ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ

Τα πιο υποτιμημένα και καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας βρίσκονται μπροστά σε μια σχεδόν ολοκληρωτικά ναρκοθετημένη συνθήκη εκβιασμών και διλημμάτων που μπαίνουν «από τα πάνω», δηλαδή από τα αφεντικά και την κυριαρχία. Η ένταση που έχει δημιουργηθεί γύρω από ένα «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ» αντανακλά έναν αγώνα δρόμου για το ποιο εξουσιαστικό μπλοκ θα ελέγχει και θα διαχειρίζεται με περισσότερο ή λίγο λιγότερο εκμεταλλευτικούς όρους τις ζωές μας.

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ

Τα  πιο  υποτιμημένα  και  καταπιεσμένα  κομμάτια  της  κοινωνίας  βρίσκονται  μπροστά  σε  μια  σχεδόν ολοκληρωτικά ναρκοθετημένη συνθήκη εκβιασμών και διλημμάτων που μπαίνουν «από τα πάνω», δηλαδή από τα αφεντικά και την κυριαρχία. Η ένταση που έχει δημιουργηθεί γύρω από ένα «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ» αντανακλά  έναν  αγώνα  δρόμου  για  το  ποιο  εξουσιαστικό  μπλοκ  θα  ελέγχει  και  θα  διαχειρίζεται  με περισσότερο ή λίγο λιγότερο εκμεταλλευτικούς όρους τις ζωές μας. Τα ΜΜΕ διαχέουν και καναλιζάρουν τη μετωπική σύγκρουση των δυο πόλων εξυπηρετώντας τη «στρατηγική του σοκ», πλήρως εναρμονισμένη με τους κανόνες του θεάματος, εκμαιεύοντας τον αναντίρρητο χαρακτήρα της και σπέρνοντας πανικό.  Στην πραγματικότητα, απέναντι στα επίπλαστα διλήμματα όσων προσπαθούν να μας πείσουν για τον ερχομό της ανάπτυξης και της ευημερίας, για το τέλος της λιτότητας και των Μνημονίων, η μόνη βεβαιότητα που προβάλει  είναι  η  συνεχιζόμενη  χρεοκοπία.  Η  χρόνια  χρεοκοπία  που  ως  αναπόδραστο  κομμάτι  της καπιταλιστικής κρίσης επιβάλει και διαιωνίζει ένα καθεστώς ολοκληρωτικής αφαίμαξης των «από κάτω». Η μόνη  αναγκαιότητα  των  «από  τα  κάτω»,  των  υποτιμημένων,  φτωχοποιημένων  κοινωνικών  κομματιών, ντόπιων  και  μεταναστών,  είναι  να  πάρουν  τις  ζωές  τους  στα  χέρια  τους.  Είναι  να  μην  συνηθίσουν στην ανάθεση και σε ελπίδες εξανθρωπισμού, παρά να συγκρουστούν με το χρεοκοπημένο κόσμο των αφεντικών και να ανατρέψουν τον καπιταλισμό.

Είτε με «ΝΑΙ» είτε με «ΟΧΙ» έρχεται «Μνημόνιο 3»

Ο μέχρι χθες ανένδοτος στη σωτηρία της Ελλάδας, Σόιμπλε,  αλλά και τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ο πρωθυπουργός,  το  έχουν  καταστήσει  σαφές:  το  «ΟΧΙ»  δεν  σημαίνει  έξοδος  από  το  ευρώ.  Η υποτιθεμένη ρήξη με τους δανειστές και τα ντόπια και διεθνή συμφέροντα που εξυπηρετούν, δεν υπάρχει ως ενδεχόμενο. Η μόνη ρήξη που θα δούμε είναι αυτή των χιαστών όλων όσοι, από τις πολλές κωλοτούμπες, προσπαθούν να μας πείσουν ότι ένα «ΟΧΙ» ενδεχομένως να σημάνει το τέλος της λιτότητας και των Μνημονίων.

Κατά έναν περίεργο τρόπο, όλοι όσοι συστρατεύονται στο «ΟΧΙ», φαίνεται πως ξεχνούν το πλέον σαφές: ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά ένα «ΟΧΙ» για να διαπραγματευτεί καλύτερα μία μελλοντική συμφωνία. Δηλαδή, το αντιμνημονιακό  κόμμα  σχεδιάζει  να  περάσει  δικό  του  Μνημόνιο  έχοντας  πλήρη  νομιμοποίηση  να  μην περάσει Μνημόνιο των άλλων, των «αντιδραστικών». Άλλωστε, σε αυτό το συμπέρασμα δεν μας οδηγεί η δισέλιδη αποδοχή της  πρότασης  των  «Θεσμών»  από  τον  Τσίπρα;  Οι  «κόκκινες  γραμμές»  του  ΕΚΑΣ,  των φοροαπαλλαγών για τους αγρότες και των εργασιακών αλλαγών μας αποχαιρέτησαν ήδη. Ή μήπως χρειάζεται να αναφέρουμε και την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας για διετή συμφωνίαμε μέτρα 29 δις; Ή μήπως, ακόμα χειρότερα, να υπενθυμίσουμε τα 8 δις μέτρα που πρότεινε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ ή τη  συμφωνία  της  20ης Φλεβάρη που ποτέ δεν μας  ανακοίνωσε  το  περιεχόμενό της; Οι  κινήσεις  αυτές δείχνουν  με  τον  πλέον  ξεκάθαρο  τρόπο  ότι  ένα  «ΟΧΙ»  έρχεται  απλά  ως  άλλοθι  για  μια  καλύτερη διαπραγμάτευση και τον εγκλωβισμό μας στο «Μνημόνιο 3» που θα προκύψει από τη νομιμοποίηση της κάλπης. Ένα «Μνημόνιο 3» που θα έρθει και με το «ΝΑΙ».

