ΑΝΤΡΑΣ. PRIMUS INTRER PARES (ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΙΣΩΝ)

Σ΄αυτή, λοιπόν, τη συγκεκριμένη σεξιστική-ερωτική αγορά ,που λέγαμε, επένδυσε αστρονομικά ποσά ένα μεγάλο κομμάτι της καπιταλιστικής, εμπορικής μηχανής. Είναι τα προϊόντα των ροζ βιομηχανιών (θέαμα, άκουσμα , ανάγνωσμα κυρίως) που διαφημίζονται, διατίθενται και καταναλώνονται αφειδώς από το αγοραστικό κοινό και κάνουν φυσικά πάμπλουτους τους συντηρητές της. Πακτωλός κερδών και μετοχών ρέουν στα ταμεία τους καθημερινά. Παράλληλα, η ίδια σεξιστική αγορά έχει εξαπολύσει μια πρωτοφανή διαφημιστική καμπάνια-εκστρατεία για την καθήλωση και την υποταγή της γυναίκας στην ανέφικτη ιδέα-φαντασίωση του πρότυπου της αιώνιας, νέας και όμορφης, που έχει γίνει πλέον εμμονή και μοναδικός δρόμος κατάκτησης των ερωτικών, σεξουαλικών της φαντασιώσεων. Προώθησε και την άλλη επίσης ροζ και υπερ-κερδοφόρα επιχείρηση της μόδας, των καταστημάτων καλλυντικών, ρούχων, άλλων αξεσουάρ θηλυκότητας, των ινστιτούτων αισθητικής και της λοιπής παχυλής όμοιας μπίζνας. ΄Ενας ολόκληρος εμπορικός κόσμος με αμύθητα κέρδη κινείται, ζει και αναπνέει γύρω από την αιδοιοκρατική πλέον μορφή στην οποία έχουν μεταλλαχτεί οι κοινωνίες μας. Η γυναίκα ως εμπορικό ερωτικό-σεξιστικό προϊόν, απεδείχθη το καλύτερο εμπόρευμα του καπιταλισμού.

  1. α Γυμνές αεροσυνοδοί στην Νότια Κορέα    

Αυτό όμως που είναι πραγματικά απίστευτο είναι ότι αφήνουν να τις αγγίξουν το στήθος τους, και να τις χαϊδέψουν όταν περνάνε στο διάδρομο του αεροπλάνου όσοι το επιθυμούν.

    β. 5 πράγματα που ζουν οι γυναίκες στα ραντεβού και οι άντρες δεν τα γνωρίζουν

Οι γυναίκες και οι άντρες δεν βιώνουν με τον ίδιο τρόπο τη διαδικασία του dating και έχουμε τις αποδείξεις για αυτό.

1. Ο φόβος της σεξουαλικής παρενόχλησης 2. Η ενημέρωση του που ακριβώς βρίσκεσαι 3. Το άγχος για το τι θα φορέσουμε 4. Τα σεξιστικά σχόλια 5. Την οργή της απόρριψης

 

γ. 9+1 Πράγματα που Σιχαίνονται ΟΛΕΣ οι Γυναίκες στην εμφάνιση των Αντρών!

Συχνά στις γυναίκες δεν αρέσουν ρούχα και αξεσουάρ που οι άντρες θεωρούν ότι τους ταιριάζουν. Ωστόσο, σπάνια το συζητάνε, με το φόβο μη πληγώσουν τα αισθήματα των αντρών.

Παρακολουθήσαμε γυναικεία forum και περιοδικά για να ανακαλύψουμε ποια στοιχεία της αντρικής γκαρνταρόμπας απωθούν τις γυναίκες.

Εν τάξει. Οι βοθρο-ιστότοποι στο διαδίκτυο μπροστά στην προοπτική του κέρδους, αλλά και από το φόβο του ανταγωνισμού,  τα δίνουν όλα. Δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα. Εμείς όμως;

Φυσικές, αναλλοίωτες, διαχρονικές αρχές, βλέπουμε καθημερινά να καταπατώνται και να κακοποιούνται χωρίς ντροπή  και μόνο χάρη στο κέρδος. Θα έλεγε κανείς πως ειδικεύεται αυτός ο κλάδος  της βιομηχανίας παραπληροφόρησης, αποκλειστικά στην ασέβεια, την προσβολή της φύσης,  τη χάλκευση κάθε γνήσιου και αυθεντικού.

Παραπάνω παραθέσαμε αποσπάσματα από κείμενα που συναντήσαμε σήμερα στις εν λόγω «χωματερές», όπου ολοφάνερα, αθεόφοβοι  συντάκτες (άντρες- γυναίκες), παλεύουν να μας πείσουν πως …άλλο άντρας κι άλλο γυναίκα, τελικά!  Είναι δυο φύλα, που δε διακρίνονται τόσο από την ανθρώπινη ιδιότητα, όσο από εκείνη του γένους.  Θηλυκό και αρσερνικό. Θηλυκότητα και αρρενωπότητα!

