Το ένστικτο του θανάτου

Τα απομνημονεύματα ενός αναρχικού, όπως το είχα διαβάσει πριν από 20 περίπου χρόνια από τις εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος.

Τώρα όμως το είδα και σε ταινία, σας δίνω τα λινκς και αφού το δείτε ας κάνουμε μια συζήτηση, τόσο για την ίδια τη δράση του Ζακ Μεσρίν, όσο και για το αν η ταινία είναι κοντά στο βιβλίο  που είχα διαβάσει τότε, γιατί για να λέμε την αλήθεια, αυτό που θυμάμαι είναι απλώς μου είχε προξενήσει τρομερή και θετική εντύπωση, τόσο από άποψη πλοκής όσο και γραφής.

1ο μέρος

https://www.youtube.com/watch?v=O99nG9udLI8

2ο μέρος

https://www.youtube.com/watch?v=MC-cXkJYazU

 

@

από @ 30/01/2016 4:31 μμ.


τρομερο το βιβλιο οντως,
απλα προς διευκρινηση ο μερσιν δεν ηταν αναρχικος

από @ 30/01/2016 6:41 μμ.


Ο Μεσρίν.

Αρκετά με αυτή τη μαλακία.

Διαβάστε τι έκανε στη ζωή του και θα καταλάβετε.

από @ 30/01/2016 6:54 μμ.


Υπηρετησε σε ταγμα υποπτο για βασανιστηρια και δολοφονιες στον πολεμο της αλγεριας, στον Καναδα δολοφονησε μια ηλικιωμενη γυναικα, εναν δημοτικο αστυνομικο στα περιχωρα του Παρισιου, 2 αγροφυλακες που τον επιασαν ν ασκειται στη σκοποβολη σ ενα δασος. Στο βιβλιο του καμαρωνει για πανω απο 30 φονους.

γιατι αν σα φασίστας κυνηγούσε κεφαλές Αλγερινών και σκοτωνε διαφορους, μεχρι και αγροφύλακες, τότε κλάφτα χαράλαμπε. τι δουλεια εχει ο ελευθερος τυπος μ' αυτον τον τυπο;

από ο αρχικός 30/01/2016 8:03 μμ.


Δε γεννήθηκε αναρχικός όπως εσύ. Υπηρέτησε στην Αλγερία άρα εθνικόφρων, όπως κι ο Όργουελ μωρέ, αφού ήταν αστυνομικός στην Ινδία μετά μας το 'παιζε αναρχικός :) Άσε που και οι Ερυθρές Ταξιαρχίες στις οποίες θα πήγαινε φασίστες ήτανε...

Το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι.

Πάντως από την ταινία αυτό που κατάλαβα ήταν ότι τον στριμώξαν και τον δοκιμάσαν στην Αλγερία οι εθνικόφρονες κι εκεί αντί να σκοτώσει τη γυναίκα που τον εξαναγκάζαν, σκότωσε τον άντρα.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση πάντως ήταν το ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ, κάτι μου θυμίζει αυτό και πολύ διαφορετικό από "ελευθερία ή τίποτα" που ακούω και κυκλοφορεί τελευταία από κουλτουριάρηδες επαναστάτες...

Αλλά και το ότι μετά την απόδρασή του στον Καναδά, ξαναπήγε στην φυλακή να ελευθερώσει αυτούς που τον βοήθησαν στην απόδραση. Άλλοι "κώδικες" αυτοί, ψιλά γράμματα.

από τρέχα βρες τι ήταν 30/01/2016 9:06 μμ.


Την ταινία την έδωσες και κυκλοφορεί ελεύθερα στο youtube.

Με το βιβλίο του Ελεύθερου Τύπου δεν είναι το ίδιο. Ούτε το ξέρουμε ούτε υπάρχει για download, οπότε είναι άκυρη η σύγκριση.

