Η πέμπτη διάσταση στη φυσική (φύση) και στην κοινωνική επαναστατική θεωρία (κοινωνία)

Αν όμως δεχτούμε ότι οτιδήποτε υπάρχει και συμβαίνει στη φύση και στο σύμπαν, έχει το αντίστοιχό του (αναλογικά βέβαια και όχι απόλυτα) στην κοινωνία, τότε γιατί να μην υποθέσουμε και να δεχτούμε ότι υπάρχει πέμπτη διάσταση ή γενικότερα κρυμμένες διαστάσεις στο κοινωνικό-ιστορικό γίγνεσθαι;

Ολοένα και περισσότεροι φυσικοί πιστεύουν στην ύπαρξη μιας πέμπτης χωρικής διάστασης στη φύση, ίσως και περισσότερων. Έτσι μπορούν να ερμηνευτούν πιο αξιόπιστα ορισμένες ιδιότητες των σωματιδίων και της φύσης-σύμπαντος. Αυτή τη διάσταση, σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε γιατί είναι «διπλωμένη» μέσα στις άλλες τρεις χωρικές διαστάσεις. Όπως ένα μυρμήγκι που περπατά πάνω σε ένα σύρμα, αντιλαμβάνεται μόνο μια διάσταση και κινείται μπροστά ή πίσω, δηλαδή αναγκαστικά σε δύο κατευθύνσεις. Όμως το σύρμα, αν το παρατηρήσουμε από κοντά, θα δούμε ότι είναι ουσιαστικά ένας κύλινδρος, με ελάχιστη έστω διάμετρο. Άρα έχει και μια άλλη διάσταση, την περιφέρειά του, η οποία όμως δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή, γιατί είναι διπλωμένη μέσα στην μοναδική διάσταση του μήκους του σύρματος. Αν όμως με κάποιο τρόπο ξεδιπλωθεί, τότε θα εκδηλωθεί εμπειρικά και θα αλλάξει την υφή του χώρου, καθώς επίσης της φανερές ιδιότητές του, άρα και τα φαινόμενα που θα λαμβάνουν χώρα εντός του νέου αυτού χώρου με τις νέες διαστάσεις του.

 

Αν όμως δεχτούμε ότι οτιδήποτε υπάρχει και συμβαίνει στη φύση και στο σύμπαν, έχει το αντίστοιχό του (αναλογικά βέβαια και όχι απόλυτα) στην κοινωνία, τότε γιατί να μην υποθέσουμε και να δεχτούμε ότι υπάρχει πέμπτη διάσταση ή γενικότερα κρυμμένες διαστάσεις στο κοινωνικό-ιστορικό γίγνεσθαι;  Όπως και στη φύση αυτή η διάσταση είναι κρυμμένη, χωμένη μέσα στις γνωστές διαστάσεις. Και όπως και πάλι ισχύει για τη φύση, για να ξεδιπλωθεί αυτή η διάσταση χρειάζεται πολλή ενέργεια. Η εν λόγω αύξηση της ενέργειας προφανώς θα προέλθει από την αφύπνιση και τροποποίηση της συνείδησης προς την κατεύθυνση της συλλογικής συνείδησης, η οποία θα αλλάξει ριζικά τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και τον κόσμο. Η αλλαγή οπτικής γωνίας και θέασης του κόσμου, αλλάζει σταδιακά και την πραγματικότητα, τις κοινωνικές σχέσεις. Είναι η πρωταρχική και αναγκαία πράξη-δράση για την κοινωνική αλλαγή-ανατροπή, για την επανάσταση. Η πράξη αυτή επενεργεί και τροποποιεί την πραγματικότητα και η τελευταία ταυτόχρονα αντενεργεί και αλλάζει τη συνείδηση.