Η γυναίκα συνήθως σε τέτοιες διαδικτυακές και άλλες «αγορές» παρουσιάζεται ως ημιάνθρωπος, ατελής παρουσία όντος με εντελώς διαφορετικό ψυχισμό, αλλά και λειψές σωματικές ικανότητες από τον άντρα (ελλειμματική μορφή γενικώς). Αν κυριαρχεί μια ιδιότητα, αυτή  είναι συνήθως του εμπορεύσιμα σεξουαλικού  είδους.

 Και  όπως η Γένεση του Μωυσή  αναφέρει, άνθρωπος "καινονικός" είναι ο άντρας, αφού και  ο Γιαχβέ με τα ίδια του τα χέρια  έπλασε ΠΡΩΤΑ  τον άνδρα-άνθρωπο  ("ποιήσωμεν άνθρωπον") και αργότερα, αφού  ξανασκέφτηκε το πράγμα,  είπε να κάνει και μια  βοηθό του…ανθρώπου, που την αποκάλεσε γυναίκα. (Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν κατ᾿ αὐτόν). 

΄Εκτοτε το «κουσούρι» έμεινε .Η γυναίκα δεν ανέκτησε από τότε ποτέ ολοσχερώς  την ιδιότητα του ανθρώπου. Σήμερα μάλιστα μιλάμε γαι την ισότητα των δύο φύλων (που κι αυτή κυρίως  τη συναντάμε στα  χαρτιά) , εμφανώς διαφορετικός όρος από εκείνον της ανθρώπινης ιδιότητας.

Στο μεταξύ, στην πραγματική ζωή η γυναίκα συνεχίζει να κουβαλάει την κατάρα του φύλου της, όπως την προσδιόρισε το ιερατείο στις απώτερες κοινωνίες, δηλαδή  την ατέλεια ,την έλλειψη, την ημιανθρώπινη ιδιότητα. Αν έχει, και της τον αναθέτουν ευχαρίστως,   έναν κυρίαρχο ρόλο,  είναι αυτός της μητρότητας και βεβαίως εκείνος  του σεξουαλικού αντικειμένου.

Να διευκρινίσουμε ,πάντως,   πως την αποκλειστική ευθύνη γι΄αυτή την ανθρώπινη απαξίωση της γυναίκας δεν την έχει πάντα η πατριαρχική αντίληψη των κοινωνιών που διαμορφώθηκε μέσα στο χρόνο. Ασφαλώς, η φαλλοκρατική αντίληψή των εποχών  έβαλε τη σφραγίδα της στο πιστοποιητικό του  ελλειμματικού πλάσματος για τη γυναίκα.  Σήμερα, όμως,   την ίδια ευθύνη, ίσως και μεγαλύτερη,  έχει η ίδια η γυναίκα που αφέθηκε εντελώς  στην εμπορευματοποίηση του φύλου της.

Κάποιες προσπάθειες  μέσα από το λεγόμενο φεμινιστικό κίνημα έγιναν και συνεχίζουν να υπάρχουν,  για  την επικράτηση στην ΠΡΑΞΗ της φυσικής   ιδιότητας στη γυναίκα που είναι πρωτίστως εκείνη  του ανθρώπου  και όχι  αυτή του θηλυκού. Όμως, πολλά από τα κινήματα αυτά ακολουθούν συνήθως λαθεμένες τακτικές αντιπαλότητας  και  εχθρικής διάθεσης απέναντι στον άντρα-συνάνθρωπο. Γι΄αυτό και δεν τελεσφορούν, δεν αποδίδουν ουσιαστικούς καρπούς τόσα χρόνια.

Μένει σε μας ,όσοι ΔΕΝ πιστεύουμε στην ισότητα των δύο φύλων, αφού μια τέτοια ομολογία υπονοεί ουσιαστικά ανισότητα, κάτι σαν εκείνο το… «πρώτος μετάξύ…ίσων» (primus inter pares), να το παλέψουμε. Δεν υπάρχει ισότητα. Υπάρχει ταυτότητα. Γυναίκα και άντρας ταυτοποιούνται με κοινό επώνυμο: ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Οποιαδήποτε παρέκκλιση  απ΄αυτό το φυσικό κανόνα είναι εκ του πονηρού και του του σοφιστικού . Ακόμα και τη φράση, «είμαστε ίδιοι, δεν ειμαστε όμοιοι», οφείλουμε να την αποκλείσουμε από την κοινωνιολογική μας καθημερινότητα και συμπεριφορά. Ας την αφήσουμε ως αποκλειστικότητα  της βιολογίας και της ανθρωπολογίας.

Παραθέτουμε  τρία παλιότερα κείμενά μας  για το ίδιο  θέμα:

 

                                          1.

ΣΑΠΙΕΣ ΣΑΡΚΕΣ, ΑΝΑΒΟΛΙΚΑ ΚΑΙ … «ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ (ΝΑΖΙΣΤΙΚΑ) ΚΑΓΚΕΛΑ» 21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014

 

       

Και χρυσαυγίτες και αναβολικάκηδες. Συνήθως αυτά πάνε μαζί, αλλά μπορεί και όχι. Τα  «βιονικά τέρατα» που κυκλοφορούν ανάμεσά μας  έχουν στην κυριολεξία κατακλύσει και την ελληνική κοινωνία. 3 στους 5 άντρες,  ηλικίας από 18-45 ,λένε οι στατιστικές, κάνουν συχνή ή περιστασιακή χρήση αναβολικών ουσιών, για να  φουσκώσουν τους κοιλιακούς, τα μπράτσα και το πέος. «Απ΄έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα», σα να λέμε. Σάπια κρέατα, που τσιτώνονται από τα χάπια και πολύ γρήγορα χαλαρώνουν και κρεμάνε, αν δεν τα ταϊζεις συνεχώς με ουσίες.