Σαν ταινία είναι μάπα και στο στυλ δεκάδων αμερικάνικων γκαγκστερικών.Η αιτία της διαμόρφωσης του χαρακτήρα του ως ληστή και δολοφόνου αποδίδεται σε μια εκούσια θητεία στην Αλγερία και στα εκεί εγκλήματα καθώς και στην οικογενειακή δυσφορία. Το δεύτερο το παραλείπω γιατί είναι κοινότατο, αν και αναφέρεται η συνεργασία του πατέρα με τους ναζί, και για το πρώτο, την Αλγερία, δεν ξέρουμε τίποτα παρά μόνο ό,τι δείχνεται στο έργο. Γενικά ό,τι έχει το ζουμί δηλαδή η συνεργασία γάλλων με ναζί και η Αλγερία παρουσιάζεται σύντομα και δεν ξέρουμε πως συνδέεται πραγματικά με τον τύπο. Είναι πολύ πιθανόν το σενάριο να διαστρέφει/πλαστογραφεί τη ζωή του οπότε όλο το υπόλοιπο να φαίνεται ως σφαγείο και μαγκιά.


Ο ΖΑΚ ΜΕΣΡΙΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΗΘΙΚΗ  

 

Ένα σχόλιο του Θανάση Μπαντέ(που σχολιάζει στο blog), πάνω στο "ένστικτο του θανάτου" του Ζακ Μεσρίν, ενός Γάλλου κακοποιού, που έγινε γνωστός τη δεκαετία του 70. Αποτελεί και ένα σχόλιο πάνω στην ηθική και τη σχέση ατόμου-κοινωνίας, όπως αναπτύχθηκαν σε πρόσφατες αναρτήσεις.   Jacques Mesrine Ο Ζακ Μεσρίν δεν είναι συγγραφέας. Ο Ζακ Μεσρίν είναι εγκληματίας και μάλιστα με πολύ πλούσιο βιογραφικό που περιλαμβάνει από ληστείες τραπεζών μέχρι αιματηρά ξεκαθαρίσματα μαφιόζικου τύπου, από κινηματογραφικές αποδράσεις μέχρι δολοφονίες αστυνομικών. Απασχόλησε υπερβολικά τον τύπο και την παγκόσμια αστυνομία και ανακηρύχτηκε νούμερο 1 δημόσιος κίνδυνος σε Ευρώπη και Καναδά. Το 1975 μέσα από τη φυλακή κατάφερε να εκδώσει ένα βιβλίο αυτοβιογραφικού χαρακτήρα που έχει τον τίτλο «Το ένστικτο του θανάτου». Το βιβλίο αυτό – ακολουθώντας πιστά τη μοίρα του συγγραφέα του – έμελλε να έχει επεισοδιακή ιστορία.

 

