Σχετικά με τους σχολιαστές διαδικτυακών καφενείων.

Summary

ο σχόλιο στις μέρες μας έχει αποκτήσει τη δύναμή του από την επιρροή που ασκεί στο επίπεδο των εντυπώσεων. Έχει τη δυνατότητα να κατευθύνει και να χρωματίζει τις σκέψεις κενών ανθρώπων. Είναι τέτοια η δυναμική του που ακόμα και οι πολιτικοί, τα διάφορα καθεστωτικά μπλογκς και διαδικτυακές σελίδες εφημερίδων, χρησιμοποιούν ψεύτικους σχολιαστές αν χρειαστεί, για να γεμίσουν το μενού που συνοδεύει την είδηση και να στείλουν το μήνυμά τους.

Σιχαίνομαι τους σχολιαστές και ειδικά αυτούς της ψηφιακής πραγματικότητας. Το σχόλιο γι” αυτούς έχει την έννοια της άποψης. Το ξεστομίζουν πάντα χωρίς να βουτήξουν τη γλώσσα στο μυαλό τους, απλώς γιατί έτσι έχουν μάθει. Το ντύνουν με ιδεολογικά προσχήματα και θεωρίες που βρίσκουν μέσα στα βιβλία ώστε να φανεί ποιοτικό, να δημιουργήσουν εντυπώσεις, να προσπαθήσουν να διαμορφώσουν γνώμες. Σχόλιο και άποψη είναι λέξεις αντίθετες. Το ένα είναι περιστασιακό και ευκαιριακό, κάτι σαν πολλούς παράλληλους μονόλογους, το άλλο είναι ολοκληρωμένη θέση, κατάλληλα επεξεργασμένη ώστε να εμπλουτίσει μια ζωντανή συνθήκη. Στην πραγματικότητα όταν ξεκίνησαν να μιλάνε ή να γράφουν όλοι αυτοί οι σχολιαστές, είχαν στο μυαλό τους ένα απλό πρόσημο συμπάθειας ή αντιπάθειας για το υποκείμενο στο οποίο αναφέρονται, με κριτήρια τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με αυτά τα οποία θα εκφράσουν στη συνέχεια. Απλώς πρέπει να τα εκφράσουν σωστά όπως επιβάλει η κοινωνική πραγματικότητα της πολιτικής σοβαροφάνειας, της ολοκληρωμένης άποψης, της απίστευτης βλακείας. Η ουσία του πράγματος είναι ότι όλοι αυτοί είναι κάτι σαν τις πορδές, άλλες φορές ευχάριστες με το μορφή της ανακούφισης, άλλες φορές δυσάρεστες, ενοχλητικές και προσβλητικές. Όπως και να “χει δεν παύουν να σέρνουν πίσω τους μπόχα. Για να μην παρεξηγηθώ, ο σχολιαστής για μένα είναι ιδιότητα υπεράνω πολιτικών ταυτοτήτων. Μπορεί να είναι σοσιαλιστής ή νεοφιλελεύθερος, δημοκράτης ή φασίστας, αναρχικός ή κομμουνιστής. Ένας αργόσχολος άνθρωπος θα απαντήσω σε κάποιον αν με ρωτήσει, και ας ρισκάρω να ρίξω τις μετοχές μου στο χρηματιστήριο της πολιτικής ευγένειας, εκεί όπου όλα ειπώνονται με τρόπο.

