Διαβατήριες τελετές - για τις πρόσφατες ταραχές στη Βαλτιμόρη

μετάφραση κειμένου του Key Macfarlane για τις ταραχές στη Βαλτιμόρη. Δημοσιεύθηκε στο ultra-com.org

https://www.scribd.com/doc/266275649/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%86%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%92%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CF%81%CE%B7

 

 

Διαβατήριες τελετές - για τις πρόσφατες ταραχές στη Βαλτιμόρη by betty_Courb

 

από http://gourmet-prolet.blogspot.gr/ 23/05/2015 1:58 πμ.


Διαβατήριες Τελετές[1]

Χορεύοντας σε κύκλο

Κάθε χρόνο στα τέλη του Νοέμβρη γίνεται μια χοροεσπερίδα των ντεμπιτάντ[2] στο κέντρο της Βαλτιμόρης. Λέγεται «Bachelors’ Cotillion» (ο χορός των εργένηδων), και  είναι ένα παλιό αριστοκρατικό τελετουργικό[3] για να γνωρίζει η υψηλή κοινωνία νεαρές κορασίδες. Αυτό το πάρτι «γνωριμιών» είναι ένα από τα παλιότερα[4] του είδους του στη χώρα. Τη νύχτα αυτή, οι κόρες της ελίτ παρουσιάζονται σε «άξιους» γέρους «με προσόντα». Για τον εναρκτήριο χορό, οι πατεράδες πιάνονται χέρι-χέρι με τις κόρες τους βαδίζοντας αργά περιμετρικά της πίστας, επιδεικνύοντας τις κόρες τους προς τέρψιν των ανθρώπων του είδους τους –πλούσιοι φίλοι, συμπαίκτες στο squash– σα να επιδεικνύουν τα άλογα τους σε μια δημοπρασία. Οι θεατές χειροκροτούν με θαυμασμό. Τους τρέχουν τα σάλια στο ζωνάρι. Ο κύκλος έχει πια ολοκληρωθεί – η αιμομικτική επανάσταση της ελίτ[5].

 Η Βαλτιμόρη έχει αριστοκρατία με κάθε έννοια του όρου. Δεν είναι τυχαίο που οι εύποροι λευκοί την αποτελούν «Smalltimore», μιας και είναι ένα μέρος όπου τα επώνυμα των οικογενειών εξακολουθούν να μετράνε, και που το ιδιωτικό σχολείο που πήγες φέρει αξία σα να είναι χρήμα. Είναι ένα μέρος που όλοι γνωρίζονται. Το «Bachelors’ Cotillion» είναι η αποθέωση αυτού του πράγματος. Τη νύχτα που παρουσιάζεται η κάθε κοπέλα, οι γονείς της είθισται να παραθέτουν ένα εξεζητημένο δείπνο για τους οικογενειακούς φίλους. Κόκκινο κρέας και σαμπάνια, προπόσεις… Συχνά κάνουνε και ένα after πάρτι. Μολαταύτα, ένα από τα κύρια έξοδα του χορού είναι τα λουλούδια, που κοστίζουν αρκετές χιλιάδες: κάθε κορίτσι δέχεται τόσες ανθοδέσμες που θα ήταν αρκετές για να γεμίσουν το κουφάρι ενός ξεκοιλιασμένου αλόγου. Γιατί κάθε νεαρή γυναίκα χρειάζεται ένα δωμάτιο γεμάτο με υάκινθους που σαπίζουν.

Ο κόσμος μερικές φορές ξεχνάει ότι η Βαλτιμόρη είναι κάτω από τη γραμμή Mason-Dixon, και ότι ακόμα διατηρεί πολλά πράγματα από τον παλιό Νότο[6]. Η πόλη είχε φυλακές σκλάβων[7] μέχρι τις 24 Ιουλίου του 1863, δηλαδή για μερικούς μήνες αφού ο Lincoln εξέδωσε τη Διακήρυξη Χειραφέτησης. Σήμερα, πάνω από 150 χρόνια από τότε, οι ίδιες δομές του ρατσισμού είναι ακόμα στη θέση τους· εξελίχθηκαν, προσαρμόστηκαν, αλλά εξακολουθούν να παράγουν ουσιαστικά τα ίδια αποτελέσματα. Έχουν γίνει κομμάτι της «κουλτούρας» της Βαλτιμόρης, θεσμών όπως το Bachelors’ Cotillion[8]. Και δεν είναι ότι αργοπεθαίνουν. Ο χορός των ντεμπιτάντ έχει ξαναζωντανέψει τα τελευταία χρόνια ως κομμάτι μιας γενικότερης αναβίωσης όλων των αριστοκρατικών πραγμάτων. Αλλά και η ίδια η φύση της αριστοκρατίας έχει εξελιχθεί. Ενώ παραδοσιακά η εκδήλωση ήταν κλειστή σε όλους πέρα από τις παλαιότερες και φτασμένες οικογένειες της Βαλτιμόρης, πλέον είναι ανοιχτή σε οποιονδήποτε έχει τη δυνατότητα να πληρώσει (δηλαδή, και σε όσους δεν είναι Λευκοί ΑγγλοΣάξονες Προτεστάντες). Το 2015, η ανώτερη τάξη φαίνεται να θέλει –να χρειάζεται- περισσότερο από ποτέ να βάλει όσο πιο πολλά λουλούδια γίνεται ανάμεσα σε αυτήν και τις κατώτερες τάξεις.

Η αναγέννηση αυτής της παράδοσης στα χρόνια που ακολούθησαν την οικονομική ύφεση δείχνει πώς γίνεται σήμερα η διαχείριση της κρίσης στη Βαλτιμόρη. Όπως λένε, η πόλη ακόμα ανακάμπτει στον οικονομικό τομέα: το ποσοστό ανεργίας είναι στο 8,4%[9], παραμένοντας στα υψηλότερα από τη δεκαετία του ’90 και έπειτα. Η αναβίωση θεσμών από την εποχή της δουλείας και τα πολιτιστικά σημαίνοντα που τη συνοδεύουν, παρέχουν ένα τρόπο για την αντιμετώπιση αυτού του πράγματος: Φτιάχνονται ουδέτερες ζώνες προστασίας μεταξύ των πλουσίων και ενός «επικίνδυνου» πληθυσμού που η ίδια του η ύπαρξη ξεπερνάει τις ανάγκες της οικονομίας. Αυτή η διαίρεση συμβαίνει πάντα κατά μήκος των γραμμών της φυλής – για την ακρίβεια, δημιουργώντας και ξανα-δημιουργώντας το πώς αντιλαμβανόμαστε τη φυλή συνεχώς. Για να μπορέσει να διαχειριστεί την αύξηση του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού, όταν δηλαδή τα ανθρώπινα σώματα είναι περισσότερα σε απόλυτο αριθμό από τις δουλειές (παραγωγικές ή μη) που μπορούν να υπάρξουν, συγκεκριμένα σώματα απομακρύνονται από το εργατικό δυναμικό εν τω συνόλω, μέσω της φυλάκισης, της λιτότητας, ή του θανάτου. Στη Βαλτιμόρη, σε όλη της την ιστορία, υπάρχει ένα φυλετικό κύκλωμα μέσα στο οποίο τα μαύρα σώματα (όσοι πετάχτηκαν έξω) εξασφαλίζουν την ύπαρξη της «εργασίας» και της «κοινωνίας των πολιτών», αφού αυτές συγκροτούνται μέσω της διάκρισής τους από τους ανελεύθερους· είτε είναι σκλάβοι, είτε «κατώτερη τάξη», είτε εγκληματίες. Ταυτόχρονα, η αριστοκρατία συνεχίζει να χορεύει, προσπαθώντας να ξεχάσει ότι οι σάλες της, τα σπίτια της, τα διαμαντένια δαχτυλίδια[10] της σφυρηλατήθηκαν στις φλόγες της κόλασης των κατώτερων.

 

Πηγαίνοντας στους αγώνες

Οι πρόσφατες ταραχές στη Βαλτιμόρη για το θάνατο του Freddie Gray είναι οι μεγαλύτερες που έχουν γίνει στην πόλη από τη δολοφονία του Martin Luther King το 1968. Ξεκίνησαν στις 25 Απρίλη του 2015 όταν μια ομάδα διαδηλωτών χωρίστηκε από μια ειρηνική διαμαρτυρία και ξεκίνησε να πετάει μπουκάλια στους μπάτσους και να σπάει περιπολικά[11]. Αυτό συνέβη κοντά στο Camden Yards[12] όπου οι οπαδοί των Orioles και των Red Sox παρέμεναν απαθείς πίσω από τις πόρτες του σταδίου. Άλλοι, μεθυσμένοι και ρατσιστές[13], πλακώθηκαν με διαδηλωτές έξω από κοντινά καφενεία φιλάθλων[14]. Αλλά η πραγματική ελίτ της Βαλτιμόρης ήταν μακριά από το κέντρο της πόλης. Εκείνο το Σάββατο ήταν η 119οι αγώνες του Maryland Hunt Cup[15], που είναι ιπποδρομίες μετ’ εμποδίων που γίνονται στο  Reisterstown της κομητείας της Βαλτιμόρης. Η ιπποδρομία μετ’ εμποδίων, για όσους είναι λιγότερο ενημερωμένοι πάνω στα χόμπι των ιππέων, είναι όταν τα άλογα πηδάνε πάνω από φράχτες και χαντάκια και προσπαθούν να μην πέσουν. Στο Maryland, αυτοί οι συγκεκριμένοι αγώνες δίνουν την ευκαιρία στους πλούσιους να φορέσουν τα καλύτερα και φωτεινότερα ανοιξιάτικα ρούχα τους. Παπιόν, σορτσάκια στο χρώμα του σολομού, κόκκινα και πράσινα φορέματα Lilly Pulitzer. Λουλουδάτα καπέλα. Mint Juleps και μπύρα Natty Boh. Η λευκή Βαλτιμόρη ανέρχεται στην ιδεατή της μορφή. Στον αγωνιστικό χώρο ένα άλογο παραπατάει και πέφτει, σπάζοντας το πόδι του και πετώντας τον αναβάτη στη λάσπη. Σύντομα θα τραβηχτεί μακριά από τη θέα των φανταχτερά ντυμένων θεατών για να πυροβοληθεί.

 

Ενάντια σε ό,τι λένε οι προοδευτικοί[16] σήμερα και σε όσα λένε εδώ και χρόνια, η Βαλτιμόρη δεν είναι η ιστορία δύο πόλεων. Είναι η ιστορία μιας πόλης όπου μια ομάδα εκμεταλλεύεται μέχρι θανάτου την άλλη. Μιας πόλης όπου οι λευκοί επενδυτές του real estate μπορούν να τρώνε αστακούς και να βλέπουν άλογα να χοροπηδάνε σε κύκλους, όχι παρά, αλλά εξαιτίας του εκτοπισμού μαύρων οικογενειών από τα σπίτια τους στην ανατολική και τη δυτική Βαλτιμόρη. Όπως η πίστα που τρέχουν τα άλογα, όλο αυτό είναι ένας κύκλος που απλά ενώνεται με τον εαυτό του στο τέλος. Και στη Βαλτιμόρη, όπως και σε κάθε πόλη των ΗΠΑ, η διαδρομή αυτού του βάναυσου κυκλώματος μπορεί να ιχνηλατηθεί χωρίς καμία διακοπή μέχρι την εποχή των σκλάβων και του συχνά παραγνωρισμένου της ομολόγου: τη γέννηση της αμερικάνικης βιομηχανικής αυτοκρατορίας. Αυτό το θέμα συζητιέται μερικές φορές, στο σχολείο, ή σε κάποιο επεισόδιο του The Wire”. Αλλά σπάνια είναι τόσο φρικιαστικό όσο είναι κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης. Οι πλούσιοι λευκοί μπορούν να επιλέξουν να ανοίξουν ή να κλείσουν τοThe Wire, να το εμπλέξουν και να το χρησιμοποιούσαν πολιτικά ή αισθητικά. Αλλά η εξέγερση δεν έχει κουμπί να τη σταματήσεις. Στις πιο αποτελεσματικές της στιγμές, είναι κάτι που απαιτεί προσοχή, απαιτεί μια απόφαση.

 

 

 

Την έχουμε γαμήσει όλοι

Αν η Βαλτιμόρη ήταν δυο πόλεις, τότε είμαι από αυτήν που είναι στο πάνω μέρος. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα ενιαίο κύκλωμα εκμετάλλευσης, κι εγώ απλώς έτυχε να γεννηθώ πιο ψηλά, στις φωτεινότερες και πιο πλούσιες βαθμίδες του, αν και όχι στις υψηλότερες. Η γειτονιά από την οποία είμαι – το Roland Park – είναι ακριβώς στα βόρεια του κέντρου της πόλης. Μετά το κολλέγιο μετακόμισα στο Upper Fells Point – μια εξευγενισμένη γειτονιά στα νότια της ανατολικής Βαλτιμόρης – που ήταν το σπίτι μου μέχρι το 2013[17]. Μεγαλώνοντας, πήγα σε ένα από τα πολλά ιδιωτικά σχολεία[18] στα βόρεια της Βαλτιμόρης που πάνε μόνο άνδρες και κατά κύριο λόγο λευκοί. Περηφανευόμασταν για τη «διαφορετικότητα» και περάσαμε πολύ χρόνο συζητώντας για την τιμή, τη διαμόρφωση χαρακτήρα και το λακρός[19]. Όταν κατεβαίναμε στο κέντρο ήταν για να πάμε στο Camden Yards, στο εθνικό ενυδρείο, στο Inner Harbor – όλους εκείνους τους θεσμούς που η αστυνομία και η εθνική φρουρά επιμελώς προστάτευαν κατά τη διάρκεια των ταραχών. Άλλες φορές περιπλανιόμασταν στο «γκέτο» για να αγοράσουμε παράνομα αλκοόλ μιας και ήμασταν ανήλικοι, και διασκεδάζαμε με το πώς οι φτωχογειτονιές έμοιαζαν τόσο επικίνδυνες, τόσο «γειτονιά φάση» κι αργότερα πόσο έμοιαζαν στο στυλ του Wire. Οι πιο προοδευτικοί ανάμεσα μα σκεφτόμασταν ότι ήταν πολύ φιλεύσπλαχνο που ιδιωτικά σχολεία προσέφεραν υποτροφίες σε παιδιά από αυτά τα μέρη. Σα βασιλιάδες που δίδουν χάρη στους υπηκόους τους, κάναμε το χρέος μας.

