Αποχαιρετώντας το indymedia

.

Αυτά που γράφω ίσως να ενδιαφέρουν ελάχιστους/ες ή κανέναν/μια, όμως επειδή στην ζωή μου έχω μάθει να δημοσιοποιώ την διαφωνία μου ή την συμφωνία μου προβαίνω σε αυτή την δημόσια δήλωση.

Για να καταλάβετε δείτε την ανάρτηση μου στης συζητήσεις με τίτλο Πρέπει ο σταλινισμός να προβάλετε στο indymedia;

 

Α. Σε μια από της αναρτήσεις  μου εκει λέω:

Στην πραγματικότητα ο τίτλος και το ερώτημα του νήματος που άνοιξα είναι ρητορικό !!

Γιατί; μα αν είναι δυνατών να παραμυθιάζομαι ότι μπορεί να γίνει μια εποικοδομητική συζήτηση εδώ μέσα.

Όπως το διαδίκτυο είναι αντανάκλαση της κοινωνίας έτσι και το indymedia είναι αντανάκλαση του επιπέδου του αναρχικού χώρου, ένας χώρος που φλερτάρει μεταξύ μικροαστισμού και ταξικότητας, μεταξύ κοινοτισμού και ατομικισμού, μεταξύ επανάστασης και συνωμοτικότητας – πραξικοπηματισμού, μεταξύ μιλιταρισμού και αντιμιλιταρισμού, μεταξύ ολοκληρωτισμού και άμεσης δημοκρατίας, μεταξύ συγκεντρωτισμού και αποκέντρωσης, μεταξύ οργάνωσης από τα κάτω και από τα πάνω, μεταξύ διαμεσολάβησης και αντι ... και πλήθος άλλων μεταξύ... αυτός ο μετεωρισμός των μεταξύ είναι που έχει φέρει την αναρχία σε αυτήν την χιμαιρική κατάσταση.  http://eleftheriakos.gr

Δεν θα κάτσω να συζητήσω εδώ αν ο σταλινισμός είναι ολοκληρωτισμός, αλλά και εδώ μέσα και σε δημόσιες συνέλευση από πιο παλιά είχα ποιεί ότι πρέπει να χωριστούμε σε αντιεξουσιατες-αναρχικους /ες οπαδούς του ολοκληρωτισμού και σε αντιεξουσιατες- αναρχικούς /ες της άμεσης δημοκρατίας (της οποίας είμαι οπαδός), εγείρετε το ερώτημα γιατί τα λέω αυτά; απαντώ.

Ένα από τα προβλήματα που ταλανίζουν τους αναρχικούς/ες πάνω από έναν αιώνα είναι πως παίρνουνε τις αποφάσεις, αφού είναι κατά της πλειοψηφίας και μειοψηφίας, βρέθηκε μια φόρμουλα και ονομάστηκε ομοφωνία, όμως η ομοφωνία έχει πολλά προβλήματα ακόμα και όταν ασκείτε από μικρά σύνολα (ομάδες) έτσι όταν δεν μπορούν να παρθούν αποφάσεις η ομοφωνία συμπληρώθηκε με την συναίνεση, στην συναίνεση όμως καταπιέζετε αυτός- αυτοί που συναινεί (είτε το θέλετε είτε όχι μειοψηφία είναι).

Η Σο του ιντυ (και πολλές αναρχικές ομάδες) λειτουργεί με τους παραπάνω τρόπους άλλα έχει και έναν ακόμη που είναι και το αφεντικό, αυτός είναι το βέτο, δεν μπα να συζητάς και να παίρνεις μια απόφαση, μπορεί ένα άτομο να ασκήσει βέτο και να μην παρθεί καμιά απόφαση από της προτεινόμενες.

Ένα παράδειγμα: Όταν συμμετείχα στην Σο πρότεινα (αρκετά για την βελτίωση λειτουργίας του μέσου) όπως και να εμπλουτιστεί η πολιτική δημοσίευσης με νέα στοιχεία λχ η πολιτική δημοσίευσης σε ένα σημείο του Ποιες δημοσιεύσεις κρύβονται, λέει :

{...} * Είναι φασιστικού και ρατσιστικού περιεχομένου
Το indymedia είναι χώρος πολυφωνίας, με σεβασμό στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Δημοσιεύσεις όμως που εκφράζουν οποιασδήποτε μορφής ρατσισμό (πολιτικό, κοινωνικό, εθνικό, φυλετικό) δεν έχουν θέση εδώ.{...}

Πρότεινα να μπει: Είναι φασιστικού, ρατσιστικού και ολοκληρωτικού περιεχομένου

και ενώ έγιναν συζητήσεις και υπήρξε συναίνεση, ένα άτομο άσκησε βέτο και η πρόταση μου αυτή(και πολλές άλλες) δεν πέρασε, εδώ θα μπορούσα να αναφέρω και άλλες προτάσεις όπως για παράδειγμα να υπάρξει προέγκριση,(κάτι που εφαρμόστηκε αργότερα από ανάγκη).

Το επιχείρημα αυτού που άσκησε βέτο ήταν ότι η έννοια του ολοκληρωτισμού είναι πολύ γενικόλογη και αυτό θα αποκλείσει πολλοίς, απάντησα: ο σταλινισμός τι είναι; γιατί αν είναι απολυταρχία και όχι ολοκληρωτισμός, τότε να βάλουμε απολυταρχισμός,δεν πήρα απάντηση.

Αυτές οι συζητήσεις που έγιναν αν θυμάμαι καλά πρι 8-9 χρόνια και προτού μπει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο η έννοια σύγχρονος ολοκληρωτισμός.

Με βάση το βέτο επιχειρηματολόγησα φέρνοντας σαν παράδειγμα πάλι από την πολιτική δημοσίευσης από τη παράγραφο Ποιες δημοσιεύσεις θέλουμε:

{...} Άρθρα και αναλύσεις σε θέματα που αφορούν όλες τις παραμέτρους των κοινωνικών/ταξικών αγώνων.

  • Προσωπικές μαρτυρίες δράσεων και διαδηλώσεων

  • Ειδήσεις για άτομα ή συλλογικότητες που εργάζονται//δραστηριοποιούνται στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης

  • Ειδήσεις για γεγονότα που επηρεάζουν ή προέρχονται από "περιθωριοποιημένες" κοινωνικές ομάδες // από αποδυναμωμένους κοινωνικούς χώρους

  • Ενημέρωση για θέματα τοπικής ή παγκόσμιας σημασίας

  • Δημιουργία και παραγωγή υλικού που σχετίζεται με όλα τα παραπάνω {...}

Είπα ότι τότε αφού δεν περνά το θέμα ολοκληρωτισμός και ο σταλινισμός , πρέπει να δημοσιεύονται και θέσεις, απόψεις, αναλύσεις στρασερικών και αριστερών φασιστών, γιατί έχουν το ταξικό και το προλεταριάτο σε πρώτη γραμμα και είναι: "περιθωριοποιημένες" κοινωνικές ομάδες // από αποδυναμωμένους κοινωνικούς χώρους” . ( για περισσότερα δείτε αυτό το κείμενο που έχω ξαναδημοσιεύσει εδώ: Ο δρόμος προς το φασισμό, εναλλακτικά από εδώ:http://eleftheriakos.gr

Έρχομαι τώρα στο θέμα της αντιπληροφόρησεις, τα indymedia παγκοσμίως δημιουργήθηκαν από την ανάγκη αντι- πληροφόρησης του κινήματος αντι- παγκοσμιοποίησης από το Σιάτλ και μετά, είχαν ως και κατά βάση ελευθεριακο, αντιεξουσιαστηκο και αυτόνομο περιεχόμενο, τώρα το κίνημα και τα indymedia είναι σε παρακμή (η μοίρα των κινημάτων) πολλά ιντυ έκλεισαν και άλλα υπολειτουργούν, το εγχώριο ιντυ αποτέλεσε- αποτελεί μια ιδιομορφία σε σχέση με πολλά άλλα στο σημείο που έχει και δημοσιεύει αναλύσεις και βιβλιοθήκη με ιστορικά και άλλα, μέχρι εδώ καλά, όμως αφορμή και για αυτό το νήμα στάθηκε το εξής που έγραψα σε αυτό το νήμα “αναρχισμος η μαρξισμος”.

{...} Στην βιβλιοθήκη έχει εγκατασταθεί μόνιμα ένας τύπος/σα που κατεβάζει μαρξισμό της “παναγίας τα μάτια”, δικαίωμα του, τι κάνει όμως;, δεν τολμάω να δημοσιεύσω κάτι , φυσικά δεν του αρέσει και ποσταρη συνέχεια διάφορα μέχρι να πάει η δημοσίευση μου στο παρασκήνιο (δεύτερη σελίδα), καμιά δημοσίευση μου δεν μένει μια μέρα στη πρώτη σελίδα, χρησιμοποιεί διάφορα ονόματα για νικ νειμ, συνήθως των συγγραφέων, καλλιτεχνών που ανεβάζει, λχ, αν ανεβάσει Αλτουσέρ θα υπογράψει σαν Αλτουσέρ, αν ανεβάσει Μπρεχτ θα υπογράψει σαν Μπρεχτ κλπ. Ο τύπος/σε έχε άκρη με την ΣΟ εδώ (μαγκιά του) και σβήνει η λέει να σβήσουν κείμενα μου, και προσέχεται δεν τα πάνε στα Κρυμμένα άλλα τα διαγράφουν τελείως για να μην φαίνονται.

 Σε αυτό το αντιεξουσιαστηκό μέσο γράφω από πολύ παλιά, τώρα όμως θα σταματήσω...

Εξηγούμε λίγο παραπάνω με πρόσφατο παράδειγμα, όταν ανέβασα αυτό το κείμενο “Η πάλη ενάντια στον φασισμό αρχίζει με την πάλη ενάντια στον μπολσεβικισμό” (1) στην βιβλιοθήκη αμέσως άρχισαν η δημοσιεύσεις, Λευκή Κορδέλα, La jaula de oro,Glengarry Glen Ross κλπ, ο τύπος δεν έβαλε τις ταινίες σε μια ενότητα αλλά την δημοσίευσε μια μια προφανώς για να πιάσει χώρο, πιο μπροστά είχε δημοσίευση αυτό Μανιφέστο του Μπρεχτ με μια μόνο παράγραφο, ούτε κάποιο pdf ούτε κάποιο λινκ για πιο εκτενή αναφορά του τη είναι αυτό που δημοσιεύει, το ίδιο μοτίβο παίζει πολλές φορές και στις αναλύσεις.

Πολλοί θα πουν, έλα μωρέ και τι έγινε αν θέλει κάποιος να τα βρει θα τα βρει, τη γκρινιάζεις για την πρώτη σελίδα αφού υπάρχει ανταγωνισμός δημοσιεύσεων, όμως πολλοί/ες όπως και εγώ όταν μπαίνουμε στο μέσον και λόγο την πληθώρας δημοσιεύσεων ρίχνουμε μια πρώτη μάτια και όταν και αν θελήσουμε να ασχοληθού με μπαίνουμε στο παρασκήνιο (δεύτερη σελίδα ) κλπ, έτσι πολλά κείμενα άξια προσοχής πάνε αδιάβαστα, και η εύρεση όταν δουλεύει δεν λειτουργεί σωστά, αυτό εκμεταλλεύονται τα σταλινόμουτρα και οι μπολσεβίκοι κάθε απόχρωσης, το ξέρουν καλά το παιχνίδι, ξέρουν ότι για να ηγεμονεύσεις, πρώτα αυτή η ηγεμονία ξεκινάει από της ιδέες, ξέρουν καλά τον πολεμικό κομμουνισμό του Λένιν. Πάλι κάποιοι/ες θα πουν: καλά ρε G σε ποια εποχή βρίσκεσαι αυτοί είναι τώρα πεθαμένοι. (δεν θα απαντήσω)

Όσο για αυτούς/ες που λένε ότι, ρε συ G οι επισκέπτες και οι χρήστες δεν έχουν άποψη είναι μαλάκες και θα επηρεαστούν; απαντώ, α) ούτε εγώ ούτε αυτοί που ισχυρίζονται αυτό έχουν χριστεί υπερασπιστές των επισκεπτών – χριστών του μέσου, β) εκτός από τον γκεμπελισμό, υπάρχει και ο σουσλοφισμός (από τον Σουσλόφ προπαγανδιστή του Στάλιν) και οι δυο έχουν σαν αρχή πες..πες ..πες.. στο τέλος κάτι θα μείνει, γ) ξέρουν κάποιοι/ες τις διάφορες μεταξύ πληροφόρησης και προπαγάνδας, μεταξύ πληροφόρησης και αντι- πληροφόρησης; αν ξέρουν ας αφήσουν αυτές τις φιλελεύθερες μπούρδες. (2)

Τέλος θα μπορούσα να πω για την Γάζα (που ήταν ένα ενδεικτικό περιστατικό) και αρκετά άλλα περί αντιπληροφόρησης άλλα βλέπω ότι δεν έχει νόημα, δεν μπορώ όμως να μην αναφέρω ότι υπήρξε μια εξέλιξη με την έννοια του ότι πολλές αναρχικές ομάδες που παλιά σνομπάρανε το ιντυ και τώρα δημοσιεύουν, είναι ένα αναγκαίο “κακό” με την έννοια ότι το οργανωτικό μπάχαλο των αναρχικών δεν τους δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσουν ευρύτερες κινηματικές υποδομές.


Σημείωσης:

1) Παρεμπιπτόντως όταν είχα ανεβάσει το κείμενο (που ήταν παντελώς άγνωστο) πρώτη φορά διαδικτυακά και εδώ, και προτού βγάλει σχετικό βιβλίο ο ελεύθερος τύπος έγινε “σεισμός” μου την έπεσαν ακόμη και αναρχικοί για το τι είναι αυτά που δημοσιεύω!! αυτό το κείμενο και αλλά σχετικά προέρχονται από το αρχείο μου και αφορούν μια μελέτη που ήθελα να κάνω παλιά,σχετικά με τον συμβουλιακό κομμουνισμό που είναι ακόμα και σήμερα άγνωστος σε πολλούς/ες.

2) Για το πως μπορεί να διαμορφωθεί μια γνώμη παραπέμπω στο απλό παράδειγμα (ταινία) αυτού του δημοσιεύματος μου (3) και φυσικά στην σημειολογία (σημείο- σημαινόμενο) στον Παβλόφ (εξαρτημένα ανακλαστικά) επίσης στο βιβλίο του Γεωργαλά “ Η Προπαγάνδα” εξωμότη θεωρητικού της χούντας και πρώην προπαγανδιστή του ΚΚΕ με ανώτερες σπουδές στην κομματική σχολή της Μόσχας. Είναι και άλλα βιβλία και ταινίες αλλά το αφήνω.

 3) Τον ΤΣΙΝΑΣΚΙ τον ξέρετε; που έγραφε εδώ μέσα παλιά και με “παρακάλεσε” ένα μέλος της Σο τότε να τον αντιμετωπίσω γιατί τους έχει γαμήσει, και σε ερώτηση μου γιατί δεν τον μπαναρετε; μου απάντησε βλακωδώς, εμείς οι αναρχικοί δεν κάνουμε λογοκρισία, η απάντηση μου: Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΛΙΣΤΕΡ, Ο ΤΣΙΝΑΣΚΙ, Ο ΒΟΗΘΟΣ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ


Μας σφάξανε στην Ρωσία, στην Ισπανία, στην Κίνα και αλλού, οι κόκκινοι φασίστες μπολσεβίκοι και η Σο εκεί, δίνει βήμα στους σταλινες, και άντε ένα κείμενο κάποιου οκ, άλλα κείμενα κατασκευασμένα απο το σοβιετικό κράτος όπως αυτό ,

https://athens.indymedia.org/post/1547901/

ξεχάσαν την δράση της GBU στην Ισπανία το 1936, έχουν ξεχάσει της δολοφονίες συντρόφων από πράκτορες; αναφέρω μόνο έναν, αυτή την θαυμάσια φυσιογνωμία τον Καμίλο Μπερνερη.

Τώρα αν κάποιοι από την Σο είναι άρρωστοι γιατί μόνο με όρους ψυχοπαθολογίας μπορείς να πιστεύεις ότι οι χθεσινοί διώκτες σου στο μέλλων μπορεί να μη σε διώξουν, εξηγείται φυσικά και με το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» .

 Ένας σταλίνας υψηλά ιστάμενος στην κομματική ιεραρχία με μια δόση ειλικρινούς κυνισμού μου είπε κάποτε “εσάς τους αναρχικούς στην αρχή σας χρειαζόμαστε, μετά όταν θα πάρουμε την εξουσία για λογαριασμό του λαού και της εργατικής τάξης θα σας σφάξουμε”.

Είπα το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» , Ο τύπος ο Τσινασκι έχει φτιάξη και μπλοκ αντιαναρχικο, ο τύπος  ήταν - είναι εντεταλμένος, επαγγελματίας με συγκεκριμένη αποστολή στο διαδίκτυο.

 Ενάντια στην μπολσεβικοποίηση ενός τμήματος του αναρχικού χώρου που συντελείται αυτή την περίοδο .

**************************

Β. Ένα δεύτερο παράδειγμα, επιβεβαίωση των όσων λέω

εχθές στην βιβλιοθήκη ανέβασα (δείτε ημερομηνίες) αυτή την θεματική

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΜΟ

1548067 από G 19/08/2015 9:29 μμ.,

δείτε αμέσως της δημοσιεύσεις του τύπου για να με υποσκελίσει από την πρώτη σελίδα με την σειρά όπως δημοσιεύονται από κάτω προς τα πάνω (με κόκκινο η δικιά μου δημοσίευση) Σημ.*

 

Γένεση και εξέλιξη των οικονομικών θεωριών του Κ. Μαρξ (1843-1863)

1548100

από Ερνέστ Μαντέλ 20/08/2015 10:28 μμ.,

Μαρξισμός-Λενινισμός Οικονομία



Η γέννεση του κεφαλαίου

1548072

από Κ. Μαρξ 20/08/2015 12:22 πμ.,

Ιστορία - Θεωρία Μαρξισμός-Λενινισμός



Η Δύναμη του χρήματος

1548071

από Κ. Μαρξ 20/08/2015 12:14 πμ.,

Μαρξισμός-Λενινισμός

Μετάφραση Γιώργου Μπλάνα

Αρχεία:

158636387-ΚΑΡΛ-ΜΑΡΞ-Η-ΔΥΝΑΜΗ-ΤΟΥ-ΧΡΗΜΑΤΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΓΙΩΡΓΟΣ-ΜΠΛΑΝΑΣ.pdf



Κείμενα για τον αναρχισμό

1548070

από Marx,Engels 20/08/2015 12:04 πμ.,

Αναρχία

5 Κείμενα

1. Engels,Για το Κύρος
2. Engels, Ένας απολογισμός της ισπανικής εξέγερσης το καλοκαίρι του
1873.
3. Marx, Γράμμα στον Σβάιτσερ
4. Marx, Η Αδιαφορία για την πολιτική
5. Marx, Η υπόθεση Νετσάγιεφ

Αρχεία:

121701861-Marx-Engels-Κείμενα-για-τον-αναρχισμό-pdf.pdf



ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΜΟ

1548067

από G 19/08/2015 9:29 μμ.,

Συνεχίζετε...

 

Τα μακρά κύματα της καπιταλιστικής εξέλιξης

1548060

από Ερνέστ Μαντέλ 19/08/2015 3:18 μμ.,

Μαρξισμός-Λενινισμός

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αρχεία:

ta_makra_kymata_ths_kapitalistikhs_ekselikshs-OCR.pdf



 

*) Δεν είμαι της άποψης να μην δημοσιεύονται μαρξιστικά κείμενα όλων των αποχρώσεων (λενινιστικά, σταλινικά , τροτσκιστικά,μαοϊκά κλπ) άλλα ο τύπος όπως και άλλοι μαρξιστές στις αναλύσεις έχουν ή υποσκελίζουν οποιαδήποτε άλλη ανάλυση, για αυτή την κατάσταση έχω ενημερώσει την Σο εδώ και καιρό και με έχει γράψει.

Συνεργάζομαι με το ιντυ πάνω από δέκα χρονιά, αυτή η συνεργασία ήταν πολυκύμαντη με διαφωνίες και συμφωνίες , σε όλες της προσπάθειες καταστολής του ιντυ και εγώ και ο αναρχικός χώρος δεν λείψαμε από καμιά έμπρακτη αλληλεγγύη, ακόμα και στην λίγο καιρό πριν κατάληψη της πρυτανείας του πολυτεχνείου στου Ζωγράφου ενάντια στην προσπάθεια κλεισίματος του ιντυ .

Αυτούς τους αριστερούς που δημοσιεύουν εδω, άλλα και όποιους άλλους αριστερούς πέραν από κάποιες ανακοινώσεις διαδικτυακές δεν τους έχω δει ποτέ σε μια πορεία η συγκέντρωση για το ιντυ, από αυτούς ξέρω κάμποσους που ευχόντουσαν να κλείσει το ιντυ.

Ο τύπος αδειάζει το αρχείο του Πολιτικού Καφενείου που έχει κλείσει στο ιντυ,( δείτε πόσο επαγγελματικά είναι τα pdf που ανεβάζει) και έχει μετατρέψει ένα αντιεξουσιαστηκό μέσο σε παραμάγαζο του . Και η ΣΟ δεν παίρνει θέση σε αυτά που γράφω.

Ένας τύπος κάποτε μου λέει: “καλά είσαι αναρχικός και έβαλες συναγερμόστο αμάξι;” του απάντησα: “αναρχικός είμαι μαλάκας δεν είμαι” έτσι λιπών επειδή είμαι αναρχικός και όχι μαλάκας σταματάω να δημοσιεύω οτιδήποτε εδώ στο ιντυ, ο G τελείωσε.

Υγ. Δεν μπορώ, κείμενα μου η εργασίες μου, η πρωτότυπες ψηφιακές δημοσιεύσεις άλλων συντρόφων που αναρτώ στο σαιτ μου βιβλιοθήκη Ελευθεριακός Κόσμος να εμποδίσω να αναρτηθούν στο ιντυ, πάντως δε θα έχουν αναρτηθεί από εμένα ( αυτό μπορεί να το διαπιστώσει η Σο γιατί έχει την δυνατότητα να δει τιςIPακόμα και όταν κρύβονται).

από G 21/08/2015 12:10 μμ.


γαμώ τα ποσταρισματα στο ιντυ, ξανά με την σειρά

Πρέπει ο σταλινισμός να προβάλετε στο indymedia;

 χιμαιρική κατάσταση.

Ο δρόμος προς το φασισμό,

“Η πάλη ενάντια στον φασισμό αρχίζει με την πάλη ενάντια στον μπολσεβικισμό”

 

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΛΙΣΤΕΡ, Ο ΤΣΙΝΑΣΚΙ, Ο ΒΟΗΘΟΣ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ


Μας σφάξανε στην Ρωσία, στην Ισπανία, στην Κίνα και αλλού, οι κόκκινοι φασίστες μπολσεβίκοι και η Σο εκεί, δίνει βήμα στους σταλινες, και άντε ένα κείμενο κάποιου οκ, άλλα κείμενα κατασκευασμένα απο το σοβιετικό κράτος όπως αυτό ,

https://athens.indymedia.org/post/1547901/



από el quinto regimiento 21/08/2015 2:01 μμ.


ο Λίστερ ήταν...ουγγρικής καταγωγής;  

όπως γράφεις εδώ:

<<Ο στρατηγός Λίστερ καταγόταν από την Ουγγαρία, ήταν στρατηγός του κόκκινου στρατού και στάλθηκε στην Ισπανία σαν στρατιωτικός σύμβουλος της σοβιετικής κυβέρνησης για να ανασυγκροτήσει το στρατό της  πάνω στα πρότυπα του κόκκινου στρατού. Κάτι που έγινε και φυσικά   αυτό συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη των Δημοκρατικών δυνάμεων έναντι του Φράνκο>>

στο

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΛΙΣΤΕΡ, Ο ΤΣΙΝΑΣΚΙ, Ο ΒΟΗΘΟΣ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

https://athens.indymedia.org/post/741754/

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Enrique_L%C3%ADster

Enrique Líster Forján (April 21, 1907, AmeneiroA Coruña – December 8, 1994,Madrid) was a Spanish communist politician and military officer.

stonemason,[1] he spent his adolescence in Cuba, before returning in 1925 and joining the Communist Party of Spain (PCE). His involvement with the revolutionary movement forced his exile until 1931, when the Second Spanish Republic was proclaimed. In August 1931, he took part in the Cuban uprising against Gerardo Machado, who had declared martial law.[2] Between 1932 and 1935, Líster received training in the Frunze Military Academy, one of the most respected in the Soviet Union.[3]

Στη Κούβα ήταν και μετέπειτα πήγε στην Ισπανία και εντάχθηκε στο PCE. ΠΑντού συμμετείχε σε κινήματα και εξεγέρσεις. Οταν στένεψε ο κλοιος γύρω του πήγε στην ΕΣΣΔ όπου έβγαλε την σχολή στρατού της ΕΣΣΔ και ξαναγύρισε στην Ισπανία.

 

Προφανώς έχεις μπερδέψει τον Λίστερ με τον στρατηγό Κλέμπερ.

 https://en.wikipedia.org/wiki/Manfred_Stern

+++

παρακάτω στο ίδιο πόνημα γράφεις:

<< η φάλαγγα Ντουρούτι δεν παραδόθηκε ποτέ και έπεσαν μέχρι ενός και στην κηδεία του Ντουρούτι βρέθηκαν 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι.>>

η φάλαγγα του Ντουρούτι, οι 3.000 μαχητές του Ντουρούτι δεν κράτησαν ούτε 2 μέρες στο μέτωπο της Μαδρίτης. ο Ντουρούτι ζήτησε από το γενικό επιτελείο να εγκαταλείψουν το μέτωπο και ο Λίστερ του απάντησε, ότι όπως μονοι τους οι μαρδιλένοι αντιμετώπιζαν τόσο καιρό τους φασίστες, θα συνεχίσουν να τους αντιμετωπίζουν χωρίς τους μαχητές του Ντουρούτι. 

Ο Ντουρούτι πήγε στο σημείο όπου βρισκόταν η φάλαγγά του για να ανακοινώσει τα νέα της αποχώρησης. εκεί ειδε τους μαχητές του πανικόβλητους να υποχωρούν ατάκτως. Σήκωσε λοιπόν το όπλο του και πυροβόλησε, φωνάζοντας "ΠΙΣΩ ΔΕΙΛΟΙ ΑΜΑΥΡΩΝΕΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ FAI". Το πιθανότερο ειναι οτι ο Ντουρούτι σκοτώθηκε όντως από αναρχικούς της φάλαγγάς του που πανικόβλητοι εγκατέλειπαν το μέτωπο και ήθελαν να αμυνθούν απέναντι στο διοικητή τους που τους πυροβολούσε.

Η φάλαγγα λοιπόν των μαχητών του Ντουρούτι την έκανε για τα μετόπισθεν. Διαλύθηκε σε χρόνο ντε-τε. Την φάλαγγα του ΝΤουρούτι την αντικατέστησε ΑΚΑΡΙΑΙΑ το 5ο Σύνταγμα του Λίστερ και τμήμα των Διεθνών Ταξιαρχιών που πολεμούσαν λυσσασμένα, ακούραστα, ΒΔΟΜΑΔΕΣ. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝΤΑΙ.

Πως σου ήρθε ότι η φάλαγγα του Ντουρούτι πολέμησε μέχρι ενός;

 

από @ΑΣΠΑΣΙΑ 21/08/2015 4:22 μμ.


