[ΗΠΑ] Αυτοψία μιας εκλογικής αναμέτρησης

Αυτό που έσπασε ήταν η στηριγμένη στον Διαφωτισμό φαντασίωση ότι όλοι ζούμε στον ίδιο κόσμο, ότι μπορούμε να συζητάμε παρά τις πολιτικές διαφορές μας και να βρίσκουμε λύσεις.

December 1, 2016
https://itsgoingdown.org/autopsy-of-an-election/

 

Ακόμα παραπαίουμε, η πραγματικότητα μοιάζει ασυνάρτητη, σου προκαλεί ίλιγγο. Ένας φασίστας επικεφαλής αυτής της χώρας τουλάχιστον για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Εκείνο το μακρινό σκιάχτρο στον ορίζοντα δεν ήταν και τόσο μακρινό, μας ξεγέλασε το φως ή ίσως και το θάμπωμα από την ομίχλη που προκάλεσαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όταν καθάρισε η ομίχλη, το σκιάχτρο είχε αρχίσει ήδη να μας κυνηγάει. Έτσι, η εφόρμηση του φασισμού θυμίζει την κλιματική αλλαγή: Η σταδιακή άνοδος των ωκεανών μοιάζει ότι θα έχει συνέπειες μόνο σε κάποιο μακρινό μέλλον, μέχρις ότου σπάνε τα φράγματα και τα νερά πλημμυρίζουν τα πάντα μέσα σε μια νύχτα. Νιώθουμε λοιπόν αποπροσανατολισμένοι, και ίσως μας πάρει λίγο χρόνο για να ξαναβρούμε τον προσανατολισμό μας καθώς ανεβαίνει η στάθμη των υδάτων.

Αλλά δεν έχουμε πολύ καιρό στη διάθεσή μας. Ένας ρατσιστής, μισογύνης αυτοκράτορας έχει τον έλεγχο των μηχανισμών επιτήρησης και αστυνόμευσης που στήθηκαν στη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών, και η λίστα με τους εχθρούς του είναι μεγάλη: Οι μετανάστες και οι μουσουλμάνοι, οι γυναίκες και οι τρανς, οι κουήρ και οι φτωχοί θα στοχοποιηθούν από την κυβέρνηση και τα πρόσφατα δραστηριοποιημένα νεοναζί καθάρματα. Η αστυνομία θα πάρει περισσότερα όπλα, περισσότερα κονδύλια, και η εξουσία της θα νομιμοποιηθεί περισσότερο. Οι πολιτικοί εχθροί επίσης θα στοχοποιηθούν. Οι καιροί είναι ζοφεροί. Αλλά το να πιανόμαστε χέρι χέρι και να δηλώνουμε σοκαρισμένοι δεν αρκεί, καθήκον μας τώρα είναι να δούμε την κατάσταση όπως είναι, να κατανοήσουν τις νέες πραγματικότητες, και να παραμερίσουμε τους διαψευσμένους μύθους. Να θυμάστε όμως ότι και ο φασισμός στηρίζεται σε μύθους, και οι μύθοι των φασιστών είναι εξίσου εύθραυστοι.

 

 

Η φιλελεύθερη δημοκρατία πέθανε

 

