκτιβες/κουπερατιβες αλλα διαφορα στεκια που λειτουργουν ως αυτοδιαχειριζομενα καφενεια. *Συνεργατικα ηθελα να γραψω, λαθος εκ παραδρομης ;)
Στο ζητημα των καταληψεων, χωρις να θελω να τις απαξιωσω, νομιζω οτι εισαι κομματακι υπερβολικος/η. Παρανομος εισαι κι οταν κρατας το παλουκι στην περιφρουρηση, κι οταν κατεβαινεις στο δρομο με κεκαλυμμενα χαρακτηριστικα, κι οταν κανεις νυχτερινες εξορμησεις με σπρεη και χιλιαδυο αλλα μικρα ή μεγαλυτερα πραγματα που αποτελουν την καθημερινοτητα των ανθρωπων της δρασης! Τα παντα ειναι ζητημα επιλογων, δεν οφελουν πουθενα οι ατυπες ηρωοποιησεις και η δημιουργια κινηματικης υπεραξιας εκει που δεν υπαρχει…

Θα μπορουσα να δω προτασεις αυτου του νεου κοσμου στην πραξη σε εγχειρηματα οπως η ΒΙΟΜΕ, τα Κοινωνια Ιατρεια κ.α.. Οι καταληψεις, οι κοινωνικοι χωροι και τα διαφορα εγχειρηματα οικονομικης ενισχυσης ειναι απλα κινηματικα εργαλεια, που εμπεριεχρουν και πολιτικο συμβολισμο. Η ουσια των οποιων παραγνωριζεται και παρερμηνευεται συχνα.

Υ.Γ. Στην ενοτητα συζητησεις βρισκομαστε, δε βλεπω να εμποδιζουν στη λειτουργια του μεσου και στο σκοπο του θεματος οι συζητησεις που γινονται εδω… Αντιθετα συνδιαμορφωνονται ανθρωποι μεταξυ τους που στην πραγματικη ζωη (λογω αποστασης ή για αλλους λογους) ισως δεν εχουν την δυνατοτητα να το κανουν. Δεν ειναι στην κουλτουρα της ελευθεριακης ιδεολογιας προτροπες "σκουπισματος" τετοιου τυπου.


1 Κατ' αρχήν σε σχέση με το κλείδωμα διαφωνώ κάθετα, όπως και με κάθε κλείδωμα. Την δημιουργία συνέχειας θέματος 2 και κάθε 200 σχόλια θα την προτιμούσα, όπως συνηθιζόταν, αλλά ίσως και η επέκταση της αρχικής να είναι πια ένας τρόπος κλειδώματος. Εδώ όμως έχουμε την τοποθέτηση από έναν κομματικό οργανισμό και το να δημοσιευτεί ένα τέτοιο άρθρο και μετά να κλείσει η συζήτηση θα ήταν ένα θέμα.

2 Δεν ξέρω πως μπορεί να παρεξηγήθηκαν αυτά που είπα και να συσχετίζονται με τον οικονομισμό του reloaded γιατί είμαι κάθετα ενάντιος σε κάθε είδους οικονομισμό. Θεωρώ ότι οποιαδήποτε προταγματική θεώρηση σε σχέση με την οικονομία εμπεριέχει μια κεντρική εξουσία και ιεραρχία των κοινωνικών θεμάτων με οικονομικά κριτήρια. Στην θεωρητική ανάλυση της υπάρχουσας οικονομίας και πολιτικής κατάστασης δεν είμαι καθόλου ενάντιος, αφού με βοηθάει να έχω μια καλύτερη εικόνα του τι γίνεται γύρω μου και πως πρέπει να αγωνιστώ για να τα αλλάξω. Σίγουρα όχι με προσευχές. Νομίζω όμως ότι το συγκεκριμένο θέμα δεν σχετίζεται άμεσα με την οικονομία, ¨η μάλλον η συγκεκριμένη παρατήρηση δεν έχει να κάνει με τον αντι-ιμπεριαλισμό.

3 ANTIGEITONIES

Λογοκρισία όπως βλέπετε δεν υπήρξε, τουλάχιστον υπογράψτε σαν Μ-λ γιατί καταντάτε σαν το Σύριζα με την ανοικτή πόλη και διάφορα άλλα μορφώματα που κρύβει από πίσω κάποια ανευθυνότητα. Ο μονόλογος σας δεν θα δημοσιευτεί στην Προλεταριακή Σημαία σαν μέρος μιας ελεύθερης συζήτησης μεταξύ ατόμων και κομμάτων αλλά σαν αυτοτελές ξεκάρφωτο άρθρο (antigeitonies.blogspot.com/2015/05/blog-post_746.html Άρθρο από την αυριανή Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/). Αυτό και μόνο αναιρεί την όποια ισοτιμία σε μια συζήτηση και άρα περιορίζει τον όποιο σχολιασμό επί του περιεχομένου. Παρ'όλα αυτά ατομικά χωρίς να εκπροσωπώ κανέναν θα πω αυτά που θέλω να πω, γενικά και όχι ειδικά γιατί αρνούμαι να υποτιμήσω το ακροατήριο εδώ στον να αναλύσω το περιεχόμενο μιας Μακιαβελικής απόπειρας υπονόμευσης. Μικροπρεπείς πονηριές που μας έχει συνηθίσει το μ-λ από την γέννα του.