Δεν βλέπω προς τι ο χλευασμόςγια το ότι ο Λίστερ ήταν ισπανός κι όχι ούγγρος. Είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια μπροστά στο σημαντικό, στο ότι δηλαδή συμμετείχε πάντα σε κινήματα κλπ, αλλά σταλινικού χαρακτήρα. Έζησε και πήγε σε στρατιωτική ακαδημία τα λαμπρότερα χρόνια του Στάλιν, ξαναγύρισε στην Ρωσσία λίγο πριν την συμφωνία Μόλοτοφ-Ρίμπεντροπ, δηλαδή έτοιμος να θυσιαστεί αν χρειαστεί για τον κομμουνισμό κατά Σταλιν, και όλοι λένε πως διέταξε την εκτέλεση εκατονταδων ανθρώπων στην Ισπανία (χωρικών, εργατών, φυσικά και αναρχικών) διότι ήταν "εχθροί του λαού και κακοποιά στοιχεία"-μα πού το έχω ξανακούσει αυτό; Λένε βέβαια πως ήταν ηπιότερος από τον Καμπεσίνο.

Τώρα, το σχόλιο για τον Ντουρούτι, τους άντρες του, το πόσοι ήταν και το αν πάλεψαν ή την πούλεψαν, δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω. Στο "σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας" αναφέρονται 7 πιθανοί τρόποι για τον θάνατο του Ντουρούτι εκ των οποίων αυτός της δολοφονίας από συντρόφους του είναι ο λιγότερο πιστευτός. Νομίζω πως η τιμή που απέδωσαν οι Ισπανοί στον Ντουρούτι και την συνεισφορά του, φάνηκε στην κηδεία του κι ακόμα φαίνεται, είναι θρύλος. Κι ο Τσε βέβαια είναι θρύλος, αλλά βγήκε ένα ντοκυμανταίρ στον Σκάι πριν λίγο καιρό όπου αυτός που τον σκότωσε, ο στρατιώτης,  έλεγε ότι δεν ήταν ήρωας, και παρακάλεσε για την ζωή του. Παντα θα υπάρχει κάποιος που προσπαθεί να αμαυρώσει τον ήρωα.

Λοπόν G, κι εγώ νομίζω ότι το Ιντυ βάζει πολλά άρθρα από σταλινικούς. Αυτό το κόλπο με τα συνεχόμενα ποσταρίσματα δεν το είχα παρατηρήσει, κι όμως, σωστά τα λές, έτσι είναι. Εμένα για τα παλιά σου τα άρθρα δεν με νοιάζει, διότι τα έχω τυπώσει όλα κι έχω κάνει ένα ειδικό ντοσιέ, αλλά επίσης σωστό είναι πως όταν κάποιος πατήσει πάνω στο 1ο ποστ που έχεις εδώ μέσα με κόκκινα γράμματα με τίτλο "πρέπει ο σταλινισμός να προβάλλεται στο ιντυμήντια" βγάινει μήνυμα "error, page not found", άρα δεν μπορεί κανείς να δει τι έλεγες πριν από 2 μέρες.

Όμως, ακόμα κι έτσι δεν νομίζω ότι πρέπει να σταματήσεις να γράφεις εδώ. Δηλαδή τι, θα αφήσεις τους σταλινικούς να πάιζουν μονότερμα μέσα στο Ιντυ, ή περιμένεις από εμάς που δεν ξέρουμε τόσα πολλά και δεν μας κόβει τόσο (εγώ ας πούμε) να γίνουμε θεωρητικοί του αναρχισμού από την μια μέρα στην άλλη και να σε αντικαταστήσουμε; Από εσένα και δυό τρεις ακόμα περιμένουμε να ακούσουμε μια σωστή κουβέντα.

 

Υ.Γγ: δεν ξέρω τόσα πολλά και δεν μου κόβει τόσο, αλλά από σταλινόσπορο δεν κινδυνεύω, αλλά έχω κάνει αρκετά χρόνια στην ΚΝΕ για να μυρίζομαι αμέσως τον σταλινισμό


Μερικοί από την ΣΟ ή είναι αυτό που λέω, τσιράκια του μπολσεβικισμού, ή είναι πολύ ξεφτιλισμένοι, η ηλίθιοι, δημοσίευσα αυτό το νήμα στης Ανακοινώσεις και την φέρανε στης Aναλύσεις, τι δουλεία έχει στης αναλύσεις είναι ανάλυση;

 Και δίνουν την ευχέρεια σε αυτόν τον ξεφτίλα el quinto regimiento “κύριε G. από που προκύπτει ότι'' 1571120 από el quinto regimiento 21/08/2015 2:01 μμ.,

να συκοφαντεί τους αναρχικούς και τον Ντουρουτι, για αυτούς τους ξεφτίλες μπολσεβίκους σταλινικούς , τροτσκιστες,  υπάρχει μόνο μια αλήθεια η δικιά τους.

Από παλιά και ο Μαρξ και ο Λενην πάγια έχουν διαστρεβλώσει όλη την ταξική κοινωνική ιστορία την οποία διαστρέβλωση αυτή συνεχίζουν και οι απόγονοι τους.

 Ο Λενιν είχε δόση το πλαίσιο για το τρόπο που πρέπει να παρεμβαίνουν οι κομουνιστές, όχι μόνο στα συνδικάτα

 «Πρέπει να ξέρουμε να αντιστεκόμαστε με όλα μας τα μέσα, να κάνουμε κάθε θυσία και να είμαστε έτοιμοι για όλα – αν η ανάγκη – να χρησιμοποιήσουμε ακόμα και το δόλο, την υποκρισία, τις αθέμιτες μεθόδους, να αποσιωπήσουμε και να κρύψουμε την αλήθεια, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να διεισδύσουμε στα συνδικάτα, να παραμείνουμε σ΄ αυτά και να πραγματοποιήσουμε εκεί ένα κομμουνιστικό έργο». Β.Ι. Λένιν, «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού».

 ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΧΟΛΙΑ....

 

από el quinto regimiento 21/08/2015 5:11 μμ.


και το ακόλουθο πονημά του που ανέβασες στο ιντυ μαζί με τη δική σου προλόγηση και εισαγωγή:

 “Η πάλη ενάντια στον φασισμό αρχίζει με την πάλη ενάντια στον μπολσεβικισμό”

για να τσεκάρουμε κάποια πραγματάκια. Λες:

  << Το λιβελογράφημα του Λένιν «ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», γράφτηκε και διανεμήθηκε, δωρεάν, τα πρώτα χρόνια της έκδοσής του από τα φερέφωνα ΚΚ, της Ευρώπης, για να χτυπήσει και να συκοφαντήσει το κίνημα του συμβουλιακού κομμουνισμού, που ασκούσε μια ισχυρή επιρροή στους ριζοσπάστες εργάτες και διανοούμενους της κεντρικής Ευρώπης. >>>

Ο "αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού" απευθυνόταν ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑ στα κομμουνιστικά κόμματα της εποχής του Λένιν. Στα περισσότερα κομματα στην Ευρώπη αναπτύχθηκαν εξαρχής ισχυρές σεκταριστικές τάσεις που αποστρέφονταν κάθε συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες, καθώς και την πολιτική επαναστατική πάλη.

Ενα από αυτά τα κόμματα ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας. Ενδεικτικά όταν κηρύχτηκε η γενική απεργία το 1919 ενάντια στο πραξικόπημα του ΚΑΠ και των Φράικορπς ο σεκταρισμός ορισμένων στελεχών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας εκδηλώθηκε με τη θέση ότι το κόμμα δεν έπρεπε να συμμετέχει σε αυτή τη μεγαλειώδη απεργία επειδή οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες που την καθοδηγούσαν είχαν δολοφονήσει τον Λίμπκνεχτ και τη Ρόζα!!!. Ευτυχώς οι σεκταριστές δεν επικράτησαν, αν είχε συμβεί αυτό, το κομμουνιστικό κόμμα θα ειχε αυτοκτονήσει.

Παρακάτω ο κύριος G. βαπτίζει τους σπαρτακιστές από τους οποίους διαγράφηκε ο Οττο Ρύλε ως "συμβουλιακούς κομμουνιστές"!!!

Δείτε τι γράφει ο κύριος G:  

<< Ελάχιστα γνωστός στην Ελλάδα ο Όττο Ρύλε (1874 – 1943), σε σχέση με τους υπόλοιπους κομμουνιστές των συμβουλίων , Ρόζα Λούξεμπουργκ, Κάρλ Λϊμπνεχτ, Βϊλχελμ Ράιχ, Πάνεκουκ και Τζόρτερ συμμετείχε ενεργά στο κίνημα των Σπαρτακιστών . Ακτιβιστής και θεωρητικός του μαρξισμού, γι΄ αυτό το κείμενό του για τον μπολσεβικισμό έχει μεγάλη σημασία, γιατί ασκεί κριτική από μαρξιστική οπτική. Γράφτηκε στην εξορία το 1935.>>

από που και ως που η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ ήταν σύντροφοι του Πάνεκουκ και του Τζόρτερ; Ο,τι να ναι. Οι Ρόζα Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ ίδρυσαν ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ λίγες μέρες πριν την δολοφονία τους από τα Φράικορπς στις 30 Δεκέμβρη του 1918. Ειναι το κομμουνιστικό κόμμα συμβατό με τις αρχές του Πάνεκουκ;

++++++++++++++++++++++++++++

Ο Οττο Ριλε ξεκίνησε ως ακραίος σεκταριστής και κατέληξε το 1940 ως υπερασπιστής της αστικής δημοκρατίας:

Στο πόνημα του "η πάλη ενάντια στο φασισμό αρχείο...." κτλ... ανερυθρίαστα αναπαράγει όλη την αντικομμουνιστική προπαγάνδα στηρίζοντας εμμέσως τους σοσιαλφασίστες που ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ πήραν και στήριξαν τα σκληρότατα ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ μέτρα  (το μνημόνιο ωχριά μπροστά τους) μετά την κρίση του 29, τη πρωτομαγιά του 29 ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ 30 εργάτες στο Βερολίνο και τα δυο επόμενα χρόνια 100 κομμουνιστές και ούτε έναν φασίστα (οι σοσιαλδημοκράτε έλεγχαν συνεχώς την κυβέρνηση της Πρωσίας, στην οποί ανήκε το Βερολίνο). Οι γερμανοί σοσιαλφασίστες εφάρμοσαν ΠΡΩΤΟΙ τη θεωρία των δυο άκρων.

για αυτά κοκοκο ο κύριος Οττο Ρίλε.

+++

πάμε παρακάτω

Το 1940, όταν ο πόλεμος μεταξύ γερμανών και γάλλων και βρετανών ιμπεριαλιστών   ήταν ξεκάθαρα ιμπεριαλιστικός, ο Οττο Ριλε έλεγε ότι το σύνθημα του Καρλ Λίμπκεντ : Ο εχθρός βρίσκεται μέσα στην ίδια τη χώρα (Der Feind ist in eigenem Land), ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ. Ηταν προτιμότερο να ενισχυθούν τα αστικά δημοκρατικά συμφέροντα!!!

ΓΡΑΦΕΙ ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ:

<<It would appear then that Liebknecht's slogan has thus lost its validity for the proletariat in the democratic countries.>>

 

Μιλάμε την εποχή που το γαλλικό στρατιωτικό επιτελείο βολόδερνε στη γραμμη Μαζινό. ενώ ο Χιτλερ έτρωγε τη Πολωνία. Η πλάκα ειναι ότι οι βρετανογάλλοι ενώ δεν έστειλαν ούτε τάγμα υπέρ των συμμάχων τους πολωνών, ετοίμαζαν να στείλουν μαζικά δυνάμεις υπέρ των Φιλανδων στη σύγκρουση Φιλανδίας - ΕΣΣΔ, όταν οι φιλανδοί ειχαν ανοίξει παρτίδες με τους ναζί και διαπραγματεύονταν μαζί τους επίθεση στο Λένινγκραντ (που ήταν πολύ κοντά στη Φιλανδία). Για την ιστορία όταν ξεκίνησε η  ναζιστική επίθεση εναντίον στην ΕΣΣΔ το 1941, οι φιλανδοί μαζί με τους ναζί επιτέθηκαν στο Λένιγκραντ, ότι δηλαδή κατήγγειλε η ΕΣΣΔ ότι θα συμβεί ενα χρόνο πριν.

για να δουμε λοιπον τι λεει ο κύριος Ριλλε το 1940.

https://www.marxists.org/archive/ruhle/1940/ruhle01.htm

<<<Because of their political structure and their class-struggle mechanics, the democratic countries are forced to grant certain liberties to the proletariat which enables it to carry on its struggle in its own manner. In the totalitarian countries this is no longer possible. Within the framework of dictatorship, even when it calls itself socialist, the proletariat has no liberties, no rights or possibilities to fight its own struggles. There is no doubt that totalitarianism is the greater, the more vicious and dangerous foe of the proletariat. It would appear then that Liebknecht's slogan has thus lost its validity for the proletariat in the democratic countries.

In the face of this situation working-class movements of democratic countries shift in a direction which sets aside the struggle against democracy as long as the latter is engaged in a war against the totalitarian countries, in a great crusade against its arch foe, against monopoly, fascism, bolshevism -- the totalitarian system in general.>>>

Αυτό το λιβελογράφημα του κυρίου Ρύλλε γράφτηκε στο   περιοδικό:

American journal Living Marxism Vol. 5, No. 2, Fall 1940.

σε αυτό συμμετείχαν ολοι οι ΠΛΕΟΝ χρεοκοπημένοι "συμβουλιακοί "κομμουνιστές" που δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν ούτε τη προλεταριακή επανάσταση σαν σύνθημα.<<. It would appear then that Liebknecht's slogan has thus lost its validity for the proletariat in the democratic countries.>>

International Council Correspondence Living Marxism (1934-1943)

The International Council Correspondence, council communist journal published in Chicago 1934-43. In 1938, the journal changed its name to Living Marxism and again to New Essays in 1942. Paul Mattick was its chief editor and contributor. Among others, Karl Korsch, Anton Pannekoek and Otto Rühle contributed to its pages. The journal’s original purpose was to correspond with fellow council communists, primarily in Europe. However as the European council communists began to go underground in the late 1930s, the journal changed its name.

See Archive.

 

από el quinto regimiento 21/08/2015 5:31 μμ.


οντως κηδεύτηκε με τεράστια συμμετοχή εργατών. Μονο που αυτό ειναι άσχετο με το θέμα μας. Ποτέ η ΕΣΣΔ ή το κομμουνιστικό κόμμα της Ισπανίας  δεν έκρυψαν το σεβασμό τους για τον Ντουρούτι. Εχω άπειρα στοιχεια για να το αποδειξω αυτό και το έχω ήδη αποδειξει στο ιντυ στη κουβέντα που γίνεται στις συζητήσεις.

https://athens.indymedia.org/post/1546653/

Το γεγονός ότι ο Λίστερ δεν εχει σχέση με τον Κλέμπερ, ειναι άλλα πρόσωπα αλλά ο G. τους μπερδεύει πρέπει να σε προβληματίσει για την αξιοπιστία των κειμένων του G. Μάλιστα θα έπρεπε να σε προβληματίσει ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι ο G. ΔΕΝ αναγνωρίζει το λάθος του , αλλά βρίζει κτλ...

O G. σκόπιμα τόνιζε την δήθεν ουγγρική εθνικότητα του Λίστερ (ασχολίαστο) για να δείξει ότι οι ισπανοι κομμουνιστές ελέγχονταν από ξένους δόλιους πράκτορες της Μόσχας, τα γνωστά παραμύθια δηλαδή.

Τέλος δεν ξέρω αν εχεις κανει στην ΚΝΕ οπως λες, αλλά εγώ δεν έτυχε να κάνω ποτέ :-). Κι ούτε σκοπεύω να το κάνω.

 

++++

Αυτό που ειναι απορίας άξιο ειναι πως ολοι οι αναρχικοι ιστοριογράφοι δεν διηγούνται τι συνέβη πραγματικά στην Μαδρίτη και τι έγινε τελικά με τους αναρχικούς μαχητές του Ντουρούτι. Ξαφνικά πεταγόμαστε στη κηδεία του Ντουρούτι στη Βαρκελώνη. Ο λόγος ειναι προφανής και το εξήγησα παραπάνω. Η φάλλαγα του Ντουρουτι διαλύθηκε. Ειχε ήδη διαλυθεί πριν δολοφονηθεί ο Ντουρούτι, οι άντρες του είχαν σκορπίσει πανικόβλητοι.

Οσον αφορά τους διάφορους λόγους θανάτου του Ντουρούτι, με συγχωρεις φίλη Ασπασία, αλλά εχουν ανοιξει ξέρεις τα ισπανικά αρχεία και η ιστορική έρευνα έχει προοδεύσει. Ο Ντουρούτι αποκλείεται να σκοτώθηκε από φασίστες, και αποκλείεται να σκοτώθηκε από τους κομμουνιστές, όπως έγραφε ο ΨΕΥΤΑΡΑΣ τροτσκιστής ιστορικός Φέλιξ Μόρου αποδίδοντας τη δολοφονία το Ντουρούτι, στον γάλλο κομμουνιστή Αντρέ Μαρτύ!!!!

Αυτά ειναι πλέον παλιές συκοφαντίες που απλώς στην Ελλάδα τις αναπαράγουν όσοι έχουν μεινει σε πηγές του 1960.

+++

τέλος ο κύριος G. Κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο:

γράφει:

 «Πρέπει να ξέρουμε να αντιστεκόμαστε με όλα μας τα μέσα, να κάνουμε κάθε θυσία και να είμαστε έτοιμοι για όλα – αν η ανάγκη – να χρησιμοποιήσουμε ακόμα και το δόλο, την υποκρισία, τις αθέμιτες μεθόδους, να αποσιωπήσουμε και να κρύψουμε την αλήθεια, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να διεισδύσουμε στα συνδικάτα, να παραμείνουμε σ΄ αυτά και να πραγματοποιήσουμε εκεί ένα κομμουνιστικό έργο». Β.Ι. Λένιν, «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού». Β.Ι. Λένιν, «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού».

ΣΕ ΠΟΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥ "ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΜΟΥ" ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ κύριε G; Από το μυαλό σου τα έβγαλες κι αυτά;

Καλα ειμαστε ΣΟΒΑΡΟΙ ΤΩΡΑ; ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΚΔΟΣΗ κύριε G βρήκε το Λένιν να γράφει:

<<α χρησιμοποιήσουμε ακόμα και το δόλο, την υποκρισία, τις αθέμιτες μεθόδους,

>>!!!!!!!!!!!!

Αν ειναι δυνατόν!!!!!

Εσύ φίλη Ασπασία έχεις διαβάσει τον "Αριστερισμο" στα ασπάζεσαι αυτά που γράφει ο κύριος g.

θεε μου τι άλλο θα ακούσουμε;

Ε Λ Ε Ο  Σ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

από G 21/08/2015 5:45 μμ.


 Κάνω μια τελευταία εξαίρεση, για να σου απαντήσω, καταρχήν ευχαριστώ που διαπίστωσες αυτό με τις δημοσιεύσεις. Με κάποιους απο την Σο γνωρίζομαι χρόνια και δεν έκαναν την παραμικρή ενέργεια να με πάρουν τηλέφωνο, να μου πουν τι μαλακίες γράφω.

 @ΑΣΠΑΣΙΑ Επ ουδενί δεν θα αυτοχριστω τιμητής της αναρχίας πόσο μάλλον του indymedia

 τώρα αν ο Λιστερ ήταν Ουγγαρέζος ... αφήστε το ....

 δείτε αυτό Bookchin – Η Ισπανικη Επανασταση του 1936

 επίσης το ντοκιμαντέρ που έχω μοντάρει (Λέσχη των Ισοπεδωτων και υπάρχει μόνο στο tvx γιατί το γαμημένο vimeo μου έκλεισε το κανάλι, Ισπανία ’36 – «Μέσα στην Επανάσταση» (ντοκιμαντέρ)

 και αυτό Ισπανία 1936-1939 : Η Σιδερένια Φάλαγγα και η ... - Indymedia

https://athens.indymedia.org/post/1532209/

και εδώ στο βιβλίο μου http://www.anarxeio.gr/contents/view/to-zhthma-ths-organoshs-2h-ekdosh

 τώρα για εδώ μέσα , ας πάρουν και άλλοι/ες αναρχικοί θέση για την κατάσταση, αν θες και χωρείς παρεξήγηση (λχ. νεροκουβαλητής) από το σαιτ μου μπορείς να κοπιαρεις και να ανεβάζεις εδώ ότι νομιζεις.

 

υγ. τα ποσταρισατα πότε δουλεύουν και πότε όχι, τα έβαλα ξεχωριστά γιατί στο κείμενο δεν δουλεύουν.

 

από el quinto regimiento 21/08/2015 5:53 μμ.


<<<

 τώρα αν ο Λιστερ ήταν Ουγγαρέζος ... αφήστε το ....

 δείτε αυτό Bookchin – Η Ισπανικη Επανασταση του 1936>>>

Πουθενά δεν γράφει ο Μπούκτσιν τέτοιο πράγμα, ότι ο Λίστερ ήταν ούγγρος. Φίλε μου έχεις μπλέξει τον ούγγρο στρατηγό Κλέμπερ με τον Λίστερ. Ο,τι να ναι.  Ο Μπούκτσι γραφει οτι ο Λίστερ ήρθε από την ΕΣΣΔ. Χαιρόπουλος ο Λίστερ πήγε στην ΕΣΣΔ μετά από εξέγερση στην οποία συμμετείχε ενεργά και ήταν στην απόλυτη παρανομια.

Το γράφω παραπάνω. Ο Μπούκτσιν έχει γράψει ένα παραληρηματικό κειμενο, αλλά ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ ΟΤΙ Ο ΛΙΣΤΕΡ ΗΤΑΝ ΟΥΓΓΡΟΣ, γιατί προφανώς ο Μπούκτσιν ποτέ δεν μπέρδεψε -ΟΠΩΣ ΕΣΥ_ τον στρατηγό Κλέμπερ με τον Λίστερ.

Αλλα τι να λεμε τώρα. Εσυ μάλλον δεν ξέρεις καν ποιος ειναι ο στρατηγός Κλέμπερ :-).  Κάπου διάβασες κάτι και μας το κότσαρες. Σου λέει ποιος ξέρει τώρα τα της ΙΣπανίας μωρέ, δε βαριέσαι.

Θα σε συμβούλευα να μην συνεχίσεις να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα, γιατί απλούστατα θα μας γράψεις κι άλλο απίθανο πράγμα, όπως το απιθανό ανύπαρκτο απόσπασμα του Λένιν στον Αριστερισμό!!!!!

Παρακαλώ ΣΟ να ανεβούν όλα τα σχολιά μου

από παιδάκι προσβεβλημένο 21/08/2015 9:01 μμ.


σελίδα 42 στο τέλος της και αρχή της 43 που εξηγεί ότι ο αγαθός σκοπός αγιάζει το μέσο: 

http://www.antitetradia.gr/portal/images/klasika_keimena/%CE%9B%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD%20-%20%CE%9F%20%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82%20%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%B1%CF%81%CF%81%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D.pdf

κι αφήστε τον ήσυχο στο μαυσωλείο του το νεκρό. Δεν έχει νόημα πέρα από τις θνησιγενείς εμμονές μας. Ο πυρήνας αυτής της συγκεντρωτικής αντίληψης κατάστρεψε το μισό κόσμο. Ο άλλος μισός καταστράφηκε από τους φαινομενικά εχθρούς της. Κι εμείς μόνοι-κατάμονοι. Φτάνει. Αλλού είναι το πρόβλημα!

από καλος 21/08/2015 11:55 μμ.


καγαθος δεν υπαρχει στην ταξικη παλη.Σε καμμια εκδοση του αριστερισμου δεν υπαρχουν λεξεις οπως δολος,υποκρισια ,αθεμιτες μεθοδοι.Το αποσπασμα που αναφερεται απο τη σελιδα των αντιτετραδιων ξεκιναει"Πρεπει να ειμαστε σε θεση να αντιταχθουμε σε ολα αυτα ,να δεχτουμε ολες τις καθε λογης θυσιες κι ακομη-σε περιπτωση αναγκης-να χρησιμοποιησουμε καθε λογης τεχνασματα,καθε πονηρια,καθε παρανομο τροπο δουλειας,να παραποιουμε η να κρυβουμε την αληθεια ,μονο και μονο για ναμπουμε στα συνδικατα,να μεινουμε σ' αυτα,να κανουμε μεσα σ' αυτα με καθε θυσια κομμουνιστικη δουλεια." Γνωριζετε ποια ηταν "ολα αυτα";Η χρησιμοποιειτε ενα "τσιτατο" για "εξορκισμο" του κομμουνισμου;Οσο για τυο "γνησιο της υπογραφης" θα παραπεμψουμε στηνδιτομη εκδοση εργων Β.Ι.Λενιν ,Παρτιζδατ τσεκα B.K.P(B),1935 στην ρωσικ η γλωσσα,με επιμελεια των Μπ.Μπ.Αντορατσκιυ,Β.Γκ. Σοριν και Α.Ι.ΣΤΕΤΣΚΙΥ.Ο "αριστερισμος..."στις σελιδες 350-418.

από иииииииииииииииии 22/08/2015 12:27 πμ.


  το περι ου ο λογος αποσπασμα στην σελιδα 375 εχει στον πληθυντικο τις λεξεις τεχνασμα,πανουργια,παρανομη μεθοδο,αποσιωπηση,αποκρυψη .Το παρανομες μεθοδοι παραλειπεται  στην εκδοση της Συγχρονης Εποχης.....που παραθετει το παιδακι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

από иииииииииииииииии 22/08/2015 12:31 πμ.


η λεξη  παραποιηση υπαρχει στην φαντασια τοσο των κυριων και κυριων που το αναφερουν οσο και στην παραποιηση της Συγχρονης Εποχης. Δατελω,μετα τιμης.. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Λες που το βρήκε αυτό χορείο  ο G του Λένιν;,

 Προς όλους, ακόμα και η έκδοση του κεφαλαίου του Μαρξ από την εκδοτική του ΚΚΕ «Σύγχρονη Εποχή» αμφισβητείται ότι έχει παραποιηθεί, ακόμα και τα άπαντα του  Λένιν και αυτά λένε ότι είναι παραποιημένα.

Ο G το χορείο του Λένιν το βρήκε εδώ:

Απόσπασμα του βιβλίου του Ντανιελ Γκερεν «ούτε θεός, ούτε αφέντης» εκδ. Σπηλιωτη

Ένα συνέδριο μαριονέτα – το ΙΙΙο συνέδριο της Γ΄ Διεθνούς (Πώς τα συνδικάτα έχασαν την αυτονομία τους)

1. {...} Ι. ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ CNT ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1919(Από το έργο του Ζοζέ Ρειράτ «Η CNT στην Ισπανική επανάσταση», 1958)

 Το 1ο συνέδριο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας Ισπανίας (CNT) έγινε στη Μαδρίτη από τις 10 ως τις 18 Δεκέμβρη 1919. Προσυνεδριακά, τις πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες οργανώσεις απασχόλησαν τρία βασικά ζητήματα: α. ένωση των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων του Ισπανικού προλεταριάτου (απορρίφθηκε με 221.824 ψήφους υπέρ, έναντι 433.458 ψήφους κατά και 10.192 αποχές) . β. νέα οργανική δομή στη βάση βιομηχανικών εθνικών ομοσπονδιών (απορρίφθηκε με 14.000 ψήφους υπέρ , έναντι 651.472 ψήφους κατά ) και γ. μια δήλωση υπέρ των ελευθεριακών κομμουνιστικών αρχών της τάσης των οπαδών της απόλυτης ελευθερίας ( έγινε δεκτή ομόφωνα).

