[Κύπρος] Ναι, ρε! Ομοσπονδία!

Το κυπριακό πρόβλημα αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα θέμα διαμοιρασμού της εξουσίας μεταξύ των πολιτικών ελίτ αλλά ταυτόχρονα και ένα πρόβλημα σύγκρουσης των εθνικιστικών ιδεολογιών. Ως αντιεξουσιαστές και αντιεξουσιάστριες θεωρούμε ότι η επίλυσή του μας αφορά, γιατί επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά μας, την κοινωνία και τις σχέσεις μας, την πολιτική δράση και τους αγώνες μας. Εναντιωνόμαστε στα συρματοπλέγματα που διαχωρίζουν το νησί, στα τείχη μεταξύ των ανθρώπων και στα εμπόδια που θέτει η ύπαρξη του Κυπριακού στην κοινωνική πρόοδο και στη ριζοσπαστική δράση. Αναγνωρίζουμε τις προοπτικές που θα δημιουργήσει η επίλυσή του, και την δυναμική που θα ανοίξει για την υπέρβαση της ηγεμονίας των εθνικιστικών ιδεολογιών, και την αναίρεση της γεωγραφικής διαίρεσης του νησιού.

Ναι, ρε! Ομοσπονδία!

Το κυπριακό πρόβλημα αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα θέμα διαμοιρασμού της εξουσίας μεταξύ των πολιτικών ελίτ αλλά ταυτόχρονα και ένα πρόβλημα σύγκρουσης των εθνικιστικών ιδεολογιών. Ως αντιεξουσιαστές και αντιεξουσιάστριες θεωρούμε ότι η επίλυσή του μας αφορά, γιατί επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά μας, την κοινωνία και τις σχέσεις μας, την πολιτική δράση και τους αγώνες μας. Εναντιωνόμαστε στα συρματοπλέγματα που διαχωρίζουν το νησί, στα τείχη μεταξύ των ανθρώπων και στα εμπόδια που θέτει η ύπαρξη του Κυπριακού στην κοινωνική πρόοδο και στη ριζοσπαστική δράση. Αναγνωρίζουμε τις προοπτικές που θα δημιουργήσει η επίλυσή του, και την δυναμική που θα ανοίξει για την υπέρβαση της ηγεμονίας των εθνικιστικών ιδεολογιών, και την αναίρεση της γεωγραφικής διαίρεσης του νησιού.

Το κυπριακό πρόβλημα μονοπωλεί τον πολιτικό λόγο και την πολιτική σκηνή του νησιού για δεκαετίες. Η ανάδυση των αλληλοσυγκρουόμενων εθνικισμών και η κατασκευή του Κυπριακού που τη δεκαετία του 1950 και μετά, ουσιαστικά σηματοδοτεί έναν αντιδραστικό κοινωνικό-πολιτικό σχηματισμό, μέσω της επιβολής ενός εθνοκεντρικού, συντηρητικού και φιλελεύθερου πολιτικού λόγου. Έτσι, παραγκωνίστηκαν οι εργατικές διεκδικήσεις και οι ταξικοί αγώνες της περιόδου του 1920-50, οδηγήθηκαν σε σύγκρουση οι δυο μεγαλύτερες πληθυσμιακά κοινότητες και σε περιθωριοποίηση, απομόνωση ή/και ενσωμάτωση οι υπόλοιπες. Παράλληλα, τα αιτήματα σύνδεσης με τις «μητέρες πατρίδες» και τους «εθνικούς κορμούς», της «Ενώσεως» από τη μια και του «Ταξίμ» από την άλλη, σταδιακά οδήγησαν στη δημιουργία και κυριαρχία στρατιωτικών και παραστρατιωτικών ομάδων, στις διακοινοτικές ταραχές, στους «θύλακες» και τελικά στο πραξικόπημα, την εισβολή και τη διχοτόμηση του νησιού.

Μετά την απογοήτευση του 2004 και του 2010 ακολούθησε μια στασιμότητα, όχι μόνο σε επίπεδο συνομιλιών, αλλά και σε επίπεδο δικοινοτικών και διακοινοτικών αγώνων. Παρόλα αυτά, κάποια κομμάτια της κοινωνίας συνέχισαν με συνέπεια να διεκδικούν κοινό χώρο προσβλέποντας σε ένα κοινό μέλλον. Οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων το 2011, το κίνημα του Occupy μεταξύ 2011-12 και πολλές κοινές αντιμιλιταριστικές, εκπαιδευτικές και περιβαλλοντικές δράσεις κράτησαν τις γέφυρες της επανένωσης ανοικτές. Σήμερα βρισκόμαστε στο μέσο διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού και ενδεχομένως λίγο πριν από μία πολύ κρίσιμη στιγμή που θα οδηγήσει είτε σε ένα ναυάγιο, είτε σε ένα προτεινόμενο σχέδιο που θα τεθεί σε δημοψήφισμα. Εμείς θεωρούμε πως έχουμε ευθύνη να πάρουμε δημόσια θέση απέναντι στους αντιομοσπονδιακούς, και να υποστηρίξουμε την ομοσπονδιακή επανένωση.