Η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι τελειωμένη εδώ και καιρό, αλλά στις 8 Νοέμβρη του 2016 είδαμε τους πιο βίαιους επιθανάτιους ρόγχους της. Ο θάνατός της ήταν προ πολλού προδιαγεγραμμένος. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκλογές δεν ήταν δημοκρατικές – δεν είναι αυτό το θέμα μας. Αυτό που τελικά έσπασε ήταν η φαινομενικότητα μιας γενικής συναίνεσης ότι η πολιτική πρέπει να παίρνει τη μορφή της ορθολογικής συζήτησης, της επιχειρηματολογίας και των συμβιβασμών. Αυτό που έσπασε ήταν η στηριγμένη στον Διαφωτισμό φαντασίωση ότι όλοι ζούμε στον ίδιο κόσμο, ότι μπορούμε να συζητάμε παρά τις πολιτικές διαφορές μας και να βρίσκουμε λύσεις. Κάτω από αυτό το κουρελιασμένο πέπλο, αναδύεται πάλι η σταθερή αλήθεια ενός εμφύλιου πολέμου: Μια πολλαπλότητα διαφορετικών κόσμων και μορφών ζωής, ασύμβατων μεταξύ τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που εκλέγεται δημοκρατικά ένας φασίστας. Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα του να βάζουμε τη δημοκρατία σε αντιδιαστολή με τον φασισμό. Αντί να τασσόμαστε αυτόματα υπέρ της “δημοκρατίας” και να ενωνόμαστε σε λαϊκό μέτωπο, μπορούμε να αντιληφθούμε αυτή την ιστορική στιγμή σαν έναν παγκόσμιο πόλεμο με τρεις παίκτες: Υπάρχει φιλελεύθερη δημοκρατία, που κυβερνάει μέσω του νεοφιλελευθερισμού του κυβερνοχώρου - το καθεστώς που επικρατεί τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Υπάρχει ο αντιδραστικός λαϊκισμός, που κυβερνάει με το πλασάρισμα κάποιου ισχυρού άνδρα. Και υπάρχει και ένα τρίτο, ετερογενές σύνολο αντιστάσεων - εκείνοι που αγωνίζονται ενάντια στην αστυνομία, τις φυλακές και τους πετρελαιαγωγούς. Η φιλελεύθερη δημοκρατία δέχτηκε ένα πλήγμα και οι ναζί μπορεί να βγουν σύντομα στους δρόμους. Τρομαχτικό είναι, αλλά ούτε και η φιλελεύθερη δημοκρατία φέρθηκε ποτέ σ' εμάς ιδιαίτερα ευγενικά.

Υπάρχουν ορισμένα ενδιαφέροντα σημεία σε αυτό. Παρά την όλη ρατσιστική δημαγωγία του, ο Rush Limbaugh (1) επισήμανε μια βαθύτερη αλήθεια όταν κατήγγειλε τη δήθεν “διασταύρωση των ειδήσεων” από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης: “Τους επιτρέπει να σας ξεγελάνε, ώστε να πιστεύετε ότι έχουν αντικειμενικούς, ακομμάτιστους υπαλλήλους, ή κάποιον που αναλύει τα λεγόμενα των υποψηφίων και σας λέει τι από όσα λέγονται είναι αλήθεια και τι ψέμα”. Τα λόγια του αντηχούν την επιχειρηματολογία της Judith Butler όσον αφορά την αλήθεια (στμ: κάνει λάθος εδώ, το απόσπασμα που αναφέρει είναι του Μισέλ Φουκώ – βλ. 2): “Κάθε κοινωνία έχει το δικό της καθεστώς αλήθειας, τη δική της 'γενική πολιτική' όσον αφορά την αλήθεια: δηλαδή, τα είδη του λόγου που θεωρούνται αποδεκτά και λειτουργούν ως αληθή˙ τους μηχανισμούς και τις περιστάσεις που επιτρέπουν σε κάποιον να διακρίνει τις αληθείς από τις ψευδείς δηλώσεις, τα μέσα με τα οποία αυτές αντιστοίχως επικυρώνονται˙ τις τεχνικές και τις διαδικασίες που αναγνωρίζονται ως έγκυρες για την απόκτηση της αλήθειας˙ το κύρος αυτών που επιφορτίζονται να πουν τι λογαριάζεται ως αλήθεια”. Ο Τραμπ είναι σίγουρα μαέστρος της πολιτικής της “μετα-αλήθειας” (3), γνωρίζουμε ωστόσο ότι η επιχειρηματολογία με βάση την αντικειμενικότητα, την επιστημονική εγκυρότητα και τον ορθολογισμό πάντα συμπεριλαμβάνει πολιτικές παραδοχές. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Δεν πρέπει να νοσταλγούμε μια εποχή δημοκρατίας, ορθολογισμού και επιστημονικής εγκυρότητας που ήταν άμεσα εξαρτημένη από τη λευκή ανωτερότητα και την πατριαρχία. Αντίθετα, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, ίσως αρχίσουμε να δημιουργούμε διαφορετικούς κόσμους, με διαφορετικά καθεστώτα αλήθειας.

