Νίκος Πλουμπίδης η τραγικότερη μορφή ενός αγωνιστή της αριστεράς

.

Σχόλιο της σύνταξης

Δεν γίνετε να μην αφιερώσεις ένα σημείο στο σαιτ σε έναν άνθρωπο που εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου 1954 για της ιδέες του. Ο Νίκος Πλουμπίδης εκτελέστηκε δυο φόρες , μια από το δεξιό – φασιστικό καθεστώς της εποχής και μια ψυχικά από το κόμμα στο οποίο ανήκε, που την ώρα της σύλληψης και εκτέλεσης του τον έβγαζε χαφιέ και πράκτορα της ασφαλείας. Ανεξάρτητα αν μας χωρίζουν μεγάλες διαφορές με τους μαρξιστές -λενινιστές ο Νίκος Πλουμπίδης είναι ένα από τα πιο τραγικά πρόσωπα της αριστεράς και του εργατικού κινήματος της χώρας.

Στις 3 Αυγούστου 1953, το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Νίκος Πλουμπίδης καταδικάζεται σε θάνατο για κατασκοπεία και λίγες μέρες αργότερα οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Η δίκη του στο στρατοδικείο της Αθήνας ξεκίνησε στις 24 Ιουλίου 1953, καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο, και εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου 1954.

Ο Νίκος Πλουμπίδης γεννήθηκε στο χωριό Λαγκάδια της Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη 1902 από φτωχή αγροτική οικογένεια. Το 1926 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Παράλληλα συνέχισε τη δράση του στο δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα και εκλέχτηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων. Το Μάρτη του 1931 συνελήφθη για τη συνδικαλιστική δράση του και καταδικάστηκε. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, πέρασε στην παρανομία. Το 1937 βρίσκεται στο Βόλο, καθοδηγητής του Γραφείου Περιοχής της Θεσσαλίας.

Το 1938 γυρίζει στην Αθήνα και εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και στη συνέχεια του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ. Από το 1946 αναλαμβάνει την καθοδήγηση της παράνομης οργάνωσης του ΚΚΕ στην Αθήνα. Η δράση του κατά την Αντίσταση σπουδαία καθώς ανήκει στους καθοδηγητές των κινητοποιήσεων της Αθήνας ενάντια στους κατακτητές. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου θα παραμείνει στην Αθήνα. Παρά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, ο ίδιος δεν σταματά λεπτό να εργάζεται για την ανασύνταξη των δυνάμεων του κόμματος. Η προσπάθειά του, ενώ είναι καταζητούμενος, να σώσει το Μπελογιάννη από την εκτέλεση, αναλαμβάνοντας με επιστολή του την ευθύνη για την οργάνωση του ΚΚΕ, αποτυγχάνει.

Η «κατηγορία»…

Ο Νίκος Πλουμπίδης συλλαμβάνεται ύστερα από σύντομο χρονικό διάστημα και τον περιμένει η ίδια τύχη. Θα βρεθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα χαρακτηρισμένος ως «πράκτορας του εχθρού» με απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ η οποία αργότερα θα χαρακτηριστεί «τραγικό λάθος». Η σύλληψή του ανακοινώνεται στις 25 Νοεμβρίου 1952. Δύο ημέρες αργότερα ο ραδιοσταθμός του ΚΚΕ από το Βουκουρέστι μεταδίδει ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής – η οποία βασιζόταν σε ολιγοσέλιδο πόρισμα που είχε εγκρίνει το Πολιτικό Γραφείο πριν τη σύλληψή του – που χαρακτηρίζει τον Πλουμπίδη «πράκτορα» της Ασφάλειας και των Άγγλων.

Ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά να αποκηρύξει το ΚΚΕ. Χαρακτηρίζει οδυνηρή για κείνον μα σεβαστή την ανακοίνωση της ΚΕ, δηλώνει ότι θα πεθάνει κομμουνιστής ενώ τονίζει την πίστη του ότι το κόμμα θα αντιληφθεί ότι οι πληροφορίες που είχε ήταν εσφαλμένες και θα τον αποκαταστήσει. Το στρατοδικείο τον καταδικάζει σε θάνατο με την κατηγορία της «κατασκοπείας».

