για τον σύντροφο Παύλο Ναθαναήλ που χάσαμε

Ζητώ την κατανόηση των διαχειριστών του ιντιμέντια και όποιων ανάρτησαν κείμενα στη στήλη "Τοπικά Νέα" μετά την αναγγελία (https://athens.indymedia.org/post/1562714/) θανάτου του συντρόφου μας Παύλου Ναθαναήλ, για την εκ νέου ανάρτηση μαζί με όσα κείμενα αποχαιρετιστήρια ή άλλα αναρτήθηκαν. Ο λόγος είναι προφανής και αφορά στην όσο πιο επίκαιρη, τουλάχιστον μέχρι την οριστική του έξοδο, αναφορά στο ιντιμέντια τόσο για φίλους και συντρόφους που θα το μάθουν -έστω- την τελευταία στιγμή αλλά για την εν δυνάμει πληρέστερη παρουσίαση με κείμενα ή τεκμήρια που πιθανόν να αναρτηθούν. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί στο Κοιμητήριο Νίκαιας (3ο Νεκροταφείο), Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2016, 5.00 το απόγευμα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες από την τηλεφωνική γραμμή του ΟΑΣΑ (11185) οι συγκοινωνίες προς το 3ο Νεκροταφείο της Νίκαιας είναι οι εξής: Από τον Πειραιά: Ηλεκτρικός Σταθμός το 703 και το 909 στάση της λεωφόρου Εθνικής Αντίστασης το 803 και το 845 Από την Αθήνα: Ομόνοια το τρόλεϊ 21 σταθμός μετρό του Αιγάλεω (στάση Εσταυρωμένος) το 852 και το 829 (το δεύτερο σε αφήνει 400 μέτρα από το κοιμητήριο της Νίκαιας στη στάση ΦΙΞ) σταθμός μετρό του Κεραμικού (στάση Φωταέριο) το τρόλεϊ 21 και το λεωφορείο Β18 Καλήν αντάμωσιν στον αποχαιρετισμό του αδερφού, συντρόφου και φίλου μας ΥΓ: Σύμφωνα με τον ΔΣ, ένα από τα παλιά μέλη του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης, το αρχείο του ΣΑΣ παραδόθηκε στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ). Πρόσφατα άλλο μέλος επισκέφτηκε τα ΑΣΚΙ και βρήκε (όπως με διαβεβαίωσε ο ΔΣ) πλούσιο υλικό της παλιάς περιόδου. Υπάρχουν κάποια μέλη του Συνδέσμου καθώς και άνθρωποι από το στενό κύκλο του Παύλου τα οποία προσπαθούν αυτές τις ημέρες μετά το φευγιό του συντρόφου μας να βρουν κείμενά του ή φωτογραφίες του.

Έφυγε ο σύντροφος Παύλος Ναθαναήλ. Από νεαρή ηλικία επέλεξε το χώρο της ριζοσπαστικής αμφισβήτησης με μια ιδιαίτερα βαθειά κι ανθρωποκεντρική προσέγγιση. Μεγαλωμένος στη Νέα Ιωνία αμφισβήτησε έντονα την κοινωνική, πολιτική, οικονομική συνθήκη και περιπλανήθηκε εν λόγω και έργω στα μονοπάτια της κριτικής σκέψης και δράσης μέχρι και χθες. Ήταν παντού σε όλους τους κονωνικούς αγώνες.

Ήταν από τους πρώτους αρνητές στράτευσης (ολικός) με συνέπεια τη φυλάκισή του ακριβώς μετά την πρώτη αποφυλάκιση του Νίκου Μαζιώτη για τον ίδιο λόγο στις φυλακές Αυλώνας. Γνωριστήκαμε σε μια κίνηση Αντιρρησιών Συνείδησης του οικολογικού χώρου που αργότερα μετατράπηκε σε Σύνδεσμο Αρνητών Στράτευσης. Για τον ίδιο λόγο (στην αναρχική ομάδα Δραπετσώνας-Κερατσινίου και στον αναρχοκομμουνιστικό πυρήνα Άνω Λιοσίων είχαμε μέλη μας που ήταν αρνητές στράτευσης & επιστράτευσης) αργότερα συνεργάστηκε μαζί μας μέχρι και για μια μικρή περίοδο στο Στέκι Κριτικής και Παρέμβασης που είχαμε ανοίξει στην Αγια Σοφιά του Πειραιά και πραγματοποιούσαμε τοπικές και κεντρικές παρεμβάσεις στο πρώτο πόλεμο της Νέας Τάξης, στο Ιράκ.