Μίσος ταξικό, σφαλιάρες και κλωτσιές στο ντόπιο αφεντικό

Είναι  ξεκάθαρο  από  όλο  το  νεοφιλελεύθερο,  δεξιό  και  ακροδεξιό  συρφετό  ότι  το  «ΝΑΙ»  εξαπλώνει  την ευρωπαϊκή και ελληνική βαρβαρότητα στις πλάτες όλων όσοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Το εξουσιαστικό μπλοκ  που  έχει  συσπειρωθεί  γύρω  από  το  «ΝΑΙ»  είναι  οι  τοποτηρητές  της  ακραίας  εκμεταλλευτικής συνθήκης, του ολοκληρωτικού προσώπου του καπιταλισμού και των αμείλικτων πολιτικών κερδοφορίας του Κεφαλαίου και της Αγοράς.

Το πιο σημαντικό γεγονός των ημερών ήταν η αντίδραση των αφεντικών στον έλεγχο  κίνησης  των  κεφαλαίων  (capital controls)  και  το  κλείσιμο  των  τραπεζών.  Με  το  ενδεχόμενο  να υπερψηφιστεί  το  «ΟΧΙ»,  τα  ντόπια  αφεντικά  προβαίνουν  σε  σπασμωδικές  και  εκδικητικές  κινήσεις  που φανερώνουν  με  τον  πλέον  αδίστακτο  τρόπο  το  τι  είναι  ικανοί  να  κάνουν  για  την  διασφάλιση  των συμφερόντων τους. Αναγκαστικές άδειες, άδειες άνευ αποδοχών, μη καταβολή της μισθοδοσίας,  lock-out, προτροπές  στους  εργαζόμενους  να ψηφίσουν «ΝΑΙ» και  να  συμμετάσχουν  στις  συγκεντρώσεις  υπέρ  του «(παρα)ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΑΡΑ ΜΑΣ» και απειλές περί μη βιωσιμότητας της επιχείρησης αν επικρατήσει το «ΟΧΙ». Μπροστά σε αυτή την εργοδοτική επίθεση,  πολλοί  εργαζόμενοι  βρέθηκαν  μόνοι  και  ανυπεράσπιστοι.  Επίσης,  ένα ποσοστό  των εργαζομένων, που δεν πείσμωσαν στους εκβιασμούς, θα ψηφίσει «ΝΑΙ» λόγω της τρομοκρατίας για απώλεια της δουλειάς.

Ναι, φυσικά και χαιρόμαστε που τα αφεντικά και τα τσιράκια τους τρέμουν από φόβο μήπως κλείσουν οι επιχειρήσεις  τους  επειδή  η  αγορά  έχει  σταματήσει  να  κινείται.  Ας  είμαστε,  όμως,  ειλικρινείς:  Θα  ήταν απείρως πιο όμορφο να χάσουν τον ύπνο τους από την όξυνση της δικής μας αντιπαράθεσης με την τάξη τους και όχι από το ψευτοδίλημμα ενός δημοψηφίσματος που έρχεται «από τα πάνω».

 

Η εθνική ενότητα είναι μια απάτη

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε αφενός να μπλεχτεί στα δικά του αδιέξοδα (για έναν εξανθρωπισμένο καπιταλισμό), στις δικές του  εσωτερικές  διαφωνίες  (για  ρήξη  ή  συμφωνία)  και αφετέρου στην αναμενόμενα εκβιαστική κεφαλαιοκρατική πολιτική των δανειστών. Αποφάσισε  να  προκηρύξει  δημοψήφισμα  για  να ζητήσει την εκ νέου νομιμοποίησή του από το εκλογικό σώμα. Οι ψηφοφόροι καλούνται για ακόμη μια φορά να αναγνωρίσουν τον εχθρό έξω από την Ελλάδα. Η επίκληση στη διαταξική και υπερταξική εθνική ενότητα μέσα από καινοφανείς εκφράσεις του στυλ «Η υπερήφανη Ελλάδα που αντιστέκεται και δεν θα γονατίσει», αποκρύβει  τις  οικονομικές  ανισότητες  και  αμβλύνει  τις  ταξικές  αντιθέσεις.  Παρότι  ο  συρφετός  των «(παρα)ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΑΡΑ ΜΑΣ» συγκροτείται τόσο με εθνικά κριτήρια όσο και με (δια)ταξικά συμφέροντα, όπως ήταν αναμενόμενο,  δεν  βλέπουμε  να  διαμορφώνεται  ένα  ανάλογο  ρεύμα οργανωμένης ταξικής  αντεπίθεσης  από  την  άλλη πλευρά. Αυτό που μπαίνει πάλι από το παράθυρο είναι οι εθνικές νοηματοδοτήσεις της αόριστης έννοιας του «λαού», που θα πει ξανά «ΟΧΙ» όπως το ’40 και δεν θα επιτρέψει τη λεηλασία της πατρίδας. Δυστυχώς, η δίκαιη ταξική οργή πολλών ψηφοφόρων του «ΟΧΙ» απέναντι στους ντόπιους και διεθνείς εκπροσώπους του Κεφαλαίου  φιλτράρεται  με  ενέσεις  εθνικοφροσύνης  για  μια  καλύτερη  και  δικαιότερη  Ελλάδα,  σε  τελική ανάλυση  για  έναν  καλύτερο  και  δικαιότερο  καπιταλισμό.