 Ο πρώτος εκδότης, ο Ζαν Κλώντ Λαττές, απέσυρε το βιβλίο από την κυκλοφορία δηλώνοντας ότι είναι καθήκον του να αποσύρει ένα βιβλίο που δεν αρέσει στην αστυνομία. Ο Μεσρίν έστειλε μια οργισμένη επιστολή που του ανακοίνωνε ότι δεν τον θεωρεί πλέον εκδότη του. Ο Λαττές επανέκδωσε το βιβλίο μετά το θάνατο του Μεσρίν αλλά αυτή τη φορά τον ανάγκασαν να το αποσύρει οι κληρονόμοι του Μεσρίν που του έκαναν μήνυση. Τελικά το βιβλίο δημοσιεύτηκε από τις εκδόσεις Champ Libre. To Μάρτη του 1984 ο ιδιοκτήτης της Champ Libre και εκδότης του Μεσρίν, Ζεράρ Λεμποβισί, βρίσκεται δολοφονημένος με τέσσερις σφαίρες στον αυχένα. Η δολοφονία του δεν εξιχνιάστηκε ποτέ. «Το ένστικτο του θανάτου» δεν είναι απλώς μια καταγραφή γεγονότων, μια αλυσίδα περιπετειών που αφορούν την γκαγκστερερική πραγματικότητα, που, όσο να ‘ναι, μαγνητίζει το κοινό. Δεν είναι δηλαδή μια εμπορικής φύσεως φούσκα
που προβάλλει δάκρυ κι αίμα για να μαζέψει αναγνώστες. Είναι μια τίμια παρουσίαση ενός κόσμου που δεν οροθετείται μόνο από την καταιγιστική δράση της παρανομίας αλλά διευρύνεται από το τρομακτικό ιδεολογικό υπόβαθρο που εκπροσωπεί πίσω από τη δράση. (Το γεγονός ότι ο Μεσρίν δεν είναι συγγραφέας δρα ευεργετικά στο βιβλίο, αφού όλα περιγράφονται χωρίς στολίδια και φιοριτούρες που μόνο ζημία θα μπορούσαν να κάνουν. Ο Ζαν Πωλ Μπελμοντώ πλήρωσε 100.000 δολάρια για τα κινηματογραφικά δικαιώματα του βιβλίου). Ο Μεσρίν δεν απολογείται για τις φρικαλέες του ενέργειες αλλά αντίθετα κατηγορεί. Κατηγορεί ένα σύστημα που υποδουλώνει και ευνουχίζει τους ανθρώπους εξαναγκάζοντάς τους να υποκύψουν σε νομοθεσίες που ουσιαστικά όχι μόνο δεν αποδέχονται αλλά καταδικάζουν και απεχθάνονται αφού οι νόμοι είναι προϊόντα που εξασφαλίζουν όχι τη δικαιοσύνη αλλά τα συμφέροντα των ισχυρών που τους διαμορφώνουν. Με δυο λόγια βλέπουμε έναν καθαρά ποινικό να διεκδικεί επαναστατικότητα τονίζοντας ότι το νόμιμο δεν είναι δίκαιο. Και αυτό δεν το επιχειρεί από τη θέση του κακομοίρη ή του απόκληρου που δεν μπορούσε να βρει δουλειά ή που πεινούσαν τα παιδιά του κι αναγκάστηκε να περάσει στην παρανομία. Αντίθετα ως αποφυλακισμένος και πατέρας δύο παιδιών ζήτησε δουλειά σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο και προσλήφθηκε αμέσως παρόλο που δεν έκρυψε από τον ιδιοκτήτη του γραφείου ούτε το εγκληματικό του παρελθόν, ούτε την παραμονή του στη φυλακή. Θα λέγαμε ότι η κοινωνία τον αποδέχτηκε ξανά στους κόλπους της ως ενεργό μέλος χωρίς ίχνος ρατσισμού ή έστω επιφυλακτικότητας. Ο Μεσρίν πέρασε κάποιο διάστημα ως νόμιμος εργαζόμενος οικογενειάρχης αλλά όπως αποδείχτηκε ήταν αδύνατο να συνεχίσει αυτή τη ζωή. Ήταν αδύνατο να προσαρμοστεί στο συγκεκριμένο μοντέλο που θέλει εργασία από το πρωί μέχρι το απόγευμα και οικογενειακά σαββατοκύριακα. Ο ίδιος γράφει ότι δεν μπορεί να ζήσει η τίγρης στο κλουβί. Έτσι εγκαταλείπει τη δουλειά και ξαναμπλέκεται με την παρανομία. Χωρίς να προβαίνει