ΣΤΑΛΙΝ-ΤΡΑΜΠ. «ΤΙ ΛΩΖΑΝΗ ΤΙ ΚΟΖΑΝΗ»

Οι ανεύθυνοι, αλλά κυρίως «προαγωγοί» της παγκόσμιας δημοσιογραφίας, που από επιστήμη με ανθρωποκεντρική αποστολή ,την αναγκάζουν να «εκδίδεται» και να καταλήγει σε εμπορική και κερδοφόρα επιχείρηση της "πουτανιάς", ας ηρεμήσουν. Δε γίνονται έτσι, όπως λέτε εσείς , οι ιστορικές συγκρίσεις σε πρόσωπα και έργα.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ

"Το έγκυρο αμερικανικό σάιτ Slate τον παρομοιάζει με τον Στάλιν, κάνοντας μια πλήρη αναδρομή στην ιστορία. Γράφει συγκεκριμένα:

...Ο Τραμπ πήρε τη δική του συνήθεια να αραδιάζει συνέχεια ψέμματα και παραμύθια από μια άλλη κληρονομιά: αυτή που χρησιμοποιούν οι αρρενωποί καπιταλιστές της αμερικανικής αγοράς. Αλλά αξίζει τον κόπο να συγκρίνει κανείς την τακτική Τραμπ με την αποτελεσματικότητα του καθεστώτος στην Ρωσία του Στάλιν, κυρίως γιατί τα ρωσικά συμφέροντα ίσως αναμειχθούν έντονα στην αμερικανική διοίκηση.
Προφανώς, είναι υπερβολή να συγκρίνουμε τα ψέμματα του Τραμπ με τα ψέμματα του Στάλιν. Οι διαφορές είναι πολλές, όπως π.χ ο Στάλιν διάβαζε την ενημέρωση μόνο από τις μυστικές υπηρεσίες. Αλλά όπως και να’χει, αξίζει τον κόπο να συγκρίνουμε αυτούς τους αυτοκράτορες της εξουσίας, όπως αυτο-παρουσιάζονται. Και κυρίως να συγκρίνουμε την χρήση του ψέμματος προκειμένου να έχουν τον έλεγχο.

...Ο μύθος της δολοφονίας του Στάλιν
Στα τέλη του 1930, οι σταλινικές εκκαθαρίσεις βασίζονταν σε παράλογες θεωρίες συνωμοσίας -κυρίως στη θεωρία ενός παγκόσμιου αντικυβερνητικού δικτύου που είχε στόχο την δολοφονία του Στάλιν. Αυτή η θεωρία ήταν εντελώς φανταστική. Ωστόσο, 8 εκατομμύρια άνθρωποι συνελήφθησαν με αυτό το αιτιολογικό στην Σοβιετική Ενωση. Βασανίστηκαν τα υπόγεια από την μυστική αστυνομία και αναγκάστηκαν να ομολογήσουν εγκλήματα που δεν είχαν κάνει. Οι περισσότεροι καταδικάστηκαν σε εξορία σε στρατόπεδα ενώ περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι τουφεκίστηκαν.
Αυτό που έχει σημασία εδώ δεν είναι τόσο οι φρικτοί αυτοί αριθμοί (που είναι σημαντικό να θυμόμαστε). Αλλά είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι τα ψέμματα είναι ικανά να προκαλέσουν καταστροφές σε εθνικό επίπεδο.
Τα τσιράκια του Στάλιν δεν είχαν ανάγκη από αξιοπιστία για να κατηγορήσουν κάποιον. Ακόμη και στα δήθεν δικαστήρια που στήθηκαν, για να αποδείξουν στον πλανήτη ότι οι εκκαθαρίσεις ήταν απαραίτητες, το καθεστώς εμφανίστηκε με αλαζονεία να υπερασπίζεται τα ψέμματά του. Ποτέ καμία εξακρίβωση στοιχείων δεν έγινε. Και χιλιάδες ζωές τελείωναν εξαιτίας των ψεμμάτων.

...Φυσικά, στις ΗΠΑ, κάθε προσπάθεια να περιορίσει κάποιος την ελευθερία του Τύπου θα προκαλούσε την σθεναρή αντίσταση του Συντάγματος. Βέβαια, θα μου πείτε, στη δεκαετία του 1930 δεν ήταν ανάγκη να χαλιναγωγήσεις τον Τύπο: χιλιάδες αριστεροί αμερικανοί πίστευαν στον Στάλιν και αγνοούσαν εντελώς τις αποδείξεις ότι γίνονται εκκαθαρίσεις στην Σοβιετική Ενωση. Με τον ίδιο τρόπο, δεν χρειάζεται να φιμώσεις τα μίντια για να πείσεις τους οπαδούς του Τραμπ για ψεύτικα γεγονότα (π.χ. οι οπαδοί του Τραμπ, στις δημοσκοπήσεις, πιστεύουν ότι έλιωσε την Χίλαρι στις εκλογές, ενώ στην πραγματικότητα πήρε 3 εκατομμύρια ψήφους λιγότερο).