Οπωσδήποτε, η κοινωνική μου θέση στη Βαλτιμόρη ήταν πάντα στην πλευρά των εκμεταλλευτών[20]. Το Roland Park βρίσκεται στην πλουσιότερη περιοχή στη Βαλτιμόρη (με βάση το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών[21]) αλλά ωχριά μπροστά στη συσσώρευση πλούτου στην κομητεία της Βαλτιμόρης. Σε οποιαδήποτε άλλη γενιά θα είχα κατά πάσα πιθανότητα βρει μια δουλειά που να πληρώνει αξιοπρεπώς και θα το είχα βουλώσει. Πράγματι, πολλοί από τους πιο καλοβαλμένους συμμαθητές μου στο λύκειο αυτό ακριβώς έκαναν. Τουλάχιστον το 30% της τάξης μου δουλεύει τώρα στα οικονομικά, ως σύμβουλοι επιχειρήσεων, στo marketing και το real estate. Αυτό το 30% έχει καταφέρει να γαντζωθεί προς το παρόν στα περιθώρια της μεσαίας τάξης που συρρικνώνεται και ταυτόχρονα ανέρχεται, μέχρις ότου να μπορεί να καταργήσει τελείως το «μεσαία» από το όνομά της. Γεγονός είναι ότι γεννήθηκα σε μια γενιά που την πάτησε – τη γενιά του μηδενός – και που είναι η φτωχότερη που έχει υπάρξει από την εποχή εκείνων που ενηλικιώθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Δεν είναι μυστικό ότι η ύφεση επέδρασε πιο έντονα και παρατεταμένα στα παιδιά της νέας χιλιετίας. Το 2012, το 36% των νεαρών ενηλίκων (ηλικίες 18-31) ζούσε με τους γονείς τους[22]. Το Μάρτη του 2015 η ανεργία στις ηλικίες 16 με 24 παραμένει στο 13,8%, το οποίο είναι παραπάνω από διπλάσιο από το 5,6% που είναι το συνολικό ποσοστό ανεργίας. Το φοιτητικό χρέος έχει υπερδιπλασιαστεί από την αρχή της ύφεσης, και είναι πλέον σχεδόν 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Από την τάξη του 2013, σχεδόν το 70% των φοιτητών αποφοίτησε χρωστώντας φοιτητικά δάνεια, με μέσο χρέος ανά δανειολήπτη τα 28.400 δολάρια. Συνολικά η γενιά μας κατατάσσεται χαμηλότερα σε κάθε σύγκριση με τις προηγούμενες γενιές όταν ήταν στην ίδια ηλικία – ειδικά στα κρίσιμα χρόνια της εισόδου στην αγορά εργασίας.

 Βέβαια, όλα αυτά είναι πολύ χειρότερα για τη μαύρη νεολαία· για αυτούς δε σήμαινε μόνο ανεργία αλλά και το να περικυκλώνονται και να στέλνονται στις μαζικές φυλακές συστηματικά. Αν και οι μαύροι αντιπροσωπεύουν μόνο το 13,2% του πληθυσμού των ΗΠΑ[23], από τα 2,3 εκατομμύρια φυλακισμένων Αμερικανών σήμερα[24], το 1 εκατομμύριο είναι μαύροι[25]. Παρόμοια είναι και τα δεδομένα που προκύπτουν κι όσον αφορά το φύλο[26]. Οι μαύροι άνδρες είναι έξι φορές πιο πιθανό να καταδικαστούν από ότι οι λευκοί[27] και καταδικάζονται σε ποινές που είναι 10% μεγαλύτερες από τους λευκούς που διέπραξαν το ίδιο εγκλημα[28]. Τόσο υψηλό είναι το ποσοστό φυλάκισης σήμερα που σχεδόν ένας στους τρεις μαύρους άνδρες που γεννιούνται σήμερα αναμένεται να εκτίσει ποινή στη φυλακή σε κάποια στιγμή της ζωής του[29]. Δεν είναι και οι πιο σπουδαίες πιθανότητες.

 Αλλά το θέμα είναι ότι πολύ, πολύ λίγοι στη ηλικιακή μας ομάδα – τόσο μαύροι όσο και λευκοί – έχουν πραγματικά ξεφύγει από την κρίση. Η κατάστασή μας είχε ως αποτέλεσμα να αναγκαστούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το σύστημα όπως υφίσταται είναι το ίδιο χάλια όσο κι εμείς. Αν και έτσι ήταν πάντα, τα τελευταία χρόνια κανείς δε μπορεί να το αρνηθεί. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να στραφείς, καμία σωτηρία. Κάθε προσπάθεια να σωθεί ο καπιταλισμός – κεϋνσιανισμός, New Deal, νεοφιλελευθερισμός, οτιδήποτε – κατέληξε στην πλήρη αποτυχία, στην καλύτερη αναβάλλοντας την κρίση προς στιγμήν. Και αντί για σωτηρία, η συγκυρία δημιουργεί τώρα ανθρώπους σαν κι εμένα. Ανθρώπους που, παρά την καταγωγή τους, νιώθουν πιο κοντά στους κουκουλωμένους που κάνουν πλιάτσικο παρά με τη «μεσαία τάξη» (ή οποιοδήποτε άλλο ψέμα), στο οποίο θα έπρεπε να ανήκουν.

 Στη Βαλτιμόρη, η σύνδεση είναι εμφανής: μέχρι στιγμής η μεγαλύτερη μέρα ταραχών πυροδοτήθηκε από μέλη της γενιάς μηδέν. Γύρω στις 15:00 στις 27 Απριλίου μια ομάδα λυκειόπαιδων στη βορειοδυτική Βαλτιμόρη, στην περιοχή Mondawmin, ανταποκρίθηκε σε κάλεσμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που έγραφε απλά: #purge (κάθαρση). Άρχισαν να πετάνε πέτρες, μπουκάλια και τούβλα σε μπάτσους με εξοπλισμό για καταστολή διαδηλώσεων. Οτιδήποτε μπορούσαν να βρουν.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κόλλησαν με αυτά τα γεγονότα, αναπτύσσοντας μια εμμονή με την ιδέα των «νεαρών» που κάνουν τρελά πράγματα[30]. Αυτή η απεικόνιση, που εδώ παρατίθεται από τους New York Times[31], πήρε κυριολεκτικά φωτιά: «Εκατοντάδες νεαροί μαζεύτηκαν έξω από ένα εμπορικό κέντρο στη βορειοδυτική Βαλτιμόρη και συγκρούστηκαν με την αστυνομία, πετώντας πέτρες και μπουκάλια στους αστυνομικούς». Επίσης ανάρπαστο έγινε το βίντεο μιας μητέρας που δέρνει το γιο της επειδή συμμετέχει στις ταραχές[32]. Για κάποιους, έγινε η αγία προστάτιδα της λογικής. Για άλλους οι πράξεις της ήταν αδικαιολόγητες. Το θέμα είναι ότι η ιδέα του «νεαρού» μετατράπηκε σε μια προβληματική, σε κάτι που απαιτούσε συζήτηση και ανάλυση. Στις 27, μπάτσοι, ηλικιωμένοι μαύροι κληρικοί και ηγέτες των αγώνων για τα πολιτικά δικαιώματα συνασπίστηκαν για να καλέσουν τους «νεαρούς», τους «ανήλικους» να επιστρέψουν σπίτι. Ο David Simon, δημιουργός του The Wire, ήταν ανυποχώρητος σχετικά με αυτό: «Γυρίστε πίσω. Πάτε σπίτι. Σας παρακαλούμε», ικέτευε[33]. Ακόμα και ο Ray Lewis ενεπλάκη.

Αλλά εκείνη τη νύχτα, όταν ένα κέντρο για ηλικιωμένους[34] κάηκε στην ανατολική Βαλτιμόρη, έγινε ξεκάθαρο ότι οι «νεαροί» δε θα μπορούσαν ποτέ να επιστρέψουν πραγματικά σπίτι. Γιατί το μέλλον τους έχει ήδη λεηλατηθεί. Το να γεννιέσαι σε μια γενιά που την έχουν ξεσκίσει, συνεπάγεται κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Ένα από αυτά είναι να διαλέξεις μεταξύ συντήρησης και καταστροφής· μια απόφαση που ο καθένας πρέπει να πάρει

 

Τελευταίο καταφύγιο στην Πόλη των Πρώτων

Ως μαθητής δευτέρας δημοτικού το 1997, την εποχή δηλαδή που η πόλη έκλεινε διακόσια χρόνια από την ίδρυσή της, θυμάμαι τον κόσμο να κάνουν πολύ μεγάλο θέμα για ένα από τα επίσημα παρατσούκλια της πόλης, «η πόλη των πρώτων της Αμερικής[35].» Αυτό που δε μου έλεγαν τότε είναι ότι πολλές από τις «πρωτιές» ήταν πράγματα για τα οποία μετά δυσκολίες θα μπορούσες να καυχιέσαι. Η τότε γειτονιά μου ήταν ένα ξεκάθαρο παράδειγμα: Σχεδιασμένο εν μέρει από τον Olmsted, Jr., το Roland Park[36] θεωρείται η πρώτη σχεδιασμένη προαστιακή κοινότητα στη Βόρεια Αμερική. Ήταν επίσης μια από τις πρώτες γειτονιές που απαγόρευσε νομικά την εγκατάσταση μαύρων[37]. Αυτό κατέστη δυνατό στα πλαίσια του διατάγματος του 1910 που όριζε φυλετικές ζώνες στη Βαλτιμόρη, που κι αυτό είναι άλλη μια πρωτιά, ως ο πρώτος τέτοιος νόμος στις ΗΠΑ[38]. Το Roland Park είναι επίσης, αν και αμφισβητείται αυτό, η πατρίδα του πρώτου σχεδιασμένου εμπορικού κέντρου[39] που χτίστηκε το 1896. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτή η λευκή, πλούσια, περίκλειστη κι απομονωμένη περιοχή παρήγαγε το μοντέλο για αυτό που έγινε από τους μείζονες στόχους των ταραχών της Βαλτιμόρης – το Mondawmin Mall.

Σε αυτά τα πλαίσια, οι λεηλασίες δεν είναι ποτέ μια «παράλογη βίαιη πράξη». Όταν οι διαδηλωτές πυρπόλησαν το CVS στο Sandtown του Winchester, αντιμετώπιζαν και εξέθεταν ιστορικές δομές της ανισότητας. Όταν τον ρώτησαν αν θα θελε να καίγεται η δικιά του γειτονιά, ένας διαδηλωτής ανταπάντησε: «Η γειτονιά μου δεν κάηκε τώρα. Αυτό που παίρνετε είναι ένα παράδειγμα του τι υπάρχει πραγματικά μέσα στον καθένα. Για περίπου είκοσι χρόνια – είμαι σαράντα ένα – έχω γίνει μάρτυρας σε διάφορες ωμότητες που συσσωρεύονται.»[40]  Οι θηριωδίες αυτές, είναι αυτές του παγκόσμιου συστήματος παραγωγής στο οποίο εντάσσεται η Βαλτιμόρη, το οποίο βασίζεται στη συνεχή αποστέρηση των μαζών ώστε να εξάγει από τους ανθρώπους εργασία, ακόμα κι όταν οι ίδιοι αποκλείονται από τα οφέλη της δουλειάς τους. Στη Βαλτιμόρη αυτή η διαδικασία παίρνει έναν αναμφισβήτητα φυλετικό χαρακτήρα. Υπάρχουν ιστορικοί λόγοι γι’ αυτό.

Τον 18ο αιώνα, με την άνοδο της οικονομίας του καπνού, το Maryland έγινε μια σημαντική αποικία φυτειών και ανέπτυξε μια αυξανόμενη δίψα για σκλάβους. Με τις ανάγκες σε εργατικό δυναμικό να μειώνονται στο Chesapeake, η δουλεία έφτασε στα υψηλότερά της στο Maryland γύρω στο 1810 όταν η πολιτεία κατείχε 111.502 σκλάβους[41], λίγο λιγότερο δηλαδή από το 10% του συνολικού πληθυσμού σκλάβων. Αλλά το Maryland, και συγκεκριμένα η Βαλτιμόρη συνέχισε να διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο στο δουλεμπόριο. Μεταξύ του 1815 και του 1860 το λιμάνι της Βαλτιμόρης έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία αποβίβασης[42] για τα καράβια που κουβαλούσαν σκλάβους για τη Νέα Ορλεάνη και άλλα νοτιότερα λιμάνια. Ως αποτέλεσμα, το δουλεμπόριο ήταν μια σημαντική βιομηχανία στην πόλη, δεδομένου ότι οι δουλέμποροι κρατούσαν τους σκλάβους φυλακισμένους σε ιδιωτικές φυλακές πριν τους πουλήσουν για να βγάλουν κέρδος σε ιδιοκτήτες φυτειών στα βάθη του νότου. Το 1838 μια τέτοια φυλακή στην οδό Pratt πουλούσε «βοηθούς, από δεκατριών έως εικοσιτριών ετών» για 500 με 650 δολάρια[43]. Αν το αναπροσαρμόσουμε με βάση τον πληθωρισμό είναι περίπου δέκα με δεκατέσσερις χιλιάδες δολάρια.

Η τελευταία από τις φυλακές σκλάβων της Βαλτιμόρης έκλεισε τις πόρτες της το 1863, αλλά στην πραγματικότητα δε σταμάτησαν ποτέ να υπάρχουν. Μαύρα σώματα εξακολουθούν να κρατούνται κλειδωμένα μαζικά, αλλά σήμερα οι αριθμοί τους καταμετρούνται με ένα διαφορετικό είδος νομισματικού λογισμού. Αντί να πωλούνται με σκοπό το κέρδος, κάθε χρόνο οι τρόφιμοι των φυλακών της Βαλτιμόρης στοιχίζουν στο κράτος πάνω από 37.000 δολάρια έκαστος[44]. Παρά τις ιδιωτικές φυλακές και τα εργοστάσια στις φυλακές, το σωφρονιστικό σύστημα στις ΗΠΑ έχει σε μεγάλο βαθμό μεταμορφωθεί σε μια τεράστια δεξαμενή πλεονάζοντος κεφαλαίου και πλεοναζόντων σωμάτων[45], βοηθώντας να αποσυμπιεστούν οι διπλές πιέσεις που προκύπτουν στη συνεχιζόμενη κρίση της οικονομίας. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η φυλακή, όπως το δουλεμπόριο, παράγει μια μάζα φθηνών, πλεοναζόντων σωμάτων, που στερούνται ακόμα και τη βασική εκμετάλλευση που προσφέρει ο μισθός. Εν συντομία, παράγει τη φυλή. Αλυσοδένοντας τα μαύρα σώματα, τα συντρίμμια των εγγενών κρίσεων του καπιταλισμού κρύβονται – για την ακρίβεια κλειδώνονται κάπου μακριά – ενώ ακόμα και η βία της πράξης καθαυτής λειτουργεί σαν ένα ρόπαλο για να κρατήσει τους άλλους προλετάριους στη δουλειά, ή τουλάχιστον να τους κατευνάσει.