Τον Ιούλιο του 1953, το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε «δις εις θάνατο». Μετά την καταδικαστική απόφαση παρέμεινε για μισό περίπου μήνα στο παράρτημα-φυλακή του σανατορίου «Σωτηρία». Tην αυγή της 14ης Αυγούστου του 1954 μεταφέρθηκε στο δάσος του Δαφνιού όπου και εκτελέστηκε επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστη καρτερικότητα, ακλόνητη αφοσίωση στο κόμμα και τις ιδέες του αρνούμενος θεία μετάληψη και κάλυψη των ματιών του, τραγουδώντας την «Διεθνή»

Η αποκατάσταση…

Το 1956, μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, αποφασίστηκε η επανεξέταση της υπόθεσης από επιτροπή η οποία κατέληξε σε δυο διαφορετικά πορίσματα, τα οποία συνέκλιναν στην απαλλαγή του Πλουμπίδη, την αποκατάστασή του ως μέλος του ΚΚΕ και της ΚΕ και στην απόδοση ευθυνών στους Ζαχαριάδη, Μπαρτζώτα και Βλαντά. Η μνήμη του αποκαταστάθηκε με απόφαση της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ.

 

Δείτε και αυτό:  Τα γράμματα Πλουμπίδη από τη φυλακή

Πηγή:  tvxs.gr


http://eleftheriakos.gr

από el quinto regimiento 15/08/2015 5:34 μμ.


ο Νίκος Πλουμπίδης ήταν ιδρυτής και επικεφαλής της ΟΠΛΑ :-). Η ΟΠΛΑ ήταν ελευθεριακή, κατα τους ελευθεριακούς, αναρωτιέμαι :0

Ο Πλουμπίδης ήταν επίσης επικεφαλής ενός από τους δυο βασικούς παράνομους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην Ελλάδα, ενός μηχανισμού που είχε αλωθεί εκ των έσω από ασφαλίτες (μια συγκεκριμένη γιάφκα στην Αθήνα ήταν σίγουρα ελεγχόμενη από την ασφάλεια) και πιάστηκε κόσμος και κοσμάκης.

Ο Μπελογιάννης στάλθηκε στην Ελλάδα ακριβώς για να αναδιοργανώσει τον παράνομο μηχανισμό με ρητή εντολή να μην επικοινωνήσει με κανέναν μηχανισμό. Να φτιάξει το δικό του. Σε περιόδους άγριας παρανομίας, η επαναστατική παρακαταθήκη ήταν η δημιουργία παράλληλων και ανεξάρτητων μηχανισμών ετσι ώστε αν κάποιος αλωθει από την ασφαλεια, οι άλλοι να διασωθούν. Ηταν τόσο δύσκολα τα πράγματα για τον Μπελογιάννη , που ο ίδιος αναγκάστηκε να ερθει σε επαφη με τον μηχανισμο του Πλουμπίδη, αφου πρώτα επικοινώνησε με την ηγεσία έξω.

Τελικά ο Μπελογιάνης και άλλοι συνελλήφθησαν στην γιάφκα του μηχανισμού του Πλουμπίδη.

Η ιστορία έχει και συνέχεια.

Σε όλη την ιστορία των επαναστατικών κινημάτων ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ δεν ματάγινε ποτέ αρχηγός παράνομου μηχανισμού, εν προκειμένω ο Πλουμπίδης, να δημοσιεύει σε εφημερίδα ότι δέχεται να ανταλλάξει τη θέση του στο ικρίωμα με αυτή ενός άλλου πιασμένου ηγέτη, αυτή του Μπελογιάννη !! 

Κι αυτό έγινε στη δεύτερη δίκη Μπελογιάννη, μια δίκη στην οποίο ο Μπελογιάννης πήγαινε με την κατογορία κατάσκοπου για ξένα συμφέροντα επειδή ήρθε στην Ελλάδα παράνομα από χώρα του ανατολικού μπλοκ. 

το ΚΚΕ στην εξορία είχε κάθε λόγο λοιπόν να πιστεύει ότι ο Πλουμπίδης έπαιζε παιχνίδια και ήταν ΥΠΟΠΤΟΣ. Και γι αυτό πρώτα ανακοινωσε μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού Ελεύθερη Ελλάδα ότι ο Πλουμπίδης ειναι εκτός Ελλάδας, δίνοντας το σήμα στους συντρόφους στην παρανομία να ξεκόψουν από τον Πλουμπίδη και μετά, όταν πιάστηκε, ότι ήταν πράκτορας.

