Ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στο αντι-ιμπεριαλισμό

Από την στιγμή που αναφέρεται ο ιμπεριαλισμός και η εναντίωση του μέσα σε ένα αναρχικό κίνημα (Η Γκόλντμαν να το κάνει τέτοιο) θα πρέπει να ανοίξει μια συζήτηση για το τι σημαίνει αυτό. Οι θέσεις σε σχέση με τον ιμπεριαλισμό από ομάδες/οργανώσεις των αναρχικών νομίζω ότι δεν είναι επαρκής. Τουλάχιστον δεν έχω βρει εγώ κάποιες επαρκείς εξηγήσεις για τους λόγους που θα έπρεπε να δράσουμε ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Στην συζήτηση για τον απολογισμό μιας α-φ πορείας /post/1563743/ εισέρχεται και αυτό το ζήτημα σε σχέση με συνθηματολογία που συχνά ακούγεται σε πορείες. Δεν νομίζω ότι το αντικείμενο της συζήτησης αυτής και αυτό το θεωρητικό θέμα θα έπρεπε να συζητούνται στον ίδιο τόπο. Έρχεται ξανά και ξανά στο προσκήνιο αυτό το ζήτημα αλλά δεν αντιμετωπίζεται με τρόπο σοβαρό αλλά μέσα από σχέσεις μεταξύ αυτών που το υποστηρίζουν και αυτών που είναι σε μόνιμη διαμάχη με αυτούς που το υποστηρίζουν. Άλλα περίεργα μέτωπα κι αυτά. Πρέπει όμως για να σταματήσει και η κουτσομπολίστικη και η άδικη κριτική κάποιοι να υπερασπίσουν την θέση αυτή. Να απαντήσουν το ερώτημα "Γιατί να είναι ενάντια στον ιμπεριαλισμό οι αναρχικοί". Η απάντηση δεν μπορεί να προέρχεται από Λενινιστικής σκοπιά, είναι ξεκάθαρο και πασίγνωστο γιατί οι Λενινιστές μιλούν για αντι-ιμπεριαλισμό, Για τους αναρχικούς υπάρχει προβληματισμός. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ αναρχικούς να θέλουν να εκμεταλλευτούν τις εθνικιστικές διαθέσεις κάποιων για να πετύχουν κάποιο ιερότερο σκοπό.

 

Στις λίγες περιπτώσει που πήγε να ξεκινήσει κάποια συζήτηση προέκυψε το σκεπτικό "μα είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι ότι δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός;". Αυτό δεν είναι τμήμα της θεματολογίας αυτής. Είναι εντελώς άσχετο ζήτημα, όπως το βλέπω εγώ. Γιατί και υπεριώδης ακτινοβολία απ'τό διάστημα υπάρχει, και μάλιστα μπορεί και να είναι βλαβερή, για άλλους/α ωφέλιμη, αλλά δεν είναι επιχείρημα το αν υπάρχει κάτι κακό θα πρέπει οι αναρχικοί να είναι εναντίον του. Σίγουρα δεν μπορεί να είναι πεδίο αγώνα για τους αναρχικούς ειδικά η καταπολέμηση του καρκίνου, ή του δάκου στις ελιές. Ο λόγος εμπλοκής σε αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό χρειάζεται επιχειρήματα, αλλιώς δεν πείθει. Μπορεί κι εγώ να κάνω λάθος και αν αναγνωρίσω κάποια αξία στον αγώνα αυτό να εμπλακώ κι εγώ. Οπότε, καλό θα κάνει για αρκετό κόσμο να διευκρινιστούν οι λόγοι εμπλοκής μας. (αν οι Ρώσοι δηλαδή δεν βομβαρδίζουν την Συρία για τα φαλάφελ τους και οι αμερικάνοι για τα κεμπαπ δεν είναι επιχείρημα ώστε εγώ να ενταχθώ στον πόλεμο του Σύριου εθνικιστή Σουνίτη).

Αναφέρθηκε αλλού το θέμα του εισοδισμού όπως και η ύπαρξη του ιμπεριαλισμού προκαπιταλιστικά. Και τα δύο ζητήματα νομίζω μπορεί να έχουν σχέση με αυτή την συζήτηση. Ο επεκτατισμός όπως τον αναφέρει ο Βέμπερ, αν τον κατάλαβα καλά, είναι χαρακτηριστικό κάθε ιεραρχημένης οργάνωσης. Ίσως καλώς το ανέλυε το ζήτημα ο Βέμπερ και ίσως κακώς συνολικά τον απέρριψαν οι Μαρξιστές. Νομίζω ότι εξηγεί για το πως κάθε ιεραρχημένη συγκεντρωτική οργάνωση από την φύση της έχει την τάση να επεκταθεί, να μεγαλώσει, να ανταγωνιστεί και να επιβληθεί όλων των άλλων αντίστοιχων οργανώσεων, όπως και να χώσει περισσότερο κόσμο από κάτω της για να ανέβει η κορφή ακόμα ψηλότερα. Δηλαδή και το εθνικό κράτος σαν δομή αυτόματα είναι ιμπεριαλιστικό, γιατί μόνο έτσι θα δυναμώσουν την θέση τους αυτοί που είναι στην κορφή της ιεραρχίας. Το ίδιο και τα κόμματα. Εδώ έχουμε και το σύριζα να θέλει να επεκταθεί και να γίνει πανευρωπαϊκό κόμμα/κίνημα και να ρεφορμίσει όλη την ευρώπη. Κούνια που τους κούναγε αλλά δεν είμαστε ενάντια στον πολιτικό ιμπεριαλισμό του Σύριζα, ή είμαστε. Μπερδεύτηκα. Γιατί ένας Βέλγος αναρχικός να είναι ενάντια στον επεκτατισμό του Σύριζα, να υπερασπιστεί τί; Την αυτονομία του ΚΚΒ(εσ);

