ΒΡΩΜΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΞΟΥΣΙΩΝ

Για το ανίερο και λίαν επικίνδυνο αυτό παιχνίδι ανάμεσα σε Αμερικανούς και Ρώσους για την κατακρήμνιση από το βάθρο της ισχυρής δύναμης,που ακούει στο όνομα Κίνα (ειρήσθω εν παρόδω, παραμένει, έστω και τυπικά, «κομμουνιστικό» κράτος), γράφαμε στις 28/3/2014:

 

"Κρύος ιδρώτας στο Πεκίνο για τη διαφαινόμενη ρωσο-αμερικανική προσέγγιση

 

...Αλλά στο Πεκίνο, όπου ακόμη προσπαθούν να συνέλθουν απ’ τις πρώτες κινήσεις του Τραμπ στη διεθνή σκακιέρα και το τηλεφώνημά του με την πρόεδρο της Ταϊβάν, η κίνηση αυτή ήρθε να εντείνει τους φόβους ότι το φλερτ του νεοεκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ με το Κρεμλίνο μπορεί να αποτελεί μέρος μιας τολμηρής στρατηγικής για την απομόνωση της Κίνας.
«Είναι ένας πολύ τολμηρός παίκτης», λέει ο Σί Γινχόνγκ, ειδικός σε θέματα διεθνών σχέσεων του Πανεπιστημίου Ρενμίν, για τον Τραμπ, που έχει ήδη εξοργίσει τη Λαϊκή Δημοκρατία απειλώντας να ανατρέψει την πολιτική της  «Μιας Κίνας», την οποία ακολουθεί η Ουάσιγκτον εδώ και τέσσερις δεκαετίες.
«Αν ο Πούτιν κι ο Τραμπ γίνουν στενοί φίλοι, η Κίνα δεν μπορεί να κάνει τίποτε γι’ αυτό – αλλά θα είναι έτοιμη για μια πιθανή αποξένωση μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου».

 

 

«΄Ηρθε και έδεσε το γλυκό». Από τη μέρα που ο δικτάτορας της Ρωσίας ξεκίνησε την αποδόμηση του διεθνούς δικαίου με την κατάληψη εδάφους εναξάρτητου και κυρίαρχου κράτους,την Κριμαία της Ουκρανίας, φάνηκε πως ξεκινούσε ένα νέο, ανήθικο και εντελώς παρανοϊκό παιχνίδι ,που μόνο οι εξουσίες και τα κράτη, μπορούν να στήσουν.  Η πλήρης επιβεβαίωση έλειπε, βέβαια, αφού την επομένη της κατάληψης της Α.Ουκαρνίας, μόνο υποθέσεις για τα τεκταινόμενα  μπορούσαμε να κάνουμε.

Σήμερα, με την εκλογή του ακροδεξιού Τραμπ, ως προέδρου της Αμερικής (ίδιας και καθόλου διαφορετικής νοοτροπίας και "πάστας" με τον ομόλογό του Πούτιν), φάνηκε  πλέον καθαρά το πράγμα πού πηγαίνει.  Κάποια κομμάτια από το παζλ που λείπανε, αρχίζουν να μπαίνουν πια στη θέση τους. Και η εικόνα είναι αυτή που σήμερα  βρισκόμαστε  σε θέση να τη δούμε στην ολοκλήρωση και την ολότητά της.

΄Οπως πολλοί οιωνοί δείχνουν, Αμερική και Ρωσία , εδώ και πολύ  καιρό , βρίσκονται  σε αγαστή συνεργασία, για να συντρίψουν το γίγαντα, της οικονομίας περισσότερο ,που δεν είναι άλλος από την Κίνα και την ισοπεδωτική εισβολή της στην υφήλιο σε όλους τους τομείς δραστηριότητας. ΄Οσες φορές περιγράφαμε αυτό το ενδεχόμενο παλιότερα, είχαμε τις επιφυλάξεις μας. Στην Ιστορία δεν μπορείς να προφητεύεις, ούτε να παίζεις με πιθανότητες ,υποθέσεις και ενδεχόμενα.

