Οικοδομόντας την δημοκρατία χωρίς το κράτος

του Dilar Dirik, το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε αρχικά στο Roar Mag

" Όταν οι άνθρωποι ήρθαν για πρώτη φορά στο σπίτι μας πριν από μερικά χρόνια για να ρωτήσουν αν η οικογένειά μας θα ήθελε να συμμετάσχει στις κοινότητες, τους έριξα πέτρες  για να τους κρατήσω μακριά", λέει γελώντας η Bushra, μια νεαρή γυναίκα από την Tirbespiye, στην Rojava. Μητέρα  δύο παιδιών  ανήκει σε μια υπερ-συντηρητική θρησκευτική αίρεση. Πριν, σε αυτή ουδέποτε της είχε επιτραπεί να φύγει από το σπίτι της και συνήθιζε να καλύψει ολόκληρο το σώμα της, εκτός από τα μάτια της.
"Τώρα  συνδιαμορφώνω ενεργά τη δική μου κοινότητα», λέει με ένα υπερήφανο και λαμπερό χαμόγελο. "Οι άνθρωποι έρχονται σε μένα για να ζητήσουν βοήθεια για την επίλυση κοινωνικών ζητημάτων. Αλλά εκείνη την εποχή, αν μου είχε ζητηθεί κάτι τέτοιο, εγώ δεν ήξερα τι σημαίνει «Συμβούλιο»  ή τι κάνουν οι άνθρωποι στις συνελεύσεις. "


Σήμερα, σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι καταφεύγουν σε εναλλακτικές μορφές αυτόνομης οργάνωσης για να δώσουν στην ύπαρξή τους νόημα και πάλι,  να αντικατοπτρίσουν την επιθυμία της ανθρώπινης δημιουργικότητας  να εκφραστεί ως ελευθερία. Αυτές οι συλλογικότητες, κοινότητες,  συνεταιρισμοί και λαϊκά κινήματα μπορούν να χαρακτηριστούν ως μηχανισμός αυτοάμυνας του λαού ενάντια στην καταπίεση του καπιταλισμού, την πατριαρχία και το κράτος.
Την ίδια στιγμή, πολλοί αυτόχθονες λαοί, πολιτισμοί και κοινότητες που αντιμετωπίζουν τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση προστατεύουν τον  κομμουναλιστικό τρόπο ζωής τους μέχρι σήμερα. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι οι κοινότητες που προστατεύουν την ύπαρξή τους κατά της εξελισσόμενης παγκόσμιας τάξης γύρω τους περιγράφονται συχνά με αρνητικούς όρους, ως "στερούμενων" κάτι- και κυρίως, ενός κράτους. Η θετικιστικές και ντετερμινιστικές τάσεις που κυριαρχούν στην σημερινή ιστοριογραφία καθιστούν τέτοιες κοινότητες ασυνήθιστες, απολίτιστες, οπιστοδρομικές. Η κρατική υπόσταση υποτίθεται ότι είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια του πολιτισμού και της νεωτερικότητας, ένα φυσικό βήμα στην γραμμική εξέλιξη της ιστορίας.