Μια τελευταία επισήμανση σχετικά με τα κοινωνικά δίκτυα: Μετά τις εκλογές, οι δήθεν ειδήμονες, πασχίζοντας να εξηγήσουν τη δική τους ανικανότητα, έχουν επισημάνει τη μεροληπτική επανάληψη αδιασταύρωτων ειδήσεωναπό τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αλγόριθμοι καθορίζουν τις ειδήσεις που βλέπουμε, τις πολιτικές διαφημίσεις που εμφανίζονται στα προγράμματα περιήγησης του διαδικτύου, ποια σχόλια φίλων θα δούμε στο facebook. Η προδιάθεση αυτοεπιβεβαίωσης ενισχύεται μέσω του διαδικτύου: Βλέπουμε και ακούμε αυτά που επιβεβαιώνουν όσα θέλουμε να πιστεύουμε - όχι απλώς επειδή αγνοούμε τα υπόλοιπα, αλλά επειδή δεν εμφανίζονται καν. Ως συνήθως, όμως, στουςδήθεν ειδήμονες διαφεύγει η ουσία. Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ο διαχωρισμός των ασυμβίβαστων κόσμων, αλλά οι αλγόριθμοι και οι εταιρείες πίσω από αυτή τη διαλογή. Η αλήθεια εμφανιζόταν ως αντικειμενική και καθολική, ενώ στην πραγματικότητα καθοριζόταν από τους επιστήμονες, τους πολιτικούς ηγέτες και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τώρα, όμως, η αλήθεια εξατομικεύεται, προσαρμόζεται για να καλύψει τις δικές μας προσδοκίες, και ελέγχεται από αλγόριθμους ηλεκτρονικών υπολογιστών που δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η προειδοποίηση τουΝτελέζ για τις κοινωνίες του ελέγχου παραμένει σημαντική: Αυτό που έχει σημασία για τους μηχανισμούς ελέγχου δεν είναι οι συγκεκριμένες περιπτώσεις του ελέγχου (αν μια συγκεκριμένη διαφήμιση θα εμφανιστεί ή όχι), “αλλά ο υπολογιστήςπου παρακολουθεί τηντοποθέτησητου καθενός και διαμορφώνει την εικόνα σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

 

Η πρόοδος πέθανε

 

Ο McKenzie Wark (4) περιγράφει αυτή τη στιγμή ως το θάνατο του φιλελευθερισμού, και ταυτόχρονα τον θάνατο της προόδου. Ούτε αυτό είναι κάτι κακό. Η οικονομική πρόοδος δεν δημιούργησε ένα μεγαλύτερο κέικ που όλοι μοιραζόμαστε, ούτε νέα είδη εργασίας - οι υποστηρικτές του Τραμπ αναγνωρίζουν κι αυτοί ότι δεν έχουν επαγγελματικό μέλλον. Όπως λέει ο Wark: “η παλιά εργατική τάξη δεν μπορεί να εκφραστείμε ένα προοδευτικό πρόγραμμα, ακόμη και με ένα απλώς φιλελεύθερο, διότι η ανάπτυξη και η εξέλιξη της οικονομίας απλώς θα ωθήσει τους ίδιους (ή τους απογόνους τους) ακόμη περισσότερο στο περιθώριο. Δεν είναι, βεβαίως, οι μετανάστες και οι εμπορικές συμφωνίες που παίρνουν τις δουλειές μας, αλλά η αυτοματοποίηση και ο γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Παρ' όλα αυτά, το πρόβλημα παραμένει. Όμως, ο θάνατος της προόδου ανοίγει άλλες δυνατότητες για το μέλλον. Ας μην ξεχνάμε ότι όλες οι φρικαλεότητες πάνω στα σώματα των εργαζόμενων, των αποκλινόντων, των μαύρων, των σκουρόχρωμων και των κουήρ, όπως και πάνω στο περιβάλλον, έγιναν στο όνομα της “προόδου”. Η αποικιοκρατία ήταν “πρόοδος”, ο πετρελαιαγωγός στη Ντακότα είναι “πρόοδος”, η TPP (5) ήταν “πρόοδος”, οι βομβαρδισμοί γαμήλιων δεξιώσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και η μαζική απέλαση των μεταναστών επί προεδρίας Ομπάμα ήταν “πρόοδος”.