σε κρίσεις καθιστά σαφές ότι το πρόβλημά του είναι καθαρά προσωπικό και δεν αφορά συγκεκριμένες συμπεριφορές αδικίας ή αχαριστίας σε βάρος του. Αφορά το μοντέλο της ζωής που καλείται να ζήσει (και που αποδέχονται όλοι οι υπόλοιποι) που είναι στείρο και μίζερο, χωρίς χαρές ή εντάσεις, χωρίς διέξοδο, αφού το επαναλαμβανόμενο καθημερινό τίποτα της νομιμότητας είναι για το Μεσρίν αδιέξοδο σαν το θάνατο. Έτσι το βιβλίο γίνεται καταγγελτικό. Γίνεται η καταγγελία της ηθικής νομιμότητας που στερεί την αληθινή ζωή από τους ανθρώπους καθιστώντας τους φερέφωνα του τίποτα και μαριονέτες που μοχθούν για την επιβίωση μέσα στα στενά όρια που τους έμαθαν να θεωρούν ζωή και που ανέχονται να τους επιβάλλουν άλλοι νόμους και αξίες που όμως οι ίδιοι δεν ακολουθούν ούτε στο ελάχιστο. Η ηθική λοιπόν και η νομιμότητα παρουσιάζονται σαν παγίδα που εγκλωβίζει τους πολλούς ανθρώπους και που στήνεται από τους λίγους προκειμένου να κρατάν τους πολλούς στην κατάσταση της ύπνωσης που τους βολεύει. Φυσικά, ο τρόπος ζωής που υιοθετεί είναι αδιέξοδος - και το πληρώνει ακριβά με τη ζωή του - και η ιδεολογία του εγκλήματος ως στάση ζωής δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε κοινωνικό όραμα αλλά ούτε παράδειγμα ατομικής συμπεριφοράς. Ο Μεσρίν δεν είναι διανοούμενος για να θεμελιώσει θεωρητικά τις πεποιθήσεις του, είναι ποινικός, δηλαδή άνθρωπος της δράσης, κι ως εκ τούτου ενεργεί ενστικτωδώς πρεσβεύοντας μια αλήθεια που περισσότερο διαισθάνεται παρά αποκρυσταλλώνει. Έτσι συμπεριφέρεται με σκληρότητα, μόνος απέναντι σε μια κοινωνία που θεωρητικά του φέρθηκε καλά και θεωρητικά επίσης καθορίζεται από νόμους και ηθικές αρχές που σέβονται τις ελευθερίες και εξανθρωπίζουν τη συμβίωση αλλά ουσιαστικά χρησιμοποιεί εξίσου τη δική της σκληρότητα ασκώντας καθημερινή βία προκειμένου να φέρει τους ανθρώπους στα δικά της μέτρα και σταθμά που ορίζονται με βάναυσο και αδιάλλακτο τρόπο από τη βούληση της κάθε λογής εξουσίας. Ο Μεσρίν ποτέ δεν επιτίθεται σε συνανθρώπους του βιοπαλαιστές, ούτε μπουκάρει σε σπίτια αδιακρίτως προκειμένου να κλέψει πενταροδεκάρες. Βασικός – σχεδόν μόνιμος – στόχος του είναι οι τράπεζες. Έφτασε σε σημείο να ληστεύει ολομόναχος, σχεδόν καθημερινά, τράπεζες ως προσωπική άσκηση ψυχραιμίας. Όταν τα περιθώρια στένεψαν πολύ στη Γαλλία κατέφυγε στον Καναδά. Εκεί προχώρησε σε νέες ληστείες ώσπου τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στην περιβόητη Ειδική Σωφρονιστική Μονάδα, τη σκληρότερη φυλακή υψίστης ασφαλείας της χώρας. Ο Μεσρίν την περιγράφει με μίσος. Κελιά χωρίς παράθυρα, με ένα μόνιμα αναμμένο φως που έκανε τον κρατούμενο να ξεχνάει τι θα πει νύχτα και να βρίσκεται σε ένα διαρκές μπέρδεμα χρόνου. Οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να κοιμηθούν και πολλοί τρελαίνονταν κι αυτοκτονούσαν. Η απανθρωπιά του σωφρονιστικού συστήματος δεν είναι τίποτα άλλο από την προσωποποίηση της κρατικής