Το σημαντικότερο πρόβλημα που βρίσκω στον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα είναι η μετωπική σύμπραξη που θέλει ή δεν θέλει το υποκείμενο που πρωτοστατεί θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει. Τόσο ο οικονομικός ιμπεριαλισμός θα βρεί συναγωνιστές ντόπιους κεφαλαιούχους όσο και ο στρατιωτικός ιμπεριαλισμός θα βρεί πατριώτες και εθνικιστές με το μέρος του. Και όλοι αυτοί είναι στην ουσία κρατιστές με τους οποίους θα πρέπει να είναι πολύ υποκριτής ο αναρχικός που θα δεχτεί να φάει μαζί τους. Εκτός κι αν λέει κάτσε να νικήσ(ουμε) και θα σας φάω τα λαρύγγια. Κι αν δεν το πει αυτό ο αναρχικός ο λενινιστής δίπλα του σίγουρα αυτό σκέπτεται!!! Ο εισοδισμός δηλαδή όπως τον βλέπω εγώ μέσω του αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα δημιουργεί πολύ επικίνδυνους συντρόφους. Και είναι ιστορικά πολύ αρνητικό να συναντηθείς στο μέτωπο απ'την ίδια πλευρά με τους εχθρούς σου. Ακόμα χειρότερα να το παίξεις επαναστατική πρωτοπορία, και καλά, όπου στο μέτωπο θα ενταχθούν στα τάγματα σου και εθνικιστές. Πως πολεμάς τους ΊΣΙΣ αποκλείοντας φασίστες αντι-ισλαμιστές; Δύσκολα πράγματα, όχι για όλους, για τους αναρχικούς είναι δύσκολα. Για όλους τους άλλους τα μέσα αγιάζονται με συνοπτικές διαδικασίες. Και στο Β'ΠΠ έτσι βρέθηκαν και οι κομμουνιστές να πολεμούν χέρι χέρι με τους Αμερικάνους και τους Άγγλους, και τελικά νίκησαν όλοι οι ιμπεριαλιστές εκτός των Γερμανών. Ευτυχώς δηλαδή, εκτός κι αν ήσουν θύμα των Άγγλων, και πολλοί πατριώτες ήταν. Δε γελάω ψηφιακά, μόνος μου εδώ ότι θέλω κάνω. Αλλά πολύ μπέρδεμα ρε αδερφάκι μου.

Με το επαναστατικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο τα πράγματα δεν είναι ίδια, είναι εν γνώση τους όλων ότι είσαι ενάντια στον καπιταλισμό. Αν πάνε να χτίσουν δηλαδή στα μουλωχτά έναν κρατικό καπιταλισμό θα τους φάει το μαύρο σκοτάδι. Δεν υπάρχει καμιά υποκρισία στην μέση!

Άλλο ένα σημείο που ήθελα να θίξω, λέει ένας κακόβουλος και κακοπροαίρετος πρώην αναρχικός (γκούχ .. γκουχχ..) ότι κάθε φορά που κάνει κριτική στους αναρχικούς του παρουσιάζονται διάφοροι αναρχικοί με διαφορετικές στοχεύσεις και τακτικές, από διάφορες πλευρές, και ζαλίζεται το καημένο το Σταλινόπουλο. Είναι αλήθεια, έχει δίκιο, γιατί οι αναρχικοί για να δράσουν πολιτικά δεν βασίζονται σε μια ομοιόμορφη σκληρή κεντρική θεώρηση από όπου θα προκύψει και θα στηριχθεί ο αντίλογος στην κριτική. Είναι πολύπλευρη η αντιμετώπιση της κριτικής. Είναι και θεωρητικά υπέρ της αποκέντρωσης και της οριζόντιας συνύπαρξης με την διαφορετικότητα (ακόμα και με την αγία ατομικότητα). Αυτό δεν σημαίνει ότι σε μιά συζήτηση με ένα συγκεκριμένο θέμα έχουν περισσότερα από ένα σκεπτικά δίκιο. Δίκιο έχει αυτός που παρέχει περισσότερα λογικά (κοινά αποδεκτά) επιχειρήματα τα οποία δεν ανατρέπονται από κάποια άλλα. Το ότι δεν καταγράφεται κάτω το σκεπτικό που προάγεται είναι θέμα οργάνωσης, αλλά θα είναι των συγκεκριμένων που οργανώθηκαν. Οι υπόλοιπο επιφυλάσσονται όταν δεν πήραν μέρος στην συζήτηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η συζήτηση γυρνάει πάλι απ'το μηδέν και ξαναγίνεται, γιατί τώρα υπάρχουν τα επιχειρήματα έτοιμα και συλλογικά διαμορφωμένα. (έτσι καμιά φορά βρίσκω κείμενα σε διεθνείς σελίδες/βιβλιοθήκες αναρχικών κομμουνιστών και απορώ πως βρέθηκαν εκεί και αν υπήρχε οργάνωση άραγε θα υπήρχε χώρος για την ανεδαφική κριτική ή θα έτρωγαν τσεκούρι). Θα χρειαζόταν μεγάλη και εντατική έρευνα να μπορέσει κάποιος να παρουσιάσει κάτι καλύτερο ώστε να μπορεί να ξανανοίξει μια συζήτηση που είχε κάποτε τελειώσει/καταλήξει.