Υπάρχουν αναμφίβολα κάποιες γενεαλογικές και οντολογικές διαφορές μεταξύ.-  για την έλλειψη ενός καλύτερου κόσμου-, των "σύγχρονων" επαναστατικών κοινοτήτων, και στις φυσικές, οργανικές κοινότητες. Οι πρώτες αναπτύσσονται κυρίως μεταξύ των ριζοσπαστικών κύκλων στις καπιταλιστικές κοινωνίες, ως εξεγέρσεις ενάντια στο κυρίαρχο σύστημα, ενώ η δεύτερες αποτελούν απειλή για τις ηγεμονικές δυνάμεις από τη φύση της  ίδιας της επιβίωσή τους. Αλλά και πάλι, δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτές οι οργανικές κοινότητες είναι μη-πολιτικές, καθώς αντιτίθονται στις μητροπολιτικές κοινότητες με τον εκ προθέσεως,  πολιτικά στοχοποιημένο   προσανατολισμό .
Αιώνες, ίσως και χιλιετίες  αντίστασης ενάντια στην καπιταλιστική τάξη πραγμάτων είναι στην πραγματικότητα  ριζοσπαστικές πράξεις ανυπακοής. Για αυτές τις κοινότητες, σχετικά ανέγγιχτες από τα παγκόσμια ρεύματα λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα τους, την φυσική γεωγραφία ή την ενεργό αντίσταση, η κοινοτιστική πολιτική είναι απλώς ένα φυσικό μέρος του κόσμου. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί άνθρωποι στην Rojava, για παράδειγμα, όπου μια ριζική κοινωνική αλλαγή είναι σε εξέλιξη, αναφέρονται στην επανάσταση τους ως "μια επιστροφή στη φύση μας» ή «την ανάκτηση της κοινωνικής μας ηθικής."
Σε όλη την ιστορία, οι Κούρδοι υπέστησαν όλα τα είδη της άρνησης. Την καταπίεση, την καταστροφή, τη γενοκτονία και την αφομοίωση. Είχαν εξαιρεθεί από την κρατιστική τάξη,  σε δύο μέτωπα: δεν ήταν μόνο οτι  τους  αρνήθηκαν το δικό τους κράτος,  αποκλείστηκαν ταυτόχρονα από τους μηχανισμούς των κρατικών δομών γύρω τους. Ωστόσο, η εμπειρία της ανιθαγένειας βοήθησε επίσης να προστατευθούν πολλές κοινωνικές ηθικές και  αξίες, καθώς και η αίσθηση της κοινότητας, ειδικά στα αγροτικά και ορεινά χωριά μακριά από τις πόλεις.
Στις ημέρες μας, -κουρδικά και Αλεβίτικα χωριά κυρίως χαρακτηρίζονται από διαδικασίες εύρεσης κοινών λύσεων  και  τελετουργικών συμφιλίωσης των κοινωνικών διαφορών με βάση την ηθική και τη συγχώρεση προς όφελος της κοινότητας. Αλλά ενώ αυτή η μορφή της ζωής είναι αρκετά διαδεδομένη στο Κουρδιστάν, υπάρχει επίσης μια συνειδητή νέα προσπάθεια για τη δημιουργία ενός πολιτικού συστήματος που επικεντρώνεται γύρω από τις κοινοτικές αξίες του συστήματος της Δημοκρατικής συνομοσπονδίας, χτισμένο μέσω της δημοκρατικής αυτονομίας έχωντας  την κοινότητα ως καρδιά του.



Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός στην Rojava

Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), όπως και πολλά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, αρχικά σκέφτηκε ότι η δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους θα ήταν η λύση για τη βία και την καταπίεση. Ωστόσο, με τον μεταβαλλόμενο κόσμο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το κίνημα άρχισε να αναπτύσσει μια θεμελιώδη αυτοκριτική, καθώς και μια κριτική των κυρίαρχων σοσιαλιστικών πολιτικών της εποχής, η οποία εξακολουθεί να είναι  επικεντρωμένη στην κατάκτηση της κρατικής εξουσίας. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1990 το ΡΚΚ, υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, άρχισε να αρθρώσει μια εναλλακτική λύση για την κατάσταση του έθνους και του κρατικού σοσιαλισμού.
Κατά τη μελέτη της ιστορίας του Κουρδιστάν και της Μέσης Ανατολής, καθώς και της φύσης της εξουσίας, το σημερινό οικονομικό σύστημα και τα οικολογικά ζητήματα, ο Οτσαλάν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο λόγος για "το πρόβλημα της ελευθερίας» της ανθρωπότητας δεν ήταν αυτό της απουσίας κράτους, αλλά η εμφάνιση  του κράτους καθεαυτού . Σε μια προσπάθεια να ανατρέψει την κυριαρχία του συστήματος που ορίζει και θεσμοθετηθεί τον εαυτό του  σε όλο τον κόσμο για περισσότερο απο  5.000 χρόνια ως μια σύνθεση της πατριαρχίας, του καπιταλισμού και του κράτους-έθνους, αυτο το εναλλακτικό παράδειγμα βασίζεται ακριβώς στο αντίθετο, στην απελευθέρωση των γυναικών, την οικολογία και την λαϊκής βάσης Δημοκρατία.
Ο Δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μοντέλο  αυτοδιαχείρισης  διαφόρων λαών, ο οποίος ξεκίνησε από τις γυναίκες και τη νεολαία. Επιχειρεί  πρακτικά να εκφράσει τη βούλησή του λαού αντιλαμβανόμενο την δημοκρατίας ως μέθοδο παρά ώς έναν στόχο και μόνο. Είναι η δημοκρατία, χωρίς το κράτος.
Ενώ προτείνει νέες κανονιστικές δομές για να δημιουργήσει ένα συνειδητό πολιτικό σύστημα, ο Δημοκρατικός συνομοσπονδισμός εμπνέεται επίσης από τις απο χιλιετίες-παλιές μορφές κοινωνικής οργάνωσης που εξακολουθούν να υπάρχουν σε όλες τις κοινότητες στο Κουρδιστάν και γύρω απο αυτό. Το μοντέλο αυτό μπορεί να φαίνεται υπερβολικό στην σύγχρονο φαντασιακό μας, αλλά αντηχεί πραγματικά καλά με την ισχυρή επιθυμία για χειραφέτηση μεταξύ των διαφόρων λαών της περιοχής. Αν και το σύστημα έχει υλοποιηθεί στο Bakur (Βόρειο Κουρδιστάν) για χρόνια, εντός των ορίων της τουρκικής κρατικής καταστολής, ήταν στην Rojava (Δυτικό Κουρδιστάν) που μια ιστορική ευκαιρία προέκυψε για να θέσει τον Δημοκρατικό συνομοσπονδισμό στην πράξη.
Το σύστημα τοποθετεί την  «δημοκρατική αυτονομία» στην καρδιά του: οι άνθρωποι οργανώνονται άμεσα με τη μορφή των κοινοτήτων και τη δημιουργία συμβουλίων. Στην Rojava, αυτή η διαδικασία διευκολύνεται από Tev-Dem, το Κίνημα για μια Δημοκρατική Κοινωνία. Η κοινότητα αποτελείται από μια συνειδητά αυτο-οργανωμένη γειτονιά και αποτελεί την πιο ουσιαστική και ριζοσπαστική πτυχή της δημοκρατικής πρακτικής. Έχει επιτροπές που εργάζονται πάνω σε διάφορα θέματα όπως την ειρήνη και την δικαιοσύνη, την οικονομία, την ασφάλεια, την εκπαίδευση, τις γυναίκες, τη νεολαία και τις κοινωνικές υπηρεσίες.