Η διαφορά μεταξύ της Βαλτιμόρης του σήμερα και της Βαλτιμόρης του 1800 είναι ότι αυτή η ανελέητη διαδικασία – η συγκάλυψη των κρίσεων – είναι πια μια πολύ ανοιχτή διαδικασία που σχεδόν γιορτάζεται με τον ίδιο τρόπο που η πόλη γιορτάζει τις «πρωτιές» της. Από το 1807, όταν το διεθνές δουλεμπόριο έγινε παράνομο στις ΗΠΑ[46], η Βαλτιμόρη μπορούσε να λειτουργήσει αυτή της την βιομηχανία μόνο παράνομα και οι δουλεμπορικές φυλακές γέμιζαν διακριτικά και στα κρυφά. Σήμερα, όχι μόνο παραβλέπεται νομίμως η δυσανάλογη φυλάκιση των μαύρων αλλά στη Βαλτιμόρη γίνεται πια και αποδεκτό ως μια πραγματικότητα της ζωής. Η κατασκευή και η απόκρυψη των κρίσεων έχει γίνει μια πλήρως ανεπτυγμένη βιομηχανία, ένα κομμάτι του αποκαλούμενου πολιτισμού της Βαλτιμόρης (βλέπε The Wire). Ως ένα σύστημα για τη διαχείριση των μαύρων σωμάτων, αναπτύσσεται[47]

Οι υποδομές είναι ένα μέτρο αυτού του πράγματος. Το Κέντρο Κράτησης της πόλης της Βαλτιμόρης (BCDC) είναι μια από τις μεγαλύτερες δημοτικές φυλακές στις ΗΠΑ, η οποία ιδρύθηκε πριν την κατάργηση της δουλείας, το 1801[48]. Το κέντρο κράτησης κουβαλάει την κληρονομιά του ρατσιστικού εγκλεισμού και της βαρβαρότητας[49]. Κάθε χρόνο περνούν από αυτό πάνω από 73.000 άνθρωποι και φυλακίζονται περισσότεροι από 35.000. Εννιά στους δέκα κρατούμενους είναι μαύροι[50]. Η πρόσοψή του είναι κατά μήκος του Ι-83 και με τα μικρά παραθυράκια του που βλέπουν έξω είναι σα διαφημιστική πινακίδα. Τα λευκά παιδιά περνάνε από δίπλα τους όταν κατεβαίνουν στα μπαρ του κέντρου ή όταν πηγαίνουν να δούνε την τοπική ομάδα baseball να παίζει. Τα μαύρα παιδιά μπορούν να το δουν από το “the block”[51] και ένα τεράστιο κόκκινο πανό τους υπενθυμίζει «αφήστε τα όπλα ή διαλέξτε δωμάτιο[52].»  Εδώ, η βία του κεφαλαίου είναι σε δημόσια θέα. Γίνεται μέρος των καθημερινών μετακινήσεων – και επιβεβαιώνεται στο διηνεκές[53].

Αυτό συμβαίνει καθότι, στη Βαλτιμόρη όπως και αλλού, η φυλάκιση λειτουργεί και ως η απειλή με την οποία γίνεται η διαχείριση του πλεονάζοντος πληθυσμού. Είναι ένας τρόπος του να λένε «μπορούμε να σας κάνουμε μαύρους.» Επίσης, μειώνει πραγματικά αυτόν τον πληθυσμό, αφαιρώντας από κάποια σώματα τη δυνατότητα της μισθωτής εργασίας. Για την αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων, η διαδικασία αυτή γίνεται ζωτικής σημασίας σε ένα μέρος όπως η αποβιομηχανοποιημένη Βαλτιμόρη: αποτρέπει τους χρόνια άνεργους να γίνουν πάρα πολλοί ή πολύ δυνατοί. Αυτό εξηγεί γιατί το 2010, μέσα στην καρδιά της κρίσης, δε φάνηκε καθόλου παράλογο στους λειτουργούς της Βαλτιμόρης να προτείνουν να ξοδευτούν εκατομμύρια δολάρια για δυο νέες φυλακές. Είναι επίσης ένας από τους λόγους που ο άστεγος πληθυσμός της Βαλτιμόρης αυξήθηκε κατά 19,7% κατά τη διάρκεια της ύφεσης[54], από το 2009 ως το 2011. Όπως σε όλες τις κρίσεις του καπιταλισμού, ο κόσμος δεν έχασε απλά τις δουλειές του. Ενώ κάποιοι έγιναν άνεργοι και εύκολα εκμεταλλεύσιμοι, κάποιοι άλλοι πεταχτήκαν – ή περιορίστηκαν μέσα – στο πλεόνασμα των μη απασχολήσιμων. Αυτή διαδικασία είναι πάντα διαδικασία φυλετική και διαδικασία παραγωγής της φυλής· ειδικά στη Βαλτιμόρη όπου οι μαύροι είναι η πλειοψηφία όσων στέλνονται στα κελιά των φυλακών, όσων εξαναγκάζονται να βγουν εκτός της μισθωτής σχέσης με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Όταν τα παιδιά στο Mondawmin πήραν τις πέτρες ανά χείρας έλεγαν ΟΧΙ σε όλα αυτά· σε ένα παρελθόν που εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται. «Οι γονείς μας είχαν να αντιμετωπίσουν τα ίδια σκατά[55].» Έλεγαν ΟΧΙ στο να έχουν για πάντα όπλα να τους σημαδεύουν καθημερινά κατά πρόσωπο, ΟΧΙ στα δικαστήρια και τις φυλακές και τους χαμογελαστούς πολιτικούς πίσω από αυτά τα όπλα και τους πλούσιους καριόληδες πίσω από όλα αυτά. «Ας τους δείξουμε πώς είναι να σε δέρνουν και να σου επιτίθενται… Φτάνει πια[56].» Έλεγαν ΟΧΙ σε αυτές τις «πρωτιές» που τους πετάνε έξω από τα σπίτια τους, κλείνουν τα κέντρα ψυχαγωγίας στις γειτονιές, και επιτρέπουν στους και καλά αποστασιοποιημένους λευκούς των προαστίων να προσεύχονται για τη Βαλτιμόρη στο twitter (#prayforbaltimore) και να «στέλνουν την αγάπη τους στην κοινότητα της Βαλτιμόρης». Αν οι ταραχές έχουν κάποια θέση όμως, είναι αυτή: δεν υπάρχει κοινότητα και ποτέ δεν υπήρξε. Δεν υπάρχει λόγος να αμφιταλαντευόμαστε εδώ, οι ταραχές απαιτούν μια απόφαση. Αυτοί που έφτασαν τελευταίοι έχουν κάθε δικαίωμα να κάψουν την πόλη των πρώτων μπροστά στα μάτια όσων προσεύχονται για αυτή. Λέω: #prayforfire (προσευχηθείτε για φωτιά).

 

Γιατί στη δυτική Βαλτιμόρη;

Έχει γίνει αρκετή δουλειά για να συνδεθούν τα φυλετικά ζητήματα στη Βαλτιμόρη με το κοινωνικό και οικονομικό παρελθόν της πόλης. Δε θα επαναλάβω αυτά τα επιχειρήματα λεπτομερώς απλά θα σημειώσω στα γρήγορα κάποια στοιχεία: μέχρι πρότινος[57], ο πληθυσμός της Βαλτιμόρης (622.793 κάτοικοι το 2014) μειωνόταν ραγδαία (από τα ανώτατα επίπεδα[58] των 949.708 το 1950). Όπως κι άλλες παρόμοιες βιομηχανικές πόλεις στη βορειανατολική «ζώνη της σκουριάς» η απώλεια πληθυσμού στη Βαλτιμόρη πήγε χέρι-χέρι με την απώλεια θέσεων εργασίας στη βιομηχανία που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70[59]. Συνολικά, η πόλη έχασε 100.000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία[60] μεταξύ του 1950 και του 1995. Παρά τη διαδεδομένη προπαγάνδα σχετικά με τους ξένους εργάτες που «κλέβουν τις δουλειές», το γεγονός είναι ότι ένα σημαντικό κομμάτι αυτής της αποβιομηχάνισης ήρθε απλά ως αποτέλεσμα της εισαγωγής των μηχανών και της συναφούς σε αυτήν κατασκευής υπερ-αποδοτικών δικτύων logistics και μηχανογραφημένων, ελεγχόμενων από υπολογιστές μορφών παραγωγής «κατά παραγγελία». Από πλευράς παραγωγής, οι ΗΠΑ παραμένουν μια βιομηχανική υπερδύναμη αλλά όπως και σε τόσες άλλες χώρες η απασχόληση στο βιομηχανικό τομέα έχει συρρικνωθεί. Η Βαλτιμόρη εξακολουθεί να νιώθει τις επιπτώσεις αυτού του γεγονότος, μιας και το ποσοστό ανεργίας (8,4%) παραμένει πάνω από τον εθνικό μέσο όρο(5,5%). Αλλά αυτό είχε πιο σημαντικές επιπτώσεις στους μαύρους. Στις ηλικίες 20 με 24 οι άνεργοι μαύροι άνδρες είναι τριπλάσιοι από τους αντίστοιχους λευκούς[61]. Επίσης, το μέσο μηνιαίο εισόδημα για τα νοικοκυριά των μαύρων είναι στα 33.000 δολάρια, δηλαδή μόλις πάνω από τα μισό ποσό από το αντίστοιχο των λευκών νοικοκυριών στην πόλη.

Οι περισσότεροι από αυτούς που επέζησαν από την αποβιομηχάνιση στη Βαλτιμόρη ήταν υπάλληλοι γραφείου. Σήμερα ο μεγαλύτερος εργοδότης της πόλης είναι το νοσοκομείο John Hopkins[62]. Άλλες μεγάλες εταιρείες στο κέντρο είναι η Legg Mason και η T. Rowe Price[63]. Όπως συνέβη και σε παρόμοιες πόλεις των ΗΠΑ, η βιομηχανική εργατική τάξη αποδεκατίστηκε. Ό,τι απέμεινε από αυτήν ήταν σε μεγάλο βαθμό από-ειδικευμένο εργατικό δυναμικό: το 90% των θέσεων εργασίας είναι πια χαμηλόμισθες θέσεις στον τομέα των υπηρεσιών, συμπεριλαμβανόμενης της βιομηχανίας του τουρισμού που αναπτύχθηκε με την ανάπλαση του Inner Harbor[64] τη δεκαετία του ’70[65]. Μετά τις ταραχές στη Βαλτιμόρη το 1968[66], ακόμα και οι λευκοί προλετάριοι άρχισαν να μετακομίζουν στα προάστια, αν και στα πιο φτωχά. Η μαύρη εργατική τάξη έμεινε πίσω να λιμνάζει σε περιοχές όπου οι βιομηχανικές υποδομές είχαν μείνει άδεια κουφάρια, έχοντας ελάχιστες επιλογές απασχόλησης πέραν από χαμηλόμισθες θέσεις στον τομέα των υπηρεσιών.

Προφανώς αυτοί οι γεωγραφικοί παράγοντες είχαν έναν τεράστιο αντίκτυπο στη Βαλτιμόρη και είναι στις πηγές των ταραχών που βλέπουμε σήμερα. Αλλά θα ήθελα να είμαι λίγο πιο συγκεκριμένος. Μέχρι στιγμής, οι περισσότερες από τις ταραχές συνέβησαν στη Δυτική Βαλτιμόρη, αν και έχουν σημειωθεί σημαντικές λεηλασίες σε όλο το κέντρο. Τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα – πετροβολισμοί, πυρπολήσεις αυτοκινήτων, η γραφικότατη φωτιά στο CVS[67] – είναι όλα μαζεμένα γύρω από τη γειτονιά Sandtown-Winchester[68]. Αυτή είναι η γειτονιά που μεγάλωσε ο Freddie Gray, εκεί συνελήφθη στις 12 Απρίλη, και εκεί έγινε η κηδεία του στις 27 Απριλίου.

 

Η Δυτική Βαλτιμόρη έχει πληθυσμό περίπου 52.000 κατοίκους. Η λεωφόρος Martin Luther King, Jr,[69]που σχεδιάστηκε το στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και ολοκληρώθηκε το 1982,απομονώνει πολλές από τις φτωχογειτονιές της περιοχής από τη φασαρία του κέντρου. Αλλά αυτός ο διαχωρισμός είναι κάτι παραπάνω από αρχιτεκτονικός. Το 85% των κατοίκων της δυτικής Βαλτιμόρης είναι μαύροι[70], ποσοστό πολύ υψηλότερο του 64% που είναι ο μέσος όρος της πόλης. Το μέσο εισόδημα είναι 27.302 δολάρια[71], ενώ στη Βαλτιμόρης εν τω συνόλω είναι 38.721 δολάρια.

Το Sandtown, που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της δυτικής Βαλτιμόρης είναι σε μια ακόμα πιο δραματική κατάσταση. Το 97% των κατοίκων του είναι μαύροι[72] και το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών είναι 24.000 δολάρια. Πάνω από τους μισούς κατοίκους[73] ηλικίας 16 με 24 είναι άνεργοι. Το μέσο εισόδημα για άτομα κάτω των 25 είναι 14.149 δολάρια[74]. Όντας μια φτωχή γειτονιά που δεν κατοικείται από λευκούς, βρίσκεται στο κρίσιμο πεδίο όπου γίνεται η διαχείριση των αντιφάσεων του κεφαλαίου, με ένα εντυπωσιακό ποσοστό των κατοίκων του να έχουν πειθαρχηθεί και πεταχτεί έξω από τη μισθωτή σχέση. Στην πραγματικότητα, το Sandtown είναι η περιοχή του Maryland με τους περισσότερους φυλακισμένους (458 στον αριθμό[75]). Είναι ουσιαστικά το 3% περίπου του πληθυσμού της γειτονιάς και είναι ένα τεράστιο έξοδο για το κράτος. Η πολιτεία του Maryland διαθέτει κάθε χρόνο στη γειτονιά ένα κονδύλιο 17 εκατομμύριων δολαρίων, το σύνολο των οποίων καταλήγει στα έξοδα φυλάκισης.

Όπως και σε άλλες φτωχές περιοχές της πόλης οι κάτοικοι έχουν υποστεί αναγκαστικές εξώσεις και περιόδους αποεπενδύσεων  και ρευστοποιήσεων. Στη δεκαετία του ’60 τα σχέδια να επεκταθεί ο Ι-70 μέσα από τη δυτική Βαλτιμόρη είχαν ως αποτέλεσμα να εκτοπιστούν 960 οικογένειες μαύρων[76] από τα σπίτια τους. Αυτό το σχέδιο που έγινε γνωστό ως η «λεωφόρος για το πουθενά»[77]  δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και είναι σήμερα κομμάτι του αυτοκινητόδρομου US 40. Πιο πρόσφατα, το 2013, η πόλη ανακοίνωσε την πρόθεσή της να προβεί σε αναγκαστική απαλλοτρίωση της περιοχής Upton/Druid Hill διώχνοντας από εκεί τους κατοίκους που οι περισσότεροι είναι μαύροι. Η περιοχή αυτή δεν απέχει πολύ από τα μέρη που συνέβησαν ταραχές. Ένα άρθρο της Baltimore Sun[78] για τις εν λόγω εκτοπίσεις πληθυσμών θέτει το θέμα με προβλέψιμο τρόπο: «Κάποιοι κάτοικοι είναι καχύποπτοι απέναντι στη διαδικασία που θα τους πάρει τα σπίτια. Άλλοι δεν αντέχουν την αναμονή μέχρι να απαλλαγούν από αυτή τη γειτονιά της σήψης, που είναι ίσως το πιο ορατό πρόβλημα της Βαλτιμόρης.» Μετάφραση: Άλλοι δεν αντέχουν την αναμονή μέχρι να κάνουν τους φτωχούς μαύρους αόρατους.