Δηλαδή ο μόνος λόγος που δεν προκύπτει αναρχική κοσμοθεωρία έως σήμερα είναι επειδή δεν υπάρχει αρκετή οργάνωση στον παγκόσμιο αναρχικό χώρο να στηρίξει μια τέτοια διαδικασία. Αργά ή γρήγορα όμως τα ομοσπονδιακά εγχειρήματα θα ομοσπονδοποιηθούν διεθνώς και σε κάποια στιγμή η συζήτηση αυτή θα εξελιχθεί στο σημείο να γραφτεί ένα "κοινό αναρχικό μανιφέστο" που η "οργανωμένη πλειοψηφία" θα συμφωνεί (Τα εγχειρήματα του κομμουνιστή "Γιατί είμαι κομμουνιστής" /post/1563371/και του Ποζιτρόνιου σε διάφορες συζητήσεις (δείτε το "Ακου Σταλινικέ" post/1554497/ για παραπομπές, παραπέμπουν σε μια τέτοια διαδικασία η οποία δεν έχει γίνει από ομάδες αλλά ότι υλικό παράγεται και από όποιον παράγεται καλό κάνει. Εις βάρος όποιου δεν την κάνει ή είναι εναντίον της.). Οι ανοργάνωτες μειοψηφίες θα πρέπει να φέρουν επιχειρήματα προς το συγκεκριμένο ή να βγάλουν τον σκασμό. Αρκετά με την "πολυμορφία και την πολυτασικότητα". Γιατί και οι Μαρξικοί αν είχαν δίκιο ή όχι, αν υπερέχουν τα επιχειρήματα τους ή όχι θα είχε σημασία μόνο αν δεν είχε προκύψει το Λενινιστικό κόμμα να τα προάγει. Απλά εκεί δεν υπάρχει η κουλτούρα της διαλεκτικής και της σύνθεσης που έχουν καλλιεργήσει οι αναρχικοί. Εκεί ένα κόμμα είναι ορθόδοξο και όλοι οι άλλοι ρεβιζιονιστές, και δεν υπάρχει συζήτηση.

ΥΓ Όταν ακούω αυτό το "άντε για να τελειώνουμε με αυτό το θέμα" φοβάμαι ότι πλάκωσαν μπολσεβίκοι και θα μας οδηγήσουν στην Γκούλαγκ.

.

από @ 15/10/2016 1:57 πμ.


νομιζω οτι αυτο που συμβαινει ειναι πολυ προβληματικο.
καποιοι εχουν παθει ιδρυματισμο στην ιντερνετικη συζητηση.
δεν ειναι τυχαιο οτι η πλειοψηφια των συνελευσεων γινεται σε μισοαδεια αμφιθεατρα και αιθουσες,ενω μια απλη συζητηση στο ιντι φτανει τα 100+ ποστ για πλακα.
καλο το μεσο για ενημερωση,συζητηση,προπαγανδιση,αλλα με μετρο.
Οι πραγματικοι αγωνες ειναι εκει εξω.οι χρησιμες συζητησεις γινονται προσωπο με προσωπο και χωρις τον φοβο και την καβατζα της ανωνυμιας.
ειχα γραψει και εδω μεσα οταν ημουν υπερ στο να μην κλεισει η στηλη με τις συζητησεις,ακομα το πιστευω αλλα κατι πρεπει να αλλαξει.
δεν γινεται μεσα απο μια συζητηση που διχαζει να ξεπηδαει αλλο ενα θεμα που μονο σκοπο εχει τη διασπαση παλι.

από Amfitheatrika 15/10/2016 2 μμ.


Δεν έχουμε όλοι την πολυτέλεια της άμεσης πρόσβασης σε αμφιθέατρα, λόγο κόστους και απόστασης. Και τα θεωρητικά θέματα δεν έχουν λόγο να γίνονται από κοντά, δεν είναι κάποιο μυστικό που φανερώνει την δράση και την εμπλοκή. Δεν υπάρχει ολοκληρωτισμός, υπάρχει τάση προς αυτόν. Μην αρχίσετε μερικοί με την ψύχωση ότι μπαίνοντας σε ένα βιβλιοπωλείο και παραγγέλλοντας βιβλία αναρχικών φακελώνεσαι. Αν μιλάς για αθηναϊκά αμφιθέατρα είναι καλό που ενημερωνόμαστε όλοι για κάποιες λεπτομέρειες αλλά αν θυμάμαι καλά για πάνω από ένα εξάμηνο έπαιζε μια κατάληψη με πολύ στενό πλαίσιο κι όποιοι δεν το αποδεχόντουσαν έφευγαν δαρμένοι. Αν μιλήσουμε για πόλωση και διάσπαση να μιλήσουμε για το ποιοι δέρνουν και ποιοι τρώνε ξύλο; Η συζήτηση του θέματος στο ίντιμ. ήταν το πρόβλημα κι όχι το ίδιο το φαινόμενο; Θα είχε κουκουλωθεί το ζήτημα δηλαδή από την Αθηναϊκή ελίτ. Αλλά δεν είδα και κάποιο απολογισμό από κοντά των σοβαρών να μιλήσουν και σε εμάς παραέξω. Άρα τι λες, αν θες αναρχία κατέβα στις μεγαλουπόλεις;
Εγώ δεν βλέπω κάτι να διχάζει, εγώ βλέπω μια σαθρή θέση και μια σαθρότερη κριτική. Γιατί τον ντόπιο ιμπεριαλισμό προς τρίτους, εργάτες άλλων χωρών, και αν θα πρέπει να στραφούμε ενάντια σε αυτόν τον ιμπεριαλισμό ούτε τον ακούμπησε η κριτική από τα πάνω. Γιατί έχει διαφορά ο ιμπεριαλισμός από την οπτική του θύματος και από αυτή του θύτη. Για τον ναύτη από την Καμπότζη εγώ είμαι απ'την πλευρά του καπετάνιου και εφοπλιστή, δεν έχω φροντίσει να παλέψω μαζί με τον Καμποτζιανό ναύτη, ούτε καν με τον Αιγύπτιο ψαρά. Άρα με παίρνει να εμπλακώ στον αντιμπεριαλισμό, είναι το ταξικό μου χρέος. Για τον ιμπεριαλισμό των άλλων θα δράσω αλληλεγγυα με τους συντρόφους ειρηνιστές στην χώρα των ιμπεριαλιστών. Τόσο ως προς τον εθνικό όσο και προς τον οικονομικό ιμπεριαλισμό νόμιζα ότι είμαστε ειρηνιστές. Όχι για μια ειρήνη συνθηκολόγησης ανταγωνιστικής βίας, αλλά ειρήνη εξίσωσης, αταξική, διεθνιστική ειρήνη, χωρίς κράτη και σύνορα.
Όποιος έχει επιχειρήματα δεν φοβάται την συζήτηση πουθενά, ούτε την αποφεύγει. Δωρεάν είναι ο χώρος για την κατάθεση θέσεων, απόψεων, κριτικής, ανταλλαγής.