Ήταν αγνός και απλός παρ' όλη του την πνευματική κατάρτιση, ειλικρινής, ευθύς με οξεία κριτική έκφραση. Ήταν φτωχός, αξιοπρεπής έχοντας αποποιηθεί απόλυτα κάθε μορφή κληρονομικού δικαιώματος. Ήταν σπουδαίος αργυροτεχνίτης και κοσμηματοποιός, αλλά τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσε να εργαστεί και φιλοξενείτο στο σπίτι συντρόφισσας που είχε την ατυχία να τον βρει νεκρό τα ξημερώματα. Πάντοτε με την αγωνία για την κατάσταση γύρω μας με ένα ιδιότυπο χιούμορ που λύτρωνε. Ανιδιοτελής όσο δεν πάει άλλο, αλληλέγγυος ακόμα και να σου δώσει ό,τι είχε. Η τελευταία φορά που βρεθήκαμε και είπαμε τον πόνο μας ήταν στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη στο μνημόσυνο του Καραπλή.

Θα λείπεις Παύλο, καλή ανάπαυση, παρηγοριά στους λίγους και πολύ κοντινούς

γκ

Γ. Κυριακού

Ο Παύλος Ναθαναήλ που γνώρισα

Για τον Παύλο τον Ναθαναήλ πρωτοδιάβασα την εποχή που δικαζόταν ο Νίκος Μαζιώτης σαν πρώτος ολικός αρνητής στράτευσης στην Ελλάδα (1991). Είχα μάθει ότι είχε πιαστεί στη διάρκεια αφισοκόλλησης για τον Μαζιώτη και ότι είχε χτυπηθεί άσχημα από τους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν.

Τον γνώρισα προσωπικά το 1993 ή 1994, στα γραφεία του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης, από όπου έκανε κανένα πέρασμα κατά τις εβδομαδιαίες μαζώξεις μας, την εποχή που ακόμα δεν είχε ψηφιστεί κανένας νόμος που να αναγνωρίζει την αντίρρηση συνείδησης, και συζητούσαμε αν θα έπρεπε να διεκδικούμε ή όχι εναλλακτική κοινωνική θητεία στη θέση της στρατιωτικής. Ο Παύλος, σαν ολικός αρνητής, ήταν κατά της διεκδίκησης εναλλακτικής κοινωνικής θητείας.

Η γνωριμία μας στον Σύνδεσμο μας συνέδεσε με κάποια φιλία και από αυτόν γνώρισα τον Τούρκο αγωνιστή Φαρούκ Τουντζάι, όπως ήταν γνωστός, διακεκριμένο για τους αγώνες του στην Τουρκία πολιτικό πρόσφυγα, ο οποίος παρέδιδε μαθήματα τουρκικής γλώσσας στον 6ο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Κάνιγγος. Ο Φαρούκ πρωτοστάτησε στην έκδοση ενός Ελληνοτουρκικού και ενός Τουρκοελληνικού λεξικού, προτού πεθάνει μετά από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όπως έμαθα γι’ αυτόν πρόσφατα.

Τον Παύλο τον είχα ξαναδεί καναδυό φορές και στο γραφείο του αναρχικού δικηγόρου Βασίλη Καραπλή, με τον οποίο είχα κι εγώ συνεργαστεί στο παρελθόν, στο έντυπο στο οποίο έβγαζε η συλλογικότητά του. Στην πολιτική κηδεία και στο πολιτικό μνημόσυνο αυτού του συντρόφου, πρέπει να τον είδα κι εγώ για τελευταία φορά.

Για την ιστορία πρέπει να πω ότι, εκτός από τις πορείες για την υπεράσπιση των καταλήψεων, όπου συναντιόμουνα με τον Παύλο, τον είχα βρει και στην «πάλαι ποτέ» κατάληψη Πατησίων και Σκαραμαγκά, όπου είχε μείνει κάποιο διάστημα και γι’ αυτό πρέπει να τον γνώρισαν όσοι είχαν μια πιο μακρόχρονη σχέση με αυτήν την κατάληψη.

