όταν τα γουρούνια φτάνουν ψηλά (ως το everest)

Κείμενο αντιπληροφόρησης για τον νικηφόρο εργατικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και την αγριανθρωπιά της αλυσίδας Everest. Το κείμενο μοιράζεται στις γειτονιές της πλ. Βικτωρίας, της Βάθης και του Αγ. Παντελεήμονα.

post image

όταν τα γουρούνια φτάνουν ψηλά (ως το everest)

ένα κείμενο για τους εργαζόμενους-λάστιχο, την τρομοκρατία και την αγριανθρωπιά των εταιριών

…γιατί τελικά το μόνο μάταιο είναι η ματαιότητα

Ένα κείμενο για την απίστευτη ιστορία της εργοδοτικής ασυδοσίας, της τρομοκρατίας και της αγριανθρωπιάς των Everest απέναντι σε μια εργαζόμενη στην αλυσίδα. Ένα κείμενο για έναν αγώνα που τελικά, κάτω από το μαζικό κύμα των αντιδράσεων, τις κινήσεις και την αποφασιστικότητα της αλληλεγγύης, τους αποκλεισμούς των καταστημάτων, κερδήθηκε (με την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης 9.500€).

Και έτσι, ένα κείμενο αντιπληροφόρησης που θέλει να καταδείξει την αξία των αντιστάσεων, του αγώνα και της αλληλεγγύης, το γεγονός ότι όλα κερδίζονται, φτάνει μόνο να τα διεκδικήσουμε…

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Εμείς φταίμε! Θελήσαμε να επιλέξουμε έναν πιασάρικο τίτλο για το κείμενο μας, που όμως είναι προβληματικός, κατάφορα άδικος και προσβλητικός. Για τα γουρούνια, φυσικά. Γιατί ένα γουρούνι:

  • Ποτέ μα ποτέ δεν θα ανάγκαζε μια εργαζόμενη να βρίσκεται διαρκώς σταντ-μπάι με το κινητό ανοιχτό ακόμη και όταν είχε ρεπό, έτοιμη να ανταποκριθεί οποιαδήποτε στιγμή για δουλειά. Ποτέ δεν θα την πίεζε να δουλεύει ταυτόχρονα σε χίλια δύο διαφορετικά πόστα μέσα στο μαγαζί, δεν θα της στερούσε το διάλειμμα, δεν θα απαιτούσε να τρέχει διαρκώς σαν παλαβή για να προλάβει τη δουλειά, να γίνεται χίλια κομμάτια ξανά και ξανά επί μέρες, βδομάδες, μήνες και χρόνια.
  • Φυσικά σε ένα γουρούνι δεν θα περνούσε ποτέ από το μυαλό να καταστρατηγήσει το ωράριο εργασίας, να επιβάλλει απλήρωτες υπερωρίες, να παραβεί την εργατική νομοθεσία.
  • Ένα γουρούνι ξέρει τι σημαίνει δουλειά· δεν θα διανοούταν να ελέγχει τους υπαλλήλους του για το πιο μικρό και ασήμαντο λάθος όταν αυτοί αποδεδειγμένα τρέχουν σαν παλαβοί. Και πολύ περισσότερο όταν το όποιο λάθος δεν του κοστίζει τελικά τίποτα. Έτσι, ένα γουρούνι δεν θα έδινε δεκάρα τσακιστή αν μια εργαζόμενη έβαζε 2€ στο ταμείο και πάνω στη φούρια της δουλειάς ξεχνούσε να δώσει απόδειξη στον πελάτη. Ειδικά αν η συγκεκριμένη εργαζόμενη δούλευε 13 ολόκληρα χρόνια στο μαγαζί του
  • Και εννοείται, το γουρούνι είναι πολιτισμένο ον, δεν υπήρχε περίπτωση για τα 2€ που μπήκαν στο ταμείο χωρίς να κοπεί απόδειξη, να απαγάγει την εργαζόμενή του. Το γουρούνι δεν ζει σε μια χώρα που απαγάγουν ανθρώπους, αν είναι δυνατόν!
  • Ένα γουρούνι δεν υπήρχε περίπτωση λοιπόν να την οδηγήσει με ψέματα στα κεντρικά γραφεία της εταιρίας του, να την κλειδώσει μέσα, να της απαγορεύσει το τηλέφωνο, να την απειλεί ότι θα της κάνει μήνυση, ότι θα την κυνηγήσει η εφορεία, ότι θα της επιβληθεί πρόστιμο δεκάδων χιλιάδων ευρώ(!!!). Ότι θα αναλάβει το ίδιο να μην ξαναβρεί ποτέ και πουθενά δουλειά. Να την τρομοκρατήσει, να την κάνει κουρέλι, να την δει  απεγνωσμένη, συγχυσμένη και διαλυμένη και φυσικά να μην την αφήσει να φύγει αν δεν υπογράψει πρώτα οικειοθελή παραίτηση.
  • Το γουρούνι δεν είναι διεστραμμένο, δεν σκέφτεται έτσι, σε καμιά περίπτωση δεν απαγάγει ανθρώπους, τους εξυβρίζει και τους απειλεί για να τους αναγκάσει να παραιτηθούν και να γλιτώσει έτσι την εργατική αποζημίωση για 13 χρόνια συνεχόμενης δουλειάς.
  • Και βέβαια, ένα γουρούνι ούτε που θα καταδεχόταν ποτέ να μπει σε ένα μαγαζί όπως το Everest που συμβαίνουν όλα αυτά.
  • Και θα σκεφτόταν, επιπλέον, ότι οι κάμερες πάνω από τα ταμεία διέπονται από ειδική κρατική άδεια και τοποθετήθηκαν υποτίθεται για να αποτρέπουν κλοπές και ληστείες, όχι για να κατασκοπεύουν τους υπαλλήλους –απαγορεύεται κατηγορηματικά!– και να καταγράφουν τις κινήσεις ή το όποιο ασήμαντο λάθος τους. Το γουρούνι θα άρχιζε να αμφιβάλλει πολύ για την έννοια του νόμου και της τάξης και για τον ποιον τελικά εξυπηρετεί η ύπαρξη και η εφαρμογή τους.