Υπάρχει και μια άλλη σχετική συζήτηση εδώ στο indy με παρόμοιο θέμα. Από εκείνη τη συζήτηση παραθέτω κάποιες θέσεις που εκφράστηκαν (δικές μου και άλλων), συγκεντρωμένες σε μια τελική δική μου τοποθέτηση επί του ενδιαφέροντος αυτού θέματος:

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

Ο ιμπεριαλισμός είναι γαλλικός νεολογισμός που πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Αντίστοιχα στα νεοελληνικά θα μπορούσε να μεταφραστεί ως "αυτοκρατορισμός". Γενικός ορισμός του ιμπεριαλισμού:

-Ο ιμπεριαλισμός αποτελεί πολιτική επέκτασης της εξουσίας που ασκείται σε ξένες οντότητες ως μέσο απόκτησης και/ή διατήρησης μιας αυτοκρατορίας, ή αλλιώς

-Ο ιμπεριαλισμός είναι η τάση μιας οντότητας να επεκτείνει την εδαφική της ή την οικονομική της ή την πολιτική της επιρροή (ή και όλα αυτά μαζί) σε βάρος άλλων οντοτήτων, χρησιμοποιώντας είτε τη στρατιωτική της υπεροχή, είτε την οικονομική της υπεροχή (ή και τα δύο μαζί).

Στα πλαίσια αυτού του γενικού ορισμού συμπεριλαμβάνονται όλα τα είδη αυτοκρατορισμού όπως εμφανίστηκαν από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένου και του λενινιστικού ιμπεριαλισμού που εξειδικεύεται στην καπιταλιστική θέσμιση των σημερινών κοινωνιών.

Ο σχολιαστής με το ψευδώνυμο "φ@σιστοφάγος" αναφέρει ορθώς ότι ο λενινιστικός ιμπεριαλισμός είναι ένα στάδιο του καπιταλισμού (το τελευταίο) και σαν τέτοιος αφορά τους λενινιστές αναλυτές, όχι τους αναρχικούς. Οι λενινιστές και γενικότερα οι μαρξιστές πιστεύουν στην "ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών" προκειμένου η κοινωνία να οδηγηθεί με ντετερμινιστική ακρίβεια στην προλεταριακή επανάσταση. Άρα λοιπόν, για τους λενινιστές ο ιμπεριαλισμός σηματοδοτεί το "πράσινο φως" για την έναρξη της επαναστατικής τους διαδικασίας.

Οι αναρχικοί αντίθετα, πολεμούν τον καπιταλισμό σε οποιοδήποτε στάδιο και δεν περιμένουν να "ωριμάσει" για να τον ανατρέψουν. Όποτε μπορούν, όποτε το θέλουν οι καταπιεσμένοι, ξεκινά η κοινωνική επανάσταση. Κατ' άλλους αναρχικούς η επανάσταση ξεκινά από τη στιγμή που εφαρμόζεται εξουσία, σύμφωνα με το διαλεκτικό νόμο δράσης-αντίδρασης. Γι' αυτό στο αναρχικό λεξιλόγιο δεν υπάρχει "ιμπεριαλισμός" ούτε η θεωρία των σταδίων.

Το βασικό λοιπόν χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού είναι η επέκταση της εξουσίας μιας ισχυρής οντότητας εις βάρος άλλων οντοτήτων. Οι αναρχικοί ως αντιεξουσιαστές, δηλαδή ως αξιακά πολέμιοι κάθε μορφής εξουσίας, δεν έχουν κανένα λόγο να υιοθετήσουν τη λενινιστική αντι-ιμπεριαλιστική λογική και ό,τι αυτή συνεπάγεται, μιας και η έννοια της αντιεξουσίας είναι γενικότερη, ορθότερη και υπερκαλύπτει την έννοια του λενινιστικού αντι-ιμπεριαλισμού. Τέλος ο "φ@σιστοφάγος" κάνοντας μια σύνοψη όλων των παραπάνω αναφέρει ότι όσο κι αν προσπαθεί να μπουρδουκλώσει την αντικειμενική πραγματικότητα ο (αντι)διαλεκτικός υποκειμενισμός, τα συμπεράσματα είναι σαφή:

1. Όσοι πολεμούν τον ιμπεριαλισμό, είτε με την έννοια του Λένιν είτε με οποιανδήποτε άλλη έννοια, αντιλαμβάνονται τον αντίπαλό τους ως τον καπιταλισμό ή την αστική τάξη ή τη διεθνή αστική τάξη από τη θέση μιας διαφορετικής, "καλύτερης" κατα τις προσδοκίες τους εξουσίας.

2. Όσοι πολεμούν συνολικά την εξουσία αντιλαμβάνονται τον ιμπεριαλισμό, την αστική τάξη ή την οποιαδήποτε άρχουσα τάξη/ομάδα/κόμμα/ιδεολογία σαν αντίπαλο με διαφορετικά πρόσωπα. Αν -κατα την ανάλυση ορισμένων- αυτό το πρόσωπο ονομάζεται "ιμπεριαλισμός" και πάλι οι αναρχικοί το πολεμούν ακόμα κι αν δεν το ονομάζουν έτσι.

