EYTYXIA...MADE IN NORWAY

από ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΣ (Homo-Naturalis.gr) 20/03/2017 3:25 μμ.

Κι από την άλλη, κάποια στιγμή πρέπει να τελειώνουμε μια κι έξω με το μύθο του κράτους-πατερούλη. Ζημιά τεράστια προξένησε στον άνθρωπο ο υπερτροφικός κρατικός παρεμβατισμός σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. ΄Ηταν αυτό ακριβώς που προώθησε και ο καπιταλισμός και ο σοβιετισμός, για να δέσει χειροπόδαρα το άτομο. Κι εκείνος, που απομάκρυνε το όραμα της αντιεξουσιασιαστικής, αυτόνομης, αταξικής κοινωνίας των ανθρώπων.

  Νορβηγία, «η πιο ευτυχισμένη χώρα στον κόσμο» -Στο νούμερο 87 η Ελλάδα

 

 

Οι Νορβηγοί έχουν κάθε λόγο να χαίρονται, καθώς η χώρα τους κατέκτησε την πρώτη θέση στη λίστα με τις πιο ευτυχισμένες χώρες του κόσμου για το 2017.

Εκτοπίζοντας την Δανία, η οποία τα τελευταία τρία χρόνια κατείχε τον τίτλο της πιο ευτυχισμένη χώρας, πλέον η Νορβηγία κυριάρχησε στην ετήσια έκθεση, που μετρά την ευτυχία των λαών και την οποία διεξήγαγε το SDSN (Sustainable Development Solutions Network), το Δίκτυο Αειφόρου Ανάπτυξης, μία πρωτοβουλία που υποστηρίζουν τα Ηνωμένα Έθνη.

Στη δεύτερη θέση μετά τη Νορβηγία ακολουθεί η Δανία, στην τρίτη η Ισλανδία, στην τέταρτη η  Ελβετία ενώ την πρώτη πεντάδα ολοκληρώνει η Φινλανδία.

Μεταξύ των 155 εθνών, η Κύπρος βρίσκεται στην θέση 65, η Τουρκία στο νούμερο 69 ενώ η Ελλάδα, δεν είναι η Δανία του Νότου προφανώς, καθώς κατέκτησε την 87η θέση, πίσω από το Αζερμπαϊτζάν και τη Δομινικανή Δημοκρατία.

Επισημαίνεται δε ότι η επιλογή για την  πιο ευτυχισμένη χώρα γίνεται με βάση κάποιους συγκεκριμένους δείκτες, όπως είναι η φροντίδα, η ελευθερία, η γενναιοδωρία, η υγεία, το εισόδημα και η καλή διακυβέρνηση.

Αφορμή της έρευνας αποτέλεσε η σημερινή ημέρα, 20η Μαρτίου, η οποία έχει αναγνωριστεί ως επίσημη Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας.

 

Το έχουμε επισημάνει και σε παλιότερο κείμενό μας, Δεν είναι απλώς "παραμύθια της Χαλιμάς" αυτές οι  κατατάξεις ευτυχισμένων και δυστυχισμένων χωρών με κριτήρια εντελώς υποκειμενικά, αλλά  φυσικά είναι και  εμφανώς κατευθυνόμενες.  Για δείτε τους δείκτες  της επιλογής της Νορβηγίας που την κατέταξαν πρώτη  ευτυχισμένη χώρα του κόσμου! ΟΛΕΣ έχουν να κάνουνε με την οικονομία της αγοράς και ιδιαίτερα με το καλό εισόδημα, τη  γενναιοδωρία(!),την καλή διακυβέρνηση.

΄Εζησα σε Σκανδιναβικές χώρες και μάλιστα πρόσφατα. Παρασάγγες μακράν του να είναι ευτυχισμένοι οι Σουηδοί για παράδειγμα ή οι  Αυστριακοί ,επειδή στις χώρες αυτές συναντάς και δε συναντάς λακκούβες στις δημοσιές.

 Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στη Στοκχόλμη  την πρώτη ημέρα που πάτησα το πόδι μου στην όντως όμορφη πόλη (επειδή ακριβώς έμεινε ένα  «χωριό» είναι και όμορφη), ήταν πως ακόμα και νέοι άνθρωποι κυκλοφορούσαν στο δρόμο με...πι! «΄Αει στα κομμάτια», έλεγα μέσα μου. «Η Σουηδία δεν έχει τροχαία. Γιατί τόσοι άνθρωποι ανάπηροι σε καροτσάκια, με μαγκούρες ή υποβασταζόμενοι; Δε χρειάστηκε πολύ για να  πάρω  αργασμένη στο πετσί μου την απάντηση.  2-3 μήνες μετά, πονούσαν όλα τα κόκαλά μου, σουβλιές και σουγιαδιές να διαπερνούν το κρέας  σου,   σαν ξαφνικά να έγινες 100χρονίτης!