Οι κοινότητες στέλνουν εκλεγμένους αντιπροσώπους στα συμβούλια. Τα συμβούλια χωριών στέλνουν αντιπροσώπους στους δήμους, τα δημοτικά συμβούλια στέλνουν αντιπροσώπους στις πόλεις, και ούτω καθεξής. Κάθε μία από τις κοινότητες είναι αυτόνομη, αλλά συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας συνομοσπονδιακής δομής για τους σκοπούς του συντονισμού και τη διαφύλαξη των κοινών αρχών. Μόνο όταν τα ζητήματα δεν μπορούν να επιλυθούν στη βάση, ή όταν τα θέματα ξεπερνούν τις ανησυχίες των συμβουλίων χαμηλότερου επιπέδου, ανατήθοται στο επόμενο επίπεδο. Τα «ανώτερα» επίπεδα είναι υπόλογα στα "κάτω"  επίπεδα και υποβάλουν αναφορές σχετικά με τις ενέργειες και τις αποφάσεις τους.
Ενώ οι κοινότητες είναι οι τομείς για την επίλυση προβλημάτων και την οργάνωση της καθημερινής ζωής, τα συμβούλια δημιουργούν σχέδια δράσης και τις πολιτικές για τη συνοχή και το συντονισμό. Κατά την έναρξη της επανάστασης και στις πρόσφατα απελευθερωμένες περιοχές, οι συνελεύσεις έπρεπε να σχηματίσουν λαϊκά συμβούλια  πρώτα και μόνο αργότερα άρχισαν να αναπτύσσουν τις πιο αποκεντρωμένης βάσης οργανωτικές δομές, με τη μορφή των κοινοτήτων.
Οι κοινότητες εργαζονται για μια «ηθική-πολιτική« κοινωνία που απαρτίζεται από συνειδητά άτομα που κατανοούν πώς να επιλύσουν τα κοινωνικά ζητήματα και που φροντίζουν την καθημερινή αυτο-διακυβέρνηση ως κοινή ευθύνη, παρά ως υποβολή σε γραφειοκρατικές ελίτ. Όλα αυτά στηρίζονται στην εθελοντική και ελεύθερη συμμετοχή του λαού, σε αντίθεση με τον εξαναγκασμό και το δίκαιο του  κράτους.
Είναι βέβαια δύσκολο να αυξηθεί τη συνείδηση ​​της κοινωνίας σε σύντομο χρονικό διάστημα, ειδικά όπου οι συνθήκες του πολέμου, εμπάργκου, εσωτερικευμένες νοοτροπίες και αρχαίες δεσποτικές δομές είναι βαθιά θεσμοθετημένες και μπορούν να οδηγήσουν σε καταχρήσεις εξουσίας και απολιτική νοοτροπίες. Ένα εναλλακτικό σύστημα εκπαίδευσης, που διοργανώθηκε μέσω ακαδημιών, στοχεύει στην προώθηση μίας υγιούς κοινωνικής νοοτροπίας, ενώ η αυτο-οργάνωση πρακτικά  αναπαράγει σχεδόν μια συνειδητή κοινωνία κινητοποιόντας την   σε όλους τους τομείς της ζωής..
Οι γυναίκες και η νεολαία οργανώνονται αυτόνομα και ενσωματώνουν τις κοινωνικές δυναμικές που έχουν μία φυσική κλίση προς περισσότερη δημοκρατία και λιγότερη ιεραρχία. Θέτουν τον εαυτό τους "στα αριστερά" του μοντέλου δημοκρατικής  αυτονομίας και διαμορφώνουν νέες μορφές παραγωγής και αναπαραγωγής της γνώσης.
Σήμερα, το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα χωρίζει ισομερώς την ισχύη μεταξύ μιας γυναίκας και ενός άνδρα, από το Καντίλ στο Qamishlo ή στο Παρίσι. Η ιδέα πίσω από την αρχή της συμπροεδρίας είναι τόσο συμβολική όσο και πρακτική-στο να αποκεντρώνει την δύναμη - εξουσία και να προωθεί την αναζήτηση και εύρεση συναίνεσης, ενώ συμβολίζει την αρμονία μεταξύ γυναικών και ανδρών. Μόνο οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να εκλέγουν την γυναίκα συμπρόεδρο ενώ ο άντρας συμπρόεδρος εκλέγεται από όλους. Οι γυναίκες οργανώνουν τις δικές τους, πιο ισχυρές, πιο ιδεολογικά συνειδητές δομές προς την συνομοσπονδία των γυναικών, ξεκινώντας με τις αυτόνομες κονότητες γυναικών.