βίας που έχει στόχο να τσακίσει το ηθικό το «σκληρών» παραβατών και που εξαγρίωνε και τελικά ατσάλωνε τις εγκληματικές πεποιθήσεις του Μεσρίν. Φυσικά, ήταν από τους πρώτους που κατήγγειλαν τις φρικτές συνθήκες κράτησης και διεκδίκησαν καλύτερες συνθήκες για τους κρατούμενους. Το θέμα της κράτησης στις φυλακές πήρε μεγάλες διαστάσεις στη Γαλλία και βελτιώθηκαν αρκετά οι όροι μετά από αγώνες και διαβήματα στον τύπο που έκανε ο ίδιος ο Μεσρίν. Όταν απέδρασε από τις φυλακές του Καναδά έκανε ίσως την πιο εξεζητημένη ενέργεια στην ιστορία του παγκόσμιου εγκλήματος. Επέστρεψε μετά από λίγο καιρό μ’ ένα αυτοκίνητο κι άνοιξε πυρ εναντίον των φρουρών προσπαθώντας να πετύχει την απόδραση των υπολοίπων. Μετά από πραγματική μάχη όπου τραυματίστηκε τόσο ίδιος όσο και ο σύντροφός του - καθώς και πολλοί φρουροί - έφυγαν άπρακτοι. Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου και λίγους μήνες μετά οι φυλακές αυτές έκλεισαν. Ήταν η εκδίκηση του Μεσρίν που έπαιρνε διαστάσεις λαϊκού ήρωα. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας της αντανακλαστικής δράσης του Μεσρίν, που δεν είναι άλλος από το νόμο του προσωπικού τσαμπουκά, του αδάμαστου και αλύγιστου ενστίκτου απέναντι σε κάτι ασαφές κι ωστόσο καθορισμένο που προσπαθεί να τον καταπιέσει και τον προκαλεί σ’ έναν χωρίς όρους πόλεμο. Η οπτική του Μεσρίν απέναντι στην τρέχουσα ηθική αποκτά διαστάσεις νεύρωσης αφού η κατάρριψή της γίνεται πλέον μοναδικός στόχος ζωής. Από ένα σημείο και μετά δίνει την εντύπωση ότι αδιαφορεί παντελώς για τα πάντα – και κυρίως για τη ζωή του – αρκεί να υπηρετήσει τον αγώνα στον οποίο στρατεύθηκε. Τον αγώνα απέναντι σε οτιδήποτε ψεύτικο μπορεί να τον περιορίσει. Η καταπίεση των ανθρώπων από τη στρατευμένη ηθική, καθώς και η ρευστότητα αυτής της ηθικής που ξέρει να ελίσσεται ανάλογα με τα συμφέροντα της εξουσίας – όταν ο Μεσρίν δολοφονούσε ως στρατιώτης στον πόλεμο της Αλγερίας πήρε παράσημο κι επέστρεψε σαν ήρωας της πατρίδας - όσο αδιεξοδικά κι αν παρουσιάζονται από το Μεσρίν κρύβουν τη δύναμη μιας κουτσουρεμένης, δειλής κι αδιέξοδης αλήθειας. Της ολοκληρωτικής σύμβασης του ατόμου στα πλαίσια της κοινωνικότητας. Δηλαδή του ανελεύθερου. Το ερώτημα ποιος καθορίζει την τρέχουσα ηθική και με τι κριτήρια κάνει το θέμα πολυπλοκότερο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μεσρίν απέκτησε επικίνδυνη δημοτικότητα στη Γαλλία, ούτε είναι τυχαίο ότι απαγορεύτηκε για χρόνια το βιβλίο του. Και φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι δολοφονήθηκε από τα πυρά 80 αστυνομικών που τον έκαναν κόσκινο μέσα στο αυτοκίνητό του – 21 σφαίρες βρέθηκαν μόνο στο κεφάλι του – και το αιμόφυρτο πτώμα του φιγουράρισε στα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων.   -------------------------------------------   το παραπάνω το βρήκα αξιόλογη εκτίμηση και το βρήκα εδώ http://petridis58.blogspot.gr/2011/05/blog-post_20.html