4 Το να βγαίνει ένα Κόμμα και να κάνει κριτική στην αναρχία δεν το προβιβάζει αυτόματα σε ΚΚΕ. Το ΚΚΕ ευπρόσδεκτα μπορεί να ασκεί κριτική στην αναρχία γιατί μεταξύ ΚΚΕ και αναρχίας μπορεί να υπάρξει αντίλογος. Με τους μικροαστούς που διάβασαν Λένιν και κατάλαβαν ότι κάθε ομαδούλα Μαρξιστών που διάβασε τις Μ/Λ βίβλους διαφορετικά μπορεί να φτιάχνει και από ένα άλλο κόμμα τι σοβαρότητα μπορεί να υπάρχει; Αν κάνω λάθος βοήθα με (αντιγειτονιά) να βρω στα βιβλία που λέει ότι το συνειδητοποιημένο προλεταριάτο πρέπει να ιδρύσει πολλά διαφορετικά κόμματα για να οδηγήσει τον λαό στη δικτατορία του προλεταριάτου. Εγώ όταν τα διάβασα (εκτός κι αν αναθεωρήθηκε και ο Λένιν έκτοτε) για ΕΝΑ κόμμα διάβασα και βάση των όσων καταλαβαίνω αυτό υπήρχε σαν ΚΚΕ. Άρα μιλάμε για προϊόντα της αντίδρασης και θα συμφωνήσω με τον Χαρίλαο Φλωράκη, μικροαστικές ασθένειες που πρέπει να καταπνίξει το μαζικό ταξικό κίνημα. Γιατί με το ΚΚΕ είμαστε πολιτικοί αντίπαλοι, οι εχθροί του ΚΚΕ είναι όλα αυτά τα μικροαστικά μορφώματα των αιρετικών μικροαστών που φυτρώνουν κομματάκια σαν να είναι μανιτάρια μετά τη βροχή. Τι θα κάνει το ΚΚΕ με τους εχθρούς του βέβαια είναι δική του δουλειά. Δεν με/μας αφορά.

5 Η αναρχία εδώ στον τόπο, παρ'όλο ότι προϋπήρχε ένα αιώνα πριν και πνίγηκε στο αίμα μέσα από σκληρούς εργατικούς αγώνες από το κράτος (Λαύριο, Πάτρα, κλπ), έχει μια κινηματική ιστορία 35 χρόνων περίπου. Αν υπάρχει μια ανωριμότητα ίσως να ήταν και δικαιολογημένη. Σε ένα μ-λ όμως δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία ανωριμότητας να χρεωθεί η όποια παραπληροφόρηση και υπονόμευση ταξικών και κοινωνικών αγώνων από τα κάτω. Και αν δεν είναι ανωριμότητα του μ-λ τότε πως να την πούμε όταν γίνεται εσκεμμένα; Θα ήταν βαρύς ο χαρακτηρισμός πολιτική αλητεία;

5,5 Τουλάχιστον εγώ προσωπικά με μέλη και στελέχη του κόμματος έχω κάνει αρκετές συζητήσεις, δεν έδειξαν διόλου ξαφνιασμένοι όταν αναφέρθηκα σε αναρχικούς κομμουνιστές, σε αναρχοκομμουνιστές, ελευθεριακούς κομμουνιστές, σε αντιπαράθεση με τα (μ-λ)δια, ούτε όταν μιλήσαμε για την 1η διεθνή φάνηκαν να μην γνώριζαν ποιοί ήταν τότε οι κομμουνιστές εκεί. Ήταν πλήρως ενημερωμένοι και διαβασμένοι στο ότι τον κομμουνισμό οι αναρχικοί έως τώρα τον στηρίζουν με μεγαλύτερη συνέπεια από τα προσωρινά άδοξα πειράματα/εγχειρήματα της ΕΣΣΔ και της Κίνας που τον πρόσβαλαν. Με αυτό το σκεπτικό φαντάζομαι ότι σαν κομμουνιστές, εμείς οι ελευθεριακοί, έχουμε προς το παρόν το κούτελο μας καθαρό. Δεν έχουμε ξεπουλήσει το προλεταριάτο στις πολυεθνικές της Κίνας και στους νταβατζήδες της KGB, ποτέ. Άρα, αυτό το δίπολο κομμουνιστή αναρχικού που παρουσιάζετε δεν είναι μόνο άτοπο αλλά εσκεμμένα στρεβλό. Παρ'όλα αυτά θα ήταν παιδιάστικο να επικαλεστούμε ότι εμείς οι ελευθεριακοί είμαστε οι πραγματικοί κομμουνιστές, οι μ-λ και οι Τροτσκιστές μόνο να τον προσβάλουν και να τον υπονομεύουν ξέρουν (τον κομμουνισμό). Γιατί σαν γνήσιοι κομμουνιστές με ήθος και σεβασμό και μοιραζόμαστε και ξέρουμε να σεβαστούμε την όποια διαφορετικότητα.

6 Με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζετε τον αγωνιζόμενο λαό στον δρόμο (αυτό το μικρό κομματάκι που καταλαμβάνετε) και τον προτρέπετε σαν πρόβατο σε ειρηνική πορεία, καταδικάζοντας την έκφραση βίας (έστω και υπό την μορφή αντιβίας) την ίδια στιγμή που τα συντρόφια σας απ'ότι διαβάζω στην Ινδία τουλάχιστον σφαγιάζουν κατά δεκάδες τους εχθρούς τους, εσείς εστιάζετε και αναφέρεστε στην συμβολική βία των αναρχικών. Έχετε χρεωθεί κάποιες από τις πιο βίαιες, αιμοβόρες, και μισάνθρωπες σφαγές στην ανθρώπινη ιστορία. Μήπως μιά δόση αυτοκριτικής πριν ξαναμιλήσετε για βία και καμμένα τρόλεϊ; Ή μήπως είστε τόσο πια αποστασιοποιημένοι από το κίνημα σε επίπεδο δρόμου να μην γνωρίζετε ότι το τρόλεϊ δεν είχε καμιά σχέση με τους ανθρώπους που κάλεσαν την πορεία; ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ αλλά συμφέρει να κάνετε την πάπια. Άρα γράφοντας εδώ απευθύνεστε αλλού, κι όχι στους συνομιλητές σας. Μήπως αυτό να δικαιολογεί την πολιτική της ΣΟ να μην επιτρέπει εδώ δημοσιεύσεις από εξουσιαστικές δομές όπως τα κόμματα;