 

 

Όχι Λαϊκό μέτωπο

 

Τη μέρα μετά τις εκλογές κατέληξα στους δρόμους του Όκλαντ. Δεν θα μπορούσα να βρίσκομαι κάπου καλύτερα εκείνη τη μέρα, μιας και επικρατούσε μια έντονη ατμόσφαιρα αντίστασης στη ρατσιστική και καπιταλιστική κόλαση που ζούμε. Υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι με μια αίσθηση δύναμης, οργής και αποφασιστικότητας. Άκουσα πολλά με τα οποία συμφωνούσα: Έντονη αγανάκτηση με τους λευκούς φιλελεύθερους που μόνον τώρα εναντιώθηκαν στον Τραμπ, ενώ δεν είχαν κανένα πρόβλημα να στέκονται στα παρασκήνια παρά τις συνεχείς επιθέσεις του σε άλλες κοινότητες, μια δέσμευση για την οικοδόμηση δυναμικής αντίστασης στους δρόμους και όχι μέσω των εκλογικών πολιτικών παιχνιδιών, μια άμεση διασύνδεση του Τραμπ με την αστυνομία και μια αποφασιστικότητα εναντίωσης και στους δύο.

Συνάντησα και κάτι άλλο, που μου φάνηκε τόσο οικείο ώστε δεν θα μπορούσε παρά να μου θυμίσει παλαιότερους αγώνες ενάντια στους φασίστες. Καθώς εγώ και οι φίλοι μου φωνάζαμε Όχι άλλοι πρόεδροι”, ένας άνδρας πλησίασε εκλιπαρώντας μας να αφήσουμε στην άκρη τις διαφορές μας και να συμφωνήσουμε ότι κανένας από εμάς δεν θέλει φασίστα πρόεδρο. “Αφού τον πετάξουμε έξω, μπορείτε να συνεχίσετε να αγωνίζεστε για την απόλυτη ελευθερία. Πρώτα, όμως, όχι στον φασίστα πρόεδρο!” Δεν ξέρω τι περίμενε από εμάς να κάνουμε, ή πώς περίμενε να πετάξουμε τον Τραμπ έξω από την προεδρία, αλλά αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα μόνον κάποιο άλλο πολιτικό πρόσωπο στην εξουσία. Η προσφυγή σε εκλογικά πολιτικά παιχνίδια έχει ήδη ξεκινήσει, και όταν οι Δημοκρατικοί ξαναβρούν το βηματισμό τους, θα αρχίσουμε να ακούμε επείγουσες κλήσεις να οργανωθούμε για τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2018 και του 2020. Θυμάμαι τα χρόνια του Μπους, και τους τρόποι με τους οποίους η παγκόσμια οργάνωση για δικαιοσύνη μετατράπηκε στο αντιπολεμικό μαζικό κίνημα, το οποίο στη συνέχεια ενσωματώθηκε ανεμπόδιστα στις προεκλογικές εκστρατείες των Δημοκρατικών. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να ξανασυμβεί το ίδιο. Τα καλά νέα είναι ότι φαίνεται λιγότερο πιθανό από ποτέ άλλοτε, η προσέλευση των ψηφοφόρων αυτόν τον Νοέμβρη ήταν η χαμηλότερη τα τελευταία 20 χρόνια. Ο Τραμπ εξελέγη από το ένα τέταρτο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Μόνον κυνικοί πολιτικοί και οι αληθινοί θρησκευόμενοι εξακολουθούν να πιστεύουν στη δημοκρατία.