Πιστεύουμε πως η πολιτική επίλυση του κυπριακού προβλήματος στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη. Η ιστορική αποτυχία του ενιαίου κράτους με την επιβολή της πλειοψηφίας πάνω στη μειοψηφία στη βάση εθνοτικών κριτηρίων είναι ένα αδιέξοδο που όξυνε την αντιπαράθεση των δύο κοινοτήτων και που οδήγησε στη διαίρεση του νησιού. Η λογική της συνέχισης της στήριξης του ενιαίου κράτους οδηγεί στην αποδοχή τετελεσμένων γεγονότων και κατ’ επέκταση στη διχοτόμηση, ενώ ταυτόχρονα αδυνατεί να αντιληφθεί τα λάθη και τις αποτυχίες της πλειοψηφίας. Σε αντίθεση με τους θιασώτες -διαφόρων αποχρώσεων- του ενιαίου κράτους, εμείς θεωρούμε ότι «ρατσιστικό» είναι το ενιαίο κράτος, η αρχή της πλειοψηφίας και η αρχή του «ένας άνθρωπος, μία ψήφος», αφού πάντοτε οδηγεί στην περιθωριοποίηση των μειοψηφιών - όχι μόνο των εθνικών- και δημιουργεί πολιτικούς και κοινωνικούς αποκλεισμούς. Είναι καιρός η πλειοψηφική ε/κ κοινότητα να αναγνωρίσει από τη μια το προνόμιο που έχει να μονοπωλεί το «νόμιμο» κράτος τόσα χρόνια, και από την άλλη, την απομόνωση της τ/κ κοινότητας σε ένα καθεστώς που την καθιστούσε αόρατη στον παγκόσμιο χάρτη.

Υποστηρίζουμε την ΔΔΟ όχι ως ένα «οδυνηρό συμβιβασμό στον οποίο εξαναγκαζόμαστε για να γλυτώσουμε που τη διχοτόμηση» αλλά ως ιδεατή θεσμική λύση [Τραίνο, Βαγόνι 10o ,«Γιατί ακόμα και αν δεν υπήρχε ομοσπονδία θα έπρεπε να την εφεύρουμε»], γιατί αναγνωρίζει την ιστορική, γεωγραφική και πολιτική πραγματικότητα, δίνει αυτονομία στις κοινότητες, αλλά και κοινό χώρο συνύπαρξης για όσους και όσες δεν εντάσσονται ούτε αναγνωρίζουν τις εθνικές ταυτότητες, γιατί τότε θα έχουμε την ευκαιρία να επαναορίσουμε κατά κάποιο τρόπο την έννοια «της εαυτής» και «της άλλης», την έννοια των συνόρων και θα μπορέσουμε με αυτό τον τρόπο να δημιουργήσουμε νέες ταυτότητες. Ταυτότητες που δεν θα στηρίζονται στους αποκλεισμούς αλλά θα είναι σχεσιακές, αφού δεν θα λειτουργούν στη βάση διαχωριστικών δίπολων, αλλά θα διαμορφώνονται και θα μεταμορφώνονται στη βάση των σχέσεων και των επαφών που θα δημιουργούμε τόσο μεταξύ μας όσο και με τα πάντα γύρω μας.

Από την άλλη, δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση ότι με την λύση θα ξεπεραστούν ως διά μαγείας οι εθνοκοινοτικές διαφορές. Θεωρούμε ότι η λύση είναι κάτι περισσότερο και πέρα από μία υπογραφή. Είναι διαδικασία που προηγείται και έπεται της υπογραφής, και η οποία προϋποθέτει την ανάδειξη ενός άλλου αφηγήματος και κυρίως μιας άλλης πραγματικότητας που υπερβαίνει τα σύνορα και τον εθνοκεντρισμό. Η πολιτική επίλυση του κυπριακού προβλήματος θα αποτελέσει ένα ρήγμα στην κυρίαρχη τάξη πραγμάτων, πράγμα που θα μας επιτρέψει να βρεθούμε, να σκεφτούμε και να δράσουμε σε ένα άλλο πλαίσιο. Η διαίρεση δεν θα λειτουργεί πλέον ως ένα πρόσχημα για να δικαιολογηθεί οποιοδήποτε μέτρο στρέφεται ενάντια στα κοινά λαϊκά συμφέροντα και θα σταματήσει να υφίσταται το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, το νομικό σόφισμα στο οποίο στηρίζεται η δράση της ελληνοκυπριακής ελίτ από το 1964 και μετά. Η ενοποίηση του γεωγραφικού χώρου και το νέο πλαίσιο συνύπαρξης που θα δημιουργηθεί, θα διευκολύνει ταυτόχρονα τους κοινούς μας αγώνες, οι οποίοι θα ισχυροποιηθούν και θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί.

Πλέον, οι δυο κοινότητες στην Κύπρο θα έχουν περισσότερη ελευθερία και με δεδομένη τη μείωση της εξάρτησης της τ/κ κοινότητας από την Τουρκία, θα υπάρχει πιο πολύς χώρος για τη συγκρότηση κοινών, δικοινοτικών μετώπων υπεράσπισης της ανεξαρτησίας κόντρα στις «μητέρες πατρίδες», αλλά και στις βρετανικές βάσεις.

Η λύση του κυπριακού θα αποτελέσει την πιο μεγάλη ήττα του μιλιταρισμού και των θιασωτών του, οι οποίοι έβγαζαν τόσα χρόνια και πραγματικό οικονομικό κέρδος και πολιτική υπεραξία μέσα από τη συντήρηση μιας εμπόλεμης κατάστασης στο νησί. Πέρα, όμως, από την άμεση αποστρατικοποίηση της χώρας με την κατάργηση όλων των στρατών, πιο μακροπρόθεσμα θα μας δώσει εκείνο το πλαίσιο για να παλέψουμε ενάντια στη στρατικοποίηση που κυριαρχεί πλέον σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, στην πατριαρχία και τον σεξισμό πάνω στα οποία στηρίζεται αλλά και αναπαράγει ο μιλιταρισμός.