7 Αφού δεν υπάρχει από κοινού θεώρηση περί ιμπεριαλισμού πως θα μπορούσε να προκύψει αντι-ιμπεριαλιστική θεώρηση και στόχευση; Και πως θα μπορούσε ο όποιος αντι-ιμπεριαλισμός να ξεφύγει απ΄την εθνοαπελευθερωτική πατριωτική παγίδα; Να νοηματοδοτήσουμε άνευ θεώρησης κάποιον οικονομικό ιμπεριαλισμό, και άρα και κάποιον οικονομικό αντι-ιμπεριαλισμό; Εκεί θα αρχίσουμε να μπαίνουμε και στα χωράφια των ναζί όπως το πάμε, μια ανατριχίλα που μας πιάνει μερικούς όταν βλέπουμε δίπλα μας πανό με παράγωγα της ρίζας ΠΑΤΡ.... και μετά βλέπουμε Μ-Λ από κάτω. Εμείς είμαστε ενάντια του κράτους. {τελεία} όχι ενάντια κάποιου κράτους και υπέρ κάποιου άλλου, γιατί για να μιλήσεις για αντι-ιμπεριαλισμό πρέπει να συμπεριλαμβάνεις και το πρόταγμα κράτος που θα τον αναχαιτίσει, τον όποιο ιμπεριαλισμό θεωρήσεις. ΜΗ ΤΖΙΖ! Και αυτό λέμε εδώ, ο αντικρατισμός μας εμπεριέχει όσο αντι-ιμπεριαλισμό δεν θα μπορούσε να κατανοήσει το μυαλουδάκι του Μάο. Χωρίς κράτος ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει. "Ναι, αλλά για το Αφγανιστάν, την Ουγγαρία δεν λέτε τίποτα".

8 Και τέλος, τις προάλλες έγινε μια πορεία με εργασιακό θέμα, συγκεκριμένα για την ανεργία. Πέρα από τα υποκείμενα που την κάλεσαν (κυρίως ταξικές οργανώσεις - πολύχρωμες) εμφανίστηκαν και κάποια πολιτικά υποκείμενα με τα διακριτικά τους αλλά με διακριτικό τρόπο. Οι μεν "χρεοκοπημένοι Τροτσκιστές" όπως συνηθίζετε να λέτε εσείς οι σφαγείς τους, μοίραζαν ένα κείμενο σχετικά με την ανεργία και τον αγώνα των ανέργων, που παρ'όλες τις διαφωνίες μου με ενδιαφέρον το διάβασα γιατί είχε και σχέση και με τον λόγο που ήμουν στην πορεία. Δεν ξέρω αν πέρα απ'το ΕΕΚ υπήρξαν κι άλλοι, αλλά σίγουρα υπήρξαν και από τον χώρο των Μ-λ (όχι απ'το μ-Λ) οι οποίοι ήρθαν γιατί βρήκαν ανθρώπους που δεν θα τους έδιωχναν (σαν το ΠΑΜΕ πχ) και μοίρασαν χαρτάκια για εκδηλωσούλα των γενεθλίων τους. Αυτό, παρ΄ολο τον σεβασμό για ταξικούς αγωνιστές που βρίσκονται στους δρόμους 30+ χρόνια κάπως προσβάλει την κουλτούρα του ευρύτερου κινήματος. Αν δηλαδή μπαίναμε στον πειρασμό να έρθουμε και βοηθούσαμε στην μαζική εικόνα του αμφιθεάτρου της εκδηλωσούλας θα ήμασταν καλοί, αλλιώς μαχαίρι στην πλάτη. Αν ερχόμασταν και μοιράζαμε προσκλήσεις για συναυλία πανκ-χιπ-χοπ (και να ξέρατε που γυρνάει η νεολαία σας όταν εσείς πείνετε τσάϊ) θα πέφταμε κι εμείς στο ίδιο παράπτωμα. Για το ήθος του κομμουνιστή θα γράψω μια άλλη φορά, γιατί δεν θέλω να το συσχετίσω με την αρνητικότητα που βγαίνει εδώ μέσα.

ΥΓ Και μια δόση αυτοκριτικής του χώρου: Μαρξιστική θεώρηση δεν θέλουμε, την διαβάζουμε, την ξέρουμε και την αναγνωριζουμε ως αναλυτικό εργαλείο του καπιταλισμού, αλλά παρ'όλα αυτά ο Λενινισμός δίνει και παίρνει. Είναι ένα πράγμα σαν μ-λ χωρίς το μ. Αναρχο (..-λ) ένα πράγμα. Να το κοιτάξουμε, είναι βαριά ασθένεια.

 

από @νερό στον μύλο της κυβερνησης 07/06/2015 5:08 μμ.


Οι γραμμές αυτές απευθύνονται, πρώτα, σ’ αυτούς που δάκρυσαν από χαρά το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου και από συγκίνηση την επομένη, για το προσκύνημα στο Σκοπευτήριο. Σ’ αυτούς που έλπισαν εκείνες τις πρώτες αισιόδοξες μέρες του Φεβρουαρίου ότι θα γίνουν λίγα βήματα μπροστά. Οτι η αριστερή κυβέρνηση θα τον ξορκίσει επιτέλους τον Φλεβάρη τον μήνα τον πικρό, που ξυπνά μαύρες μνήμες και φαντάσματα εξήντα χρόνια τώρα από τον Φλεβάρη του ‘45.

