Για τον Mohamed A. : Ποια είναι ακριβώς η “δουλειά” σας;

Και είμαστε πια στο σήμερα, όπου άνθρωποι προσπαθούν να αυτοκτονήσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, την ίδια ώρα που ο πατριωτικός εσμός θέλει να μας πείσει πως για τα περισσότερα δεινά της κοινωνίας φταίνε κάποιοι άλλοι, πως πρέπει να τον αφήσουμε να “κάνει τη δουλειά”, που του ανέθεσε το Κράτος. Ο προαιώνιος μύθος του, κατά βάση καλού, λαού που έκανε και κάποια λάθη, αλλά επειδή έχει φιλότιμο τον κορόιδεψαν. Και είναι από κάτι τέτοιους μύθους και την υποκρισία τους, που αναδύονται παγκόσμια, οι Μιχαλολιάκοι του μέλλοντος. ... Το ελληνικό κράτος, το καλό, το ανθρώπινο, το Νομπελίσιο, φυλακίζει, βασανίζει και σκοτώνει ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, κέντρα μεταγωγών, σύνορα και θάλασσες. Στο όνομα του καλού της πατρίδας. Στο διάολο λοιπόν το κράτος σας και ο πατριωτισμός σας.

Posted by: risinggalaxy on: Thursday, January 26, 2017

  http://www.provo.gr/mohamed_a_on_hunger_strike/  

Η απόσταση από την Αίγυπτο του Σίσι στην Ελλάδα του Τσίπρα, είναι γεωγραφικά μικρή και,  υποτίθεται, μεγαλύτερη πολιτικά. Αυτά τα πιστεύουν κυρίως οι τελευταίοι ονειροπόλοι της δημοκρατίας, που ασχολούνται ακόμα με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ίδια στιγμή που θεωρούν, βεβαίως-βεβαίως, το Κράτος και την συνέχιση του, ως φυσικά φαινόμενα. Όμως, η πραγματικότητα των ρατσιστικών πολιτικών του ελληνικού κράτους είναι σκληρή. Η βασανιστής γιατρός του νοσοκομείου που θέλει να κάνει τη δουλειά της. Οι μπάτσοι που βγάζουν ανακοίνωση γιατί δεν τους αφήνουν να απελάσουν με την ησυχία τους. Τα golden boys της βιομηχανίας των κλειστών συνόρων, σε ιδιωτικές ή κρατικές καρέκλες και αυτά κλαίγονται, επειδή δεν τα αφήνουν να κάνουν τη δουλειά τους. Όλος αυτός ο εσμός, διαμαρτύρεται πάνω από τα πτώματα των πνιγμένων, των παγωμένων και όσων βασανίζονται σε άθλιες συνθήκες, ζωντανοί ακόμα. Περισσεύει η ευαισθησία, φτάνει να μην πειράξει κανείς την αρμόδια θέση τους, μη τυχόν και ενοχλήσει την μηχανή της νομιμότητας που τους αναπαράγει και τους αναδεικνύει ως αναντικατάστατους ειδικούς. Παριστάνουν τους θιγμένους αν τους αμφισβητήσει κανείς, χρησιμοποιώντας ως όπλο τους την θέση τους, την υποτιθέμενη γνώση τους για το “πρόβλημα”. Το “πρόβλημα” λοιπόν. Αυτό το “πρόβλημα” είναι που τους αναπαράγει, τους πληρώνει και εν τέλει τους δίνει και δημόσιο λόγο, βήμα, χειροκροτητές. Που στήνει τα αυριανά πελατολόγια για τους προεκλογικούς αγώνες. Φυσικά, όλα αυτά γίνονται για την πατρίδα. Την πατρίδα που καλεί τους βασανιστές να κάνουν τη δουλειά τους, τους ειδικούς να καταρτίσουν λίστες ανθρώπων και τους διορισμένους κριτές να βάλουν τις σφραγίδες τους κάτω από σβησμένα ονόματα ανθρώπων, λες και οι άνθρωποι είναι οπωρολαχανικά που αν δεν μας κάνουν, ή τα θάβουμε σε χωματερές ή τα στέλνουμε πίσω με νέο δελτίο αποστολής.