Ταυτόχρονα, ακόμα και αν τα εκπαιδευτικά συστήματα εξακολουθήσουν να είναι χωριστά, η επανένωση της χώρας θα δώσει την ευκαιρία να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος –και στο εσωτερικό των κοινοτήτων και μεταξύ τους- με στόχο μια παιδεία απελευθερωμένη από τον εθνικισμό, το ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τον ηγεμονικό λόγο της Εκκλησίας. Σε μία επανενωμένη χώρα, παροξυσμοί όπως η επιστολή της μάνας που ζητά την εξαίρεση του παιδιού της από την διδασκαλία τ/κ ποίησης, θα πέφτουν στο κενό, μιας και η καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης δεν θα είναι μόνο στόχος, αλλά και γενικευμένη ανάγκη.

Ο αγώνας για εκκοσμίκευση, όχι μόνο της παιδείας αλλά και όλων των επιπέδων του κράτους και της κοινωνίας, θα μπορεί πλέον να γίνεται από κοινού και ο κοσμικός χαρακτήρας της τ/κ κοινότητας θα αποτελέσει σημαντικό στήριγμα και για τους υπερασπιστές της κοσμικότητας στην ε/κ κοινότητα. Δηλώσεις που γίνονται συχνά από τον επικεφαλής της Εκκλησίας για θέματα φύλου και σεξουαλικότητας για παράδειγμα, θα κρίνονται σε επίπεδο ομοσπονδιακό και όχι μόνο στο εσωτερικό της ε/κ κοινότητας, και θα τυχαίνουν περαιτέρω κριτικής.

Οι αγώνες που δίνουμε ενάντια στην αποξένωση των κοινών, την υφαρπαγή γης και την καταστροφή του περιβάλλοντος θα γίνονται σε ένα άλλο, πιο ευρύ πλαίσιο. Πλέον, οι δράσεις ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή, για παράδειγμα στον Πενταδάκτυλο και στην Αντρολύκου, στην Καρπασία και στον Ακάμα, θα γίνονται ενιαία και θα έχουν τον ίδιο στόχο: τις νεοφιλελεύθερες, αντί- περιβαλλοντικές πολιτικές του ομόσπονδου κράτους ή επιχειρηματιών που θα έχουν την κάλυψη του κράτους.

Προσδοκούμε αυτούς τους αγώνες να τους δίνουμε από κοινού μαζί με, και για, όλους τους κατοίκους του νησιού, σε όποιο κρατίδιο και να ζουν, είτε τους αποκαλούν «λαθρομετανάστες» και «αθίγγανους», είτε «εποίκους» και «καλαμαράες». 

Η έννοια των «δικαιωμάτων» ήταν και θα είναι ένας από τους κεντρικούς, αν όχι ο κεντρικός άξονας στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Τόσο η απορριπτική όσο και η νεοφιλελεύθερη ομοσπονδιακή πτέρυγα εστιάζουν στο ατομικό δικαίωμα (κυρίως) της ιδιοκτησίας από την μία, και στα κοινά οικονομικά συμφέροντα που θα επιφέρει μια λύση από την άλλη. Σε αυτό το πλαίσιο, το κυπριακό πρόβλημα και η λύση του (ή μη), αναδύεται μέσα από οικονομικά συμφέροντα και μια νεοφιλελεύθερη λογική. Τα «κοινά» μας (Commons), όπως προωθούνται στην κοινωνία από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, προσφέρουν μια λύση βασισμένη στο ότι τα «κοινά» μας συμφέροντα μπορούν να είναι μόνο εκείνα τα συμφέροντα που είναι πρωτίστως οικονομικά. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στην περίπτωση των υδρογονανθράκων, των οποίων η εξόρυξη και η εκμετάλλευση παρουσιάζεται συστηματικά ως ο καταλύτης για την εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης από την μία, και ως το απόθεμα το οποίο θα μας βγάλει από την κρίση από την άλλη. Για εμάς, η έννοια του «κοινού», έχει να κάνει με ένα νέο φαντασιακό που δημιουργείται. Είναι ένα αμάλγαμα από ιδέες και συνειδήσεις, οι οποίες αναδύονται μέσα από μία νέα αντίληψη του «κοινού», γεωγραφικού, οικολογικού, ιστορικού, κοινωνικού και πολιτιστικού, τα οποία, αν και κάποια από αυτά υπήρχαν και πριν από το 1960, όπως οι κοινοί εργατικοί αγώνες και οι μαζικές απεργίες που κορυφώθηκαν το 1948, τώρα, αναβιώνουν ή δημιουργούνται από παλιές και νέες γενιές. Είναι αυτό το καινούργιο φαντασιακό που θεωρούμε ότι σταδιακά θα οδηγήσει στη συνύπαρξη των ανθρώπων τόσο μεταξύ της μίας κοινότητας με την άλλη, όσο και μεταξύ της ευρύτερης κοινωνίας με το φυσικό και αστικό της περιβάλλον.

Προφανώς, μετά τη λύση δεν θα περάσουμε σε μια μετά-κρατική κατάσταση. Θα συνεχίσουμε να ζούμε σ’ ένα κράτος, το οποίο θα λειτουργεί μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, θα καλείται να ανταποκριθεί μέσα σε συγκεκριμένες γεωπολιτικές συνθήκες και θα χρησιμοποιεί όλους τους μηχανισμούς που έχει στη διάθεσή του για να επιβάλει την εξουσία του στο εσωτερικό του. Ξέρουμε ότι θα χρειαστεί να δώσουμε αγώνες ενάντια στις πολιτικές τόσο του κεντρικού κράτους όσο και των κρατιδίων.

Και θα το κάνουμε, όλες και όλοι μαζί πλέον.

Νοέμβρης 2016,

Συσπείρωση Ατάκτων

https://syspirosiatakton.org/ 

από @ΕΝΩΣΗΣ 07/11/2016 3:24 πμ.


