“Αντικουλτούρα στα 80's” στη Τεχνόπολη. Το Fo-Bizou επάνω στο στέμμα της κυριαρχίας τους

“Αντικουλτούρα στα 80's” στη Τεχνόπολη. Εκεί που η κυριαρχία δείχνει τα τρόπαιά της.

Αντικουλτούραστα 80's” στη Τεχνόπολη. Το Fo-Bizou επάνω στο στέμμα της κυριαρχίας τους

 

«Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη, είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, σημαίνει ακριβώς ό,τι εγώ την επιλέγω να σημαίνει, μήτε περισσότερα μήτε λιγότερα.»

«Το ζήτημα, επέμεινε η Αλίκη, είναι αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα.»

«Το ζήτημα, είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, είναι να ξέρεις ποιος κάνει κουμάντο, αυτό είναι όλο.»

(Λούις Κάρολ. Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων )

 

Στην ευρωπαϊκή επαρχία της νότιας βαλκανικής που κάποιοι κάποτε βάφτισαν Ελλάδα, η παράδοση και το μεταμοντέρνο συνυπάρχουν με ξεκαθαρισμένους και διακριτούς ρόλους.
Είναι αυτή η αίσθηση του μέτρου που έχει το κλασσικό.
Η παράδοση μουμιοποιεί το Ιερό. Το μεταμοντέρνο μουμιοποιεί το αισθητικό.
Πλάι στις περιφορές μουμιοποιημένων αγίων και των παντουφλών τους, στήνονται με την ίδια παρθενική αθωότητα, περιφορές εξωσυστημικών κατασταλμένων κινημάτων.


Αφού πρώτα τους αποκάλεσαν ρεμάλια, αλήτες, πρεζάκιδες, υπόκοσμο, πούστηδες πουτάνες και άπλυτους και μετά τους τσάκισαν με όποιο μέσο και τρόπο μπορούσαν, σήμερα με μία επίδειξη αλαζονικής μεγαλοψυχίας, σκύβουν "νοσταλγικά" στην εποχή της δεκαετίας του '80 και ανάμεσα στα άλλα για τα 80's, πραγματοποιούν αναδρομική έκθεση-memorabilia για την Punk “υποκουλτουρα”, τους Γενιά του Χάους, τους Panx Romana, τα fanzines, τους Αδιέξοδο, την «νύχτα των πανκς» της 25ης Ιανουαρίου 1984, την συναυλία κατά της κρατικής καταστολής στο Πολυτεχνείο το 1985, τις επιχειρήσεις “Αρετή” στα Εξάρχεια, το Rock In Athens, και λοιπά εξευγενισμένα.
Την έκθεση διοργανώνουν ο δήμος, της Αθήνας και το ίδρυμα Ωνάση ζητώντας την ευγενική συνεισφορά του κοινού σε υλικά συμβολικής μνήμης όπως μικροαντικείμενα, κονκάρδες, εισιτήρια από συναυλίες. Ακόμη και από παλιά άρβυλα, μπουφάν, αφίσες, κλπ κλπ

Μερικοί/ες από εμάς που καταφέραμε και γλυτώσαμε το σαρκίον μας και κυρίως τη ψυχή μας από τη πρέζα τους, τα άσυλα, τις φυλακές και εν τέλη τη κανονικοποίηση που απλόχερα μας μοίρασαν, σήμερα καλούμαστε να συνεισφέρουμε στην ανάδειξη μας ως κάτι “ πρωτόγονα λαμπερό” υπογράφοντας μία δήλωση νομιμοφροσύνης με επικεφαλίδα: “ήμουν κι εγώ εκεί” ώστε με τις αναμνήσεις-δηλαδή τη ζωή μας-να συμβάλουμε στη μετατροπή του πτώματος σε μνημείο/σκήνωμα για να το εμπορευθούν.

Ποίοι είναι όμως πραγματικά οι διοργανωτές;
Είναι οι γνωστές λέρες που με την ίδια ευκολία την μια στιγμή εκκενώνουν καταλήψεις και την άλλη υμνούν τον νεκρό. Χίπστερς, δήμος, χορηγοί, ιδρύματα πολιτισμού, κράτος και πελάτες καταναλωτές, σε μια αλυσίδα κέρδους και κομψευόμενου life-style.