Την ίδια στιγμή, ένας άνθρωπος δίνει τον μόνο αγώνα που του έμεινε. Τον αγώνα που συνδέει τη ζωή του, την ύπαρξη του, με την έννοια της ελευθερίας μέσα του. Ο αγώνας αυτός δεν θα είναι ούτε ο τελευταίος, ούτε ο μοναδικός. Ο Mohammed δεν θα είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Δυστυχώς, όσο συνεχίζεται η ύπαρξη και λειτουργία της βιομηχανίας των κλειστών συνόρων, οι άνθρωποι θα αγωνίζονται να περάσουν. Δηλαδή να ζήσουν.

Συνηθίσαμε στις εικόνες των μεταναστριών-μεταναστών να κουνάνε τα χέρια τους φωνάζοντας μέσα από κάγκελα. Ακόμα χειρότερα, συνήθισαν οι παλαιότερες γενιές σε αυτό το θέαμα. Εκείνες οι γενιές που συγκινούνταν με τις εικόνες από ταινίες όπως τα “Πέτρινα Χρόνια”, όπου και εκεί υπήρχαν άνθρωποι που προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μέσα από κάγκελα. Δυστυχώς, καθώς φαίνεται η μόνες διαφορές που έχουν εκείνοι οι φυλακισμένοι άλλων δεκαετιών με τους καινούργιους, είναι στο χρώμα του δέρματος, στη γλώσσα που μιλάνε, στη “χώρα προέλευσης”. Δυστυχώς, είναι θέμα συστημικού, βαθιά ριζωμένου ρατσισμού, που ποτίστηκε για δεκαετίες με το αυταρχικό, εκ φύσεως, όραμα για ένα “καλό” Κράτος. Το “δικό μας” Κράτος.

Και είμαστε πια στο σήμερα, όπου άνθρωποι προσπαθούν να αυτοκτονήσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, την ίδια ώρα που ο πατριωτικός εσμός θέλει να μας πείσει πως για τα περισσότερα δεινά της κοινωνίας φταίνε κάποιοι άλλοι, πως πρέπει να τον αφήσουμε να “κάνει τη δουλειά”, που του ανέθεσε το Κράτος. Ο προαιώνιος μύθος του, κατά βάση καλού, λαού που έκανε και κάποια λάθη, αλλά επειδή έχει φιλότιμο τον κορόιδεψαν. Και είναι από κάτι τέτοιους μύθους και την υποκρισία τους, που αναδύονται παγκόσμια, οι Μιχαλολιάκοι του μέλλοντος.

Την ίδια ώρα που κλαίγονται όλοι αυτοί που δεν μπορούν να “κάνουν τη δουλειά τους”, άνθρωποι παντού, σε όλη τη χώρα, δίνουν τον δικό τους αγώνα ενάντια στο ελληνικό κράτος και τις πολιτικές του, ενάντια σε όλους αυτούς και τις “δουλειές” τους. Και όσο δεν αναγνωρίζουμε ποια είναι τα δικά μας, βιωμένα, λευκά, ευρωπαϊκά, χριστιανικά ή άθεα, προνόμια, τόσο θα μένουμε με ανοιχτό το στόμα απέναντι στην πραγματικότητα: Το ελληνικό κράτος, το καλό, το ανθρώπινο, το Νομπελίσιο, φυλακίζει, βασανίζει και σκοτώνει ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, κέντρα μεταγωγών, σύνορα και θάλασσες. Στο όνομα του καλού της πατρίδας.

Στο διάολο λοιπόν το κράτος σας και ο πατριωτισμός σας. Ας ζήσουν οι άνθρωποι.

Ο Mohamed A. δεν είναι μόνος του

risinggalaxy

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License