Σαφώς  και  αναγνωρίζουμε  τις  ριζοσπαστικές διαθέσεις  ενός  μεγάλου  κομματιού  του  «ΟΧΙ»,  αλλά  παράλληλα  αναγνωρίζουμε  και  τον  περαιτέρω αυτοεγκλωβισμό και εκτόνωση που προσφέρει η κάλπη αυτή τη στιγμή. Η υπερπροβολή της ταξικότητας του «ΟΧΙ» περισσότερο απαντά στις φαντασιώσεις μας παρά στην πραγματικότητα. Το δίπολο «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ» σε καμία περίπτωση δεν έχει μόνο χαρακτηριστικά αντικαπιταλιστικής πάλης και ανατροπής, παρότι η επίθεση που δεχόμαστε  από τους  καπιταλιστές  δεν  έχει  προηγούμενο.  Τι  κοινά συμφέροντα έχουμε  με  το  «ΟΧΙ»  των Καμμένων Ελλήνων που απείλησαν με παραίτηση από την κυβέρνηση επειδή θα μειωθούν οι δολοφονικές στρατιωτικές δαπάνες; Τι κοινά συμφέροντα έχουμε με όσους στο όνομα της εθνικής συμφιλίωσης πατάνε πάνω στα κεφάλια μας;

Bring the war home ή αλλιώς... να φέρουμε τον πόλεμο πίσω στην Ελλάδα

Όσο βαθαίνει ο πόλεμος που μας έχουν κηρύξει καλλιεργώντας φόβο και μοιρολατρία, άλλο τόσο θα προβάλει επιτακτικά η ανάγκη της κοινωνικής ζύμωσης, της συνδιαμόρφωσης και της συλλογικοποίησης των μικρών και μεγάλων λύσεων που θα προκύπτουν από εμάς για εμάς. Τα σωματεία και οι εργατικές συλλογικότητες βάσης, οι συνελεύσεις γειτονιών, τα δίκτυα αλληλεγγύης, το άνοιγμα νέων καταλήψεων, είτε  ως στεγαστικά εγχειρήματα είτε  ως κυψέλες αγώνα, τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία και πλήθος άλλων κινηματικών εγχειρημάτων είναι οι δομές που βάζουν αναχώματα στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Οι απαλλοτριώσεις των super-market, οι συλλογικές  κουζίνες  και τα δίκτυα  τροφοδοσίας, τα μαθήματα  αυτομόρφωσης  και  ανταλλαγής  τεχνογνωσίας, τα παιδικά  εργαστήρια, οι μαχητικές απεργίες, οι συκρουσιακές πορείες, το σαμποτάζ και η άμεση δράση αναδεικνύουν τον πλούτο και την πολυμορφία των απαντήσεων που δίνουμε. Η αυτοοργάνωση δεν είναι μόνο υπαρκτή, αλλά και πιο αναγκαία από ποτέ.

Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι αν θα στηρίξουμε, συμμετέχοντας σε ένα δημοψήφισμα, τη ρήξη με την Ε.Ε. Το στοίχημα είναι να αμφισβητήσουμε έμπρακτα στο βαθμό που μας αναλογεί την κυρίαρχη άποψη  ότι  η  ζωή  μας  εξαρτάται  από  το  Κράτος,  τους  μηχανισμούς  του  και  την  εύρυθμη  κίνηση  και αναπαραγωγή του Κεφαλαίου. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως ο συνεχής, αντιθεσμικός και αντιιεραρχικός ταξικός αγώνας είναι το μόνο χρέος που μας αναλογεί. Να μην αφήσουμε τα αφεντικά,  μικρά και μεγάλα - ντόπια και διεθνή, να συνεχίσουν να κοιμούνται ήσυχα. Να μην αναθέσουμε σε καμιά κυβέρνηση το μέλλον της ζωής μας.

 

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΚΑΛΠΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

ΝΑ ΑΚΥΡΩΣΟΥΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ

ΝΑ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΔΟΜΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΝΑ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

 

Αναρχικοί και Αναρχικές ενάντια στα εθνικά διλήμματα

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License