Με τουρκικα στρατευματα και με αποκομενες τις κοινοτητες, η διζωνικη ειναι δωσιμο τις κυπρου στον τουρκικο ισλαμοφασισμο

από ΧιΚ 07/11/2016 12:14 μμ.


Αν έμπαινες στον κόπο να διαβάσεις τι γράφουμε δεν θα κατέληγες σε τέτοιο συμπέρασμα. Αναφέρεται ξεκάθαρα στο κείμενο η αποστρατικοποίηση (άρα χωρις τουρκικά -και άλλα- στρατεύματα). Όπως και να έχει όμως, δεν προκύπτει απο πουθενά ότι ΔΔΟ συνεπάγεται παραμονή στρατευμάτων και αποκομένες κοινότητες (εκτός από την προπαγάνδα των εθνικιστών).

από @Τρότα 07/11/2016 7:05 μμ.


 Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά. Θα ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε… Άντε  να παραβλέψουμε ότι συζητάμε εδώ μέσα και επικροτούμε την δημιουργία αστικού κράτους (Ομόσπονδης Κύπρου) πάνω στα συντρίμμια ενός υφιστάμενου αστικού κράτους (της Κυπριακής Δημοκρατίας). Να παραβλέψουμε επίσης ότι  το κείμενο είναι σε απόλυτη σύμπνοια με τους νεοφιλελεύθερους, το κεφάλαιο και τα πλέον ανεπτυγμένα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά κράτη της γης που έχουν ξεσκιστεί στην προπαγάνδα υπέρ της ΔΔΟ, είτε μέσω των ΜΚΟ τους είτε μέσω των κρατικών θεσμών. Να παραβλέψουμε επίσης ότι το ρεζουμέ  του κειμένου είναι απαράλλαχτο με τις θέσεις της  κομματικής πλειοψηφίας της ε/κυπριακής δεξιάς (ΔΗΣΥ) και των σταλινικών (ΑΚΕΛ) που είναι και αυτοί ορκισμένοι ομοσπονδιακοί.  Εξάλλου η αλήθεια δεν κρίνεται από το ποιος την λέει…

 Προτείνεται  λοιπόν στο κείμενο, ένα κρατικό μοντέλο το οποίο θα περιχαρακώνει και θα κατοχυρώνει συνταγματικά τον (υφιστάμενο)  διαχωρισμό των ανθρώπων βάσει της εθνικής ταυτότητας , επειδή λέει θα έχουμε την ευκαιρία να επαναορίσουμε τότε  «την έννοια των συνόρων και θα μπορέσουμε με αυτό τον τρόπο να δημιουργήσουμε νέες ταυτότητες»!!!  Σε ένα νησί που μόνο σε μεγάλη κλίμακα και πολλά πίξελ το βλέπουμε στον χάρτη, η γεωγραφική -  διαίρεση που προτείνει η ΔΔΟ - σε 5 διοικήσεις (ομόσπονδη, ε/κ, τ/κ, ΟΗΕ και Βρετανικές Βάσεις) και ο διαχωρισμός ενός εκατομμυρίου ανθρώπων σε 3 κρατίδια (ε/κ, τ/κ, και ομόσπονδο) βάσει της εθνικής  ταυτότητάς του, θα οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο: γραφειοκρατία του κερατά, κρατισμός χωρίς προηγούμενο και κυρίως περισσότερη εθνοτική πόλωση (βλ. Βέλγιο).

 Η ομοσπονδία λέει στο κείμενο θα είναι η «μεγαλύτερη ήττα του μιλιταρισμού». Πού το είδατε αυτό ρε παιδιά; Ποιος είπε ότι δεν θα έχει στρατό το ομόσπονδο κράτος ή ποιος είπε ότι θα αποχωρήσουν τα ξένα στρατεύματα. ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ,  θα είναι και η ΔΔΟ… Επίσης με λύση ΔΔΟ, ριζώνουν ακόμη παραπάνω  οι ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ των Άγγλων για τις οποίες ούτε λέξη δεν υπάρχει στο κείμενο… (η ανάλυση κάπου μπάζει σύντροφοι)

 Με μια μονοκονδυλιά αφορίζεται το ενιαίο κράτος (που τα είδαμε και αυτού τα χάλια του) εις το όνομα της εθνοκεντρικότατης αλλά κατά τα άλλα ιδανικής ΔΔΟ  επειδή λέει η ε/κ πλειοψηφία επιβάλλεται στις μειοψηφίες. Και στην ΔΔΟ ο πρόεδρος της κεντρικής κυβέρνησης  πάλι θα είναι ε/κ και αυτό θα είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Όπως συνταγματικά κατοχυρωμένος και πάλι βάσει των εθνοτικών ποσοστών, (δηλαδή αν και όχι κατ’ αναλογία περισσότεροι ε/κ) θα είναι και ο αριθμός των υπαλλήλων του δημοσίου, των σωμάτων ασφαλείας κτλ που θα επανδρώνουν το ομόσπονδο κράτος.

  Υπάρχουν πολλά θέματα που  δεν θίγει το κείμενο, όπως αυτά του έκδηλου πλέον επεκτατισμού του Τουρκικού αστικού κράτους που θερίζει ανελέητα συντρόφους εντός Τουρκίας και Κούρδους αγωνιστές στα διάφορα μέτωπα του αγώνα, ή των νεοφιλελεύθερων που τους τρέχουν τα σάλια στην προοπτική λύσης ΔΔΟ επειδή ακριβώς τους ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για να εφαρμόσουν τα «αναπτυξιακά» τους σχέδια (βλ. συζήτηση γύρω από την επιστροφή της Αμμοχώστου, ή γύρω από το κόστος της λύσης, την διαχείριση του φυσικού αερίου κ.α.)