 

Η πράξη-ενέργεια όμως προϋπάρχει ως «συμπαντική πληροφορία» και άρα εκδηλώνεται και ως ιστορική νομοτέλεια ή αναγκαιότητα που θα ωθήσει στην αφύπνιση-αναβάθμιση της συνείδησης. Αν αυτή η ενέργεια πραγματωθεί, τότε θα αλλάξει η υφή και οι ιδιότητες του χώρου τόσο του φυσικού όσο και του ανθρωπολογικού (πολιτισμός, κοινωνία, οικονομία). Πρωτόγνωρα φαινόμενα, ιδιότητες και καταστάσεις θα λάβουν χώρα στη φύση, στην κοινωνία και οικονομία, στον ίδιο τον άνθρωπο, στη συνείδησή του και στην αντίληψή του. Θα υποχωρήσει δηλαδή και θα ανατραπεί η ίδια η κοινή λογική που μας παγιδεύει στην ψευδαίσθηση της ιδεολογικοποιημένης «αντεστραμμένης πραγματικότητας».

 

Στις τρεις διαστάσεις του χώρου και στη μία διάσταση του χρόνου (χωροχρόνος) στις οποίες οι άνθρωποι ζούμε («επιβιώνουμε»), αναπτύχθηκε και η λεγόμενη «κοινή λογική». Η κοινή λογική δηλαδή προκύπτει αυτόματα και «ταυτόχρονα» με την ύπαρξη του ανθρώπου (ίσως και της ζωής γενικότερα ή της ίδιας τη φύσης). Είναι συστατικό και καταστατικό στοιχείο του τετραδιάστατου κόσμου, και άρα και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης του ανθρώπου, και υπήρχε ίσως πριν καν ακόμα οργανωθεί σε κοινότητες-ομάδες, δηλαδή ήδη σε ένα πρωτόλειο ανθρωπολογικό και ημι-συλλογικό, ημι-κοινωνικό στάδιο. (Η ομάδα συνιστούσε σε ένα πρώιμο στάδιο της ανθρωπότητας, ίσως μια ενστικτώδη και πάντως όχι καθαρά συνειδητή και οργανωμένη κατάσταση). Το γιατί η «κοινή λογική» είναι θεμελιώδες συστατικό του ανθρώπου και των κοινωνιών, έχει να κάνει με ότι αποτελεί την «έκπτωση» της «καθαρής συμπαντικής πληροφορίας» δηλαδή της πραγματικής συμπαντικής πραγματικότητας, η οποία όμως «σπάει» και επιμερίζεται (διαστρεβλώνεται) στον οικείο φυσικό χώρο των τριών και μιας διαστάσεων.

 

Αυτό όμως αποτελεί και ένα θεμελιώδες και καθοριστικό μειονέκτημα του ανθρώπου, γιατί έτσι βαδίζει ανέκαθεν σε έναν παραλογισμό και μια ψευδαίσθηση, όσον αφορά τη γνώση και την αλήθεια του κόσμου και της ζωής. Γίνεται σκλάβος της ιδεολογίας, ως καθολικής έννοιας που προϋπάρχει της ιστορίας (είναι, όπως έλεγε ο Αλτουσέρ, αν-ιστορική). Δέσμιος της ψευδής συνείδησης, με άλλα λόγια, ενός αντεστραμμένου κόσμου. Το πολύ σημαντικό στοιχείο εδώ είναι ότι υπήρχαν εξ υπαρχής κάποιοι ή κάποιος προνομιακός φορέας και διαχειριστής αυτής της κοινής λογικής και της αντίστοιχης γνώσης και ιδεολογίας που είναι συνυφασμένη με αυτήν: η εκάστοτε ιθύνουσα ομάδα ή τάξη, το ιερατείο, ο μάγος και ο αρχηγός της φυλής, ο βασιλιάς, ο αφέντης του δούλου, ο φεουδάρχης, η αστική τάξη. Οι κυρίαρχες τάξεις πάνω ακριβώς στην κοινή λογική δόμησαν λοιπόν την εξουσία τους και την κυριαρχία-εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Πρόκειται συνεπώς για μια κοσμική (οντολογική) κατάσταση και εξέλιξη που δύσκολα μεταβάλλεται ή ανατρέπεται.