Αλλά δεν είναι μόνο οι άντρες.  Οι γυναίκες δε μένουν  πίσω Αντίθετα. Μάλλον είναι πολύ πιο  μπροστά στο «μαραθώνιο» της επίδειξης , για να μπορούν να βγάζουν στο σεργιάνι και στις παραλίες  σώματα προκλητικά,  που δε φτιάχνονται, βέβαια, με υγιή γυμναστική ή χειρωνακτική εργασία, αλλά με πλαστικές και σιλικόνες. Σάπια κι αυτά κρέατα που καταρρέουν με τον καιρό και… «έσονται τα έσχατα χείρονα των πρώτων».

Ο σεξισμός είναι μια από τις σοβαρότερες αρρώστιες των ημερών μας σε όλο τον κόσμο. Κατατρύχει μεγάλα πληθυσμιακά κομμάτια  (και όχι μόνο άτομα νεαρής ηλικίας). Η Ελλάδα ακολουθεί κι αυτή κατά πόδας. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα τσατ κάποιων διαδικτυακών «απόπατων» (π.χ Zoo.gr), για να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος. Χιλιάδες άρρωστα άτομα (πολλά  με ναζιστική, φασιστική νοοτροπία)   συμφύρονται στα σκοτεινά υπόγεια του συγκεκριμένου βρωμερού ιστότοπου, βωμολοχούν ασύστολα, ξερνούν οχετούς σεξιστικού υβρεολογίου, περιφέρουν τα… υπερμεγέθη προσόντα των πρησμένων οργάνων τους σε φωτογραφίες και κάμερες, επιδίδονται σε πλαστικές, εικονικές συνουσίες και αυνανισμούς στα σάιμπερ. Και όλα αυτά μέσα σε έναν ψεύτικο, πλαστικό κόσμο, κρυμμένοι κι από τον ίδιο τους τον εαυτό, καλλιεργούν αφύσικους τρομακτικούς χαρακτήρες, ανομολόγητα βίτσια και κατακλύζουν όλες τις ώρες τις 24ώρου   με βρώμικες, φαντασιακές εικόνες το παραζαλισμένο μυαλό τους. Ζουν σε έναν εφιάλτη, τον οποίον αρνούνται, όμως, να τον κοιτάξουν κατά πρόσωπο.

Είναι αλήθεια. Στενάζουν οι ΄Ελληνες στα γυμναστήρια των αναβολικών και στα τσατ των σάιμπερ.  Ελλειμματικές  προσωπικότητες, διχασμένα-ψυχοπαθητικά άτομα κουβαλούν το βαρύ «σταυρό» του σεξισμού τους, πορεύονται στα στενωπά αδιέξοδα του ατέλειωτου σκοτεινού λαβύρινθου των ενστίκτων,  που τους καταπίνει πατόκορφα  και   κάθε φορά παλεύουν να δραπετεύσουν, αλλά διαπιστώνουν πως η φαινομενική  έξοδος οδηγεί πάντα σε τοίχο.

Δυστυχώς, για πολλά  χρόνια μετά ,οι  ψυχίατροι θα κάνουν χρυσές δουλειές στις χώρες του λεγόμενου «πολιτισμένου» κόσμου.

                                                       2.

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΣΑΡΚΑ ΣΕ ΣΕΡΝΙΚΑ «ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΑ»   26.02.13 «Πρέβεζα: Αβάσταχτος πόνος για τον θάνατο φοιτήτριας από νευρική ανορεξία! Η 27χρονη φοιτήτρια που υπέφερε από νευρική ανορεξία »λύγισε» και βύθισε στο πένθος συγγενείς και φίλους στην Πρέβεζα – Είχε εισαχθεί στη νομική με μια από τις καλύτερες βαθμολογίες.. Φεύγοντας από το χωριό όπου είχε μεγαλώσει, την Αμμουδιά, πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει και τότε άρχισε και το βασανιστήριο που την ταλαιπώρησε μέχρι και τις τελευταίες μέρες της ζωής της.»(MME)

Θύμα κι αυτή η άμοιρη  του σεξισμού και των μοντέλων-προτύπων  ομορφιάς που έχει καθιερώσει η διεθνής αγορά του καπιταλισμού. Ούτε και οι καλές βαθμολογίες της  την έσωσαν από  τη διάπραξη της βλακείας να βάλει τη ζωή της «ενέχυρο» μιας  φτιαχτής, κατευθυνόμενης εξωτερικής εμφάνισης-ομορφιάς.