 Αλλά η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση έγινε πάνω στο θέμα της στάσης που έπρεπε να παρθεί απέναντι στη ρωσική επανάσταση. Ακούστηκαν πολλές απόψεις. Οι πιο σημαντικές ήταν:

 - Ποια μέσα θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε πρακτικά για να βοηθήσουμε τη ρώσικη επανάσταση και να αποτύχει ο αποκλεισμός που έχουν επιβάλλει τα καπιταλιστικά κράτη;

 - Ήταν αναγκαία η προσχώρηση στην Τρίτη Συνδικαλιστική Διεθνή;

 - Η Συνομοσπονδία έπρεπε να προσχωρήσει αμέσως στη Διεθνή και σε ποια;

 - Θα είναι χρήσιμο να συγκληθεί στην Ισπανία ένα συνέδριο της Διεθνούς;

 Έγιναν δεκτές πολλές εισηγήσεις, μεταξύ των οποίων και η πιο κάτω:

 «Η Εθνική Συνομοσπονδία παραμένει σταθερός υπερασπιστής των αρχών που υποστήριζε ο Μπακούνιν στην Πρώτη Διεθνή. Από την άλλη μεριά, δηλώνει ότι προσχωρεί προσωρινά στην Τρίτη Διεθνή επειδή ο κύριος χαρακτήρας της είναι επαναστατικός και περιμένοντας να γίνει το Διεθνές Συνέδριο στην Ισπανία, πρέπει η Συνομοσπονδία να βάλει τις βάσεις οι οποίες θα διέπουν την αληθινή Διεθνή των εργαζομένων».

 Ο Άνγκελ Πεστάνια ορίστηκε αντιπρόσωπος για να πάει στη Ρωσία και να γνωστοποιήσει εκεί τις αποφάσεις που πήρε το συνομοσπονδιακό συνέδριο.

 

ΙΙ.Το ΙΙΙο Συνέδριο της ΤΡΙΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ (Ιούνιος 1920)

 (Αφήγηση του Άνγκελ Πεστάνια)

 Το 3Ο Συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς άρχισε στις 28 Ιουνίου 1920 στην έδρα της στη Μόσχα. Στην αρχή ο Ζηνόβιεφ πρότεινε να γίνει δεκτή σαν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Τρίτης Διεθνούς, η Ισπανική Συνομοσπονδία. Η πρόταση έγινε δεκτή.

 Ο Λοζόφσκυ (πρόεδρος της συνδικαλιστικής κόκκινης Διεθνούς από το 1920 ως το 1937) πρότεινε με τη σειρά του την οργάνωση μιας επαναστατικής συνδικαλιστικής Διεθνούς, τονίζοντας: «Στην πλειοψηφία των εμπόλεμων χωρών, το μεγαλύτερο μέρος των συνδικάτων υπήρξαν κατά τα οδυνηρά χρόνια του πολέμου, οπαδοί της ουδετερότητας (απολιτικής). Υπήρξαν οι δούλοι του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού και είχαν παίξει ολέθριο ρόλο καθυστερώντας την χειραφέτηση των εργαζομένων.

 Στη δικτατορία της αστικής τάξης χρειαζόταν η επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου, σαν το μόνο αποφασιστικό και μεταβατικό μέσο, της μόνης ικανής δύναμης να κλονίσει την αντίσταση των εκμεταλλευτών και να εξασφαλίσει έτσι την ισχυροποίηση της εξουσίας από το προλεταριάτο».

 Το συνέδριο αποφασίζει κατά συνέπεια:

 - Να καταδικάσει κάθε τακτική που προορίζεται να κάνει ώστε να βγουν έξω από τις υπάρχουσες συνδικαλιστικές οργανώσεις τα πρωτοποριακά στοιχεία και αντίθετα να απομακρυνθούν κατά ριζικό τρόπο από τη διεύθυνση του συνδικαλιστικού κινήματος οι οπορτουνιστές που είχαν συνεργαστεί με την αστική τάξη αποδεχόμενοι τον πόλεμο.

 - Να υποστηρίξει μέσα στις συνδικαλιστικές οργανώσεις όλου του κόσμου μια μεθοδική προπαγάνδα δημιουργώντας σε κάθε μια από αυτές έναν κομμουνιστικό πυρήνα που θα κατέληγε να επιβάλλει την άποψή του.

 - Να δημιουργήσει μια επιτροπή διεθνούς δράσης και πάλης για τη μεταμόρφωση του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτή η επιτροπή θα λειτουργήσει σαν ένα διεθνές συμβούλιο των εργατικών συνδικάτων σε συμφωνία με την εκτελεστική επιτροπή της Τρίτης Διεθνούς στις συνθήκες που θα διαμορφωθούν από το συνέδριο. Αυτό θα αποτελείται από εκπροσώπους όλων των εργατικών εθνικών οργανώσεων που έχουν προσχωρήσει.

 Όταν πήρα το λόγο δήλωσα : τρία σημεία του ντοκουμέντου θα γίνουν το αντικείμενο μιας γρήγορης και συγκεκριμένης εξέτασης, διότι οι οργανώσεις που αντιπροσωπεύω πήραν μια θέση που τις χωρίζει ολότελα από αυτό το ντοκουμέντο. Τα τρία σημεία είναι: ο απολιτισμός, η κατάκτηση της εξουσίας και η δικτατορία του προλεταριάτου.

 Πραγματικά, μέσα σ΄ αυτό το ντοκουμέντο, ο απολιτισμός είναι καταδικασμένος, από μερικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, ενώ σχεδόν όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που συντάχτηκαν υπέρ του ιμπεριαλιστικού πόλέμου ήταν πολιτικοποιημένες, γεγονός που είναι αντίθετο με εκείνα που μας λέει το ντοκουμέντο. Πού βρίσκεται, λοιπόν, η λογική αυτού του ντοκουμέντου; Τα δύο σημεία που μένουν είναι εκείνα που αφορούν την κατάκτηση της εξουσίας και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Είναι λίγος ο χρόνος για να εκθέσω αυτό που σκέφτεται η Συνομοσπονδία και που εκπροσωπώ εδώ πάνω σ΄ αυτά τα δύο θέματα.

 Σας υπενθυμίζω πως κατά τη διάρκεια του πρώτου συνεδρίου της Συνομοσπονδίας που έγινε στη Μαδρίτη, το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Δεκέμβρη της τελευταίας χρονιάς (1919), αποφασίστηκε ομόφωνα από τους πεντακόσιους παρόντες αντιπροσώπους ότι ο τελικός σκοπός ήταν η επικράτηση του κομμουνισμού με πλήρεις ελευθερίες.

 Θα προσθέσω ακόμη δύο λέξεις ως προς το θέμα του άρθρου που ευνοεί τη στενή συνεργασία με το πολιτικοποιημένο κομμουνιστικό προλεταριάτο.

 Η Συνομοσπονδία αποδέχεται τη συνεργασία με όλες τις επαναστατικές οργανώσεις που θα πάλευαν εναντίον του καπιταλιστικού καθεστώτος διατηρώντας πάντα το δικαίωμα να το κάνουν όπως θα τους φαινόταν καλύτερα. Σκέπτομαι ότι πραγματικά η Συνομοσπονδία μου δε θα δεχόταν ποτέ να συμφωνήσει αν αμφισβητούνταν η ελευθερία της δράσης της ʽʼ

 Την πρώτη και τη δεύτερη παράγραφο δε τις συζήτησε κανείς. Στη διάρκεια της συζήτησης στην τρίτη παράγραφο ξανά δήλωσα ότι εμείς είμαστε μη πολιτικοποιημένοι και ότι έπρεπε να ανταπεξέλθουμε στον πόλεμο με όλα τα μέσα και ότι ήταν παράδοξο να υπογράψουμε ένα ντοκουμέντο που καταδίκαζε τη δράση μας και τις αρχές μας. Τελικά συμφωνήθηκε η τροποποίηση της σύνταξης αυτής της παραγράφου.

 Η τέταρτη παράγραφος έγινε η αιτία μιας μακράς συζήτησης γιατί ήμαστε πολλοί που υποστηρίζαμε την αρχή μιας πλήρους συνδικαλιστικής αυτονομίας. Τέλος, ύστερα από ατέλειωτες συζητήσεις το ντοκουμέντο υπογράφηκε από πέντε από τους εφτά συνολικά παρόντες αντιπροσώπους.

 Η θέση μου ήταν πολύ λεπτή, γιατί η Συνομοσπονδία είχε προσχωρήσει στην Τρίτη Διεθνή. Δεν μπορούσα να απορρίψω ένα ντοκουμέντο που είχε γίνει δεκτό από αυτή. Άρα, έπρεπε να ακολουθήσω την πλειοψηφία.

 Εξάλλου κατά την υπογραφή αυτού του ντοκουμέντου είχα γράψει: «από την Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας, Άνγκελ Πεστάνια», αντί να γράψω «για την Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας, Άνγκελ Πεστάνια». Έτσι απαλλασσόμουν από την ευθύνη. Όταν μου έδωσαν το λόγο, θύμισα ότι οι αντιπρόσωποι γνωρίζουν ήδη τις αντίθετες θέσεις μου ως προς την κατάκτηση της εξουσίας και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Θύμισα, επίσης, πως οι θέσεις αυτές δεν εκφράζανε την προσωπική μου άποψη, αλλά την άποψη της Συνομοσπονδίας.

 Δήλωσα κατά συνέπεια, ότι αν η πλειοψηφία με υποχρέωνε να αποδεχτώ το ντοκουμέντο όπως ήταν, θα το υπέγραφα, αλλά θα έδινα από πριν την εξής προειδοποίηση: «όλα όσα αναφέρονται στην κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, στη δικτατορία του προλεταριάτου και στη συνεργασία με το κομμουνιστικό πολιτικό προλεταριάτο παραμένουν υποταγμένα στις κατοπινές αποφάσεις που θα πάρει η Συνομοσπονδία μόλις επιστρέψω στην Ισπανία και η συνομοσπονδιακή Επιτροπή θα μάθει για όλα όσα αποφασίστηκαν κατ΄ αυτή τη σύσκεψη».

 Το ίδιο έγινε για την πρόσκληση που θα απευθυνόταν στις συνδικαλιστικές οργανώσεις όλου του κόσμου. Σ΄ αυτή την πρόσκληση γραφόταν πως οι συνδικαλιστικές, εθνικές και διεθνείς επαγγελματικές οργανώσεις, οι τοπικές και περιφερειακές ενώσεις που αποδέχονταν την επαναστατική πάλη των τάξεων, προσκαλούνταν να παραβρεθούν στη συνδιάσκεψη.

 Δεν ήμουν σύμφωνος ούτε με αυτή την πρόσκληση που έφραζε το δρόμο σε πολλές οργανώσεις που θα ήθελαν να παραβρεθούν στη συνδιάσκεψη, αλλά που δεν ήταν σύμφωνες με τη δικτατορία του προλεταριάτου και με την κατάκτηση της εξουσίας. Αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου μια πλάνη…

 

ΙΙΙ.ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ

 Ο Πεστάνια βεβαιώνει πως οι κομμουνιστές ήταν σύμφωνοι στη βελτίωση της σύνταξης του ντοκουμέντου στο θέμα της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά μόλις για μια στιγμή απουσίασε ο Ισπανός αντιπρόσωπος, το ντοκουμέντο δημοσιεύτηκε όπως ήταν στο πρωτότυπο κείμενο. Στο θέμα της ανάπτυξης του ίδιου συνεδρίου, ο Πεστάνια λέει πως η πάλη που έγινε για το πρόσωπο που θα αναλάβει την προεδρία τράβηξε όλη την προσοχή. Αλλά πολύ γρήγορα διαπίστωσε, πως το ίδιο το συνέδριο ήταν μια μαριονέτα. Η προεδρία έκανε τον κανονισμό. Τροποποιούσε όπως της άρεσε τις προτάσεις, ανέτρεπε την ημερήσια διάταξη και παρουσίαζε προτάσεις δικής της πρωτοβουλίας. Ο τρόπος που χρησιμοποίησε στο συνέδριο ήταν εντελώς καταχρηστικός για να πετύχει τους σκοπούς της. Παράδειγμα, ο Ζηνόβιεφ εκφώνησε έναν λόγο μιάμιση ώρας παρόλο που κάθε παρέμβαση δεν έπρεπε να ξεπερνάει τα δέκα λεπτά.

 Ο Πεστάνια ήθελε να απαντήσει σ΄ αυτή την ομιλία αλλά το λόγο του τον διέκοψε στα δέκα λεπτά με το χέρι, το προεδρείο. Ο ίδιος ο Πεστάνια κριτικαρίστηκε από τον Τρότσκι μέσα σε ένα λόγο που κράτησε περισσότερο από τρία τέταρτα της ώρας και όταν ο Πεστάνια ζήτησε να απαντήσει στις επιθέσεις του Τρότσκι, το προεδρείο δήλωσε ότι η συζήτηση είχε κλείσει. Ο ίδιος αναγκάστηκε να διαμαρτυρηθεί για τον τρόπο που ορίζονταν οι εισηγητές. Θεωρητικά, κάθε αντιπρόσωπος μπορούσε να κάνει μια πρόταση, αλλά το προεδρείο διάλεγε το ίδιο τους «ενδιαφέροντες». Οι αναλογικοί ψήφοι (κατά αντιπροσωπεία ή αντιπρόσωπο) προβλέπονταν, αλλά δεν εφαρμόζονταν. Έτσι, το ρωσικό κομμουνιστικό κόμμα εξασφάλιζε μια άνετη πλειοψηφία.

 Η αποκορύφωση ήταν ότι μερικές ενδιαφέρουσες αποφάσεις δεν παίρνονταν ούτε μέσα στην αίθουσα του συνεδρίου αλλά, στα παρασκήνια. Με αυτές τις διαδικασίες εγκρίθηκε το παρακάτω κείμενο: «Στα προσεχή παγκόσμια συνέδρια της Τρίτης Διεθνούς, οι εθνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις που είναι μέλη θα αντιπροσωπεύονται από τους αντιπροσώπους του κομμουνιστικού κόμματος κάθε χώρας».

 Η διαμαρτυρία εναντίον αυτής της απόφασης απλούστατα αγνοήθηκε. Ο Πεστάνια εγκατέλειψε τη Ρωσία στις 6 Σεπτέμβρη 1920, αφού αντάλλαξε εντυπώσεις σύντομες με τον Αρμάνδο Μπόρκι (γενικού γραμματέα της Αναρχοσυνδικαλιστικής Ιταλικής Ένωσης ) που είχε πάει στη Ρωσία σαν εκπρόσωπος της Ένωσης και τώρα έφευγε απογοητευμένος από αυτή την εμπειρία. Αλλά πριν εγκαταλείψουν τη Μόσχα και οι δύο, πήραν γνώση της εγκυκλίου για την οργάνωση της Κόκκινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς.

 Αν στα μελλοντικά συνέδρια της Τρίτης Διεθνούς ήθελε κανείς, να εξασφαλίσει την κυριαρχία των κομμουνιστικών κομμάτων πάνω στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, θα μπορούσε να υποθέσει ότι μέσα σε μια συνδικαλιστική Διεθνή το πράσινο φως θα ανοιγόταν μόνο για τις εργατικές κεντρικές οργανώσεις που ελέγχονταν από τα κομμουνιστικά κόμματα .

 Το σχέδιο δράσης του 3ου Συνεδρίου της Τρίτης Διεθνούς, περιλάμβανε :

 Μια ειδική Επιτροπή θα έπρεπε να οργανωθεί σε κάθε χώρα από το κομμουνιστικό κόμμα.

 Αυτή η Επιτροπή θα είχε για δουλειά της να δέχεται και να διανέμει σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις τις εγκυκλίους και τις δημοσιεύσεις της Κόκκινης Διεθνούς οργάνωσης.

 Η Επιτροπή θα όριζε τους συντάκτες των επαγγελματικών και επαναστατικών εφημερίδων εντυπώνοντας τους την άποψη της Διεθνούς εναντίον της αντίπαλης Διεθνούς.

 Η Επιτροπή θα επέβαινε με τα δικά της μέσα επέμβασης και πολεμικής.

 Η Επιτροπή θα δουλεύει σε στενή συνεργασία με το κομμουνιστικό κόμμα παραμένοντας όμως ένα διαφορετικό όργανο.

 Η Επιτροπή θα συμβάλλει στη σύγκλιση διασκέψεων στις οποίες θα συζητούνται θέματα διεθνούς οργάνωσης και θα διαλέγει τους ικανούς για προπαγάνδα ρήτορες.

Η Επιτροπή θα συγκροτείται κατά προτίμηση από κομμουνιστές συντρόφους. Οι εκλογές θα επιβλέπονται από το κομμουνιστικό κόμμα.

 Στις χώρες που δε θα μπορεί να υιοθετηθεί αυτή η μέθοδος θα στέλνονται απεσταλμένοι του κομμουνιστικού κόμματος για να δημιουργήσουν μια παρόμοια οργάνωση.

 «Πρέπει να ξέρουμε να αντιστεκόμαστε με όλα μας τα μέσα, να κάνουμε κάθε θυσία και να είμαστε έτοιμοι για όλα – αν η ανάγκη – να χρησιμοποιήσουμε ακόμα και το δόλο, την υποκρισία, τις αθέμιτες μεθόδους, να αποσιωπήσουμε και να κρύψουμε την αλήθεια, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να διεισδύσουμε στα συνδικάτα, να παραμείνουμε σ΄ αυτά και να πραγματοποιήσουμε εκεί ένα κομμουνιστικό έργο». Β.Ι. Λένιν, «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού». {...}

 

2. Τώρα ποιος ήταν ο Γκερεν; Θα τον βγάλετε και αυτόν αναξιόπιστο λόγο του ότι ήταν πρώην μπολσεβίκος τροτσκιστής και μετά έγινε αναρχικός. Στα ελληνικά υπάρχουν ελάχιστα βιβλία του ένα από αυτά είναι το ο Αναρχισμός  https://athens.indymedia.org/post/1195626/

 

3. Σύμφωνα με εσάς και την τακτική της συκοφαντίας  που κληρονομήσατε από τον Μαρξ, Λένιν και λοιπούς.

  • Ο Μπούκτσιν έχει γράψει ένα παραληρηματικό κείμενο

 

  • Ο ΠΡΟΥΝΤΩΝ είναι ένας άθλιος μικροαστός που τολμάει να κάνη φιλοσοφία (η αθλιότητα της φιλοσοφίας)

 

  • Ο Μπακουνιν είναι ένας ραδιούργος καιροσκόπος, 

 

  • Ο Μαχνο είναι ένας κατσαπλιάς και το αντάρτικο του είναι ληστοσυμμορίτες

 

  • Η εξέγερση και η Κομμούνα της Κροστανδης ήταν μια αντεπαναστατική πράξη σε συνεργασία με τους αστούς και τους μοναρχικούς.

 

 

  • Οι αναρχικοί στην Ισπανία ήταν καθυστερημένοι γιατί ήθελαν να γυρίσου την ισπανική κοινωνία σε καθυστερημένες φεουδαρχικές σχέσης, αφού για εσάς όλους τους μαρξιστές η αναρχία αντιπροσωπεύει ένα προκαπιταλιστικό στάδιο, γι αυτό βάλατε τον Λιστερ να διαλύσει με την βία όλες τις κολεκτίβες την στιγμή που τα ένοπλα τμήματα των αναρχικών ήταν όλα στα μέτωπα του πολέμου, και επιτεθήκατε ακόμη και στην Βαρκελώνη δηλαδή στην πλάτη των αναρχικών.

 

  • Ο Ντουρούτι χέστηκε από τον φόβο του  στην Μαδρίτη και ήθελε να γυρίσει στην μάνα του, το ίδιο και οι σύντροφοι του από την φάλαγγα.

 

  • Ο Αντρές Νιν ηγέτης του μαρξιστικού κόμματος   P.O.U.M.  ήταν ύποπτο στοιχείο για συνεργασία με τον εχθρό και γιαυτό τον δολοφόνησαν η πράκτορες της GBU, το ίδιο και τον αναρχικό Καμίλο Μπερνερη η μήπως τον δολοφόνησαν και αυτόν αναρχικοί γιατί τους ασκούσε κριτική;

Ο κατάλογος με τους άχρηστους και προδότες σύμφωνα με την» λογική» σας  όχι μόνο αναρχικούς αλλά και δικούς σας μαρξιστές είναι τεράστιος.

Ο Ρυλε ήταν άχρηστος η μάλλον χρήσιμος για την αντίδραση.  

 

4. {...}  Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, το 1918, υποστήριξε ότι ο ελιτισμός των Μπολσεβίκων θα οδηγούσε σε μια κοινωνική κατάσταση όπου το μοναδικό ενεργό στοιχείο στην κοινωνική ζωή θα ήταν η γραφειοκρατία– αν και τώρα θα αποκαλούνταν η «Κόκκινη γραφειοκρατία» του κρατικού σοσιαλισμού που ο Μπακούνιν είχε προ πολλού περιγράψει ως «το πιο άθλιο και τρομακτικό ψέμα που έχει δημιουργήσει ο αιώνας μας».1  “ Η πραγματική κοινωνική επανάσταση απαιτεί μια «πνευματική μεταμόρφωση των μαζών που έχουν εξαθλιωθεί μετά από αιώνες αστικής ταξικής εξουσίας».2  «Μάνο με το ξερίζωμα των συνηθειών της υποταγής και της δουλοπρέπειας ως την τελευταία ρίζα τους θα καταφέρει η εργατική τάξη να αποκτήσει την κατανόηση μιας νέας μορφής πειθαρχίας, αυτο-κυρίαρχης τόσο ώστε να προκύπτει από την ελεύθερη συναίνεση».3

Γράφοντας το 1904, πρόβλεψε ότι οι οργανωτικές έννοιες του Λένιν θα «υποδούλωναν ένα νέο εργατικό κίνημα σε μια διανοητική ελίτ πεινασμένη για εξουσία.... μετατρέποντας την σε ένα αυτόματο, χειραγωγούμενο απο την Κεντρική Επιτροπή».4  Στο ελιτίστικο δόγμα των Μπολσεβίκων του 1918, εκείνη είδε μια διαφωνία της δημιουργικής, αυθόρμητης, αυτο-διορθούμενης δύναμης της μαζικής δράσης, η οποία μόνη, υποστηρίζει, θα μπορέσει να επιλύσει τα χιλιάδες προβλήματα της κοινωνικής αναδόμησης και να παράγει την πνευματική μεταμόρφωσή που αποτελεί την ουσία μιας πραγματικής κοινωνικής επανάστασης. Καθώς η πρακτική των Μπολσεβίκων εξελίχθηκε σε άτεγκτο δόγμα, ο φόβος της λαϊκής πρωτοβουλίας και της αυθόρμητης μαζικής δράσης, που δεν βρίσκεται κάτω από την διεύθυνση και τον έλεγχο της ορθά καθορισμένης πρωτοπορίας, αναδείχθηκε σε κυρίαρχο στοιχείο της έτσι αποκαλούμενης «Κομμουνιστικής» ιδεολογίας. {...}

Και αυτήν επειδή δεν τόλμησε να την βγάλει άχρηστη ο Λένιν την έλεγε αετό.

 

5. Υγ. Άλλα λέει ο G εδώ και άλλου την πας την δουλεία el quinto regimiento,  ο G τα βάζει με την Σο του indymedia και καλά κάνει γιατί είστε πλέων ανεξέλεγκτοι εδώ στο indymedia για να ρίχνετε το αντιαναρχικό σας δηλητήριο,

και μην με απειλήσεις εμένα με ερώτηση  για βιβλιογραφία γιατί θα σε γαμήσω, ξερό ποίος είσαι, είστε ένα υβρίδιο τροτσκισμού χειρότερο από τους σταλινικούς, μέχρι που έχετε φτάσει να υποστηρίζετε ότι καλά έκαναν οι σταλινικοί στην Ισπανία και δολοφόνησαν τον  ηγέτη του  P.O.U.M. Αντρές Νιν, γιατί δεν είχε πάρει την επίσημη έγκριση από τον Τρότσκι ότι το  P.O.U.M. είναι τροτσκιστικό.

Ο G έκανε ένα λάθος με την καταγωγή του Λιστερ που τότε που το έγραψε δεν υπήρχε και δεν ξέραμε τίποτα για αυτόν στην Ελλάδα, και λιπών τι έγινε αυτό το λάθος μειώνει την αξιοπιστία αυτών που γράφει ο G; τράβα απο δω ρε.

Ο G λέει ότι δεν ξανά γράφει εδώ και εσύ συνεχίζεις και η Σο σε αφήνει; τι παίζει τελικά;

Εσείς οι μαρξιστές και με την σοσιαλδημοκρατική και με την μπολσεβίκικη εκδοχή  ηγεμονεύσατε στην εργατική τάξη και τι καταφέρατε; πήγατε το κοινωνικό ζήτημα και την  ιστορία πίσω 300 χρόνια, και τώρα παίζει μπάλα ο νεοφιλελευθερισμός μόνος του.

 

Διαβάστε  Η GPU στην Ισπανία                                                                        

 

 

[i]

                ) Επιστολή στους Herzen και Ogareff, 1866, παρατίθεται στο Jeunesse du socialisme libertaire, του Daniel Guerin

 

[i]               ) Λούξεμπουργκ, Η Ρώσικη Επανάσταση

[i]               ) Λούξεμπουργκ στο Jeunesse du socialisme libertaire

 

[i]               ) Λούξεμπουργκ στο Λενινισμός ή Μαρξισμός

από με ίωση, εμέτους και διάρροιες 22/08/2015 8:28 πμ.


αμοραλισμός ουνιτάτ; Τσκ τσκ. Αυτή η ταξική πάλη θέλει σκληρούς άντρες και αλύγιστες ψυχές ατσάλινες. Και πώς θα ζήσουμε χωρίς ηθική ρε ουνιτάτ; Κι αυτή διαμεσολαβημένη θα λειτουργεί; Χαιρετίσματα στον εισαγγελέα Βισίνσκι...

Τα γνωρίσαμε ουνιτάτ, "όλα αυτά" (ως καρικατούρα). Γιατί και σε συνδικάτα δουλέψαμε και σε επιτροπές κατοίκων και σε συνελεύσεις λαϊκές και σε διάφορα μετωπικά όργανα. Και πάντα αντιμετωπίσαμε την "λαδιά" του συντρόφου σου σαν αναγκαία για την αναβάθμιση του κινήματος. Μωρέ κούνια που σας κούναγε. Σιγά ρε Μεριζιώτη να μη χαλάσουμε το πληκτρολόγιό μας για δυο τρεις εμμονικούς που βαφτίζουν το κρέας ψάρι. Χεσ' τους ρε και προχώρα...

από μπλουμ 22/08/2015 10:06 πμ.


