post image

Πέρασαν 47 χρόνια από την 29η Ιανουαρίου του 1970 που σημαδεύτηκε από μια εντυπωσιακή δίκη, τόσο για τις απολογίες όσο και για τις βαριές καταδίκες. Αυτή των μελών της «Λαϊκής Πάλης» στη Θεσσαλονίκη: τέσσερις (Σ. Κατσαρός, Αντώνης Λιάκος, Τάσος Δαρβέρης, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης) καταδικάστηκαν σε ισόβια, τρεις (Η. Οικονόμου, Π. Καϊσίδης, Μ. Αραμπατζόγλου) σε κάθειρξη 10-18,5 χρόνων και δύο (Π. Έλκας, Λ. Καπώνης) σε ποινές φυλάκισης.

Όλοι γνωρίζουμε την πολιτική κατάντια του ενός εκ των παραπάνω Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, λίγοι και λίγα για τον Τάσο Δαρβέρη.

Ο Τάσος Δαρβέρης γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη, από πλούσια οικογένεια δεξιού μεγαλοπαράγοντα. Σπούδασε και μπήκε στην αντιδικτατορική πάλη, αρχικά ως μέλος της νεολαίας Λαμπράκη, κατόπιν ως στέλεχος φιλο-μαοϊκής ομάδας, ιδρυτικό μέλος της Π.Π.Σ.Π. και της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Σπουδαστικός Κόσμος». Μετά το πραξικόπημα του 1967 καταδικάστηκε κι όταν εξέτισε την οκτάμηνη φυλάκισή του πήρε μέρος στην οργάνωση «Λαϊκή Πάλη». Ο ηγετικός πυρήνας και τα περισσότερα μέλη της οργάνωσης συνελήφθηκαν (Σεπτέμβρης 1969) και καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές. Το 1972 αποφυλακίστηκε προσωρινά για λόγους υγείας και το 1973 διέφυγε στο εξωτερικό. Όταν επέστρεψε στρατεύτηκε, για να συνεχίσει μετά την απόλυση την επαναστατική δράση του, βοηθώντας σε Νικαράγουα, Κούβα και Σερβία, αλλά και συμπαραστεκόμενος σε Παλαιστίνιους και Κούρδους.

Ο Τάσος Δαρβέρης έγραψε το σπουδαίο βιβλίο «Μια ιστορία της νύχτας 1967-1974». Όπως αναφέρεται στον πρόλογο, όταν με τους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι ο κόσμος που ξέραμε φαινόταν να είχε αναποδογυριστεί οριστικά, ο Τάσος Δαρβέρης κλείστηκε στη σιωπή, έκλεισε την τηλεόραση, σταμάτησε ν’ ακούει ειδήσεις και να διαβάζει εφημερίδες. Ο συγγραφέας είχε δεχτεί πράκτορα μυστικών υπηρεσιών που προσφέρθηκε να μάθει για τον αντιδικτατορικό αγώνα και να χρηματοδοτήσει το βιβλίο του (το οποίο είναι εν πολλοίς αυτοβιογραφικό, καταφέρνοντας να κρατάει ένα υψηλό εκφραστικό επίπεδο).

Ο Τάσος Δαρβέρης ήταν σπάνιο δείγμα απόλυτα ανιδιοτελούς ανθρώπου, πρόθυμος αρωγός και αγωνιστής στο πλευρό όποιου είχε ανάγκη την αλληλεγγύη και την πολιτική πράξη του. Μπορεί να αυτοκτόνησε (20 Μαΐου 1999) γιατί βρέθηκε σε πολιτικό αδιέξοδο και πλήρωσε τις πανουργίες της ιστορίας με τη ζωή του, αλλά το βιβλίο με τις περιγραφές του είναι παρακαταθήκη για όποιον ενδιαφέρεται ουσιαστικά για την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Εικόνες:

από @ 30/01/2017 9:23 πμ.


Συγγνώμη για την παρέμβαση στην ανάρτηση για αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο αλλά δεν είπατε κουβέντα για τον Αντώνη Λιάκο. Ο Μηταφίδης στο κάτω-κάτω της γραφής έδωσε μέχρι την ύστερη μεταπολίτευση τις μάχες του ως καθηγητής και εν τέλει ψηφίστηκε από ένα κόσμο στη Σαλονίκη. Ο Λιάκος πυ έφαγε τον άμπακο από τα προγράμματα της ΕΕ για να αλλάξει την ιστορική αφήγηση της χώρας και είναι υπεύθυνος του υπουργείου Παιδείας, τι;

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License