 

Η κοινή λογική και η ιδεολογία ενέχουν πάντα την ψυχολογία, ως βασικό συστατικό τους. Η ψυχολογία είναι έκπτωση του καθαρού λόγου-γνώσης και πληροφορίας. Αποτελεί «επιστημολογικό εμπόδιο», όπως και η γλώσσα, με την οποία συνδέεται εξάλλου στενά. Διότι παραποιεί μέσα από το συναισθηματικό φίλτρο της τα δεδομένα της εμπειρίας και τις λογικές διαδικασίες που συγκροτούν τα ορθά επιχειρήματα και τις σωστές κρίσεις. Το «άνοιγμα» της πέμπτης διάστασης ίσως διευρύνει την ατομική και συλλογική συνείδηση, αναβαθμίζοντας τη λογική σε ένα ανώτερο επίπεδο: μέσα από την ανάπτυξη της διαίσθησης-ενόρασης και της φαντασίας που θα υπερβαίνουν τη στενή εγωιστική ψυχολογία, προς μια ανώτερη σύνθεσή τους.    

 

13/10/2015

 

Δημήτρης Φασόλης

 

https://amesoslogosdrash.wordpress.com/2015/10/13/%CE%B7-%CF%80%CE%AD%CE%BC%CF%80%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%86%CF%8D%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

 

 

από @φυσικος 16/10/2015 2:36 μμ.


Συντροφε ειναι ελκυστικο για διαλογο το θεμα που θιγεις αλλα η αναλυση σου το προσεγγιζει απο μια σκοπια που ειναι το λιγοτερο μη επιστημονικη. Στο κειμενο σου γινονται γενικευσεις που δεν ισχυουν σε καμια περιπτωση. Δεν πειραζει ομως γιατι εδω δεν ειναι συνεδριο ουτε παν/μιο και δεν θα επεκταθω γιατι πραγματικα πιστευω πως ειναι ενδιαφερουσες οι αποψεις των μη ειδικων πανω στο θεμα αυτο. Συχνα σε παρεες ακους αστεια πραγματα για το συμπαν και τις διαστασεις και τελικα αυτο ειναι το ενδιαφερον. Το ιδιο ισχυει και για το χωρο τον ανθρωπων που κινουνται εναντια στην εξουσια και το φασισμο. Πολλες αποψεις, αλλες λαθος, αλλες σωστες αλλα ολες σεβαστες. Τα λεμε.

α

από 17/10/2015 12:52 πμ.


Παιδια ξερετε οτι αλλου ειναι το προβλημα σε αυτο το ζητημα.

Και ο Δ. προσπαθησε να το "παρακαμψει", αναφερομενος στην κοινωνια. Ξερουμε ομως ολοι, οτι η συσχετιση αυτη - φυσης και υποκειμενου -, δεν περνα, δεν μπορει να περνα, μεσα απο μια κοινωνια ετσι γενικα, ενα γενικο πεδια-, αλλα απο το ανθρωπο. Και εδω ειναι το προβλημα για το κινημα, μην γελιομαστε μεταξυ μας. Απο την στιγμη που περασεις στο συγκεκριμενο δηλ. στον ανθρωπο και επομενως στην ανθρωπολογια, μπαινεις ειτε το επιδιωκεις ειτε οχι, σε δρομους που οδηγουν αθελα σου σε ρατσιστικες θεσεις, σε εσωτερισμο, και σε αλλες καταστασεις.

Γιαυτο ισως το κινημα, ειτε απο διαισθηση ειτε επειδη βλεπει το ενδεχωμενο να προκυψουν πραγματα τα οποια κενενας δεν επιδιωκει - οπως π.χ ρατσισμος, ανωτεροτητα, παραλογισμος, απουσια ρεαλισμου κλπ,- αποφευγει και καταστελει τετοιες ερευνες. Η μοναδικη περιπτωση ειναι να μιλησουμε γενικα για την κοινωνια, και να αποφευγουμε το συγκεκριμενο, εξωστρακιζοντας την ανθρπωλογια.

από ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ 3 17/10/2015 3:55 μμ.


Προς τον @φυσικό:

Σύντροφε δεν διευκρινίζεις τι εννοείς «αντιεπιστημονικό», γι’ αυτό δεν μπορώ να σου απαντήσω συγκεκριμένα. Το κείμενό μου αποσκοπεί στο να βάλει το ζήτημα της σύνδεσης φύσης-σύμπαντος και κοινωνίας-ανθρώπου, της σχέσης φυσικής επιστήμης-θεωρίας και κοινωνικής επιστήμης-θεωρίας, στην κατεύθυνση πάντα της ανάπτυξης της επαναστατικής συνείδησης. Οπότε, ίσως οι γενικεύσεις που λες ίσως είναι για σένα ακριβώς αυτές οι συνδέσεις που προσπαθώ να κάνω. Όμως τότε χάνουμε το διακύβευμα που είναι, όπως είπα, να συνδέσουμε θεωρητικά τη φυσική και την επανάσταση. Επισημαίνω όμως και στο κείμενο κι εδώ ότι τέτοιες γενικεύσεις και αναλογίες είναι δύσκολες και θα πρέπει να γίνονται πολύ προσεκτικά. Εγώ έκανα μια υπόθεση εργασίας, που ίσως ανοίξει το δρόμο για άλλες και καλύτερες προσεγγίσεις (και, ασφαλώς, πιο «επιστημονικές»). Σίγουρα εσύ, από την πλευρά του «ειδικού» που κατέχει το γνωστικό αντικείμενο να μπορούσες αν συμβάλεις αποφασιστικά, στο βαθμό βέβαια που σ’ ενδιαφέρει αυτό το ζήτημα (από τα λεγόμενά σου δείχνεις ότι σε ενδιαφέρει, νομίζω). Πάντως επιμένω ότι δεν μπορούμε να λέμε ότι θέλουμε μια επιστημονική θεωρία για την επαναστατική συνείδηση και την κοινωνική επανάσταση, χωρίς να δεχτούμε τη σύνδεση φύσης-κοινωνίας (και ιστορίας). Γιατί τότε έχουμε να κάνουμε με αντιεπιστημονικό τρόπο σκέψης, το να αποσυνδέουμε δηλαδή τις κοινωνικές-ιστορικές διαδικασίες από τις εξελίξεις στη φύση-σύμπαν. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι ανέκαθεν οι επαναστάτες προσπαθούσαν να διδαχτούν από τα πορίσματα των θετικών επιστημών, ιδιαίτερα της φυσικής, και να βγάλουν συμπεράσματα για τον άνθρωπο και την κοινωνία – χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Κροπότκιν. Αυτό μας παραπέμπει άμεσα στο ότι η εξέλιξη του σύμπαντος επιδρά στην ανθρώπινη ιστορία, με συνέπεια αυτό που ονομάζουμε «ιστορικοί νόμοι-αναγκαιότητες» να είναι αντανάκλαση συμπαντικών νόμων και εξελίξεων. Μια προκαθορισμένη τυχαιότητα, δηλαδή εν δυνάμει καταστάσεις, δυνατότητες και μορφές που όμως είναι προκαθορισμένες να οδηγήσουν προς τα κάπου, σε μια ανώτερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης και κοινωνικής συνείδησης. Αυτό όμως προϋποθέτει οπωσδήποτε την ενεργό δράση των συλλογικών υποκειμένων, ομάδων, τάξεων και φυσικά των συνειδητοποιημένων επαναστατημένων προσωπικοτήτων, οι οποίες δρουν καταλυτικά στην ιστορική εξέλιξη.