Η αρχή του Δημοκρατικού Έθνους


Μια άλλη σημαντική αρχή που διατυπώθηκε από τον Οτσαλάν είναι αυτή του "δημοκρατικού έθνους». Σε αντίθεση με το μονιστικό δόγμα του κράτους έθνους, το οποίο δικαιολογεί τον εαυτό του  μέσα από έναν σοβινιστικό μύθο, η έννοια αυτή οραματίζεται μια κοινωνία που βασίζεται σε ένα κοινό κοινωνικό συμβόλαιο και τις θεμελιώδεις αρχές δεοντολογίας, όπως η ισότητα των φύλων. Έτσι, όλα τα άτομα και  ομάδες, εθνοτικές, θρησκευτικές, γλωσσικές, φύλου,  πνευματικής ταυτότητας και  τάσεις μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα, να προσθέσουν ποικιλομορφία και να διαχηθούν , στο βασιζόμενο στην ηθική έθνος  προκειμένου να εξασφαλίσουν τον εκδημοκρατισμό του. Όσο πιο ποικιλόμορφο είναι το έθνος, τόσο ισχυρότερη είναι η δημοκρατία. Οι διάφορες ομάδες και τα τμήματα είναι επίσης υπεύθυνα για τον εκδημοκρατισμό του εαυτού τους από τα μέσα.
Στην Rojava, Κούρδοι, Άραβες, Σύριοι Χριστιανοί, Αρμένιοι, Τουρκμένοι και Τσετσένοι προσπαθούν να δημιουργήσουν μια νέα ζωή μαζί. Η ίδια λογική διέπει το έργο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, ή HDP, κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία. Το HDP ενώνει όλες τις κοινότητες της Μεσοποταμίας και της Ανατολίας κάτω από την ομπρέλα της «ελεύθερης συμβίωσης» στο δημοκρατικό έθνος.
Μεταξύ των βουλευτών του υπάρχουν Κούρδοι, Τούρκοι, Αρμένιοι, Άραβες, οι Ασσύριοι, Μουσουλμάνοι, Αλεβίτες, Χριστιανοί και Yazidis-μεγαλύτερη ποικιλία από ό, τι οποιοδήποτε άλλο κόμμα στο τουρκικό κοινοβούλιο. Σε αντίθεση με την μονοπολιστική ιδεολογία  του έθνους-κράτους, η έννοια του δημοκρατικού έθνους χρησιμεύει ως ιδεολογικός μηχανισμός αυτοάμυνας των διαφόρων λαών.
Παρά το γεγονός ότι πολλές διαφορετικές κοινότητες  συμμετέχουν ενεργά στην επανάσταση στην Rojava, μακροχρόνια δυσαρέσκειες επικρατούν. Ολόκληρες συνομοσπονδίες Αραβικών φυλών  εξέφρασαν μονομερώς την υποστήριξή τους στη διοίκηση, αλλά σε ορισμένες περιοχές, οι Άραβες παραμένουν καχύποπτοι. Απόρρητα έγγραφα των υπηρεσιών αποκαλύπτουν ότι ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1960, το κόμμα Μπάαθ της Συρίας έκανε πολύ εξελιγμένα σχέδια για να θέσει διάφορες κοινότητες την μία εναντίον της άλλης, ειδικά στην Cizire. Στην κορυφή των προ-υφιστάμενων εντάσεων, εξωτερικές δυνάμεις επιπρόσθετα τροφοδοτούσαν και εργαλιοποιούσαν την σύγκρουση μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων για να προωθήσουν τις δικές τους ατζέντες. Η δημιουργία της ενότητας μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων της Συρίας, και της Μέσης Ανατολής γενικότερα, θα καταστήσει πιο δύσκολη το διαίρει και βασίλευε την περιοχή.
Ένα αραβικό μέλος της διοίκησης της Rojava εξήγησε γιατί αυτό το δημοκρατικό μοντέλο υπολογίζει σε τόσο μικρή υποστήριξη από τις καθιερωμένες καθώς και τις νεοσυσταθείσες πολιτικές ομάδες στην περιοχή και πέραν αυτής:
«Το δημοκρατικό σύστημα αυτονομίας στα τρία καντόνια μας κλονίζει και αναστατώνει όλο τον κόσμο, επειδή το καπιταλιστικό σύστημα δεν θέλει την ελευθερία και τη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή, παρά τις δηλώσεις του. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο καθένας επιτήθεται στην  Rojava. Οι διάφορες μορφές κράτους αποδεικνύονται και από την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας υπό τον  Άσαντ και το Ισλαμικό Κράτος που είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, καθώς αρνούνται και  καταστρέφουν το ποικιλόμορφο μωσαϊκό της περιοχής μας. Αλλά όλο και περισσότεροι  Άραβες από το υπόλοιπο της Συρίας έρχονται στην Rojava για να μάθουν για τη δημοκρατική αυτονομία επειδή βλέπουν μια προοπτική για την ελευθερία εδώ. "