από τρέχα γύρευε 31/01/2016 2:55 πμ.


Με βάση την αυτοβιογραφία, δηλαδή το βιβλίο γάφονται τα σχόλια; Έτσι αφήνει να διαφανεί ο συγγραφέας.

Άρα υπάρχει διάσταση ανάμεσα στην ταινία και το βιβλίο ως προς τα γεγονότα τουλάχιστον.

1)Ο Μεσρίν πέρασε κάποιο διάστημα ως νόμιμος εργαζόμενος οικογενειάρχης αλλά όπως αποδείχτηκε ήταν αδύνατο να συνεχίσει αυτή τη ζωή. Ήταν αδύνατο να προσαρμοστεί στο συγκεκριμένο μοντέλο που θέλει εργασία από το πρωί μέχρι το απόγευμα και οικογενειακά σαββατοκύριακα. Ο ίδιος γράφει ότι δεν μπορεί να ζήσει η τίγρης στο κλουβί. Έτσι εγκαταλείπει τη δουλειά και ξαναμπλέκεται με την παρανομία

Στην ταινία τον απολύει ο εργοδότης του. Για την ακρίβεια του ανακοινώνει ότι πρέπει να απολυθεί κάποιος κι αυτός καταλαβαίνει ότι εννοούν τον ίδιο ως πρώην ποινικό ή "πρέπει" να είναι ο ίδιος ως πρώην ποινικός. Μέχρι τότε ζει μια χαρά και δεν θέλει να ξαναμπλεχτεί με τους παλιούς του φίλους.

2). "Αφορά το μοντέλο της ζωής που καλείται να ζήσει (και που αποδέχονται όλοι οι υπόλοιποι) που είναι στείρο και μίζερο, χωρίς χαρές ή εντάσεις, χωρίς διέξοδο, αφού το επαναλαμβανόμενο καθημερινό τίποτα της νομιμότητας είναι για το Μεσρίν αδιέξοδο σαν το θάνατο"

Οι "υπόλοιποι" νορμάλ είναι αφανείς στην ταινία. Οι πιο πολλοί είναι μαφιόζοι. Ακόμη κι η οικογένειά του που ζει νορμάλ έχει ένα φιλοναζιστικό παρελθόν, ο εκατομμυριούχος είναι παράλυτος και η γυναίκα του αφήνει την Ισπανία για να παντρευτεί στη Γαλλία έναν άγνωστο άντρα. Δεν υπάρχει ούτε ένας/μία που να αποδέχεται το στείρο και μίζερο μοντέλο ζωής. Οι μπάτσοι βαράνε με κίνδυνο να τους φάνε οι εγκληματίες και οι εγκληματίες βαράνε με κίνδυνο να τους φάνε οι μπάτσοι.Οι γυναίκες την τρώνε κι από τους μπάτσους κι από τους εγκληματίες.

3)"Έτσι συμπεριφέρεται με σκληρότητα, μόνος απέναντι σε μια κοινωνία που θεωρητικά του φέρθηκε καλά και θεωρητικά επίσης καθορίζεται από νόμους και ηθικές αρχές που σέβονται τις ελευθερίες και εξανθρωπίζουν τη συμβίωση αλλά ουσιαστικά χρησιμοποιεί εξίσου τη δική της σκληρότητα ασκώντας καθημερινή βία προκειμένου να φέρει τους ανθρώπους στα δικά της μέτρα και σταθμά που ορίζονται με βάναυσο και αδιάλλακτο τρόπο από τη βούληση της κάθε λογής εξουσίας."