... Ενας ηγέτης που αρέσκεται τόσο πολύ στα ψέματά του ώστε να καταλήγει να τα πιστεύει αποτελεί έναν σοβαρό κίνδυνο για την σταθερότητα της χώρας και για την σταθερότητα του πλανήτη. Ο ίδιος ο Στάλιν το κατάλαβε στο τέλος: όταν η αλήθεια εξαφανίζεται, τίποτα πια δεν είναι σταθερό και πια κανείς δεν είναι ασφαλής"

 

Πάντα υποστηρίζαμε (και σήμερα περισσότερο) την άποψη πως όταν οι δημοσιογράφοι το παίζουν και  ιστορικοί, δεν «τα κάνουν  θάλασσα», μόνο, αλλά αποδεικνύονται  και πολύ  επικίνδυνοι, ως φορείς της παραπληροφόρησης και  ενίοτε των δεινών   συνεπειών της.   Εδώ, για παράδειγμα, βρήκε το καλό περιοδικό  SLATΕ (ειδικεύεται τελευταία σε …πιασιάρικα θέματα) ομοιότητες μεταξύ Στάλιν και Τραμπ! Μια, μάλιστα, η κυριότερη,  μας αποκαλύπτει, ο συντάκτης του άρθρου, είναι  το ψέμα τους.  Οπότε…ίδιοι και όμοιοι. Πώς λέμε στην Ελλάδα;   «3 το λάδι, 3 το ξύδι, 6 το λαδόξυδο».

 Οι ανεύθυνοι,  αλλά κυρίως  «προαγωγοί»    της παγκόσμιας  δημοσιογραφίας, που από  επιστήμη με ανθρωποκεντρική  αποστολή ,την αναγκάζουν να  «εκδίδεται» και να καταλήγει σε   εμπορική και κερδοφόρα επιχείρηση της "πουτανιάς", ας ηρεμήσουν. Δε γίνονται έτσι, όπως λέτε εσείς , οι ιστορικές συγκρίσεις σε πρόσωπα, νοοτροπίες ,συμπεριφορές  και έργα.  

Καμιά σχέση,  λοιπόν, ο Στάλιν με τον Τραμπ, αντίθετα από αυτή που διαπιστώσατε εσείς  μετά την…ενδελεχή ιστορική έρευνά σας. Ξέρουμε, βέβαια,  πώς συντάσσονται  αυτά τα άρθρα. Κι εδώ,  ό,τι  έχει «πιάσει το αυτί» σας για τον ιστορικό ηγέτη της Σοβιετικής ΄Ενωσης . Και όσα επίσης  ακούσατε να λέει ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ στις προεκλογικές του εξαγγελίες. Και προέκυψε, μετά απ΄αυτά, η  ...βαρυσήμαντη, ιστορική σύγκριση και αποκάλυψη.  Φτάνει μόνο  που η επικαιρότητα το ζητά και οι σελίδες σας γεμίζουν.

  Δεν είναι,λοιπόν,μόνο,  που ο Στάλιν εκρίθη ιστορικά από το έργο του, ενώ ο Τραμπ, ούτε καν ξεκίνησε να παρουσιάζει ΙΣΤΟΡΙΚΟ έργο.Ούτε  και στο ψέμα τους υπάρχει ομοιότητα. Γι΄αυτό χαρακτηρίζουμε και εντελώς άτυχη, αλλά και άστοχη και επιπόλαιη τη δημοσίευση ενός τέτοιο ανιστόρητου κειμένου.

Κατ΄αρχήν, μεγαλύτεροι ψεύτες και συνειδητοί  σκαπανείς της παραπληροφόρησης είναι τα ίδια τα αφεντικά και οι  υπάλληλοι του   Τύπου. Στη συντριπτική της πλειοψηφία, η εμπορική δημοσιογραφία, έχει μοχλό και εργαλείο στη δραστηριότητά της, αποκλειστικά το ψεύδος, την κατασκευή είδησης, τη χάλκευση της πραγματικής.  Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Τι να λέμε τώρα! Ο Ντόναλντ Τραμπ,  μπροστά στους ιδιοκτήτες της τεράστιας, παγκόσμιας  βιομηχανίας παραπληροφόρησης και τα τσιράκια τους,  είναι απλά ένα…χαζο-αγγελούδι, που μόλις πρόσφατα  έμαθε  τη χρησιμοθηρική  αξία του ψεύδους, όχι μόνο ως επιχειρηματική  μπίζνα, αλλά και ως πολιτική ενασχόληση . ΄Ετσι,  αποφάσισε να  εκπέσει και σ΄αυτή τη νέα του δραστηριότητα   της αγγελικής του ιδιότητας.  Μένει να δούμε, αν όντως καταλήξει σε «Σατανά», όπως  ο ίδιος δείχνει να το έχει μέσα του και να το  επιθυμεί, όπως διαβεβαίωνε και  στις προεκλογικές του εξαγγελίες. 