Εν κατακλείδι:

Το να αντιμάχεται κανείς μόνο τον ιμπεριαλισμό από αναρχικής σκοπιάς σηματοδοτεί τη μερικότητα του αγώνα άρα το ρεφορμισμό. Οι οπαδοί του εξουσιαστικού "κομμουνισμού" θεωρούν ότι ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι συνολικός άρα επαναστατικός.

Συμφωνούμε ότι διαφωνούμε, καλό σας σαββατοκύριακο και ξύλο στους ναζί.

ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας είναι ο εθνικός και απελευθερωτικός αγώνας που έχει ως στόχο του την απελευθέρωση ενός έθνους από ξένο ζυγό.

Τις ενστάσεις που έχουμε οι αναρχικοί για την έννοια του έθνους τις ανέλυσε ο "φ@σιστοφάγος" ως εξής:

Το "έθνος" με τη σημερινή του έννοια (κατά τον Όμηρο σήμαινε "ακαθόριστο σύνολο") είναι ένα εξουσιαστικό σκιάχτρο που έστησαν οι αστοί για να αντικαταστήσει τη χρεοκοπημένη έννοια της θρησκείας και της υποταγής στο μονάρχη, έννοιες που με τη σειρά τους είχαν επινοήσει οι φεουδάρχες προκάτοχοί τους.

Οι άνθρωποι έχουν κάποια πολιτιστικά χαρακτηριστικά όπως η γλώσσα, οι τέχνες, τα έθιμα κλπ. τα οποία η έννοια του "έθνους" επιχείρησε να οικειοποιηθεί και τελικά να καταστείλλει.

Γιατί λοιπόν ένας ηπειρώτης (σ.σ. βλαχόφωνος) κι ένας κρητικός να ανήκουν στο ίδιο έθνος, όταν τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά του πρώτου είναι εντελώς διαφορετικά από του δεύτερου; Γιατί -για παράδειγμα- οι βούλγαροι και οι μασεντόνσκι είναι διαφορετικά έθνη όταν τα πολιτιστικά τους χαρακτηριστικά και η γλώσσα μοιάζουν περισσότερο απ' ότι μοιάζουν σε 2 διαφορετικές περιοχές της βουλγαρίας; Επειδή πολύ απλά έτσι θέλουν οι εξουσιαστές τους. Δεν υπάρχει καμία άλλη εξήγηση για το "έθνος". Οι πολιτιστικές διαφορές που εντοπίζονται ανάμεσα στους "αλλοεθνείς" είναι πιθανό να εντοπίζονται εξίσου ή και περισσότερο και στους "ομοεθνείς". Κι όπως κάθε είδους διαφορετικότητα, έτσι και οι πολιτιστικές θα πρέπει να γίνονται σεβαστές απ' όλους.

 

Όταν βλέπουμε να καταπιέζεται πολιτιστικά μια κοινωνία, είτε πρόκειται για την  απαγόρευση της κουρδικής γλώσσας, είτε για τον "τρομοκρατικό" χαρακτηρισμό των παλαιστινίων, είτε για την απαγόρευση θεατρικών παραστάσεων λόγω Ξηρού, αυτό που βλέπουμε είναι οι εκφάνσεις του φασισμού (δημοκρατικού και μη) και δικαίως εξεγειρόμαστε εναντίον του.

Για τους αναρχικούς λοιπόν δεν υπάρχει "εθνικοαπελευθερωτικός" αγώνας, υπάρχει κοινωνικός απελευθερωτικός αγώνας, ο οποίος για να είναι τέτοιος θα πρέπει να αφορά σε όλα τα επίπεδα καταπίεσης, είτε πολιτιστικό, είτε ταξικό, είτε έμφυλο κ.ο.κ. Δε νοείται απελευθέρωση όταν αυτή δεν αφορά συνολικά στην απελευθέρωση του υποκειμένου της.

Εδώ θέλω να τονίσω την άποψή μου ότι ως αναρχικές/οι επιβάλλεται να υπερασπιζόμαστε με πάθος τη διαφορετικότητα των πολιτιστικών χαρακτηριστικών (γλώσσα, ήθη, έθιμα) των κατά τόπους ανθρώπινων κοινοτήτων (εκτός από αυτά που είναι προδήλως εξουσιαστικά όπως για παράδειγμα η "παραδοσιακή" καταπίεση των γυναικών), κόντρα στις παγκοσμιοποιητικές καπιταλιστικές επιταγές να γίνουμε όλες και όλοι ίδιοι και να μετατραπούμε σε μια άμορφη, ομοιγενή, εύπλαστη ανθρώπινη μάζα, που θα μπορεί εύκολα να άγεται και να φέρεται κατά το δοκούν. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι, όχι όμως ίδιοι (ευτυχώς)! Οι αναρχικές/οι πρέπει να υπερασπίζονται με πάθος το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων να μπορούν να γεννιούνται, να μεγαλώνουν, να ζουν ευτυχισμένοι και να πεθαίνουν στα πατρογονικά τους εδάφη με τα ξεχωριστά δικά τους ήθη και έθιμα, εφόσον το επιθυμούν, χωρίς να εξαναγκάζονται να μετακινούνται-μεταναστεύουν μαζικά για να επιβιώσουν λόγω των καταστροφικών επιπτώσεων που προκαλεί ο καπιταλισμός στους τόπους τους (πόλεμοι, καταπίεση, φτώχεια, πείνα κ.ο.κ.). Φυσικά και η ελεύθερη μετακίνηση ή/και η μετανάστευση των ανθρώπων είναι και αυτό ένα αναφαίρετο δικαίωμά τους.