Χαράμισε τη ζωή της, την πέταξε στην κυριολεξία στα «σκουπίδια» για χάρη της φτενής μέσης, των γοφών χωρίς κυτταρίτιδα και της αδηφάγας μανίας (κι αυτή τεχνητή και υποβολιμαία) των φαλλοκρατών που απαιτεί η γυναικεία σάρκα να έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές ,για να είναι επιθυμητή και «καταναλώσιμη». Να ήταν η μόνη; Μια μεγάλη μερίδα  γυναικών στις κοινωνίες της ευμάρειας είναι δέσμια στις απαιτήσεις και τις προσταγές της καπιταλιστικής αγοράς , συμπεριφορά που έρχεται σε καταφανή αντίθεση με τη Φύση και τους νόμους της.

Και , δυστυχώς,  τη γυναίκα, «εξ απαλών ονύχων» ακόμα, ειδικά στις δυτικές λεγόμενες κοινωνίες, την προετοιμάζουν  από το ίδιο της το σπίτι  να συμπεριφέρεται ως «εμπόρευμα». Να μάθει και να συνηθίσει να εκθέτει τα κάλλη τους δίκην βιτρίνας καταστήματος, ως δέλεαρ-εισιτήριο επιτυχίας όχι μόνο ερωτικής-οικογενειακής,  αλλά και επαγγελματικής. Κι αυτό, γιατί η ιδιαίτερη επιμέλεια και ενασχόληση με την ομορφιά της, την καθιστούν μοναδική , ξεχωριστή από τις άλλες, ανεβάζουν τις «μετοχές» της στο σεξιστικό χρηματιστήριο, που αυτό με τη σειρά του ,της δίνει την ευχέρεια-δυνατότητα να ανεβάζει την αξία των μετοχών της, ή να  «χρεώνει» πολύ ακριβά  τον (ανόητο) πελάτη άντρα ή εργοδότη που θα είχε την…απαίτηση να ξεκινήσει διαπραγμάτευση  για την αγορά του εμπορεύματος.

Η εμπορευματοποίηση αυτή της γυναίκας ,πέρα από την ανατροπή των κοινωνικών ισορροπιών  και άλλων παρεμφερών παρενεργειών, έχει  και τεράστιο οικονομικό κόστος για την ίδια τη γυναίκα-θύμα, την οικογένεια ,αλλά και την «κοινή» οικονομία, αφού στο βωμό της ομορφιάς ξοδεύονται απίστευτα ποσά. Η οικονομική κρίση είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς αιτιών, μια από τις οποίες είναι και η αλόγιστη καταναλωτική μανία των ανθρώπων και ειδικά   των γυναικών. Μια παλιότερη γαλλική στατιστική (πριν τη γενικευμένη στην Ευρώπη οικονομική κρίση) είχε  δείξει  πως μια γυναίκα που περπατά στο δρόμο για βόλτα ή  βγήκε το βράδυ για «διασκέδαση»  έχει ξοδέψει για να είναι  σεξουαλικά ποθητή ή ξεχωριστή η παρουσία της , ποσά κατά 60 και 70% περισσότερα από έναν άντρα, που  κι αυτός αντίστοιχα είναι «έξω» για τους ίδιους σκοπούς!

Η τεχνητή ομορφιά, η εξώθηση στα άκρα της επιθυμίας μιας γυναίκας να «κατασκευάσει» το στερεότυπο εμφάνισης που επιβάλουν οι μόδιστροι και οι άλλες βιομηχανίες ομορφιάς, δεν έχει κόστος μόνο οικονομικό. Θυματοποιεί μεγάλο ποσοστό γυναικών που ,ή δεν έχει οικονομική δυνατότητα να ανταποκριθεί και να  καταναλώνει τα προϊόντα της αγοράς για την περιποίηση    της ομορφιάς  ή δε θέλει συνειδητά να αυτοπαγιδευτεί-εκτεθεί στο «κρεοπωλείο» της  σερνικής  αγοράς . Ο αθέμιτος και άνισος  αυτός ανταγωνισμός προκαλεί ιδιαίτερα αρνητικά συναισθήματα σ΄αυτές τις κατηγορίες γυναικών, που μπορεί να  ξεκινούν από κατάθλιψη, απογοήτευση, στρές, περιθωριοποίσηση και να φτάνουν  πολλές φορές σε ακραίες καταστάσεις. Παράδειγμα η δυστυχισμένη φοιτήτρια από την Πρέβεζα, που έπαιξε «κορώνα- γράμματα» τη ζωή της, για να  συμμορφωθεί με την κοινωνική-αγοραστική απαίτηση  συντήρησης του ρόλου-πρότυπου  ενός άντρα φαλλοκράτη-σεξιστή  που οι αγορές τον διδάσκουν και του επιβάλλουν να επιλέγει ως σεξουαλικό σύντροφο συγκεκριμένο τύπο γυναίκας και να απορρίπτει-καταδικάζει εκείνη που αρνείται να υποταχθεί στις απαιτήσεις αυτής της ανήθικης αγοράς.

 Τελικά, στον πόλεμο αυτό, θύματα ,δυστυχώς, είναι και τα δύο φύλα.