Πάντως, το μόνο  σίγουρο για  τους "ενημερωμένους" είναι πως ο καημένος ο  Ντόναλντ , σίγουρα θα μείνει ανεξεταστέος, αν ειχειρήσει να παραβγεί σε παραπληροφόρηση με τη διεθνή βιομηχανία αυτής της επιχείρησης.΄Εχουν αποθέματα πείρας τεράστια τούτοι. Ο Τραμπ μόλις και ξεκίνησε τα πρώτα του   μπουσουλήματα.Ούτε καν περπάτησε ακόμα. 

Δεν έχει, επομένως,  νόημα και δε στέκει στη δεοντολογία  της επιστήμης της Ιστορίας ουδεμία σύγκριση ανάμεσα  Στάλιν και Τραμπ. Εντελώς ανόμοιες προσωπικότητες. Πέρα από το γεγονός πως ό ένας άφησε πίσω του έργο, ενώ ο άλλος ακόμα μόλις 1-2 (κακές) υπογραφές πρόφτασε να βάλει.

 Είναι σαν να θες, για να το πούμε απλά,  να  προσθέσεις 5 πορτοκάλια και 5 λεμόνια και να τα βγάζεις σύνολο 10 λεμόνια. Πράγματι, από τις πιο άτυχες «στιγμές» του περιοδικού  SLATE  αυτή η  παραϊστορική μπαρούφα που δημοσίευσε.

Ο Ντόνλαντ Τραμπ είναι η προσωποποίηση, ο άξιος κατακτητής   του αμερικάνικου ονείρου, το οποίο  από σκουπίδι στη χώρα με  «μετώπη» το άγαλμα της Ελευθερίας, το αναγόρευσαν  σε «αξία». ΄Ενας καιροσκόπος καπιταλιστής, που με τις κομπίνες, την  εκμετάλλευση του νόμου από τα παραθυράκια του , την αναλγησία και την πλεονεξία του, ξαφνικά την είδε και…πολιτικός. Κάτι ως χόμπυ ,όπως είναι το…γκολφ,  που  αρέσκονται κυρίως όλοι οι πολυκατέχοντες της χώρας.   

 Από την άλλη, ο ίδιος,  ως γνήσιος εκπρόσωπος του άγριου καπιταλισμού , κουβαλάει και τα λοιπά αρρωστήματα-συμπτώματά του, όπως εκείνα του ρατσισμού, του εθνικισμού, της πατερναλιστικής αντίληψης της κοινωνίας, Είναι ,ακριβώς  από τα μεγάλα δράματα της Δημοκρατίας, όταν ένας Ντόναλντ Τραμπ  καταφέρνει να κατακτήσει ακόμα και το αξίωμα του προέδρου, τόσο απλά και εύκολα, όσο εκείνο του διευθύνοντα συμβούλου στις επιχειρήσεις του, εξαιτίας ακριβώς  του  τεράστιου πολιτικού  ελλείμματος, που χαρακτηρίζει αυτό το  πολίτευμα.

Είναι γνωστό, ως διαπιστωμένο στο χρόνο και στο καμίνι της Ιστορίας,  πως το κυρίαρχο χαρακτηριστικό που έχει να παρουσιάσει η Δημοκρατία, είναι κυρίως   η δημαγωγία και ο λαϊκισμός. Κι αυτό, αφού σε ένα τέτοιο πολίτευμα αποκλείεται να έχουν θέση οι άξιοι  και οι ικανοί, που δε θα κατέφευγαν ποτέ σε τέτοια μέσα-εργαλεία,  για να κερδίσουν το «Μαυρογυαλούρο» αντίπαλό τους.

΄Ετσι, βρίσκει (ως άλλοθι) δικαίωση και η ατάκα του Τσόρτσιλ πως η «δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα,  αν δεν υπήρχαν τα υπόλοιπα». Αλλά, είναι το χειρότερο, όχι ως εξυπνακισμός πια του Εγγλέζου πρωθυπουργού, αλλά γιατί μπορεί ένας Κυριάκος Μητσοτάκης, ας πούμε, εδώ,  να διδάσκει τους άλλους συμμόρφωση στους κανόνες της Δημοκρατίας , όταν ο ίδιος απορρίπτει ρητά και κατηγορηματικά την απλή αναλογική, που είναι η βασική αρτηρία αιμάτωσης του οργανισμού της. ΄Η ,για να γυρίσουμε στον Αμερικανό πρόεδρο,  να αναγορεύεται νικητής στις  εκλογές ο ίδιος  με 3 εκατομμύρια ψήφους λιγότερες! Αν δεν είναι αυτό …δημοκρατική αφασία.