Οι αναγκαστικές εξώσεις δεν είναι το μόνο πρόβλημα, και αυτοί που συμμετείχαν στις ταραχές έχουν εξηγήσει πολύ πιο εύγλωττα από την Baltimore Sun το πεδίο της καταστροφής. Όπως περιέγραφε ένας από τους «ταραξίες» της 27ης Απρίλη, «Δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα για εμάς εδώ. Ακόμα και για τη νεολαία. Δεν υπάρχουν κέντρα ψυχαγωγίας, δεν υπάρχει καμία διέξοδος.» Πολλοί διαδηλωτές το επεσήμαναν[79] αυτό: Η δήμαρχος Stephanie Rawlings-Blake πρόσφατα έκλεισε αρκετά κέντρα ψυχαγωγίας σε όλη την πόλη, στα πλαίσια μιας περικοπής 500.000 δολαρίων[80] από τον προϋπολογισμό του τμήματος Πάρκων και Ψυχαγωγίας. Τον Αύγουστο του 2012, ανακοίνωσε το κλείσιμο 4 κέντρων που όλα ήταν στη δυτική Βαλτιμόρη: τα Harlem Park, Central Rosemont, Hilton, και Crispus Attucks. Μέχρι το 2013 περίπου 20 από τα 55 κέντρα ψυχαγωγίας της πόλης είχαν κλείσει[81] στα πλαίσια του σχεδίου της δημάρχου να παγιώσει κεφάλαια. Η εκπαίδευση έχει πληγεί κι αυτή. Το διοικητικό συμβούλιο της πόλης ψήφισε να κλείσουν δώδεκα σχολεία το 2013[82] & 2014[83] – πέντε από αυτά είναι στη δυτική Βαλτιμόρη.

Αυτά τα σχολεία ούτε κατά διάνοια δεν πλησιάζουν τους πόρους των ιδιωτικών σχολείων[84] στη βόρεια Βαλτιμόρη. Τα περισσότερα από τα ιδιωτικά έχουν κληροδοτήματα και δέχονται δωρεές πολλών εκατομμυρίων δολαρίων (στο παλιό μου σχολείο ήταν 133 εκατομμύρια). Αρκετά από αυτά έχουν εσωτερικές πισίνες, ολοκαίνουρια κτίρια, στιλάτα στάδια – ένα από αυτά έχει μέχρι και ένα κτίριο που η οροφή του φεύγει για να παρατηρείς τον ουρανό. Εν τω μεταξύ, πολλά δημόσια σχολεία στην πόλη δεν έχουν θέρμανση και κλιματισμό[85]. Με τέτοιου είδους γελοίες ανισότητες, σε συνδυασμό με το κλείσιμο των σχολείων τους, δεν προκαλεί καμία έκπληξη που οι μαθητές στη δυτική Βαλτιμόρη είναι τσαντισμένοι. Σχεδόν οι μισοί από τους μαθητές του Sandtown είναι χρονίως απόντες[86] – γι’ αυτό και τόσοι πολλοί είχαν το χρόνο να κάνουν πιο σημαντικά πράγματα όπως το να πετάνε πέτρες στους μπάτσους.

Σε μια περίεργη διαστροφή της αιτίας με το αποτέλεσμα, οι ταραχές παρείχαν τα μέσα για να κατηγορηθούν για την ήδη υπάρχουσα λιτότητα οι ταραχοποιοί. Ενώ οι φωτιές έκαιγαν, οι ηγέτες των κοινοτήτων έβγαιναν στον αέρα για να δηλώσουν ότι δεν έχουν ιδέα γιατί οι νέοι καίνε τις υποδομές από τις οποίες εξαρτάται το μέλλον τους. Ο πάστορας Donte Hickman Sr. (πάστορας της εκκλησίας που κάηκε) υποστήριξε στο CNN ότι οι ταραχοποιοί «ήταν χοντρόπετσοι κι αναίσθητοι που δε νιώθουν το έργο που έκανε η εκκλησία και η κοινότητα εδώ,» και ότι πρέπει να εστιάσουμε «στο πώς θα ανοικοδομήσουμε». Άλλα ειδησεογραφικά προγράμματα τόνισαν πως οι πυρκαγιές και οι λεηλασίες θα καταστρέψουν δουλειές και υπηρεσίες, τραβώντας έτσι χρήματα[87] από τα σχολεία και τα κέντρα ψυχαγωγίας, και κρατώντας τους φτωχούς στην ίδια κατάσταση λιτότητας που είχαν περιέλθει από μόνοι τους εξαρχής. Αλλά όταν και οι τύποι της φάσης «πολιτικά δικαιώματα» άρχισαν να εγγράφουν τις ταραχές ως το προπατορικό αμάρτημα της λιτότητας της πόλης, οι πράξεις των «νεολαίων», των «ανήλικων» προσέφεραν ένα διαφορετικό επιχείρημα: αυτή η «ανάπτυξη» ποτέ δεν άλλαξε, και ποτέ δε θα αλλάξει τίποτα. Στην καλύτερη περίπτωση θα λειτουργήσει ως περισπασμός από τις συστημικές ανισότητες που κρατούν τους μαύρους της Βαλτιμόρης στην εξαθλίωση, μέσω του οποίου μερικοί «ηγέτες της κοινότητας» θα βγουν μπροστά για να παλέψουν για ψίχουλα από ένα ολοένα συρρικνούμενο πλεόνασμα.

«Πέφτουμε και συνεχίζουμε να ξανασηκωνόμαστε», ισχυρίστηκε[88] ο πάστορας Hickman. Με αβρότητα, θέλησε να δώσει «άλλη μια ευκαιρία» σε αυτούς που έβαλαν τη φωτιά, να τους προσφέρει «μια δουλειά, και μια δυνατότητα, μια οικονομικά προσιτή διαβίωση […] Δεν πρόκειται για ένα κτίριο» διακήρυξε, «αλλά για την αλλαγή. Έχει να κάνει με την ελπίδα. Με τη αποκατάσταση των ονείρων και των ζωών των ανθρώπων της κοινότητας που νιώθουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα.» Σε αυτή ακριβώς την ιδεολογία της αισιοδοξίας έβαλαν φωτιά οι ταραχές, αποκαλύπτοντας ότι είναι άνευ οποιασδήποτε αξίας. Αν μη τι άλλο, χρειάζεται όλοι να πέφτουμε και να συνεχίσουμε να πέφτουμε, να πέσουμε τόσο δυνατά που όλοι να πέσουν μαζί μας.

Διότι, ποιο είναι το τίμημα της ελπίδας; Με την εκκλησία του να φλέγεται ακόμα, ο Hickman έκανε έκκληση στους «ιδιώτες επενδυτές να έρθουν στην ανατολική Βαλτιμόρη και να την αλλάξουν προς το καλύτερο.» Σε μια πόλη που από το 2002 έχει για σλόγκαν το «BELIEVE» (πιστεύω/ πίστεψε), η ελπίδα είναι απλώς άλλη μια πύλη προς ένα σύστημα στυγνής εκμετάλλευσης και απόσπασης υπεραξίας. Κατά τη διάρκεια των ταραχών ο όρος φορέθηκε με το ζόρι στους ανθρώπους σχεδόν σαν απειλή – κατηγορώντας τους ταραχοποιούς ως «νεαρούς» που θα έπρεπε να ξέρουν κάτι παραπάνω, να σκέφτονται πιο προσεκτικά και να επενδύουν στο μέλλον τους. Στα μάτια της Ελπίδας, το μόνο που θα μπορούσαν ποτέ να καταφέρουν όλες αυτές οι φωτιές και οι λεηλασίες είναι να διακινδυνεύσουν ακόμα περισσότερο αυτό το μέλλον. Όμως τι ακριβώς είναι ένα ασφαλές μέλλον; Είναι το μέλλον που έχει καταστεί διαχειρίσιμο.

Το μέλλον έχει ήδη γαμηθεί, αυτό ας το παραδεχτούμε. Όπως είπε ένας διαδηλωτής[89], «Στο τέλος της μέρας, όσον αφορά αυτή τη γη […] υπάρχουν πολλοί Freddie Gray, πολλοί Mike Brown, και πολύς ρατσισμός παντού. Δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Και στο λέω στη μάπα, στην κάμερα, στα μίντια: τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.» Δεν υπάρχει διαφυγή από αυτή τη «γη», από αυτήν την αιώνια επιστροφή στα ίδια, μέχρι να τα κάψουμε όλα.

 

Γιατί παιδιά;

Η κίνηση των προοδευτικών[90] τότε ήταν η μετατόπιση των όρων της συζήτησης από τους «αλήτες» και τα «κακοποιά στοιχεία» στην «απογοητευμένη νεολαία»[91]. Στην τελική, οι ταραχές πυροδοτήθηκαν από μια ομάδα λυκειόπαιδων που ξεχύθηκαν στους δρόμους για να πετάξουν πέτρες στους μπάτσους. Κατά πάσα πιθανότητα, δρούσαν απαντώντας στο κάλεσμα[92] των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για «κάθαρση», που αποτελούσε αναφορά στις δημοφιλείς ταινίες Κάθαρση (2013) και Κάθαρση: Αναρχία (2014). 

Γιατί ήταν αυτό το όραμα «ανομίας» η φαντασίωση των παιδιών στη Βαλτιμόρη; Στις ταινίες, που εκτυλίσσονται σε μια μελλοντική Αμερική, η «κάθαρση» είναι μια περίοδος 12 ωρών στη διάρκεια της οποίας κάθε έγκλημα είναι νόμιμο και όλες οι υπηρεσίες περίθαλψης και επιβολής του νόμου αναστέλλονται. Το σκεπτικό της κάθαρσης είναι ότι προσφέροντας μια νύχτα βίας και καθαρτήριας απελευθέρωσης, η χώρα μπορεί να διαχειριστεί με επιτυχία κοινωνικά δεινά όπως το έγκλημα – που παρουσιάζεται σα να είναι απλά το αποτέλεσμα υπερχειλισμένων παθών που χρειάζονται κάποιου είδους διαφυγή.

Οι περισσότερες από τις αναφορές των μέσων ενημέρωσης[93] σχετικά με τις ταραχές έτειναν προς το να εστιάζουν μόνο σε αυτή την πτυχή των ταινιών. Πρόβαλλαν τις πράξεις των λυκειόπαιδων σα να αναπαριστούσαν ευθέως και άκριτα το χολιγουντιανό όραμα ενός άνομου κόσμου, σα να καταστρέφανε πράγματα μόνο για την πλάκα τους. Στις ταινίες όμως, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η κάθαρση είναι ουσιαστικά μια μέθοδος μαζικής εκτέλεσης των φτωχών, συχνά μάλιστα από τάγματα θανάτου. Και στις δυο ταινίες αυτό παίρνει μια ρατσιστική χροιά, ειδικά δε στη δεύτερη, όπου φτωχοί μαύροι δημοπρατούνται σε πλούσιους που τους σκοτώνουν ή τους κυνηγούν για τη διασκέδασή τους. Ένας μικρός στρατός μαύρων μαχητών αρπάζει την ευκαιρία για να αντεπιτεθεί και ανατινάζει μια ομάδα λευκών κυνηγών. Ως εκ τούτου, η έλξη του #purge ως συμβόλου γίνεται πιο περίπλοκη. Μήπως δε μπορεί να υποστηριχθεί ότι η ιδέα της κάθαρσης είχε απήχηση στους νέους, ακριβώς επειδή μίλησε για τη θέση που έχουν στην κοινωνία ως στόχοι μιας εξελισσόμενης και πολύ αληθινής επίθεσης στους φτωχούς μαύρους; Δεν είναι η «κάθαρση» απλά η κρίση και το ξεκοίλιασμα των πλεοναζόντων σωμάτων από την αστυνομία, τις φυλακές ή την αποχαυνωτική εργασία; Το να καλείς σε κάθαρση τότε σημαίνει απλά, να αναγνωρίζεις τι σε περιβάλλει και να καθίστασαι ικανός να δράσεις εναντίον του.

Αλλά γιατί αυτή η ανάγκη – η ανάγκη για εξέγερση – υλοποιήθηκε πρώτα και κύρια από μια ομάδα νεαρών; Γιατί οι ταραχές της 27ης Απρίλη ξεκίνησαν με αυτούς και όχι με κάποιους άλλους – για παράδειγμα με τους γηραιότερους κατοίκους της γειτονιάς που είχαν υποστεί τόσα χρόνια διαφθοράς και βαρβαρότητας, που στη ζωή τους μπορεί να είχαν γνωρίσει ακόμα και εκατό Freddie Gray πριν από αυτόν; Στη Βαλτιμόρη όπως και οπουδήποτε αλλού, οι πόροι κατανέμονται άνισα όχι μόνο ανάμεσα στις γειτονιές, τις φυλές και τα σύνορα των κομητειών, αλλά και ανάμεσα στις διάφορες ηλικιακές ομάδες; Αυτό δεν έχει να κάνει με την ηλικία καθεαυτή, αλλά με την ηλικία ως θέση μέσα σε ένα σύνολο υλικών σχέσεων· και οι ίδιες οι υλικές σχέσεις συγκροτούνται από τα κατακάθια της ιστορίας. Στη δυτική Βαλτιμόρη για παράδειγμα, η νεολαία είναι που χάνει από το κλείσιμο των κέντρων ψυχαγωγίας και των σχολείων, και φυσικά, η νεολαία είναι ο κύριος στόχος των αστυνομικών επιθέσεων. Ενώ πολλά από τα μεγαλύτερα αδέρφια τους έχουν ήδη ρουφηχτεί από το απύθμενο σωφρονιστικό σύστημα της Αμερικής, οι «πρεσβύτεροι»[94] που απομένουν στην κοινότητα είναι αυτοί που έχουν μάθει ότι, για να μπορέσει κανείς να επιβιώσει από την πόλη και να τα κουτσοβγάλει πέρα, πρέπει να κρατήσει το κεφάλι του κάτω· για αυτούς, το λάθος του Freddie Gray ήταν που κοίταξε τους μπάτσους στα μάτια.