Έχοντας έναν συγκεκριμένο ατομικό προσδιορισμό οι πιο ενοχλητικοί για μένα είναι οι τελευταίοι, για έναν απλό λόγο: απλώς παριστάνουν κάτι που δεν είναι. Η μέρα τους προβλέψιμη και μονότονα βαρετή, ξυπνάν το πρωί και ανοίγουν τον υπολογιστή αναζητώντας ένα καυτό κινηματικό νέο για να ασχοληθούν με αυτό, ξεκινάν να χτυπούν τα πλήκτρα με αυθάδεια και έπαρση, γράφοντας ένα κατεβατό από μπούρδες με το περιτύλιγμα της πολιτικής άποψης ή της κριτικής. Σε χρόνο μηδέν κι άλλοι αργόσχολοι τυπάδες σαν αυτούς μπαίνουν στο χορό και τα αίματα ανάβουν, δημιουργούν μια ψηφιακή ένταση βάζοντας φωτιές μέσα από τα πλήκτρα του υπολογιστή τους, και η διαδικτυακή ονείρωξη δεν έχει τελειωμό. Συμμετέχουν σε ψηφιακές επαναστάσεις, τσακώνονται για το τί θα γίνει την ημέρα που τα κράτη δε θα έχουν πια καμία εξουσία, πνίγουν στο αίμα τους εχθρούς τους και μετά ανακατεύουν το φλυτζάνι του καφέ τους με τη δολοφονική ηρεμία του δήμιου που ετοιμάζεται να αποκεφαλίσει το επόμενο θύμα του, ή μάλλον με την ηρεμία ενός ανθρώπου η αποφασιστικότητα του οποίου φτάνει μέχρι κάποιο μπαρ στην περιοχή των Εξαρχείων. Εκεί όπου θα ακούσει μπόλικες επαναστατικές ιστορίες φτιάχνοντας έτσι στον εαυτό του την εντύπωση ότι έχει κάποιο ρόλο, κάποια θέση σε όλα αυτά. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας σχολιαστής- κάτι σα ρεπόρτερ που θα ακούσει, θα δει και μετά θα σχολιάσει, χωρίς (κατά κανόνα) να έχει συμμετάσχει ποτέ σε τίποτα. Από τη θέση του θεατή, εκεί όπου οι ιδέες παραμένουν καθαρές και προσεγμένες στα ράφια των ιδεολογικών σουπερμάρκετ. Όμως οι ιδέες διαμορφώθηκαν μέσα απο πράξεις και όσο πιο ισχυρές ήταν αυτές τόσο πιο μεγάλη επιρροή άσκησαν και οι ιδέες. Ψιλά λόγια για τον τυφλοπόντικα σχολιαστή που μόλις κατάφερε να αποστηθίσει κάποια τσιτάτα του Μπακούνιν, του Μαρξ ή του Φεραλ Φον, ανάλογα με τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Ετσι αυτός ο πραγματικά ενοχλητικός μπάσταρδος, γυρνώντας σπίτι του το βράδυ θα ανοίξει τον υπολογιστή για να συνεχίσει τον πόλεμο αντιπαραθέσεων που έχει ξεκινήσει, τώρα αισθάνεται πιο σίγουρος για τις απόψεις του αν και σαν αναρχικός απεχθάνεται τις αυθεντίες, άκουσε με μεγάλη προσοχή οτι το υποκείμενο το οποίο σχολιάζει είναι μαλάκας σύμφωνα με τα ιερατεία των ιερών αγελάδων του “χώρου” μας. Για την ακρίβεια το μαλάκας είναι η εντύπωση που του σχηματίστηκε. Όπως γίνεται πάντα το μαλάκας στο χώρο μας έχει ένα πολιτικό λεξιλόγιο που μπορεί να τον χαρακτηρίζει; “εξουσιαστικές τάσεις”, “πολιτικάντης”, “οπορτουνιστής”.

Φυσικά όλα αυτά υπάρχουν και με το παραπάνω – δεν έχει κανείς την εντύπωση ότι ζούμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, απλώς η ύπαρξή τους έχει γίνει το όχημα, ώστε ο καθένας να μπορεί να εκφράσει μια τέτοια θέση για τον οποιονδήποτε. Εξ άλλου αναρχικοί είμαστε, ελευθερία γνώμης έχουμε, μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει. Επίσης ο σχολιαστής εκτός από το πολιτικό του ενδιαφέρον, όλως τυχαίως έμαθε για τις σεξουαλικές συναναστροφές, τα τσιγάρα που καπνίζει, τα ποτά που πίνει, τη μηχανή που οδηγάει το υποκείμενο που σχολιάζει, ενώ βάζω ένα παρελθοντικό χρόνο στα ρήμματα αν μιλάμε για κάποιον φυλακισμένο. Πλέον ο σχολιαστής έχει αρχίσει να αισθάνεται ότι αναπτύσει μια προσωπική σχέση με το υποκείμενο, μια σχέση άλλοτε αγάπης και άλλοτε μίσους. Εξ άλλου ξέρει τόσα πολλά πια γι” αυτόν. Σβήνοντας το φως του δωματίου του πριν πέσει για ύπνο, ο σχολιαστής μας έχει υπερκαλύψει όλα τα κόμπλεξ κατωτερότητας που τον διακατέχουν, έχει καταφέρει να θάψει την ανυπαρξία του κάτω από το χαλάκι των πολιτικών διαφωνιών, και πάνω απ” όλα έχει μια άποψη για τα πάντα. Ίσως κάποια στιγμή στη νύχτα σηκωθεί για να ελέγξει αν οι “πολιτικές του θέσεις” έχουν σχολιαστεί από κάποιους άλλους στο διαδικτυακό τρενάκι των αργόσχολων, που εξακολουθούν και επιμένουν να μας βρωμίζουν τον αέρα με την ύπαρξή τους – όπως οι πορδές έτσι κι αυτοί. Λύση προς το παρόν δεν έχει βρεθεί οπότε τουλάχιστον ας γνωρίζουν ότι αποτελούν μια βρωμερή κένωση που σέρνεται πίσω από ένα σύμπλεγμα θέσεων, απόψεων και πρακτικών, πραγματικών ανθρώπων που κάνουν επιλογές, αγωνίζονται και ζουν στην πραγματική ζωή. Εκεί που κάποιοι ματώνουν ενώ οι σχολιαστές συνεχίζουν να πίνουν μπύρες. Αυτή είναι η δική μου επώνυμη αλήθεια.