Αν δεν γνωρίζεις ομως ολη την ιστορία καταλήγεις στο γνωστό:

οι κομμουνιστές έτρωγαν τους συντρόφους τους, 

ετσι δεν ειναι φίλε G;

+++

το πιο πιθανό ειναι οτι ο Πλουμπίδης δεν πίστευε πια στο παράνομο μηχανισμο. Κάτω από το βάρος των δυσκολιών και των κακουχιών, πίστευτε οτι με την αλλοπρόσαλλη τακτική του ο κοσμος θα ακολουθούσε τη νόμιμη ΕΔΑ και θα εγκατέλειπε το μηχανισμό.

Χωρίς το μηχανισμό αυτό ομως διαλύθηκε το επανστατικό κινημα στη χώρα μας. Οι παλιοι αγωνιστές ξέκοψαν με τους νέους. Το 1957 συνέβη αυτό όταν η αντεπαναστατική ηγεσία διέλυσε ολο το παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ και μετέτρεψε ενα τεράστιο κινημα σε ακολουθητές των ρεφορμιστων ηγετών της ΕΔΑ.


 

(Η συντρόφισα - και στη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη- και αγωνίστρια Έλλη- Ελένη Παππά  λέει για τον Πλουμπίδη)

 Μερικούς μήνες μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη συνέλαβαν και τον Πλουμπίδη. Για το θέμα του Πλουμπίδη ήμουν η μόνη που απευθύνθηκα στην ηγεσία του κόμματος για να υποστηρίξω τη αθωότητά του. Πολλοί ήταν βεβαίως αυτοί που δεν είχαν πιστέψει ότι ήταν χαφιές αλλά δεν τολμούσαν να μιλήσουν και προπαντός να απευθυνθούν στην ηγεσία του Κόμματος. Εγώ κατάφερα μέσα από τη φυλακή, μέσα σε εκείνη την κατάσταση, να ειδοποιήσω το Κόμμα, προσπάθησα να τους δείξω ότι πραγματικά ο Πλουμπίδης δεν είναι χαφιές. Δεν τους είπα ότι το λέω εγώ αυθαίρετα, είπα: «Ερευνήστε αλλά κάνετε διακριτική έρευνα, γιατί είμαστε όλοι στο στόμα του λύκου».

 Ο Γιώργος Τρικαλινός είχε πει σε μια εκπομπή μας στον 902, ότι ήμουν η μόνη από το Κόμμα που ειδοποίησα την ηγεσία σχετικά με το θέμα αυτό κι ότι ο μόνος από τα μέλη τος Κεντρικής Επιτροπής που αντέδρασε φανερά ήταν ο καημένος ο Θέος, ο συνδικαλιστής, που είπε στην Κεντρική Επιτροπή ότι τα επιχειρήματα που δόθηκαν δεν τον έπεισαν ότι είναι χαφιές ο Πλουμπίδης. Εμείς οι δύο ήμασταν οι μόνοι που διατυπώσαμε ανοιχτά την αντίρρησή μας.

 Έλεγα στον εαυτό μου και καμάρωνα κάπως: «Μπράβο, Έλλη, έκανες αυτό που έπρεπε να κάνεις και όχι μόνο γιατί η συνείδησή σου το έλεγε αλλά και γιατί πονούσες για το Κόμμα». Έβλεπα ότι το Κόμμα λάθευε, ότι γλιστρούσε, ότι έκανε κακό στον εαυτό του. Ήταν και αυτό που με έκαιγε, δεν ήταν μόνο ο ίδιος ο Πλουμπίδης που τον ήξερα σαν αγωνιστή, σαν άνθρωπο που δούλεψα μαζί του στις φοβερές συνθήκες της αμερικανοκρατίας στην Αθήνα. Έβλεπα ότι το Κόμμα είχε πάρει έναν άσχημο κατήφορο. Η έγνοια μας ήταν να το κρατάμε ψηλά, όσο μπορούμε να το ωφελούμε και να μην το βλάψουμε ποτέ. Αυτή ήταν η βαθιά μου πεποίθηση.