Ένα εναλλακτικό  Οικονομικό και Πολιτικό Μοντέλο



Το αποτελεσματικό σύστημα αυτο-οργάνωσης, σε συνδυασμό με κάποιο βαθμό με το εμπάργκο, το οποίο κατέστησε αναγκαία την αυτοδυναμία και, συνεπώς, την χωρίς εφόδια δημιουργικότητα, γλίτωσε την Rojava από την οικονομική διαφθορά μέσω της εσωτερικής καπιταλιστικής νοοτροπίας ή την εξωτερική εκμετάλλευση. Ωστόσο, προκειμένου να υπερασπιστεί τις επαναστατική αξίες πέρα ​​από τον πόλεμο, ένα ευθυγραμισμένο οικονομικό όραμα είναι απαραίτητο για μια κοινωνικά δίκαιη, οικολογική, φεμινιστική οικονομία, που μπορεί να αντέξει ένας φτωχός, τραυματισμένος  και κακοποιημένος πληθυσμός..
Πώς να κάνεις να συμμετάσχουν πλούσιοι ανθρώποι, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για τους συνεταιρισμούς, και να αποφύγεις να χρεωθείς με αυταρχισμό; Πώς να οργανώσεις  χειραφετικές και απελευθερωτικές αρχές στον επείγοντα χαρακτήρα του πολέμου και σε μια οικονομία επιβίωσης; Πώς να αποκεντρώσεις την οικονομία, ενώ  εξασφαλίζεις την δικαιοσύνη και την επαναστατικής συνοχή; Για τους ανθρώπους στην Rojava, η απάντηση βρίσκεται στην εκπαίδευση.
«Τι σημαίνει οικολογία  για εσάς;» μια γυναίκα στην ακαδημία των γυναικών Ιστάρ στην Rimelan ρωτά τους συμμαθητές της σε ένα δωμάτιο διακοσμημένο με φωτογραφίες των γυναικών, όπως Sakine Cansiz και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Μια ηλικιωμένη γυναίκα με τα παραδοσιακά τατουάζ στα χέρια και το πρόσωπό της απαντά: «Για μένα, το να  είσαι μητέρα σημαίνει να είσαι οικολόγος. Να ζείς σε αρμονία με την κοινότητα και τη φύση. Οι μητέρες ξέρουν καλύτερα πώς να διατηρήσουν και να οργανώσουν αυτή την αρμονία. "Ίσως να είναι το οικολογικό ζήτημα που δείχνει πιο καθαρά το δίλημμα της Rojava, της ύπαρξης μεγάλων αρχών και  προθέσεων και της προθυμίας για θυσία, ενώ συχνά στερείται των προϋποθέσεων για την εφαρμογή αυτών των ιδανικών. Για προφανείς λόγους, η επιβίωση συχνά έχει προτεραιότητα σε σχέση με τον περιβαντολλογισμό.
Προς το παρόν, τουλάχιστον, είναι δυνατόν να μιλάμε για ένα μεταβατικό διπλό σύστημα στο οποίο η δημοκρατική αυτοδιαχείριση της Rojava καθορίζει τις επαναστατικές και οικολογικές αρχές, πραγματοποιώντας προσεκτικούς ελιγμούς ανάμεσα στον πόλεμο και την πραγματική πολιτική, ενώ το λαϊκό κίνημα οργανώνει τον πληθυσμό από τα κάτω. Στο επίπεδο καντονιών, ιδίως όσον αφορά  θέματα που σχετίζονται με ζητήματα εξωτερικής πολιτικής,  συγκεντρωτικές ή τουλάχιστον μη επαναστατικές πρακτικές είναι σε κάποιο βαθμό αναπόφευκτες, ειδικά επειδή η Rojava είναι πολιτικά και οικονομικά μεταξύ σφύρας και άκμονος. Είναι το δημοκρατικό σύστημα αυτονομίας που προκύπτει από τη βάση που οι άνθρωποι αναφέρονται γενικά σε αυτό όταν μιλούν για την  « Επανάσταση στην Rojava».
Η δυναμική αποκέντρωση της οργάνωσης σε επίπεδο βάσης, κυρίως στις κοινότητες, ακόμη χρησιμεύει ως μια εσωτερική αντιπολίτευση στα καντόνια και διευκολύνει τον εκδημοκρατισμό των τελευταίων, τα οποία, λόγω της περίπλοκης πολιτικής γεωγραφίας-περιορίζονται περαιτέρω από μη-επαναστατικά κόμματα και ομάδες στο εσωτερικό  και μπορούν να  τείνουν προς μια συγκέντρωση της εξουσίας (αν και τα καντόνια, όπως επί του παρόντος είναι, εξακολουθούν να είναι πολύ πιο αποκεντρωμένα και δημοκρατικά από τα συνηθισμένα κράτη).