Του φέρθηκε καλά η κοινωνία; Τα γεγονότα της Αλγερίας υπάρχουν στο βιβλίο του;

Το ότι καθορίζεται από νόμους και ηθικές αρχές η κοινωνία δε φαίνεται καθόλου στο έργο.Πόρνες χαρακώνονται από νταβάδες, δολοφονίες γίνονται και δεν υπάρχει ούτε ένας φύλακας του νόμου ή της ηθικής. Αντίθετα ο Μεσρίν δρα με βάση μια ηθική αρχή: θέλει να τον "σέβονται" και να "σέβονται" και τους φίλους του κι αυτό το επιβάλλει με βάναυσο και αδιάλλακτο τρόπο, δηλ. σκοτώνει τον ασεβή, έχοντας μια σαλεμένη βούληση και σκέψη.

Άσχετα από τον άνθρωπο που δεν ξέρουμε ποιος είναι γιατί προφανώς κανείς εδώ μέσα δεν έχει διαβάσει την αυτοβιογραφία του, είναι απορίας άξιον το ότι μας έχουν φλομώσει από ταινίες με καλούς μαφιόζους ή δικαίως σαλεμένους μαφιόζους ή μαφιόζους που η προσέγγισή τους από το κοινό να απαιτεί τη συνδρομή της ψυχολογίας.

 

από @ 31/01/2016 4:45 μμ.


Ποιο βήμα λέει ο άλλος;

Ο τύπος πήγε εθελοντικά σε αποικία του κράτους του για να σφάζει αυτούς που αντιστέκονταν. Τι άλλο θέλεις από φασίστες δηλαδή;

από @ 01/02/2016 12:56 πμ.


η ξεφτίλα του τύπου.

Πήγε ύστερα σε αυτή την οργάνωση:

https://en.wikipedia.org/wiki/Organisation_de_l'arm%C3%A9e_secr%C3%A8te

Φασιστική οργάνωση κανονική με τα όλα της.

Να τελειώνουμε με δαύτον.


Αναρωτιέμαι γιατί βιβλία του Ελεύθερου Τύπου δεν δίνονται δωρεάν ηλεκτρονικά, να τα κατεβάσουμε;

Υποτίθεται ότι είναι αναρχικές εκδόσεις και άρα αναζητούν τρόπους να δώσουν δωρεάν τα βιβλία τους, δεν είναι προσανατολισμένες στο κέρδος και μόνο.

Ακόμη όμως κι αν ήταν οι εκδόσεις προσανατολισμένες στο κέρδος, αυτό θα ήταν απολύτως θεμιτό στο βαθμό που από τα χρήματα συντηρούσαν και μια ακτιβίστικη φλόγα μέσα στο κίνημα μέσω μιας ομάδας. Αναρχικές εκδόσεις που δεν κάνουν κάτι τέτοιο είναι καταδικασμένες να περιοριστούν σε έναν κύκλο ιδιοκτήτη, μεταφραστών και επιμελητών και να αναπαράγουν μέσα σ΄αυτό το σχήμα παραδοσιακές αστικές δομές μικροεπαγγελματιών.

Επειδή έτυχε σήμερα να πέσει στα χέρια μου το βιβλίο του Μεσρίν καταλαβαίνω ότι έχει διαστρεβλωθεί τελείως στο έργο και ίσως στο άρθρο της wiki (δεν το διάβασα ούτε έχω όρεξη να το κάνω) η αυτοβιογραφία του. Δε θάπρεπε οι αναρχικές εκδόσεις να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν την αλήθεια; Υποτίθεται ότι επιλέγουν τα βιβλία τους, τα υποστηρίζουν και δίνουν λόγο γι΄αυτά. Υποτίθεται ότι αγαπούν πεθαμένους και ζωντανούς συντρόφους τους και δεν τους αφήνουν στα σκυλιά.

Κάνω κάπου λάθος;

από ο αρχικός 02/02/2016 1:10 πμ.


Σαφώς η ταινία δεν αντικατοπτρίζει το βιβλίο, το λέει άλλωστε και στην αρχή, κάποια από τα γεγονότα είναι φανταστικά καθώς δεν μπορούν λέει να μπουν στην ψυχολογία του συγκεκριμένου ατόμου, ή δεν τους συμφέρει θα έλεγα εγώ, μιας και πες μου εσύ αν έχεις δει εσύ καμιά ταινία που οι "καλοί" να μην κερδίζουν στο τέλος.