Δεν κράτησε πολύ όμως η ελπίδα. Με τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου του 2015 η ιστορία της Αριστεράς σημαδεύτηκε ξανά από το αποτύπωμα του πικρού Φλεβάρη. «Πρέπει να λέμε την αλήθεια...», μάθαμε από τους ποιητές μας. Να λέμε σκοτάδι το σκοτάδι, να λέμε λύκους τους λύκους. Οχι εταίρους. Ο Γιούνκερ, ο εκπρόσωπος των λύκων τοκογλύφων, χλεύασε τον ελληνικό λαό με όλον τον κυνισμό του νεοαποικιοκράτη: «Είναι υψηλό το επίπεδο διαβίωσης των μισθωτών και συνταξιούχων στην Ελλάδα», είπε. Αυτή είναι η λογική των μνημονίων: μισθοί και συντάξεις Βαλκανίων.

Σε αυτή τη λογική υποτάχθηκε η κυβέρνηση στις 20 Φεβρουαρίου. Κάτω από τις τρομακτικές πιέσεις των ξένων και των εγχώριων γκάνγκστερ, δέχτηκε τη μνημονιακή θηλιά στον λαιμό και από τότε οι οικονομικοί δολοφόνοι τη σφίγγουν μέχρι την ασφυξία. Μέχρι να ενσωματώσουν πλήρως την κυβέρνηση στη μνημονιακή στρατηγική της λιτότητας, μέχρι να την εξοντώσουν, να την ταπεινώσουν τελείως, να την κάνουν αρνητικό παράδειγμα.

Πρέπει να λέμε την αλήθεια. Εναν μονάχα μήνα μετά τις εκλογές η αριστερή κυβέρνηση, σαν έτοιμη από καιρό, παρέδωσε τη λαϊκή εντολή κατά της λιτότητας, έδωσε γην και ύδωρ. Υπέγραψε τη Δανειακή Σύμβαση, αποδέχτηκε όλους τους όρους της (τρόικα, αξιολογήσεις, μνημόνιο, παραίτηση από την ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας κ.λπ.) που οργανώνουν την αποικιακή σχέση. Αναγνώρισε το χρέος. Τη βιωσιμότητα και την εξυπηρέτησή του με κάθε κόστος σε όρους κοινωνικού πόνου. Αποδέχτηκε την αφαίμαξη της χώρας από κάθε πόρο που είναι ζωτικά απαραίτητος για την έξοδο από την κρίση.

Πρώτη φορά η Αριστερά αποδέχτηκε το απεχθές χρέος. Το απεχθές ως προς τον χαρακτήρα του (διαφθορά, βλάβη των λαϊκών συμφερόντων, σύναψή του χωρίς τη λαϊκή συγκατάθεση και με πλήρη επίγνωση από την πλευρά των δανειστών). Το απεχθές χρέος ως προς την προέλευσή του, μια και συνάφθηκε για να καλύψει τα ελλείμματα που προκάλεσε η φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου και του πλούτου. Και ακόμα χειρότερα, από τη στιγμή που η αριστερή κυβέρνηση εξυπηρετεί αυτό το χρέος σε βάρος της εργασίας και των φτωχών (αύξηση του ΦΠΑ, περιστολή των δημόσιων και των κοινωνικών δαπανών) παράγει πλέον η ίδια ένα νέο κοινωνικά απεχθές χρέος. Στις 20 Φεβρουαρίου, επιπλέον, η κυβέρνηση αποδέχτηκε τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μέσα από το ίδιο αμαρτωλό ΤΑΙΠΕΔ.

Πρέπει να λέμε την αλήθεια. Η 20ή Φεβρουαρίου ήταν μια παράδοση άνευ όρων. Γι’ αυτό και τώρα η κυβέρνηση δεν μπορεί να διαπραγματευτεί κανέναν όρο παρά μόνο τη χρονική κατανομή των επώδυνων αντιλαϊκών μέτρων. Οι εκκλήσεις της στην καλή θέληση των δανειστών και η επίκληση νόμων ηθικής και δικαίου δεν έχουν κανένα νόημα. Οι διεθνείς σχέσεις είναι αντιπαράθεση συμφερόντων και ισχύος, και ο ανελέητος εχθρός θα απαντά σε τέτοιες εκκλήσεις με τα λόγια του Πομπήιου απέναντι στους εκπροσώπους των πόλεων-κρατών που θα λεηλατούσε, με τα λόγια των κατακτητών όλων των αιώνων: «Τι μου μιλάτε για νόμους, όταν κρατώ σπαθί;».

Οι δικοί μας εκπρόσωποι δεν χρησιμοποίησαν κανένα σπαθί, κανένα από τα όπλα που διέθεταν και που ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής αστάθειας θα μπορούσαν να αποδειχτούν αποτελεσματικά. Για παράδειγμα, την άμεση προσφυγή τότε στον λαό. Ή την αναστολή πληρωμής του χρέους, όπως προβλέπει η σχετική χάρτα του ΟΗΕ, που προτάσσει την υπηρέτηση των βασικών βιοτικών αναγκών του λαού απέναντι στην εξυπηρέτηση των δανειστών. Ολα τα όπλα που είναι αναγκαία για την κοινωνική σωτηρία, αν υπάρχει τέτοιος σχεδιασμός, με σοβαρή και μελετημένη χρήση τους, και όχι ως άτεχνες μπλόφες απέναντι σε πολύπειρους και άριστα πληροφορημένους νεοαποικιοκράτες. Οι οποίοι τις αντιμετωπίζουν πια με καγχασμούς «ουαί τοις ηττημένοις».