A-politiko.


Το καφενείο είναι χρήσιμο για πολλούς λόγους.

Το πρόβλημα που εντοπίζεις δεν οφείλεται στην ύπαρξη του καφενείου, αλλά στην ανωνυμία.

από politico 06/06/2015 6:21 μμ.


Τα λέει αυτά ένας/μια/ένα ψηφιακό καφενείο και τα έχει ξαναπεί αλλά δεν δίνει κανείς σημασία. Στο α-πολίτικο καφενείο μπορούν να σχολιάζονται και να περνούν απο κριτική τα πάντα, αλλά η ψηφιακή συζήτηση είναι κακό να γίνεται. Και τις προηγούμενες φορές το α-πολίτικο σαν πυροσβεστήρας συζητήσεων παρουσιάζεται να ξαναλέει τα ίδια πράγματα. Γιατί; Πως δηλαδή από το ψηφιακό καφενείο κάνεις κριτική στα άλλα καφενεία και στους θαμώνες; Είναι πολιτική θέση αυτή; Προάγεται ο μονόλογος και στοχοποιείται η συζήτηση;

από @ 06/06/2015 6:29 μμ.


Βρίζουν και μπαχαλεύουν το σύμπαν ανώνυμα, ενώ κατά τα άλλα χρησιμοποιούν Gmail.

από @Ανώνυμος 06/06/2015 10:08 μμ.


Από πότε για τους αναρχικούς(?), τους αντιεξουσιαστές(?), κομμουνιστές(?), τον "κόσμο του αγώνα"(?), η ιντερνετική ανωνυμία είναι κάτι κακό? Από πότε και ποιοι είναι αυτοί ακριβώς που προτάσσουν την επωνυμία και γιατί?! Επειδή κάποιοι την έχουν δει αναρχοπερσώνες και μοστράρουν τις ανακοινώσεις με υπογραφές ή νιώθουν ότι "στοχοποιούνται" από ιντερνετικές συζητήσεις σε δημόσια forums θα ξεχάσουμε και αυτά που ξέραμε?!

Συγνώμη κιόλας... αλλά ο καθένας πριν εκθέσει τον εαυτό του με οποιονδήποτε τρόπο δημόσια, οφείλει να είναι προετοιμασμένος για κάθε πιθανή συνέπεια που επιφέρει μια τέτοια κίνηση... και όχι να κατηγορεί για αυτό που του συμβαίνει την ιντερνετική ανωνυμία! Γιατί η προσωποκρατία που επικρατεί στην αναρχία εδώ και χρόνια, το lifestyle, οι αναρχοπερσόνες και οι αναρχοπατεράδες δεν παρέχουν μόνο προνόμοια σε αυτούς που φέρουν τα παραπάνω αλλά και κόστος!

Δηλαδή, επειδή κάποιοι έχουν αυτοανάγει τους εαυτούς τους ή τα είδωλα τους σε κάτι παραπάνω από όλους εμάς και την έχουν δει "ιστορικές προσωπικότητες", ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να τους σχολιάζουμε ανώνυμα στο δημόσιο πεδίο που εκείνοι επέλεξαν να εκτίθενται με τον τρόπο που εκτίθενται?! Μήπως να scanarουμε και τις ταυτότητες μας πριν ποστάρουμε?! Να έχουμε συννημένο το επαναστατικό μας βιογραφικό πριν τολμίσουμε και πιάσουμε στα στόματα μας κάποιον που νιώθει πιο επαναστάτης από τους υπόλοιπους?!