Αλλά και σήμερα ακόμα, μετά τα γεγονότα που επακολούθησαν και  αποκτήσαμε  έναν  ισχυρό μπούσουλα, η βελόνα του οποίου δείχνει   προς την κατεύθυνση  αμερικανο-ρωσικής συμμαχίας   ενάντια στην Κίνα ,πάλι δεν μπορούμε να  απαλλαγούμε από το λυτρωτικό  «βραχνά» των επιφυλάξεων .Ο ισχυρότερος βραχίονας της σωστής  ιστορικής κρίσης, είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο εκτιλίσσεται και πραγματώνεται το ιστορικό γίγνεσθαι. Εν προκειμένω, όταν περατωθούν όλες οι σκηνές από το σενάριο που πιαθανόν εκπόνησαν μαζί Ρώσοι και Αμερικανοί,  θα μπορούμε πλέον να  διατυπώσουμε οριστική και αμετάκλητη ιστορική κρίση, απαλλαγμένη απο αμφιβολίες.

Τα ανήθικα και επικίνδυνα παιχνίδια που παίζουν οι εξουσίες στον κόσμο, ιδιαίτερα οι πολύ ισχυρές, είναι ένα από τα προσφιλή και  ανεξάντλητα κεφάλαια  της Ιστορίας. Ανίερες συμμαχίες- συνεργασίες, μυστικές συμφωνίες και συνωμοσίες  είναι σχεδόν επαναλαμβανόμενα φαινόμενα. Ακόμα και μεταξύ εξουσιών που δείχνουν εκ διαμέτρου αντίθετες επιδιώξεις (Δε λέμε ιδεολογικές κατευθύνσεις, επειδή καμιά εξουσία δεν μπορεί ούτε να  διαθέτει ούτε να παράγει ιδεολογία).

Τέτοια κρυφά παιχνίδια εξουσιών στην παγκόσμια σκακιέρα, ερήμην των λαών, αλλά και των φυσικών,απαράγραπτων και διαχρονικών αξιών της ζωής, είναι καταγραμμένα σωρό στις δέλτους της Ιστορίας. Να θυμίσουμε ,ως καταλυτικό παράδειγμα,το πρόσφατο, που άπτεται και της μεταπολεμικής εξέλιξης (πολιτικά, πολιτιστικά, οικονομικά,αλλά και εδαφικά) της χώρας μας.  

  1945. Γιάλτα Ουκρανίας. Οι νικητές ηγέτες με τη λήξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου, Στάλιν, Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ, ως καλοί και παλιοί φίλοι,αλλά και συνέτεροι πια,  μοιράζουν τον κόσμο! Και, ανάμεσα στα άλλα, ..μεταξύ κρασιού και τσιγάρου,αποφασίζουν  πως η Ελλάδα, δεν μπορεί να περάσει στο ανατολικό μπλοκ, παρ΄ ότι  η επανάσταση των κομμουνιστών στη χώρα δείχνει να έχει πολύ καλές προοπτικές για επικράτησηση, αλλά θα παραμείνει ... κολαούζος της Δύσης. Τα παρεπόμενα είναι γνωστά. Γράμμος και Βίτσι. Αύγουστος 1949 .Εκατόμβες νεκρών παλικαριών που τους οδήγησαν  στη σφαγή ,με  προειλημμένη απόφαση εξόντωσή τους στη Γιάλτα. Τι ιστορική τραγωδία κι εκείνη!

Αυτό,όμως,  που περέπει να επισημανθεί εδώ, είναι τούτο.   Στις μέρες μας, όσοι κατά καιρούς αναδεικνύονται  φορείς εξουσίας, ως πρόσωπα, δεν μπορούν και δεν τους επιτρέπεται να υπερβούν τα "εσκαμμένα". Αυτά τα ορίζουν συνήθως τα παγιωμένα κρατικά συμφέροντα, τα οποία, για  να αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα, αναγορεύονται σε…εθνικά.

Λέμε για παράδειγμα πως  οι πρόεδροι της Αμερικής ασκούν  μεν εξουσία στο εσωτερικό τουλάχιστον, αλλά,  σε ελάχιστα μπορούν να αλλάξουν την πορεία μιας παγιωμένης  εθνικής εξωτερικής πολιτικής. Ομπάμα και Τραμπ εν προκειμένω είναι ίδιοι. Αναγκασμένοι  να υποχωρήσουν μπροστά από το βάρος που θα επωμιστούν, αν διαφοροποιήσουν, καμιά φορά έστω και στο ελάχιστο,  ένα ήδη δουλεμένο και  σε εξέλιξη ευρικόμενο  σενάριο αμερικάνικης, εξωτερικής πολιτικής.