Επίσης για το κατά πόσο μπορεί ένας αποκλειστικά εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας να είναι ταξικά χειραφετημένος, αντικαπιταλιστικός, ακηδεμόνευτος κ.λ.π., γράφει ο σχολιαστής με το ψευδώνυμο "Πάντα Μαλατέστα" (το "αποκλειστικά" είναι δική μου πρόσθεση):  

1. Ένας αποκλειστικά εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας δεν μπορεί να είναι ταξικά χειραφετημένος, διότι το υποκείμενο του είναι διαταξικό, ο ονομαζόμενος και "λαός" ή "πολίτης".

2. Ένας αποκλειστικά εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας δεν μπορεί να είναι αντικαπιταλιστικός, διότι το υποκείμενο του είναι διαταξικό, ο ονομαζόμενος και "λαός" ή "πολίτης".

3. Ένας εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας μπορεί να ακηδεμόνευτος, αν μπορεί να διαθέσει τους πόρους και τα μέσα να διεξάγει τον πόλεμο.

4. Ένας αποκλειστικά εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας μπορεί να μην είναι αντι-ιμπεριαλιστικός, αν ο "κατακτητής" δεν είναι ιμπεριαλιστική δύναμη (με τη λενινιστική έννοια μιλώντας) και αν οι άλλοι ιμπεριαλιστές δε χώνουν τη μύτη τους στην περιοχή που αυτός διεξάγεται.

Εγώ προσθέτω τα εξής. Κάθε εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα έχει ένα πρωταρχικό αντιεξουσιαστικό χαρακτηριστικό, αυτό του αγώνα για την απελευθέρωση από έναν ξένο ζυγό, χωρίς όμως αυτό να αρκεί για να καθορίσει τη συνολική φύση και πορεία του. Συνήθως όμως τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα δε είναι "σκέτα", αλλά συνοδεύουν τον αγώνα τους κατά του ξένου ζυγού με σαφείς θέσεις που ξεκαθαρίζουν το συνολικό χαρακτήρα του κινήματός τους. Αν ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα παράλληλα με τον αγώνα του για την απελευθέρωση από έναν ξένο ζυγό, έχει σαφή αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό και σαφή ελευθεριακά προτάγματα στον τρόπο δόμησης της κοινωνίας που οραματίζεται, τότε ναι, αυτό είναι ένα κίνημα που μπορεί να υποστηριχτεί κριτικά από τους αναρχικούς. Τέτοια κινήματα που υποστηρίζονται (κριτικά πάντα) από αναρχικές/ούς είναι για παράδειγμα το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των ζαπατίστας, πιο πρόσφατα των κούρδων στη Rojava κ.α. Ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα μπορεί όμως να έχει για παράδειγμα και ξεκάθαρα εθνικιστικές θέσεις (π.χ. αλβανικός εθνικός απελευθερωτικός στρατός- UCK), οπότε σε τέτοιες περιπτώσεις προφανώς και δε μιλάμε για καμία υποστήριξη. 

 


.... διαδικαστικά δηλαδή δεν θα ήταν σωστό να επανατοποθετηθώ και να σχολιάσω τα παραπάνω. Θα περιμένω να ολοκληρωθεί κάπως ο κύκλος της συζήτησης αφού βγουν κάποιοι και υπερασπίσουν τον αντι-ιμπεριαλισμό. Γιατί εκτός του σχολίου για τους ντόπιους ιμπεριαλιστές δεν παρουσιάζεται κανείς να στηρίξει πολιτικά την θέση μας σαν αντι-ιμπεριαλιστές.

από @ανοργανωτη μειοψηφια 17/10/2016 8:13 μμ.


γραφεις:

->... Οι ανοργάνωτες μειοψηφίες θα πρέπει να φέρουν επιχειρήματα προς το συγκεκριμένο ή να βγάλουν τον σκασμό...<-

οσο περισσοτερο γραφεις και γραφετε - ξερεις εσυ - τοσο περισσοτερο αποκαλυπτεται το εννοιολογικο μανιπουλαρισμα σας. Εμεις, οι ανοργανωτες μειοψηφιες, αξιοποιουμε αλλιως τις "εννοιλογησεις σας". Εκτυπωνουμε τα κειμενα, μαζευομαστε με συναγωνιστες/συντοροφους/φιλους, και αναλυουμε σε πραγματικο χωρο και χρονο, αυτα που γραφεις. Τα διαλυουμε και τα αποδομουμε ενα προς ενα, μαζι με πραγματικους ανθρωπους σε πραγμτικες "συγκεντρωσεις".

Οντως το ιντι εχει γινει για μας, τις αναργανωτες μειοψηφιες, πρωτη πηγη πολιτικου υλικου και αφορμη για ιδεολογικη δουλεια σε πραγματικους ανθρωπους. Εσυ ομως δεν εισαι εκει , χαχαχα. Γραφε και γραφτε, οσο περισσοτερο γινεται. Και απο οτι ξερω, εχει γινει ... μοδα, αυτος ο τροπος αξιοποιησης του ιντι. Εδω ειμαστε και περιμενουμε...

από Πολυτασικός 17/10/2016 10:16 μμ.


Γράφει ο Γιαννίρης: "Είναι πολύπλευρη η αντιμετώπιση της κριτικής." Λάθος, δεν είναι πολύπλευρη, πολύμορφη είναι.

Γράφει πιο κάτω: "Αρκετά με την "πολυμορφία και την πολυτασικότητα"."

Η πολυμορφία του έφταιξε; Ας αφήσει ήσυχη την πολυμορφία/πολυτασικότητα. Η πολυμορφία ειναι μια πρόταση και πειραματισμός, με κύρια σημεία τον αφορμαλισμό, τις ομάδες συγγένειας  και την συνεχή αναρχική εξέγερση πάνω σε μία συσπειρωμένη αναρχική πολυμορφική πλατφόρμα. Κυρίως όμως είναι αναστοχασμός.

