BΙΝΤΕΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ INURA 1 Σεπτεμβρίου 2015

Τη 1η Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε παρέμβαση από την Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα της Κοινότητας ΠροσφυγικώνΑλεξάνδραςκαιΑλληλέγγυων (ΑΣΑΚΑ) στην διεθνή συνάντηση της Inura Athens στο θέατρο Εμπρός. Είχε προηγηθεί λίγες μέρες πριν πρόσκληση προς την ΑΣΑΚΑ για διοργάνωση μιας ανοιχτής συζήτησης/εργαστηρίου για την εμπειρία της καθημερινής ζωής, της συνύπαρξης διαφορετικών ομάδων και κοινοτήτων, της αλληλεγγύης και του αγώνα για αξιοπρέπεια στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας. LINK ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ INURA: https://vimeo.com/157896138

Τη 1η Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε παρέμβαση από την Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα της Κοινότητας Προσφυγικών Αλεξάνδρας και Αλληλέγγυων (ΑΣΑΚΑ) στην διεθνή συνάντηση της Inura Athens στο θέατρο Εμπρός. Είχε προηγηθεί λίγες μέρες πριν πρόσκληση προς την ΑΣΑΚΑ για διοργάνωσημιαςανοιχτήςσυζήτησης/εργαστηρίουγιατηνεμπειρίατηςκαθημερινήςζωής,της συνύπαρξης διαφορετικών ομάδωνκαικοινοτήτων, της αλληλεγγύης και του αγώνα για αξιοπρέπεια στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας. Μέλη της Inura Athens είχαν παρευρεθεί στην ΑΣΑΚΑ προκειμένου να εξηγήσουν και από κοντά το σκεπτικό και την πρόθεση αυτής της πρόσκλησης. Ως συνέλευση, αποφασίσαμε να αρνηθούμε οποιαδήποτε συμμετοχή σε μία τέτοια συνάντηση και να προβούμε σε παρέμβασησυνεδρίου της Inura, όπου θα εξηγούσαμε ευκρινέστερα τους λόγους της άρνησής μας, αλλά και θα διασαφηνίζαμε την ταυτότητα του εγχειρήματος των Προσφυγικών Αλεξάνδρας και με ποιό τρόπο αντιδιαστέλλεται με μια ΜΚΟ (μη-κυβερνητική οργάνωση) όπως η Inura Athens.

Συνεπώς, μέλη της ΑΣΑΚΑ παρευρέθηκαν στoσυγκεκριμένοσενέδριο, πραγματοποιώντας τη παρέμβαση κατόπιν της παρουσίασης που άνοιγε τηνεκδήλωση μέλος της Inura Athens. Μόλις οι διοργανωτές αντιλήφθηκαν τη παρουσία μας, προσπάθησανναμπουνσεδιαδικασίασυνεννόησηςγιατοπότεθαγίνει η παρέμβαση, το οποίο και δεν έγινε δεκτό.

Στο χρόνο που εμείς επιλέξαμε, διακόψαμε τη ροή της εκδήλωσης διαβάζοντας το κείμενο της παρέμβασης, αρχικά στα Αγγλικά και έπειτα στα Ελληνικά.Κατά την ανάγνωση του Αγγλικού κειμένου, επιλέχτηκε να προβάλλεται φωτογραφία των Προσφυγικών μέσω προτζέκτορα αλλά απαιτήθηκε από εμάς να κατέβει η φωτογραφία, καθώς μία τέτοια κίνηση δεν θα μπορούσε παρά να θεωρηθεί σαν ένας τρόπος ενσωμάτωσης της παρουσίας μας στο πλαίσιο της εκδήλωσης, αλλά και ευρύτερα, μια τακτική αφόπλισης των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, όπως τα Προσφυγικά Αλεξάδρας, στη σφαίρα των «εναλλακτικών πολιτικών στέγασης». Τέλος, μοιράστηκε το κείμενο παρέμβασης ενώ έγινε μια απόπειρα από μέλος της Inura Athens να αντιταχθεί στις τοποθετήσεις μας, επικαλούμενος την ενασχόλησή του μετα Προσφυγικά-σε επαγγελματικό και ακαδημαϊκό πλαίσιοκαιό,τι αυτόσυνεπάγεται-ως τρόπο υπεράσπισης και “αγώνα” της γειτονιάς. Και σε αυτήν την περίπτωση παρεμβήκαμε, αμφισβητώντας, αυτήτηφορά, τον ίδιο προσωπικά αλλά και τον ρόλο του σε σχέση με τα προσφυγικά όλα αυτά τα χρόνια.Ακολουθεί το κείμενο παρέμβασης, όπως συνδιαμορφώθηκε από τη συνέλευση.