Αν τολμήσουν να αποτρέψουν την προγραμματισμένη έκβαση του σεναρίου οι επώνυμες αυτές μορφές της αμερικάνικης  εξουσίας, που διαμόρφωσαν μη ορατές (μέσα από εκλογικές διαδικασίες περισσότερο) και διαφορετικές  εξουσίες με μόνιμη και αμετάθετη εξουσία  στα μυστικά γραφεία και τις σκοτεινές υπηρεσίες, μπορούν οι «αιρετικοί» πρόεδροι να ανατραπούν στη διάρκεια της θητείας τους  ή να  τους στείλουν με χίλιους τρόπους και πρίν την ώρα τους  στον τάφο!  Γνωστά αυτά στην αμερικανική  πορεία της ιστορίας της νέας   αυτοκρατορίας.

Για το ανίερο και λίαν επικίνδυνο αυτό παιχνίδι ανάμεσα σε Αμερικανούς και Ρώσους για την κατακρήμνιση από το βάθρο της ισχυρής δύναμης,που ακούει στο όνομα  Κίνα (ειρήσθω εν παρόδω, παραμένει, έστω και τυπικά,  «κομμουνιστικό» κράτος),  γράφαμε στις 28/3/2014:

 

ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΜΕΝΟΣ΄Η "ΜΙΛΗΜΕΝΟΣ ΟΜΠΑΜΑ"; ΜΙΑ ΠΑΡΑΚΕΚΙΝΔΥΝΕΥΜΕΝΗ  ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ.

Σε παλιότερο κείμενό μας  λέγαμε πως η Αμερική  παίρνει  “μηδέν” στην ιστορία, εξαιτίας της ανιστόρητης και προκλητικής  στάσης της κατά καιρούς σε διάφορα κρίσιμα διεθνή θέματα, αλλά και των αναίτιων  ή αδικαιολόγητων ενεργειών της σε βάρος άλλων χωρών, όπως εισβολές, επιθέσεις, ακόμα  και ( άμεσα ή  έμμεσα) συλλήψεις ή εκτελέσεις ξένων ηγετών ή και απλών πολιτών, γιατί κρίθηκαν ένοχοι σύμφωνα με τα ...συμφέροντα ή την οπτική -"ιδεολογική" γωνία της υπερδύναμης.

Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα στα ιστορικά γεγονότα της Κριμαίας,  όσοι γνωρίζουν από ιστορία, αλλά και διεθνή πολιτική, μένουν άναυδοι από της στάση της Αμερικής. Είναι τουλάχιστον περίεργο ο πρόεδρος Ομπάμα να στέκεται αδιάφορος στην ουσία  μπροστά στη σοβαρή κρίση που δημιούργησε ο δικτάτορας της Ρωσίας για ολόκληρο τον κόσμο   και να προσπαθεί τάχα να λύσει το πρόβλημα με ευχολόγια, απειλές της “πλάκας” ,μέτρα-ημίμετρα και μπόλικες  υποκριτικές συμβουλές στον τρελαμένο Πούτιν  ,να ...ησυχάσει.

 Η Αμερική που μέχρι πρόσφατα “δε δεχόταν μύγα στο σπαθί” της, που δικαίως ή αδίκως πάμπολλες φορές, όπως είπαμε ,ακόμα και για ήσσονος σημασίας τοπικά θέματα, αναλάμβανε εκστρατείες, εισβολές  σε άλλες  χώρες, βομβάρδιζε αμάχους και διέπραττε σωρό πολεμικά εγκλήματα και άλλες βιαιότητες, σήμερα   σαν να απεκδύθηκε τον παλιό της εαυτό,   δείχνει σε πρώτη ματιά να φοβάται να αναμετρηθεί με τον παρανοϊκό δικτάτορα της Ρωσίας.

