ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΤΣΑΚΑΛΙΑ

Πολλές φορές τον καλούσαν οι δημοσιογράφοι σε συνέντευξη στα μέσα τους (είτε τηλεόραση, είτε ραδιόφωνο), με στόχο να ανεβάσουν την θέαση ή την ακρόαση τους ανάλογα, αλλά ο Αργύρης τους χάλαγε το στημένο σκηνικό που του είχαν ετοιμάσει, με τις κουβέντες του, όλες τεκμηριωμένες.

  «ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΓΝΩΣΤΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ «17 Ν»
Πέθανε ο Αργύρης Τσακαλίας, θείος του αδερφών Ξηρού

 

Γράφει το ikariaki.gr:
Μια από τις πιο ισχυρές, πολυσυζητημένες και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του νησιού μας, ο Αργύρης Τσακαλίας από την Ακαμάτρα “έφυγε” γι άλλες πολιτείες.
Αυτός ο ιδιόρρυθμος “φιλόσοφος” του νησιού μας, με τον εκρηκτικό χαρακτήρα, που πολύ δύσκολα τα “έβγαζες καλά” μαζί του, αν δεν ήσουν πολύ καλά διαβασμένος, για να του αντιπαραθέσεις τεκμηριωμένα επιχειρήματα στον διάλογο μαζί του, μας άφησε τη θέση του κενή.
Έτσι άξαφνα, όπως έμπαινε στη ζωή μας με την έντονη προσωπικότητα του, έτσι άξαφνα εξαφανίστηκε, αφήνοντας μας την εικόνα του “αιώνιου νεαρού επαναστάτη’. Γιατί στις αντιλήψεις του ήταν κοντά στη νέα γενιά, πάντα δυναμικός, αιρετικός, είρωνας της κάθε μορφής εξουσίας, “που καταδυνάστευε τον λαό” όπως έλεγε.
Όλη του η ζωή, όσο ξέρω, ήταν μια διαρκής επανάσταση. Επανάσταση στη δομή της κοινωνίας, επανάσταση στις κοινωνικές προεκτάσεις της μεγάλης καθοδηγούμενης ταξικής κοινωνίας, επανάσταση ενάντια στα ήδη υπάρχοντα πολιτικά σχήματα και της δεξιάς και της αριστεράς και τις προεκτάσεις τους και επιρροές στην ελληνική κοινωνία, επανάσταση στο κατεστημένο κράτος (κυβέρνηση, αντιπολίτευση, αστυνομία κλπ.)
Πολλές φορές τον καλούσαν οι δημοσιογράφοι σε συνέντευξη στα μέσα τους (είτε τηλεόραση, είτε ραδιόφωνο), με στόχο να ανεβάσουν την θέαση ή την ακρόαση τους ανάλογα, αλλά ο Αργύρης τους χάλαγε το στημένο σκηνικό που του είχαν ετοιμάσει, με τις κουβέντες του, όλες τεκμηριωμένες.
Σε μένα αρκεί πάντα η εικόνα του φίλου και συμπατριώτη, που παρ’ όλο που στις κουβέντες μας πολλές φορές διαφωνούσαμε έντονα, πάντως τον παραδεχόμουνα πάντα σαν ένα πανέξυπνο, πολύ μορφωμένο και πάντα κατάλληλα ενημερωμένο άνθρωπο. Ας υπήρχε αυτή η ανατρεπτική του εικόνα, κατά βάθος ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος, πολυγραφότατος, με καρδιά ενός μικρού παιδιού, που δεν του άρεσε η αδικία στην οποία ζούσε η κοινωνία μας. Ήταν σε θέση να μοιράσει την τροφή του και την παρέα του μαζί σου, αρκεί να σε έβλεπε πραγματικά ότι άξιζες αυτής της μεταχείρισης. Διαφορετικά αν καταλάβαινε ότι πήγαινες να τον κοροϊδέψεις….”μαύρο φίδι που σ’ έφαγε”. Άφησε λοιπόν ο Αργύρης έντονο το στίγμα του όχι μόνο στην Ικαριακή κοινωνία αλλά και όπου πέρασε και δίδαξε σαν καθηγητής θεολογίας ή και αργότερα όταν ίδρυσε το “Κίνημα Αειζωίας”.
Ένα σύντομο βιογραφικό του Αργύρη Τσακαλία, αλλά και η βιβλιογραφία του, όπως δημοσιεύεται από τους βιβλιογραφικά σάιτ:
Ο Αργύρης Τσακαλίας γεννήθηκε στην Ικαρία και ζούσε στην Αθήνα. Τα τρία του παιδιά είναι ο Γιώργος, ο Ερνέστο και η Ηλέκτρα. Σπούδασε θεολογία στην Πάτμο και στην Χάλκη και την δίδαξε σε διάφορα σχολεία. Είχε εκδώσει συνολικά 18 βιβλία, τα περισσότερα από τα οποία έχουν εξαντληθεί. Ίδρυσε και λειτούργησε για ένα διάστημα τον εκδοτικό οίκο “Θερσίτης”. Ηταν πασίγνωστος ως ερευνητής και εισηγητής της διδασκαλίας της Αειζωίας. Στο πλαίσιο της Νέας Σχολής Αειζωίας, διοργάνωνε σεμινάρια όπου διδάσκονταν φιλοσοφία και διάφορα θέματα υγείας.
Μερικοί τίτλοι βιβλίων του:
(2006) Ο δρόμος προς την αειζωία, Εκδόσεις Βερέττας
(2005) Βίβλος ακατάλληλη δι’ ενηλίκους, Εκδόσεις Βερέττας
(2004) Αειζωία, Έσοπτρον
(2003) Βίος και πολιτεία Χριστόδουλου του Ξηρού, του εν Ακαμάτρα Ικαρίας και των συν αυτώ, Εκδόσεις Βερέττας
(2001) Από τις ζούγκλες της γης στη γαλαξιακή αγαποκοινωνία, Καλυψώ
(1999) Ο τρόπος για την αειζωία, Εκδόσεις Βερέττας
(1996) Τα μεγάλα μυστικά της υγείας ανανέωσης μακροβιότητας, Ανέλιξη