Παραθέτω αποσπάσματα κειμένων που αποδεικνύουν την αναγκαιότητα της πολυμορφίας:

1. "Σε σχέση με την κοινωνική δράση δεν είμαστε εμείς που ανακαλύψαμε την πολυμορφία της."

(ΓΙΑ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ)

http://www.anarchy.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=201

2. "Έχουμε τονίσει ότι δεχόμαστε οποιονδήποτε αντίλογο ή αντιπαράθεση,ακόμα και σύμπραξη με οποιαδήποτε διαφορετική τάση,μιας και αυτό είναι που συμβάλλει στην πολυμορφία και στην αποτελεσματικότητα του αγώνα."

(Σύμπραξη Αναρχικών Μηδενιστών Χαοτικών πλ.Όλγας)

http://lykoitounotou.blogspot.gr/2015_06_01_archive.html

3. "Βεβαίως η ιδέα της πολυμορφίας-πολυτασικότητας δεν ήρθε ως απομηχανής θεός, άρχισε να διευρύνεται μετά το κάλεσμα του μαύρου Δεκέμβρη. Έιναι μια πρόταση και πειραματισμός, όπως ακριβώς ειπώθηκε, με τα κύρια σημεία τον αφορμαλισμό, τις ομάδες συγγένειας  και την συνεχή αναρχική εξέγερση πάνω σε μία αναρχική πολυμορφική πλατφόρμα."

(Ατομικότητες για την διάχυση του αρνητικού)

https://athens.indymedia.org/post/1559313/


Βρε καλώς την τάση, την πολύμορφη την ιδεαλιστική. (πως λέμε τα παιδιά τα ζουμπουρλούδικα)

 

Aν η πραγματικότητα είναι μία, δεν είναι δύο ή και περισσότερες, και αν προκύπτει ορθή και λογική ανάλυση σε συλλογικό επίπεδο, δύσκολα να απέχει η συλλογική συνείδηση από την πραγματικότητα (εκτός κι αν μιλάμε για Λενινιστές που αυτοπαραμυθιάζονται εδώ κι έναν αιώνα - παρά λίγο). Αν η ανάλυση της πραγματικότητας είναι κοινή, οι προτάσεις για την απόπειρα να αλλάξει αυτή πάλι με κοινές αρχές, στόχους, σκοπούς, και μέσα, πάλι θα είναι κοινές., Κάποιες θα προαχθούν σαν καλύτερες από άλλες. Άρα η πραγματικότητα με την πολυμορφία μοιάζουν αντιφατικές. Η πολυμορφία θα ήταν δικαιολογημένη ως προς την πολλαπλότητα της πραγματικότητας. Άρα μιλάμε για ιδεαλισμό ολκής! Συνεπέστατος βέβαια ο ατομισμός με τον ιδεαλισμό, όσο και ο υλισμός με τον συλλογικό "λόγο". Αν η συλλογική διαδικασία ανάλυσης είναι πραγματικά οριζόντια, ισότιμη ως προς τους συμμετέχοντες, ελευθεριακή συζήτηση όπως λέμε εμείς οι κομμουνιστές, τότε η σύνθεση που προκύπτει είναι η πλησιέστερη αντίληψη της πραγματικότητας.

Αν όπως προανέφερα, οι αρχές, οι στόχοι, οι σκοποί, τα μέσα είναι κοινά, τότε η δράση είτε είναι η ορθότερη είτε θα είναι λανθασμένη ή χειρότερη. Ούτε στην δράση δεν στέκει η πολυμορφία, εκτός κι αν σκοπίμως δεν επιλέγεις τον πιο σωστό δρόμο για να φτάσεις κάπου. Ατομικό σου δικαίωμα, αλλά συλλογικά εμείς που θα συμφωνούμε ένα τρόπο δράσης θα έχουμε, αφού συζητήσουμε επαρκώς και καταλήξουμε στα κοινά συμπεράσματα. Ο κομμουνισμός με τον διαλεκτικό υλισμό δεν μπορούν ποτέ να πάρουν διαζύγιο, ασχέτως του Λενινιστικού ιδεαλισμού και του ατομικού τσαρλατανισμού του κάθε θεωρητικού. Βέβαια το ίδιο κάνω κι εγώ τώρα αλλά το αναγνωρίζω και περιμένω την σωστή προϋπόθεση ώστε να μπορούμε να λειτουργήσουμε συλλογικά εμείς οι υλιστές κομμουνιστές. Και για να διαμορφωθούν τέτοιες προϋποθέσεις έχουμε πολλή δουλειά ακόμα μπροστά μας.

Μια αθώα απορία όμως, αφού το νήμα είναι για τον ιμπεριαλισμό η παρατήρηση για την πολυμορφία από που προκύπτει; Τρέχει κανένα φίλτρο στο ((i)) με την "πολυμορφ*" και τρέχει το ιερατείο να ψάλει; Εγώ τουλάχιστον είμαι άπιστος και άθεος πάτερ, ούτε θεός ούτε αφέντης που λέμε εμείς οι κομμουνισταί!

από Κοινό μας μέσο ο πολύμορφος αγώνας. 18/10/2016 12:11 μμ.


"Aν η πραγματικότητα είναι μία, δεν είναι δύο ή και περισσότερες, και αν προκύπτει ορθή και λογική ανάλυση σε συλλογικό επίπεδο, δύσκολα να απέχει η συλλογική συνείδηση από την πραγματικότητα (εκτός κι αν μιλάμε για Λενινιστές που αυτοπαραμυθιάζονται εδώ κι έναν αιώνα - παρά λίγο)."