Από την άλλη, όμως, δεν έκανε τίποτα περισσότερο ή  χειρότερο ο Ντόναλντ Τραμπ  από το να χρησιμοποιήσει τη δημαγωγία και το λαϊκισμό, ως το βασικό εργαλείο εκλογικής επιτυχίας  όπως, ακριβώς, κάνουν ΟΛΟΙ οι πολιτικοί στον κόσμο. ΄Αλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Και ο  Αμερικανός  πρόεδρος  δεν τους ξεπέρασε φυσικά όλους και όλων των εποχών.  Απλά στέκεται  στο ίδιο ύψος στο ίδιο «κεφάλι» με πολλούς απ΄αυτούς.

Αλλά, για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε  αυτή την αλήθεια, πρέπει να μην ξεχνάμε μια άλλη, επίσης  βασική. Πολιτική δεν είναι η  τέχνη  του εφικτού, όπως ηδύνονται να βαυκαλίζονται οι πολιτικοί, αλλά η τέχνη της εξαπάτησης, της κοροϊδίας και της δημαγωγίας. Αυτά ήτα ανέκαθεν, και σήμερα το…προσόντα και οι  ικανότητα του πολιτικού,  ως επάγγελμα και ιδιότητα.  

Το πρόβλημα, επομένως , στην ανάδειξη της εξουσίας δεν είναι ένας  Ντόναλτ  Τραμπ. Τουλάχιστον,  στην Αμερική, δε λείψανε ποτέ οι …ομόλογοί του,οι όμοιοι του.  Λίγο πολύ, όλα τα «γουρούνια έχουν την ίδια μούρη» κι εκεί και παντού. Αν θέλουμε να μιλάμε για διαφορά, είναι ο διαχωρισμός τους σε «χοντρόπετσα» και μη. Πάντως, μιλάμε πάντα για γουρούνια.

Σ΄αυτό  εντοπίζεται κυρίως η διαφορά .  Φορείς της  ανώτατης κρατικής εξουσίας, όπως ο Πούτιν και ο Τραμπ σήμερα, είναι σαν τους «οροθετικούς» .  Οι δυο τους   "πάσχουν" πλέον φανερά. ΄Αλλοι, απλώς δεν έχουν εκδηλώσει ακόμα την ασθένεια, που ήδη υπάρχει μέσα τους .

Αυτά τα γνωστά  μαντάτα για την πολιτική και τους πολιτικούς.  ΄Όμως, για να επιστρέψουμε  στη δημοσιογραφική επιχείρηση  «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω,» τελικά, κάθε φορά  που  ανοίγουν το καρπούζι οι ντελάληδες,  αποδεικνύεται μάπα.  ΄Όπως εν προκειμένω  η «έρευνα»-προσπάθεια  του δαιμόνιου δημοσιογράφου του περιοδικού να «βγάλει από τη μύγα ξύγκι».  Να βρει, σώνει και καλά, ομοιότητες, αντιστοιχίες και αναλογίες στις συμπεριφορές , το έργο, αλλά και στις προσωπικότητες  Στάλιν και Τραμπ. Είναι, αν μη τι άλλο, πέρα από ανιστόρητη και αστεία η  προσπάθεια.

Ο Στάλιν ήταν ο  ηγέτης της Σοβιετικής ΄Ενωσης που πήρε στον ώμο του, όχι τόσο μια επανάσταση (αυτή ούτως ή άλλως θα αποτύγχανε στην ανθρωποκεντρική της ιδιότητα),αλλά μια ιδεολογία, αυτή του κομμουνισμού και την έκανε  «Σοβιετισμό». Ο Ντόνλαλντ Τραμπ είναι ένας Αμερικανός πρόεδρος, χειρότερος ή όχι απ΄όλους τους 44 προηγουμένως ,δεν το γνωρίζουμε ακόμα, αλλά με πολύ καλές…επιδόσεις και προδιαγραφές να εξελιχθεί σε... «πρώτο». Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.

΄Αλλωστε ,δεν  υπάρχει κανένα ιστορικό μίξερ (μόνο σε πατέντα δημοσιογραφική θα το βρει κανείς), για να βάλεις μέσα το έργο ενός Στάλιν, ενός Χίτλερ και το...αναμενόμενο   ενός Τραμπ και και να βγάλεις το ζουμί τους. ΄Ο,τι  κι αν προκύψει απ΄αυτή τη μίξη, από έναν τέτοιο αχταρμά, θα είναι μόνο ένα ιστορικό εξέρασμα.   Αυτό είναι όλο και… όλη η ουσία.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License