 Μέχρι το βράδυ της 27ης Απρίλη είχε τραβηχτεί μια ξεκάθαρη γραμμή ανάμεσα στα παιδιά που ήθελαν να τα σπάσουν όλα και τους γηραιότερους διαδηλωτές που έλεγαν  ότι αυτό «αμαυρώνει την εικόνα που βγάζουμε προς τα έξω»[95] και «είναι ένας γρήγορος θάνατος, ένας σύντομος δρόμος προς τη φυλακή[96]». Αυτοί που καταδίκασαν τα λυκειόπαιδα το έκαναν με την αιτιολογία ότι η βία θα οδηγήσει μόνο σε έναν ακόμα Freddie Gray: «δε θέλουμε η αστυνομία να βλάψει κι άλλους[97]». Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι μόρφωση και δουλειές, υποστήριξαν. Ένα οικείο επιχείρημα που τα παιδιά δεν είχαν κανένα πρόβλημα να διαυγάσουν. Αντιλαμβάνονταν ότι οι ταραχές είναι η μόνη επιλογή, ότι δεν υπάρχει πια κανένας τρόπος να σιγανοπερπατάς και να ελπίζει ότι θα τα βγάλεις πέρα.

Κατά περίεργο τρόπο σύντομα κατέστη σαφές ότι παρά τις αντίθετες φήμες, οι πιο αντιδραστικοί διαδηλωτές μέσα στις ταραχές ήταν τα πρεσβύτερα μέλη των Bloods, των Crips και του Nation of Islam τα οποία φρουρούσαν[98] βιτρίνες καταστημάτων, έκαναν εκκλήσεις για ειρήνη και τάξη και έφτασαν να σταθούν ανάμεσα σε διαδηλωτές και την αστυνομία[99]. Μπροστά στις ταραχές, οι συμμορίες δεν επανενώθηκαν στη μορφή του Κόμματος που τις γέννησε[100], αλλά αντίθετα έδειξαν ότι είναι κάτι παραπάνω από μπάτσοι χωρίς στολή. «Δεν έχουμε καμία ανάγκη την αστυνομία», είπε ένα μέλος των Bloods[101], «μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας αυτό». Αυτή η δήλωση χρησιμεύει σαν μια σπουδαία υπενθύμιση ότι η εμπροσθοφυλακή της αστυνομίας που αναπτύσσεται στα πιο ανεξέλεγκτα σύνορα και  στους πιο απειθάρχητους ερημότοπους του κεφαλαίου, πάντα δρούσε πέρα από το πεδίο των νόμων του. Εδώ η τάξη επιβάλλεται μέσω της άμεσης βίας, συχνά την φέρουν εις πέρας άνθρωποι που στρατολογήθηκαν από αυτούς τους ερημότοπους και πάντα λειτουργούν υπό το πέπλο –για άλλη μια φορά– της «κοινότητας»[102].

Δεν πρόκειται λοιπόν τόσο για ένα πραγματικό χάσμα γενεών, όσο για ένα απλό ρήγμα στον τρόπο με το οποίο γίνεται η διαχείριση της κρίσης του κεφαλαίου. Σε αντίθεση με τους «πρεσβύτερους», οι νέοι στη Βαλτιμόρη δε γεννήθηκαν σε ένα κράτος πρόνοιας[103], και δεν αποκομίζουν καμία από τις παροχές που ήταν διαθέσιμες στους προηγούμενους. Μεγαλώνοντας σε έναν κόσμο λιτότητας, γίνονται μια δεξαμενή φτηνής και εκμεταλλεύσιμης εργασίας, και ως τέτοιοι έχουν παίξει ζωτικό ρόλο σε οποιαδήποτε «ανάκαμψη» ανιχνεύουν οι οικονομολόγοι. Αυτό το χάσμα «γενεών» - που  στην πραγματικότητα είναι απλά η χρονική αλληλουχία  επιστροφής της τάξης με την κλασσική της έννοια – είναι λοιπόν ο τρόπος με τον οποίο ο καπιταλισμός εφαρμόζει και δικαιολογεί την επέκτασή του μέσα σε ένα κλίμα χρέους και δημοσιονομικών περιορισμών μετά την τελευταία ακολουθία περιόδων ύφεσης.

Όπως προκύπτει στη Βαλτιμόρη όμως, η «γενιά» λειτουργεί διαφορετικά όταν φιλτράρεται μέσα από τη φυλή. Καταρχήν, οι μαύροι ποτέ δεν ήταν κανονικοί «baby boomers». Πολλοί δεν έγιναν δεκτοί σε δουλειές λόγω του χρώματος του δέρματός τους και σχεδόν όλοι αποκλείστηκαν από τα μεταπολεμικά προάστια και το συνακόλουθο όφελος στην καθαρή αξία αγοράς των σπιτιών[104]. Άλλοι πετάχτηκαν στη φυλακή τη δεκαετία του ’70, όταν οι περισσότεροι «baby boomers»[105] ενηλικιώνονταν και τα ποσοστά φυλάκισης εκτινάχτηκαν στα ύψη[106]. Ανάμεσα στους πρώτους που γέμισαν τις φυλακές ήταν τα μέλη των πιο μαχητικών Black Power οργανώσεων, πολλοί από τους οποίους στη συνέχεια δολοφονήθηκαν[107], ενώ άλλοι παραμένουν στη φυλακή μέχρι σήμερα[108]. Στις ταραχές του Freddie Gray, οι αποτρεπτικοί «πρεσβύτεροι» ήταν αυτοί που ξέμειναν· αυτοί που δεν είναι ούτε νεκροί, ούτε στη φυλακή. Ήταν άνθρωποι σαν τον πάστορα Hickman που έχουν αναμορφώσει την κάποτε αποκλίνουσα συμπεριφορά τους[109] και έχουν δεχτεί τα μαθήματα της αριστοκρατίας. Κι αυτό εξυπηρετεί η ιδέα του «χάσματος των γενεών»: αναπαράγει την εικόνα της άσωτης μαύρης νεολαίας που έχει ανάγκη να τη διορθώσουν και να την πειθαρχήσουν. Όπως το έθεσε[110] ένας πολιτικός: «Πού είναι οι γονείς αυτών των παιδιών; Πού είναι οι ενήλικες και οι πάστορες της κοινότητας; Γιατί αυτά τα παιδιά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για βία αντί να πάνε σπίτι τους και να προετοιμαστούν για τις εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς;»

Φυλή και Αριστοκρατία

Η ενηλικίωση διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο και για τους λευκούς πλούσιους της Βαλτιμόρης, όπως είδαμε με το Bachellors’ Cotillion. Ωστόσο οι ταραχές του Freddie Gray μας αναγκάζουν να επανεξετάσουμε το πώς ακριβώς συγκροτείται η αριστοκρατία της πόλης, πώς χειρίζεται και πώς διαπραγματεύεται φυλετικά ζητήματα και το πώς λειτουργεί για να διαχειριστεί την κρίση. Οι παραδόσεις του παλιού καθεστώτος όπως ο χορός των ντεμπιτάντ, ή παραδόσεις του νότου όπως το Hunt Cup, παράγουν έναν αριστοκρατικό διαχωρισμό υπό τον οποίο η «μεσαία τάξη»[111] γίνεται όλο και λιγότερο «μεσαία» και παγιώνεται εκ νέου μέσα σε μια ανανεωμένη φυλετική ιεραρχία. Αυτή η επανεφεύρεση (ή διάλυση, ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός) της μεσαίας τάξης, είναι φυσικά χαρακτηριστικό γνώρισμα της ολοένα αυξανόμενης ανισότητας του σήμερα. Η λειτουργία της είναι όχι μόνο να παράγει επισφαλείς εργαζόμενους (αυτούς δηλαδή που είτε ξεπέφτουν από τη μεσαία τάξη είτε δε μπορούν ποτέ να μπουν σε αυτήν) και να δικαιολογεί την μη καταβολή των νόμιμων μισθών[112] μετά την ύφεση, αλλά και να διασφαλίζει την ύπαρξη μιας «κατώτερης» ή «μη παραγωγικής» τάξης που αποτελείται από σώματα που μπορούν να πειθαρχηθούν και να απομακρυνθούν από την κοινωνία των πολιτών εάν χρειαστεί. Αυτή η τελευταία τάξη, ορίζεται από την «εγκληματικότητά» της σε σχέση με τη νομοταγή κοινωνία. Σε μερικά μέρη, η «παραγωγική» τάξη συγκροτείται έτσι από την «εγκληματική» τάξη που συντίθεται από τα απομεινάρια της εκμηχάνισης του τομέα υψηλής τεχνολογίας. Στη Βαλτιμόρη ωστόσο, η «δημιουργικότητα» δεν είναι απαραίτητη.

Αυτό που ξεχωρίζει τη Βαλτιμόρη από πολλές άλλες πόλεις των ΗΠΑ είναι ότι αυτή η διαχείριση βασίζεται στην ανανέωση δομών της εποχής της δουλείας. Σε μέρη όπως η Νέα Υόρκη, το Bay Area, το Seattle, το Los Angeles και η Ατλάντα, η ανισότητα παρήχθη και συντηρήθηκε τα τελευταία χρόνια σε μεγάλο βαθμό υπό το μανδύα των «πολυπολιτισμικών» πρότζεκτ[113]. Με αυτά τα πρότζεκτ, επιτράπηκε σε διάφορες ομάδες συμφερόντων να αποκτήσουν ένα μικρό έρεισμα στις μικρότερες «δημιουργικές» τάξεις[114] που έχουν αντικαταστήσει τη «μεσαία τάξη». Η Βαλτιμόρη όμως δεν έχει ευρεία τεχνολογική βιομηχανία ή σέξι νεοφυείς επιχειρήσεις για να μεταμφιεστεί σε αυτά η αδίστακτη εξαγωγή υπεραξίας. Σε αυτήν την πόλη, η καταστροφή της «μεσαίας» τάξης έχει συμβεί με έναν άλλο, εμφανέστερα φυλετικό τρόπο· βγάζοντας στην επιφάνεια το αποικιοκρατικό παρελθόν.

 

Ακόμα κι έτσι, το διακύβευμα είναι διαφορετικό από ότι ήταν το 1800: η φυλή γίνεται αντιληπτή με διαφορετικό τρόπο. Η λευκή αριστοκρατία δεν εμφανίζεται πάντα με τόσο προφανή μορφή. Η δήμαρχος της πόλης, ο αστυνομικός επίτροπος και η εισαγγελέας της πολιτείας, είναι όλοι μαύροι. Και σε αντίθεση με το Ferguson, το αστυνομικό τμήμα της Βαλτιμόρης (BPD) αποτελείται σχεδόν εξίσου από μαύρους και λευκούς[115]. Αυτό δείχνει ότι η αριστοκρατία της Βαλτιμόρης σήμερα – μαζί και με ό,τι τη στηρίζει – δε βασίζεται στη φυλετική διαφορά. Η κοινωνική ένταξη, η ενσωμάτωση, δεν είναι μόνο συμβατή με τη διαχείριση, αλλά είναι και απαραίτητο συστατικό της. Αντ’ αυτού, η αριστοκρατία εδράζεται στη λογική της φυλετικής κυριαρχίας, σε μια υλική διαδικασία που φυλετικοποιεί τη φυλάκιση, τον πόλεμο και τη βία ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος αυτών που τα επιφέρουν. Η φυλή γίνεται, και στη Βαλτιμόρη και αλλού, το οριακό σημείο του καπιταλισμού[116] – αυτό που δίνει την κυριαρχία στο κράτος και τις δράσεις του, αλλά και αυτό που πρέπει να του επιτίθεται συνεχώς ώστε να επεκτείνει το βεληνεκές της παγκοσμιοποίησης και να αυξήσει το ρυθμό ανάπτυξης του κέρδους. Με άλλα λόγια, η ρατσιστική βία είναι μια διαβατήρια τελετή στην κίνηση του κεφαλαίου, ο δικός του τελετουργικός χορός.

 

Τακτικές

Κάποιοι συνειδητοποίησαν ότι η διέξοδος από αυτήν την κατάσταση είναι να διαλύσουν το πάρτι. Από την Αραβική άνοιξη τουλάχιστον, είναι αναμφισβήτητο ότι ζούμε σε μια νέα εποχή των ταραχών[117]. Και από το Ferguson, αυτές οι ταραχές πήραν μια φυλετική στροφή στις ΗΠΑ. Τα γεγονότα στη Βαλτιμόρη προωθούν περαιτέρω αυτή την τάση, αναπτύσσοντας υπάρχουσες εξεγερσιακές στρατηγικές και παράγοντας καινούριες.

Ένας από τους λόγους που οι ταραχές της 27ης Απρίλη μπόρεσαν να διαδοθούν και να αντέξουν στη διάρκεια της νύχτας ήταν ότι όπως κι άλλες πρόσφατες ταραχές[118], έπιασαν την αστυνομία εξαπίνης. Ακολουθώντας το κάλεσμα για «κάθαρση» που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένας μεγάλος αριθμός λυκειόπαιδων βγήκε στους δρόμους του Mondawmin για να πετάξει πέτρες στην αστυνομία. Από αυτό το σημείο οι ταραχές επεκτάθηκαν, από τον πετροβολισμό των μπάτσων, στις λεηλασίες καταστημάτων και στο κάψιμο περιπολικών· τα παιδιά ήταν πολύ παραπάνω από όσα θα μπορούσε να διαχειριστεί η αστυνομία. Όπως παραδέχτηκε[119] ωμά ο αστυνομικός επίτροπος της Βαλτιμόρης Anthony Batts, «ήταν απλά πολύ περισσότεροι από εμάς και μας υπερφαλάγγισαν.» Τα γεγονότα ακολούθησαν την πρόσφατη μόδα των χαλαρά συντονισμένων «αιφνίδιων ληστειών»[120] (flash rob), όπου συνήθως ομάδες 20 ή περισσότερων νεαρών μπουκάρουν μαζικά σε ψιλικατζίδικα και καταστήματα λιανικής για να κάνουν πλιάτσικο. Αυτές οι «αιφνίδιες ληστείες» έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σε αρκετές πόλεις (Chicago, Portland, DC, Las Vegas, Jacksonville και  Houston).

Κι όμως την ίδια στιγμή, η αστυνομία της Βαλτιμόρης δεν ήταν εντελώς απροετοίμαστη. Πριν τα γεγονότα της 27ης Απρίλη, είχαν ειδοποιηθεί μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με την απειλή της «κάθαρσης». Αυτό είναι από τα σημεία που διακρίνει τις ταραχές της Βαλτιμόρης από αυτές του Λονδίνου του 2011 που οι ταραχοποιοί, αντί για το Facebook ή το Twitter βασίστηκαν στο Blackberry Messenger[121] για να επικοινωνούν χωρίς να τους εντοπίζει η αστυνομία. Στη Βαλτιμόρη από την άλλη πλευρά, η διανομή των μηνυμάτων #purge στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημιούργησε ένα θέαμα για τον κόσμο κι από τις δυο πλευρές του νόμου. Και ήταν εν μέρει και η αντίδραση της αστυνομίας[122], με κάποιους αστυνομικούς να πετάνε πέτρες πίσω στα λυκειόπαιδα, που κλιμάκωσε τις ταραχές και οδήγησε στην εξάπλωσή τους και σε άτομα από μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες.