ο Κύριος ουνιτάτ εξηγεί πως "καθε λογης τεχνασματα, καθε πονηρια, καθε παρανομο τροπο δουλειας,να παραποιουμε η να κρυβουμε την αληθεια" είναι πολύ διαφορετικό από την άλλη μετάφραση που λέει για δόλο, υποκρισία και αθέμιτες μεθόδους, αφού η πονηριά και τα κάθε λογής τεχνάσματα και η παραποίηση ή η απόκρυψη της αλήθειας δεν είναι δόλος, υποκρισία και αθέμιτη μέθοδος. Καλά κύριε ουνιτάτ. Φέρτε μας το πρωτότυπο στα ρώσικα, διαφορετικά ας μάθουμε ελληνικά και να σκάσουμε όπως έλεγαν κάποτε οι χρυσαβγίτες μας. Πολιτικός ιησουιτισμός; Βεβάιως και τον συναντάς ΠΑΝΤΟΥ. Απλά στο χώρο των ελευθεριακών αυτός δεν νομιμοποιείται (ρητορικά τουλάχιστον) αν και παραμένει αδυναμία των ανθρώπων 

από el quinto regimiento 22/08/2015 12:25 μμ.


o Λένιν γράφει αμέσως πιο πάνω ότι οι παπάδες, η αστυνομία, όλη ο αντιδραστικός εσμός κάνει τα πάντα για να απαγορεύσει τη συμμετοχή των κομμουνιστών στα συνδικάτα και μέμφεται τους "αριστεριστές" που αντί να αναζητούν όλες τις αναγκαίες μεθόδους για να μπουν στα συνδικάτα και να ξεπεράσουν το σκόπελο της καταστολής, των ρουφιάνων της εργοδοσίας κτλ..., διακηρύττουν "έξω από τα αντιδραστικά συνδικάτα". Οταν στα αντιδραστικά συνδικάτα ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΜΑΖΙΚΟΤΑΤΑ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑξΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.   Αποδίδετε τον σντίπαλό σας πράγματα ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ. ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ. Aκόμη και η λέξη "παραποίηση της αλήθειας" δεν νομίζω ότι αποδίδει σωστά το νόημα του Λένιν. Θα τσεκάρω αργότερα την αγγλική και γερμανική μετάφραση από τα ρώσσικα να δούμε. Προφανώς ο Λένιν με φράση αυτή αναφέρεται στις συνθήκες παρανομης δουλειάς, ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτουν τη πολιτική ταυτότητά τους αμέσως στα συνδικάτα, γιατί οι ρουφιάνοι της εργοδοσίας θα το σφυρίξουν στα αφεντικά και θα απολυθούν.   μεγάλε ασε τη σπέκουλα με τους ιλαράδες. Ο Λένιν απευθύνεται στους κομμουνιστές, στα κομμουνιστικά κόμματα, όχι στον Πάνεκουκ. Επειδή δεν έχεις διαβάσει ποτέ τον αριστερισμό , θαρρείς ότι "αριστεριστές" ειναι η βρισιά του Περισσού στις δυνάμεις αριστερά του.    και κύριε Ζάνας αμφισβητείται η μετάφραση στη συγκεκριμένη φράση "η παραποίηση της αλήθειας". Να ειστε σοβαροί κύριοι και όχι δικολάβοι της κακιας ώρας. Οι λέξεις που έβαλε στην αρχή ο G. δολος,υποκρισια ,αθεμιτες μεθοδοι.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΥΘΕΝΑ ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. ούτε βέβαια υπάρχουν στο κειμενο του ΠΕστάνια!!! Ο,τι να ναι!! 

από el quinto regimiento 22/08/2015 1:23 μμ.


ειναι υπεκφυγή όχι παραποίηση της αλήθειας.

https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1920/lwc/ch06.htm

O Λένιν γράφει ότι οι δεξιοί Gomperses, the Hendersons, the Jonhaux and the Legiens  κερδίζουν τις μάζες των συνδικάτων, αν απέχουμε από αυτά

There can be no doubt that the Gomperses, the Hendersons, the Jonhaux and the Legiens are very grateful to those “Left” revolutionaries who, like the German opposition “on principle” (heaven preserve us from such “principles”!), or like some of the revolutionaries in the American Industrial Workers of the World [27] advocate quitting the reactionary trade unions and refusing to work in them.

 

Οι ηγέτες του οπορτουνισμού, οι δεξιοί αυτοί , χωρίς αμφισβήτηση θα οδηγηθούν σε κάθε αστικό μέσο γι ανα μας αποκλείσουν από τα συνδικάτα: δηλαδή ρουφιανιά, καταστολή κτλ...

These men, the “leaders” of opportunism, will no doubt resort to every device of bourgeois diplomacy and to the aid of bourgeois governments, the clergy, the police and the courts, to keep Communists out of the trade unions, oust them by every means, make their work in the trade unions as unpleasant as possible, and insult, bait and persecute them.

 

και εδώ ερχόμαστε στο χωρίο μας. Πρέπει να κάνουμε θυσίες, να ακολουθήσουμε τεχνάσματα, κάθε πονηριά, παράνομο μέσο, υπεκφυγές για να μπούμε στα συνδικάτα και να ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ (σ.σ. ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΕΞΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ)

We must be able to stand up to all this, agree to msubterfugeseake any sacrifice, and even—if need be—to resort to various stratagems, artifices and illegal methods, to evasions and subterfuges, as long as we get into the trade unions, remain in them, and carry on communist work within them at all costs.

subterfuges ειναι υπεκφυγή όχι παραποίηση της αλήθειας.

Να μη δινεις δηλαδή αμέσως τη ταυτότητά σου. Τοσο απλο και εσεις οικοδομήσατε τέρατα πάνω σε αυτό. Ο παράνομος τρόπος δουλειάς έχει να κάνει ακριβώς με το γεγονός ότι ο κομμουνιστής δεν μπορούσε να δουλεύει νόμιμα στα συνδικάτα. Απολυόταν. Τοσο απλό. αλλα αμα δεν ξέρεις ιστορία, λες οτι να ναι.

και αμέσως παρακάτω ο Λένιν μιλάει για την πείρα των μπολσεβίκων στην παράνομη δουλεια που έκαναν στις εργατικές συναθροίσεις επί τσαρισμού.

Under tsarism we had no “legal opportunities” whatsoever until 1905. However, when Zubatov, agent of the secret police, organised Black-Hundred workers’ assemblies and workingmen’s societies for the purpose of trapping revolutionaries and combating them, we sent members of our Party to these assemblies and into these societies (I personally remember one of them, Comrade Babushkin, a leading St. Petersburg factory worker, shot by order of the tsar’s generals in 1906). They established contacts with the masses, were able to carry on their agitation, and succeeded in wresting workers from the influence of Zubatov’s agents. *4 Of course, in Western Europe, which is imbued with most deep-rooted legalistic, constitutionalist and bourgeois-democratic prejudices, this is more difficult of achievement. However, it can and must be carried out, and systematically at that.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Ο Πεστάνια που κολλάει τώρα. Γράφει αυτά τα απίστευτα ο Πεστάνια για τον Λένιν στον "Αριστερισμό".;ΟΧι. ετσι μας τον πετάξατε γιατί νομίζετε ο,τι δεν γνωρίζουμε

Ο Πεστάνια διαγράφτηκε από τη FAI που στο συνέδριο της CNT ακολούθησε καθαρά φραξιονιστική δράση με προμελετημένη επιδότηση υποψηφίων και άλλες μεθόδους ωραίες ...δημοκρατικές. Διαβάστε το βιβλίο του Κ.Φ. ( ο άνθρωποι που κύκφλωσαν το άλφα) για να καταλάβετε.

Ο Πεστάνια ήταν ενάντια στις σκόρπιες, άκαιρες και πρόωρες άμαζες δυναμικές ενέργειες  της ΦΑΙ το 1931 με την έναρξη της δημοκρατίας γι αυτό και διαγράφτηκε από τη CNT που ήταν ιδρυτής :-)

Ο Πεστάνια έφτιαξε δικό του κόμμα και μπήκε στο λαϊκό μέτωπο. οι σύντροφοι του Πεστάνια το 1934 βρέθηκαν μαζί με τους κομμουνιστές στην Αστούριας πολεμώντας το στρατό των μαροκινών. Ειναι η περίφημη εξέγερση της Αστούριας. Η FAI που καμαρώνετε δεν ειχε καμια συμμετοχή στην εξέγερση. ΑΠΕΙΧΕ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ.


για δόλο, υποκρισία και αθέμιτες μεθόδους. αυτα τα έβγαλε ο g. από το κεφάλι του. ΟΥΤΕ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ. ΤΗ ΔΙΑΒΑΣΕΣ; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ.

Ξέρεις τι σημαινει δικολαβία;

τεσπα, ο κοσμος που διαβάζει καταλαβαινει. Συνεχίστε...το ίδιο τροπάρι

από el quinto regimiento 22/08/2015 4:23 μμ.


ΔΟ πως τα αφήνεις αυτά; Τώρα όμως οφείλω να απαντήσω επί προσωπικού. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΣΒΗΣΕΙΣ.

για να σε δω λοιπόν. Ηδη εχω γράψει. Για πες μου ποιος είμαι; Ελα, φιλε G με τα 15 ονόματα (οπως Ζάνας). Για πες. Που θα με αποκαλύψεις και χέστηκα από το φόβο μου.

 

<<και μην με απειλήσεις εμένα με ερώτηση  για βιβλιογραφία γιατί θα σε γαμήσω, ξερό ποίος είσαι, είστε ένα υβρίδιο τροτσκισμού χειρότερο από τους σταλινικούς, μέχρι που έχετε φτάσει να υποστηρίζετε ότι καλά έκαναν οι σταλινικοί στην Ισπανία και δολοφόνησαν τον  ηγέτη του  P.O.U.M. Αντρές Νιν, γιατί δεν είχε πάρει την επίσημη έγκριση από τον Τρότσκι ότι το  P.O.U.M. είναι τροτσκιστικό.>>

Πές μου ότι ειμαι ο Τσινάσκι τώρα να γελάσουμε όλοι μαζί.

Εχεις διαβάσει σκόρπια πράγματα, δεν έχεις ιδέα από ιστορία και όπως αποδεικνύετεαι γράφεις συνεχώς ο,τι να ναι.

1) Συγχέεις τον  Λίστερ που δεν ήταν καν στρατηγός το 1936 με τον στρατηγό ΚΛέμπερ! Mας πετάς τον Μπούκτσιν , που δε λέει πουθενά οτι ο Λίστερ ήταν Ούγγρος!!!

2) Κοπιάρεις τον Οττο Ριλε που όπως απέδειξα παραπάνω από τα κειμενά του ευθυγραμμίστηκε με την υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας, έγινε απολογητής των αστών το 1940.

3) Επιχειρείς απίθανες στρεψοδικίες στα κειμενα του Λένιν.

4) συνεχίζεις με παραληρηματικά κειμενα που ΕΜΠΛΕΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ και δεν λένε απολύτως τίποτα.

Για πες μας ο Πεστάνια διαγράφτηκε με αντιδημοκρατικές διαδικασίες από τη CNT απο τους φαιστές; Eφτιαξε δικό του κόμμα; Συμμετείχε στο Λαϊκό Μέτωπο; Ναι ή ου; Οι συντροφοί του συμμετείχαν μαζί με τους κομμουνιστές στην εξέγερση της Αστούριας όταν η FAI απείχε επιδεικτικά το 1934;

ΔΩΣΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΡΟΥΤΙ ΠΟΥ ΔΗΘΕΝ ΠΕΘΑΝΑΝ ΕΝΑΣ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ!!!! ΔΩΣΕ ΡΕ ΝΑ ΣΕ ΔΟΥΜΕ.

Περιμένω. 

υγ: ούτε που έχεις καταλάβει τι έχω γράψει για τον Νίν. Ο Νιν κάλεσε στα όπλα και σύγκρουση μέχρις εσχάτων ενάντια στους PSUC και την κυβέρνηση της δημοκρατίας, όταν οι φασιστες κατεδάφιζαν την Γκουέρνικα και οι Βάσκοι πολεμούσαν σα λιοντάρια στο Μπιλμπάο.

Πρόδοσε  πισώπλατα το προλεταριάτο της Ισπανίας.

Αλλα επειδή απο ιστορία ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ συνέχιζε να μας το παίζεις σοφός μέντορας του αναρχικού κινήματος. Πάλι καλά που κανεις δεν δίνει σημασία σε ΠΑΡΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΙΕΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΦΕΝΤΙΑ ΣΟΥ.

από el quinto regimiento 22/08/2015 5:20 μμ.


πάνε πολλά χρόνια (2000-2001) θυμάμαι ένα γνωστό μου στο Στέκι Νομικής να μου δινει μια μικρή μπροσουρίτσα με την ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ Μαρξ - Προυντόν. Θυμάμαι μου είχε κάνει εντύπωση το γεγονός ότι δεν εστίαζαν τα παιδιά του στεκιού στο περιεχόμενο της σύγκρουσης αλλά στο γεγονός ότι ο Μαρξ ενώ ζητούσε συνεργασία με τον Προυντόν μετά έκοψε επαφές.

Ο Μαρξ είχε έρθει σε επαφή με τον Προυντόν στη Γαλλία. Αργότερα λοιπόν του έγραψε μια επιστολή για να συμμετέχει ο Προυντόν σε μια νέα εργατική πανευρωπαϊκή κοινότητα ανταλλαγής πληροφοριών κτλ... ο Προυντόν του απάντησε οτι δεν πιστεύει στην επανάσταση η οποία θα μετατραπεί σε μια νέα νύχτα του αγίου Βαρθολομαίου. Αυτη η απάντηση του Προυντόν με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Αναρωτιόμουν μα τότε γιατί στηρίζουμε τον Προυντόν;

+++++++++++++

Ο Προυντόν δεν ήταν με την επανάσταση. Εχει σημαντικό κύρος, ομως, στην εργατική τάξη. Το θεωρητικό του έργο τύχαινε σημαντικής αποδοχής. Ο Μαρξ λοιπόν έγραψε την "Αθλιότητα της Φιλοσοφίας" για να αντικρούσει όλες τις καιροσκοπικές, και μικροαστικές αυταπάτες του έργου του Προυντον (μουτελισμός, δημιουργία κεντρικής τράπεζας χωρίς τόκο), την ανιστορικότητα τόσο των φιλοσοφικών, όσο και των οικονομικών κατηγοριών που πρότεινε ο Προυντόν. Παράλληλα ο Μαρξ διατύπωνε με το έργο αυτό, έργο τυπικά και μονο πολεμικής, τη κοσμοθεωρία που όλοι γνωρίζουμε.

Οταν ξεκίνησε η επανάσταση το 1948, ρίχνοντας τη μοναρχία, ο Προυντόν συμμετείχε στο νεοσχηματιζόμενη συντακτική συνέλευση (το κοινοβούλιο), υποστηρίζοντας τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. ο Μαρξ εξήρε τον Προυντόν για τη στάση του. 

+++++++++++

Ο Μπακούνιν ειναι μια ολότελα διαφορετική ιστορία. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Γερμανία συμμετέχοντας στις συγκρούσεις του προλεταριάτου το 1848 υπερ της αστικής δημοκρατίας. Ειχε ήδη επαφές με τους Μαρξ-Εγκελς, που ειχαν σχηματίσει τη Νέα Εφημερίδα του Ρήνου, τη φωνή της ακραίας πτέρυγας της δημοκρατίας που ήθελε να φέρει την επανάσταση ως το τέλος. Οι Μαρξ-Εγκελς συγκρούστηκαν με τον Μπακούνιν στο ζήτημα του πανσλαβισμού.

Ο Μπακούνιν στήριζε την αυτοδιάθεση των σλαβικών εθνών της αυστροουγγαρίας. Εκεινη την περίοδο ομως, το 1848, οι ηγετικές τάξεις και ομάδες των σλαβικών εθνών προσέβλεπαν στην απελευθέρωσή τους μονο μέσω της Ρωσσίας που στήριζε την αριστοκρατία και την αντεπανάσταση σε όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα είχαν αρχίσει να αναπτύσσουν στενούς δεσμούς με την αριστοκρατία στην Ευρώπη, περιμένοντας ότι στο μέλλον θα αποζημιωθούν (με αυτονομία ή αυτοδιάθεση). Οι ούγγροι αστοι και εργάτες, κατάλαβαν στο πετσί του τι σήμαινε αυτό όταν δέχτηκαν επίθεση από τους κροάτες, μετά τη δημιουργία της πρώτης δημοκρατίας. 

+++++

 

από el quinto regimiento 22/08/2015 5:32 μμ.


Συνεχίζουμε.

Μετά το 1850 το επαναστατικό κινημα υποχώρησε σε όλη την ήπειρο. Μέσα το 1860 άρχισε να ξανανθίζει και έτσι στήθηκε η Διεθνής,  η Εργατική Ενωση στην οποία οι Μαρξ - Εγκελς συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία ενός ταξικού προγράμματος που παρότι πήγαινε πίσω ως προς το "Μανιφέστο", ήταν σημαντικό για την συγκέντρωση της εργατικής τάξης σε μια ταξική βάση, ανεξάρτητη από τις αστικές επιρροές και τα μικροαστικά και αστικά κομματα στην αγγλία και την ήπειρο.

Ο Μπακούνιν δεν θέλησε εξαρχής να συμμετέχει στη Διεθνή. Προτίμησε να συμμετέχει στη μια Ενωση αστών διανοουμένων για την ...ειρήνη. Ανάμεσά τους ήταν και ο Βίκτορ Ουγκώ. Αργότερα μεταπήδησε στην Διεθνή, διατηρώντας ανέπαφη, σα φράξια, την ομάδα που είχε ήδη συγκροτήσει στην Ενωση των αστών. Τότε ως σύνθημα ο Μπακούνιν είχε το αμίμητο "ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ"!!!, όχι κατάργηση των τάξεων.

+++++

Μές στη Διεθνή ο Μπακούνιν ενώ αποδέχτηκε αρχικά το πρόγραμμά της έστησε μια φραξια με παράλληλα καταστατικά και τμήματα ! Ενα κόμμα μέσα στο κόμμα της Διεθνούς που λειτουργούσε όμως συνωμοτικά, στα πηγαδάκια, στο παρασκήνιο, στο ψου-ψου οι οπαδοί του Μπακούνιν στρατολογούσαν ατομα στη φράξια χωρίς να ξέρει κανεις άλλος στη Διεθνή μέσα ποιος ειναι σε αυτή τη συνωμοτική φράξια.

Με αυτές τις μεθόδους προσπάθησαν να εξέγξουν τη Διεθνή αλλά δεν τα κατάφεραν. Ο Μπακούνιν υιοθέτησε ένα μίγμα προυντονικών ιδεών στην οικονομία και το στιρνεϊσμό στη φιλοσοφία, προσπαθώντας να προσεταιριστει τους προυντονικούς στη Γαλλία και το Βέλγιο. Δεν κατάφερε όμως να ελέγξει τη Διεθνή. 

Του έμειναν κυρίως οι ισπανοι και βέλγοι. Οταν διαλύθηκε η Διεθνής τα τμήματά της αποτέλεσαν τη μαγιά των προτοπόρων αγωνιστών που έφτιαξαν τα σοσιαλιστικά κόμματα σε όλη την ήπειρο. Ο αναρχισμος υπήρχε κυρίως στο νότο στην Ισπανία και λίγο στην Ιταλία. 

+++

υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα ιστορία για τη Ρωσσία και τη δραστηριότητα του Μπακούνιν εκεί. Αλλα ας την αφήσουμε καλύτερα, δε βολεύει το κύριο G. 

από el quinto regimiento 22/08/2015 7:35 μμ.


επειδή οντως δεν ξέρεις και διαβάζεις "αποσπάσματα" από εδώ και από εκει.

Η Λούξεμπουργκ δεν ήταν ποτέ συμβουλιακιά.

Η Λούξεμπουργκ στη μπροσούρα της με το ψευδώνυμο Γιούνιους καταγγέλλει τους μπολσεβίκους επειδή διέλυσαν την συνταντική συνέλευση ( ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ) και έδωσαν βάρος στα σοβιέτ, στα συμβούλια.

Στο μυαλό της Λούξεμπουργκ ΤΟΤΕ η δικτατορία του προλεταριάτου νοούνταν ως κατάκτηση της πλειοψηφίας του λαού, της πλειοψηφίας των εργατών και αγροτών στο κοινοβούλιο.

Αυτή ήταν η θέση που είχε η Β Διεθνής και διατυπώθηκε πρώτα από τον ίδιο τον Εγκελς, ο οποίος βασισμένος στην αρνητική πείρα της Κομμούνας, δηλαδή στο γεγονός ότι οι κομμουνάροι ΔΕΝ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΑΝ, ΔΕΝ ΠΥΡΟΔΟΡΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ ΟΠΩΣ ΕΙΧαν ΚΑΝΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΟΙ ΙΑΚΩΒΙΝΟΙ, πρότεινε αυτή τη μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου και της φτωχής αγροτιάς, μέσω του κοινοβουλίου.

Οι μπολσεβίκοι μπήκαν στη συνταντική συνέλευση και απαίτησαν από τους εσέρους και τους μενσεβίκους να εφαρμοστούν αμέσως τα διατάγματα για τη γη (απαλλοτρίωση όλων των μεγάλων αγροκτημάτων και διαμοιρασμός της γης στους φτωχούς και ακτήμονες αγρότες) και το διάταγμα για το πόλεμο (να βγει η Ρωσσία από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο). Οι εσέροι μενσεβίκοι αρνήθηκαν και τα δύο. 

Οι μπολσεβίκοι βλέποντας τα Σοβιετ, τα συμβούλια ως τη πραγματική δύναμη της εργατο-αγροτικής συμμαχίας διέλυσαν το κοινοβούλιο.

+

Τα σοβιέτ σχηματίστηκαν ιστορικά την περίοδο των μεγάλων πολέμων, όταν η εργατική τάξη ήταν ίδια ένοπλη και συμμετείχε σε στρατούς (π.χ. Κομμούνα, και Πρώτος Παγκόσμιος).

+

Το 1919 η ίδια η Ρόζα υιοθετούσε πλήρως την τακτική των μπολσεβίκων, συμμετέχοντας σε ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤ και κατά της προσωρινής κυβέρνησης και του κοινοβουλίου.

Γι αυτό και ο Λένιν εκτιμώντας το έργο της Ρόζα, της αφιέρωσε μια ρώσικη παροιμία

οι αετοί μπορεί να φτάσουν χαμηλα στο επίπεδο της κότας (για τα λάθη της στο εθνικό ζήτημα π.χ. αρνούνταν την ύπαρξη ουκρανικής εθνότητας, για τα λάθη της για την συντακτική συνέλευση, και πολύ παλιότερα για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και βέβαια ΤΗΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ της να δημιουργήσει το κομμουνιστικό κόμμα)

αλλά οι κότες δεν μπορούν να φτάσουν ποτέ τους αετούς.

Και η Ρόζα απέδειξε με τη στάση της ότι ήταν αετός.

+

Να μην πιάσουμε τώρα τον Καρλ Λίμπκνεχτ, έτσι. Προφανώς και ο άνθρωπος δεν ήταν ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ συμβουλιακός. Αλλά εσύ δεν ξέρεις ούτε το βασικό του σύνθημα:

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ.

 

 

το σύνθημα που ο κύριος Οτο Ρίλλε θεωρεί λάθος στη περίπτωση των αστικών δημοκρατιών το 1940.

από iiiiiiiiiiiiiiiii 22/08/2015 8:23 μμ.


πεστε πως να σας φερω το πρωτοτυπο  του Λενιν

από el quinto regimiento 22/08/2015 8:40 μμ.


δεν ειπα πουθενά ότι οι αναρχικοι μαχητές του Λαϊκού Μετώπου δεν ήταν γενναίοι. Ειπα ότι οι αναρχικοι του Ντουρούτι δεν άντεξαν, γιατί δεν ήξεραν από στρατιωτική πειθαρχία. Δεν ειχαν προετοιμαστεί για πραγματικό πόλεμο. Αντιθέτως οι αναρχικοι της Μαδρίτης, οι αναρχικοί του Μέρα, εμειναν σταθερά στο πόστο τους.

Ειδατε τι ωραία ειναι να γράφουν κάποιοi την ιστορία όπως τους βολεύει. Eπενδύουν στην αμορφωσιά και την άγνοια και επινοούν γεγονότα.

Δεν υπάρχει πουθενά κανένα κειμενο ιστορικό που να λέει οτι οι μαχητές του Ντουρούτι πέθαναν ένας προς έναν. Η σύλληψη αυτής της θέσης ανήκει στο κύριο G. ειναι παγκόσμια προτοτυπία.

Συγχαρητήρια κύριε G Q-) και εις... ανώτερα.

υγ: εγώ πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσεις να γράφεις κειμενα στο ιντυμίντια. Ειναι εγωιστικό εκ μέρους σου να λες ότι θα φύγεις και να εγκαλείς γι αυτό τη ΔΟ! !. Οπα ρε μεγάλε, χαλα΄ρωσε. Κάνεις σα παιδάκι φίλε μου.  "Θα σε γαμήσω, τους γάμησα, τον γάμησα τον Τσινάσκι".

υγ2. με τον τσινάσκι ειμαι στα μαχέρια.  Του τη κρατώ από παλιά γιατί μου ειχε κανει μια χοντρη πουστιά. μη μου χρεώνεις πράγματα που έγραψε λοιπόν. Αν υπάρχει καπου εκει στο υπερπέραν, και δεν έχει εγκαταλείψει το κινημα, μπορει και να στο επιβεβαιώσει.

από @πρόσεχε 22/08/2015 8:49 μμ.


τι λες. Θα αρχίσω κι εγώ να γράφω σε ότι διαδυκτιακό έχει η Κόντρα τη γνώμη μου για τον Στάλιν και την ΕΣΣΔ επί εποχής του (με βιβλιογραφία βεβαίως/βεβαίως) στο δικό σου στυλ (κατεβατά, χωρίς απαντήσεις) να δούμε αν θα τα αφήσουν να γίνει κουβέντα. 

Εδώ το indy αγρόν ηγόραζε.... Ντροπή και αίσχος, όσο για σένα ελ κουίντο τι να πω, ελπίζω πραγματικά να σε πετύχω κάπου να τα πούμε,( αλλά φευ, σιγά μην έχεις πατήσει το πόδι σου πουθενά) και να κάνουμε μια δημόσια συζήτηση για τις συκοφαντίες και τα ψέμματα που λες...... 

από Γιαννάκης 22/08/2015 8:56 μμ.


We must be able to stand up to all this, agree to msubterfugeseake any sacrifice, and even—if need be—to resort to various stratagems, artifices and illegal methods, to evasions and subterfuges, as long as we get into the trade unions, remain in them, and carry on communist work within them at all costs.

subterfuges ειναι υπεκφυγή όχι παραποίηση της αλήθειας.

Να μη δινεις δηλαδή αμέσως τη ταυτότητά σου. Τοσο απλο και εσεις οικοδομήσατε τέρατα πάνω σε αυτό. Ο παράνομος τρόπος δουλειάς έχει να κάνει ακριβώς με το γεγονός ότι ο κομμουνιστής δεν μπορούσε να δουλεύει νόμιμα στα συνδικάτα. Απολυόταν. Τοσο απλό. αλλα αμα δεν ξέρεις ιστορία, λες οτι να ναι.

 

 

Διάβασε τι γράφεις ρε! Έχεις ξεφύγει τελείως! ΌΞΩ!

από Μπογιόπουλε εσύ;;; 23/08/2015 12:06 πμ.