 

LINK ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ INURA: https://vimeo.com/157896138

---------------------------------------------------------------------------------------------

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ INURA ΑΠΟ ΤΗΝ (Α.Σ.Α.Κ.Α)

Είμαστε από την Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα της Κοινότητας Προσφυγικών Αλεξάνδρας και Αλληλέγγυων.Πριν μερικές μέρες μας έγινε μία πρόταση από τηνINURA για "διοργάνωση μιας ανοιχτής συζήτησης/εργαστηρίου για την εμπειρία της καθημερινής ζωής, της συνύπαρξης διαφορετικών ομάδων και κοινοτήτων, της αλληλεγγύης και του αγώνα για αξιοπρέπεια στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας" στα πλαίσια της θεματικής του συνεδρίου αυτού "εγχειρήματα αλληλεγγύης". Αποφασίσαμε να αρνηθούμε την πρόταση και να τοποθετηθούμε δημόσια σε αυτήν εδώ την ανοιχτή συζήτηση.

Καταρχάς να συστηθούμε. Είμαστε κομμάτι μιας κοινότητας που οργανώνεται στη βάση της κοινοκτημοσύνης, την αυτοθέσμισης και της αλληλοβοήθειας. Επιπλέον είμαστε και κομμάτι ενός ευρύτερου κινήματος που αγωνίζεται για την κοινωνική χειραφέτηση. Είμαστε λοιπόν κάτι παραπάνω, κάτι ευρύτερο από ένα εγχείρημα αλληλεγγύης, είμαστε μια κοινότητα αγώνα. Ξεκάθαρα όταν μιλάμε για αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση μιλάμε για αντιθεσμικό αγώνα. Αρνηθήκαμε τη συνεργασία με τη συγκεκριμένη (ΜΚΟ) και με αυτή τη διοργάνωση ακριβώς γιατί αντιλαμβανόμαστε την ανταγωνιστική της θέση απέναντι σ’αυτόν τον αγώνα. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Ανεξάρτητα από τα επιμέρους χαρακτηριστικά της κάθε τοποθέτησης σε αυτό εδώ το συνέδριο αλλά και σε ότι παράγεται ως έργο από το δίκτυο της INURA, για εμάς είναι σαφές ότι αυτού του είδους η ακαδημαϊκή έρευνα πάνω στα προσφυγικά 1ον μας χρησιμοποιεί ως αντικείμενο μελέτης για να βγάλει υπεραξία για ιδιωτικό ώφελος 2ον εντάσσεται στην χάραξη πολιτικής σε διευθυντικό επίπεδο.Ιδιαίτερα η έρευνα που γίνεται με κοινωνικό και ενναλλακτικό πρόσημο καπηλεύεται τα κοινωνικά κινήματα και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα για αυτούς τους σκοπούς. Ενδεικτικά να σημειώσουμε ότι παρόλο που η INURA επικαλείται κινηματική δράση, απουσιάζει πλήρως από το πεδίο αγώνα των Προσφυγικών. Όχι μόνο δεν εχει στηρίξει τις συλλογικές διαδικασίες της κοινότητας αλλά έχει επιχειρήσει να τις υπερκεράσει κιόλας αναθέτοντας την οργάνωση της περιήγησης στα Προσφυγικά σε άτομο της συνέλευσής μας βάση προσωπικών σχέσεων εν αγνοία της συνέλευσης.