 Οι μαθητές αποτέλεσαν απειλή για τους μπάτσους τους όχι μόνο με τον αριθμό τους, αλλά και με το οπλοστάσιό τους. Πολύ απλά, μπορούσαν να βρουν και να μαζέψουν πληθώρα μπουκαλιών, πετρών και τούβλων για να πετάξουν – και στόχευαν άψογα[123]. Το τοπίο της Βαλτιμόρης είναι ουσιαστικά θησαυρός για τον απαιτητικό ταραχοποιό[124]. Με περίπου 16.000 ακατοίκητα σπίτια και 14.000 αλάνες υπάρχουν πολλά χαλάσματα τριγύρω. Επίσης, η Βαλτιμόρη ήταν κάποτε, το 19ο αιώνα, ένα σημαντικό κέντρο κατασκευής τούβλων. Το 1881 ένας ιστορικός έγραψε ότι «τα τούβλα της Βαλτιμόρης είναι τόσο ονομαστά όσο τα στρείδια του Chesapeake». Όντως, την ίδια χρονιά υπολογίστηκε ότι η πόλη παρήγαγε μέσα στο έτος 100.000.000 τούβλα. Προφανώς ήταν αρκετά καλά. Το 1833 ο Charles Varle ισχυρίστηκε ότι «τα καλύτερα τούβλα στις ΗΠΑ κατασκευάζονται στη Βαλτιμόρη.» Πολλά από αυτά τα «τούβλα της Βαλτιμόρης» πλέον βρίσκονται στις διάσημες σειρές σπιτιών της πόλης. Άλλα, άφησαν μελανιές στα σώματα των μπάτσων.

Άλλη μία τακτική που αναδύθηκε στις 27 Απρίλη ήταν το σκίσιμο των πυροσβεστικών σωλήνων[125]. Προφανώς αυτό επιμήκυνε τη διάρκεια των πυρκαγιών, αλλά και προκάλεσε ένα εντυπωσιακό ιδεολογικό κλονισμό στους ανίδεους δημοσιογράφους που έβλεπαν το σκίσιμο μιας μάνικας ως πράξη αυτό-σαμποταρίσματος, σαν οι ταραχοποιοί να κατέστρεφαν αυτό που σκόπευε να τους σώσει. Αντιμέτωποι με ένα τόσο θρασύτατο «άντε γαμήσου», οι δημοσιογράφοι ειλικρινά δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε. Είδαν μόνο ένα αδιαφανές, βουβό κενό. Δεν έβγαζε νόημα. Ανάμεσα σε αυτά που κάηκαν[126] στην ανατολική Βαλτιμόρη ήταν και ένα εργοτάξιο που επρόκειτο να γίνει πολιτιστικό κέντρο για την κοινότητα και 60 διαμερίσματα για ηλικιωμένους. Στο δεύτερο, η πόλη είχε δανείσει 15 εκατομμύρια δολάρια. Για τους σοσιαλδημοκράτες που πίνουν τον λάτε τους και τους σφιχτο-κουμπωμένους νεοφιλελεύθερους, οι φωτιές και το σκίσιμο των πυροσβεστικών σωλήνων έμοιαζε ως η απόλυτη σπατάλη· ως καθαρός παραλογισμός[127] που αψηφά τη λογική όσων πρέπει να συμβούν. Και γι’ αυτό ακριβώς το σκίσιμο των πυροσβεστικών σωλήνων ήταν αποτελεσματική τακτική: κράτησε μεν τις φωτιές αναμμένες, αλλά το πιο σημαντικό, έφερε αντιμέτωπους τους αυτάρεσκους και τους εφησυχασμένους με κάτι που δεν μπορούσαν να το καταλάβουν με τους όρους τους. Με κάτι που δεν καταπίνονταν με τίποτα. Η τακτική του κοψίματος των πυροσβεστικών σωλήνων αναγκάζει όσους τη βρίσκουν μπροστά τους να πάρουν μια τελική απόφαση: να αποδεχτούν τον παραλογισμό των ταραχών ή να τις απορρίψουν εξολοκλήρου.

Αυτό κάνει μια αποτελεσματική τακτική. Για αυτούς που παίρνουν το μέρος της, αποκλείει το ενδεχόμενο μεταρρύθμισης ή προόδου με τις τρέχουσες δομές διαμεσολάβησης. Οι φωτιές λένε: Δε θέλουμε τα σκατένια σας φτωχοδιαμερίσματα. Θέλουμε να αποτεφρώσουμε και το τελευταίο απομεινάρι μιας μισοπεθαμένης γενιάς· από τα ψιλικατζίδικα που δίνουμε τα χρήματά μας σε ένα σύστημα που μας πετάει στην άκρη, μέχρι τις εκκλησίες που οι ηγέτες τους μας λένε αμαρτωλούς[128]. Από τις πολυκατοικίες που πάμε να ζήσουμε, μέχρι τους οίκους ευγηρίας που πάμε για να πεθάνουμε. Τόσο καιρό πληρώνουμε τους πλούσιους φρόνιμοι κι εφησυχασμένοι, κι όποτε δεν το κάναμε μας πέταξαν στη φυλακή να σιγοκαούμε.

Η τελευταία τακτική, που έχει σαφή σημασία για πολλές άλλες πόλεις των ΗΠΑ ήταν η συνάρθρωση των ταραχών με τον επαγγελματικό αθλητισμό. Στις 25 Απρίλη η εγγύτητα των ταραχών με το CamdenYards αποδείχθηκε εκρηκτική. Μια παρόμοια αλλά όχι φυσική αλληλεπίδραση συνέβη πέρσι στο St. Louis όταν υποστηρικτές του MichaelBrown συνάντησαν μεθυσμένους οπαδούς των Cardinals έξω από το στάδιο Busch. Και στις δυο περιπτώσεις, πολλοί από τους λευκούς οπαδούς του μπέιζμπολ εκδηλώθηκαν ως επιθετικοί ρατσιστές. Στο St. Louis οι οπαδοί φώναζαν στους διαδηλωτές να πάνε να βρουν καμιά δουλειά και να «σηκώσουν τα παντελόνια τους». Στη Βαλτιμόρη αρκετοί θαμώνες των μπαρ επιτέθηκαν κανονικά στους διαδηλωτές. Αυτό δεν το λέμε γιατί τα κλωτσομπουνίδια με λευκούς φιλάθλους είναι ιδιαιτέρως γόνιμα και εποικοδομητικά, αλλά επειδή υπήρξαν μια αξιοσημείωτη στιγμή στα πρόσφατα γεγονότα που δε γίνεται να την αγνοήσουμε. Γιατί, στη Βαλτιμόρη και το St. Louis ο συνδυασμός των διαδηλώσεων με τον αθλητισμό αποκάλυψε σχέσεις εκμετάλλευσης, σχέσεις οδυνηρές, σχέσεις ταξικές και φυλετικές που διαφορετικά θα αφήνονταν να σιγοβράζουν κάτω από την επιφάνεια της καθημερινότητας. Όπως ήταν αναμενόμενο, πολλοί οπαδοί αντέδρασαν βίαια. Όπως και το σπονσοραρισμένο σύνθημα της UnderArmor[129] που παίζεται στα παιχνίδια των Ravens, οι ταραχές απαίτησαν έναν όρκο υπεράσπισης: «θα προστατεύσεις αυτό το σπίτι; Θα το κάνω.» Αυτό ήταν κι ένα από τα hashtag που χρησιμοποιήθηκαν αναφορικά με τις ταραχές: #protectthishouse

 

Απαγόρευση κυκλοφορίας (τακτικές αντι-εξέγερσης)[130]

Δυο μέρες αφού η Βαλτιμόρη τέθηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, το #protectthishouse πήγε σε ένα κυριολεκτικό επίπεδο. Στις 29 Απρίλη οι Orioles έπαιξαν με τους Chicago White Sox στο πρώτο παιχνίδι της Major League του μπέιζμπολ που διεξήχθη σε άδειο γήπεδο[131]. Αφού ανέβαλε τα παιχνίδια των δύο προηγούμενων ημερών η ομοσπονδία έφτασε στο σημείο να πει «ως εδώ και μη παρέκει», μιας και οι Orioles διακινδύνευαν να μη μπορούν να παίξουν κανένα από τα 162 παιχνίδια τους. Έτσι δημιούργησαν ένα ελεγχόμενο περιβάλλον: ένα γήπεδο χωρίς οπαδούς. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας είχε προσλάβει κινέζους ηθοποιούς για να ζητωκραυγάζουν την ομάδα της χώρας, μιας και οι Βορειοκορεάτες απαγορεύεται να πάνε στο εξωτερικό. Στη Βαλτιμόρη βλέπουμε το αντίθετο, αλλά ακόμα κι έτσι έχει ένα άρωμα Βόρειας Κορέας. Επιβλήθηκε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης -  η κίνηση των σωμάτων απαγορεύτηκε – αλλά τα παιχνίδια επιτράπηκε να συνεχιστούν. Αυτό είναι η ιδεολογία στις αγνότερές της εκφάνσεις. Το θέαμα πρέπει να συνεχιστεί αλλιώς η ιδεολογική μηχανή των Hunger Games σταματάει να δουλεύει και ξαφνικά θα μπορούμε να δούμε πόσο βαθιά μες στα σκατά είμαστε.

Η δήμαρχος της Βαλτιμόρης, πέρα από το να θέσει την καθημερινή ζωή σε πλήρη λειτουργία ξανά, επέβαλε για μια εβδομάδα και απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 22:00. Παρόμοια μέτρα είχαν παρθεί και σε άλλες πρόσφατες ταραχές, όπως η μεταμεσονύχτια απαγόρευση κυκλοφορίας στο Ferguson μετά τη δολοφονία του Michael Brown. Ο όρος «απαγόρευση κυκλοφορίας» φέρνει ενδιαφέροντες συνειρμούς με τη νεολαία. Κάποια εμπορικά στις ΗΠΑ έχουν για παράδειγμα, έχουν συχνά τέτοια χρονικά όρια που απαγορεύουν στους ανήλικους την είσοδο. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί από μας μεγαλώνοντας χρειάστηκε να τρέξουμε σπίτι για να προλάβουμε να επιστρέψουμε εντός του χρονικού πλαισίου που μας επιτρεπόταν να είμαστε εκτός σπιτιού. Όταν λοιπόν σε μια ολόκληρη πόλη επιβάλλεται ένα χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο επιτρέπεται να κυκλοφορεί και ένα που απαγορεύεται να είναι εκτός σπιτιού, δεν υποβιβάζονται όλα τα άτομα σε παιδιά, σε ανήλικους παραβάτες;

Ο όρος curfew που εδώ αποδίδεται με τη φράση απαγόρευση κυκλοφορίας, προέρχεται από τη γαλλική φράση couvre-feu που σημαίνει «καλύπτει τη φωτιά». Στη Βαλτιμόρη η λέξη παίρνει ξανά την κυριολεκτική της σημασία. Και το να καταπνίξεις τη φωτιά σημαίνει να καταπνίξεις και τη νεολαία που την ξεκίνησε. Γιατί στη Βαλτιμόρη η νεολαία – η γενιά του μηδενός – έχει ταυτιστεί με τη φωτιά. Αυτό γίνεται υλική πραγματικότητα και ευρέως αποδεκτό με την επιβολή της απαγόρευσης κυκλοφορίας. Αντιμέτωποι με αυτήν την τακτική, ο στόχος είναι πάντα να κρατήσουμε τη φωτιά αναμμένη. Να σπάσουμε την απαγόρευση της κυκλοφορίας, να αρνηθούμε να ξεχάσουμε ότι κάτι το αδύνατο όντως συνέβη, ότι μια ομάδα ανθρώπων ήταν για μια στιγμή ένα με τις φλόγες.

 

Καμιά ζωή δε μετράει

Σήμερα, οι ταραχές είναι μια αναγκαία μορφή του αγώνα. Στην τωρινή στιγμή, η μη-βία ως τακτική γίνεται όλο και περισσότερο μάταιη, αν είχε βέβαια ποτέ κάποια χρησιμότητα. Δεν είναι τυχαίο που οι φυλετικές ταραχές σήμερα στη Βαλτιμόρη εμφανίζονται σαν μια παρεμβολή σκηνής από το παρελθόν του 1968. Το 2015 είναι 1968, μόνο που είναι χειρότερο. Όλες οι εξεγερσιακές τακτικές αναδύονται από συγκεκριμένα υλικά πλαίσια. Οι τακτικές δεν είναι μοντέλα δράσης που προωθούνται και υποστηρίζονται σε κάποιο αποστειρωμένο συνέδριο κι από τις οποίες οι πολίτες ή οι καταναλωτές μπορούν να επιλέξουν την καλύτερη επιλογή ανάμεσα στις άλλες που στοιβάζει η Amazon ή το σώμα των εκλεκτόρων. Οι τακτικές είναι οι πρακτικές που διενεργούνται άμεσα στο πεδίο, από συμμετέχοντες των οποίων τα συμφέροντα είναι ανόμοια και συχνά πολύ προσωπικά. Στην καλύτερη περίπτωση μπορούμε, όπως προσπάθησα παραπάνω, να προσεγγίζουμε αυτά τα πράγματα με έναν περιγραφικό τρόπο – μαθαίνοντας από αυτά για την επόμενη φορά, αντί να προσπαθήσουμε να τα μετρήσουμε και να τα χωρέσουμε με το ζόρι σε κάποιο διαφορετικό σχήμα.

Στη Βαλτιμόρη και σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ σήμερα, ειρήνη σημαίνει να αφήσουμε τα πράγματα να γίνουν όπως ήταν. Ειρήνη σημαίνει να ευχόμαστε ότι μπορούμε να τα πάμε όλοι καλά μεταξύ μας. Ειρήνη σημαίνει: #alllivesmatter (όλες οι ζωές μετράνε) οπότε γιατί να το κάνουμε τόσο θέμα; Αλλά αν μάθαμε κάτι τις προηγούμενες δεκαετίες είναι ότι η ανοχή, η κοινωνική ενσωμάτωση και το να γιορτάζουμε τη διαφορετικότητα δε μας πάνε πουθενά· τις περισσότερες φορές συγκαλύπτουν και παραβλέπουν τις αντιθέσεις. Αυτά είναι που επιτρέπουν κάθε είδους κατάπτυστους καριόληδες να εμφανίζονται σα να αντιμετωπίζουν πραγματικά προβλήματα χωρίς στην πραγματικότητα να πρέπει να έρθουν όντως αντιμέτωποι με αυτά. Το να ανέχεσαι μια «κουλτούρα» ή ένα «τρόπο ζωής» σημαίνει να αντιμετωπίζεις τα υποκείμενα ως δεδομένα και να αρνείσαι να διερευνήσεις τις τρέχουσες διαδικασίες εκμετάλλευσης στις οποίες δομούνται τα υποκείμενα και τις ιστορίες που τα δημιούργησαν. Γι’ αυτό η μη-βία και η ανεκτικότητα είναι στην περίπτωση της Βαλτιμόρης ξεκάθαρα αντιδραστικές: αποπολιτικοποιούν τον αγώνα και ψάχνουν τη λύση του. Είναι το ισοδύναμο του να καλείς σε παρέλαση αμνηστίας ενώ πέφτουν ακόμα βόμβες πάνω από τα κεφάλια μας.