Είναι επιεικώς ντροπή να υπάρχουν τέτοιου τύπου είδους σχόλια σε ένα από τα ελάχιστα μέσα που παρέχει μια στοιχειώδη ασφάλεια, σε ότι έχει να κάνει με την ιντερνετική ανωνυμία. Και είναι κατανητό τέτοιες συπμεριφορές να προέρχονται από  τοιχοδιωκτικά λενινιστικά και σταλινικά υποκείμενα που αντιλαμβάνονται την αναρχία ως ένα προνομοιακό πεδίο να ασκούν τα πολιτικά τους τερτίπια, αλλά είναι δείγμα έλειψης πολιτικής σοβαρότητας μέσα να σε αυτό το τριπάκι να έχουν εμπλακεί και άτομα που μέσα στα χρόνια έχουν δείξει με τη δράση τους την πολιτική τους συνέπεια και σοβαρότητα!

Ας προπαθήσουμε να προσγιώσουμε όλο αυτό το ιντερνετικό ξεφτυλίκι των τελευταίων ημερών στην πραγματική του διάσταση και όχι να το αναγάγουμε σε μίζον πολιτικό ζήτημα της αναρχίας επιβαιβεώνοντας για άλλη μια φορά την αηδία της ύπαρξης του πολιτικού μικρόκοσμου μας! Όταν, καλώς ή κακός(υποκειμένική συνθήκη), επιλέγουμε να καταθέτουμε τον λόγο μας, την δράση μας, το άτομο μας σε οποιοδήποτε δημόσιο πεδίο η στοχοποίηση κάθε είδους( από ΜΜΕ, πολιτικούς ανταγωνιστές, φασίστες, troll, μπάτσους κ.ο.κ.) είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Δεν είναι ένα πρόβλημα που αυτό που χρειάζεται είναι κάποια λύση( και αν ναι σίγουρα το πρόβλημα δεν είναι η ανωνυμία κάποιων και σίγουρα η λύση δεν είναι η επώνυμη και μόνο κριτική) αλλά ένα κόστος μιας επιλογής ανάμεσα σε πολλές... η κάθε μια από αυτές με το δικό της μοναδικό και αναλογικό κόστος. Πράγματα που η Αναρχικοί μέσα στην ιστορία τους έχουν διδαχτεί με τον χειρότερο τρόπο!

ΥΓ: Όταν είχα διαβάσει για πρώτη φορά το κείμενο του α-πολίτικου καφενείου δεν μπορούσα να συμφωνήσω παραπάνω. Όμως επειδή κάποιοι προσπαθούν να προσβάλουν την νοημοσύνη μας δε σημαίνει ότι κάποιοι δεν μπορούμε να θυμόμαστε το πότε και το τμήμα ποιας συγκυρίας ήταν συγγραφή αυτού του κειμένου. Και είναι τραγικό να χρησημοποιείται ως μέσο για την επίτευξη της στοχοποίησης της ανωνυμίας.

ΥΓ2: Ξέρω ότι πολλοί θα θεωρήσουν την κριτική μου δυσανάλογη της θέσης μου, σε σχέση με την ασφάλεια που μου παρέχει η ανωνυμία μου και σε σχέση με την "στοχοποίηση" που μπορεί για άλλη μια φορά να νιώθουν κάποιοι για τους εαυτούς τους ή και για κάποιους άλλους, πιθανότατα πιο επαναστάτες από εμένα. Αλλά η πρόθεση μου δεν είναι να στοχοποιήσω ούτε να κράξω κανέναν. Ο καθένας σε αυτή τη ζωή κάνει της επιλογές του και τραβάει το δρόμο του. Και σίγουρα ο καθένας έχει να πει και αυτός όπως όλοι την μαλακία του! Το συγκεκριμένο πόστ είναι μια ελάχιστη προσπάθεια να σταματήσει αυτό το ντόμινο κατινίστικου και άκρως αντρικών (καποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να μετράμε τα επαναστατόσημα λες και είναι εκατοστά καμιας πούτσας) ανακοινώσεων.

Γελάει ο κόσμος... λύστε τα θέματα σας όσοι τα έχετε με όποιους τα έχετε... Από ότι φένεται από τις ανακοινώσεις σας και τα ποστ σας γνωρίζεστε καιρό... Όσο και αν σας κάνει εντύπωση... δεν αφορούν ούτε όλη την αναρχία... και σίγουρα ούτε την κοινωνία.

Συντροφικά.

από @καλα τα λες 07/06/2015 4:52 πμ.


... αλλα καποια στιγμη θα χρειαστει να καταλαβουμε οτι τα "προσωπικα ζητηματα" προκυπτουν ως αποτελεσματα πολιτικων συμπεριφορων, ακομα κι αν αφορουν σε σχεσεις μεταξυ συντροφων. Οση "κατινια"- μεγαλη ειρωνια να ομιλει οποιοσδηποτε για κατινια τη σημερον, ακομα δεν εχουμε καταλαβει οτι εισπραττει κανεις την αισθητικη που αποπνεει; - κι αν αυτα "μυριζουν". 