 Και η απάντηση του κόμματος; Καθαίρεση. Μου ήρθε μια πελώρια απόφαση της Επιτροπής Πόλης της Αθήνας, που με καθαιρούσε από γραμματέα του Γραφείου των κρατουμένων.΄Εμεινα χωρίς καμία υπεύθυνη δουλειά. Από τότε η ζωή μου στη φυλακή έγινε ένας εφιάλτης. ΄Αργησα να καταλάβω πως πεποίθηση, μάλλον δόγμα απαραβίαστο για το κόμμα ήταν πως «το κόμμα δεν κάνει ποτέ λάθος». Και το συμπλήρωμά του: «Και αν κάνει λάθος, δεν θα το αναγνωρίσει ποτέ». (Την ισχύ αυτού του δόγματος, που την πλήρωσα ακριβά, τη συνάντησα και πολύ πρόσφατα) Ο Πλουμπίδης τελικά αποκαταστάθηκε. Αλλά, στην ουσία, ούτε ως σήμερα έχει αποκατασταθεί. Δεν είναι αποκατάσταση αυτή που έγινε. Αποκατάσταση σημαίνει να χυθεί φως σε όλη αυτή την υπόθεση: Γιατί; Ποιοι; Πώς; Απάντηση δεν έχει δοθεί.

 Ο Πλουμπίδης ήταν θύμα. Υπήρχαν όμως άλλοι που ήταν και θύτες και θύματα. Πρώτος απ’ όλους ο ίδιος ο Ζαχαριάδης και το οικτρό τέλος του. Υπήρξε μια συνεχής διαδοχή ανθρώπων που ήταν θύτες και θύματα. Ο Καραγιώργης*, για παράδειγμα, είναι από τις πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις καθώς από φίλος και συνεργάτης, συχνά και συνεργός- του Ζαχαριάδη, έγινε θύμα του.

 Για τον Καραγιώργη θέλω να πω δύο περιστατικά. Το ένα αφορούσε και τον Νίκο. Ο Νίκος στην Κατοχή ήταν αρραβωνιασμένος με μια κοπέλα από την Αμαλιάδα. Νομίζω ότι ο πατέρας της είχε μεγάλα κτήματα εκεί. Η κοπέλα είχε πάει στο βουνό, ήταν μαζί του. Ο Νίκος την αγαπούσε. Εκείνο το διάστημα υπεύθυνος στην Πελοπόννησο ήταν ο Καραγιώργης. Ανέθεσε στον Νίκο μια αποστολή μακριά από την έδρα τους. Όταν γύρισε από την αποστολή του, βρήκε την εξής κατάσταση: ο Καραγιώργης είχε κατηγορήσει την κοπέλα για κατάσκοπο, την είχε βασανίσει φρικτά, παρ ότι ήταν παντελώς αθώα. Τελικώς την αφήσανε, κι εκείνη τα μάζεψε και έφυγε και ούτε θέλησε να δει άνθρωπο, ούτε τον Νίκο ούτε κανέναν. Ο Νίκος είπε στον Καραγιώργη: «Μα αφού ήξερες ότι ήταν αρραβωνιαστικιά μου, πώς τα έκανες όλα αυτά;» «Ε, γίνανε», του απάντησε.

 Το άλλο περιστατικό συνέβη πολύ αργότερα. Όταν ήταν στο Γράμμο ο ΟΗΕ, είχε πάει και η Διδώ (**), δημοσιογράφος τότε, στο Ριζοσπάστη. Την είχε στείλει ο Γιάννης Ζεύγος που ήταν ένας λεπτότατος άνθρωπος, πολύ ευγενικός. Τόσο που μιλούσε συνήθως, ιδίως στις γυναίκες, στον πληθυντικό. Το Κόμμα τον είχε τότε τοποθετήσει στη Θεσσαλονίκη, κι εκεί τον συνάντησε η Διδώ, που ακολουθούσε την αποστολή του ΟΗΕ. Ο Ζεύγος της είπε: «Ξέρετε, Ελένη» (το ψευδώνυμο «Ελένη» το είχε από την Κατοχή και το είχε κρατήσει), «καλό θα ήταν να πάτε μαζί με τον ΟΗΕ, πολλά θα δείτε, πολλά θα μάθετε και θα έχετε τη δυνατότητα να τα γράψετε..Και όποτε θέλετε, γυρίζετε πίσω».