Υπάρχουν όμως ήττες τακτικής και ήττες στρατηγικής. Ηττημένος δεν είναι όποιος υποχωρεί προσωρινά μπροστά στη λυσσαλέα επίθεση, αρκεί να το κάνει απλώς για να πάρει δυνάμεις για την αναμέτρηση στη συνέχεια. Ο λαός έχει την ωριμότητα να καταλάβει έναν αναγκαίο τακτικό ελιγμό, φτάνει ο στρατηγικός προσανατολισμός να παραμένει ο ίδιος: η εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων και η προτεραιότητα των λαϊκών αναγκών.

Ηττημένος είναι εκείνος που έχει υποταχθεί και έχει αποδεχτεί τα πάντα, που αντί για τακτική στροφή έκανε στρατηγική αναστροφή, και επιπλέον μασκαρεύει την πραγματικότητα, βαφτίζοντας νίκη την κραυγαλέα ήττα και επιτυχία την καταφανή πανωλεθρία. Η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει πλέον τους στρατηγικούς της στόχους: την άρνηση της λιτότητας, την αμφισβήτηση της κοινωνικής ανισότητας. Εχει παραπέμψει στις ελληνικές καλένδες την παραγωγική ανασυγκρότηση και την οικονομική αυτοδυναμία. Επέλεξε την εξουσία για την εξουσία, τη διαχείριση της κρίσης με πιο φιλολαϊκό απλώς πρόσωπο.

Η συμφωνία που θα υπογραφεί σε λίγες μέρες θα πιστοποιήσει αυτή τη στρατηγική υποχώρηση. Μια συμφωνία που θα είναι απλώς το προοίμιο του τρίτου μνημονίου, το ίδιο φαρμακερό με τα δύο προηγούμενα και στην ίδια κατεύθυνση: να πληρώσει ο λαός με την ακραία υποτίμηση της ζωής του την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η Ελλάδα θα εξακολουθήσει να αποτελεί το πειραματόζωο της παγκόσμιας αναδιάρθρωσης στη διαδικασία επαναποικιοποίησης των περιφερειακών χωρών.

Ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να νιώθει προδομένος. Το νέο μνημόνιο θα το υπογράψει στο όνομά του μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε για να σκίσει τα μνημόνια και να διαγράψει το χρέος, αλλά διέγραψε μόνο τις κόκκινες γραμμές και τις δεσμεύσεις της. Αθέτησε, πρόδωσε είναι η σωστή λέξη, το πρόγραμμα και τις αρχές της.

Αυτός ο ενδοτισμός της κυβέρνησης τσακίζει την ελπίδα της συντριπτικής πλειονότητας της κοινωνίας και συνθλίβει ακόμα περισσότερο τον λαϊκό ψυχισμό. Βαθαίνει το ρήγμα στη λαϊκή συνείδηση με ηθικές επιπτώσεις σε βάθος χρόνου, με κίνδυνο να μεταφραστεί αυτό σε όρους απέχθειας στην πολιτική, αποστρατείας και παραίτησης.

Αυτή η ώρα είναι ώρα περισυλλογής. Τώρα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται μια κοπερνίκεια στροφή στη σκέψη μας, που έχει διαποτιστεί από τη «φυσική» αναγκαιότητα των σωτήρων που θα αναλάβουν, αντί για μας, τις δικές μας τύχες. Τώρα περισσότερο από ποτέ οφείλουμε να σκεφτούμε ότι ποτέ και τίποτα δεν μας χαρίστηκε, ότι όλα όσα θεωρούσαμε αυτονόητα δικαιώματα δεν ήταν παρά κατακτήσεις μακρόχρονων και σκληρών αγώνων. Με τη μνήμη αυτών των αγώνων οφείλουμε να επανασυνδεθούμε και να ξαναμάθουμε να συλλαβίζουμε τα ονόματα-προσευχές, τα απαραίτητα σημεία αναφοράς και έμπνευσης σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς.

Οι γραμμές αυτές απευθύνονται σε όσους αρνούνται να μείνουν παθητικοί θεατές στην καταστροφή, όσους αρνούνται τη μοίρα του αυτόδουλου, του σύγχρονου ραγιά σε μια νεοαποικία. Οι λαοί που βλέπουν να απειλείται στρατηγικά η ίδια η υπόστασή τους έχουν το ιερό και απαράγραπτο δικαίωμα στην αντίσταση. Αντίσταση που θα είναι τελεσφόρος μόνο με τη συσπείρωση όλων των ζωντανών λαϊκών δυνάμεων, μόνο με τη συνάρθρωσή τους σε ένα ευρύ μέτωπο πολύμορφης δράσης. Πιο ώριμοι πλέον, δίχως αυταπάτες και πίστη σε μεσσίες. Γιατί «Τη λευτεριά δεν τη ζητάν με παρακάλια. Τηνε παίρνουν με τα δικά τους χέρια, μοναχοί!».

Δημήτρης Κουφοντίνας, 3/6/2015, Φυλακές Δομοκού (σε καθεστώς κράτησης τύπου Γ΄)

από @στην υγειά των "προδομένων" κοροϊδων 07/06/2015 9:16 μμ.


πάντως αναρχικός σίγουρα δεν υπήρξε ποτέ. Οπότε δεν καταλαβαίνω το νόημα της παράθεσης της επιστολής του στην εφσυν, εδώ πέρα. Στοιχηθείτε, λοιπόν και μη μας σκοτίζετε...