Το βιβλίο το έχω διαβάσει αλλά μετά από τόσα χρόνια δεν το θυμάμαι και αν και το παράγγειλα από ένα βιβλιοπωλείο στην πόλη μου, δεν το έφεραν ποτέ και μετά από λίγο καιρό έκλεισε και το βιβλιοπωλείο :) Αυτά τα βιβλία περνάγαν από χέρι σε χέρι κάποτε, έτσι το είχα διαβάσει κι εγώ.

Γενικά, στην εφηβεία ή στη μεταεφηβεία σε μια εμπόλεμη κατάσταση όταν είσαι στρατιώτης σε αποικιοκρατική χώρα, σε αυτή την ηλικία λοιπόν μπορεί να κάνεις και πράξεις που δεν θέλεις να θυμάσαι μετά, όπως είπε και στην ταινία στο φίλο του όταν τον ρώτησε πως πέρασε στην Αλγερία και του είπε "δεν θέλω να μιλήσω γι αυτό".

Στο τέλος όμως, στα τελευταία του στάδια, αφού και στη φυλακή κυρίως έκανε παρέα με πολιτικοποιημένα άτομα, εντρύφησε στην αριστερά τουλάχιστον, μιας και είχε σχέσεις με Ερυθρές Ταξιαρχίες.

Όσον αφορά τον @ που έχει φαγωθεί να τον "τελειώσει", πεθαμένος είναι πόσο ακόμα να τον τελειώσεις; Τον τέλειωσαν οι αναρχικοί και αριστεροί μπάτσοι και δικαστές της Γαλλίας... τον φασίστα, γιατί οι γάλλοι μπάτσοι και δικαστές είναι αριστεροαναρχικοί... καλή ώρα όπως οι δικοί μας τώρα.


Τα γεγονότα της ταινίας δεν είναι φανταστικά, είναι διαστρεβλωμένα.

Το βιβλίο έπεσε τυχαία στα χέρια μου για ένα τέταρτο. Διάβασα ξεφυλλίζοντας στα γρήγορα ότι στην Αλγερία άφησε αιχμάλωτους ελεύθερους προκαλώντας τη δυσφορία των ανωτέρω του. Άρα δεν μιλάμε για φανταστικά γεγονότα αλλά για ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΜΕΝΑ.

Γιατί μια ταινία αναπαράγεται ελεύθερα και μπορεί να τη δει ο καθένας; Γιατί η wiki έχει μεταβληθεί σε παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια γεμάτη επίσης διαστρεβλώσεις, ενώ τα βιβλία έχουν πάψει να δίνονται ελεύθερα για κατέβασμα;

Δε με ενδιαφέρει τι δηλώνει ότι είναι πολιτικά η κάθε εξουσία και ο/η κάθε εξουσιαστής/εξουσιάστρια. που είναι ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΠΑΡΤΑΚΗΔΕΣ. Παρτάκηδες γιατί ενδιαφέρονται μόνο για το συμφέρον τους και οργανωμένοι γιατί βρίσκονται μέσα στους ενιαίους σχεδιασμούς και την υποστήριξη των κεφαλαιοκρατών.

Με ενδιαφέρει πώς ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ/ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΣ/Η ΠΑΡΤΑΚΙΑΣ/ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΗΣ, πώς οδηγείται στην καταστροφή και στην μοναξιά, πώς ακόμη και μετά θάνατον τον/την σκυλεύουν από ό,τι δυνατό έχει η βιογραφία του που μπορεί να συνειδητοποιήσει, ενώ τα εγκλήματα των πρώτων κουκουλώνονται ή και εξωραίζονται.

Και στο βαθμό που χαραρακτηρίζεται ως αναρχικός/η, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ/ΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ/ΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΟΥΝ, ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ;

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License