 


  

 

                                   3. ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΛΛΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΔΟΙΟΚΡΑΤΙΑ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015   ΜΙΑ ΚΑΛΛΟΝΗ ΜΕ ΞΥΡΙΣΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΙ Υμνος στο γυναικείο σώμα -Τρίτεκνη δασκάλα της γιόγκα βγάζει τα ρούχα της και το Instagram διχάζεται

Ο καλύτερος τρόπος για να δείξω τα αποτελειώματα της γυμναστικής είναι να βγάλω τα ρούχα μου» δηλώνει αποστομωτικά η Μαρίνα Βοβτσένκο από τη Ρωσία απαντώντας σε όσους την επικρίνουν για τις προκλητικές πόζες που ανεβάζει στο διαδίκτυο.

H 34χρονη καλλονή με το ξυρισμένο κεφάλι έχει προκαλέσει σάλο στα social media με τις τολμηρές φωτογραφίες που ποστάρει, οι οποίες τη δείχνουν να εκτελεί περίπλοκες στάσεις γιόγκα φορώντας, ενίοτε τα απολύτως απαραίτητα.


«Λατρεύω το σώμα μου και πιστεύω ότι είναι το καλύτερο αξεσουάρ που μπορεί να έχει μια γυναίκα. Εξάλλου, ο μόνος τρόπος να δείξω τα αποτελέσματα της γυμναστικής είναι να βγάλω τα ρούχα μου, αφού ένα τζιν ή ένα φόρεμα μπορεί απλώς να κολακεύει μια γυναίκα, κρύβοντας τις ατέλειές της», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η Μαρίνα είναι δασκάλα της γιόγκα και μητέρα τριών παιδιών. Η απήχηση της στα social media είναι τόσο μεγάλη που έχει πάνω από 145.000 ακολούθους ενώ η κάθε της ανάρτηση συνοδεύεται από χιλιάδες like.

 

«Λατρεύω το σώμα μου και πιστεύω ότι είναι το καλύτερο αξεσουάρ που μπορεί να έχει μια γυναίκα».

Δεν είναι ούτε πρωτάκουστη ούτε εξαιρετικής αποκλειστικότητας-μοναδικότητας  η κουβέντα-ατάκα της εν λόγω Ρωσίδας και ξυρισμένης καλλονής (πανταχόθεν προφανώς υπονοεί το ρεπορτάζ και όχι μόνο της κεφαλής) .  Κοινό μυστικό μεταξύ γυναικών τε και ανδρών. Η συντριπτική πλειοψηφία των θηλυκών  όλων των ηλικιών ,των γνώσεων και των επαγγελμάτων, μέχρι και των μητέρων   που δε διστάζουν να  βγάλουν σεργιάνι  στην κρεαταγορά  τα άγουρα ακόμα κορμάκια των μικρο-θυγατέρων τους, συμφωνεί και αποδέχεται απολύτως και ομοφώνως πως το πλέον αναγνωρισμένο, ασφαλές  και  σίγουρο  «πτυχίο»-εισιτήριο επιτυχίας  για μια νέα γυναίκα είναι  αυτό που είχε την απόλυτη ειλικρίνεια να παρουσιάσει και να παραδεχτεί  η марина (η Μαρίνα στα Ρώσικα): ΄Ενα τέλειο, προκλητικό, «ισλαμικό παράδεισο»  υποσχόμενο  κορμί. Και όχι απλά το καλύτερο αξεσουάρ, όπως το υποβιβάζει η  νέα εκδοχή του υπηκόου-πολίτη της ρώσικης περεστρόικα , αλλά χρυσό κλειδί που ανοίγει ΟΛΕΣ  τις πόρτες (εξαιρουμένης… μηδεμιάς).

Κι αν ,μάλιστα, στο πακέτο μαζί με το τέλειο αναλογιών γυναικείο σώμα συμπεριλαμβάνεται και ένα νόστιμο, δεόντως μακιγιαρισμένο μουτράκι με τσαχπίνικα μάτια (απαραιτήτως μεγάλα που να ισκιώνονται από  κλάδους τεχνητών βλεφαρίδων και μολυβένιων οροσειρών), τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και σε τέτοιο χρηματιστήριο παίζονται «βαριά χαρτιά».  Μιλάμε πια όχι  για το στήσιμο στην ουρά αναμονής  ασήμαντων  κλαρινογαμπρών, αλλά για προσφορές  από αξιόπιστους κι αξιόλογους μνηστήρες-υποψήφιους συζύγους, «θείους»,  και γκόμενους   που  φυσάνε τον παρά. Και στις μέρες μας  είναι αυτοί  που   δίνουν πια γερή «προίκα» για  να αγοράσουν το εξαίρετο-δυσεύρετο προϊόν του κορμιού-πρόκληση  κι όχι το αντίστροφο, όπως συνέβαινε στις παλιές καλές εποχές για τα σερνικά.