Εξεστράτευσε  στο Βιετνάμ και το ισοπέδωσε, χωρίς ουσιαστικό λόγο, επικαλούμενη προσχήματα και αφορμές ,που σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξαν  πραγματικές αιτίες. Εισέβαλε στο Ιράκ, για να τιμωρήσει το Σαντάμ Χουσείν, πάλι με προφάσεις και  ασύστολα ψεύδη, όπως αυτό της κατοχής χημικού οπλοστασίου από τον Ιρακινό δικτάτορα. Βοβμάρδισε  περιοχές της παλιάς Γιουγκοσλαβίας και χρησιμοποίησε ακόμα και  εμπλουτισμένες βόμβες με ουράνιο  από τις οποίες μολύνθηκε ολόκληρη η Βαλκανική Χερσόνησος  και τις συνέπειες τις υφίσταται  η περιοχή ακόμα και σήμερα. Πρόσφατα ,στη διάρκεια της έκρηξης των μεγάλων κινητοποιήσεων  στη   λεγόμενη  “Αραβική άνοιξη” στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, τη Συρία (κι αλλού) ,φανερά ή κρυφά και σε συνεργασία με την Ευρώπη,  ως ΝΑΤΟ , επενέβησαν και δημιούργησαν στις παραπάνω χώρες εμφυλίους με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, με πρόσφυγες, μετακινήσεις πληθυσμών, οικονομικό όλεθρο των χωρών,αστάθεια και άλλα δεινά.

Και σήμερα, που η Αμερική επιστρετεύει  ένα σωρό λόγους και οφθαλμοφανείς αιτίες να επέμβη  με τους συμμάχους της δυναμικά στην Κριμαία και να λύσει ένα πρόβλημα που αποκτά ευρύτερες, παγκόσμιες συνέπειες, χωρίς  να αφήσει χρόνο, χώρο και περιθώρια  στους Ρώσους να αναπτυχθούν στρατιωτικά  να καταλάβουν τη χερσόνησο, το ΝΑΤΟ ..."ποιείται την νήσσαν”  και  ο πρόεδρος Ομπάμα εξαντλεί τη δράση του σε... ρητορικές απειλές και λεονταρισμούς.

 Η Ευρώπη από την άλλη, που αντιμετωπίζει στη γειτονιά της το πρόβλημα είναι πιο ειλικρινής στις απειλές της και στον έντονο προβληματισμό της για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον του δικατάτορα. Αλλά, είναι γνωστό τοις πάσι, πως κουμάντο στο ΝΑΤΟ κάνει η Αμερική. Κι αν η υπεδύναμη δε θέλει να αναλάβει στρατιωτική δράση στην περιοχή, οι συμμαχικές δυνάμεις δεν έχουν από μόνες τους τη δύναμη να ξεκινήσουν στρατιωτική δράση, για να χτυπήσουν στην Ουκρανία.

΄Ετσι η ανοχή  της Αμερικής φαίνεται να είναι εκείνη που “δίνει φτερά”  στο δικτάτορα  να σχεδιάζει πέρα από την Αμπαχαζία , την  Οσετία  και την Κριμαία, να προσαρτήσει και άλλες περιοχές ,αρχής γενομένης από τη Μολδαβία και το τμήμα της Υπερδνειστερίας και  ποιος ξέρει ,ο νεκραναστημένος Χίτλερ σε ποια... Ρουμανία θα ανακαλύψει “Ρώσους”,  για να σπεύσει να  σώσει τους... ομοεθνείς του, όπως έκανε ο πάσχων από το ίδο νόσημα της σχιζοφρένειας με τον Πούτιν, Χίτλερ.

Μπορεί  ο Ομπάμπα, θα ισχυριστεί, κάποιος, να νιώθει αδύναμος στρατιωτικά να τα βάλει με τη Ρωσία.΄Η ακόμα να μην είναι η στόφα του Ποέδρου τέτοια,  για να ξεκινήσει πολεμικές επιχειρήσεις. (Να μην είναι ο Ομπάμα Μπ. Κλίντον και Τζ.Μπους).  Δεν ισχύει τίποτα από τα δύο και  για πραγματικούς λόγους απορρίπτονται . Και μόνο το γεγονός πως η Αμερική, ως στρατιωτική δύναμη διαθέτει υπεροπλία σε σχέση με τις άλλες χώρες (να αναφέρουμε  μόνο πως διαθέτει περισσότερα από 16 αεροπλανοφόρα, όταν η Κίνα, η Ρωσία,η Αγγλία,η Γαλλία διαθέτουν ένα ή το πολύ 2 η κάθε μία!), αρκεί ως επιχείρημα. Από την άλλη στην Αμερική ο πρόεδρος είτε Ρεπουμπλικανός είτε Δημοκρατικός, είτε λευκός, μαύρος ή κίτρινος   δείχνει να αποφασίζει, να έχει τον τελευταίο λόγο.΄Ομως ,σε εθνικά θέματα ,σε περιπτώσεις κήρυξης πολέμου και ανάληψης στρατιωτικης δράσης ή για  άλλα τέτοια  σοβαρά ζητήματα, υπάρχει πάντα κοινή στρατηγική.