 

Τον Αργύρη Τσακαλία τον γνώρισα εκεί στη δεκαετία του 80, νεαρός τότε εκπαιδευτικός σε ένα Λύκειο του Περιστερίου. Ο Αργύρης ήταν θεολόγος…αθεολόγητος, όπως τον λέγανε οι συνάδελφοι,  σε κάποιο σχολείο κι εκείνος, αλλά και συνδικαλιστής τότε του ΚΚΕ.

Εμείς, μια ομάδα νέων εκπαιδευτικών, που δε θέλαμε τα κόμματα να ελέγχουν το συνδικαλισμό μας, είχαμε δημιουργήσει μια μικρή ομάδα «ανεξάρτητων εκπαιδευτικών», κυρίως αναρχικών-αντιεξουσιαστών και κατεβαίναμε στις εκλογές, για να «αλώσουμε» την ΕΛΜΕ Δ.Αττικής, που ήταν η μεγαλύτερη ΕΛΜΕ στη χώρα και την ήλεγχε χρόνια  το ΚΚΕ. Στόχος μας, να την κάνουμε δύο ή τρία κομμάτια, ώστε να είναι και πιο ευέλικτη, αλλά και να σπάσει αυτό το σερί του ασφυκτικού της ελέγχου από το ΚΚΕ .

Οι Σταλίνες, ως γνωστό, στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, για να κερδίζουν  τις εκλογές οι δικοί τους υποψήφιοι, κατέφευγαν  σε πάμπολλα τεχνάσματα. Τα συνηθέστερα ήταν (και είναι) τούτα: Τραβάνε τις Γ. Συνελεύσεις ενός κλάδου από την αυγή μέχρι τα μεσάνυχτα. Βάζουν μέλη τους να μιλάνε με τις ώρες,  χωρίς να λένε τίποτα, ώστε να κουραστεί ο κόσμος, να σηκωθεί να φύγει και να μη ψηφίσει. Κι όταν βλέπουν πως άδειασε η αίθουσα και μείνανε  μόνο οι δικοί τους, σπεύδουν και κάνουν την ψηφοφορία, με αποτέλεσμα οι υποψήφιοι τους να ψηφίζονται μονοκούκι. ΄Ετσι από ένα σύνολο εκπαιδευτικών σε μια ΕΛΜΕ 500, ας πούμε,  ατόμων, μένουν και ψηφίζουν τελικά οι 150 (και πολλούς είπαμε) και βγαίνουν οι υποψήφιοι του ΚΚΕ με… 50 ψήφους! (Υπόψη, τα μέλη του ΚΚΕ και 24 ώρες να κρατήσει η συνέλευση, δεν αποχωρούν. Μένουν εκεί, ξεροσταλιάζουν, μέχρι να έρθει η ώρα να ψηφίσουν).

΄Ενα άλλο, τραμπούκικο αυτό τέχνασμα ,είναι ο σταλινικός όχλος   να θορυβεί ή να γελοιοποιούν με ατάκες από την αίθουσα έναν ομιλητή αντίθετης παράταξης, να τον προπηλακίζουν  ή και να τον ξυλοφορτώνουν. (Παραθέσαμε δυο από τα…102 τέτοια… έντιμα και ηθικά τερτίπια  που μετέρχονται οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ, για να κερδίζουν εκλογές).

Στη Γ. Συνέλευση, λοιπόν, μια χρονιά για την ΕΛΜΕ της Δ. Αττικής, που ήμουνα υποψήφιος με τους Ανεξάρτητους  και είχαμε σοβαρό ρεύμα, για να κερδίσουμε, οι Σταλινικοί  αρχίσανε πάλι τα κόλπα τους. Αλλά τούτη τη φορά, είμαστε οι άλλοι περισσότερο οργανωμένοι και αποφασισμένοι, ώστε να μην περάσουν οι «πουστιές» τους.  ΄΄Ετσι, όταν άρχισαν να φωνασκούν, να καθυστερούν τη διαδικασία και  στην αίθουσα ήταν μόνο οι δικοί τους, εμείς συνεχίζαμε ατάραχοι χωρίς να αγωνιούμε. Είχαμε ενημερώσει τον κόσμο από τις προηγούμενες ημέρες και  οι ψηφοφόροι άρχισαν να έρχονται μόνο, όταν ειδοποίησε ο ένας τον άλλο πως ξεκίνησε η διαδικασία. Κάπου εκεί το απόγευμα, έσπευσαν σωρηδόν να ψηφίσουν οι δικοί μας.

