Χιλή: απελάσεις αντιεξουσιατών και ακτιβιστών

Κείμενο σχετικά με την πρόσφατη εμπειρία καταστολής και απελάσεων στη Χιλή, βάση Διατάγματος Νόμου που ψηφίστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ. Άλλωστε, το ισχύον Σύνταγμα της Χιλής είναι αυτό που ψήφισε ο δικτάτορας!!

 

Καλώς ήρθατε στην αστυνομική δημοκρατία της Χιλής

Είμαστε δύο Ευρωπαίοι που κάνουμε διακοπές στη Λατινική Αμερική. Στις χώρες που μένουμε συμμετέχουμε σε αυτόνομους, αντικαπιταλιστικούς και αντιεξουσιαστικούς κοινωνικούς αγώνες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας, όπως ήταν λογικό, ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους που συμμετέχουν στα τοπικά κινήματα για να ανταλλάξουμε εμπειρίες, πληροφορίες και προοπτικές αγώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, συμμετείχαμε σε μία δημόσια εκδήλωση που οργάνωσαν αναρχικοί/ες σύντροφοι και συντρόφισσες στο Πουέρτο Μονττ της Χιλής. Η εκδήλωση αφορούσε την αυτό-οργάνωση, κι εμείς μιλήσαμε για την εμπειρία των συνελεύσεων γειτονιάς στην Αθήνα. Ως εδώ, όλα καλά...
Φεύγοντας από την εκδήλωση, κάποιοι σύντροφοι πήγανε να αγοράσουνε μπύρες σε ένα σούπερ μάρκετ, κι όσο τους περιμένουμε απέξω, μας κάνουν μία πρώτη φορά έλεγχο οι καραμπινιέροι. Κάτι παραπάνω από έναν απλό έλεγχο ταυτότητας, αφού μας ζητάνε δύο φορές τα διαβατήρια μας και η όλη διαδικασία διαρκεί αρκετά λεπτά. Την πρώτη φορά οι μπάτσοι δεν καταφέρνουν να τα διαβάσουν και μας τα επιστρέφουν αμέσως. Αφού “τα ακούν” από τους ανώτερους τους, μας τα ξαναζητούν, και, μην καταφέρνοντας να βγάλουν άκρη, καταλήγουν να τα πάρουν φωτογραφία. Οι σύντροφοι/ες μας λένε ότι ο έλεγχος έχει να κάνει με την εκδήλωση στην οποία μόλις συμμετείχαμε. Στην αρχή δυσκολευόμαστε να τους πιστέψουμε, ώσπου μας ελέγχουν και δεύτερη φορά, λίγα λεπτά αργότερα, αυτή τη φορά η PDI ( Αστυνομία Ερευνών, το αντίστοιχο FBI της Χιλής) λίγο πριν να πάρουμε το λεωφορείο για το Σαντιάγκο. Μας ξαναφωτογραφίζουν τα διαβατήρια και μας κάνουν μία μίνι ανάκριση σχετικά με τα σχέδια του ταξιδιού μας, όπως θα συνέβαινε σε έναν έλεγχο στην Ευρώπη όταν κάποιος/α είναι φακελωμένος/η ως “αναρχοκάτι”. Φτάνοντας στο Σαντιάγκο, οι φίλες και οι φίλοι μας λένε να προσέχουμε γιατί λίγες μέρες πριν, η PDI συνέλαβε και απέλασε τρεις Περουβιανούς, μέλη του “Taller d’Estudios Anarquistas” (Εργαστήρι Αναρχικών Σπουδών) του Περού. Θα συμμετείχαν την επόμενη της σύλληψής τους στη διεθνή συνάντηση “Deribando frontieras” στο Σαντιάγκο.

Η διαταγή της απέλασης βασίστηκε στο Διάταγμα του Νόμου 604. Το διάταγμα αυτό, που  ψηφίστηκε εν μέσω της δικτατορίας του Πινοτσέτ,  απαγορεύει την είσοδο στη χώρα σε οποιονδήποτε “διαδίδει ή υποθάλπει, προφορικά, γραπτά ή με οποιαδήποτε άλλο μέσο, ιδέες που στοχεύουν στην καταστροφή ή την αλλοίωση, μέσω της βίας, της κοινωνικής τάξης της χώρας και της κυβέρνησης”, σε οποιονδήποτε “είναι συνδικαλιστής ή έχει τη φήμη να είναι αγκιτάτορας ή ακτιβιστής τέτοιων ιδεών”, καθώς και σε οποιονδήποτε “διαπράττει πράξεις που θεωρούνται από τους νόμους της Χιλής εγκλήματα ενάντια στην εξωτερική ασφάλεια, την εθνική κυριαρχία, την εσωτερική ασφάλεια ή τη δημόσια τάξη της χώρας” και τέλος (επιτέλους!) σε οποιονδήποτε “διαπράττει πράξεις που εναντιώνονται στα συμφέροντα της Χιλής ή που αποτελούν κίνδυνο για το κράτος”. Καθόλου δύσκολο να στοχοποιηθεί κάποιος από το Διάταγμα αυτό, το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί ενάντια σε οποιονδήποτε έχει μία κριτική άποψη ενάντια στη σύγχρονη τάξη πραγμάτων!