Η Αμερική είναι δυνατή στρατιωτικά  αυτή την ώρα και ο Ομπάμα δεν είναι μαριονέτα.  Επομένως ,οι συγκεριμένοι  λόγοι που δεν “έδειξε τα δόντια” του από την αρχή  στον τρελαμένο δικτάτορα, λούφαξε και συμπεριφέρεται ως “ Αρσακειάς", είναι αστήρικτοι. Ο λόγος είναι εμφανώς διαφορετικός. Ιστορικά δε βλέπουμε κάτι άλλο, παρά μόνο το χειρότερο και  αυτό που αποδεδειγμένα  έχει ξανασυμβεί και στην αμερικανική ιστορία και διπλωματία ,αλλά και τη διεθνή.

 Μια μυστική συμφωνία ανάμεσα σε Αμερικανούς και Ρώσους με στόχο να κτυπηθεί εν καιρώ το “αντίπαλο δέος” η Κίνα . Θα διακινδυνεύσουμε αυτή την υπόθεση. Η μόνη χώρα την οποία  φοβούνται πραγματικά  οι Αμερικανοί είναι η Κίνα ,η οποία και στρατιωτικά είναι δυνατή (υπερέχει αριθμητικά σε στρατό), αλλά και  εύρωστη οικονομικά .Γι αυτό  θεωρείται και  ο σοβαρότερος αντίπαλος της Αμερικής.

Αν η Αμερική σχεδιάζει εν καιρώ να συντρίψει το στρατιωτικό και οκονομικό αυτό “γίγαντα”, όπως εξελίσσεται, τότε είναι σίγουρο πως  χρειάζεται τη Ρωσία ως σύμμαχο. Την Ευρώπη την έχει στην “τσέπη” για χίλιους λόγους. Τώρα έχει στη διάθεσή της και το “ σύμμαχο”  Πούτιν. Ο Ομπάμα του έδωσε εύκολα και ανώδυνα ό,τι ζήτησε αυτή την ώρα και ο Πούτιν θα πάρει και άλλα. Αλλά,  κάποια στιγμή οι Αμερικανοί θα απαιτήσουν στήριξη από το Ρώσο, όταν κρίνουν πως  ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουν δυναμικά  την Κίνα. Αν ο Ρώσος πρόεδρος (όποιος κι αν είναι τότε), δεν την προσφέρει, η Αμερική θα κάνει αυτό που δεν έκανε σήμερα. Θα τον “κρεμάσει ανάποδα” στην κεντρική πλατεία της Μόσχας, όπως το Σαντάμ Χουσεϊν ή θα τον εκτελέσει, όπως τον Καντάφι και τον Μπιν Λάντεν και θα στείλει τη χώρα σε εμφύλιο.  Η υπερδύναμη  έχει και την υπεροχή και την αποφασιστικότητα (θράσος) και το ανήθικο “ιστορικό” τέτοιων ενεργειών.

Ο χρόνος θα δείξει. Η Ιστορία σε περιπτώσεις σαν αυτή που αναπτύξαμε, δε μαντεύει, δε κάνει σενάρια .  Απλά, υποθέτει , συνδυάζοντας ιστορικά γεγονότα και άλλες παραμέτρους και συγκυρίες .

Όπως και να έχει, εκείνος, που έχει τη δύναμη και την ικανότητα να αποφασίζει και να βάζει τα πράγματα στη θεση τους,   είναι ο Χρόνος. Ο ιστορικός υπακούει και σέβεται το Χρόνο, ακόμα και όταν τον διαψεύδει.

 

 

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License