 Όπως και να χει συντρόφισσες και σύντροφοι, θέλει λίγο δουλίτσα παραπάνω η ανάλυση. Ας αφήσουμε τις εύκολες επιδερμικές αναλύσεις και τις άμεσες ή έμμεσες ανίερες συμμαχίες με τους σταλινκούς, τους νεοφιλελεύθερους, τις ξένες πρεσβείες, το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό, τις ΜΚΟ κ.α., και ας δούμε πως πραγματικά μπορεί να ξεπεραστεί ο σκόπελος του ρατσιστικού και εθνοτικού διαχωρισμού στην «νήσο των Αγίων»

Πάντως σίγουρα όχι μέσα από μια λύση εθνοκεντρικότατη όπως η ΔΔΟ. 

από @οχιαλλοΚΚ 08/11/2016 11:57 μμ.


Να ρωτήσω, τους τουρκοκύπριους γενικά τους θεωρούμε πολιτικά υποκείμενα, ή είναι κατάλοιπα της οθωμανοκρατίας που απλά τα ανεχόμαστε; Είναι οι τουρκοκύπριοι προλετάριοι κομμάτι της εργατικής τάξης της Κύπρου, ή είναι κάτι σαν τους ρώσους στις βαλτικές χώρες (αυτόματα αποκλεισμένοι από την πολιτική με βάση το ότι είναι απομεινάρια από την ΕΣΣΔ; ) Παραλείπετε, όπως κάνουν σχεδόν όλοι, να μελετήσετε την ιστορία του κυπριακού πριν το 1974, και να μας πείτε πώς αλλιώς μπορεί να συμπεριληφθεί ξανά η τουρκοκυπριακή κοινότητα σε ένα κράτος μαζί με την ελληνοκυπριακή αν όχι μέσω της δικοινοτικότητας και της διζωνικότητας (και όχι επειδή έχουμε κανένα φετίχ με τα κράτη και θέλουμε να φτιάξουμε ένα δικό μας, αλλά επειδή έχουμε και μια δεκαετία προσπάθειας κοινών κινητοποιήσεων και διεκδικήσεων που σκοντάφτουν άσχημα στα χειροπιαστά αποτελέσματα της διχοτόμησης — αν ρωτήσεις τους κύπριους, κάτι που γενικά δεν φαίνεται να είναι ψηλά στις προτεραιότητες είτε του ΚΚ είτε μερίδας αναρχικών, τότε ίσως να δεις ότι η επανένωση σύμφωνα με τις αναλύσεις μας είναι απαραίτητη για τις ταξικές διεκδικήσεις. Πιο απλά: οι επαναστατικές προοπτικές σε μια κύπρο με γραμμή αντιπαράταξης είναι μηδαμινές ως ανύπαρκτες, πολιτικά και στρατηγικά η επανένωση είναι προς το ταξικό μας συμφέρον). Αν πιστεύετε πραγματικά ότι οι τουρκοκύπριοι (αυτοί που έζησαν από το 1963 την εθνοκάθαρση και τον εκτοπισμό) είναι έτοιμοι από την πρώτη μέρα της επανένωσης να ζήσουν σε ένα αστικό και φιλελεύθερο κράτος σαν μειονότητα όπου η ψήφος τους δεν θα μετρά ποτέ λόγω της πληθυσμιακής αναλογίας, τότε δείχνετε άγνοια και της κυπριακής εμπειρίας, και του τι σόι ψέμα είναι τα ατομικά δικαιώματα που υποτίθεται σέβεται η φιλελεύθερη δημοκρατία, και δείχνετε και πολύ εμπιστοσύνη στις εκλογές. Αν πάλι δεν πιστεύετε πράγματι στο ένας-άνθρωπος-μία-ψήφος, μπορείτε να μιλήσετε πιο ξεκάθαρα. Από ΚΚ μέχρι ελευθεριακούς στις αναλύσεις σας οι τουρκοκύπριοι θεωρούνται αξιωματικά απλά στρατιωτάκια του τουρκικού κράτους, άρα μόνο νίκη για τον τούρκικο φασισμό μπορεί να είναι η δικοινοτικότητα ενός κυπριακού κράτους. Επειδή όμως γενικά ο δρόμος δεν λέει ψέματα, εύκολο κουιζ: ποια εθνοτική κοινότητα της κύπρου κατέβασε το 50 με 53% του μη-απόδημου πληθυσμού της σε σειρά από διαδηλώσεις ενάντια στον Ερτογάν, το AKP, και την Τουρκικη Πρεσβεία; Άρα όπως λέει η σΑ, μόνο μέσα από την ομοσπονδία τώρα θα υπάρξουν οι συνθήκες για το μαζικό ξεπέρασμα της οργάνωσης με βάση το εθνικό και όχι το ταξικό. ΥΓ. Όταν οι αναρχικοί δεν αποκτούν μια ξαφνική αγάπη για τα συγκεντρωτικά κράτη, τότε καταφεύγουν σε κάτι άλλο, την πολυπεριφεριακή ομοσπονδία των 6+1 πολιτειών. Η λογική είναι η ίδια. Θα μπορούσαν να πουν "Δεν αποδέχομαι την επανένωση αν δεν αναστηθούν πρώτα όλοι οι νεκροί του πολέμου" και η ουσία θα ήταν η ίδια.

από @γκ 10/11/2016 6:42 μμ.