 Πήγε η Διδώ, είδε, άκουσε πολλά. Μεταξύ άλλων, ένας ξένος διπλωμάτης της είχε πει: «Έχε υπόψη σου ότι οι Αμερικάνοι θα παραλάβουν την Ελλάδα τώρα Δεν μιλάω για το μακρινό μέλλον, μιλάω γα τώρα». Η Διδώ αισθάνθηκε ότι αυτό έπρεπε να το διαβιβάσει αμέσως αλλά δεν είχε βέβαια ασύρματο. Και επειδή δεν υπήρχε λόγος ούτε και εντολή να μείνει άλλο εκεί, έφυγε. Ήρθε στην Αθήνα και έδωσε αμέσως αυτή την πληροφορία που τη θεωρούσε πολύ χρήσιμη για το Κόμμα. Το αποτέλεσμα ήταν να βρει μια παγωμάρα ανεξήγητη. Ζήτησε εξηγήσεις από τον Καραγιώργη κι εκείνος της είπε: «Γιατί γύρισες; Φοβήθηκες, έδειξες δειλία. Δεν έπρεπε να γυρίσεις και γι’ αυτό μπαίνει θέμα διαγραφής σου». Η Διδώ έμεινε άναυδη, αρρώστησε. Ήταν το μόνο που δεν περίμενε. Τι θα πει «φοβήθηκε»; Δεν φοβήθηκε να γυρίσει πίσω και φοβήθηκε να μείνει εκεί; Στο βουνό;

 Πήγα λοιπόν εγώ στον Καραγιώργη και του είπα: «Σύντροφε, γιατί κατηγορείτε τη Διδώ για δειλία, τι φοβήθηκε δηλαδή; Αν είχε φοβηθεί, θα είχε φοβηθεί να γυρίσει στηνΑθήνα, θα πήγαινε έξω, στις λαϊκές δημοκρατίες». Με κοιτάει ο Καραγιώργης έτσι από ψηλά και μου λέει: «Κι όμως φοβήθηκε». Τίποτε άλλο. Και συγκαλείται η Κόβα του Ριζοσπάστη, μπαίνει το θέμα, της διαγραφής, και ψηφίζουν όλοι ότι η Διδώ φοβήθηκε. Και τη διέγραψαν. Οι μόνοι που αντέδρασαν ήταν ο Καβαφάκης και η Μαριώ Δήμου, γυναίκα του Γιώργου Δήμου, του ζωγράφου.

 Η Διδώ αποκόπηκε πλέον από το κόμμα. Τη Μαριώ Δήμου την είχε ο Καραγιώργης στο εξωτερικό, βοηθό του. Ήρθε όμως και η σειρά του Καραγιώργη. Είχε διατυπώσει κάποιες αντιρρήσεις για θέσεις και αποφάσεις της ηγεσίας. Αυτό ήταν αρκετό για να διατάξει η ηγεσία την εξόντωσή του. Τον συλλάβανε με το πρόσχημα ότι πήγαινε στη γιουγκοσλαβική πρεσβεία (ήταν τότε τα γεγονότα με τον Τίτο) άρα ήταν τιτικός, άρα προδότης. Τον έρριξαν στη φυλακή στη Ρουμανία. Οι φυλακές εκεί ήταν πάρα πολύ σκληρές, μεσαιωνικές. Έπιασαν και τη Μαριώ, η οποία, όταν διασταυρώθηκαν σε ένα διάδρομο στη φυλακή, του είπε, όπως μου διηγήθηκε η ίδια: «Σύντροφε Καραγιώργη, πληρώνεις αυτά που έκανες στη Διδώ». Έτσι οι θύτες γίνονται θύματα.

 Ωστόσο η πιο τραγική είναι η περίπτωση του ίδιου του Ζαχαριάδη. Δεν ξέρω άλλη περίπτωση ηγέτη που από θύτης να έπεσε θύμα του ίδιου του εαυτού του τελικά. Ο θάνατος ήταν σκοπός ζωής. Η ζωή και ο θάνατος για μας ήταν το ίδιο, ζούσες ξέροντας ότι γι’ αυτό για το οποίο ζεις, θα πεθάνεις κιόλας. Μάλιστα ο Πλουμπίδης το έλεγε με τρόπο πολύ λιτό. «Εμείς δεν μπήκαμε στον αγώνα για να ζήσουμε, μπήκαμε για να πεθάνουμε», έλεγε. Για μας ο θάνατος υπήρχε πάντα μαζί με τη ζωή. Ακόμα και στον έρωτα είχες συντροφιά σου το θάνατο+ το ήξερες, αλλά ζούσες τον έρωτα. Ήσουν μέσα στα μπουντρούμια και ζούσες τον έρωτα. Μπροστά στο θάνατο, παρά τον θάνατο.