Ό,τι κι αν συμβεί σε εθνικό πολιτικό επίπεδο, τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα είναι καταστροφικά. Θα πρέπει να περιμένουμε τον αφανισμό των υπηρεσιών αναπαραγωγικής υγείας και ιατρικής περίθαλψης, τη συνεχόμενη επέκταση των λευκών εθνορατσιστικών οργανώσεων και της βίας στους δρόμους, εισβολές και επιθέσεις σε κοινότητες μεταναστών, κρατική στοχοποίηση των μουσουλμάνων και των προσφύγων, και πολλά άλλα. Και, βεβαίως, οι καταστροφές του ύστερου καπιταλισμού θα συνεχιστούν, οι οικονομικές κρίσεις δεν έχουν τελειώσει, ο πλανήτης συνεχίζει να υπερθερμαίνεται με όλο και πιο καταστροφικές συνέπειες. Αν υπάρχει ελπίδα, αυτή βρίσκεται στη διεύρυνση των υφιστάμενων αγώνων.

 

 

Ζώντας και παλεύοντας

 

Στις μέρες μας υπάρχουν αγώνες παντού τριγύρω. Ο αγώνας ενάντια στην κατασκευή του πετρελαιαγωγού στη Ντακότα συσπείρωσε περισσότερους ανθρώπους στην πιο σφοδρή αντίσταση στα καπιταλιστικά έργα υποδομής από οτιδήποτε άλλον αγώνα στην πρόσφατη ιστορίατων ΗΠΑ. Αυτοί καθαυτοί οι καταυλισμοί εκεί είναι ένας κόσμος ο καθένας, κόσμοι που -παρά τις ατέλειες και τις εσωτερικές συγκρούσεις- παίρνουν μορφή ενάντια σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Η απεργία στις φυλακές τον Σεπτέμβρη ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη δράση στις φυλακές των ΗΠΑ στην ιστορία, η καταστολή συνεχίζεται, αλλά το ίδιο και οργάνωση μεταξύ των εξεγερμένωνέγκλειστωνκαι των συνεργών απέξω.

Οι σχέσεις που έχουν χτιστεί σ' αυτούς τους αγώνες, έχουν τη δυνατότητα να συνεχιστούν και να αναπτυχθούν. Τα τελευταία πολλά χρόνια, τα κινήματα ενάντια στην αστυνομία έχουν θέσει ένα νέο μέτρο αντίστασης σε αυτή τη χώρα: Τα μπλόκα στους αυτοκινητόδρομους, οι φωτιές στα οδοφράγματα και τα πλιάτσικα, δεν είναι πλέον εκτός συζήτησης. Και οι διαμαρτυρίες που ξέσπασαν μετά την εκλογή του Τραμπ δεν έχουν ξανασυμβεί ποτέ, κανένας πρόεδρος ποτέ δεν έχει αντιμετωπίσει τόσο μεγάλη αντίσταση πριν καν αναλάβει τα καθήκοντά του. Η προθυμία των ανθρώπων να αντιπαρατεθούν ευθέως με την αστυνομία, η στροφή από την ευυπόληπτη πολιτική δράση στην αντιπαράθεση και την ευθεία καταδίκη, αποκαλύπτουν μια βαθύτερη κατανόηση της κατάστασης: Δεν υπάρχει δημοκρατική θεραπεία για τον φασισμό του Τραμπ, υπάρχει μόνο η ισχύς που χτίζουμε ο ένας δίπλα στον άλλο.