 Οι εναλλακτικές οικονομίες έχουν προωθηθεί και απο κρατικά κονδύλια και αποτελούν ένα μοντέλο πλήρως αφομοιώσιμο απο τον καπιταλισμό που όχι μόνο δεν έρχεται σε ρήξη με αυτόν αλλά και τον ενισχύει. Η προσπάθεια ενσωμάτωσης των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων σε αυτή τη σφαίρα επιχειρεί να τα αφοπλίσει, να τα καταστήσει ακίνδυνα για το κατεστημένο. Οι εναλλακτικές πολιτικές στέγασης για τις οποίες γίνεται λόγος και εδώ χρησιμοποιούν τον δικό μας λόγο (για την κοινότητα, την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη) διαστρεβλωτικά, διότι στον πυρήνα τους βρίσκεται η διαχείριση της στέγης είτε μέσα από κρατικούς θεσμούς είτε από ανάδοχους της κρατικής διαχείρισης, εν είδει φορέων και ιδιωτών με κοινωνικό προσωπείο. Ειδικά στα Προσφυγικά αποκαλύπτεται σε οξύ βαθμό η νεοφιλελεύθερη κοινωνική μηχανική, που στοχεύει, πριν από όλα, στην αφομοίωση ή και τη διάλυση κάθε έννοιας αντίστασης και αυτοοργάνωσης εν τη γενέσει τους.

Μπορούμε να αναφέρουμε ενδεικτικά την πρόταση της Ανοιχτής Πόλης για την ανάπλαση ή αλλιώς αξιοποίηση των Προσφυγικών όπου σχεδιάζεται η δημιουργία ξενώνων για πρόσφυγες σε κάποια από τα κτήρια, τους οποίους φυσικά θα διαχειρίζονται όχι οι ίδιοι οι κάτοικοι αλλά οι κρατικοί θεσμοί, αφού βέβαια έχουν εκκενωθεί οι καταληψίες πρόσφυγες που ήδη στεγάζονται και αυτοοργανώνται εκεί. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η πρόταση του αρχιτέκτονα και ιδιοκτήτη διαμερίσματος στα Προσφυγικά Ευταξιόπουλου, ο οποίος συστήνει τη δωρεάν παραχώρηση ολόκληρου του συμπλέγματος σε κάποιο φορέα για την αξιοποίησή τους με ελάχιστο κόστος για κοινωφελείς και άλλους σκοπούς. Η πρόταση περιλαμβάνει τη δημιουργία μουσείου, γραφείων για ΜΚΟ, γκαλερί κλπ και την προσωρινή στέγαση των αστέγων σε ένα από τα κτήρια. Η συγκεκριμένη πρόταση φροντίζει να απαξιώσει το αυτοοργανωμένο εγχείρημα της κοινότητας των προσφυγικών για να συστήσει την οριστική διάλυσή του λέγοντας οτι τα κατειλημμένα διαμερίσματα «έχουν αφεθεί στην τύχη τους».

Ο αγώνας για την αυτοοργάνωση και την κοινοκτημοσύνη είναι σύμφυτος με την ρήξη με το καθεστώς της ιδιώτευσης και της εκμετάλλευσης. Για να ανθίσει ο κόσμος της ισότητας, της ελευθερίας και της αυτοοργάνωσης πρέπει να πάρει έδαφος από τη κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου. Έτσι η κατάληψη δεν είναι απλά εργαλείο για την κάλυψη των αναγκών μας αλλά αναγκαίος τρόπος απελευθέρωσης πόρων και χώρων από την σφαίρα της ιδιοκτησίας για τις ανάγκες της κοινότητας . Έτσι αντιλαμβανόμαστε τα «κοινά» σε ρηξιακή αντιπαράθεση με το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης και τους θεσμούς του και όχι σαν νησίδες αυτοδιαχείρισης μέσα σε ένα κόσμο καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Συνεπώς δεν μπορούμε παρά να βλέπουμε εχθρικά τις αντιλήψεις και τις πράξεις που θέλουν όχι μόνο να συντηρήσουν αυτόν τον κόσμο αλλά και να τον διευρύνουν με το να επιχειρούν την αποπολιτικοποίηση και εν τέλει την ενσωμάτωση των αντιστάσεών μας. Και να τελειώσουμε στέλνοντας για άλλη μια φορά το ξεκάθαρο μήνυμα πως κανένα σχέδιο ανάπλασης, ανακαίνισης, αξιοποίησης ή επαναχρησιμοποίησης των Προσφυγικών δεν μπορεί να περάσει πάνω από την συλλογικοποίηση των κατοίκων.

 ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΓΩΝΑ ΚΟΙΝΟΤΙΤΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΩΝ

 

------------------------------ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΓΓΛΙΚΑ-----------------------------------

 

     We are from the Open Community Assembly for Struggle & Solidarity of the refugee housing complex on Alexandras av. (Prosfygika) Some days ago Inura proposed to us the “organization of an open talk/workshop on the experience of everyday life, the coexistence of different groups and communities, of solidarity and the struggle for decency in the neighborhood of Prosfygika on Alexandras av.” in the context of one of the themes of this conference “solidarity projects”. We decided to refuse the proposal and to make this public intervention here.

First off we should introduce ourselves. We are part of a community which organizes itself on grounds of communal ownership, self institution, and mutual aid. Furthermore we are part of a wider movement for social emancipation. Therefore we are something more, something broader than a solidarity project; we are a community of struggle. Clearly when we talk about the struggle for social emancipation, we are talking about an anti-institutional struggle. We refused to work together with this particular NGO and this project precisely because we comprehend its antagonistic position to this struggle, for reasons which shall be explained below.

Regardless of the specific characteristics of any one paper published here or of the work of the Inura network, for us it is clear that this kind of academic research on Prosfygika a) uses us as an object of study in order to extract value for personal credit and b) is part of strategy planning on management level. Especially research done with social and alternative characteristics, trades upon social movements and self organized projects for these purposes. We should mention here that although Inura claims to have grass-roots activity it is starkly absent from the struggle of Prosfygika. Not only has it not supported the collective procedures of the community but has also attempted to circumvent them by assigning the organizations of the field trip to one of the members of our assembly without our knowledge.

The practice of alternative economies has been promoted by state funds among others, and consists of a model which is fully incorporable into the capitalist model, and which not only does not come into conflict with capitalism but also reinforces it. The attempt to incorporate self organized projects into this sphere aims at disarming them, rendering them harmless for the status quo. Alternative housing policies, which is one of the topics discussed here, use our discourse (about community, self organization, solidarity) in a distorted manner, since in their core is the management of housing either by state institutions or by contractors of state management in the form of NGOs or private entrepreneurs with a social front. Especially in Prosfygika the workings of neoliberalism are sharply revealed, wherein the target first and foremost is to assimilate or even to dissipate any concept of resistance or self organization from its inception.

We could mention indicatively the proposal of Anoixti Poli (the municipal wing of Syriza) for regeneration or  else development of Prosfygika, where it is suggested to create housing for refugees in some of the buildings, which of course will be managed not by the refugees themselves but by state institutions and having evacuated the squatter refugees who already live and organize themselves there. Another example is the proposal of architecture and owner of flats in Prosfygika, Eytaxiopoulos who proposes the donation of the entire complex to some institution for its development with minimum cost for public benefit and other purposes. The proposal includes the creation of a museum, offices for NGOs, galleries etc and the temporary housing of the homeless in one of the buildings. This particular proposal treats the self organized project of the neighbourhood with contempt in order to suggest its complete eradication by saying that the occupied flats have been “left to their fate”.

The struggle for self organization and communal ownership is inseparable to the struggle against the state of private property and exploitation. For a world of equality, freedom and self organization to emerge it must gain ground from the domination of state and capital. And so, occupying empty buildings is not merely a tool for satisfying our daily needs but a necessary medium for liberating resources from the sphere of private property for the needs of the community. This is how we understand the “commons”, as in direct conflict with the dominant capitalist structure and its institutions and not as islands of self management within a world of repression and exploitation.

As a result we cannot but view with hostility ideas and actions which not only want to conserve this world but also expand it by attempting to depolitize and thus incorporate our resistance. And to finish we must once again deliver the message that no plan for development, renovation or reuse of Prosfygika can be imposed over the collective will of its residents.

Open Community Assembly for Struggle & Solidarity of the refugee housing complex on Alexandras av. (Prosfygika)

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License