 Εμένα το μόνο που με ένοιαζε όταν ήμουν μελλοθάνατη ήταν να μη με εξαιρέσουν. Για ποιο λόγο δηλαδή; Επειδή είμαι γυναίκα και έχω μωρό, γι’ αυτό δεν με σκοτώνεις; Όχι, είμαι αγωνίστρια.. «Αν είστε άνδρες, να με εκτελέσετε κι εμένα. Δεν θέλω να μου χαρίσετε τη ζωή, σας την πετάω στα μούτρα». Πιο πολύ σε ενδιέφερε να πεθάνεις παρά να ζήσεις. Γιατί αυτός ήταν ο προορισμός σου. Έζησες και για να πεθάνεις γι’ αυτό για το οποίο ζεις. Τώρα τι απέγιναν όλα αυτά;

 Ο Μπελογιάννης στην απολογία του είχε πει ότι είμαστε «σαν τους πρώτους χριστιανούς». Αυτή η φράση γυρνούσε πολύ στο Κόμμα. Την έχουν πει και άλλοι. Ότι δηλαδή ενώ αυτοί, οι χριστιανοί, προσδοκούσαν τον Παράδεισο, εμείς δεν προσδοκούσαμε τίποτα, φεύγαμε γι’ αυτό για το οποίο ήμασταν βέβαιοι ότι αξίζει να πεθάνουμε. Δεν είναι πίστη, είναι σκοπός ζωής. Τι θα πει «πίστη»; Η πίστη είναι έννοια χριστιανική. Γιατί αν είναι έτσι, από εκεί θα πάμε στο «πίστευε και μη ερεύνα». Όχι. Για μας ήταν σκοπός ζωής αυτός ο θάνατος.

 Εμείς πηγαίναμε σαν ασκημένοι του θανάτου, όπως το έχει πει ο Σαίξπηρ: «Απέθανε σαν ασκημένος του θανάτου, όπου αφήνει ό,τι είχε στη ζωή πιο ακριβό, σαν να πετάει το πιο μηδαμινό πράγμα του κόσμου». Υπήρξαν πολλοί... Όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους χωρίς να διστάσουν για κάτι που άξιζε να φτάσουν στο θάνατο. Δεν ήταν ίδιον των κομμουνιστών, ήταν όλων των ανθρώπων που είχαν έναν ωραίο και μεγάλο σκοπό στη ζωή τους.

Αγαπούσαμε τη ζωή και δεν θέλαμε μια ανάξια ζωή. Δεν είχαμε προσδοκία για τον εαυτό μας. Είχαμε προσδοκία για τους άλλους, για να ζήσουν οι άλλοι μια καλύτερη ζωή. * Κώστας Καραγιώργης: ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ που, επειδή διαφώνησε με τον Ζαχαριάδη, συνελήφθη και πέθανε κάτω από τραγικές συνθήκες στις ρουμανικές φυλακές.

 

** Διδώ Σωτηρίου, η συγγραφέας και αδελφή της ‘Ελλης Παπά.

 

* Ολόκληρη η μαρτυρία της Έλλης Παπά στο βιβλίο «Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο Πόλεμο και την ελληνική αριστερά» του Στέλιου Κούλογλου, εκδόσεις Εστία

 

Υγ. και αυτή προδότρια, θάνατος στους ρεβιζιονιστές, καλά έκανες G που το ανέβασες τα σταλινοειδή δεν σέβονται ούτε την μνήμη ενός δικού τους  ανθρώπου

από βαρκιζαιος 16/08/2015 12:44 πμ.


η ελλη παππα ειχε παψει να ειναι κομμουνιστρια πριν ακομα και απο την δευτερη εκδοση του βιβλιου του Δ.Μπατση  "Η βαρια βιομηχανια στην ελλαδα",1977,Κεδρος.

από el quinto regimiento 17/08/2015 11 πμ.


Ελλη Παπά έφη:

<<μερικούς μήνες μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη συνέλαβαν και τον Πλουμπίδη. Για το θέμα του Πλουμπίδη ήμουν η μόνη που απευθύνθηκα στην ηγεσία του κόμματος για να υποστηρίξω τη αθωότητά του. Πολλοί ήταν βεβαίως αυτοί που δεν είχαν πιστέψει ότι ήταν χαφιές αλλά δεν τολμούσαν να μιλήσουν και προπαντός να απευθυνθούν στην ηγεσία του Κόμματος. Εγώ κατάφερα μέσα από τη φυλακή, μέσα σε εκείνη την κατάσταση, να ειδοποιήσω το Κόμμα, προσπάθησα να τους δείξω ότι πραγματικά ο Πλουμπίδης δεν είναι χαφιές. Δεν τους είπα ότι το λέω εγώ αυθαίρετα, είπα: «Ερευνήστε αλλά κάνετε διακριτική έρευνα, γιατί είμαστε όλοι στο στόμα του λύκου».>>

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Η Ελλη Παππά μέσα από τη φυλακή έλεγε ότι ο Πλουμπίδης ήταν ύποπτος και χαφιές. Η ίδια αξοποίησε τη σχέση της με τον Μπελογιάννη που έγινε γνωστή μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ, για να ανεβεί στην ιεραρχία του κόμματος. 