Έχοντας συνηθίσει να μας παρακολουθούν οι Ευρωπαϊκές αστυνομίες για τις πολιτικές μας δραστηριότητες, χωρίς αυτό να φτάνει στο σημείο όπου για μία δημόσια κουβέντα μπορεί να σε απελάσουν, συνεχίζουμε αφελώς τη διαμονή μας. Λίγες μέρες αργότερα συλλαμβάνουν και απελάσουν στη χώρα του έναν φίλο από το Εκουαδόρ από το στενό μας περιβάλλον. Μία απέλαση που συνοδεύεται με πέντε χρόνια απαγόρευσης εισόδου στη χώρα. Την ίδια μέρα συνειδητοποιούμε ότι οι μπάτσοι μας παρακολουθούν καθώς συνεχίζουμε τις... τουριστικές μας δραστηριότητες! Τις επόμενες μέρες, κι ενώ έχουμε μονίμως τους μπάτσους πίσω μας, μαθαίνουμε ότι ένας Ιταλός, διδακτορικός φοιτητής και δημοσιογράφος, που έκανε έρευνα σχετικά με διάφορες απεργίες στα πλαίσια του διδακτορικού του, δέχτηκε την επίσκεψη των μπάτσων στο διαμέρισμά του στο Σαντιάγκο, και αφού τον συνέλαβαν, τον απέλασαν στην Ιταλία, χωρίς καμία δυνατότητα έφεσης της απόφασης. Η αιτιολογία για αυτήν την απέλαση, η οποία έφερε την υπογραφή του Υπουργείου Εσωτερικών, ήταν ότι “εθεάθη να συμμετέχει σε διάφορες αντί-συστημικές δραστηριότητες, οι οποίες αλλοιώνουν την κοινωνική τάξη και αποτελούν ως εκ τούτου κίνδυνο για το κράτος”. Νομικά, η απέλαση αυτή εγγράφεται πάντα στα πλαίσια του ίδιου Διατάγματος του Νόμου 604.

Η θερμοκρασία ανεβαίνει στο Σαντιάγκο, αλλά δεν είναι αρκετά ζέστη για εμάς! Συνεχίζουμε λοιπόν το “εξαιρετικά ανατρεπτικό” μας ταξίδι στην έρημο της Ατακάμα, αναμφίβολα τον πιο τουριστικό προορισμό της χώρας. Με το που φτάνουμε στο Σαν Πέδρο, κι ενώ περιφερόμαστε στο χωριό ψάχνοντας να βρούμε που θα μείνουμε, μας πλησιάζει ένας κύριος, με κοψιά ανθρωπάκου. Μας δίνει διάφορες πληροφορίες σχετικά με τα μέρη που μπορούμε να επισκεφτούμε εκεί γύρω, αλλά επιμένει με περίεργο τρόπο να μας συνοδέψει μέχρι να βρούμε κάμπινγκ. Το ίδιο βράδυ, ο διευθυντής του κάμπινγκ μας λέει ότι του τηλεφώνησε η PDI και του “έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό”, λέγοντας του ότι φιλοξενεί τρομοκράτες, και ότι θα έχει προβλήματα αν δεν μας διώξει. Ο ίδιος μπάτσος του είπε ότι η PDI περιμένει απλά τα χαρτιά για να μας απελάσει στις χώρες μας. Διστάζουμε ανάμεσα στο να υποστούμε τις συνέπειες των “ανατρεπτικών δραστηριοτήτων” μας και να σπρώξουμε στα άκρα τη σύγκρουση μας με το Χιλιανό κράτος, ή να επιχειρήσουμε μία “στρατηγική αναδίπλωση” και να αναβάλουμε τη σύγκρουση αυτή για μία στιγμή όπου οι συσχετισμοί των δυνάμεων θα είναι πιο κατάλληλοι... Επιλέγουμε λοιπόν τη “στρατηγική αναδίπλωση” και συνεχίζουμε τις “ανατρεπτικές” μας διακοπές στη Βολιβία!