Ανιστόρητη μεταφυσική κουταμάρα που παρακάμπτει την υλική πραγματικότητα με τα επιμέρους στοιχεία της, με τα διαφορετικά συμφέροντα, ισχύ κ.ο.κ που προκύπτουν από τη διαφορετική θέση, βιώματα κ.ο.κ με αποτέλεσμα τη διαφορετική ερμηνεία. Παράδειγμα: Σκουριές. Δες τη θέση του "ταξικού κινήματος" ενάντια στο ορυχείο και τη θέση του συνδικαλιστή εργάτη της ΑΚ υπερ του ορυχείου. Κι αυτός να υπερασπιστεί τα "εργατικά συμφέροντα πρώτα και πάντα" ήθελε...

"Αν η ανάλυση της πραγματικότητας είναι κοινή, οι προτάσεις για την απόπειρα να αλλάξει αυτή πάλι με κοινές αρχές, στόχους, σκοπούς, και μέσα, πάλι θα είναι κοινές., Κάποιες θα προαχθούν σαν καλύτερες από άλλες. Άρα η πραγματικότητα με την πολυμορφία μοιάζουν αντιφατικές."

Εξαρτάται από τα βάθος της ανάλυσης και το επίπεδο αφαίρεσης της. Με βάση και το σημείο ένα, είναι προφανές ότι ως "αντικαπιταλιστές" μπορεί όλοι να είμαστε ενάντια στον καπιταλισμό (να το κοινό), αλλά επειδή δε βιώνω την αδικία με ίδιο τρόπο, να επιλέγω τον τρόπο που αντιστοιχεί  στη δική μου θέση, ικανότητα, ιδιοσυγκρασία, όσο και στην τακτική του αντιπάλου κ.τ.λ. Κοινός ο αγώνας, διαφορετικές οι μορφές. Άρα μόνο πολυμορφικά μπορεί να είναι κοινός ο αγώνας, καθώς ο αγωνιστικός μονισμός που δεν περιλαμβάνει την πολυμορφικότητα, (που δεν έρχεται σε αντίθεση με τον κανόνα της συνάφειας μέσων -σκοπών) είναι απλά μικροαστικός ελιτίστικος συντεχνιασμός...Κοινώς, την πάρτη μας, εμείς οι ειδικοί....

"Αν η συλλογική διαδικασία ανάλυσης είναι πραγματικά οριζόντια, ισότιμη ως προς τους συμμετέχοντες, ελευθεριακή συζήτηση όπως λέμε εμείς οι κομμουνιστές, τότε η σύνθεση που προκύπτει είναι η πλησιέστερη αντίληψη της πραγματικότητας."

Ιδεαλιστική θέση η οποία θεωρεί ότι η πραγματικότητα είναι η αντίληψη που το υποκείμενο έχει γι' αυτή. Αν όλοι δηλαδή αποφασίσουμε ομόφωνα, οριζόντια κι όλα τα ωραία που μας λέει ο Proletired ότι οι Σκουριές είναι επωφελής για εμάς, τότε το ορυχείο ως δια μαγείας θα πάψει να είναι ρυπογόνο και να καταστρέφει το περιβάλλον.Μπορούμε βέβαια να αποφασίσουμε οριζόντια και ομόφωνα ότι και η γη δεν κινείται...

"Αν όπως προανέφερα, οι αρχές, οι στόχοι, οι σκοποί, τα μέσα είναι κοινά, τότε η δράση είτε είναι η ορθότερη είτε θα είναι λανθασμένη ή χειρότερη. Ούτε στην δράση δεν στέκει η πολυμορφία, εκτός κι αν σκοπίμως δεν επιλέγεις τον πιο σωστό δρόμο για να φτάσεις κάπου."

Προφανώς ο "κομμουνιστής" proletired δεν αντιλαμβάνεται ότι από τη στιγμή που μιλά για "κοινά μέσα" και όχι για "κοινό μέσο" υιοθετεί πλήρως αν και υπόρρητα την αρχή και την πραγματικότητα της πολυμορφίας μέσα στον κοινό αγώνα....Πιο ασυνάρτητος πεθαίνεις....

"Ατομικό σου δικαίωμα, αλλά συλλογικά εμείς που θα συμφωνούμε ένα τρόπο δράσης θα έχουμε, αφού συζητήσουμε επαρκώς και καταλήξουμε στα κοινά συμπεράσματα. Ο κομμουνισμός με τον διαλεκτικό υλισμό δεν μπορούν ποτέ να πάρουν διαζύγιο, ασχέτως του Λενινιστικού ιδεαλισμού και του ατομικού τσαρλατανισμού του κάθε θεωρητικού."

Εμείς αποφάσισαμε συλλογικά, υλιστικά και διαλεκτικά και φτάσαμε στο κοινό συμπέρασμα ότι ο κοινός μας τρόπος δράσης θα είναι η πολυμορφία του αγώνα. Τι έχεις να πείς γι' αυτό; Κι επειδή η απάντηση αν υπάρξει θα είναι εντελώς γιούχου, τονίζω ότι μπορεί ο κομμουνισμός όντως να μην παίρνει διαζύγιο από το διαλεκτικό υλισμό, όμως οι "κομμουνιστές" σαν του λόγου σου, μπορούν μια χαρά...Κι όχι από απλά από τη διαλεκτική λογική, αλλά κι από την ίδια την κοινή λογική....

Σε αφήνω στο σισύφειο μαρτύριο σου, της δημιουργίας των προϋποθέσεων...Πρώτη προϋπόθεση να αρνηθείς τον εαυτό σου ως είναι....

υ.γ: Από που την έμαθες αυτή τη ζουμπουρλούδικη "υλιστική διαλεκτική" (εδώ κλαίμε από τα γέλια!!!); Από τον Κουϊντο; Οργανώστε κανά ντιμπέητ να ρθούμε κι εμείς γιατί υπάρχει  αδράνεια και στις θεατρικές εκδηλώσεις και μια καλή κωμωδία ή τραγωδία θα ήταν ανακουφιστική.  

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License