Δεν με πιστεύετε, ε; Υπάρχει δημοσιο κειμενο που το υπογράφουν συγκρατούμενές της στην ΑΥΓΗ, που υποστηρίζουν ότι η Ελλη Παππά κόλλησε σε κομμουνίστριες τη ρετσινιά του χαφιέ μονο και μονο για να ανελιχθεί. Οι υπογράφουσες στην ΑΥΓΗ δεν ήταν πια κομμουνιστριες. Η Ελλη Παππά ήταν εξαρχής ένα καριερίστικο στοιχείο, που είχε καβαλήσει το καλάμι.

<<Τον δεσμό της με τον Μπελογιάννη, που εμείς μάθαμε δύο ημέρες μετά την εκτέλεσή του, θα τον χρησιμοποιήσει χωρίς καθυστέρηση για την προβολή της, τους μύθους της και την ανέλιξή της, προκλητικά, προσβλητικά, ακόμα και για εκείνον.>>

και βέβαια :

<<Η ιστορία που γράφει η Ελλη Παππά είναι δική της, πλαστογραφημένη, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της. Πρόσωπα και γεγονότα ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Μόνο εμείς μπορούμε να διαβάσουμε κάτω από τις αράδες της την αληθινή ιστορία της φυλακής επί των ημερών της, γιατί τη ζήσαμε στο πετσί μας.>>

Ειδατε πως δεν κολλάνε τα παραμύθια;

https://parallhlografos.wordpress.com/2011/01/23/%CE%B7-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%AC-%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BE%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%AD/

Οσον αφορά τη Διδώ Σωτηρίου. Αυτά που γράφει για την δήθεν έμπιστη πληροφορία που έμαθε, ότι θα εμπλέκονταν οι αμερικάνοι στον εμφύλιο και ήθελε αμέσως να τη διαβιβάσει. Σιγά τα ...ωα. Μονο ανιστόριτοι νομίζουν ότι αυτό ήταν κάτι ξεχωριστό. 

Απύθμενες βλακιες έχουν γραφτεί και μας τις παρουσιάζουν ως αποκαλύψεις για να υποστηρίξουν και καλά ότι η ηγεσία του ΚΚΕ ήταν προδοτική και είχε ξεπουλήσει τον αγώνα. ΑΛΗΤΕΙΑ ΣΚΕΤΗ.

. Επί Σημιτιστάν αυτή η κυρία μαζί με την αδελφή της συμμετείχαν ενεργά στην παραποίηση της ιστορίας.

Αυτή η άθλια αποστάτρια, η Διδώ Σωτηρίου, ήταν αργότερα που σε πασοκικο πάνελ , υποστήριζε χωρις καμια απόδειξη ότι η Ελλάδα δώθηκε δωράκι στους αμερικανούς από τον Στάλιν και ότι δεν χρειάζεται να το ...ψυρίζουμε. 

Η  αλήθεια ομως ειναι επαναστατική κύριοι

και δεν κρύβεται.

Καλό θα ήταν λοιπόν , προς ενίσχυση της αντιπληροφόρησης, πρώτα να αναζητούμε την αλήθεια και μετά να γράφουμε στο ιντυ τεκμηριωμένα τι έγινε.

υγ: η μεγαλύτερη αλητεία ειναι αυτά που γράφει για τον Μπελογιάννη και την ...αραβωνιαστικά του, γαργαλιστικές ιστορίες και άθλια κουτσομπολιά για να βγει στον αφρό η Διδώ Σωτηρίου και η αδελφή της.

υγ2/ Οταν πέθανε η Ελλη Παππά, την τίμησε όλο το αστικό γίγνεσθαι. Να μην ξεχνιόμαστε. Ρεπορτάζ σε όλα τα κανάλια των νταβατζήδων.