Κai by the way, οι αναρχικοί αυτά που μας λέει ο κουφοντίνας μετά από 4 μήνες, τα έλεγαν πολύ καιρό πριν και κατηγορούνταν επειδή τάχα "δεν έκαναν τον αναγκαίο τακτικό ελιγμό" να ψηφίσουν συριζα και να παραμυθιαστούν και να παραμυθιάσουν άλλους,,,

 Με γειά μας λοιπόν το νέο μνημόνιο. Αυτά παθαίνεις όταν η ταξική ανάλυση του κράτους και του καπιταλισμού υποκαθιστάται από λαϊκισμούς...Φταίνε πάντα κάποιοι που προδίδουν, όχι οι άλλοι που τους δίνουν αυτή τη δυνατότητα μέσω των εξουσιαστικών δομών τις οποίες υπερασπίζονται. Κοινώς αυτοί που υποστηρίζουν ότι τα αριστερά κόμματα, σε αντίθεση με τα κεντρώα και δεξιά που είναι φύσει/θέσει αντιδραστικά, πράκτορες και πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου", προδίδουν" τις αρχές και τα προγράμματα τους κι εξαιρούνται από το παραπάνω σχήμα...

Λες κι ο Σαμαράς βγήκε λέγοντας ότι θα ψηφίσω το μνημόνιο...Πόσα θέλετε να μας τρελάνετε ρε....

από @hit & run 08/06/2015 10:23 πμ.


  1. Πριν λίγο καιρό έγινε μια πορεία προς τη Γερμανική πρεσβεία, καλεσμένη από διάφορες συλλογικότητες, αναρχικές, αντιφασιστικές αλλά και αριστερές/κομμουνιστικές. Το κάλεσμα έγραφε (μεταξύ άλλων) ότι… «Η σύγκρουση, παρ’ όσα παραπλανητικά προπαγανδίζονται, δεν είναι ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γερμανία, ανάμεσα στους Έλληνες και τους Γερμανούς · οι λαοί της Ευρώπης, οι Έλληνες, Ισπανοί, Ιταλοί, Γερμανοί, Γάλλοι κλπ εργάτες δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Αντίθετα, έχουμε έναν κοινό εχθρό : την ιμπεριαλιστική πολιτική του γερμανικού κεφαλαίου και των διεθνών και ντόπιων συμμάχων του. Το γερμανικό κεφάλαιο απομυζεί τους λαούς ειδικά του ευρωπαϊκού νότου, τους εξοντώνει -με την βοήθεια βεβαίως των ντόπιων αστών- προκειμένου να διασώσει τις δικές του τράπεζες και να συνεχίσει η χρηματιστηριακή συσσώρευση. Η πολιτική λιτότητας και η διαχείριση του χρέους, όπως πραγματοποιείται τα τελευταία χρόνια, συμφέρει το γερμανικό κεφαλαίο και η σύγκρουση μαζί της είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων της Ε.Ε..»

Το κάλεσμα και η πορεία δέχτηκε σκληρή κριτική από άλλους αναρχικούς, που αναρωτιούνται τι δουλειά μπορεί να έχουν αναρχικοί σε μια τέτοια πορεία, αναρωτιούνται για την στοχοποίηση αποκλειστικά και μόνο της Γερμανίας, και για την υιοθέτηση μιας αριστερής ορολογίας…άλλοι πάλι, θεωρούν ότι δεν είναι ώρα τώρα να βάζουμε ως προτεραιότητα την πολιτική μας «καθαρότητα», και ότι πρέπει να αποκτήσουμε συμμαχίες και με άλλες ομάδες, άλλα κομμάτια της κοινωνίας ή του πολιτικού φάσματος (από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά πχ.) προκειμένου να δημιουργηθεί ένα μαζικότερο κίνημα. Εσύ πως τοποθετείσαι σε αυτό το ζήτημα;

Καταρχάς, αυτό δεν είναι ένα ζήτημα. Είναι πολλά μαζί και δύσκολα. Δυστυχώς, δεν έχω παρακολουθήσει την αντιπαράθεση που υπήρξε, αλλά και αυτή που ακολούθησε και συνδέεται με την πρώτη. Έχω, όμως, άποψη που αναπτύσσεται καλύτερα στο κείμενό μου παρά στον περιορισμένο χώρο αυτής της συνέντευξης.

Όταν σκοτώνονται εργάτες στο Κατάρ κατά τη διάρκεια της κατασκευής γηπέδων για το παγκόσμιο κύπελλο, ποιον κατηγορούμε; Τον τοπικό εργολάβο του εμιράτου ή τη FIFA και τις μεγάλες πολυεθνικές χορηγούς; Αν δουλεύει κάποιος στην Ελλάδα σε μια κορυφαία πολυεθνική και στα πλαίσια εξορθολογισμού η επιχείρηση αναθέσει με outsourcing ένα συνολικό σχέδιο μείωσης του κόστους σε μια ελληνική εταιρία συμβούλων και αυτή επιβάλει την απόλυση του εργαζόμενου, ποιος θα φταίει; Ποιον θα προτιμήσουμε να χτυπήσουμε; τα εγχώρια ανερχόμενα golden boys or girls ή την κορυφαία πολυεθνική; Και στ’ αλήθεια, ποιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη; Ας μεταφερθούμε τώρα σε πολιτικό επίπεδο. Γιατί στην περίπτωση της χρεοκοπίας της Αργεντινής όλος ο κόσμος κατηγορούσε τις ΗΠΑ; Ήταν λάθος; Γιατί στην περίπτωση της Ελλάδας είναι διαφορετικά τα πράγματα, δεν είναι προφανής η ευθύνη της Γερμανίας για το δράμα που ζούμε; Γιατί εδώ δεν βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα; Αυτή που πολύ εύκολα θα αντιλαμβανόμασταν αν συνέβαινε σε οποιαδήποτε χώρα του τρίτου κόσμου;

Ας εξετάσουμε το ζήτημα βήμα βήμα. Έχουμε μια ηγεμονική δύναμη στην Ε.Ε. που εκβιάζει μια νεοεκλεγείσα αριστερή κυβέρνηση για να επιβάλει τη συνέχεια των μνημονιακών μέτρων στον ελληνικό λαό. Τι κάνεις ως επαναστατικό κίνημα;

1ον) Τίποτα. Λες ότι δε μ’ αφορά η ενδοεξουσιαστική σύγκρουση.