Αυτή δεν είναι η ισχύς των μαζικών οργανώσεων, της κινητοποίησης των μαζών, των καταλόγων των μελών, και της προσφυγής στις κάλπες. Είναι η ισχύς της δράσης, της επιλογής πλευράς, της αυτοοργάνωσης, και του σαμποταρίσματος του φασιστικού μηχανισμού με κάθε μέσο. Είναι η ισχύς της εξεύρεσης νέων χώρων συνάντησης, της φιλίας και των αγωνιστικών σχέσεων με άλλους που θα στοχοποιηθούν από την αστυνομία και τους λευκούς εθνορατσιστές. Είναι η ισχύς του μπλοκαρίσματος αυτοκινητοδρόμων και του καψίματος του εξοπλισμού κατασκευής πετρελαιαγωγών, αλλά είναι και η ισχύς της αλληλοτροφοδοσίας, της κατάληψης περιοχών, της δημιουργίας κόσμων ικανών να αντέξουν την κατάρρευση αυτού εδώ του κόσμου. Είναι η ισχύς του αφοπλισμού της αστυνομίας, όχι μέσω πολιτικών αποφάσεων, αλλά καθιστώντας αδύνατη γι' αυτούς η αστυνόμευση. Είναι η ισχύς της διατάραξης των μηχανισμών επιτήρησης που το καθεστώς του Τραμπ θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει για να μας ελέγξει. Είναι η ισχύς των δικτύων που θα φτιάξουμε για να επιβιώσουμε από τις επιδρομές της υπηρεσίας ελέγχου της μετανάστευσης και των συνόρων (6) των ΗΠΑ ώστε να κρατήσουμε τους ανθρώπους μακριά από τα κέντρα προσωρινής κράτησης, για να αντιμετωπίσουμε τους λευκούς εθνορατσιστές στους δρόμους, και για να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο καθώς θα τα κάνουμε όλα αυτά.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, πρέπει να δράσουμε τώρα, προσεκτικά αλλά αποφασιστικά, για να σαμποτάρουμε τους μηχανισμούς της αστυνόμευσης και της καταστολής πριν την περαιτέρω ενεργοποίησή τους. Τα μπατσικά δεν μπορούν να περιπολούν με ξεφούσκωτα λάστιχα, οι κατάλογοι με τους μουσουλμάνους και τους “εγκληματίες μετανάστες” δεν θα είναι αποτελεσματικοί αν γεμίσουν ψευδείς εγγραφές ή χακαριστούν. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο διαφορετικοί τρόποι για να πολεμήσουμε, αλλά πρέπει να πολεμήσουμε. Είναι πια εντελώς ανούσιο να αγωνιζόμαστε για τη ρύθμιση ενός συστήματος που είναι εχθρικό για την ίδια μας την ύπαρξη, το θέμα είναι πλέον να βρούμε τρόπους να επιβιώσουμε, δημιουργώντας μια πολλαπλότητα κόσμων που είναι ασύμβατοι με τον φασισμό και τον καπιταλιστικό κατακερματισμό. Αν το κάνουμε σωστά, ίσως βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο να επιβιώσουμε όχι μόνον από τον Τραμπ, αλλά και από τη συνεχιζόμενη καταστροφή αυτού του κόσμου.

 

 

1 παρουσιαστής τοκ σόου, ακροδεξιός του ρεπουμπλικάνικου κόμματος.

2 από Michel Foucault, “Truth and Power”, στο Power/Knowledge: Selected Interviews and Other Writings 1972-1977, σελ. 131

https://monoskop.org/images/5/5d/Foucault_Michel_Power_Knowledge_Selected_Interviews_and_Other_Writings_1972-1977.pdf].

3 post-truth (πέρα από την αλήθεια): πολιτικός λόγος που απευθύνεται στο συναίσθημα και στις προσωπικές απόψεις και δεν στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία.

4 συγγραφέας του “Μανιφέστο των χάκερ”, πανεπιστημιακός, που ασχολείται με τη θεωρία των μμε [https://en.wikipedia.org/wiki/McKenzie_Wark]

5 TPP (Trans-Pacific Partnership): Σύμφωνο επενδυτικής συνεργασίας των δύο πλευρών του Ειρηνικού, από την οποία ο Τραμπ δήλωσε ότι θα αποσύρει τις ΗΠΑ, αλλά την οποία δεν είχε υπογράψει ούτε ο Ομπάμα. Στις διαπραγματεύσεις συμμετέχουν 12 χώρες: Αυστραλία, Μπρουνέι, Καναδάς, Χιλή, Ιαπωνία, Μαλαισία, Μεξικό, Νέα Ζηλανδία, Περού, Σιγκαπούρη, Ηνωμένες Πολιτείες και Βιετνάμ.

6 ICE (Immigration and Customs Enforcement)

 

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License