Για δες, λοιπόν,  πώς αντιστράφηκαν τα πράγματα και ήρθανε στις μέρες μας τα πάνω κάτω! ΄Η μήπως ήταν πάντα έτσι;  Είχε ανέκαθεν και εξακολουθητικώς  την ίδια με σήμερα αξία και την (μαρξιστική)  υπεραξία του το γυναικείο σώμα, αλλά σε αγορές τότε με σιωπηλές ή χαμηλών τόνων συναλλαγές και συγκαταβατικά  αλισβερίσια γι΄αυτό και  δεν τα έχει πάρει πρέφα ακόμα το ευρύτερο «κοινό»; Και όχι με κραυγές και ντελάληδες όπως συμβαίνει  τώρα.

Για να δούμε, λοιπόν, τα πράγματα στη σωστή και ιστορική τους βάση και κριτική. Κι ας τολμήσουμε, επιτέλους να πούμε επιγραμματικές αλήθειες,που μας επέβαλαν να ξεχάσουμε ή να αποσιωπήσουμε,ακόμα και οι εξ επαγγέλματος-ιδιότητας υποχρεωμένοι να τις αρθρώσουμε και να τις αποδελτιώσουμε.

Η ανθρωπότητα οφείλει στη γυναίκα. Είναι σίγουρο και ιστορικά επιβεβαιωμένο πως της χρωστάει . Επιταγές ανεξόφλητες και από καιρό τώρα διαμαρτυρημένες. Χρόνους υποδούλωσης, ανελευθερίας, ανίερης εκμετάλλευσης  υπό την οποιαδήποτε  ιδιότητά της, ειδικά εκείνης της συζύγου, της μητέρας και της ερωμένης-παλλακίδας. Είναι χιλιοειπωμένα και διαπιστωμένες καταστάσεις αυτές και όχι μόνο στη χώρα μας.

Ο άντρας -αφέντης, ο νοικοκύρης, ο δουλευταράς, ο στρατιώτης,  είχε κάθε δικαίωμα  στη ζωή, ως  το μοναδικό  φύλο από τα δύο που κατέθεται, φαινομενικά ή και ουσιαστικά, τις περισσότερες προ-εισ-φορές  στο απαιτητικό ταμείο μιας καθαρά αντρικής , «σερνικής» κινωνίας. Σε ένα  σύστημα, που  είχε απόλυτη ανάγκη και για την ύπαρξη και τη συντήρησή του,   τα γερά κι  ατσάλινα  μπράτσα του άντρα και το φτηνό αίμα του. Κι αυτός,  υποκείμενο μιας τέτοιας αντίληψης- νοοτροπίας, είχε αυτεπαγγέλτως   το δικαίωμα να (αυτο)προσδιορίζεται ως «ισχυρό φύλο», δικαίως  απολαμβάνον  (κατά  το τεχνητό φυσικό του  δίκαιο) τα αγαθά εκείνου του συστήματος, που υπηρετούσε.

Και είναι αλήθεια πως στο διάβα των αιώνων  ήταν σπαρμένη η γης από στρατιές  αντρικών οστών. ΄Απειρα κορμιά  που ή τη δούλευαν εξαντλητικά ή την υπερασπίζονταν από εχθρούς στη ουσία ανύπαρκτους μεταξύ των κοινοτήτων, αλλά υπαρκτούς στις μωρο-φιλοδοξίες και τα ιμπεριαλιστικά οράματα των εξουσιών, που υπηρετούσαν. Βεβαίως, θα αντικρούσει-αντισταθμίσει κανείς αυτή την ιστορική αλήθεια με το επιχείρημα πως και αντίστοιχος , μέγας αριθμός γυναικείων κορμιών θυσιάζονταν ( πέθαιναν στη γέννα) στο βωμό της αδηφάγου ανάγκης των «αρχόντων»  να τροφοδοτούν οι σύζυγοι των υπηκόων και στρατιωτών τους  με συνεχή  ροή αρσενικής τροφής   στο Λαβύρινθο του   αχόρταγου  Μινώταυρου των πολέμων και της χειρωνακτικής δουλείας-δουλειάς του «βασιλείου» τους.  Κι αυτό είναι αλήθεια. Το ένα όμως δεν αναιρεί ούτε  συμψηφίζει το άλλο.

Μετά,όμως,  από τη  βιομηχανική-τεχνολογική  επανάσταση, ο    κόσμος που ανέτειλε  μαζί με  τις νέες  κατακτήσεις του, ήλπισε σε μια άλλη επανάσταση στην ουσία επακόλουθη της πρώτης, που άκουγε στο πολλά υποσχόμενο και προκλητικό  όνομα  Φεμινιστική. Οι γυναίκες βγαίνουν τελικά  (ή τις βγάζει το σύστημα λένε πολλοί ,γιατί χρειάστηκε περισσότερα εργατικά χέρια) από την αφάνεια του νοικοκυριού και απαιτούν μερτικό απ΄όσα μέχρι εκείνη την στιγμή καρπώνονταν οι άντρες. ΄Ιση, κοινή  συμμετοχή στα κέρδη του χρηματιστηρίου   με το  μοίρασμα των μετοχών στο συρτάρι  που μέχρι τότε το κλειδί κρατούσε αποκλειστικά  το «ισχυρό φύλο».