2ον )Μια αντικρατική πορεία!!! Προφανώς υποδηλώνοντας τις θεμελιακές αρχές της ύπαρξής σου.

3ον )Μια πορεία προς τη γερμανική πρεσβεία.

Ανάμεσα σε άλλα, γιατί όχι; Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί τα γερμανικά συμφέροντα στη χώρα δεν είναι στρατηγικός στόχος στην περίοδο της κρίσης. Υπάρχει ο φόβος ότι στρεφόμενοι κατά της Γερμανίας αποκτούμε πατριωτικά χαρακτηριστικά ή ενισχύουμε την κυβέρνηση Σύριζα. Είναι εύλογες οι ανησυχίες. Όμως, γιατί δεν συμβαίνει αυτό όταν στρεφόμαστε ενάντια σε μια αμερικάνικη πολυεθνική; Γιατί τότε παραμένουμε διεθνιστές; Δεν έχει το κεφάλαιο εθνικά χαρακτηριστικά; Και γιατί, τέλος πάντων, μας πείραξε μια στοχευμένη πολιτικά πορεία από μια τελείως άστοχη ενάντια στο κράτος; Ακόμη κι αν κάποιος αναρχικός- δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μου- διαφωνεί με το λόγο του καλέσματος, είτε στην ολότητά του είτε μερικώς ή έχει σοβαρές ανησυχίες για την ανάδειξη μιας τάσης που χρησιμοποιεί αριστερή ορολογία και εργαλεία ανάλυσης, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν πρέπει να συμμετέχει σε μια πορεία που έχει σωστή στοχοθεσία με τον δικό του λόγο. Δεν καταλαβαίνω, από τον «αντι-ιμπεριαλισμό» κινδυνεύουμε ή από τη Γερμανία;

Είμαστε αναρχικοί και θα πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις την κυβέρνηση Σύριζα που θα συνεχίσει τις μνημονιακές πολιτικές και όσους τις υπαγορεύουν, ανάμεσά τους και τη γερμανική ελίτ. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς ελαφρυντικά, αλλά με τη συναίσθηση ότι μεγαλύτερη ευθύνη για το δράμα που ζούμε έχει ο λύκος και όχι ο σκύλος. Ανάμεσα στην αναρχική καθαρότητα που είναι παντελώς άστοχη και εκτός πραγματικότητας και στις προσδοκίες για αναβίωση του ΕΑΜ και του ΔΣΕ την εποχή των social media, τάσσομαι ανεπιφύλακτα με την Αναρχία που αγάπησα. Την Αναρχία των κινημάτων, που πρέπει μόνο να ξεπεράσει τις αλλεργίες της και να είναι πιο στοχευμένη και πιο στοχοπροσηλωμένη.


Η φράση "Έχουμε μια ηγεμονική δύναμη στην Ε.Ε. που εκβιάζει μια νεοεκλεγείσα αριστερή κυβέρνηση για να επιβάλει τη συνέχεια των μνημονιακών μέτρων στον ελληνικό λαό." νομίζω θα λεγόταν άνετα από Συριζαίους αλλά δε θα το περίμενα από αναρχικούς.

από Πράβδα 11/06/2015 10:44 μμ.


"ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ" του ΛΕΝΙΝ

"ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΚΤΙΚΗ"

"ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣ"

[...] "Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, που εξαιτίας των αντικειμενικών συνθηκών έχει προωθηθεί σήμερα στην πρώτη γραμμή, η νέα κυβέρνηση είναι κυβέρνηση συνέχισης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, πολέμου που διεξάγεται σε συμμαχία με τα ιμπεριαλιστικά κράτη, την Αγγλία, τη Γαλ­λία κτλ., για τη διανομή της καπιταλιστικής λείας, για το στραγγαλισμό των μικρών και αδύνατων λαών.

Υποταγμένη στα συμφέροντα του ρωσικού κεφαλαίου και του ισχυρού προστάτη και αφέντη του, του αγγλογαλλικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου που είναι το πιο πλού­σιο σε όλο τον κόσμο, η νέα κυβέρνηση, παρά την επιθυμία που έχει εκφραστεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο εξ ονόματος της αναμφισβήτητης πλειοψηφίας των λαών της Ρωσίας μέσω του σοβιέτ των στρατιωτών και εργατών βου­λευτών, δεν πήρε κανένα συγκεκριμένο μέτρο για να στα­ματήσει το μακελειό των λαών που γίνεται για τα συμφέ­ροντα των καπιταλιστών.

Η κυβέρνηση αυτή δε δημοσίευ­σε ακόμη ούτε και τα μυστικά σύμφωνα με το γνωστό λη­στρικό περιεχόμενο (για το μοίρασμα της Περσίας, για την καταλήστευση της Κίνας, για την καταλήστευση της Τουρ­κίας, για το μοίρασμα της Αυστρίας, για την απόσπαση της Ανατολικής Πρωσίας, για την απόσπαση των γερμανικών αποικιών κτλ.), που συνδέουν, όπως είναι πασίγνωστο, τη Ρωσία με το αγγλογαλλικό ιμπεριαλιστικό ληστρικό κεφά­λαιο. Η κυβέρνηση επικύρωσε αυτά τα σύμφωνα που είχε συνάψει ο τσαρισμός, ο οποίος στη διάρκεια αιώνων λή­στευε και καταπίεζε περισσότερους λαούς απ’ ό,τι οι άλλοι τύραννοι και δεσπότες -ο τσαρισμός που όχι μόνο κατα­πίεζε, μα και καταντρόπιαζε και διέφθειρε το μεγαλορωσικό λαό, μετατρέποντάς τον σε δήμιο των άλλων λαών.