Προς τον/την @ε:

Συμφωνώ ότι τέτοιες προσεγγίσεις μπορεί να παρερμηνευτούν και συχνά οδηγούν σε new age αντιλήψεις, αυτό όμως δε συνεπάγεται ότι δεν πρέπει να επιχειρούνται από μια επαναστατική σκοπιά. Κι αυτό γιατί είναι επιστημονική και ρεαλιστική η σχέση φύσης-σύμπαντος και κοινωνίας-ιστορίας. Με την ίδια λογική δε θα πρέπει οι επιστήμονες να διευρύνουν τη γνώση τους για το σύμπαν και να τη μεταδίδουν, επειδή κάποιοι «ξεφεύγουν» ή την εκμεταλλεύονται ιδεολογικά. Συνεπώς, δεν προσπαθώ να παρακάμψω το πρόβλημα, όπως λες, γιατί για μένα αυτό είναι το κεντρικό νόημα, η κοινωνία και η ιστορία. Φυσικά και τα επιμέρους υποκείμενα παίζουν τον δικό τους, ιδιαίτερο, ρόλο. Όχι όμως με μια ατομίστικη ή ελιτίστικη έννοια. Επίσης, είναι αυθαίρετο να λες ότι όταν μιλάς για το συγκεκριμένο, ας πούμε για τον άνθρωπο ή το υποκείμενο, καταλήγεις στα αρνητικά αποτελέσματα που περιγράφεις (όπως ρατσισμό, παραλογισμό, εσωτερισμό κλπ). Αυτό εξαρτάται από τον τρόπο προσέγγισης και τη θεωρία που χρησιμοποιείς για να ερμηνεύσεις τα κοινωνικά και ανθρωπολογικά φαινόμενα. Σίγουρα, λοιπόν, είναι απαραίτητο να κάνεις προσεκτικά βήματα, αλλά χρειάζεται να δούμε αυτή την οπτική, τη σχέση φυσικής και επαναστατικής θεωρίας. Είναι ζωτικής σημασίας, πιστεύω, για μια αναβάθμιση της επαναστατικής θέσης και στάσης, του επαναστατικού λόγου και δράσης.

17/10/2015

Δημήτρης Φασόλης

 

 

α

από 24/10/2015 12:14 πμ.


 

Γραφεις (υπογραμμισεις δικες μου):

Προς τον/την @ε:

Συμφωνώ ότι τέτοιες προσεγγίσεις μπορεί να παρερμηνευτούν και συχνά οδηγούν σε new age αντιλήψεις, αυτό όμως δε συνεπάγεται ότι δεν πρέπει να επιχειρούνται από μια επαναστατική σκοπιά. Κι αυτό γιατί είναι επιστημονική και ρεαλιστική η σχέση φύσης-σύμπαντος και κοινωνίας-ιστορίας. Με την ίδια λογική δε θα πρέπει οι επιστήμονες να διευρύνουν τη γνώση τους για το σύμπαν και να τη μεταδίδουν, επειδή κάποιοι «ξεφεύγουν» ή την εκμεταλλεύονται ιδεολογικά. Συνεπώς, δεν προσπαθώ να παρακάμψω το πρόβλημα, όπως λες, γιατί για μένα αυτό είναι το κεντρικό νόημα, η κοινωνία και η ιστορία. Φυσικά και τα επιμέρους υποκείμενα παίζουν τον δικό τους, ιδιαίτερο, ρόλο. Όχι όμως με μια ατομίστικη ή ελιτίστικη έννοια. Επίσης, είναι αυθαίρετο να λες ότι όταν μιλάς για το συγκεκριμένο, ας πούμε για τον άνθρωπο ή το υποκείμενο, καταλήγεις στα αρνητικά αποτελέσματα που περιγράφεις (όπως ρατσισμό, παραλογισμό, εσωτερισμό κλπ). Αυτό εξαρτάται από τον τρόπο προσέγγισης και τη θεωρία που χρησιμοποιείς για να ερμηνεύσεις τα κοινωνικά και ανθρωπολογικά φαινόμενα. Σίγουρα, λοιπόν, είναι απαραίτητο να κάνεις προσεκτικά βήματα, αλλά χρειάζεται να δούμε αυτή την οπτική, τη σχέση φυσικής και επαναστατικής θεωρίας. Είναι ζωτικής σημασίας, πιστεύω, για μια αναβάθμιση της επαναστατικής θέσης και στάσης, του επαναστατικού λόγου και δράσης.