 

 

από και θα σοβαρεύαμε 07/06/2015 11:03 πμ.


Έχουν γραφτεί άπειρες αθλιότητες εναντίον συντρόφων, ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ, από ανώνυμους θρασύδειλους, οι οποίοι δε θα έγραφαν ποτέ αυτά που έγραψαν, αν έπρεπε να υπογράψουν με το όνομα τους.

Οι αναρχικοί επαναστάτες δε ντρέπονται για τις θέσεις τους.

Και όπως είπε και ο σύντροφος παραπάνω, για ποιά ανωνυμία στο διαδίκτυο μιλάς, όταν όλος ο χώρος χρησιμοποιεί gmail;

από (δεν ξέρω για άλλες χώρες) 07/06/2015 1:06 μμ.


Βασικά δεν υπάρχει Έλληνας κομμουνιστής* που να είχε σοβαρή δράση κατά της κατοχής των Γερμανών ή της χούντας των συνταγματαρχών και να μην έκανε δημόσια επώνυμη τοποθέτηση. Αναφέρω αυτές τις δύο περιπτώσεις γιατί είναι οι πιο βίαιες που έχει γνωρίσει η Ελλάδα.

(*ναι, προφανώς και κάποιοι αναρχικοί, αλλά η πλειοψηφία δήλωναν κομμουνιστές τότε, δεν το κατηγοριοποιώ!)

από χαιρετίσματα 08/06/2015 1:11 μμ.


Γι' αυτό ειναι αδύνατη οποιαδήποτε συζήτηση στο ιντιμίντια (αλλά και αλλού)...

Γράφει ο αρχικός σχολιαστής μια άποψη (με την οποία συμφωνώ), και απαντάει κάποιος ότι το πρόβλημα είναι η ανωνυμία (άποψη με την οποία διαφωνώ). Ερχεται μετά κάποιος μετά και αναρωτιέται "για ποια ανωνυμία μιλάμε όταν χρησιμοποιούμε gmail;". Άλλα αντ' άλλων. Τι σχέση έχει το gmail με τη δυνατότητα ανώνυμου σχολιασμού στο ιντιμίντια; Άλλο η ανωνυμία του άρθρογράφου ή σχολιαστή σε ένα διαδικτυακό μέσο απέναντι σε αυτούς που τον διαβάζουν, άλλο η διαδικτυακή ανωνυμία απέναντι στο κράτος. Άλλους σκοπούς εξυπηρετεί η πρώτη, άλλους η δεύτερη. Τέλος πάντων, ο καθένας βγάζει το δικό του καημό.

Το πρόβλημα κύριοι δεν είναι η "ανωνυμία". Εγώ τώρα γράφω μια άποψη και είναι εντελώς περιττό να αναφέρω το όνομά μου. Είναι περιττό γιατί το κύρος ή μη της άποψης που εκφέρω δεν έχει καμία σχέση (ούτε θα έπρεπε να έχει) από το κύρος μου ως άνθρωπος. Η αξία μιας άποψης δεν έχει να κάνει με αυτόν που την εκφράζει.

Οποιος θέλει να γράψει επώνυμα, γράφει επώνυμα. Ο ίδιος αμέσως μετά μπορεί να γράψει κάπου αλλού ανώνυμα. Γενικά γράφω ανώνυμα και καλά κάνω, δεν είμαι περσόνα, διαδικτυακή ή άλλη. Η ανωνυμία είναι ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ. Και όχι δεν φταίει το μαχαίρι για τους φόνους, φταίει αυτός που κρατάει το μαχαίρι.

Αν φταίει κάτι είναι το κακό μας το κεφάλι, η αμορφωσιά μας, τα αντιπαθητικά τρολλ που γουστάρουν να σπέρνουν το διαδικτυακό χάος, και η ανοχή που δείχνει η Σ.Ο απέναντι σε σχολιαστές που δεν έχουν τίποτα να συνεισφέρουν πουθενά. Γενικά συμφωνώ με το αρχικό κείμενο. Η ποιότητα των σχολίων παντού είναι κάκιστη, (ιντιμιντια, social media, ενημερωτικά σάιτ) τα περισσότερα είναι επιεικώς απαράδεκτα και περισσότερο καλύπτουν την ανάγκη του κάθε μηδενικού να γίνει κάποιος.

 

Εχω να προτείνω, λίγοτερη ανοχή και πιο αυστηρά κριτήρια στο ποια σχόλια περνάνε. Σε κανέναν δεν θα λείψουν μερικές δεκάδες μαλακίες λιγότερες κάτω από κάθε θέμα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License