Για να εξηγήσω τα πράγματα πιο απλά: O Δήμος της Αθήνας θεσμικά ήταν αυτός που εκκένωσε (ιδιοκτήτης γαρ) τη Βίλα Αμαλίας. Το ίδρυμα Ωνάση ήταν ο ιδιοκτήτης του ακινήτου επί της Λ. Αμαλίας, εκεί που ξεκίνησε η πρώτη κατάληψη της Βίλας στις αρχές του '90 και ζήτησε τότε, τρεις μήνες μετά την κατάληψη του άδειου κτιρίου, να εκκενωθεί.

Σήμερα αμφότεροι διοργανώνουν υπό την αιγίδα τους αυτή τη “μεγαλειώδη έκθεση μνήμης-φόρο τιμής” στη δεκαετία του ’80, συμπεριλαμβάνοντας και την αντικουλτούρα της, το ελληνικό punk, την αντιπληροφόρηση, όλα αυτά που οι ίδιοι αντιμετώπισαν σαν εχθρούς τους (που πράγματι ήταν, είναι και θα είναι).

Πρόκειται για την αλαζονική κραυγή της νίκης τους, σύμφωνα με το δόγμα του καπιταλιστικού συστήματος: Ό,τι δεν μπορεί να καταστρέψει, το αλλοτριώνει αφομοιώνοντας το προς όφελός του κάνοντάς το διάσημο. Ενταγμένο στο θέαμα του life-style και απαλλαγμένο από κάθε δυσάρεστη εξωσυστημική αναφορά, ανήκει πια στον κόσμο του εμπορεύματος.

Και αυτό γιατί το εγγενές στοιχείο του καπιταλιστικού λόγου είναι το πρότυπο που αποπλανεί και μπερδεύει μέσω μιας έντονης επίκλησης στο συναίσθημα, με αποτέλεσμα η κοινωνική πραγματικότητα να αντικαθίσταται από την κραυγή και το σλόγκαν. Η επιβεβλημένη κενή Λόγου συντομία μέσω των εκθεμάτων, συνεπάγεται απομόνωση από τα συμφραζόμενα, κάτι που καθιστά αδύνατη την κατανόηση των διαδικασιών, των νοηματικών αποχρώσεων και των αληθινών γωνιών των συμβάντων. Το αποτέλεσμα είναι ένα πλήθος εικόνων που ξεχνιούνται μέσα σε ένα δίωρο και που ο δέκτης δεν μπορεί να αξιοποιήσει γιατί δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την ιδεολογική προέλευσή τους, την ιστορικότητα τους, το βεληνεκές τους αλλά ούτε και το νόημά τους. Για το λόγο αυτό, η εικόνα αντικαθιστά την πληροφορία, η μονόπλευρη σκέψη το συλλογισμό και ο μύθος που περιβάλλει την εξουσία την επιβαλλόμενη κριτική.

Όταν οι «κακοί» είναι νεκροί, οι «καλοί» πάντα θα έχουν να πουν μια καλή κουβέντα για τους ακίνδυνους πια εκλιπόντες.



Υ.Σ. Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε πριν ένα μήνα. Πριν λίγες μέρες, μία άλλη δημοτική αρχή, αυτή του Δήμου Ζωγράφου εκκένωσε μία ακόμη κατάληψη, τη Βίλα Ζωγράφου, όπως και το ευαγές ίδρυμα του Ερυθρού Σταυρού-με όχημα τη προσφορά στον ανθρώπινο πόνο-εκκένωσε τη κατάληψη στέγης προσφύγων «Σχολείο»στην οδό Αλκιβιάδου που έδινε καταφύγιο σε κατατρεγμένους από τον πόλεμο και την φτώχεια. Δεν είναι σημεία των καιρών, η επέλαση του καπιταλισμού ή ο εκφασισμός της κυριαρχίας. Είναι η ουσία του Κράτους.

Να στηρίξουμε τις δομές μας, αλληλεγγύη σε κάθε απελευθερωμένο χώρο.

Ευάγριος Αληθινός

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License