Έτσι το γουρούνι δεν θα γίνει ποτέ του άνθρωπος. Πολύ περισσότερο, μεγαλοστέλεχος ή ιδιοκτήτης μιας πολυεθνικής επιχείρησης σε έναν από τους μεγαλύτερους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας. Και θα είναι καταδικασμένο να βλέπει σε όλη του τη ζωή μια κοινωνία να την κυλάν στη λάσπη. Εκτός και αν αυτή η κοινωνία σηκωθεί και απαιτήσει τη ζωή της και το μέλλον της. Μόνο τότε γουρούνια και άνθρωποι θα μπορέσουν να ζήσουν χωρίς τα κτήνη…

αλληλεγγύη στους αγώνες για την υπεράσπιση της εργασίας και της ζωής

συνέλευση πλ. Βικτωρίας

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η συνέλευση της πλ. Βικτωρίας δημιουργήθηκε ενστικτωδώς ως ακαριαία απάντηση στο φασιστικό πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες τον Μάη του ’11, στους ξυλοδαρμούς, τα μαχαιρώματα, την επιβολή του φόβου και της βίας. Τέσσερα χρόνια μετά, έχει απλώσει τη δράση της σε πολλά και πολύ διαφορετικά πεδία: ένα από τα σημαντικότερα είναι η υποστήριξη των εργατικών αγώνων που πραγματοποιούνται από τα σωματεία βάσης, ιδιαίτερα όταν αυτοί αφορούν εργασιακούς χώρους που βρίσκονται στη γειτονιά.

Η συνέλευση πραγματοποιείται στον χώρο της πλατείας κάθε Τετάρτη στις 7.00μμ.
Τηλ. επικοινωνίας: 6976739070. Mail: plateia.viktorias@gmail.com.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

τρομοκρατία στα everest

Όσο απίστευτα και αν ακούγονται, τα γεγονότα που περιγράφονται στο κείμενο είναι πέρα για πέρα αληθινά. Είναι η ιστορία της Ιωάννας, μιας εργαζόμενης στο Everest της Αγ. Μελετίου που έτυχε να βρεθεί απέναντι στον εφιάλτη του κόσμου των αφεντικών, στην εργοδοτική τρομοκρατία και την αθλιότητα μιας εταιρίας που νιώθει παντοδύναμη.

Η αλήθεια είναι ότι μόνη της και απέναντι στα Everest και τον πολυεθνικό όμιλο Vivartia της MIG (όπου και ανήκει η συγκεκριμένη εταιρία), η Ιωάννα δεν θα είχε καμία τύχη. Αυτό που αλλάζει τα πράγματα στη ζυγαριά είναι η συλλογική δύναμη των σωματείων βάσης, των ανεξάρτητων δηλαδή και οργανωμένων από τα κάτω εργατικών σωματείων που εδώ και 11 χρόνια παρεμβαίνουν αποφασιστικά στην περίπτωση κάθε εργαζόμενης και εργαζόμενου που απευθύνεται σε αυτά. Και που μέχρι τώρα δεν έχουν χάσει καμία μάχη· όλα αυτά τα χρόνια ένας μεγάλος αριθμός εταιριών, κάθε είδους και μεγέθους, ανακάλυψαν ότι η παντοδυναμία τους σταματά εκεί ακριβώς που αρχίζουν οι συλλογικοί εργατικοί αγώνες, εκεί που η αλληλεγγύη αποφασίζει να θέσει τα δικά της όρια στην επίθεση ενάντια στον κόσμο της εργασίας.

Δεν ήταν ένας εύκολος αγώνας. Τα σωματεία όλα αυτά τα χρόνια βρέθηκαν απέναντι σε μια αλητεία δίχως τέλος: από τα μαγαζιά της νύχτας και τα όπλα των μπράβων μέχρι τις μεγάλες εταιρίες και τους πολυεθνικούς ομίλους με τα ακριβοπληρωμένα νομικά τμήματα και τις απεριόριστες προσβάσεις στην εξουσία. Και σε μία τουλάχιστον περίπτωση, αυτής της Κωνσταντίνας Κούνεβα, απέναντι στον μαφιόζικο στρατό ενός οργανωμένου παρακράτους, γερά εδραιωμένου στα δύο κόμματα εξουσίας –ΝΔ και ΠΑΣΟΚ– που λυμαινόταν τις δουλειές που μοίραζε αφειδώς ο δημόσιος τομέας. Το οξύ όμως που κατέκαψε τα μάτια και το κορμί της Κωνσταντίνας πληρώθηκε πανάκριβα από τις εταιρίες και τις μαφίες τους. Γιατί…

μίσος ταξικό forEVER EST

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License