"Για πες μας ο Πεστάνια διαγράφτηκε με αντιδημοκρατικές διαδικασίες από τη CNT απο τους φαιστές;"

Για πες μας ρε μάστορα, ποιές είναι αυτές οι αντιδημοκρατικές διαδικασίες που διέγραψαν τον Πεστάνια...Εγώ απλά επισυνάπτω την απάντηση του Ντουρούτι (που κατά τ' άλλα προσπαθείς να καπηλευτείς) στο μανιφέστο-αίσχος των Πεστανιστών στο συνέδριο που οδήγησε στην απομάκρυνση του  Πεστάνια, αφού αποκαταστήσω την αλήθεια που αποκρύπτει η αμορφωσιά και ο τακτικισμός του σταλινικού. Καταρχήν ο Πεστάνια δεν ιδρυσε τη cnt η οποία είχε ιδρυθεί το 1910, ως διάδοχο σχήμα της crt αλλά πρωτοστάτησε το 1916 στην αναδιοργάνωση της. Έπειτα ο ίδιος ο Πεστάνια αποδέχτηκε τη fai και την trabazon εκ μέρους της Εθνικής Επιτροπής και δεν του την επέβαλε κανένας "φαίστας", άσχετε...

«Με   έναν   ενεργητικό,   αλλά   υψηλόφρων   τρόπο,   εμείς   οι   αναρχικοί   θα απαντήσουμε  στην  επίθεση  που  δεχόμαστε  από  κάποιους  Συνομοσπονδιακούς ηγέτες. Ελπίζω ότι δε διέφυγε της προσοχής το γεγονός, ότι οι επιθέσεις στόχευαν άμεσα στον Γκαρθία Ολιβάρες [sic] και σε εμένα. Αυτό είναι αναμενόμενο, γιατί μόλις έφτασα στη Βαρκελώνη, συγκρούστηκα με τους ηγέτες της Συνομοσπονδίας και, μετά από μια συζήτηση που κράτησε κάμποσες ώρες, σαφώς φτάσαμε στις δύο στάσεις που ολοένα και περισσότερο κυριαρχούν.

 Εμείς  οι  άνθρωποι  της  FAI  δεν  είμαστε,  κατά  κανένα  τρόπο,  αυτό  που πολλοί  νομίζουν  ότι  είμαστε.  Γύρω  μας,  έχει  σχηματιστεί  μια  αδικαιολόγητη αύρα  που  πρέπει  να  διαλύσουμε,  όσο  το  δυνατόν  συντομότερο.  Ο αναρχισμός δεν είναι αυτό που πολλοί υποθέτουν ότι είναι. Στην πραγματικότητα, η ιδέα μας είναι  πολύ  περισσότερο  συνεκτική  απ’  ότι  πιστεύουν  οι  προνομιούχες  τάξεις  και συνιστά μια σοβαρή απειλή για το κεφάλαιο, όπως επίσης και για εκείνους τους ψευτοϋπερασπιστές   του   προλεταριάτου,   που   καταλαμβάνουν   τα   υψηλότερα αξιώματα. Φυσικά, το μανιφέστο που πρόσφατα δημοσιεύτηκε από τους Πεστάνια, Πεϊρό,  Αρίν,  Κλάρα,  Αλφαράτσε  και  άλλους,  έδωσε  μεγάλη  ικανοποίηση  στους αστούς της κυβέρνησης και στους Καταλανούς συνδικαλιστές, αλλά κατά κανένα τρόπο δε συνδέεται η FAI με το mea culpa των προαναφερομένων κυρίων και θα συνεχίσει  πάνω  στον  ίδιο  δρόμο  από  τον  οποίο  ξεκίνησε,  πιστεύοντας  ότι  αυτός είναι  ο  καλύτερος.  Πως  μπορούν  να  θέλουν  από  μας  να  συμφωνήσουμε  με  την παρούσα κυβέρνηση, η οποία, τέσσερις μέρες πριν, επέτρεψε το φόνο τεσσάρων εργατών στους δρόμους της Σεβίλλης, διολισθαίνοντας πίσω στο αχρείο σύστημα που σχεδιάστηκε από το Μαρτίνεθ Ανίδο και τώρα τίθεται σε εφαρμογή από τον Υπουργό Εσωτερικών, κύριο Μάουρα; Πως περιμένουν από εμάς να συμφωνήσουμε με μια κυβέρνηση, η οποία ντρέπεται να επιβάλλει κυρώσεις στους παλληκαράδες της τελευταίας δικτατορίας και τους αφήνει εντελώς ελεύθερους, να συνεχίζουν τις συνομωσίες τους στο Λασάρτε; Πως περιμένουν από εμάς να συμφωνήσουμε με μια κυβέρνηση, που, εν μέρει, αποτελείται από εκείνους που συνεργάστηκαν με τη δικτατορία;

 Είμαστε  απόλυτα  απολιτικοί,  επειδή  είμαστε  πεισμένοι  ότι  η  πολιτική  είναι ένα  τεχνητό  σύστημα  κυβέρνησης  που  κινείται  ενάντια  στη  φύση,  όπου  πολλοί άνθρωποι   αλλάζουν   απόψεις   προκειμένου   να   διατηρήσουν   τις   θέσεις   τους, θυσιάζοντας ότι χρειαστεί, ειδικά τις φτωχές τάξεις.

 Αυτό  που  συμβαίνει  σήμερα,  είναι  απλά  αυτό,  που  απαραίτητα  έπρεπε    να συμβεί, λόγω του γεγονότος ότι η  επανάσταση δεν συνεχίστηκε στις 14 Απριλίου. Θα έπρεπε να προχωρήσουμε πολύ περισσότερο από ότι προχωρήσαμε, και, τώρα, εμείς οι εργάτες, πληρώνουμε το τίμημα. Εμείς οι αναρχικοί, είμαστε οι μοναδικοί που  υπερασπίζονται  τις  αρχές  της  συνομοσπονδίας,  τις  ελευθεριακές  αρχές,  που άλλοι, προφανώς, έχουν ξεχάσει. Απόδειξη αυτού του ισχυρισμού είναι το γεγονός, ότι  παρατάνε  τον  αγώνα  τη  στιγμή  που  θα  έπρεπε  να  τον  κλιμακώσουν.  Είναι πολύ εμφανές ότι οι Πεστάνια και Πεϊρό έχουν αναλάβει ηθικές δεσμεύσεις που εμποδίζουν την ελευθεριακή συμπεριφορά τους.

 Η Ισπανική Ρεπούμπλικα, όπως προς το παρών συστάθηκε, είναι μια μεγάλη απειλή για τις ελευθεριακές ιδέες και, απαραιτήτως, αν δε δράσουν οι αναρχικοί σθεναρά, θα ολισθήσουμε στη σοσιαλδημοκρατία. Η επανάσταση πρέπει να γίνει, και να γίνει όσο το δυνατόν συντομότερα, αφού η Ρεπούμπλικα δεν έχει προσφέρει στους  ανθρώπους  καθόλου  εγγυήσεις,  οικονομικές  ή  πολιτικές.  Κατά  κανέναν τρόπο,  δε  μπορούμε  να  περιμένουμε,  μέχρι  η  Ρεπούμπλικα  να  ολοκληρώσει την  εδραίωση  της  με  την  παρούσα  σύνθεση  της.  Ακόμα  και  τώρα,  ο Στρατηγός Σανχούρχο ζητά επιπλέον 8.000 εθνοφρουρούς. Φυσικά, οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν το  παράδειγμα  της  Ρωσίας  στο  μυαλό.  Έχουν  δει  ότι  είναι  αναγκαίο  να  συμβεί το ίδιο πράγμα, όπως κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Κερέσνκι, η οποία ήταν απλά  μια  περίοδος  εκκόλαψης  της  πραγματικής  επανάστασης  κι  αυτό  είναι  που προσπαθούν να αποφύγουν.

 Η  Ρεπούμπλικα  δεν  ήταν  ικανή  να  λύσει  το  ζήτημα  της  Εκκλησίας,  για παράδειγμα.  Οι  αστοί  δεν  τόλμησαν  να  πολεμήσουν  τους  εργάτες,  αλλά  πήραν τις θέσεις τους. Υπάρχουν δύο  πορείες για να διαλέξουμε: είτε σοσιαλδημοκρατία, όπως στη Γερμανία και το Βέλγιο, είτε απαλλοτρίωση από τις οργανωμένες μάζες της εργασίας. Φυσικά αυτοί επέλεξαν την πρώτη.

 Ο Μαθία, ένας άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη, ένας αγνός έντιμος άνθρωπος, είναι ένας από αυτούς που πρέπει να κατηγορηθούν για την κατάσταση απελπισίας που βρίσκονται οι εργάτες σήμερα. Αν, αντί να στέκεται, όπως έκανε, ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, είχε διαλέξει μια και καλή την πλευρά της εργασίας, το ελευθεριακό κίνημα της Καταλωνίας θα είχε εξαπλωθεί σε όλη την Ισπανία και σε όλη την Ευρώπη κι ακόμα και στη Λατινική Αμερική θα είχε τους οπαδούς του. Ο Μαθία επέλεξε να δημιουργήσει μια μικρή Καταλωνία, όπου θα μετατρέπαμε τη Βαρκελώνη στη πνευματική πρωτεύουσα του κόσμου. Όλοι οι εργάτες της Ευρώπης παρακολούθησαν το ελευθεριακό κίνημα της Καταλωνίας, περιμένοντας κι αυτοί την κατάλληλη στιγμή που θα μπορέσουν να πετύχουν τις διεκδικήσεις τους. Τώρα, μετά τη λάθος κατάσταση που δημιούργησε ο Μαθία, μας φοβάται και δεν ξέρει τι να κάνει μετά.

 Η Ισπανική βιομηχανία δε μπορεί να ανταγωνιστεί τον ξένο καπιταλισμό και από  την  άλλη,  ο  εργάτης  είναι  πολύ  περισσότερο  προχωρημένος.  Η  βιομηχανία όπως  είναι  δομημένη  στην  Ισπανία,  για  να  εκσυγχρονιστεί  και  να  μπορέσει  να ανταγωνιστεί τη βιομηχανία του εξωτερικού, θα πρέπει οι εργάτες να κάνουν ένα βήμα πίσω κι αυτό δεν είμαστε διατεθειμένοι να το κάνουμε.

 Είναι  απαραίτητο,  ζωτικό,  να  βρεθεί  μια  λύση  στο  πρόβλημα  των  ανέργων εργατών,  των  οποίων  οι  αριθμοί  αυξάνονται  καθημερινά  και  είμαστε  εμείς,  οι εργάτες, που θα βρούμε αυτή τη λύση. Πως; Απαραίτητα, με τα μέσα της κοινωνικής επανάστασης.  Ο  δρόμος  πρέπει  να  ανοιχτεί  για  τους  εργάτες.  Αν  και  μπορεί  να φαίνεται  παράδοξο,  τον  πλούτο  της  Ισπανίας,  πρέπει  να  τον  υπερασπίσουν  οι εργάτες και μόνο οι εργάτες.

 Γυρνώντας  ξανά  στο  μανιφέστο,  πρέπει  να  επαναλάβω,  ότι  σε  μία  από τις  συναντήσεις  μας,  πρότεινα  στον  Πεστάνια  και  τον  Πεϊρό  να  είναι  αυτοί   οι θεωρητικοί  κι  εμείς  οι  νεότεροι,  το  δυναμικό  τμήμα  της  οργάνωσης. Δηλαδή,  να ακολουθήσουν  τα  βήματα  μας,  να  αναδιοργανωθούμε.  Εμείς  στη  FAI  έχουμε μόνο 2.000 μέλη εγγεγραμμένα στη Συνομοσπονδία, αλλά συνολικά μπορούμε να επικαλεστούμε 400.000 ανθρώπους λόγω του ότι, στην τελευταία συνάντηση που έγινε, όταν μπήκε σε ψηφοφορία το ζήτημα, του  κατά πόσο ή όχι, να απαντήσουμε με  επανάσταση  στην  πρώτη  πρόκληση  της  παρούσας  κυβέρνησης,  πήραμε  63 ψήφους έναντι 22.

 Την Κυριακή, η πρώτη συνάντηση θα γίνει στην τοπική ομοσπονδία και σε αυτή θα συντάξουμε τη διαμαρτυρία μας ενάντια στο κείμενο που δημοσιεύτηκε. Εμείς  οι  αναρχικοί,  είμαστε  αυτοί  που  έχουμε  στα  χέρια  μας  την  πραγματική ηγεσία  της  εργατικής  οργάνωσης  της  Καταλωνίας  και  πολλών  άλλων  περιοχών της  Ισπανίας.  Αυτό  έχει  αναγνωριστεί  από  τους  Καταλανούς  απεσταλμένους,που  δημόσια  εξέφρασαν  τους  φόβους  τους,  όσον  αφορά  την  οργάνωση  της FAI.  Γνωρίζουμε  ότι  η  οργάνωση  μας  προκαλεί  μεγάλο  φόβο  στους  αστούς  και μικροαστούς  της  Καταλωνίας,  αλλά  δε  θα  κάνουμε  ούτε  ένα  βήμα  πίσω,  όσον αφορά  τις  εργατικές  αξιώσεις.  Δεν  πιστεύω  ότι  αυτή  η  ενότητα,  η  οποία  έχει φαινομενικά επιτευχθεί στη Συνομοσπονδία, λόγω των αποτυχιών του πρόσφατου παρελθόντος,  μπορεί  να  διαρκέσει.  Παρόμοιες  απαντήσεις  είχαν  δοθεί  σε  άλλες εποχές  από  τη  Συνομοσπονδία,  αλλά  ακόμα,  μπροστά  στην  άποψη  της  μάζας των συνδικάτων, έπρεπε να ακολουθήσουν τη διαδρομή που χαράχτηκε από τους συνομοσπονδιοποιημένους εργάτες».

 

Θα προσθέσω ενδεικτικά το γεγονός ότι λίγο αργότερα ο Πεστάνια διαγράφηκε από το ίδιο του το συνδικάτο. Αναφέρει ο Στ. Κρίστι, στο:  "Η τελική ατίμωση για τον Πεστάνια ήρθε με τη διαγραφή από το ίδιο το συνδικάτο του, το συνδικάτο μεταλλεργατών, από μια πλειοψηφία δώδεκα συνδικάτων έναντι ενός. Ακόμα και ο κλάδος του, οι μηχανικοί, ψήφισαν εναντίον του. Σε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, το κυνήγι φαντασμάτων που εξαπολύθηκε από τους treintistas, τον Αύγουστο του 1931, είχε τελειώσει, καταστρέφοντας τους αρχικούς εμπνευστές του. "

Για τόσο "αντιδημοκρατία" μιλάμε...Καλά, δε διαβάζετε καθόλου εκεί στη Στρούγκα, ούτε τα βιβλία που έχετε στη βιβλιοθήκη σας;

 

 

από ZANAS 23/08/2015 11:38 πμ.


 

Ρε μεγάλεelquintoregimiento

Λες: «… ΔΟ πως τα αφήνεις αυτά; Τώρα όμως οφείλω να απαντήσω επί προσωπικού. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΣΒΗΣΕΙΣ. για να σε δω λοιπόν. Ηδη εχω γράψει. Για πες μου ποιος είμαι; Ελα, φιλε G με τα 15 ονόματα (οπως Ζάνας). Για πες. Που θα με αποκαλύψεις και χέστηκα από το φόβο μου…»

Φουτ!!... πως με κατάλαβες; Πως πήρες χαμπάρι ότι είμαι ο άνθρωπος με τα 15 ονόματα;

Ούτε ο  Επιθεωρητής Ζακ Κλουζώ , ούτε ο αστυνόμος Σαΐνης, ούτε ο δικός μας αστυνόμος Μπεκας  δεν θα τα κατάφερνε, και εγώ ο μαλάκας που περίμενα ότι δεν θα ξέρεις για τον Πεστάνια, ακύρωσες το επιχείρημα μου…

Μεγάλε έχεις μια αστυνομική αντίληψη για τα κοινωνικά δρόμενα και  την ιστορία, όπως όλοι οι μπολσεβίκοι, και αυτή η αντίληψη οδηγεί στον ολοκληρωτισμό.

Δεν θα απαντήσω εγώ για λογαριασμό του G, αλλά πήγες την συζήτηση  στο νήμα εκεί που ήθελες στα μέτρα σου, αυτό βολεύει και την Σο.

Μεγάλε είσαι απίστευτος ιστοριοδίφης, δε με λες, λες να μην ήξερε ο  Γκερεν και έβαλε (το απόσπασμα που παρέθεσα εδώ 1571151 είναι από το βιβλίο του Γκερεν) στο βιβλίο του  για τον Πεστανια ; μήπως πρέπει να του τηλεφωνήσουμε; Μήπως ο   Γκερεν που έβαλε το χορείο του Λένιν από την  γαλλική έκδοση του , να είναι χαλκευμένη;, παραχαραγμένη; Και διαστρεβλώνει το νόημα του λενινισμού; να του στείλουμε την  έκδοση του ΚΚΣΕ;

Όλοι είναι προδότες του προλεταριάτου μόνο ο «ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ» ο Λένιν όπως ονομάζεται είναι ο αληθινός εκπρόσωπος και σωτήρας του προλεταριάτου.

Με την Λούξεμπουρκ   και για αυτά που λέει διάφορα που παρέθεσα εδώ 1571151  την έκανες γαργάρας; Για ψάξε κάτι θα βρεις και για αυτήν.  Και  όταν γράφω ότι θα σε γαμίσω εννοώ στην βιβλιογραφία. Επίσης ποτέ είπα ότι είσαι ο Τσινάσκι ρε πυροβολειμένε, εσύ που παίζεις την ιστορία του εργατικού κινήματος στα δάκτυλα θα μας πεις  μας κάτι για τον αληθινό Τσινάσκι.

Τώρα αν σε ξέρω; Μα  γράφεις σε δέκα μνήματα είσαι ένας από αυτός  @αναρχικος προλελε,  αυτός aster35, διπ.διαταραγμ, και τόσοι άλλοι που έχετε κατοικοεδρεύσει εδώ,  δεν με λες από ΚΟΝΤΡΑ – ΠΛΑΚΕ ή αλουμίνια ξέρεις;ψάχνω τώρα  εδώ μέσα τον βοηθό, τον καφετζή, ξέρεις εσύ.

Για πες μήπως παρεμπιπτόντως γνωρίζεις κάτιγια αυτό το υποκείμενο τον Massimo L. Salvador; Έχει κάνει κάτι; Γιατί λέει πολλά. Μήπως είναι ο εξαδάχτυλος, ή ο 666, δες τι λέει το τσιράκι της αστικής τάξης , ο πράκτορας της διεθνούς αντίδρασης και του ιμπεριαλισμού.

 

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ

Το ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στο γιακωβινισμό και στη μαρξιστική σκέψη είναι τόσο ευρύ, ώστε χρειάζεται να περιορίσουμε σε σημαντικό βαθμό το θέμα και σε σχέση με αυτό τον περιορισμό να κάνουμε μια διευκρίνιση. Η έκθεσή μας περιορίζεται από τη μια πλευρά, στο να αναλύει με ποιο τρόπο ο γιακωβινισμός, σαν μοντέλο και σαν μύθος, επηρέασε τα διάφορα μοντέλα της μαρξιστικής σκέψης’  από την άλλη να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο μερικοί μεταξύ των κυριότερων εκπροσώπων του διεθνούς μαρξισμού, εξέτασαν και θεώρησαν το γιακωβινισμό.

 

Ο ΓΙΑΚΩΒΙΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

του Massimo L. Salvador

ΕΙΣΑΓΩΓΗ     

Δύο ερμηνευτικοί πόλοι

Στη μαρξιστική σκέψη μπορούμε να συγκεκριμενοποιήσουμε δύο κύριους, τύπους κρίσης: έναν αρνητικό και έναν θετικό. Σύμφωνα με τον πρώτο: ο γιακωβινισμός αντιπροσώπευε μια ουτοπιστική προσπάθεια, ιδεολογικο-πολιτικής φύσης, ν΄ αντιταχθεί στους νόμους της αστικής κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης. Στην προοπτική αυτή ο τερορισμός ήταν το σημάδι ενός μη ορθολογικού, στην ουσία ουτοπικού υποκειμενισμού. Ακόμα: ο γιακωβινισμός αντιπροσώπευσε το σχέδιο που αντέτασσε τη σφαίρα της πολιτικής στη σφαίρα της οικονομίας που χρησιμοποιούσε το κράτος για να ενδυναμώσει την κοινωνία των πολιτών. Κυρίως σ΄ αυτή την πιεστική  λογική βρίσκεται η πηγή του τερορισμού, σαν υποκειμενική ισχύς της πολιτικής θέλησης.

Συνεχίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι ο γιακωβίνικος τερορισμός, σαν μη ορθολογική ουτοπιστική δύναμη συνεπάγεται, άπαξ και αλλοιωθεί, την ισορροπία ανάμεσα στη δομή και στην υπερδομή, ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και το κράτος, την ανοικοδόμηση με μια μεταταλάντευση τερροροστικής φύσης που έχει αντίθετη όψη, όπως εμφανίστηκε με τον Θερμιδώρ, και όπως, κατά συνέπεια, μπορούσε να διαφυλαχτεί μέσω μιας σταθεροποίησης, όπως η Βοναπαρτιστική.

Ο δεύτερος τύπος κρίσης στηρίζεται στην ανατροπή του προηγούμενου. Κι αν ακόμη ως επί το πλείστον, εκφράζει την εκτίμηση πως ο ιστορικός γιακωβινισμός εξέφρασε τα όρια της ιστορικής ανωριμότητας, στην προσπάθεια να προσφέρει μια λύση στα προβλήματα της δημοκρατίας στα πλαίσια της αστικής κοινωνίας, κι επομένως τη βάση της αδιάλυτης αντίθεσης, από την άλλη πλευρά υπογραμμίζει το γεγονός πως ο γιακωβινισμός έθεσε ρωμαλέα την προβληματική του ξεπεράσματος των μειονεκτημάτων μιας νέας αριστοκρατίας που κι αυτή, επίσης, καταπιέζει το λαό το ίδιο όπως και η παλιά αριστοκρατία. Σ΄ ένα τέτοιου είδους πλαίσιο ο γιακωβινισμός προσλαμβάνει το χαρακτήρα του προοδευτικού ουτοπισμού, της δυναμικής που, αν δεν μπόρεσε να λύσει, τουλάχιστον έθεσε το πρόβλημα της κοινωνικής χειραφέτησης, με τέτοια δύναμη που, αν δε μπόρεσε να διευθετήσει τη λύση των προβλημάτων στην κοινωνικοοικονομική σφαίρα, όμως με τον κοινωνικό ουτοπισμό του αποκάλυψε– κι εδώ βρίσκεται η ρεαλιστική όψη του γιακωβινισμού- το πολιτικό κλειδί της ρύθμισης, σε επαναστατική φάση, των σχέσεων μεταξύ επαναστατών, μετριοπαθών και ανοικτά αντεπαναστατών, εσωτερικών και εξωτερικών.

Να λοιπόν που,  στην ανέλιξη της οικονομικο-κοινωνικής ανωριμότητας, ο γιακωβινισμός εισήγαγε, ουσιαστικά στη σύγχρονη επαναστατική πράξη τα ακόλουθα μεγάλα μαθήματα: 1) ότι μια επαναστατική μειοψηφία μπορεί και πρέπει να διευθύνει την πλειοψηφία του λαού. 2) με ποιο τρόπο το επαναστατικό κράτος μπορεί και πρέπει να καταστέλλει τους μετριοπαθείς και τους αντεπαναστάτες. 3) με ποιο τρόπο το επαναστατικό κράτος πρέπει να αντικαθίσταται και να καταστέλλει τους εξωτερικούς εχθρούς. Τελικά, ο γιακωβινισμός είναι το ρεαλιστικό και θετικό μοντέλο άσκησης της επαναστατικής δικτατορίας. Ο τερορισμός γιακωβίνικου τύπου, που τίθεται σε εφαρμογή όχι από άτομα αλλά από την επαναστατική δύναμη, είναι ένα μέσο που σε κατάσταση ανάγκης κανείς συνεπής επαναστάτης δεν μπορεί να αποκηρύξει.

Στο σημείο αυτό είναι φανερές οι ερμηνευτικές κατηγορίες που οδήγησαν στο ένα ή στο άλλο συμπέρασμα, σε μια θετική ή σε μια κριτική εκτίμηση του γιακωβινισμού. Στον πρώτο τύπο κρίσης ανήκει η αντίληψη της οικονομικής ανάπτυξης και του πολιτικού αυταρχισμού που παίζει θεμελιώδη ρόλο. Γι΄ αυτόν ο γιακωβινισμός αποτελεί μια απόπειρα να εφαρμοστεί βία στην κοινωνία των πολιτών, με την ορθολογική χρήση της πολιτικής και κρατικής εξουσίας. Στον δεύτερο τύπο κρίσης ανήκει η αντίληψη της υποδειγματικής επαναστατικής ενεργητικότητας, που παίζει το θεμελιώδη ρόλο. Γι΄ αυτόν ο γιακωβινισμός είναι το μοντέλο του τρόπου με τον οποίο η επαναστατική δύναμη, συνδυάζοντας κεντρική εξουσία του κράτους και υποστήριξη των επαναστατημένων μαζών, μπορεί να συντρίψει τους εχθρούς της.

Οι δυο ερμηνευτικοί πόλοι που υπέδειξα αντιπροσωπεύουν τους τρόπους ερμηνείας, που συνυπάρχουν στις συγκεκριμένες θέσεις για τον γιακωβινισμό και που χαρακτηρίζουν τους μαρξιστές πολιτικούς διανοητές, που αποτελούν αντικείμενο της ανάλυσής μου. Αν και, κατά το πλείστον, αυτοί, είναι δύσκολο να διαιρεθούν με τρόπο σταθερό και διαρκή σε «αντιγιακωβίνους» μαρξιστές από τη μια και «φιλογιακωβίνους» από την άλλη. Παρέχουν διάφορες δυνατότητες: ένα συνεκτικό και επίμονο αντιγιακωβινισμό, έναν επίμονο φιλογιακωβινισμό, το πέρασμα από τον αντιγιακωβινισμό στον φιλογιακωβινισμό: πέρασμα που μπορεί να μην έχει διακηρυχθεί ανοιχτά, αλλά που ουσιαστικά, γι΄ αυτό πρόκειται. Τέλος μια «σοσιαλιστική» εκτίμηση του γιακωβινισμού σα μια νοθογενή σύμμειξη ουσιαστικού και επιθέτου, πάντοτε όμως θετική, με την έννοια ότι ο φιλογιακωβινισμός αντιπροσωπεύει έναν αναγκαίο δρόμο, ιστορικά και πολιτικά θετικό τον οποίο πρέπει να διατρέξουμε ώσπου να ωριμάσει ο σοσιαλισμός.

Επίσης, έχουμε το μαρξιστή που κρίνει την ένωση γιακωβινισμού και σοσιαλισμού σαν ολική αλλοίωση του δεύτερου όρου. Το μαρξιστή που κρίνει το σοσιαλισμό σαν κάθαρση του γιακωβινισμού από τα μειονεκτήματά του και σαν εξάγνισή του. Το μαρξιστή που βλέπει το γιακωβινισμό σαν ένα μη σοσιαλιστικό στάδιο, αλλά και όχι αντισοσιαλιστικό και σαν προπαρασκευή του σοσιαλισμού. Κάτω από άλλο πρίσμα για τους μεν, το γιακωβίνικο μοντέλο είναι ένα μοντέλο αστικής πολιτικής διεύθυνσης, που θέτει τη μειοψηφία πάνω από την πρωτοβουλία των μαζών, ένα μοντέλο βασισμένο στη σχέση μεταξύ της συνείδησης των λίγων και της έλλειψης συνείδησης από τους πολλούς, μεταξύ δράσης και παθητικότητας, μεταξύ διεύθυνσης και εξάρτησης.