Κι εκεί, βέβαια, έγινε το μέγα λάθος και το εξίσου μέγα μπάχαλο.  Το φεμινιστικό αυτό κίνημα, χωρίς οργάνωση, μπούσουλα, προγραμματισμό, σοβαρούς μπροστάρηδες και σοφή ηγεσία, αλλά  στο παρασκήνιο καθοδηγούμενο από ορατά και μη κέντρα (πολιτικές, ιδεολογίες, ιδεοληψίες, κόμματα, συμφέροντα, αγορά) ήταν επόμενο να εκφυλιστεί.

 Το μερίδιο που φαινόταν πως δικαίως απαιτούσε η γυναίκα ως  φυσική της περισσότερο καταξίωση, αλλά και ως απαίτηση καταβολής-εξόφλησης  χρεών   αιώνων,  τελικά δεν ήταν οι κορυφαίες κατακτήσεις ,όπως αυτής των φυσικών, απαράγραπτων, απαρασάλευτων δικαιωμάτων και δικαίων της γυναίκας ως άνθρωπος,  αλλά τυφλή διεκδίκηση συμμετοχή  σε ό,τι  στρεβλό και  αφύσικο, καλλιέργησε, διέθετε και προπαγάνδισε ως  επιτυχία και  καταξίωση ο άντρας: Τη δύναμη, την εξουσία, το «κύρος». Αυτά έθεσε κυρίως  ως πρότυπα κατάκτησης η γυναίκα με το φεμινιστικό κίνημα.

Αλλά και αυτά, ως  ζητούμενα ουδέποτε  τα κατάκτησε στην ουσία και εξ ολοκλήρου (ρίξτε για παράδειγμα μια ματιά στη σύνθεση και τον αριθμό των μελών  των κοινοβουλίων παγκοσμίως). ΄Εμειναν στη σφαίρα της ανεκπλήρωτης επιθυμίας και της συνεχούς , επίπονης και ψυχοφθόρου διεκδίκησης. ΄Ενας τραγικός Σίσυφος και η γυναίκα, όπως και ο άντρας,  που δεν έχει ελπίδα αναπαμού.

Οπότε, αρκέστηκε κι εκείνη  σε υποκατάστατα και αντιγραφές κλασικών αντρικών προτύπων και συνηθειών παθογένειας, όπως το αντριλίκι,  ο σεξισμός, η  αθυροστομία, το αλκοόλ,το κάπνισμα, τα άλλα όμοια και παρεμφερή . Ούτε έγινε ,όπως λένε,  κακέκτυπο του άντρα. Γιατί, κακό (με την έννοια του «αφύσικου») ήταν πάντα το καλούπι και οι συμπεριφορές  του άντρα.

«΄Ανθρακες ο θησαυρός», τελικά ενός κινήματος, που διέθετε εξ αρχής τη δυναμική να έχει εξελιχθεί σε επανάσταση των επαναστάσεων, στην κατάκτηση-πραγμάτωση  του  ιστορικότερου, παν-ανθρώπινου αιτήματος, της σημαντικότερης επιδίωξης :   Στην επαναφορά του εκτροχιασμένου τρένου της πορείας του ανθρώπου  στις κανονικές  του ράγες.  Στην αρχέγονη κατάστασή του, όπως πρέπει να έζησε στις πρώτες ,αρχαίες, αταξικές, φυσικές κοινωνίες του. Τότε που μάλλον ήταν ένας πραγματικός  Homo Naturalis. Φυσικός ΄Ανθρωπος.

Αντ΄αυτού , ειδικά σήμερα, η γυναίκα  όχι μόνο δεν καταξιώθηκε ως φυσικός ΄Ανθρωπος, αλλά  βρέθηκε  να σέρνει  βαρύτερες και περισσότερο εξευτιλιστικές  αλυσίδες από εκείνες που κουβάλαγε παλιότερα. Και δε εννοούμε μόνο την άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση που υφίσταται, όπως και ο άντρας στην  οικονομία της Αγοράς . Καταβάλει κι εκείνη φυσικά το  σκληρό τίμημα,  το αναπόφευκτο κόστος, αφού η μορφή της, ανοήτως, αντικατέστησε τη φυσική και  πρωτογενή οικονομία, που απαιτούσε  το άτομο να καταναλώνει ό,τι παράγει).

Το χειρότερο για το άλλο φύλο του ανθρώπου, είναι πως  βιώνει τον απόλυτο ντροπιασμό  της ανθρώπινης φύσης της από καταβολής της ιστορίας τους πλανήτη μας. Αυτο-υποβιβάστηκε σε «πράγμα», είδος εμπορίου, σε προϊόν εμπορικής  εκμετάλλευσης στην αγορά του σεξισμού.