Πολύ πιο σημαντικό από τους  ακριβείς μηχανισμούς μέσω των οποίων εκφράζεται η λαϊκή βούληση, είναι η έννοια και οι επιπτώσεις της δημοκρατικής αυτονομίας για τους ίδιους τους ανθρώπους. Αν έπρεπε να περιγράψω την  «ριζοσπαστική δημοκρατία», θα σκευτόμουν ιδιαίτερα τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, τις κάποιες φορές αναλφάβητες γυναίκες στις γειτονιές που αποφάσισαν να οργανωθούν σε κοινότητες και που κάνουν τώρα την πολιτική να μπεί στη ζωή. Το γέλιο και τα παιχνίδια των παιδιών, απομακρίνοντας  τα κοτόπουλα, και ταξινομόντας τις πλαστικές καρέκλες να συνθέτουν τη μελωδία για μία σκηνή στην οποία οι αποφάσεις για τις ώρες της διάθεσης ηλεκτρικής ενέργειας και των διαφορών γειτονιάς θα παρθούν. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι δομές λειτουργούν καλύτερα σε αγροτικές περιοχές και τις μικρές γειτονιές από ό, τι στις μεγάλες και πολύπλοκες πόλεις, όπου χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια για να εμπλέξεις τους ανθρώπους στα κοινά. Εδώ, η εξουσία ανήκει σε ανθρώπους που ποτέ δεν είχαν τίποτα και που τώρα γράφουν τη δική τους ιστορία.
"Θέλετε να δείτε τα λαχανικά μας;» η Qadifa, μια ηλικιωμένη γυναίκα Yazidi με ρωτάει στο κέντρο της Yekîtiya Star, το γυναικείο κίνημα. Μοιάζει να έχει λίγο ενδιαφέρον να εξηγήσει το νέο σύστημα, αλλά είναι πρόθυμη να δείξει τους καρπούς της αντ 'αυτού. Συνεχίζουμε την κουβέντα μας για τις μεταμορφώσεις της καθημερινής ζωής στην Rojava ενώ τρώει τις νόστιμες ντομάτες του συνεταιρισμού γυναικών στην πίσω αυλή.
Η αυτοδιάθεση στην Rojava ζεί στο εδώ και τώρα, στην καθημερινή πρακτική. Χιλιάδες γυναίκες όπως η Qadifa,  γυναίκες προηγούμενα  περιθωριοποιημένες, εντελώς, αόρατες και άφωνες, τώρα αναλάβουν ηγετικές θέσεις και τους κοινωνικούς τομείς. Σήμερα, τα πρωινά, μπορούν για πρώτη φορά να κάνουν την συγκομιδή της δικής τους ντομάτας από τη γη που αποικήθηκε από το κράτος για δεκαετίες, ενώ παράλληλα δρουν ως δικαστές στα Λαϊκά δικαστήρια  το απόγευμα.
Πολλές οικογένειες έχουν αφοσιωθεί πλήρως στην επανάσταση τώρα, ιδίως  εκείνοι που έχασαν τους αγαπημένους τους. Πολλά σπίτια  οικογενοειών σιγά-σιγά αρχίζουν να λειτουργούν σαν τα σπίτια του Λαού ( "gel mala») που συντονίζουν τις ανάγκες του πληθυσμού: οι άνθρωποι κινούνται με τα πόδια ανάμεσα στα σπίτια ο ένας του άλλου με τα παιδιά τους να επικρίνουν ή να συζητήσουν ή να προτείνουν ιδέες για το πώς να βελτιώσουν τη νέα τους ζωή. Τα θέματα στις τραπεζαρίες έχουν αλλάξει. Τα κοινωνικά ζητήματα έχουν  γίνει κοινωνικά κυριολεκτικά, με το να γίνουν  ευθύνη του καθενός. Κάθε μέλος της κοινότητας γίνεται ηγέτης.
Η αργή μετάβαση των κοινωνικών αποφάσεων από τα απρόσητα κτίρια στις περιοχές της καθημερινής ζωής είναι καρπός των προσπαθειών για την οικοδόμηση μίας νέας ηθικά-πολιτικής κοινωνίας. Για τους ανθρώπους από τις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες αυτός ο άμεσος τρόπος το να είναι υπεύθυνος ο καθένας για τη ζωή του μπορεί να φαίνεται τρομακτικός μερικές φορές, ειδικά όταν σημαντικά πράγματα, όπως η δικαιοσύνη, η εκπαίδευση και η ασφάλεια είναι τώρα στα χέρια των ανθρώπων σαν εκείνους, αντί να έχει παραδοθεί σε ανώνυμους κρατικούς μηχανισμούς.