Για τους άλλους, είναι ένα μοντέλο προλεταριακής πολιτικής ισχύος, αν και ιστορικά εκφράστηκε το 1793-94 σε μικροαστικά κοινωνικά και πολιτιστικά πλαίσια, στο μέτρο που οι γιακωβίνοι υπήρξαν δάσκαλοι του τρόπου με τον οποίο μια συνειδητή μειοψηφία μπορεί να ενεργεί για να απαλλάξει τις μάζες από την παθητικότητά τους, του τρόπου με τον οποίο μια μειοψηφία μπορεί να αποτελεί επαναστατική πρωτοπορία.Λέγοντάς τα όλα αυτά, γεννιέται ένα ακόμη θεμελιώδες ζήτημα. Αυτή η ουσιαστική αντινομία, παρούσα στη σκέψη των μαρξιστών στηρίζεται σε μια απόλυτη, αφηρημένη, θεωρητική αποσαφήνιση ή πρόκειται για κάτι άλλο; Θεωρώ, πως πρόκειται αναμφίβολα γι΄ αυτό το κάτι άλλο που προτίθεμαι να αποδείξω στην ανάλυση που ακολουθεί.

Μια αντίθεση στο εσωτερικό του μαρξιστικού συστήματος

Πριν από όλα, είναι αναγκαίο να σημειώσουμε πως η άλυτη αντινομία φαίνεται καθαρά στη σκέψη των Μαρξ και Ένγκελς, αν και με τρόπο που μας επιτρέπει να πούμε ότι κλίνει υπέρ του αντιγιακωβινισμού, δίχως όμως, να περιορίζεται η σημασία του γιακωβινισμού. Αυτή η διπλή παρουσία –είναι αυτό που ήθελα να υπογραμμίσω- δεν είναι τέτοιου είδους ώστε να μας κάνει να βλέπουμε την πρώτη σαν οργανική και τη δεύτερη σαν περιθωριακή, σαν μια άνευ σημασίας αντίθεση. Αντίθετα, πρόκειται για μια παρουσία που στηρίζεται στην απόλυτη ένταση που ενυπάρχει στην μαρξιστική σκέψη, ανάμεσα στον αντικρατισμό και στον κρατισμό.

Όταν ο Μαρξ θεωρητικοποιεί την ολική απελευθέρωση της «κοινωνίας των πολιτών» από την προστασία του κράτους, όταν βλέπει αυτή την απελευθέρωση με τους όρους της ενότητας ανάμεσα στην κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη και στον πρωταγωνιστικό ρόλο του προλεταριάτου σαν τάξη,  σαν μάζα νέου τύπου, που ξεπερνά τον παραδοσιακό τρόπο άσκησης της πολιτικής εξουσίας από μια μειοψηφία πάνω στην πλειοψηφία, όταν βλέπει την επανάσταση με τους όρους της ενότητας ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη και στην συγκατάθεση της μάζας στο σοσιαλιστικό σχέδιο, τότε αυτός, υπογραμμίζει τον αντιγιακωβινισμό κι αντιλαμβάνεται τη βία σαν την κατάπτωση μιας ασθενικής αντιδραστικής εσωστρέφειας από τη μεριά μιας αναδυόμενης κρατικής κοινωνικο-οικονομικής  δύναμης.

Ο γιακωβίνικος τερορισμός είναι υπερφίαλος, αντι-ιστορικός, είναι ένας τεχνητός υποκειμενισμός, καταδικασμένος σε αποτυχία. Όταν, αντίθετα αντιμετωπίζει το πρόβλημα του κράτους στην περίοδο της μετάβασης, τότε ο Μαρξ κλίνει υπέρ του γιακωβινισμού, με την έννοια ότι θεωρεί αναγκαία μια αποφασιστική συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια του επαναστατικού κόμματος. Και φτάνει στο σημείο να εξυμνεί τον προλεταριακό τερορισμό επικαλούμενος θετικά τον γιακωβίνικο τερορισμό.

Τόσο ώστε οι δύο συγγραφείς να καταλήγουν σε μια σύγκριση που έχει για μας μεγάλη σημασία: «Όπως στη Γαλλία το 1793, σήμερα στη Γερμανία η πραγματοποίηση του αυστηρού συγκεντρωτισμού αποτελεί το κύριο καθήκον ενός κόμματος αληθινά επαναστατικού». Κι έτσι, αποκαλύπτεται η σημασία των κριτικών που οι Μαρξ και Ένγκελς κατεύθυναν ενάντια στην Κομμούνα του Παρισιού, ότι δε γνώριζε τον τρόπο να συγκεντρώνει την εξουσία και χάρη σ΄ αυτή να προχωρεί σε μια δριμύτατη δράση ενάντια στους εχθρούς της.

Ο αντιγιακωβινισμός της δεύτερης διεθνούς

Τη μαρτυρία ότι το μοντέλο της Γαλλικής επανάστασης συντηρείται αυτούσιο στη σοσιαλδημοκρατία, από εκείνους που έπρεπε να αποτελέσουν τη νέα μαρξιστική γενιά, τη γενιά δηλαδή που θα διέδιδε και θα συστηματοποιούσε το μαρξισμό και τις θεωρητικές κατευθύνσεις της δεύτερης διεθνούς, μας τη δίνει ο Karl Kautsky  στο έργο Die materialistische  Geschichtsauffassung  του 1927. Ο Kautsky, αναφερόμενος στην περίοδο που μπήκε στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα,  γράφει: «Ήμαστε όλοι πεισμένοι ότι πηγαίναμε να συναντήσουμε μια νέα έκδοση της μεγάλης Γαλλικής επανάστασης, μόνο που το προλεταριάτο ήταν πιο ανεπτυγμένο. Η παρατήρηση αυτή είναι πολύ σημαντική για τους σκοπούς της συζήτησής μας, αν και ο Kautsky,  αμέσως μετά, προσθέτει ότι το μοντέλο της μεγάλης επανάστασης συνυπήρχε προκαλώντας αβεβαιότητες με εκείνα του 1848 και του 1871.

Στην πραγματικότητα, στην περίοδο της δεύτερης διεθνούς στην κεντρική και δυτική Ευρώπη, το γιακωβίνικο μοντέλο έχανε διαρκώς του μπροστά στα γεγονότα της ορμητικής καπιταλιστικής ανάπτυξης που από τη μια πλευρά, προκαλούσε κοινοβουλευτικοποίηση και κοινοβουλευτισμό, και από την άλλη, έθετε στο κέντρο έναν επαναστατισμό που σε κάθε περίπτωση ήταν ουσιαστικά αντιγιακωβίνικος, αφού στηριζόταν στην ιδέα μιας μαζικής προλεταριακής επανάστασης που χειραφετείται από τα πρωτεία της πρωτοβουλίας των ελίτ. Με την έννοια αυτή, αντιγιακωβίνοι ήταν οι συνδικαλιστές επαναστάτες που βάθαιναν τις ρίζες τους στον αντιγιακωβινισμό του Προυντόν. Αντιγιακωβίνοι ήταν επίσης, οι επαναστάτες μαρξιστές, όπως η Ρόζα Λούξεμπουργκ .

Όλοι ήταν ενωμένοι ενάντια στο γιακωβινισμό, αφού αυτός θεωρείται ως διεύθυνση που ασκείται πάνω στις μάζες, ενώ ο μαρξισμός γινόταν κατανοητός σαν πρωτοβουλία των μαζών που χειραφετούνται από το αστικό μοντέλο της πολιτικής του οποίου, ακριβώς, ο γιακωβινισμός θεωρείται μια παραλλαγή. Ο γιακωβινισμός σαν θετικό μοντέλο, επιστρέφει στη μαρξιστική σκέψη με τον Λένιν, που τον επανεκτιμά πλήρως, επειδή βλέπει σ΄ αυτόν ένα σπουδαιότατο παράδειγμα επαναστατικής διεύθυνσης. Αντίθετα αντιγιακωβίνοι στη ρωσική σοσιαλδημοκρατία, είναι όλοι οι αντιλενινιστές. Δεν χρειάζεται να πούμε πως αντιγιακωβίνοι είναι οι ρεβιζιονιστές με τον Eduard Bernstein επικεφαλής.

Κι αρχίζουμε με τον Bernstein. Στο έργο του, «Οι προϋποθέσεις του σοσιαλισμού και τα καθήκοντα της σοσιαλδημοκρατίας» (1899), διαβεβαιώνει πως στο «σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα», υπάρχουν δύο θεμελιώδη ρεύματα: Το ένα «πασιφιστικό – εξελικτικιστικό», που βασίζει τη δράση του στη μέθοδο της οικονομικής οργάνωσης, και το άλλο συνομωτικό – τερροριστικό, που αποβλέπει στην απαλλοτρίωση με την πολιτική βία. Η μαρξιστική θεωρία αναζήτησε μάταια να ενσωματώσει τα δύο αυτά ρεύματα, καθ΄ εαυτά ασυμβίβαστα.  Λοιπόν το τεροριστικό και συνομωτικό ρεύμα παροχεύτηκε στον Μαρξ και στον Ένγκελς κυρίως από το γιακωβινισμό μέσω του μπλανκισμού. Ενώ επαινούσε ανοιχτά τον Προυντόν για τον αντιγιακωβινισμό του, ο Bernstein μεμφόταν το Μαρξ και τον Ένγκελς ότι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το ασυμβίβαστο αυτών των δύο ρευμάτων και απένειμε στον εαυτό του το καθήκον να βρει τη θεραπεία.

Ο γιακωβινισμός του Λένιν

Αν με τον Bernstein εκφράστηκε στην παγκόσμια σοσιαλδημοκρατία ο αντιγιακωβινισμός της ρεφορμιστικής πλευράς, με τον Λένιν εκφράστηκε η πλήρης επανεκτίμηση του γιακωβινισμού. Είναι γνωστό πως αυτό έγινε με τη δημοσίευση στα 1902 του «Τι να κάνουμε;» και στη διάρκεια των συζητήσεων που αναπτύχθηκαν ενάντια στις θέσεις του Λένιν για την οργάνωση του κόμματος στο δεύτερο συνέδριο της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας το 1903, όπου οι συζητήσεις γύρω από το γιακωβινισμό – μπλανκισμό του Λένιν οξύνθηκαν. Μα κυρίως στην απάντηση που δίνει σε κείνους που τον αντιπολιτεύονταν, στο «ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω», του 1904ο Λένιν εκφράζει πλήρως το γιακωβινισμό του.

Αυτός ανυψώνει τους όρους «γιρονδίνοι», και «γιακωβίνοι»,  σε κατηγορίες για να μετρήσει και εκτιμήσει οπορτουνιστές και αυθεντικούς επαναστάτες στις γραμμές της σοσιαλδημοκρατίας.  Μα είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως θέση ενάντια στον Λένιν πήραν, στο θεωρητικό μέτωπο του παγκόσμιου σοσιαλισμού, όχι μονάχα με παραδειγματικό τρόπο ο νεαρός μενσεβίκος Τρότσκι, αλλά και η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η πιο ενεργητική και πνευματώδης εκπρόσωπος της αντιρεβιζιονιστικής πτέρυγας από την νεότερη γενιά.

Και ας πάμε αμέσως στα φημισμένα κομμάτια του έργου του Λένιν του 1904. Ο Λένιν γράφει πολεμώντας τον Axelord, πως είναι πλέον διαδεδομένη συνήθεια στις διεθνείς φιλονικίες μεταξύ επαναστατών και οπορτουνιστών μέσα στη σοσιαλδημοκρατία, να καταφεύγουν σε αναλογίες με την εποχή της γαλλικής επανάστασης. Λοιπόν, διαβεβαιώνει ο Λένιν, στη σοσιαλδημοκρατία έγινε ένα σχίσμα ανάμεσα στους μοντέρνους «γιρονδίνους» και στους μοντέρνους «γιακωβίνους».   Μα προχωρεί σ΄ αυτό το κρίσιμο βήμα: «Αυτές οι τρομερές λέξεις: γιακωβινισμός, κτλ, δεν εκφράζουν άλλο παρά τον οπορτουνισμό γιακωβίνος, δεμένος αξεδιάλυτα με την οργάνωση του προλεταριάτου, που έχει συνείδηση των ταξικών συμφερόντων, είναι ακριβώς ο επαναστάτης σοσιαλδημοκράτης.

Ο γιρονδίνος, που αγαπά ανοιχτά τη συντροφιά των καθηγητών και των γυμνασιακών, που φοβάται τη δικτατορία του προλεταριάτου, λαχταρά την απόλυτη αξία των δημοκρατικών διεκδικήσεων, είναι ακριβώς ο οπορτουνιστής». Το εγχείρημα του Λένιν – ήδη στο «Τι να κάνουμε;» μίλησε δηλωτικά και εκφραστικά για την αληθινή επαναστατική ηγεσία σαν ένα «λαϊκό βήμα» που σε αντίθεση προς το σοσιαλδημοκρατικό κορπορατιβίστικο πνεύμα, φροντίζει τα συνολικά συμφέροντα του κινήματος – συνίσταται λοιπόν, στην πλήρη ανάκτηση της γιακωβίνικης φύσης του μαρξισμού που επανεκτιμάται τώρα με σαφήνεια από αυτόν, κάτω από την ώθηση μιας πάλης που διεξάγεται με τους όρους κόμματος, που κλωνίζεται στο κλίμα της αυταρχίας. Και ο Λένιν επανεκτιμά το γιακωβινισμό σαν παράδειγμα: α)  για την επαναστατική διεύθυνση των μαζών, και β)  για το ότι δε φοβάται την ενεργητική προσφυγή στη δικτατορία.

Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να ξαναθυμηθούμε πως οι κριτικές που ο Λένιν ασκούσε στον ιστορικό γιακωβινισμό, στον μπλανκισμό και στους Ρώσους επαναστάτες της «Θέλησης του λαού», ήταν δεμένες με δύο στοιχεία: 1.  την απουσία μιας κατάλληλης αντίληψης για την κοινωνική ανάπτυξη, και 2.  τη συνεπαγόμενη έλλειψη συγκεκριμενοποίησης εκείνου του μέρους του λαού, του σύγχρονου προλεταριάτο, που μόνο μπορεί να υποστηρίξει το σοσιαλιστικό επαναστατικό κόμμα στην πάλη του για την εξουσία. Μα πρόκειται για μια κριτική που, ενώ αναγνωρίζει τον ουτοπισμό εκείνων των ρευμάτων, κατανοεί διαφορετικά εκείνο το σοσιαλδημοκρατικό γιακωβινισμό σαν, για να το πούμε έτσι, την επιτέλους αποκαλυφθήσα λύση στο ήδη γνωστά βαλμένο από τα επαναστατικά κινήματα των προηγούμενων εποχών, για το επαναστατικό πρόβλημα.

Ο γιακωβινισμός του Λένιν ήταν τόσο πιο οργανικός όσο αυτός συμμεριζόταν με το Ροβεσπιέρο την ιδέα πως η σωτηρία του λεού ή του προλεταριάτου, των μεγάλων μαζών επιτέλους, εξαρτάται από την επέμβαση μιας φωτισμένης μειοψηφίας, αφού οι μάζες αφημένες στην καθημερινότητα ή αυθορμητισμό τους είναι ένα ανοιχτό βάζο στα διάφορα και συχνά αντιθετικά περιεχόμενα. Βέβαια στον Λένιν του 1902 – 1904 εξακολουθούσε να υπάρχει μια επιφύλαξη για τη ζωτικότητα του γιακωβίνικου σχεδίου, αφού αυτός δεν το καθολικοποιεί ακόμα, όπως αντίθετα έκανε την εποχή που ακολούθησε την επανάσταση του Οκτώβρη, δηλαδή την εποχή της ανύψωσης του γιακωβινισμού – μπολσεβικισμού σε καθολικό μοντέλο.

Πριν να εξετάσω τις απαντήσεις του Τρότσκι και της Ρόζας Λούξεμπουργκ  στον λενινιστικό γιακωβινισμό με το σκοπό να υπογραμμίσω το βάρος που η γιακωβίνικη εμπειρία είχε στη σκέψη μαρξιστών που έστρεψαν αποφασιστικά τις πλάτες στον μπολσεβικισμό, θα ήθελα να θυμίσω ξανά τη θέση που εξέφρασε ο Plechanov στο δεύτερο συνέδριο της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας το 1903 (θέση που μετά ο Λένιν θα θυμίσει με δριμύτητα στον πατέρα του ρωσικού μαρξισμού, μετά τον Οκτώβρη) . Ο Plechanov είχε ανοιχτά υπερασπιστεί την προοπτική μιας προλεταριακής δικτατορίας ποτισμένης με γιακωβινισμό. Καθόρισε «θεμελιώδη αρχή της δημοκρατίας», ουσιαστική και καθόλου τυπική, την αρχή: salus populi suprema lex. Μια salus θεωρημένη και αμυνόμενη και με τον περιορισμό, αν θεωρείται αναγκαίο, «αυτής ή εκείνης της δημοκρατικής αρχής», ακόμη και της καθολικής ψηφοφορίας, με τον περιορισμό, κατά το παράδειγμα της περασμένης ιστορίας,  των πολιτικών δικαιωμάτων των αντίπαλων τάξεων, με την διάλυση και του κοινοβουλίου ακόμη, που στηριζόταν σε μια πλειοψηφία εχθρική προς το επαναστατικό κόμμα. Μια διδαχή, του Plechanov, που ο Λένιν θα εφάρμοζε κατά γράμμα τη στιγμή της άσκησης της εξουσίας.

Η πολεμική του Τρότσκι και της Λούξεμπουργκ

Το βίαιο πλήγμα που ο Τρότσκι κατάφερε στον Λένιν με το «Τα πολιτικά καθήκοντα μας», του 1904 συνοψίζεσαι στην κατηγορία ότι ο τελευταίος επιδιώκει το ρόλο ενός νέου Ροβεσπιέρου, μέσα σ΄ ένα εργατικό κίνημα και σε μια σοσιαλδημοκρατία των οποίων το χαρακτηριστικό γνώρισμα βρίσκεται κυρίως σε μια πολιτική που πρέπει να δέσει τις εργατικές μάζες και το κόμμα με τρόπο αντίθετο από εκείνον που έδενε τους γιακωβίνους και το λαό. Ο Τρότσκι ξαναπιάνει μια γραμμή της σκέψης του Μαρξ, χρησιμοποιώντας ακόμα και τα λόγια του. Ο γιακωβινισμός είναι μια απόπειρα ανάπτυξης των «εσωτερικών αντιθέσεων» της αστικής κοινωνίας στο φως μιας ουτοπικής και αντιιστορικής ιδέας.

Η γκιλοτίνα αντιπροσώπευσε την αιματηρή υλοποίηση αυτής της ιδεολογικής ουτοπίας. Εμπνεόμενη από απόλυτες και φλογερές αξίες, οι γιακωβίνοι είχαν, ωστόσο «πλήρη έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στους ανθρώπους». Από εδώ πηγάζει το καθεστώς της «καχυποψίας» που τροφοδοτείται από την ιδέα της αρετής.  Για τον Λένιν – Ροβεσπιέρο δεν ισχύουν παρά τα ίδια μέτρα και σταθμά: υποψιάζεται τον προλεταριακό αυθορμητισμό και θέλει να τον θέσει κάτω από το ηγεμονικό πνεύμα του και την αντίληψη που έχει για την αρετή. Γράφει ο Τρότσκι για τους σοσιαλδημοκράτες τύπου Λένιν: « Και να που η ορθοδοξία βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στην απόλυτη ¨αλήθεια¨ που ενέπνευσε τους γιακωβίνους.

Η ορθόδοξη αλήθεια προβλέπει τα πάντα, ακόμα και τα ζητήματα για τα οποία χρειάζεται εκλογή. Όποιος το αμφισβητεί αυτό, πρέπει να αποκηρύσσεται. Βρίσκεται έξω παρά μέσα όποιος εμφανίζεται να αμφιβάλλει». Σ΄ αντίθεση οι γιακωβίνοι σοσιαλδημοκράτες είναι εκείνοι που συνδέουν κοινωνική ανάπτυξη, ανάπτυξη του πολιτικού κινήματος των εργαζομένων και ανάπτυξη της οργάνωσης. Είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η κοινωνική ωριμότητα, είναι κυρίως που λείπει από τους γιακωβίνους, δημιουργεί τους όρους της συναίνεσης, που εξαφανίζει τον τερορισμό και προσφέρει αυτόνομη δύναμη στις προλεταριακές μάζες για να επιβεβαιώσουν τη δική τους κοινωνικο – πολιτική ηγεμονία. «Να τι είναι αυτό που μας διακρίνει βαθιά από τους γιακωβίνους. Η επαναστατική εμπιστοσύνη είναι η συμπεριφορά μας στις σχέσεις μας προς τις στοιχειώδης κοινωνικές δυνάμεις, κι επομένως προς το μέλλον».

Όμοια ασυμβίβαστος είναι ο τρόπος με τον οποίο οι αντιγιακωβίνοι σοσιαλδημοκράτες κι οι γιακωβίνοι αντιλαμβάνονται τη δικτατορία του προλεταριάτου. Για τους πρώτους είναι απαραίτητο ¨να αναπτύξουμε και να ενθαρρύνουμε», την «αυτόνομη» δράση του προλεταριάτο, να το εθίσουμε στον «ενεργητικό και σταθερό έλεγχο»,  των επαναστατικών εξουσιών. Για τους δεύτερους εκείνο που μετρά είναι η δημιουργία «μιας οργάνωσης δυνατής και ικανής, που ασκώντας την εξουσία πάνω στο προλεταριάτο και μέσω αυτού πάνω στην κοινωνία, εξασφαλίζει το πέρασμα στο σοσιαλισμό». Τελικά, λέει ο Τρότσκι, οι πρώτοι σκέπτονται μια δικτατορία του προλεταριάτου, οι δεύτεροι μια «δικτατορία πάνω στο προλεταριάτο».

Στα 1906 σ΄ ένα άλλο σημαντικό κείμενο, «Απολογισμοί και προοπτικές», ο Τρότσκι από τη μία πλευρά διατηρεί αμείωτο τον αντιγιακωβινισμό του, τόσο που να γράφει πως «ολόκληρο το σημερινό παγκόσμιο προλεταριακό κίνημα διαμορφώθηκε και δυνάμωσε στην πάλη ενάντια στις παραδόσεις του γιακωβινισμού». Από την άλλη πλευρά, όμως, κάτω από την επίδραση της ρωσικής επανάστασης και των κατηγοριών που απευθύνει ο «αναιμικός φιλελευθερισμός», στη σοσιαλδημοκρατία για «γιακωβινισμό», αρχίζει τώρα να υπερασπίζεται το γιακωβινισμό σαν μοντέλο επαναστατικής ενεργητικότητας που «παραμένει ζωντανό, σαν παράδοση στη λαϊκή μνήμη». Και το δίχως άλλο, δείχνει με τη «δικτατορία των ξεβράκωτων» ένα «μη μεταβατικό» επεισόδιο, τόσο ώστε να σημαδεύει με τη σημασία του τον αιώνα που έρχεται.

Οι σκληρές κριτικές που απευθύνει η Ρόζα Λούξεμπουργκ ενάντια στα φιλογιακωβινικά κείμενα που εκφράζονται από τον Λένιν στο «ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω», στην ουσία είναι ίδιες με εκείνες του Τρότσκι. Αυτή αντιτείνει στον Λένιν πως «η σοσιαλδημοκρατία δημιουργεί έναν εντελώς διαφορετικό τύπο οργάνωσης από τους προηγούμενους των σοσιαλιστικών κινημάτων, όπως για παράδειγμα τα γιακωβίνικα – μπλανκιστικά μοντέλα».

«Η λενινιστική αντίληψη για την οργάνωση είναι μια μετατόπιση στις αστικές και καπιταλιστικές δομες. Δεν βασίζεται σε μια ανάπτυξη που οδηγεί στην αυθόρμητη αποδοχή, αλλά σε μια πειθαρχία στρατοπέδου». Ο Λένιν αυταπατάται πιστεύοντας ότι αντικαθιστώντας με την επαναστατική μειοψηφία την προλεταριακή μάζα μπορεί να περιμένει κάτι τέτοιο, εκτός ίσως στο έδαφος της γιακωβίνικης – μπλανκιστικής πολιτικής τεχνικής. Μόνο που η πρωτοβουλία μιας μειοψηφίας είναι ποιοτικά διαφορετική από την πρωτοβουλία της μάζας. Εξ΄ άλλου ο γιακωβίνος  μπλανκιστής  καθοδηγεί από τα πάνω το λαό σύμφωνα με ένα προκαθορισμένο σχέδιο, ενώ το κίνημα των μαζών εκπαιδεύεται αυτό το ίδιο μέσω της επαναστατικής εμπειρίας και οργανώνεται κατά τη διάρκεια της πάλης. Διαχωρίζοντας καθαρά τη νέα γιακωβίνικη – μπολσεβίκικη θεωρία από τη σοσιαλδημοκρατική – μαρξιστική, η Λούξεμπουργκ γράφει: «Στην πραγματικότητα, η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι δεμένη με την οργάνωση της εργατικής τάξης, αλλά αυτή είναι το κυρίως κίνημα της ίδιας της εργατικής τάξης».

Μετά την επανάσταση του Οκτώβρη

Το 1917 έθεσε και πάλι τη συζήτηση της σχέσης μεταξύ γιακωβινισμού και μαρξισμού. Μα με το γιακωβινισμό μπήκαν στο χορό, και σε σχέση με τις εσωτερικές εξελίξεις της σοβιετικής ιστορίας, ο Θερμιδώρ και ο Βοναπαρτισμός. ΟΙ αντιπολιτευόμενοι ή εκείνοι που ασκούσαν κριτική στην μπολσεβίκικη επανάσταση ανέπτυσσαν την αντιπολίτευσή τους ή την κριτική τους στη βάση δύο κύριων επιχειρημάτων: η μπολσεβίκικη επανάσταση είναι ανώριμη, αφού στηρίζεται σ΄ ένα άνοιγμα ανάμεσα στην ανεπαρκή ανάπτυξη των δομών της ρωσικής οικονομίας και στην πολιτική δράση των μπολσεβίκων. Η προσπάθεια των μπολσεβίκων να προάγουν μια σοσιαλιστική πολιτική προσέκρουσε στην αντικειμενική πραγματικότητα και αντιπροσώπευσε έναν υποκειμενικό δυναμισμό, σημάδι του οποίου ήταν ο τερορισμός.

Ο μη ορθολογικός και ουτοπικός υποκειμενισμός χαράσσει ολόκληρη την μπολσεβίκικη πολιτική κι αποδυναμώνει στο θέμα της οργάνωσης έναν αυταρχικό χαρακτήρα, που κατευθύνεται από τα πάνω προς τη βάση. Η αναλογία ανάμεσα στον μπολσεβικισμό και το γιακωβινισμό τέθηκε. Αναγκαίο όμως να σημειώσουμε πως η αναλογία αυτή έχει όρια. Ενώ ο Μαρξ ασκούσε κριτική στο γιακωβινισμό επειδή ήθελε να φέρει πίσω την ιστορία επιβάλλοντας στην αστική ωριμότητα μια μη σύγχρονη ιδέα για την ισότητα, έτσι ώστε έγινε τροχοπέδη για την ανάπτυξη που είχε ήδη πραγματοποιηθεί. Οι σοσιαλδημοκράτες αντιμπολσεβίκοι άσκησαν κριτική στους μπολσεβίκους για ένα άλλο αντίθετο ελάττωμα: ότι ήθελαν να εγκαταστήσουν ενώ απουσίαζε η ανάπτυξη, ένα σοσιαλιστικό ιδανικό που ακόμα ανήκε στο μέλλον. Όμως εκείνο που είναι κοινό και στις δύο θέσεις είναι η απόδοση, στο γιακωβινισμό και στον μπολσεβικισμό, του μύθου της «παντοδύναμης θέλησης», μια ορθολογική και ουτοπική προσέγγιση και μια ελιτίστικη – αυταρχική δράση.