1)Γιατί το ένα αναιρεί το άλλο; Γιατί δεν μπορούν οι τ/κ να είναι και κατάλοιπα της οθωμανικής αυτοκρατορίας και πολιτικά υποκείμενα και προλετάριοι (όσοι έιναι βέβαια); Γιατί οι ρώσοι της Βαλτικής δεν μπορούν αν είναι κατάλοιπα της ΕΣΣΔ και όλα αυτά;

2)Γιατί συγχέετε την επανένωση με τη διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία; Είναι το ίδιο η επανένωση και τα δυο ξεχωριστά (ομόσπονδα) κράτη με βάση εθνοφυλετικά χαρακτηριστικά;

3)Από ποιους έζησαν την εθνοκάθαρση το 1963 οι τ/κ αν όχι από τους ηγέτες της ίδιας της κοινότητάς τους; Ποιοι ήταν οι διοπρύσιοι κήρυκες της διχοτόμησης μετά τα γεγονότα τα γνωστά που περιείχαν και τη γνωστή "μπανιέρα" σκηνοθετημένη όπως αποκάλυψε ο Σιενέρ στην εφημερίδα "Αφρίκα"; Αν όχι οι Άγγλοι και τα πιονάκια της Άγκυρας που ήδη προετοίμαζαν τη διχοτόμηση ποιοι άλλοι εκμεταλλεύτηκαν τα γεγονότα του 63 και μετά του 67; Κάτω από τις διαταγές ποιων έφτιαξαν θύλακες ακριβώς πάνω στην σημερινή πράσινη γραμμή; Ποιος δεν διαβάζει ιστορία πριν το 74;

4)Ποιος μίλησε συλλήβδην για τ/κ πιονάκια κλπ; Εγκλωβισμένοι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι στα κατεχόμενα. Απλά η πολιτική ηγεσία είναι άμεσα εξαρτημένη από την Άγκυρα και βεβαίως ένας στρατός 50.000 υπενθυμίζει το ποιος έχει το απάνω χέρι. Σαφώς χρειάζονται στήριξη όσοι αγωνίζονται και όσοι καταπιέζονται από τα ανδρείκελα της Άγκυρας. Η νομιμοποίηση της εισβολής, κατοχής, εθνοκάθαρσης και εποικισμού θα λύσει το πρόβλημα;

5)Υπάρχει στα αναρχικά χρονικά κάτι πέρα από την ελεύθερη ομοσπονδιακή οργάνωση των κοινοτήτων χωρίς εθνική θρησκευτική κλπ βάση; Υπάρχει στα αναρχικά χρονικά νομιμοποίηση μιας εθνοκάθαρσης ως τετελεσμένου; Δικαίωμα του καθενός είναι να υποστηρίζει ό,τι νομίζει αλλά ας απαντήσετε.

6)Ανοιχτά και ξάστερα: Υπάρχει σχέση της σΑ με το χρηματοδοτούμενο Ινστιτούτο "Προμηθέας", της διζωνικής αφάν γκατέ, του οποίου μέλος του επιστημονικού συμβουλίου είναι και ο εκδότης του περιοδικού "Τρένο" ο οποίος αναφέρεται στην αρχική σας ανάρτηση;

(με όλα τα στοιχεία εδώ από κακούς ...απορριπτικούς)

γκ

από @οχιαλλοΚΚ 13/11/2016 7:25 μμ.