Ο κοινοτικός μύθος της Αντίστασης


Ένα βράδυ κάθομαι κοντά στην Tell Mozan, κάποτε σπίτι της Urkesh, την 6000-χρόνων παλαιά αρχαία πρωτεύουσα των Χουρριτών. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το σύνορο μεταξύ της Συρίας και της Τουρκίας, χαραγμένο λιγότερο από έναν αιώνα παλιά. Πίνοντας τσάι με την Meryem, την γυναίκα διοικήτρια της   Kobane, βλέπουμε τα φώτα της πόλης Μαρντίν στο Βόρειο Κουρδιστάν, από την άλλη πλευρά των συνόρων.
«Παλεύουμε για λογαριασμό της κοινότητας, των καταπιεσμένων, όλων των γυναικών, για τις άγραφες σελίδες της ιστορίας», λέει.. Η  Meryem είναι μία από τις πολλές γυναίκες που συναντήθηκαν με τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν στα νιάτα της, όταν έφτασε στην Rojava πίσω στη δεκαετία του 1980. Όπως χιλιάδες γυναίκες, σε μια αναζήτηση για τη δικαιοσύνη πέρα ​​από τη δική της ζωή, μια μέρα αποφάσισε να γίνει μία μαχήτρια της ελευθερίας σε αυτή την περιοχή, που είναι την ίδια στιγμή το σπίτι  για χιλιάδες εγκλήματα τιμής και χιλιάδες θεές, που λατρευόταν σε όλα τα σχήματα και μεγέθη
Το τι προσέλκυσε τα αντι-συστημικά κινήματα απο όλο τον κόσμο  στην ιστορική αντίσταση στην Kobane ήταν ίσως οι πολλοί τρόποι με τους οποίους στην άμυνα της πόλης αντικατοπτρίζεται ο απο χιλιετίες παλιός σημερινός ανθρώπινος  αγώνας, οι τρόποι με τους οποίους διενεργούνται τα καθολικά γνωρίσματα που αντήχησαν με το συλλογικό φαντασιακό  ένός διαφορετικού κόσμου. Πολλές συγκρίσεις έγιναν με την Κομμούνα του Παρισιού, τη Μάχη του Στάλινγκραντ, τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, και άλλες σχεδόν μυθικές περιπτώσεις της λαϊκής αντίστασης.
Στα ziggurats της Σουμερίας, τεράστια συγκροτήματα ναών στην αρχαία Μεσοποταμία, πολλοί ιεραρχικοί μηχανισμοί άρχισαν να θεσμοθετούνται για πρώτη φορά: η πατριαρχία, το κράτος, η δουλεία, ο μόνιμος στρατός και ιδιωτική περιουσία, η αρχή της επισημοπίησης της ταξικής κοινωνίας. Αυτή η εποχή επέφερε μια εκτεταμένη κοινωνική ρήξη που χαρακτηρίζεται από την απώλεια της κοινωνικής θέσης των γυναικών και την άνοδο του κυρίαρχου αρσενικού, ιδιαίτερα του αρσενικού ιερέα, ο οποίος κατέλαβε το μονοπώλιο στη γνώση. Αλλά εκεί είναι επίσης όπου η amargi, η πρώτη λέξη για την έννοια της ελευθερίας, κυριολεκτικά «η επιστροφή στη μητέρα», προέκυψε γύρω 2.300 π.Χ.
Ο Οτσαλάν πρότεινε την ιδέα των δύο πολιτισμών: ισχυριζόμενος ότι προς το τέλος της Νεολιθικής Εποχής με την άνοδο των ιεραρχικών δομών στην αρχαία Σουμερία ο πολιτισμός  αναπτύχθηκε με βάση την ιεραρχία, τη βία, την υποταγή και το μονοπόλιο το "mainstream" ή τον "κυρίαρχο πολιτισμό». Αντίθετα, αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «δημοκρατικό πολιτισμό» αντιπροσωπεύει τους ιστορικούς αγώνες των περιθωριοποιημένων, των καταπιεσμένων, των φτωχών και των αποκλεισμένων, ιδιαίτερα των γυναικών. Ο Δημοκρατικός συνομοσπονδισμός εκ τούτου, είναι ένα πολιτικό προϊόν και εκδήλωση αυτού του πανάρχαιου δημοκρατικού πολιτισμού.
Το δημοκρατικό μοντέλο της αυτονομίας που έχει δημιουργήσει, με τη σειρά του, δεν είναι μόνο μια ελπιδοφόρα προοπτική για μια ειρηνική και δίκαιη λύση για τις τραυματικές συγκρούσεις της περιοχής. Με πολλούς τρόπους, η εμφάνιση της επανάστασης της Rojava δείχνει πώς η δημοκρατική αυτονομία μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ο μόνος τρόπος για την επιβίωση. Με αυτή την έννοια, η επαναστατική κομμούνα είναι μια ιστορική κληρονομιά, μια πηγή της συλλογικής μνήμης για τις δυνάμεις της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο, και ένας συνειδητός μηχανισμός αυτοάμυνας ενάντια στο κρατικό σύστημα. Μεταφέρει μία χιλιετίες παλιά κληρονομιά και εκδηλώνεται με νέους τρόπους σήμερα.
Το τι ενώνει τις ιστορικές στιγμές της ανθρώπινης αντίστασης και την επιθυμία για έναν άλλο κόσμο, από τους πρώτους μαχητές της ελευθερίας της ιστορίας στην κοινότητα του Παρισιού με την εξέγερση των Ζαπατίστας και τις πλατείες της ελευθερίας στην Rojava, είναι η άρρηκτη δύναμη να τολμήσει κανείς να φανταστεί. Είναι το θάρρος να πιστεύουν ότι η καταπίεση δεν είναι μοίρα. Είναι η έκφραση της αρχαίας επιθυμία της ανθρωπότητας να απελευθερωθεί.

Bijî μου komunên! Ζήτω η κοινότητα!

από @ 03/04/2016 7:27 μμ.


Είναι της Dilar Dirik, όχι του.

https://vimeo.com/107639261

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License