Όπως αναφέρει και ο Γ.Κυριακού, ο Παύλος διακρινόταν για το ιδιότυπο χιούμορ του, που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω σαρκαστικό, τουλάχιστον μερικές φορές. Του άρεσε να με πειράζει χρησιμοποιώντας αυτό το χιούμορ κι εγώ δεν μπορούσα σχεδόν ποτέ να διακρίνω πότε μιλούσε σοβαρά και πότε αστειευόταν. Κρίμα που δεν το αξιοποίησε με τον γραπτό λόγο για να γίνει αυτό το χιούμορ πιο γνωστό σε περισσότερο κόσμο. Αυτό του το χιούμορ θα μας κάνει να αισθανόμαστε ακόμη περισσότερο την απουσία του από την ζωή  μας από εδώ κι εμπρός. Για τους φίλους του, τουλάχιστον γι’ αυτούς που υπήρξαν αρκετά μεγαλύτεροι στην ηλικία από αυτόν, ο Παύλος «έφυγε» νωρίς.

Το σημείωμα αυτό το έγραψα γιατί κάποτε υπήρξα θαυμαστής του, όπως αποδεικνύει η αφιέρωση που του έκανα στο βιβλίο, όπου περιγράφω τους αγώνες μου ενάντια στην υποχρεωτική στράτευσή μου, πριν ενταχτώ στον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης («Το τρελόχαρτο» 1993).

@Φίλιππας Κυρίτσης

για τον παυλο....

καλη αναπαυση φιλε...

νιωθω πολυ τυχερη που σε γνωρισα, 

εχω κρατησει μια απο τις δημιουργιες σου, 

τοτε που εδινε κουραγιο ο ενας στον αλλο,

σε ευχαριστω...

@antonina

Για το θάνατο του Παύλου Ναθαναήλ

Υπάρχουν άνθρωποι, που ενώ δεν τους συνάντησες ποτέ, φαντάζουν τόσο οικείοι. Για εμάς ένας τέτοιος άνθρωπος υπήρξε ο Π. Ναθαναήλ. Χωρίς ποτέ να έχουνε διασταυρωθεί οι δρόμοι μας, νιώθουμε πως έχουμε πάρει τη σκυτάλη από την πρώτη φουρνιά ολικών αρνητών στράτευσης, από τον ίδιο τον Παύλο. Αξίζει να σημειωθεί πως οι εποχές που ο Παύλος σήκωσε το ανάστημα του ενάντια στο μιλιταρισμό υπήρξαν σαφώς πιο δύσκολες από τις δικές μας. Με όλο το σεβασμό, ο αγώνας συνεχίζεται…

Ξυπόλυτο Τάγμα, 13/09/2016

ολικοί αρνητές στράτευσης από τα γιάννινα

https://xupolutotagma.squat.gr/2016/09/13/gia_to_thanato_tou_paulou_nathanail/

Ξυπόλυτο Τάγμα

Καλό ταξίδι

Απο την Ν Ιωνία οι φίλοι σου σ αποχαιρετούν Παύλο καλή ανάπαυση να εχεις........

από @

κείμενο του Παύλου από τις Φυλακές Αυλώνας (1991)     και μια φωτογραφία της εποχής...  

Βρέθηκε κείμενο του Παύλου Ναθαναήλ (1991), στο περιοδικό "Αρνούμαι", Χειμώνας 1992, περίοδος Β', τεύχος 6, όπως διατυπώθηκε από τον ίδιον κατά τη διάρκεια που ήταν προφυλακισμένος στις στρατιωτικές φυλακές Αυλώνας, το οποίο και πληκτρολογήθηκε:

Αρνούμαι να υπηρετήσω τη στρατιωτική θητεία επειδή θεωρώ το στρατό ένα ένοπλο μηχανισμό βίας επιφορτισμένο να διατηρεί στο εσωτερικό της χώρας του, την ισχύουσα κοινωνική οργάνωση και να φροντίζει για την επέκταση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης στο εσωτερικό της. Η ιστορία του ελληνικού στρατού δεν ξεφεύγει από τον κανόνα: εμφύλιος, Κορέα, χούντα, Πολυτεχνείο το βεβαιώνουν.

Αν ο πόλεμος δεν είναι παρά μια πράξη βίας προορισμένη να εξαναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέλησή μας, μου είναι αδύνατο να συμμετέχω σε άλλου είδους πόλεμο που διεξάγεται αδιάκοπα ανάμεσα: σε εκείνους που διατηρούν ψεύτικους διαχωρισμούς ανάμεσα στους ανθρώπους και τους λαούς και σ’ αυτούς που θέλουν να τους εξαλείψουν, σ’ όσους θέλουν να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω στην κοινωνία κι όσους αγωνίζονται να την καταργήσουν μαζί με κάθε μορφή κυριαρχίας, σ’ αυτούς που εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τη βία και τον καταναγκασμό σαν κανόνα που ρυθμίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και στους άλλους που επιθυμούν να οικοδομούν στο εξής σχέσεις μεταξύ ελεύθερων και ελεύθερα συνεργαζόμενων ατόμων.