++++

ξέρετε τι σημαινει ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ; ή θα συνεχίσετε να αναπαράγετε τις συκοφαντίες της Παπά επειδή σας βολεύουν;

Ηταν ελευθεριακή η ΟΠΛΑ που ίδρυσε ο επαναστάτης Πλουμπίδης; Για πείτε μας; Περιμένω απάντηση

από el quinto regimiento 17/08/2015 12:49 μμ.


αυτά που γράφει εδώ το tvxs.gr

Τα γράμματα Πλουμπίδη από τη φυλακή

επειδή πολλά πράγματα έχουν αποκαλυφθεί από τότε αλλά οι αστοι καλαμαράδες κάνουν ότι δεν τα γνωρίζουν (οντως μπορει να ειναι και άσχετοι).

Πρώτον ο Ζαχαριάδης δεν αναγνώρισε ποτέ την διοίκηση του Μανιαδάκη. Αξιοποίησε τη διοίκηση των προδοτών για να βγάλει έξω το γράμμα υπέρ της αντίστασης ενάντια στους ιταλούς εισβολείς. Ακόμη και η ασφάλεια είχε παραδεχτεί οτι ο Ζαχαριάδης δεν πιάστηκε ποτέ κότσος από τους "σπασμένους" συντρόφους του που ξαφνικά βρέθηκαν σε διπλανό κελί του Ζαχαριάδη, όταν ο ίδιος ήταν για μέρες στην απόλυτη απομόνωση. Ο Ζαχαριάδης βασισμένος στην τακτική του 7ου Συνεδρίου της Διεθνούς, κατανοούσε οτι ο πόλεμος ήταν εθνικοαπελευθερωτικός δίκαιος για την Ελλάδα και υπέρ της ΕΣΣΔ.

ο Ζαχαριάδης προσπάθησε να βγάλει και δεύτερο και τρίτο γράμμα δίνοντας εντολή σε νεαρό κομμουνιστή να δεχτεί να υπογράψει δήλωση μετανοιας για να απελευθερωθει και να συναντήσει τους παράνομους κομμουνιστές και να τους εξηγήσει ότι η διοίκηση ήταν χαφιέδικη. Δεν τα κατάφερε.

Η γραμμή του Ζαχαριάδη νομιμοποιήθηκε από την ίδια τη Διεθνή. Η μόνη κριτική ήταν για την ολόψυχη συμμετοχή στον πόλεμου που διοικείται σήμερα από τη κυβέρνηση Μεταξά. Αυτό ομως ειναι μια σκατούλα μπροστά σε όλο το γράμμα του Ζαχαριάδη. Μια πρόταση που ενδεχομενως να ήταν και προϊόν συμβιβασμού προκειμένου να βγει το γράμμα και να δοθεί η σωστή γραμμή. 

Ο Ζαχαριάδης έγραφε στην επιστολή του ότι επιστέγασμα της νίκης στον πόλεμος θα ήταν μια νέα Ελλάδα ελεύθερη με ένα νέο παλλαικό πολιτισμό.

Δεύτερον ο Πλουμπίδης ζύμωνε ως γραμμή από τη δική του διοίκηση τον ντεφαιτισμό και την μη συμμετοχή στον πόλεμο. Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΕ ΩΣ ΣΩΣΤΗ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Το ΚΚΕ από το 1936 ζύμωνε ότι σε ενδεχόμενο πολεμικής σύρραξης με την Ιταλία,οι κομμουνιστές έπρεπε να συμμετέχουν στο μέτωπο.

Τρίτον. Εχει δημοσιευτεί το βιογραφικό σημείωμα του Ζααχαριάδη στην Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος όταν γύρισε από το Νταχάου. Εκει περιγράφει με πάσα λεπτομέρεια τόσο τι έκανε στο Νταχάου αλλά και πως επέστεψε. ΟΙ ΑΛΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ οτι και καλά ο Ζαχαριάδης έκρυβε την ιστορία του στο Νταχάου γίνονται ΣΚΟΝΗ.

+++++

Ο Πλουμπίδης στην ΑΥΓΗ έγραφε ότι το κόμμα είχε δίκιο να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο απέναντί του. Οι πράξεις του ήταν περίεργες. Εγραφε ομως ότι αργοτερα, όταν τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για τη δράση του ΚΚΕ, η αλήθεια θα έλαμπε, θα αποκαθιστούε την τιμή του κτλ...

Αυτά γιατί δεν τα δημοσιεύετε;

Δεν βολεύουν τις αντικομμουνιστικές συκοφαντίες, έτσι;

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License