Πέρα από την πλάκα, αυτές οι μέθοδοι πίεσης, απειλών και τρομοκρατίας, που θα έλεγε κανείς ότι βγήκαν απευθείας από τα εγχειρίδια της αντί-εξέγερσης των δικτατοριών ή των αποικιακών κρατών της δεκαετίας του 70, είναι τα απαραίτητα εφόδια για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης σε κάθε σύγχρονη δημοκρατία. Και αν αυτό το περίφημο Διάταγμα προέρχεται από ένα Σύνταγμα που ψηφίστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ (και το οποίο άλλωστε είναι ακόμα σε ισχύ!), δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θυμίζει τους διάφορους ανά τον κόσμο αντί-τρομοκρατικούς νόμους και τα συστήματα φακελώματος στην εποχή του Καπιταλισμού της Ασφάλειας. Σε τελική ανάλυση, αυτό λέει περισσότερα για τις σύγχρονες δημοκρατίες παρά για το χιλιανό κράτος!

Το χιλιανό κράτος, όπως και οι υπόλοιπες δημοκρατίες, κατέχει λοιπόν το δικό του οπλοστάσιο νόμων, διαταγμάτων και ενόπλων δυνάμεων έτοιμων να συνθλίψουν οποιαδήποτε κοινωνική διαμαρτυρία ή κριτική ενάντια στο κράτος και στο σύστημα που το συνοδεύει. Εν ολίγοις, έτοιμο να συνθλίψει όλους και όλες εκείνους και εκείνες που το κράτος βαφτίζει ως εσωτερικούς εχθρούς, σύμφωνα με την εκάστοτε συγκυρία και τα συμφέροντά του. Μέχρι σήμερα, οι πιο γνωστοί αποκαλούμενοι “εσωτερικοί εχθροί” του χιλιανού κράτους είναι οι αγωνιζόμενες κοινότητες των ιθαγενών Μαπούτσε και ανατρεπτικές – αναρχικές ομάδες. Αλλά σε ένα πλαίσιο αναδιοργάνωσης της εκμετάλλευσης των φυσικών πηγών σε παναμερικανικό επίπεδο (σχέδιο IRSA), αυτό το διάταγμα και οι απελάσεις που συνεπάγεται, θα μπορούσε, ανάμεσα σε άλλα, να αποδειχθεί το κατάλληλο εργαλείο για στην καταστολή των διεθνών αντιστάσεων και των διασυνδέσεων των αγώνων ενάντια σε αυτή τη λεηλασία.

Μετά από μία μακρά στιγμή έντονου αναστοχασμού και βαθειάς αυτοκριτικής, καταλήξαμε στο συμπέρασμα  ότι η “στρατηγική μας αναδίπλωση” ίσως δεν ήταν ο καλύτερος δρόμος αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό και τον κόσμο του... Πέρα από την πλάκα, αν αυτές οι τακτικές καταστολής μέσω του τρόμου στοχεύουν στο να μας φοβίσουν και να μας απομονώσουν ώστε να μας αποτρέψουν να δράσουμε, πιστεύουμε ότι η στρατηγική απάντηση (η πραγματική) παραμένει η αλληλεγγύη και η συλλογική αυτό-οργάνωση, τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΩΣΤΕ Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ!

Ανατρεπτικοί τουρίστες

Αρχεία:

από aqua 16/02/2017 12:29 πμ.


Αγαπητοί σύντροφοι πολύ καλά κάνατε και τα γράψατε όλα αυτά. Θαρρώ πως την κάθε φορά γραμμή πρέπει να την τραβάμε από κοινού με τις κοινότητες αγώνα με τις οποίες συναντιόμαστε. Εκείνες ξέρουν καλύτερα και τα όρια και τους κινδύνους που διατρέχουν οι ίδιες και οι επισκέπτ(ρι)ες, κι εκείνες πρέπει να αποφασίζουν πόσο κάθε φορά θα το τραβήξουν, ανάλογα βέβαια και με το πόσο είναι διατεθειμένες/οι να το τραβήξουν και οι κάθε φορά επισκέπτ(ρι)ες. Συγκρούσεις επισκεπτών που δεν μπορούν να τις σηκώσουν οι επί τόπου κοινότητες αγώνα δεν έχουν νόημα.

Καλή συνέχεια

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License