Στο σημείο αυτό πρέπει να παρατηρήσουμε πως αντιπολιτευόμενοι στον μπολσεβικισμό που βρίσκεται στην εξουσία και κριτικοί του νεο-γιακωβινικού μπολσεβικισμού είναι επίσης οι κομμουνιστές της αριστεράς που στρέφουν τις πλάτες στον μπολσεβικισμό στ΄ όνομα της προδομένης από τους μπολσεβίκους προλεταριακής δημοκρατία, μετά την πρώτη σοβιετική, φάση του μπολσεβικισμού. Όπως οι σοσιαλδημοκράτες τύπου Κάουτσκι ή Μάρτοβ, έτσι και οι κομμουνιστές της αριστεράς συγκεκριμενοποιούν στη νεογιακωβίνικη «αυταρχική κλίση», την προδοσία της δημοκρατίας, που όμως οι πρώτοι κατανοούν με έναν τρόπο, και οι άλλοι με τρόπο διαφορετικό, σύμφωνα με την αντίθεση: κοινοβουλευτική δημοκρατία και σοβιετική δημοκρατία.

Πρέπει επίσης να παρατηρήσουμε ότι μετά τη χρήση της κατηγορίας του γιακωβινισμού, θα αρχίσει η χρήση των κατηγοριών του Θερμιδώρ και του βοναπαρτισμού: ότι –κι αυτό είναι άξιο προσοχής- για μερικούς όπως ο Κάουτσκι, θα χρησιμοποιηθούν για να καταγγελθεί η φύση της σοβιετικής εξουσίας, ήδη στη λενινιστική φάση, ενώ για άλλους όπως ο Τρότσκι, θα χρησιμοποιηθούν για να καταγγελθεί η κατάχρηση της εξουσίας σε μια διαφορετική ιστορική τομή, εκείνη που διαιρεί τη λενινιστική φάση από την μεταλενινιστική. Μα πρέπει να υπογραμμιστεί ακόμη, τουλάχιστον ένα σημείο. Ο Θερμιδώρ και ο βοναπαρτισμός στη Ρωσία θεωρούνται και από τον Κάουτσκι  και από τον Τρότσκι σαν ένα έργο μετασχηματισμού του ίδιου του κόμματος, ενώ στη Γαλλία, Θερμιδώρ και βοναπαρτισμός είναι το προϊόν της καταστροφής του γιακωβινισμού.

Ο ύμνος στη γκιλοτίνα

Για μια ακόμα φορά ο Λένιν δίχως ενδοιασμούς, παίρνει το μέρος των γιακωβίνων, για να διακηρυχτεί ο νεογιακωβίνος σαν αυθεντικός σοσιαλιστής επαναστάτης.  Τον Ιούνιο του 1917, παίρνει το μέρος των γιακωβίνων δίχως επιφυλάξεις..»Το ιστορικό μεγαλείο των αληθινών γιακωβίνων, των γιακωβίνων του 1793, συνίσταται στο γεγονός ότι αυτοί ήταν οι «γιακωβίνοι με το λαό», με την επαναστατική πλειοψηφία του λαού, με τις πιο ανεπτυγμένες επαναστατικές τάξεις του καιρού τους. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι εδώ ο μπολσεβικισμός γίνεται κατανοητός σαν ένας γιακωβινισμός που πρέπει να επαναλάβει το έργο αυτού του τελευταίου σε κοινωνικές βάσεις, αλλά καινούριες, ακολουθώντας τη συνέχιση του μοντέλου της πολιτικής διεύθυνσης.

Λίγο αργότερα, ο Λένιν επαναλαμβάνει τη συζήτηση για τους γιακωβίνους. Και λέει σαφέστατα πως οι επαναστάτες προλετάριοι είναι οι γιακωβίνοι του ΧΧ αιώνα. Και ποιο είναι το σημείο στο οποίο ο Λένιν διαπιστώνει την ταυτότητα γιακωβίνοι-επαναστατικές δυνάμεις του ΧΧ αιώνα; Στην πλήρη συμφωνία πάνω στο πώς ασκείται η δικτατορία. «Οι γιακωβίνοι του 1793 μπήκαν στην ιστορία σαν ένα μεγάλο παράδειγμα αληθινά επαναστατικής πάλης των εργαζόμενων τάξεων και των καταπιεσμένων ενάντια στην τάξη των εκμεταλλευτών, επικυριαρχώντας σε ολόκληρη την κρατική εξουσία. Οι γιακωβίνοι δε θεωρούνται πλέον ουτοπιστές σε σχέση με το ζήτημα της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης και γίνονται ένα ρεαλιστικό μοντέλο σε σχέση με το ζήτημα της κρατικής εξουσίας, με τους όρους της δικτατορίας.

Δεδομένων όλων αυτών, ο Λένιν εκφράζει εκείνο που, στο φως της περιόδου του μπολσεβικισμού, εμφανίζεται σαν αληθινή και χαρακτηριστική λενινιστική ουτοπία. Λέει πως ο γιακωβινισμός των σοσιαλιστών επαναστατών δε θα χαρακτηρίζεται από τη βία. «Οι γιακωβίνοι του ΧΧ αι. δε θα στείλουν τους καπιταλιστές στην γκιλοτίνα». Θα είναι αρκετό να φυλακιστούν μια χούφτα καπιταλιστές για να στραγγαλιστεί η αντίδραση.

Ο γιακωβινισμός είναι «ένα από τα ανώτερα σημεία στα οποία έφτασε η καταπιεσμένη τάξη στην πάλη της για τη χειραφέτησή της». Γι΄ αυτό η στάση υπέρ ή ενάντια στο γιακωβινισμό αποτελεί ένα μέτρο για να μετρηθεί ποιος είναι ένας αληθινός σοσιαλιστής επαναστάτης και ποιος δεν είναι. «Είναι χαρακτηριστικό της αστικής τάξης να μισεί το γιακωβινισμό. Είναι χαρακτηριστικό της μικρο-αστικής τάξης να τον φοβάται». Εδώ ο γιακωβινισμός βγαίνει έξω από την ιστορία της μικρο-αστικής τάξης κι εξομοιώνεται  tout court με την ιστορία των καταπιεσμένων λαϊκών  τάξεων, αφού –είναι πάντα ο Λένιν- στο πέρασμα της εξουσίας στην επαναστατική τάξη, καταπιεσμένη», βρίσκεται «η ουσία του γιακωβινισμού».

Όταν ο Λένιν, και αφού ξεπεράστηκε η ουτοπία ενός γιακωβινισμού δίχως τερορισμό, θα περάσει στο υμνολόγιο της προλεταριακής γκιλοτίνας, τότε ο μπολσεβικισμός θα αποκτήσει περισσότερο παρά ποτέ τα προσόντα του ολοκληρωμένου νεογιακωβινισμού: μια αναλογία που γίνεται όλο και πιο στενή από την ιδεολογική όψη της σαφέστατης εντολής, το Μάρτη του 1919, ότι η μπολσεβίκικη εξουσία δρα για το λαό, όχι μέσω του λαού. Θα ήθελα πάντως να σημειώσω ότι ο γιακωβινισμός του Λένιν, στα χρόνια που αρχίζουν από το 1917 ως τα 1919 – 1920, πέρασε από δύο διαφορετικές φάσεις: πρώτα η σοβιετική φάση και μετά εκείνη που χαρακτηρίζεται από την ολοκληρωτική εξάλειψη του περιεχομένου των σοβιέτ. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη φάση, ο Λένιν παρέμεινε ένας γιακωβίνος, με την έννοια πως ποτέ δεν υποτάχτηκε στον αυθορμητισμό-κυριαρχία του λαού.

Το 1917, και με την μπολσεβίκικη εξουσία να αγωνίζεται ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, προκαλούν μια ολική αλλαγή στην αντιγιακωβίνικη προοπτική του Τρότσκι. Αυτός ακολουθεί τον τύπο της γιακωβίνικης –μπλανκιστικής λενινιστικής οργάνωσης, που τόσο εχθρευόταν προηγουμένως, στη διάρκεια της δεύτερης ρωσικής επανάστασης. Μετά την Τρίτη επανάσταση, την κατάληψη της μπολσεβίκικης εξουσίας, σε σχέση με τον μπολσεβίκικο τερρορισμό και με την πάλη ενάντια στους εξωτερικούς εχθρούς της επανάστασης, ο Τρότσκι επανεκτιμά το γιακωβίνικο μοντέλο. Αρκεί η παράθεση μερικών κομματιών από το «Τερορισμός και κομμουνισμός» που δημοσίευσε σε απάντηση προς το ομώνυμο έργο του Κάουτσκι.

Η γκιλοτίνα που στα 1904 αποτελούσε σημάδι της αδυσώπητης επαναστατικής ενέργειας των γιακωβίνων του ΧΧ αι. και ξαναεπαναλαμβάνει την έκφραση του Λένιν.  «Όποιος εξ΄ ορισμού αποποιείται τον τερορισμό – αποποιείται δηλαδή τα μέτρα καταπίεσης κι εκφοβισμού της ένοπλης αντεπανάστασης – πρέπει να αρνηθεί κάθε ιδέα πολιτικής υπεροχής της εργατικής τάξης και να απαρνηθεί την επαναστατική δικτατορία της. Όποιος αποποιείται τη δικτατορία του προλεταριάτου αποποιείται τη σοσιαλιστική επανάσταση και σκάβει το λάκκο του σοσιαλισμού». Καθ΄ όμοιο τρόπο, η «σιδερένια δικτατορία των γιακωβίνων» αποκτά μια θετική αξία και γίνεται ένα προηγούμενο της «σκληρότητας της δικτατορίας του προλεταριάτου στη Ρωσία». Κι ο Κάουτσκι, που απεχθάνεται τον τερορισμό, είναι ένας «γιρονδίνος» μπροστά στους μπολσεβίκους «γιακωβίνους».

Η δικτατορία πάνω στο προλεταριάτο

Στις αναλύσεις που κάνουν για την μπολσεβίκικη πολιτική οι Κάουτσκι, Λούξεμπουργκ και Μάρτοβ, ο γιακωβινισμός των μπολσεβίκων αποτελεί για όλους ένα σημάδι πολιτικής μη προλεταριακής , μη μπολσεβίκικης: είναι το σημάδι ενός αστικού τρόπου για να κατανοείται και να αντιμετωπίζεται το ζήτημα της εξουσίας. Μα οι κριτικές αυτές αν στηρίζονται σε έναν κοινό παρονομαστή, διαφοροποιούνται βαθιά όχι μόνο στο πνεύμα που εκφράζουν, στις αξίες που βρίσκονται στη βάση τους, αλλά, κυρίως, στην αντίληψη για τη δημοκρατία που αποτελεί τον όρο για την κρίση πάνω στους μπολσεβίκους. Επίσης, ένα άλλο σημείο βαθιάς απόκλισης, είναι πως για τη Ρόζα  Λούξεμπουργκ η ρωσική επανάσταση δεν είναι το προϊόν ενός υποκειμενικού δυναμισμού σε σχέση με την ανωριμότητα της ρωσικής κοινωνίας, αλλά μιας πολιτικής υποκειμενικά λανθασμένης.

Στο κείμενό της στα 1918, «Η ρωσική επανάσταση» η Λούξεμπουργκασκεί κριτική στους μπολσεβίκους για τη μη σοσιαλιστική αγροτική πολιτική τους, και ιδιαίτερα στους Λένιν και Τρότσκι για την εξαφάνιση της προλεταρικής δημοκρατίας κι επομένως τους κατατάσσει στους γιακωβίνους, δηλαδή στους επαναστάτες φυσικά, μα που δε χειραγωγούνται με το αστικό πρόγραμμα και τις πολιτικές τεχνικές των αστών επαναστατών. Αλλά η βαρύτερη κατηγορία που απευθύνει η Λούξεμπουργκ στους Λένιν και Τρότσκι είναι ότι αποθαρρύνουν την παρουσία του σοσιαλισμού: την πρωτοβουλία των μαζών, με την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας μειοψηφίας, με την επιβολή ενός προγράμματος από τα πάνω, με τη χρήση των όπλων του τερορισμού. Ο κεντρικός πυρήνας της κατηγορίας της συνοψίζεται στο εξής:

Η σιωπηρή προϋπόθεση της θεωρίας για τη δικτατορία, με την λενινιανή-Τροτσκιστική έννοια, συνίσταται στο ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός είναι μια υπόθεση για την οποία υπάρχει μια όμορφη συνταγή στις τσέπες του επαναστατικού κόμματος που απαιτεί μόνο την ενεργητική εφαρμογή της. Εκείνο που συμβαίνει όμως, είναι η απώλεια του δημόσιου ελέγχου, η αλλοίωση, μια μορφή εξουσίας από τα πάνω, που απαιτεί τα πάντα κι επιτυγχάνει ελάχιστα από τα κάτω κι επομένως κατρακυλά σε ένα αποθαρρυντικό τερορισμό, στο κλείσιμο της πνευματικής ζωής, στη δικτατορία μιας χούφτας αρχηγών που κυβερνά «πάνω στο αδρανές σώμα των μεγάλων μαζών, μια εργατική ελίτ. Αυτό που προκύπτει είναι μια διοίκηση κλίκας, μια δικτατορία φυσικά, μα όχι του προλεταριάτου, αλλά η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών, δηλαδή μια δικτατορία καθαρά αστικού τύπου, με την πλήρη σημασία της γιακωβίνικης εξουσίας».

Ο ιστορικός αρχηγός του μενσεβικισμού, ο Julius Martov, στο έργο του «Παγκόσμιος Μπολσεβικισμός», του 1919, επαναλαμβάνει κι αυτός επίσης, αποδίδοντάς της μια κεντρική θέση, τη σύγκριση γιακωβινισμού-μπολσεβικισμού. Όπως είναι πολύ γνωστό, ο Μάρτοβ ήταν αντίθετος προς τις αρχές του μπολσεβικισμού, προς έναν τύπο οργάνωσης σαν αυτόν που αντιλαμβανόταν ο Λένιν. Στην επικυρωμένη μπολσεβίκικη εξουσία, ο Μαρτόβ καταλόγιζε πως ο μπολσεβικισμός στηρίζεται, όπως ο γιακωβινισμός, στη σχέση ανάμεσα σε μια «συνειδητή μειοψηφία» και σε μια «ασυνείδητη πλειοψηφία», πάνω στην ιστορική σχέση της συνέχειας με τις επαναστατικές θεωρίες που αντιλαμβάνονται την δικτατορία σαν «μέσο σωτηρίας του λαού από τον αντιδραστικό φιλισταισμό που είναι έμφυτος σ΄ αυτόν».

Μα ο πρωτότυπος τρόπος με τον οποίο ο Μαρτόβ διαβάζει μπολσεβικισμού και γιακωβινισμού βρίσκεται σε ένα άλλο σχόλιο, ότι δηλαδή η «γιακωβίνικη-μπλανκιστική ιδέα της δικτατορίας μιας κομματικής δικτατορίας», που αναγεννήθηκε από τον μπολσεβικισμό, εκφράζεται με το συνδιασμό που αυτός πέτυχε, μεταξύ των σοβιέτ και  του κόμματος.  Ο Μαρτόβ δε βλέπει στο Λενινισμό την μπλανκιστική-γιακωβίνικη φύση σ΄ αντίθεση με τη σοβιετική, αλλά σε αρμονία. Η ουσία του λενινισμού είναι ότι αρνείται τα πλουραλιστικά σοβιέτ,ότι θέλησε να περιορίσει τα σοβιέτ σε εργαλεία του κόμματος και αφού πέτυχε να αποκτήσει τον έλεγχό τους να οικοδομήσει μια ιεραρχία, σύμφωνα με την οποία, τα σοβιέτ αποτελούν τη βάση που εξαρτάται από μια μονοκομματική διεύθυνση.

Με την έννοια αυτή, τα σοβιέτ, οι εργοστασιακές επιτροπές των φτωχών κλπ, παίζουν στο μπολσεβίκικο σύστημα τον ίδιο ρόλο που στο γιακωβίνικο σύστημα είχαν τα δίχτυα των επιτροπών και των club πάνω στα οποία στηριζόταν η δικτατορία των γιακωβίνων. Στη βάση αυτής της ανάλυσης, ο Μαρτόβ, κατέληγε στο συμπέρασμα πως μόνο επιφανειακά μπορούσαν οι μπολσεβίκοι να επικαλούνται το μοντέλο της Κομμούνας του Παρισιού, ενώ στην πραγματικότητα, η «γενεαλογία των σοβιέτ με τον τρόπο που αυτοί την κατανοούσαν και τη χρησιμοποιούσαν αναγόταν στην Κομμούνα του 1793-94».

H ανάλυση του Κάουτσκι

Ο Καρλ Κάουτσκι είναι εκείνος που κατά κανόνα χρησιμοποιεί τις κατηγορίες του «γιακωβινισμού», του «Θερμιδωρ», του «βοναπαρτισμού», για να ερμηνεύσει την ιστορική περίοδο του μπολσεβικισμού στην εξουσία. Ο Κάουτσκι επαναλαμβάνει την ανάλυση του νεαρού Μαρξ για τον γιακωβινισμό. Όπως ο Μαρξ είδε το γιακωβινισμό με όρους ουτοπίας, της αντιιστορικότητας, του αποχαλιναγωγημένου υποκειμενισμού, της λατρείας της θέλησης για να αντικαταστήσει την απουσιάζουσα βάση στην κοινωνική πραγματικότητα, έτσι ο Κάουτσκι αποδίδει τα ίδια ελαττώματα στον μπολσεβικισμό του οποίου το πρώτο αμάρτημα βρίσκεται στο γεγονός πως η «δικτατορία του προλεταριάτου, που αυτοί κήρυσσαν και ασκούσαν, δεν ήταν τίποτα άλλο από μια μεγαλειώδη απόπειρα να πηδήσουν τις αναγκαίες φλασεις της ανάπτυξης και να τις εξαφανίσουν με διατάγματα». Η κοινωνικοοικονομική ανωριμότητα περιείχε, καθ΄ ευατή, αναπόφευκτες συνέπειες : ότι με την απουσία οικονομικής ανάπτυξης απουσιάζουν η κοινωνική βάση και η πολιτική συγκατάθεση που είναι απαραίτητες για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό: ότι επομένως η επανάσταση θα καταπνιγόταν στον δεσποτισμό μιας προλεταριακής ελίτ και ενός δικτατορικού κόμματος.

Πάνω στη θεμελιώδη αυτή αναλυτική προϋπόθεση, ο Κάουτσκι, ενώ υπογραμμίζει όμοια με τη Λούξεμπουργκ πως μια δικτατορία της μειοψηφίας αντιπροσωπεύει μια τυπική μέθοδο της αστικής τάξης, εξάγει τα συμπεράσματα διαβεβαιώνοντας ότι, αφού μπήκαν στο δρόμο της «αστικής επανάστασης», δηλαδή στο γιακωβινισμό, τότε δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το συμπέρασμα πως «η επανάσταση τελειώνει αναγκαστικά με την κυριαρχία ενός Κρόμβγουελ ή ενός Ναπολέοντα. Μα από ποια κοινωνική ομάδα θα προέλθει ο Ρώσος Ναπολέων; Αργότερα ο Κάουτσκι θα δώσει μια συγκεκριμένη απάντηση στο «Terrorismus und Kommunismus» του 1919, σκεπτόμενος αναμφίβολα τον Λένιν, παρατηρεί πως ο προορισμός του Ροβεσπιέρου ήταν να έλθει σε ρήξη με το κύμα της αντιπολίτευσης που ξεσηκώθηκε είτε από τη μεριά των μετριοπαθών είτε από τη μεριά των ριζοσπαστών: ρήξη που θα ξανάφερνε την επανάσταση στις φυσικές οικονομικές και κοινωνικές βάσεις.

Με το πέρασμα  των χρόνων, αφού ο μπολσεβικισμός επέζησε και σταθεροποιήθηκε στην εξουσία ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς του, -να το σημείο- ο Λένιν αναδείχτηκε ένας Ροβεσπιέρος που άντεξε πολιτικά και είχε επιτυχία, ο Κάουτσκι κατασκευάζει μια ερμηνευτική γραμμή που αποδίδει στον μπολσεβικισμό την πρωτοτυπία να είναι μαζί γιακωβινισμός και Θερμιδωρ, κι αργότερα βοναπαρτισμός: να είναι συνολικά και η δύναμη που κατάστρεψε τους εχθρούς του και η αντίδραση, μια «θεωρία και πράξη καθαρά αντιδραστικού χαρακτήρα», μια αντίδραση που την οικονομική ανωριμότητα , για τους σοσιαλιστικούς σκοπούς , συνοδεύει μια υπερ συγκέντρωση του κράτους, που αποτελεί την ουσία του γιακωβίνικου-βοναπαρτικού κράτους και την άρνηση του κράτους –κομμούνα. Μόνο που –εξακολουθεί ο Κάουτσκι- ο σοβιετικός βοναπαρτισμός όχι μιας ανεπτυγμένης χώρας, όπως ήταν η ναπολεόντεια Γαλλία, αλλά της «πιο καθυστερημένης μεταξύ των μεγάλων κρατών της  Ευρώπης».

Από εδώ πηγάζει η ιδιαίτερη επικινδυνότητα του γεννώμενου σοβιετικού μιλιταρισμού και «ιμπεριαλισμού» και το πνίξιμο της Γεωργίας από τη μεριά του, αποτελεί εμφανή ένδειξη, για το υπόλοιπο του κόσμου. Ο Λένιν και ο Τρότσκι αντιπροσωπεύουν τους «ύπατους» μιας Ρωσίας που έχει μπει στη φάση της αστυνομικής-μιλιταριστικής υπατείας». Τελικά, αφού η ρωσική επανάσταση είναι μια επανάσταση σε μια χώρα καθυστερημένη, που δεν είναι σε θέση να εισάγει το σύγχρονο σοσιαλισμό, η ουσιαστική φύση της, από πολλές απόψεις και «μορφές», βρίσκεται πολύ κοντά προς εκείνες που προσέλαβε η «μεγάλη γαλλική επανάσταση στο τέλος του 18ου αι.».

Οι γιακωβίνοι, επομένως, αποτελούν αναγκαία αναφορά για να κατανοηθούν οι μπολσεβίκοι. Μόνο ο δικός τους τερορισμός κομματιάστηκε από τον τερορισμό των θερμιδωριανών. Ενώ οι μπολσεβίκοι έγιναν αυτοί οι ίδιοι δήμιοι. Οι γιακωβίνοι, για να κατευθύνουν την πολιτική τους, βασισμένη στη «δικτατορία των τεροριστών», οικοδόμησαν έναν ισχυρό στρατό και μια νέα πολιτική αστυνομία, που στη συνέχεια έπεσαν στα χέρια των διαδόχων τους. Αντίθετα, οι μπολσεβίκοι οικοδόμησαν ένα κράτος, ένα στρατό, μια αστυνομία, που χαρακτηριστικό τους ήταν ο υπερσυγκεντρωτισμός και που, αφού χρησίμευσαν ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, έγιναν τα μέσα για τη δεσποτική καταστολή του ίδιου του προλεταριάτου, αυτών των ίδιων μπολσεβίκικων φραξιών που ήσαν αντίθετες προς τους δικτάτορες αρχηγούς, στις διάφορες φάσεις των εσωτερικών αγώνων του μπολσεβικισμού.

Ακόμα σε πλήρη λενινιστική περίοδο, ολοκληρώθηκε στο εσωτερικό του μπολσεβικισμού μια «βοναπαρτιστική» καμπή, η ιστορικοπολιτική ιδιαιτερότητα της οποίας βρίσκεται κυρίως στο γεγονός πως, ενώ στη Γαλλία Θερμιδωρ και βοναπαρτισμός σήμαιναν το θρίαμβο των άλλων κομμάτων πάνω στο νικημένο γιακωβίνικο κόμμα, το μπολσεβίκικο κόμμα έδρασε με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι αυτό το ίδιο το όργανο του περάσματος «από την επανάσταση στην αντεπανάσταση».

Για τον Κάουτσκι αν ήδη ο Λένιν με την πολιτική του οδήγησε στο πέρασμα στο βοναπαρτισμό, Ο Στάλιν σταθεροποιημένος στην εξουσία, οδήγησε στο πέρασμα από τον αρχικό βοναπαρτισμό στον θριαμβεύοντα βοναπαρτισμό της καισαρικής φάσης. Στα 1930-31 ο Κάουτσκι συνεχίζει να επεξεργάζεται ευρύτατα (και μαζί με αυτόν κι άλλοι) τις κατηγορίες της γαλλικής ιστορίας της εποχής της επανάστασης και το βοναπαρτισμό για να εξηγήσει τα γεγονότα της σοβιετικής ιστορίας.

Επιστρέφοντας στο δεδομένο πως οι μπολσεβίκοι μεταμορφώθηκαν από γιακωβίνους σε βοναπαρτιστές, ο Κάοιτσκι διαβεβαιώνει πως ως το «πραξικόπημα» τους μπορούσαν να θεωρούνται γιακωβίνοι, μα πως, αφού κατέκτησαν την εξουσία, σε αντίθεση προς το αρχικό τους πρόγραμμα, έγιναν τότε βοναπαρτιστές. Αναλύοντας σε σχέση προς το βοναπαρτισμό το σταλινισμό, αυτός υπογραμμίζει πως, αυτός ο τελευταίος, δεν είχε καν το ιστορικο-καθολικό προοδευτικό χαρακτήρα που αντιθέτως είχε το καθεστώς του μεγάλου Ναπολέοντα.

Αυτός ο τελευταίος μόνο από πολιτική άποψη υπήρξε «αντεπαναστάτης, εκεί όπου ο σοβιετικός βοναπαρτισμός, στηριζόμενος σε μια καθυστερημένη δομή, προσέλαβε το χαρακτήρα της αντεπανάστασης στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πεδίο’  αφού έβαλε συνδικάτα, εργοστασιακά συμβούλια κι ολόκληρο τον παραγωγικό μηχανισμό στο στο ζουρλομανδύα μιας γραφειοκρατίας ανίκανης και διεφθαρμένης». Ως εκ τούτου σε πολεμική με τους μενσεβίκους και τους σοσιαλδημοκράτες που συνέχιζαν να βλέπουν στους σταλινικούς τους προοδευτικούς γιακωβίνους, επαναλαμβάνει πως ο Στάλιν, δεν ήταν αρχηγός μιας χώρας που έφτασε στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, μα ο αρχηγός μιας αυλής στραταρχών και «αρχόντων» του κόμματος. «Τι άλλο λοιπόν πρέπει να κάνει ο Στάλιν για να φτάσει στο βοναπαρτισμό; Πιστεύετε πως θα έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο που ο Στάλιν θα στεφόταν τσάρος;

Οι αυταπάτες του   Otto Bauer  

O αυστρομαρξιστής leader Otto Bauer προσφεύγει, κι αυτός επίσης, στον παραλληλισμό γιακωβίνοι-μπολσεβίκοι. Σύμφωνα με την ερμηνεία του, ο γιακωβινισμός – μπολσεβικισμός, από τη μία μεριά, είναι μια εμπειρία που καθρεφτίζει τη ρωσική καθυστέρηση, και που επομένως δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα καθολικής εμπειρίας. Από την άλλη, ένα προοδευτικό μέσο για να δημιουργηθούν στη Ρωσία οι συνθήκες του σοσιαλισμού. Αυτού του είδους η θέση εκφράζεται καθαρά στο έργο του «Μπολσεβικισμός ή σοσιαλδημοκρατία;», στο οποίο η περίοδος της γαλλικής επανάστασης ανάμεσα στο 1789 και το 1793 συγκρίνεται με την περίοδο της ρωσικής επανάστασης ανάμεσα στο 1917 και το 1920.