1) έλα μου ντε. Γιατί όλος ο συλλογισμός και δικός σου και του ΚΚ περιορίζεται αποκλειστικά στο τι θα έπρεπε να θέλουν οι ελληνοκύπριοι σαν ιδανική λύση. Για το τι μπορεί να θέλουν οι τουρκοκύπριοι κουβέντα. 2) Μετά από 50 χρόνια ανεξαρτησίας όπως την ζήσαμε, δεν υπάρχουν οι συνθήκες για άλλη λύση πέρα από την ΔΔΟ από την πρώτη μέρα. Το ενιαίο κράτος είναι χειρότερο, και οι συνομόσπονδες κομμούνες δεν θα προκύψουν μαγικά από την μια μέρα στην άλλη όταν για σχεδόν μισό αιώνα ο κόσμος δεν ζει μαζί. Γιαυτό ναι. Η επανένωση σημαίνει ΔΔΟ τώρα. Καμιά δομή δεν θα υπάρχει για πάντα, και θα έρθει και της ΔΔΟ η ώρα της να αλλάξει, θα φροντίσουμε εμείς γιαυτό. Για εμένα ούτε η ΔΔΟ είναι το τέλος του δρόμου, ούτε τα καντόνια αλά Ελβετία που υποστηρίζεις εσύ είναι το όνειρο και το ιδανικό. Αλλά το να βάζεις όρο "ΡΟΖΑΒΑ ΤΩΡΑ 'Η ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ" δεν θα μπορούσε να περιέχει περισσότερη κακή θέληση. 3) Ναι, η μπανιέρα και το τζαμί που ανατίναξαν η ΤΜΤ για προβοκάτσια. Λες και μόνο αυτά έγιναν. Όσο γελοίο θα ήταν ένας τούρκος εθνικιστής να πει ότι το 1974 σκότωσαν μόνο στρατιώτες. Ήταν και οι 130 τουρκοκύρπιοι που σκοτώθηκαν μόνο τον μήνα Δεκέβρη του 63 μέρος της προβοκάτσιας της ΤΜΤ; 4) Αφού δεν είναι πιονάκια, πώς και δεν γίνεται αντιληπτή η ανάγκη να συμπεριληφθούν οι απόψεις τους στην ΚΔ, και θεσμικά και κινηματικά; Όχι μόνο ψηφίζουν και αγωνίζονται κατά των εθνικισμών (και των δύο κυρίαρχων, δηλαδή ελληνικού και τουρκικού) πολύ πιο οργανωμένα απ' ότι δυστυχώς μπόρουμε να πούμε για τον νότο, αλλά για δεύτερη φορά βάζεις το κάρο μπροστά από τ' άλογα. Γιατί η τ/κ ηγεσία είναι εξαρτημένη από την τουρκία αν όχι επειδή δεν έχουν ούτε δική τους οικονομία ούτε άλλους συμμάχους; Δηλαδή να πάμε από τα βασικά: όλος σχεδόν ο προϋπολογισμός στον βορρά είναι δάνειο με μνημόνιο από την Τουρκία. Η οικονομία στον βορρά είναι μικροσκοπική (όχι επειδή υπάρχει διεθνής απομόνωση, αλίμονο) και κάπου 50% των τ/κ έμμεσα ή άμεσα βρίσκονται στο μισθολόγιο της κρατικής δομής στον βορρά. Με αυτά τα δεδομένα, πάλι καλά που προσπαθούν οι τ/κ πολιτικοί να πάνε κόντρα στην τουρκία, άλλοι δεν θα το ρίσκαραν καν. Κάθε φορά που μαλλώνουν με την τουρκία για την πολιτική τους αυτονομία σημαίνει ότι οι μισοί τ/κ δεν έχουν τους μισθούς τους για 1 και 2 και 3 μήνες ανάλογα με το πόσο αντέχουν κάθε φορά. Αμφιβάλλεις ότι σε μια ΔΔΟ ΚΔ η τ/κ ηγεσία θα έχει λιγότερη ανάγκη να παίρνει γραμμή από την Άγκυρα, αφού θα έχει και δυνατότητα να ορίζει την οικονομία της σε βαθμό όσοι όλοι οι υπόλοιποι δέσμιοι της ΕΚΤ; Αμφιβάλλεις ότι πέρα από την Τουρκία σε μια ΔΔΟ ΚΔ η τ/κ ηγεσία θα έχει συμμάχους στο ε/κ κρατίδιο και σε άλλες χώρες; 5) Στα αναρχικά χρονικά δεν υπάρχουν κράτη γενικά, είτε αυτά έχουν 2 πολιτείες είτε 7. Στην Κύπρο όμως η αριστερά που επιμένει ακόμα να υπάρχει παρόλα όσα συμβαίνουν, επαναστατικές προοπτικές όσο υπάρχει γραμμή αντιπαράταξης δεν υπάρχουν. Βλέπε 2. 6) Φήμες λένε ότι τα λεφτά τα παίρνουν κατευθείαν από την UNOPS, δίχως μεσάζοντες. Πολύ λεπτός ο τρόπος σου πάντως να δηλητηριάσεις την συζήτηση. Έτσι για την ιστορία, το αντιεξουσιαστικό περιοδικό Τραίνο κυκλοφορούσε στην δεκαετία του 80 και αρχές του 90. Καλή ανάγνωση: https://archive.org/details/traino_10

από @γκ 19/11/2016 9:32 μμ.


1)Μάλλον δεν διάβασες τα κείμενα και τα σχόλια. Ο διαχωρισμός εκ και τκ είναι μόνο δική σου επινόηση. 2)Δικά σου τα λόγια δικές σου οι αναγωγές. Ένας απλός αναγνώστης χωρίς τις εμμονές σου μόνο αυτά που γράφεις για το σχόλιό μου δεν θα καταλάβαινε. Αδυνατώ να αντιληφθώ ακόμα το πώς η σκέψη ενός αναρχικού συμβιβάζεται με ένα ρατσιστικό κρατικό σχέδιο κι όχι με την προοπτική των συμβουλίων και του συνομοσπονδισμού τους. Η ροζάβα δεν είναι παρά μόνο μια αλήθεια για μια κοινωνία που δεν έζησε απλά την κατοχή αλλά περνάει εδώ και 100ετία υπαρκτική κρίση. 3)Όχι δεν ήταν μόνο οι προβοκάτσιες της ΤΜΤ ήταν και ο συνδυασμός εθνικισμού και ηλιθιότητας από πλευρά τμήματος των εκ. Και τα ίδια έγιναν και το 74. Γνωστό είναι αυτό ...αλλά μέχρι να φτάσει κανείς να εξισώνει το θύτη και το θύμα είναι μεγάλη η απόσταση. Για στο αντιστρέψω είναι σαν να συγκρίνει κανείς τις αδιέξοδες κινήσεις της Χαμάς και των ένοπλων στην Παλαιστίνη με την Ισραηλινή κατοχή. Το βασικό λοιπόν για να επιστρέψουμε είναι το γεγονός ότι η ΤΜΤ που (αυτή πραγματικά) συνδιοικούσε με βάση το σύνταγμα Ζυρίχης-Λονδίνου ήταν έτοιμη μπροστά στα δικοινοτικά επεισόδια τα οποία ήθελαν κάποια θύματα για να προετοιμάσουν τους θυλάκους για την επόμενη πράσινη γραμμή (περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για μια δεκαετία). Όλα αυτά είναι ντοκουμέντα και θεωρητικά προετοιμασμένα από τον μεγάλο νομικό και πρωθυπουργό Ν. Ερίμ. 4)Όχι απλώς το αμφιβάλω αλλά και με βάση τα στοιχεία που δίνεις πρόκειται για βαθείς δεσμούς του τκ κράτους και της Τουρκίας που έχουν αποτρέψει την αυτόκεντρη οικονομία, οικονομία που δεν πρόκειται να αναπτυχθεί χωρίς τις προηγούμενες εξαρτήσεις της. Από την άλλη είναι αστείο να πιστεύεις ότι θα φύγει όλος ο τουρκικός στρατός από την Κύπρο (είχες διαβάσει τις 2.500 σελίδες του σχεδίου Ανάν;) Τέλος το ζήτημα των εποίκων που έχουν καταλάβει τα σπίτια των εκ (τί λένε οι σύντροφοι τκ στα κατεχόμενα για την απάνθρωπη αυτή τακτική;) Ποια ηθική νομιμοποιεί όλην αυτή τη θηριωδία; 5)Εγώ θα έλεγα ότι προοπτική δεν μπορεί να υπάρχει στο βαθμό που η ψυχολογία της ήττας έχει επικρατήσει και κυρίαρχος παράγοντας δεν είναι παρά η αριστερά των κονδυλίων, των ΜΚΟ και των χρηματοδοτήσεων που προτάσσοντας το προοδευτιλίκι της κάνει χρυσές δουλειές. Αν στεγάζεσαι εκεί, εσύ θα έπρεπε να έχεις πρόβλημα. Μιλάτε για τους πρόσφυγες και έχετε τη δεύτερη γενιά προσφύγων. Μιλάτε για ρατσισμό και δεν έχετε πει ούτε μια λέξη ενάντια στην κατοχή. Ποια γραμμή αντιπαράταξης υποβάλει αναρχικούς να μιλάνε υπέρ ενός ρατσιστικού κρατικού σχεδίου; 6)Είναι πολλά τα λεφτά. Κάποτε μέσω της USAID, σήμερα μέσω της ΕΕ με χρήματα κυρίως από τη Νορβηγία. Το "τρένο" για κάποιους από εμάς ήταν αποκάλυψη. Εγώ στη συνέχεια και πολλά χρόνια αργότερα κατάλαβα ότι ο ρόλος του ήταν να διχάσει την εναλλακτική κοινότητα στην Κύπρο. Τα κατάφερε. Άξιος ο μισθός του. Ευχαριστώ για την παραπομπή, τα έχω όλα σε έντυπη μορφή καθώς και την πρωτόλεια δουλειά του στις εκδόσεις του Λ. Χρηστάκη (η Κύπρος το κυπριακό και ο εθνικισμός) του 1984 ή 83. Λυπούμαι για το "δηλητήριο". Η αλήθεια είναι πάντα πικρή. Για μένα, για σένα, για όλους.