Η ιδέα ότι η βία αλλοιώνει το αρχικό μήνυμα των διαδηλώσεων για τον Freddie Gray όπως και κάθε άλλη κίνηση, απλά χάνει το νόημα. Όπως είδαμε το 2011, αρχίζοντας με την Αραβική άνοιξη, οι σύγχρονες ταραχές είναι πιο αποτελεσματικές όχι με την ικανότητά τους να μεταδώσουν ένα συνεκτικό μήνυμα ή να θέσουν αιτήματα, αλλά ακριβώς με την απουσία του μηνύματος. Γιατί πρέπει οι απογοητευμένοι μαύροι έφηβοι της Βαλτιμόρης να έχουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα; Το να λες «δεν έχουν κάποιο στόχο» ή «θα έπρεπε να είναι ειρηνικοί» είναι σα να βάζεις αγκύλες γύρω από τη διαδήλωση. Είναι σα να προσπαθείς να εξυγιάνεις τις ταραχές («δεν είναι ταραχές είναι εξέγερση») με τρόπο τέτοιο ώστε να μην τους επιτρέπει να θίγουν ιεραρχίες φυλής, τάξης και φύλου. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει κάποιο κίνημα ή κάποιο μήνυμα. Ότι υπάρχουν μόνο άνθρωποι στους δρόμους που δημιουργούν καταστάσεις και κάνουν πράγματα[132], υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να τους σταματήσουν και αυτοί που δεν έχουν (ακόμα) αποφασίσει να δράσουν.

Άλλωστε, πώς μπορεί ένας αγώνας να έχει ξεκάθαρο στόχο όταν προσπαθεί να παράγει κάτι ποιοτικά καινούριο, πέρα από τις υλικές σχέσεις με τις οποίες τον αντιλαμβανόμαστε σήμερα; Αυτό που αναγνωρίζουν οι ταραχές στη Βαλτιμόρη είναι ότι η μόνη διέξοδος από το παρόν, ακόμη και εννοιολογικά, περνά μέσα από την καταστροφή του· «ακόμα κι αν πρέπει να κάνουμε στάχτη όλη την πόλη». Αυτοί που αντιτίθενται στις ταραχές, σε όποιο βαθμό και με οποιαδήποτε ένταση το κάνουν, επιβεβαιώνουν εμμέσως  τις σχέσεις που, και στη Βαλτιμόρη και αλλού, κρατούν τους μαύρους στην εξαθλίωση. Αυτός είναι και ο λόγος που το #alllivesmatter είναι εντελώς αντιδραστικό. Γιατί όταν λες ότι κάτι «μετράει» ή “αξίζει” επικυρώνεις και επιδοκιμάζεις τις υλικές συνθήκες υπό τις οποίες εμφανίζεται. Αυτό στη Βαλτιμόρη σημαίνει να υποστηρίζεις ότι τα προβλήματα της πόλης είναι τελικά η μισαλλοδοξία και η έλλειψη παιδείας, κι αν όλοι μας εκτιμούσαμε ο ένας τον άλλο θα μπορούσαμε να ζούμε όλοι μαζί αρμονικά.

Ορίστε μια εναλλακτική: #nolivesmatter (καμιά ζωή δεν αξίζει). Αντί να βάζει ένα ηθικό θέμα (δηλαδή το είτε κάποιες ζωές έχουν σημασία, είτε όλες οι ζωές έχουν σημασία) το #nolivesmatter σημαίνει ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Βαλτιμόρη δεν έχει να κάνει καθόλου με το τι πιστεύουμε. Τα προβλήματα της πόλης, όπως κι όλα τα υπόλοιπα, υπάρχουν άσχετα με το πώς εμείς επιλέγουμε να νιώθουμε γι’ αυτά και τι σημασίες τους αποδίδουμε – υπάρχουν ανεξάρτητα από το τι «έχει σημασία». Μόνο όταν εγκαταλείψουμε την αναζήτηση του νοήματος μπορούμε να δούμε αυτό που συμβαίνει: κάποιες ομάδες ανθρώπων ξεζουμίζονται για να βγάλουν κέρδος κάποιες άλλες ομάδες. Αυτή τη στιγμή στη Βαλτιμόρη, μέσα στην αναταραχή, είναι προφανές ότι τα καλέσματα για ειρήνη, προσευχή και κοινότητα είναι ένας άλλος τρόπος να πεις: Φέρτε μου πίσω τη «Βαλτιμόρη», φέρτε μου πίσω ένα μέρος που δε χρειάζεται να βλέπω τόσο πόνο και τόσα βάσανα. Γι’ αυτό και πολλοί φίλοι στο Facebook αλλάξανε το φόντο τους με ήρεμες εικόνες του αστικού τοπίου της Βαλτιμόρης. Είναι μια πράξη άρνησης, η επιθυμία να πεις στον εαυτό σου ότι η ζωή που έχω ζήσει μέχρι στιγμής – το σπίτι μου – δε χτίστηκε πάνω στις πλάτες της μαύρης νεολαίας, ότι δεν είμαστε όλοι προσδεμένοι στην παράλογη μηχανή που λέγεται οικονομία και πετάει τις ανθρώπινες ζωές σαν να αλλάζει δέρμα. Όλοι ξέρουμε ότι αυτό είναι αυταπάτη. Γιατί, για μια φορά, κάτι διαπέρασε την καθημερινή οθόνη της ιδεολογίας. Για πρώτη φορά, κάτι συνέβη. Κι έγινε απτή πραγματικότητα με τη μορφή των ταραχών. Τώρα είναι η ώρα να ακολουθήσουμε τις συνέπειές τους.

Γιατί χωρίς τις ταραχές πού μπορούμε να στραφούμε; Έχουμε το άδειο στάδιο, την καθαριότητά του, όπου ο εθνικός ύμνος παίζει επαναλαμβανόμενα χωρίς κανείς να είναι εκεί. Έχουμε φυλακές και για τους εννέα κύκλους της κολάσεως να ξεχειλίζουν με μαύρα κορμιά για όλη την αιωνιότητα. Αν ακούσουν προσεκτικά μπορούν να διακρίνουν το ποδοβολητό των οπλών στο έδαφος πάνω από τα κεφάλια τους – τις ατέλειωτες ιπποδρομίες, τα βαλς των αριστοκρατών. Από τη δόνηση, σβώλοι από χώμα, σκόνη και λουλούδια πέφτουν στα κρανία όσων είναι από κάτω σκεπάζοντάς τους με στρώματα από χαλάσματα ξανά και ξανά. Ο κόσμος αυτός – ο κόσμος στον οποίο ζούμε – ονειρεύεται ενταφιασμούς· ονειρεύεται μια παγωμένη κατώτερη τάξη στη μιζέρια και τίποτε να μη συμβαίνει ποτέ. Χορεύει για να μείνουν τα πάντα ως έχουν.

KeyMacFarlane

 

[1] [ΣτΜ] Ο όρος εισήχθη από τον Arnold Van Gennep στο βιβλίο του Rites of Passage (1909). Αναφέρεται στις διαδικασίες μετάβασης από μια κοινωνική κατάσταση σε κάποια άλλη, και στις τελετές που τη συνοδεύουν. Κατά τη διάρκεια μιας τελετής πχ ενηλικίωσης οι άνθρωποι έχουν αφήσει την παλιά τους κατάσταση (ανήλικοι) και δεν έχουν αποκτήσει ακόμα τη νέα τους ιδιότητα (ενήλικοι). Βρίσκονται έτσι σε μια ενδιάμεση οριακή κατάσταση εκτός χρόνου.

[2] [ΣτΜ] ντεμπιτάντ: νεαρή κοπέλα που κάνει πρώτη φορά δημόσια εμφάνιση

[3] http://nobility.org/2012/10/01/debutante-balls/

[4] https://goo.gl/3hYity

[5] Σε μια παράξενη αντίστιξη με το Bachelors’ Cotillion των ευγενών, η ομάδα Black Youth in Action του Hartford County διοργανώνει το δικό της χορό των ντεμπιτάντ για νεαρές έγχρωμες κοπέλες

[6] Οι πρώτοι στον Αμερικανικό Εμφύλιο συνέβησαν στην οδο Pratt τον Απρίλη του 1861 κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης μεταξύ Δημοκρατών που ήταν ενάντια στον πόλεμο και συμπαθούντων της Συνομοσπονδίας. Μετά την εξέγερση, ο Λίνκολν φοβούμενος πιθανή απόσχιση του Maryland κύρηξε στρατιωτικό νόμο στην Πολιτεία και έστειλε στρατό να καταλάβει την πόλη. «Αν είχε κρατηθεί λίγο παραπάνω η ειρήνη στη Βαλτιμόρη» έγραψε ο ίδιος, «το Maryland θα μπορούσε να θεωρείται η πρώτη πολιτεία που απολυτρώθηκε.» [ΣτΜ] Η γραμμή Mason-Dixon είναι το γεωγραφικό και πολιτισμικό σύνορο μεταξύ Βορρά και Νότου των ΗΠΑ.

[7] http://goo.gl/xUuAr3

[8]Όπως φυσικά και οι αθλητικές λέσχες μόνο για λευκούς. βλ: http://goo.gl/nBxHCL

[9] https://goo.gl/5RaqoI

[10] http://goo.gl/sTQUpu

[11] Αυτοί που επιμένουν ότι «οι μπάτσοι πρέπει να το ξεκίνησαν» χάνουν εντελώς την ουσία. Ακόμα κι αν ισχύει ότι η αστυνομία προκάλεσε τις αρχικές επιθέσεις (το οποίο είναι σίγουρα πιθανό), η ηθική λογική αυτού του επιχειρήματος ακυρώνει τις ίδιες τις βίαιες επιθέσεις ενάντια στην αστυνομία μιας και η προϋπόθεσή του είναι ότι αν η αστυνομία δεν είχε υποκινήσει τις επιθέσεις, τότε οι επιθέσεις καθεαυτές δεν ήταν δικαιολογημένες. Ομοίως, η μετατόπιση της βίας στην πλευρά της αστυνομίας –όταν δηλαδή κάποιοι ισχυρίζονται ότι η αστυνομία είναι που κάνει μπάχαλα στην πραγματικότητα – τείνει να μηδενίζει την υποκειμενικότητα της μαύρης νεολαίας που συμμετείχε στις ταραχές. Αντικατοπτρίζοντας τη λογική της φυλετικής εξουσίας, οι νέοι αυτοί άνθρωποι δεν είναι πια δραστικοί παράγοντες, αλλά απλά σώματα που αντιδρούν και που ασκείται πάνω τους αστυνομική βία. Οι ταραχές, στην απλούστερη μορφή τους είναι η εφαρμογή μιας χαοτικής συλλογικής θέλησης. Ο φόβος της αναγνώρισης των ταραχών, η εκ νέου απόδοσή τους ως «διαμαρτυρία», «κίνημα», «εξέγερση» απλά επιβεβαιώνει μια χειρονομία φυλετικοποίησης στην προσπάθεια να αρνηθεί στους μαύρους κάθε είδος υποκειμενικότητας ικανής για στοχευμένης και ηθελημένης βίας ενάντια σε κάποιον εχθρό.

[12] Η ίδια περιοχή είχε γίνει πεδίο μάχης κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας των σιδηροδομικών το 1887, που ήταν κομμάτι των πρώτων μεγάλων απεργιακών κυμάτων στην ιστορία των ΗΠΑ. Όπως και στα τωρινά γεγονότα, ο κυβερνήτης του Maryland κάλεσε την εθνική φρουρά να καταστείλει την απεργία. Η φρουρά πολέμησε για να καταλάβει το σταθμό του Camden, σκοτώνοντας 10 και τραυματίζοντας 25 ανθρώπους.

[13] http://www.citypaper.com/bcpnews-how-drunk-sports-fans-helped-spark-saturday-nights-violence-20150428,0,75331.story

[14] https://www.youtube.com/watch?v=9qVF5_4FPls

[15] https://www.youtube.com/watch?v=OwLTfnYiBMA

[16] https://www.youtube.com/watch?v=lnYk_UHJu-I

[17] Οι εξευγενισμένες γειτονιές της Βαλτιμόρης είναι οι Fells Point, Federal Hill και Canton.

[18] Επί του παρόντος, τα δίδακτρα σε αυτό το σχολείο είναι 28.110 δολάρια για το λύκειο. Κι αυτή δεν είναι η υψηλότερη τιμή στη Βαλτιμόρη.

[19] www.baltimoremagazine.net/2014/3/the-ultimate-lacrosse-guide

[20] Αυτό σημαίνει ότι σε καμία περίπτωση δεν προσπαθώ να μιλήσω εκ μέρους όσων συμμετείχαν στις ταραχές, όπου οι άνθρωποι αναμφίβολα ενεργούσαν με μια ευρεία γκάμα κινήτρων το βάθος των οποίων μόνο αυτοί μπορούν να κατανοήσουν. Σε πολλές περιπτώσεις αυτά τα κίνητρα διατυπώθηκαν από τους ίδιους ξεκάθαρα όταν αντιμετώπιζαν με ηλίθιους δημοσιογράφους. Το θέμα λοιπόν, δεν είναι να διαγνώσουμε τι «έλεγαν» στα αλήθεια, -οι ταραχές δεν επικοινωνούν κάποιο μήνυμα- ούτε να βγούμε μπροστά για τη νεολαία που «δεν μπορεί να μιλήσει και να ακουστεί» ώστε να κάνουμε το μήνυμά τους ξεκάθαρο. Αντίθετα, το θέμα μας είναι ότι άνθρωποι όπως εγώ δημιουργήθηκαν από την κρίσης εξίσου με τις ταραχές και ότι συνδεόμαστε με αυτά τα γεωγραφικά απόμακρα γεγονότα βάσει μιας συγκεκριμένης συνάφειας της εποχής. Πρόκειται λοιπόν για μια έρευνα πάνω σε αυτή τη σύνδεση και τις συνέπειές της.

[21] http://zipatlas.com/us/md/baltimore/zip-code-comparison/median-household-income.htm

[22] http://goo.gl/qO5QyO

[23] http://quickfacts.census.gov/qfd/states/00000.html

[24] Από το 1980 ως το 2008 ο αριθμός των ανθρώπων που φυλακίστηκαν στις ΗΠΑ τετραπλασιάστηκε, από 500.000 σε σχεδόν 2,3 εκατομμύρια. Πρόκειται για το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού των φυλακών.