Είναι αυτή η απέραντη αγορά, ίδιων αναλογιών και επιδιώξεων με την καπιταλιστική, που έχει αναλάβει μονοπωλιακά την ικανοποίηση αναγκών των ατόμων της πανανθρώπινης κοινωνίας  με  δικά της ιδιόμορφα, «μαϊμού» προϊόντα-υποκατάστατα, τα οποία, όμως, στην αυθεντική τους, τη φυσική εκδοχή  θεωρούνται και είναι αγαθά «ευρείας κατανάλωσης» και ανάγκης.  Οι παράμετροι     του σεξ,  όταν   ταυτοποιούνται  ως πράξη ικανοποίησης, ηδονής, διασκέδασης που προσφέρει εκτός των άλλων το φυσικό, γενετήσιο ένστικτο στο άτομο, είναι ευλογία και πηγή ευδαιμονίας . ΄Οταν όμως μεταλλάσσονται και αναγνωρίζονται ως ιδεολογήματα, φαντασιώσεις, εμμονές και αρρωστήματα ,είναι η κατάρα  αφύσικης  κατάστασης.

Τέτοια μεταλλαγμένα προϊόντα της ερωτικής βιομηχανίας υπάρχουν άπειρα. Πρώτο σε ζήτηση και με εξαιρετική  αγοραστική αξία,  η προσμονή του μεγάλου, του καταλυτικού έρωτα. Εκείνου  του βασανιστικού  συν-αισθήματος, που   εννυχεύει (νυχτερεύει)  στις παριές (παλιότερα) και τώρα στις φαντασιώσεις  των νεανίδων.  Και τον  κουβαλάει στις αποσκευές του …άσπρου αλόγατου, αποκλειστικά και μόνο   ο κύριος «Διαφορετικός»   και  «Μοναδικός».  Με τον ίδιο τρόπο εκφυλίζονται    και όλες  οι άλλες ροζ εκδοχές του σεξ και του έρωτα  στις σχέσεις των δύο φύλων.

  Σ΄αυτή, λοιπόν, τη συγκεκριμένη    σεξιστική-ερωτική αγορά ,που λέγαμε,  επένδυσε αστρονομικά ποσά  ένα μεγάλο κομμάτι της καπιταλιστικής, εμπορικής μηχανής. Είναι τα προϊόντα  των ροζ βιομηχανιών  (θέαμα, άκουσμα , ανάγνωσμα κυρίως) που διαφημίζονται, διατίθενται  και καταναλώνονται αφειδώς από το αγοραστικό κοινό και κάνουν φυσικά πάμπλουτους τους συντηρητές της. Πακτωλός κερδών και μετοχών ρέουν  στα ταμεία τους καθημερινά.

Παράλληλα, η ίδια σεξιστική αγορά έχει εξαπολύσει μια πρωτοφανή  διαφημιστική καμπάνια-εκστρατεία   για την καθήλωση και την υποταγή της γυναίκας στην ανέφικτη ιδέα-φαντασίωση  του πρότυπου της αιώνιας, νέας και όμορφης, που έχει γίνει πλέον εμμονή και μοναδικός δρόμος κατάκτησης των ερωτικών, σεξουαλικών  της φαντασιώσεων. Προώθησε και την  άλλη  επίσης  ροζ και υπερ-κερδοφόρα επιχείρηση της μόδας, των καταστημάτων καλλυντικών, ρούχων, άλλων αξεσουάρ  θηλυκότητας,  των ινστιτούτων αισθητικής  και της λοιπής παχυλής όμοιας μπίζνας.

 ΄Ενας ολόκληρος εμπορικός κόσμος με  αμύθητα κέρδη  κινείται, ζει και αναπνέει γύρω από την αιδοιοκρατική πλέον μορφή στην οποία έχουν μεταλλαχτεί  οι κοινωνίες μας. Η γυναίκα ως εμπορικό ερωτικό-σεξιστικό  προϊόν, απεδείχθη το καλύτερο εμπόρευμα του καπιταλισμού.

Οι έμποροι της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης ανοησίας, της αφέλειας,της  ματαιοδοξίας   δεν έχουν  μόνο   αποσβέσει ό,τι επένδυσαν, αλλά προσδοκούν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη, όσο δε διαφαίνεται στον ορίζοντα προοπτική αλλαγής. Καμιά προσπάθεια να απεμπλακούν οι ανθρώπινες κοινωνίες   απ΄αυτή την αφύσικη και εξευτελιστική κατάσταση, που βιώνει στις ημέρες μας η γυναίκα.

 Λείπει παντελώς τούτη την ώρα   ένα δυναμικό, ακτιβιστικό, φεμινιστικό κίνημα παγκόσμιας εμβέλειας. Αλλά όχι σαν εκείνο παλιότερα που τα μέλη τους σήκωναν στις πορείες τους σουτιέν και κιλοτάκια  αντί για πλακάτ και παλούκωνα στις διαδηλώσεις τους ομοιώματα αντρικών κεφαλιών ή κατακρεουργούσαν εικονικά αντρικά μόρια.  Απουσιάζει  μια λογική ,αυτονόητη,  φυσική ιδεολογία  μιας  γυναικείας κίνησης που   δε θα αντιμάχεται τον άντρα, δε θα τον θεωρεί σε αντίπαλο,  ανταγωνιστή,»διαφορετικό».

Ζούμε   στον αστερισμό της αιδοικρατίας με κυρίαρχο το εμπορικό σλόγκαν  «το μο@νί σέρνει καράβι» . Τέρμα εδώ και χρόνια η φαλλοκρατία.  Από τη «Σκύλα στη Χάρυβδη», τελικά.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License