Η νέα κυβέρνηση, ενώ επικύρωσε αυτά τα επαίσχυντα και ληστρικά σύμφωνα, δεν πρότεινε άμεση ανακωχή σε όλους τους εμπόλεμους λαούς, παρά την απαίτηση της πλει­οψηφίας των λαών της Ρωσίας που εκφράστηκε ξεκάθαρα μέσω του σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών. Περιορίστηκε σε πανηγυρικές, ηχηρές, πομπώδεις, μα ολό­τελα κούφιες διακηρύξεις και φράσεις, που στα χείλη των αστών διπλωματών χρησίμευαν πάντα και χρησιμεύουν για να εξαπατούν τις ευκολόπιστες και απλοϊκές μάζες του καταπιεζόμενου λαού.

 Γι’ αυτό η νέα κυβέρνηση όχι μόνο δεν είναι άξια της παραμικρής εμπιστοσύνης στον τομέα της εξωτερικής πο­λιτικής, αλλά και το να εξακολουθεί κανείς να της προ­βάλλει την απαίτηση να διακηρύξει τη θέληση των λαών της Ρωσίας για ειρήνη, να παραιτηθεί από τις προσαρτήσεις κτλ. κτλ., σημαίνει στην πραγματικότητα ότι εξαπατά απλώς το λαό, ότι καλλιεργεί σε αυτόν απατηλές ελπίδες,ότι καθυστερεί τη φώτιση της συνείδησής του, ότι τον συμ­βιβάζει έμμεσα με τη συνέχιση του πολέμου που ο αληθινός κοινωνικός χαρακτήρας του δεν καθορίζεται από ευσεβείς πόθους, μα από τον ταξικό χαρακτήρα της κυβέρνησης που διεξάγει τον πόλεμο, από τους δεσμούς της τάξης που εκ­προσωπεί αυτή η κυβέρνηση με το ιμπεριαλιστικό χρηματιστικό κεφάλαιο της Ρωσίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας κτλ., από την πραγματική πολίτική που εκφράζει στην πρά­ξη αυτή η τάξη. [...]

 

Εδώ βλέπουμε πως ο Λένιν, την ίδια στιγμή που χαρακτήριζε το Ρωσικό κεφάλαιο ιμπεριαλιστικό, την ίδια στιγμή έλεγε ότι ήταν υπό την προστασία των μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών κρατών, όπως συμβαίνει τώρα και στην Ελλάδα. Βλέπουμε ότι έδινε σημασία στο γεγονός ότι δεν πληροφορούνταν ο λαός το περιεχόμενο των συμφωνιών με τους άλλους ιμπεριαλιστές, όπως συμβαίνει και τώρα στην Ελλάδα με τις συμμετοχές στα ευρωπαικά και νατοϊκά στρατεύματα. Και τέλος μιλά για τις ευθύνες όσων καλλιεργούν απατηλές ελπίδες και καθυστερούν τη φώτιση του αφού το καθοριστικό στοιχείο είναι ο ταξικός χαρακτήρας της κυβέρνησης του και όχι οι ευσεβείς πόθοι των "αμυντιστών" όπως χαρακτήριζε τότε τους οπαδούς του σοσιαλσωβινισμού και της "εθνικής άμυνας", όπως συμβαίνει τώρα και στην ελλάδα.(Βέβαια δεν υπάρχει "αταξική" κυβέρνηση όπως και είναι ζήτημα το πως ο Λένιν από τη μία υποστήριζε ότι η Ρωσία ήταν μια αγροτική οικονομία υπανάπτυκτή κι από την άλλη τη χαρακτήριζε ιμπεριαλιστική, συμφωνα με τα ίδια του τα κριτήρια). Μέχρι και την απόσπαση αποικιών, ιμπεριαλισμό την ονόμαζε όταν γίνονταν από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Κι όλα αυτά σε ένα γράμμα για την "τακτική", με την οποία μας τα έχουν ζαλίσει οι αντιιμπεριαλιστές και οι οπαδοί των σταδιών και της δικτατορίας του προλεταριάτου οι οποίοι ομνύουν κιόλας στη θεωρία του περί ιμπεριαλισμού και τακτικής.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε αυτούς, για να μην έχουν ψευδαισθήσεις όσοι αναζητούν ιδεολογικό καταφύγιο σε "πτώματα που ζέχνουν" που θα έλεγε κι η Λούξεμπουργκ...

Στο ερώτημα: Ποιον θα προτιμήσουμε να χτυπήσουμε; τα εγχώρια ανερχόμενα golden boys or girls ή την κορυφαία πολυεθνική;

Οι μπολσεβίκοι απάντησαν εμπράκτως το πρώτο, παρότι θεωρούσαν ότι το ρώσικο κεφάλαιο ήταν υπό προστασία από το αγγλογαλλικό που ήταν το μεγαλύτερο εκείνη την εποχή στον κόσμο. Λάθος λοιπόν η Οκτωβριανή Επανάσταση;

από hip & vote 12/06/2015 7:43 πμ.


είναι ότι ο, άλλος εξουσιαστής πατριάρχης του "ρωσικού μαρξισμού" ο Πλεχάνωφ, κατηγορεί το Λένιν σε όλα αυτά και σε άλλα περισσότερα για...αναρχισμό. Πάντα είχαν πλάκα οι μπολσεβίκοι...

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License