[25] Δεν πρέπει να αγνοήσουμε και τους λατίνους. Το 2008, το 58% όλων των φυλακισμένων ήταν είτε μαύροι είτε λατίνοι, παρόλο που αυτές οι δύο ομάδες αποτελούν το ¼ του πληθυσμού της χώρας. 1 στους 15 μαύρους και 1 στους 36 λατίνους άνδρες είναι στη φυλακή. Για τους λευκούς, το ποσοστό είναι 1 στους 136. δείτε και τα ακόλουθα. http://www.naacp.org/pages/criminal-justice-fact-sheet

https://www.aclu.org/infographic-combating-mass-incarceration-facts?redirect=combating-mass-incarceration-facts-0

[26] Τα πράγματα φαίνονται ζοφερά και για τις γυναίκες, μιας και ο αριθμός των φυλακισμένων αυξήθηκε κατά 800% τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Όπως ήταν αναμενόμενο αυτή η αύξηση ακολούθησε τις ίδιες φυλετικές γραμμές: οι μαύρες γυναίκες είναι τρεις φορές πιθανότερο να φυλακιστούν σε σχέση με τις λευκές.

[27] Αυτό ισχύει για 1 στους 6 λατίνους άνδρες και 1 στους 17 λευκούς.

[28] https://www.americanprogress.org/issues/race/news/2012/03/13/11351/the-top-10-most-startling-facts-about-people-of-color-and-criminal-justice-in-the-united-states/

[29] http://sentencingproject.org/doc/publications/Prison%20Journal%20-%20racial%20disparity.pdf

[30]http://video.foxnews.com/v/4199944503001/juveniles-pelt-baltimore-police-with-rocks-police-retaliate/?#sp=show-clips

[31] http://www.nytimes.com/2015/04/28/us/baltimore-freddie-gray.html?_r=1

[32] https://www.youtube.com/watch?v=VRlmCf1Kj2o

[33] http://davidsimon.com/baltimore/

[34] [ΣτΜ] σαν τα γνώριμα σε μας ΚΑΠΗ

[35] http://baltimore.org/info/baltimore-firsts

[36] http://hub.jhu.edu/magazine/2014/fall/roland-park-papers-archives

[37] http://www.historicbaltimore.org/pdf/Arnold%20Prize1%202010.pdf

[38] Σήμερα, το Roland Park παραμένει μια από τις αριστοκρατικές συνοικίες της πόλης με το ποσοστό των λευκών να είναι ελάχιστα κάτω από 80% (σε σύγκριση το 31% στο σύνολο της πόλης), και το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών το 2011 να είναι 118.000$ (συγκρινόμενο με το 38.700$ που είναι στο σύνολο της πόλης).

[39] http://www.rolandpark.org/images/ShoppingCtrOld.jpg

[40] https://www.youtube.com/watch?v=HtBXmYUMEl0

[41] http://thomaslegion.net/totalslaveslaverypopulationinunitedstates17901860bystate.html

[42] http://articles.baltimoresun.com/2000-07-12/news/0007120236_1_slave-pens-pratt-street-slave-trade

[43] http://www.nathanielturner.com/baltimoreslavemarkets.htm

[44] http://www.prisonpolicy.org/origin/md/report.html

[45] https://www.jacobinmag.com/2014/12/who-killed-eric-garner/

[46] http://abolition.nypl.org/essays/us_constitution/5/

[47] http://sicjournal.org/a-statement-from-a-comrade-and-baltimore-native-about-the-uprising-there/

[48] Το κέντρο είναι η πατρίδα ενός ακόμα ιστορικού ορόσημου: Το Maryland Metropolitan Transition Center (πρώην σωφρονιστήριο του Maryland) που ιδρύθηκε το 1811 υπήρξε η πρώτη κρατικά επιχορηγούμενη φυλακή στο Maryland και η δεύτερη του είδους της στη χώρα.

[49]http://articles.baltimoresun.com/2007-06-02/news/0706020335_1_penitentiary-maryland-correctional-transition-center

[50] http://www.justicepolicy.org/images/upload/10-06_rep_baltbehindbars_md-ps-ac-rd.pdf

[51]http://www.baltimoresun.com/news/maryland/crime/blog/bs-md-ci-the-block-clubs-raided-20150311-story.html | [ΣτΜ] το block είναι ένα τετράγωνο με μπαράκια, στριπτιτζάδικα κι άλλα αντίστοιχα μαγαζιά.

[52] https://goo.gl/wvUkF2

[53] To BCDC είναι ακόμα μια διαρκής υπενθύμιση στους άστεγους της πόλης, μιας και το συσσίτιο Daily Bread στεγάζεται σε ένα κτίριο ακριβώς πίσω από τη φυλακή· μια δωρεά του ιδιοκτήτη των Orioles Peter Angelos.

[54] http://goo.gl/IDs4vz

[55] https://www.youtube.com/watch?v=Wks84RJxgh0

[56] http://www.cbsnews.com/news/baltimore-riots-a-response-to-police-bullying-police-say/

[57] http://goo.gl/tR9VuF

[58] http://citythatbreeds.com/blog/wp-content/uploads/2012/07/baltimorecensus2010-550x262.jpg

[59] Όταν ήταν στην ιδιοκτησία της Bethlehem Steel, το χαλυβουργείο του Sparrow Point, στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 παρήγαγε πάνω από 8.000.000 τόνους χάλυβα και απασχολούσε 30.000 εργάτες. Από τη δεκαετία του ’60 άρχισαν να μειώνονται οι εργαζόμενοι επειδή είχε να αντιμετωπίσει τον φτηνό εισαγόμενο χάλυβα και μια μετατόπιση της βιομηχανίας προς τους φούρνους οξυγόνου και την ανακύκλωση σκραπ που μηχανοποίησαν τη διαδικασία ακόμα περισσότερο. Το 2001 η Bethlehem Steel κήρυξε πτώχευση. Το δε χαλυβουργείο είναι σε διαδικασία κατεδάφισης.

[60] http://www.nathanielturner.com/robertmooreand1199union3.htm

[61] http://goo.gl/vd4sWI

[62] http://goo.gl/RvDPY2

[63] http://goo.gl/40uPzH

[64] http://www.globalharbors.org/pdf/The_Inner_Harbor_Story.pdf

[65] Για μια κριτική ανάλυση της εμπορικής ανάπτυξης της Βαλτιμόρης μπορείτε να δείτε το «A view from Federal Hill» του David Harvey. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Harvey τοποθετεί την ανάπλαση του Inner Harbor στα πλαίσια της αντίδρασης στις ταραχές του 1968, ως ένα μέσο για να έρθουν οι άνθρωποι κοντά και να πειστούν ότι αξίζει να είναι κομμάτι αυτής της πόλης. Υποστηρίζει επίσης, ότι η αρχιτεκτονική του Inner Harbor σε κάποια σημεία –όπως στο κτίριο που στεγάζει το Maryland Science Center – είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να κρατά έξω τους «επικίνδυνους» μαύρους. Το pdf εδώ: http://davidharvey.org/wp-content/uploads/2014/05/a-view-from-federal-hill.pdf

[66] https://www.youtube.com/watch?v=w_MIJGkO1zY

[67] https://www.youtube.com/watch?v=ytiE_6qNjzs

[68] https://www.youtube.com/watch?v=m6u57fZKvLk

[69] http://thegrio.com/2011/01/17/martin-luther-king-boulevard-a-dividing-line-in-baltimore/

[70] http://www.areavibes.com/baltimore-md/west+baltimore/demographics/

[71] http://www.city-data.com/neighborhood/West-Baltimore-Baltimore-MD.html

[72] http://bniajfi.org/wp-content/uploads/2014/04/VS12_Demographics.pdf

[73] http://thinkprogress.org/economy/2015/04/28/3651951/baltimore-freddie-gray-economic/

[74]http://www.point2homes.com/US/Neighborhood/MD/Baltimore/Sandtown-Winchester-Demographics.html

[75] http://static.prisonpolicy.org/origin/md/Sandtown.pdf

[76] https://goo.gl/kX3VhA

[77] https://www.youtube.com/watch?v=QYVvSXK1dNA

[78] http://goo.gl/cMsDVm

[79] https://www.youtube.com/watch?v=tU_iO8o3uIw

[80] http://goo.gl/aPjI4J

[81] http://goo.gl/JJuPQj

[82] http://goo.gl/AVeE96

[83] http://goo.gl/Kd9gOq

[84] https://www.mcdonogh.org/c/campus-master-plan/the-plan-phase-i

[85] http://www.thedailybeast.com/articles/2015/04/30/teaching-high-schoolers-after-the-riots.html

[86] http://www.latimes.com/nation/la-na-west-baltimore-profile-20150428-story.html

[87] http://goo.gl/3mM6lw

[88] https://www.youtube.com/watch?v=lJ59SOUC_ng

[89] https://www.youtube.com/watch?v=Wks84RJxgh0

[90] http://www.mcclatchydc.com/2015/04/30/265164/baltimore-thugs-or-frustrated.html

[91] https://www.youtube.com/watch?v=NOhE67236Js

[92]http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2015/04/28/13/28190EF900000578-3058956-image-a-12_1430222691657.jpg

[93] http://goo.gl/XrcGhh

[94] https://www.youtube.com/watch?v=sN1qSRgKoU0

[95] http://www.wbaltv.com/news/gang-members-we-did-not-make-truce-to-harm-cops/32609810

[96] http://abc7.com/news/former-crips-gang-member-calls-for-end-to-baltimore-chaos/685673/

[97] http://www.msnbc.com/all-in/watch/bloods-member-calls-for-peace-in-baltimore-436079171729

[98] https://www.youtube.com/watch?v=aHHBPQg_d1k

[99] Το ίδιο μοτίβο παρατηρήθηκε και στο Ferguson όπου το New Black Panther Party παρενέβη για να αποκαταστήσει την τάξη ρυθμίζοντας την κυκλοφορία, εμποδίζοντας ανθρώπους να επιτεθούν στην αστυνομία και λέγοντας ειδικά στις γυναίκες να «πάνε σπίτι» και να αφήσουν αυτή τη δουλειά στους άντρες. | [ΣτΜ] για μια πιο εκτενή αναφορά στο ρόλο του Nation of Islam δείτε και το «Φυλακή, γκέτο, ραπς και τα Φρούτα του Ισλάμ» εδώ: https://goo.gl/dU8fZf

[100] https://www.youtube.com/watch?v=uGvDxGYZ3gI

[101] https://www.youtube.com/watch?v=u1CGHPLVGv0

[102] Αυτό είναι και ένα προειδοποιητικό σημείωμα για τους αριστεριστές που τείνουν να εξιδανικεύουν το ρόλο που παίζουν οι μορφές επιβίωσης που οργανώνονται σε επίπεδο βάσης και συγγένειας σε αυτές τις περιοχές. Η επιβίωση σε συνθήκες ακραίας βαρβαρότητας απαιτεί και βάρβαρα μέτρα, και η «ευγένεια» που περιμένουν πολλοί αριστεριστές από τους «καταπιεσμένους» είναι από τα πρώτα πράγματα που θυσιάζονται στο βωμό της αναγκαιότητας.

[103] http://thomas.loc.gov/cgi-bin/query/z?c104:H.R.3734.ENR:

[104] Το νομοσχέδιο που έγινε γνωστό ως G.I. bill, μετασχημάτισε ομάδες μη-λευκών από τη νότια και ανατολική ευρώπη σε «κανονικούς» λευκούς. Αυτή η υλική ενσωμάτωση ήταν η τελική πράξη σε μια σειρά πρωτοκόλλων φυλετικής ανόδου γι αυτούς τους εργάτες που συνέβαινε όλο τον 20ο αιώνα, ξεκινώντας με τις εκστρατείες «αμερικανοποίησης» στις αρχές του 1900 και πάντα σε αντιδιαστολή με το δινόταν (ή δε δίνονταν) στους μαύρους. [ΣτΜ] GI bill ονομαζόταν το νομοσχέδιο του 1944 που έδινε προνόμια στους βετεράνους του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Συνετέλεσε ξεκάθαρα στη δημιουργία της μεσαίας τάξης και ήταν ρατσιστικός στη βάση του αφού άφηνε εκτός πολλών προνομίων τους μη-καυκάσιους βετεράνους.

[105] [ΣτΜ] Τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο στο διάστημα 1946-1964 όπου υπήρχε μια τεράστια άνοδος των γεννήσεων.

[106] http://www.prisonpolicy.org/reports/overtime.html

[107] http://en.wikipedia.org/wiki/George_Jackson_%28Black_Panther%29

[108] http://en.wikipedia.org/wiki/Russell_Melvin_Shoats

[109] http://goo.gl/hkIvqs

[110] http://allenbwest.com/2015/04/my-greatest-fear-about-the-baltimore-riots/

[111] http://goo.gl/VI81Gl

[112] http://goo.gl/o1QKHt

[113] the cultural logic of multinational capitalism: http://goo.gl/Y5nbXu

[114] https://www.jacobinmag.com/2014/10/the-creativity-bubble/

[115] http://goo.gl/qeDi7x

[116] http://endnotes.org.uk/en/chris-chen-the-limit-point-of-capitalist-equality

[117] http://libcom.org/library/transitional-phase-crisis-era-riots

[118] http://www.kirotv.com/news/news/city-council-take-claims-may-day-cover-seattle-pol/nXN8f/

[119] https://www.youtube.com/watch?v=h-TFwI-2rs8

[120] https://www.youtube.com/watch?v=BA0gmdf2ZqI

[121] http://www.theguardian.com/media/2011/aug/08/london-riots-facebook-twitter-blackberry

[122] http://www.huffingtonpost.com/2015/04/27/police-throw-rocks-baltimore_n_7156614.html

[123] https://www.youtube.com/watch?v=zLp2RCnxjFA

[124] Αυτού του είδους η στρατηγική και η αυτοσχέδια χρήση όσων προσφέρει το τοπίο απηχεί άλλες πρόσφατες ταραχές, όπως οι ταραχές μετά τη δολοφονία του Oscar Grant το 2009 στο Oakland όπου οι διαδηλωτές εκμεταλλεύτηκαν τη μέρα συλλογής απορριμμάτων βάζοντας φωτιές σε κάδους.

[125] https://www.youtube.com/watch?v=HtBXmYUMEl0

[126] http://edition.cnn.com/videos/us/2015/04/28/ac-beeper-fire-baltimore-riot.cnn

[127] http://goo.gl/CFX1mI

[128] https://www.youtube.com/watch?v=8zmD8vXRpP8

[129] https://www.youtube.com/watch?v=pHkHH_neGIo

[130]            http://gizmodo.com/welcome-to-the-new-age-of-counterinsurgency-policing-1702621152

[131]            https://www.youtube.com/watch?v=qK0cGLd2Bes

[132] https://www.youtube.com/watch?v=yjsL1OTHv7U

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License