Δηλ. πως να αποκατασταθει η σχεση φυσικης και επαναστατικης θεωριας;

Πως μπορει να διεμπλακει η φυση στην ιστορια, ουσιαστικα και οχι λεκτικα; Το ιδιο συστημα εδωσε μια γευση, μιλησε για την νευτονεια λογικη, υστερα για την σχετικοτητα, και τελευταια για την ελευθερη βουληση του ηλεκτρονιου.

Απαιτεις να προστεθουν οι  φυσικες ρυθμισεις και σχεσεις στην επαναστατικη θεωρια κατα την μεθοδο να δημιουργησουμε ενα αλλο εννοιολογικο απαρατ (επαναστατικο λογο λες), προκειμενου να εκσυγχρονισουμε την επαναστατικη θεωρια. Ενα αλλο μπλα-μπλα;

Οι επιστημονες δεν διερυνουν την γνωση τους για να την μεταδοσουν, αλλα διευρυνουν την γνωση τους για την φυση, για να παραξουνε προιοντα και εμπορευματα, τεχνολογικες εφαρμογες. Και γιαυτο οι φυσικες επιστημες σε σχεση με τις κοινωνικες ειναι στερεες και ρεαλιστικες επιστημες. Δεν εχουνε αμεσο γνωστικο αντικειμενο τους ανθρωπους, αλλα διαμεσολαβημενα, ενω η επαναστικη θεωρια εχει αμεσο αντικειμενο τους ανθρωπους στην μορφη τους ως κοινωνια, και εσυ απαιτεις, ανεξαρτητα αν το δεχεσαι - ετσι προκυπτει αφου εμπλεκεις την φυσικη επιστημη - την διεισδυση στον συγκεκριμενο ανθρωπο, αλλιως θα επρεπε να συσχετισης την απαιτηση σου με τις κοινωνικες επιστημες. Βεβαια, για να αποφυγεις αυτο το πραγματικο προβλημα, που φυσικα ο καθεις το αντιλαμβανεται, καταφευγεις σε κατι «ενδιαμεσο», στην ανθρωπολογια. Ως μια τομη.

Ετσι λοιπον λεγω, οτι αν θελαμε να ειμαστε συνεπεις στη διερευνηση της σχεσης φυσης-κοινωνιας, θα επρεπε στην σχεση φυση-κοινωνια, να βαλουμε φυση-ανθρωπος, και στην συνεχεια να βαλουμε φυση-συγκεκριμενος ανθρωπος. Να μην κρυφτουμε. Και αυτο σημαινει, εφοσον θελουμε να εφαρμοσουμε τον τροπο των φυσικων επιστημων, θα επρεπε να αναζητησουμε στον συγκεκριμενο βιολογικο ανθρωπο τις φυσικες σχεσεις που αναζητουμε και βρισκουμε εξω απο τον ανθρωπο. Τοτε ομως φτανουμε στην βιολογικη τροποποιηση του ανθρωπου.

Ωστοσο για να πουμε τα πραγματα και αλλιως: οι φυσικες επιστημες εχουνε φτασει στο σημειο της τροποποιησης του βιολογικου ειναι. Αναζητουν απλως την κοινωνικη μορφη και συνειδηση για να την εισαγουνε συγκεκριμενα. Και καθε ... επαναστατικη συμβολη σε αυτη την κατευθυνση θα τους ηταν ευπροσδεκτη. Η αναβαθμιση της ανθρωπολογιας μαρτυρα περι αυτου.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License