ΥΓ1: Ελπίζω κάποτε από κοντά

ΥΓ2: Το πιο σημαντικό που δεν έγινε καθόλου αντιληπτό είναι η κραυγή εναντίον του κράτους. Η κραυγή για το αδιέξοδο της κρατικής οργάνωσης. Τόσο δύσκολο είναι για έναν-μια-@ αναρχικό-η-@;


Ας διαβαστεί το αναπάντητο άρθρο του Λάζαρου Μαύρου (εφημερίδα Σημερινή 21-12-2008) που επισημαίνει ορθώς τα αίτια των δήθεν δικοινοτικών συγκρούσεων με στοιχεία και ντοκουμέντα για τη συστηματική προσπάθεια του τουρκικού κράτους και της ΤΜΤ να διχάσει τκ και εκ με βάση αφορμές και προβοκάτσιες. Ας δει καλύτερα κανείς ότι η ίδια η "Χαραυγή" όργανο του ΑΚΕΛ ομονοεί σε αυτή την αιτίαση εκείνη τη μαύρη περίοδο της διχοτόμησης. Άλλα λέει το ΑΚΕΛ σήμερα. Κι αυτό δεν το υπομνύω προκειμένου να δοθεί το δίκιο στους κρατούντες της εποχής και στις άτσαλες προσπάθειές τους να αμυνθούν απέναντι στην ΤΜΤ του Ντενκτάς αλλά για να αποσειστεί επιτέλους αυτή η επινόηση των δικοινοτικών συγκρούσεων που δεν ήταν άλλες από προετοιμασμένες συγκρούσεις ενός ισχυρού κράτους και κάποιων ομάδων θερμοκέφαλων εθνικιστών. Οποία η σύγκρισις! και βέβαια ανατέθηκε στον τουρκοφάγο Σαμψών ο οποίος προέβη σε εγκλήματα. Ό,τι έπρεπε, για να αιτιολογηθεί μετά και με άλλα σκηνοθετημένα εγκλήματα (όπως της μπανιέρας) που έκαναν το γύρο του κόσμου με την επιμέλεια του αγγλικού παράγοντα για να αιτιολογηθεί ότι οι εκ ετοιμάζουν γενοκτονία!

https://ifestos.edu.gr/21-12-2008-%CF%84%CE%B1-45-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Κι ας μην ξεχνάμε ότι οι τουρκοκύπριοι αγωνιστές την πλήρωσαν με τη ζωή τους αγωνιζόμενοι να μη διχοτομηθεί το νησί έτσι όπως ήθελαν το αγγλικό και τουρκικό κράτος Ποιος θυμάται τον Ιχσάν Αλή; Τον Καβάζογλου; Τον Ιμπραχίμ Αζίζ; Το Νουρεττίν Σεφέρογλου; Ποιος θυμάται τις καταγγελίες κατά της ΤΜΤ που έσπερνε δολοφονίες και με τη βία και απειλές υποχρέωνε τους τκ να αποσυρθούν από την αριστερή συνδικαλιστική ΠΕΟ;

Το βασικό όμως ερώτημα παραμένει, πέρα από την ιστορία που ανεμίζονται απλά τα κουρέλια της: Γιατί οι εκ αναρχικοί συναινούν και υπερψηφίζουν ένα ρατσιστικό κρατικό μόρφωμα; Γιατί δεν δημιουργούν επιτροπές και συμβούλια δημοκρατικής αυτονομίας με τους τκ που θα ξεπερνούν το ίδιο το κράτος, το οποιοδήποτε κράτος που αποδεικνύεται από αδιέξοδο έως επικίνδυνο; γκ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License