Τί ήταν να το δει αυτό ο Αργύρης; Την ώρα που μιλούσα στο βήμα, σηκώνεται, ανεβαίνει επάνω και έτσι στην ψύχρα μου κόβει ένα χαστούκι, που «είδα τον ουρανό σφοντύλι». Φαντάστηκε πως θα τα κάναμε λίμπα εκεί μέσα μετά απ΄αυτό το απρόσμενο  συμβάν και θα ματαιώνονταν οι εκλογές. Αλλά δεν πέσαμε στην παγίδα. Η διαδικασία συνεχίστηκε. Κερδίσαμε εκείνη τη χρονιά τις εκλογές και σπάσαμε, αν θυμάμαι καλά στα δύο, την απέραντη ΕΛΜΕ της Δ.Αττικής.

Αργότερα,  ο Τσακαλίας αποχώρησε από το ΚΚΕ. Και ήταν τότε που γνωριστήκαμε καλύτερα. Μας συμφιλίωσαν σε μια τυχαία συνάντηση οι κοινοί μας φίλοι, ο Γιάννης Σερίφης  και η γυναίκα του η Ντίνα. Του συγχώρησα κι εκείνη τη μπούφλα που με φιλοδώρησε  τότε και κάναμε καλή παρέα, με κουβεντούλα πολιτική, αλλά και μπόλικες διαφωνίες και σαματά.

Στα τελευταία, όταν βρισκόμουνα Ελλάδα, συναντούσα σχεδόν καθημερινά τον Αργύρη στα Εξάρχεια. Καθόταν  και έπαιζε τάβλι με κολλητούς του στην παλιά Μαρονίτα ή στη διπλανή καφετέρια. Κάναμε  με τις ώρες  γόνιμες κουβέντες από εκείνες που ήξερε καλά να λέει ο Τσακαλίας. Δεν είχαμε πια και τεράστιες, αποκλίνουσες, ιδεολογικές διαφορές. Οι βασικές μας διαφωνίες ήταν στην ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (πώς θα γινόταν, αν γινόταν) και στην ΕΝΟΠΛΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ. Πίστευε και στα δύο ο Αργύρης .

Γινόταν «Τούρκος», όταν του έλεγα πως ο ασυνειδητοποίητος όχλος, αν κάνει επανάσταση, θα είναι μόνο για το στομάχι του και πως η ένοπλη λαϊκή πάλη, όχι μόνο ήταν αδιέξοδη και έξω από τις αρχές του αναρχισμού, αλλά και έδινε όπλα στην εξουσία να αυξάνει την πίεση και την καταστολή της. Δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα.

Χαλάρωσε πολύ, όμως, όταν ήμουνα ο πρώτος που έγραψα στο Homo για την κατάσταση της υγείας του  ανιψιού του  Σάββα Ξηρού, πριν ακόμα τον καταντήσουν  «φυτό»,  ζήτησα την αποφυλάκισή του και πρότεινα  να δοθεί αμνηστία  σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους. Το εκτίμησε και από τότε διάβαζε περισσότερα κείμενά μου και τα συζητούσαμε. ΄Όταν διαφωνούσε και του έλεγε αν είδε εκείνο το κομμάτι που έγραψα, έκοβε την κουβέντα με την περίφημη ατάκα (την έλεγε και σε άλλους)  πως είναι…ψιλά τα γράμματα και δεν μπορούσε να τα διαβάσει στον υπολογιστή!

Εκεί έβαζες τελεία. Δεν σήκωνε  παρακάτω συζήτηση, δεύτερη κουβέντα. Αν έκανες την αποκοτιά και συνέχιζες, σε… έπαιρνε και σε σήκωνε. Μπορούσε και να σε διώξει από το τραπέζι του. Δεν κόλωνε σε τίποτα. Η υποκρισία ήταν άγνωστη ιδιότητα για τον Αργύρη. Και ο αυθορμητισμός και η ισιάδα του οι  πρώτες.

Αυτός ήταν ο Αργύρης Τσκαλίας.΄Ενας έφηβος επαναστάτης όλη του τη ζωή. Ανυποχώρητος, σκληρός, αδιάφθορος, έντιμος.


Στο καλό Αργύρη! Να αναπαυτείς κι εσύ. Πολλά πέρασες, πολύ αγωνίστηκες και ο αγώνας ακόμα δεν δικαιώθηκε (Ούτε πρόκειται).Καλό  σου ταξίδι, φίλε!

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License