Όμοια είναι η αντιφεουδαρχική εκμοντερνιστική αποστολή, όμοια είναι και η κυριαρχία της πόλης πάνω στο ύπαιθρο, μόνο που στο χώρο της μικροαστικής γιακωβίνικης δικτατορίας υπάρχει η δικτατορία των μπολσεβίκων, οι οποίοι είναι «οι προλετάριοι μιας μεγάλης σύγχρονης βιομηχανίας». Ο Bauer ί με τον Κάουτσκι στο γεγονός πως στη σοβιετική Ρωσία υπάρχει «η δικτατορία μιας μικρής μειοψηφίας του λαού πάνω σε ολόκληρη τη λαϊκή μάζα». Μα αντιτάσσει ότι, αυτό είναι»μια ιστορική αναγκαιότητα όπως υπήρξε στη Γαλλία η εποχή της Συμβατικής».

Στη διάρκεια της περιόδου του δεύτερου μισού των χρόνων του ΄30 ο Bauer επιμένει στην ερμηνεία που έδωσε το 1920, και συνεχίζει να τη θεωρεί ισχύουσα και για τον Στάλιν επίσης. Διαφορετικά από όλους εκείνους, αρχίζοντας από τους Μαρξ και Ένγκελς, που θεωρούσαν τους γιακωβίνους ουτοπιστές που αντιτάχτηκαν στις αναπόφευκτες εξελίξεις της σύγχρονης αστικής κοινωνίας, ο Bauer αντίθετα, θεωρεί τους γιακωβίνους σαν εκείνους που κυρίως χάρη στην «προσωρινή τεροριστική δικτατορία», έσωσαν την επανάσταση και της εξασφάλισαν «την εκπλήρωση που ανατέθηκε σ΄ αυτούς από την ιστορία». Κατ΄ αυτόν τον τρόπο ο Bauer συμφωνεί με τον Λένιν πάνω στο ότι ο γιακωβινισμός είναι ένα μη ακυρωτέο παράδειγμα επαναστατικής ενέργειας για τους σοσιαλιστές.

Τόσο ώστε, στο κλίμα της αποθάρρυνσης που προκλήθηκε από το ρήγμα του ρεφορμισμού, την έλευση του ναζισμού, από την επιτυχία του σταλινισμού, στο «Ανάμεσα σε δυο πολέμους», ο Bauer γράφει, σε προφανή αντίθεση με τις προηγούμενες θέσεις του, πως –και μέσω του γιακωβινισμού επανεξετάζει, καθολικοποιώντας την ρωσική εμπειρία- κυρίως η γιακωβίνικη εμπειρία «υποχρεώνει να θεωρήσουμε πως θα είναι απαραίτητη μια προσωρινή δικτατορία του προλεταριάτου, θεμελιωμένη στον τερορισμό για να εκπληρώσει το τεράστιο καθήκον να καταστρέψει τον καπιταλισμό και να θεμελιώσει τη σοσιαλιστική κοινωνική τάξη».

Η αλλαγή του Gramsci

Τελειώνω με μια γρήγορη εξέταση της θέσης του  Gramsci για τον γιακωβινισμό. Η πρώτη παρατήρηση που πρέπει να κάνουμε είναι ότι αυτός ανήκει στην παράταξη εκείνων που, παρατηρώντας την εξέλιξη ή την αλλαγή των χαρακτηριστικών θέσεων απέναντι στη σχέση μάζες και κόμμα, πέρασαν από τον αντιγιακωβινισμό στον φιλογιακωβινισμό.

Ο αντιγιακωβινσμός του νεαρού Gramsci αποκαλύπτεται πολύ καλά από ένα σχόλιο που γράφει στο τέλος του Απλίλη του 1917. Είναι πεισμένος πως το επαναστατικό προτσέσο που άρχισε στη Ρωσία το Φλεβάρη πρέπει να καταλήξει στο σοσιαλισμό. Και χαιρετίζει αυτή την επανάσταση που οφείλει να βρει τη συμπλήρωσή της στο σοσιαλισμό σαν επανάσταση που «αγνόησε» (και θα αγνοήσει) «τον γιακωβινισμό», που χαρακτηρίζεται, απ΄ αυτόν, σαν «φαινόμενο καθαρά αστικό», φαινόμενο «εξουσιαστικό», που δεν μπορεί να έχει εφαρμογή σε ένα προτσέσο απελευθέρωσης των μεγάλων μαζών, που ελπίζουν σε μια μεγαλύτερη ελευθερία, αποποιούμενες ακριβώς τη γιακωβίνικη προοπτική «της δικτατορίας μιας μειοψηφίας τολμηρής και αποφασισμένης για όλα, προκειμένου να θριαμβεύσει το πρόγραμμά της».

Μετά την άνοδο των μπολσεβίκων στην εξουσία και τη διάλυση της συνταγματικής συνέλευσης, ο Gramsci επιμένει να κρίνει τον γιακωβινισμό σαν ένα καθαρά «αστικό φαινόμενο». Η διάλυση της συνταγματικής συνέλευσης δεν αποτελεί ένα «επεισόδιο γιακωβίνικης βίας», επειδή δεν αποτελεί ένα φαινόμενο απόλυτου αυταρχισμού. Μ΄ αυτή τελικά, θυσιάζεται η μορφή της αστικής αντιπροσώπευσης , μα σε αντάλλαγμα εκφράζεται με πληρότητα μια άλλη, υψηλότερη, μορφή δημοκρατίας: η σοβιετική. Οι μπολσεβίκοι είναι μια μειοψηφία προορισμένη να γίνει «απόλυτη πλειοψηφία». Γενικά ο   Gramsci του 1919-1920 συνδέεται με την επέκταση των μορφών της συμβουλιακής δημοκρατίας, τελικά με την ιδέα του πρωταγωνιστικού ρόλου των μαζών σε σχέση με εκείνον του κόμματος. Γι΄ αυτό παραμένει ουσιαστικά ένας αντιγιακωβίνος.

Είναι η ήττα του μαζικού κινήματος το 1919-1920 στην Ιταλία και στην Ευρώπη, είναι η γέννηση του κομμουνιστικού κόμματος σε συνδυασμό αποδεκτή «γιακωβίνικη» πολιτική των μπολσεβίκων που βρίσκονται στην εξουσία, οι πραγματικότητες που οδηγούν τον Gramsci    να κάνει μια βαθιά μεταβολή, που τον μεταμορφώνει σε έναν φιλογιακωβίνο με τη λενινιστική έννοια. Τελικά, η «μπολσεβικοποίηση» του Gramsci συνεπάγεται την γιακωβινικοποίησή του. Από τον πρωταγωνιστικό ρόλο των συμβουλίων σε κείνον του κόμματος. Από τον αντιγιακωβινισμό στον γιακωβινισμό. Σε συνθήκες στις οποίες το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να προπαρασκευάσει την επανάσταση, να φωτίσει τις μάζες, να εξαλείψει την αντίδραση όχι μόνο της αστικής τάξης μα και του σοσιαλιστικού κόμματος, να που ο  Gramsci κάνει δική του τη φόρμουλα του Λένιν: οι κομμουνιστές είναι οι νέοι γιακωβίνοι, οι σοσιαλιστές οι νέοι γιρονδίνοι.

Το 1921 που το κομμουνιστικό κόμμα «συνεχίζει τις παραδόσεις των γιακωβίνων της γαλλικής επανάστασης ενάντια στους γιρονδίνους», «οι κομμουνιστές είναι γιακωβίνοι για το συμφέρον του προλεταριάτου και των αγροτικών μαζών, που προδίδονται από τους σοσιαλιστές, όπως έναν αιώνα πριν που προδόθηκαν τα συμφέροντα της επαναστατικής τάξης από τους γιρονδίνους».  Είναι βήματα εύγλωττα και διαφορούμενα εκείνα του 1917-1918 κι αυτά που ως τώρα παρέθεσα.

Η μαγεία του ολοκληρωτικού κράτους

Στα «Τετράδια της φυλακής», ο Gramsci αναπτύσσει με μεγάλο πλούτο αρθρών την ιστορικο-πολιτική κρίση του για το γιακωβινσμό. Κι εδώ γίνεται κατανοητός σαν θετικό μοντέλο, σαν ιδρυτικό στοιχείο της θεωρίας και της πράξης του νέου κόμματος. Πριν απ΄ όλα, ανάγκη είναι να σημειώσουμε πως ο Gramsci χαράσσει μια συγκεκριμένη γραμμή που συνδέει το γιακωβινισμό με την ιταλική πολιτική παράδοση. Όταν παρουσιάζεται ευκαιρία εξομοιώνει το μάθημα του Μακιαβέλλι με εκείνο των γιακωβίνων. Μακιαβέλλι και γιακωβίνοι προσπάθησαν να διαμορφώσουν μια αυθεντική «λαϊκή – εθνική συλλογική θέληση», βλέποντας σ΄ αυτή αμυδρά τις προϋποθέσεις για την πνευματική και ηθική μεταρρύθμιση και την είσοδο των λαϊκών μαζών στην πολιτικο-κοινωνική σκηνή.   Ο Gramsci φτάνει στο σημείο να θεωρήσει τους γιακωβίνους  σαν «μια κατηγορηματική ενσάρκωση του Ηγεμόνα του Μακιαβέλλι».

Στα «Τετράδια» ο Gramsci αποκρούει δραστικά κάθε κατηγορία για έλλειψη πραγματισμού και ορθολογισμού που κατευθύνεται ενάντια στους γιακωβίνους. Αντίθετα, αυτός θεωρεί τους γιακωβίνους σαν ένα παράδειγμα εξαιρετικού ρεαλισμού. Οι γιακωβίνοι ήσαν υπερρεαλιστές, διαβεβαιώνει. Αυτός θερεί τη γλώσσα τους και την ιδεολογία τους όχι σαν μια εκδήλωση ασάφειας, αλλά σαν μέσο αποτελεσματικής κινητοποίησης των «απαραίτητων πολιτικών ενεργειών για τους σκοπούς της επανάστασης». Με αυτή την έννοια δίνει μια αντίθετη κρίση προς εκείνη του Μαρξ, σύμφωνα με την οποία οι γιακωβίνοι αντέταξαν στην αστική κοινωνία των πολιτών ένα ιδεολογικο-πολιτικό σχέδιο που δεν ήταν συναφές με την ανάπτυξη της πρώτης, επειδή βλέπει στους γιακωβίνους εκείνους που εργάζονται για να «παγιοποιήσουν και να καταστήσουν διαρκή την άνοδο της επαναστατικής τάξης στην εξουσία».

Μόνο βγάζοντάς τους έξω από το ιστορικό τους περιβάλλον, οι γιακωβίνοι μπορούν να θεωρηθούν φρενολόγοι και με αφηρημένες ιδέες. Κατά την κρίση του Gramsci, αντίθετα, οι γιακωβίνοι είναι οι αληθινοί θεμελιωτές του σύγχρονου κράτους και του σύγχρονου έθνους στη Γαλλία. Αυτός ο σκοπός επιτεύχθηκε –κι εδώ βρίσκεται η πλήρης σημασία του γιακωβινισμού σαν μοντέλο της δικτατορίας-  κυρίως χάρη στην ικανότητα του κόμματος του Ροβεσπιέρου να «εκμηδενίσει τις αντίπαλες δυνάμεις ή τουλάχιστον να τις καταστήσει αδύναμες ώστε η αντεπανάσταση να γίνει αδύνατη». Αν οι γιακωβίνοι –συνεχίζει ο Gramsci-   άσκησαν βία, το έκαναν στα πλαίσια της θετικής ιστορικής ανάπτυξης. Ώστε η δικτατορική ενέργεια τους ήταν ένα απελευθερωτικό στοιχείο και μη αντι-ιστορικό. Αυτοί υπήρξαν ρεαλιστές τύπου Μακιαβέλλι και καθόλου δεν είχαν αφηρημένες απόψεις. Ο αποκαλούμενος δογματισμός των γιακωβίνων, για τον Gramsci   ήταν, στην πραγματικότητα η παρουσία των συμφερόντων της κοινωνικής ομάδας τους.

Ο κομμουνιστής Ηγεμόνας

Η ροβεσπιεριστική, επίσης, απόπειρα να εισάγει τη λατρεία του ανώτατου Όντος, θεωρείται θετική από τον  Gramsci. Αυτός που έχει κατά νου το κομμουνιστικό σχέδιο για μια ηθική και πνευματική μεταρρύθμιση στις μάζες, η οποία συγκολλά ολοκληρωτικά κοινωνία πολιτών και κράτος, βρίσκει σε κείνη την απόπειρα των γιακωβίνων ένα προηγούμενο στοιχείο μεγάλης αξίας. Και να σημειώσουμε πως ο Gramsci  αναλύοντας ακριβώς τη «γιακωβίνικη πρωτοβουλία να θεσπίσουν τη λατρεία του ανώτατου Όντος», την κρίνει σαν ένα έργο που οι γιακωβίνοι μπόρεσαν να θέσουν, κι επομένως έχει τον «απελπισμένο» χαρακτήρα της αναζήτησης της μεταρρύθμισης. Ένα παράδειγμα όμως, γόνιμο και καθόλου αρνητικό. Εκείνο που οι γιακωβίνοι προσπάθησαν να κάνουν με τη λατρεία του ανώτατου Όντος ήταν να «φτιάξουν  μια ταυτότητα ανάμεσα στο κράτος και στην κοινωνία των πολιτών», να ενοποιήσουν δικτατορικά τα ιδρυτικά στοιχεία του κράτους στην πιο οργανική και ευρύτερη έννοια», «να σφίξουν στη γροθιά τους όλη τη λαϊκή και εθνική ζωή». Όμοια, οι γιακωβίνοι, έθεσαν τις βάσεις της χειραφέτησης του κράτους από την εκκλησία, του σχηματισμού του «σύγχρονου λαϊκού κράτους».

Μια τελευταία ένδειξη του τρόπου με τον οποίο ο Gramsci  χρησιμοποιεί την κατηγορία του γιακωβινισμού για να κρίνει την εθνική ιστορία. Αν ο γαλλικός γιακωβινισμός είναι γι΄ αυτόν ένα μοντέλο κινητοποιήσεων των αστικών και αγροτικών λαϊκών μαζών για να δοθεί μια νέα βάση, σύγχρονη, στο αστικό κράτος, το κόμμα της δράσης, στο Risorgimento, αντιπροσωπεύει ένα μοντέλο ανικανότητας για να ασκήσει ένα προοδευτικό ρόλο γιακωβίνικου τύπου. Το κόμμα της δράσης, αγνοώντας το αγροτικό ζήτημα, δεν μπόρεσε να αντιπαραθέσει μια συγκεκριμένη πρωτοβουλία σε κείνη των μετριοπαθών. Οι ιταλικές αγροτικές μάζες παρέμειναν δίχως μία καθοδήγηση, ακριβώς γιακωβίνικου τύπου. Ο Gramsci γράφει: «Στο κόμμα της δράσης δεν υπάρχει τίποτα που να ταιριάζει με τη γιακωβίνικη διεύθυνση, με την αλύγιστη θέληση να γίνει  ιθύνουσα δύναμη».

Είναι φανερό πως ολόκληρο το γκραμσιανό σχέδιο για την ηθική και πνευματική μεταρρύθμιση των μαζών, την κινητοποίηση, έργο του κόμματος, του προλεταριάτου, των αγροτών και των διανοούμενων, την τροποποίηση, μέσω της δικτατορίας, των σχέσεων μεταξύ κοινωνίας των πολιτών και κράτους σ΄ ένα πλαίσιο «ολότητας», τέτοιο που να καθιστά συναφή δομή και υπερδομή, πάνω  στο θεμέλιο της κατάργησης των ατομικών και ιδιαίτερων συμφερόντων, διαμορφώνεται σαν ανάληψη και εκπλήρωση από τη μεριά του κομμουνιστή Ηγεμόνα, μιας πολιτικής συζήτησης, που τέθηκε ήδη από το Μακιαβέλλι και ακολουθήθηκε σε ιστορική κλίμακα από τους γιακωβίνους. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Gramsci  έβλεπε στον Λένιν το νέο Ροβεσπιέρο. Αυτός υιοθέτησε έτσι τη σύγκριση που είχε κάνει μεταξύ των δύο, ο νεαρός Τρότσκι το 1904, μετατοπίζοντας όμως την εκτίμηση από τον αρνητικό πόλο στον θετικό.

 

https://athens.indymedia.org/post/1547663/


Απο τα χρονια μου στην αριστερα, αλλα και μετα, ειχα τη τιμη να γνωρισω πολλους αριστερους σωστους αλλα ακομα περισσοτερους, ψωνισμενους που νομιζαν οτι ηταν οι ενσαρκωσεις των ινδαλματων τους. Τετοιοι ειναι  καποιοι σα και σενα που στηνονται στο Ιντυ και προσπαθουν με διαστρεβλωσεις και πονηριες να επηρεασουν οσους κυριως νεαρους αναρχικους μπορεσουν και ειναι αυτοι ακριβως που θεωρουν τους εαυτους τους μεγαλοφυεις και μικρογραφιες αυτων των οποιων ειναι οπαδοι δηλ. του λενιν,τροτσκυ ,σταλιν,μαο.

 

Δεν ξεπερνιουνται αυτου του ειδους τα αριστερα γκρουπουσκουλα στις ραδιουργιες,αξιοι συνεχιστες του λενιν που ελεγε οτι και με τον διαβολο θα συνεργαζοταν και οσοι απο τους παλιους αναρχικους εχουμε περασει πρωτα απο την αριστερα , σας ξερουμε καλα και σας και τις τακτικες σας.

 

Οπως να υπερτονιζετε κατι λεπτομερειες πχ τη καταγωγη του Λιστερ, για να στρεφετε τη συζητηση μακρια απο την ουσια, να επαναλαμβανετε ιστορικες ανακριβειες η ψεμματα με απολυτο και πομπωδη τροπο  π.χ. σχετικα με τη ομαδα Ντουρουτι κλπ

 

Δεν μας ενδιαφερει ρε φιλαρακο αν οι γερμανοι σπαρτακιστες ειναι η δεν ειναι συμβουλιακοι κομμουνιστες για καποιους , η αν ο λενιν εγραψε τη λεξη δολο η τη λεξη πονηριες τα επιχειρηματα σου θα ηταν για γελια αν δεν υπηρχε ο κινδυνος να παραπλανησεις εστω και εναν αναρχικο που δεν ειχε ακομα την ευκαιρια να μελετησει απο μονος του.

 

Σχεδον τριαντα χρονια πανε απο την εποχη που ψαχνιομουνα πολιτικα και στην διαδικασια αυτη  ειχα συνομιλησει ωρες ατελειωτες με τους περισσοτερους βετερανους αναρχικους απο τη συσπειρωση μεχρι τον Καραπλη και τους συντροφους του, απο την παλια Κεραμεικου μεχρι την Λελας Καραγιαννη απο Σαλονικη μεχρι Χανια , συντροφους και συντροφισσες που εσυ και ολοι οι οπαδοι του «επιστημονικου» (τρομαρα σας) σοσιαλισμου δεν θα φτασετε ουτε στο ελαχιστο ποτε.

 

Τον Μεριζιωτη τον ξεχωριζω για πολλα πραγματα, κυριως ομως για τη σταση του σε πραγματα σχετικα με αυτα που του καταλογιζεις.Αν και δεν δισταζει ποτε να πει τι εχει στο μυαλο του χωρις να χαριζεται ουτε σε δοκιμασμενους συντροφους, δεν το επαιξε ποτε μεντορας, δεν την ειδε ποτε διανοουμενος, δεν αντιμετωπισε ποτε πατερναλιστικα αλλους συντροφους. Παντα μιλαει στα ισα με ολους ειτε παλιους ειτε νεους στο χωρο, ποτε αφ’ υψηλου ποτε δε σνομπαρει και δε δισταζει να εμπλεκεται και σε δημοσιες συζητησεις αδιαφορωντας για την εικονα του με παθος.Τον θυμαμαι να ξενυχταει συζητωντας με καμποσους απο μας πιτσιρικαδες τοτε, μεχρι που τελειωναν τα τσιγαρα και στριβαμε τσιγαρα απο τις γοπες στα τασακια.Οπως και το παθος με το οποιο ηθελε να μοιραζοταν κατι ενδιαφερον που θα ειχε διαβασει , με οποιον συναντουσε για μερες.Νανε καλα παντα.

 

Δεν εχω τον χρονο τον δικο σου να γραφω εδω, σου βαζω ομως ενα αποσπασμα που απανταει σε σχεση με τον θανατο Ντουρουτι (Παραπομπη [2] ) καθως επισης και με την ατακτη φυγη της ομαδας του εκεινη τη μερα (Παραπομπη [1] ). Ενας Αμερικανος αριστερος ιστορικος, ακαδημαικος και ακτιβιστης ο Robert Jackson Alexander που ειχε παει στη Ισπανια ο ιδιος, δινει τη δικη του πλευρα (πιστευω αντικειμενικη) στο βιβλιο του «The Anarchists in the Spanish Civil War, Volume 1»

 

 

Σχετικα με τον πανικο και ατακτη φυγη των συντροφων του Ντουρουτι.

 

«...The Durruti Column was in position in a part of the university city front assigned to them by 2 a.m. on November 16. They entered into battle soon after daybreak. By seven in the morning they had retaken the ClinicalHospital, but that post was taken over four hours later on the written orders of the general staff, by an element on the Communists’ Fifth Regiment. The anarchist forces there after concentrated on attacks designed to capture the Casa de Velazquez and the Faculty of Philosophy and Letters buildings of the university city. Fighting continued through most of the night of November 16-17 and, 24 hours after beginning their attack, the Durruti Column had had little respite and virtually nothing to eat. Later in the day of the 17th, the efforts of the Durruti Column centered on defense of the Santa Cristina Asylum where the fighting was ‘m ost violent’. At one point, troops that the Fifth Regiment had left in the Clinical Hospital fled, and were stopped at the Plaza de la M oncloa by a group led by one of the leaders of the Durruti Column, Miguel Yoldi, who reorganized them and brought them back into battle alongside the Durruti Column militiamen. This may be the incident to which Robert Colodny refers when he says that the Durruti Column fled on November 17. [1] The Durruti Column was in the front lines for three days or more without being relieved, although at least some of the units around it were replaced during that period. Apparently, shortly before his death, Durruti had arranged with General M iaja and Colonel Rojo for the relief of the C N T militiamen.66 By that time, casualties of the Durruti Column were more than 50 percent...»

 

........................................................................................................................

 

Σχετικα με το ποιος σκοτωσε τον Ντουρουτι

 

«...The Death of Durruti Buenaventura Durruti was shot at about 2 p.m. on November 19 1936. He was taken to a hospital run by the C N T in the Hotel Ritz and died there at 4 a.m. on November 20. That is all that one can say for sure about the death of the leader of the Durruti Column. Almost before Durruti died, controversy began to arise over how he had come to be fatally wounded. The official version was that he 212 Материал, защищенный авторским правом Who Saved Madrid? had been the victim of enemy fire from the general direction of the Clinical Hospital of university city, which was occupied by Franco forces.

 However, there were those among the anarchists who were convinced that he had been killed by Communists, because the Stalinists feared the growth of a legend of Durruti as ‘the savior of M adrid’.68

On the other hand, the Communists themselves spread the story that Durruti was on the point of becoming a Communist, and was shot by the anarchists themselves as a result. A somewhat modified version of this claim was presented by Louis Fischer; who wrote that Durruti ‘W as shot in the rear, and it was generally assumed that his own men assassinated him because he favored active Anarchist participation in the war and cooperation with C ab allero .. .’ [2] Finally, there was the version that he had been shot accidentally by a gun which he was carrying. Abel Paz, who has probably done as thorough a job as anyone in investigating the circumstances of Durruti’s death, could come to no final conclusion: ‘The polemic surrounding the death of Durruti will continue because it is now an historic enigma. Unfortunately, men are more attracted by enigmas, because of their mysterious nature, than by a profound reflection on the events of a life.. .’70 Whatever the cause of Durruti’s death, his funeral in Barcelona was the occasion for an outpouring of tribute and admiration for the fallen anarchist leader. A six-man British parliamentary delegation happened to be in Barcelona that day. They reported that ‘. .. on our arrival in that city we witnessed an immense demonstration of perhaps 500,000 people. A procession of military, political and industrial units marched through the main streets of the city. It marched for five hours, am idst scenes of great enthusiasm .. .»

από @jacques ellyl 04/09/2015 9:14 μμ.


...δεν καταλαβαίνεις ότι ο πόλεμος νεύρων ανήκει στα πρώτης γραμμής κόλπα τους;Αν και δεν σε ξέρω προσωπικά,διάβασα το post σου"1986-87 μια χρονιά-σταθμός,κοκ''και έμαθα τόσα πράγματα για τα πρώτα βήματα του μητροπολιτικού αναρχισμού στην Ελλάδα,μετά κόλλησα και πήγαινω όλο και σε παλιότερες αναρτήσεις,μήπως βρώ κειμενά σου.

  Πραγματικά το indy κοντεύει να γίνει ψηφιακή''ΚομΕπ'',με τόσες ανθολογήσεις Λένιν,Στάλιν,Ράντεκ,Μπουχάριν και το κακό συναπάντημα.Όλοι οι σταλινογενείς κομμουνιστές ξέρουν καλά το παιχνίδι του κυνισμού.Απηύδισαν μέχρι και'σενα μέσω του ''πλακώματος ''των κειμένων σου(όπως κάναν παλιότερα-όταν τους έπαιρνε-στις αφισοκολλήσεις).Με τη φυγή σου πιά θα κηρυχθεί εδώ σταλινικός μονόλογος....

   Έχω την ατυχία να είμαι σε μιά γειτονιά(ευτυχώς την μοναδική),που κάποιοι σταλίνες με προβιά αντιεξουσιαστική,έχουν υπολογίσιμο αριθμό,και πραγματικά όποτε πήγαμε να κάνουμε μιά κοινή δράση μαζί τους,δεινοπαθήσαμε.Την αυτοοργάνωση και τη συνδιαμόρφωση τις επικαλούνται κι αυτοί,μόνο και μόνο για να παρασύρουν κόσμο,ενώ έχουν μια ''εργαλειακή''αντιμετώπιση της γειτονιάς,των κατοίκων,κλπ.Δηλαδή τους καλούνε μόνο ως γλάστρες και καλά για να δείξουν μια άλφα μαζικότητα,αλλά όσον αφορά μιά διαφορετική γνώμη από κάποιον,αυτήν την ακυρώνουν πατόκορφα(κυρίως συκοφαντώντας και ακυρώνοντας πρώτα τον ίδιο τον φορέα της)

 Γι'αυτό σου λέω Γ.Μ.,μην φεύγεις από τον''φυσικό σου χώρο'',μην αφήσεις ελεύθερο το πεδίο στους ''αναρχοφάγους ''που καταχρώνται την ανοιχτότητα των δομών μας.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License