Ο ρόλος του στρατού σαν ιεραρχικού μηχανισμού βρίσκεται σταθερά με το μέρος των πρώτων ενώ οι θέσεις μου και οι κοινωνικές μου πεποιθήσεις με τοποθετούν στο χώρο των δεύτερων. Ο σημερινός κόσμος που διαδέχεται την εποχή της κούρσας εξοπλισμών των ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, δημιούργησε ένα υπερεθνικό σχηματισμό στην Ευρώπη που φαίνεται ότι θα αποτελέσει έναν ανταγωνιστικό πόλο κυριαρχίας απέναντι στην προσωρινή μονοκρατορία των ΗΠΑ. Έτσι ώστε σήμερα ξεπερνώντας το όραμα της ΕΟΚ, μιλάνε για «Κοινό Ευρωπαϊκό Σπίτι», υπογράφουν τη ΔΑΣΕ και προχωράνε ακόμα στη συγκρότηση ενός ευρωπαϊκού στρατιωτικού σχεδιασμού καταργώντας στην πράξη τα σύνορα με ρυθμό γρηγορότερο από αυτόν που καταργούνται στα κεφάλια ορισμένων αριστερών. Και είναι λιγότερο αστείο, οι ντόπιοι διαχειριστές της εξουσίας που στις κοινοβουλευτικές τους αγορεύσεις αποκαλούν ήδη «πατρίδα» τους την Ευρώπη –έτσι όπως αποκαλούσαν πριν λίγα χρόνια την Αμερική- αυτού που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πόσο [σημείωση: πως] σε λίγο καιρό το σύνολο της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής δραστηριότητας της χώρας θα εξαρτάται από τις αποφάσεις των ευρωπαίων «συνεταίρων» τους, να μας κατηγορούν για τη στάση μας ενάντια στο ψέμα των συνόρων και των πατρίδων.

Αγωνίζομαι για να καταστεί κοινωνικά αποδεκτό, οριστικό, το δικαίωμά μου να αρνούμαι να σκοτώνω ΚΑΤΑ ΔΙΑΤΑΓΗΝ. Επιθυμών την κατάργηση κάθε δεσμού που διαμορφώνει συνειδήσεις πρόθυμες για το σκοπό αυτόν, να σκοτώνουν δηλ. κατά διαταγήν.

Η ύπαρξη τέτοιων θεσμών εξαρτάται και από τη διατήρηση κάθε άλλου που καλλιεργεί τον κοινωνικό ανταγωνισμό, την ιεραρχία και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο-η πάλη για την εξαφάνισή τους είναι όρος απαραίτητος για την εξαφάνιση του μιλιταρισμού και του πολέμου.

Δε ζητάω να αλλάξω τη στρατιωτική με κάποια άλλου είδους θητεία. Θεωρώ ότι κάθε υπηρεσία ενταγμένη στον κρατικό σχεδιασμό ακόμα κι αν είναι ξένη και συμπληρωματική της στρατιωτικής γίνεται –κι αυτό εκδηλώνεται πιο φανερά και ειδικά σε μια περίοδο πολέμου- ουσιαστικά στρατιωτική υπηρεσία. Η αποτροπή του πολέμου βασίζεται στην ανάπτυξη πνεύματος διεθνιστικής αλληλεγγύης και στο ξερίζωμα των ιεραρχικών δομών που μετατρέπουν τους πολίτες σε πειθήνια όργανα εκτέλεσης αποφάσεων που επιβάλλονται στην κοινωνία από τα πάνω.

Σήμερα που οι άνθρωποι μετατρέπονται ολοένα περισσότερο σε πράγματα και τα πράγματα αποκτούν ουσιαστικά ανθρώπινες ιδιότητες δεν είναι παράξενο που τόσο συχνά, κατά την κοινή έκφραση «μιλάει το χρήμα», «μιλάει η εξουσία» αλλά σιωπούν πλέον οι άνθρωποι.

Εμείς θέτουμε στην κοινωνία –και αυτό είναι δικαστήριο του οποίου την κρίση θα ζητήσουμε- τη στάση μας και τον αγώνα μας ενάντια στο κράτος, το μιλιταρισμό και τον πόλεμο, τους μόνους πραγματικούς εχθρούς της ανθρωπότητας. Καιρός πια να μιλήσουν ξανά οι άνθρωποι.

 

 

   

 

 

από γκ 13/09/2016 9:52 μμ.


 

 

 

 

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License