΄Ηταν η υγρασία που σου περόνιαζε τα οστά, σε σούβλιζε σαν αρνί. Πώς οι άνθρωποι να αντέξουν τη μούχλα και τη γλίτσα  ,που την κόβεις με μαχαίρι,  την έλλειψη του φωτοδότη και ζωογόνου ήλιου; (Το χειμώνα από τις 2 το μεσημέρι αρχίζει να σκοτεινιάζει  και το καλοκαίρι 11 η ώρα το βράδυ, ντάλα ο ήλιος στον ουρανό, να σου σμπαραλιάζει το βιολογικό σου ρολόγι!)

«Ουκ επ΄άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος", τσακάλια  ζυγιστές της ευτυχίας. Κι από την άλλη, κάποια στιγμή πρέπει να τελειώνουμε μια κι έξω  με το μύθο  του κράτους-πατερούλη. Ζημιά τεράστια προξένησε στον άνθρωπο ο υπερτροφικός κρατικός παρεμβατισμός σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. ΄Ηταν αυτό ακριβώς που  προώθησε και ο καπιταλισμός και ο σοβιετισμός, για να δέσει χειροπόδαρα το άτομο. Κι εκείνος, που απομάκρυνε το όραμα της αντιεξουσιασιαστικής, αυτόνομης, αταξικής κοινωνίας των ανθρώπων.

Κίνηση πρώτη και ουσιαστική του οργανωμένου κράτους-αφέντη: Κατάσχεση των μέσων παραγωγής.   Τα παίρνει όλα με το έτσι θέλω και τα κατέχει πια   το ίδιο, το κεφάλαιο, ο ισχυρός. Παλιά είχες το αλέτρι, το κτήμα σου, κουτσά στραβά, περνούσες, δεν πέθαινες από τη  πείνα. Τώρα, σου αφαίρεσε και το αλέτρι και το κτήμα, σε έβαλε στην εξάρτηση του μισθού και της σύνταξης, σου παίρνει και τα μισά με τις εφορίες, τις εισφορές, τα άλλα τα … κέρατά μου τα τράγια που σε φορτώνει  και άμα θέλει σε αφήνει να πεθάνεις από την πείνα. Μίλα αν τολμάς.

Να γιατί ο Νορβηγός, που δεν καρδιοχτυπά πως δε θα έχει την Παρασκευή το βράδυ  σεντς στην τσέπη  να γίνει κουνουπίδι, νιώθει …ευτυχής και σπουδαίος. Και το διακηρύσσει κιόλας,  γιατί η ...καλή Νορβηγική  κυβέρνηση ,συνεχώς και  ανελλιπώς,  παρέχει στο εξαρτημένο πρεζόνι- υπήκοό του τις δόσεις του για να κατακτήσεις  τις  χαρές και τις απολαύσεις της κοινωνίας του καταναλωτισμού και της αιχμαλωσίας του  σε "χρυσό κλουβί" .Κι ας κάνει αγώνα δρόμου, ακόμα και ξεμέθυστος, ,να διανύσει 100 μέτρα πιο κει από το μπαρ που μπεκροπίνει ασταμάτητα,  παλεύοντας με την παγωνιά και τ αγιάζι.  Και  από την άλλη, ο ΄Ελληνας με έναν ουρανό τσίτσιδο και καταγάλανο πάνω από το κεφάλι του, με μια Φύση μεγαλόπρεπη  («Μάγεμα η Φύση κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη»), με πλούσια τα γεωργικά (μεσογειακά) και κτηνοτροφικά ελέη, νιώθει (και είναι) φτωχός, δυστυχής και ανασφαλής.

Μη σε γελάνε. Η Λαγκάρντ και ο Σόιμπλε επιλέγουν (διάβαζε επιβάλουν) τα κριτήρια ευτυχίας του οπαδού-υπηκόου. Και όχι η φυσική λογική, η πραγματική οικονομική σχολή, που δε λαθεύει ποτέ και έχει ως "μετόπη" τη φράση «ό,τι παράγεις, καταναλώνεις». Και είσαι και αυτάρκης και ευτυχής και γερός  να στέκεις στα πόδια σου. Και γράφεις και την εφορία και το ΤΕΒΕ στα παλιότερα των υποδημάτων σου. «Ας πάνε να κουρεύονται» ,οι ζήτουλες,  οι καρχαρίες!

 Γράφαμε για το ίδιο θέμα παλιότερα:

 ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ  ΒΙΕΝΗ  ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΘΗΝΑ;  Ο ΕΤΗΣΙΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ MERCER Γιατί η Βιέννη είναι η καλύτερη πόλη στον κόσμο για να ζεις

Το παρακάτω κείμενό μας το αφιερώνουμε στη MERCER, μήπως και μάθει καμιά φορά πώς να συντάσσει τη λίστα με τις καλύτερες χώρες ή πόλεις για να ζεις:

 

«Ω μεγίστης Παλλάδος καλούμεναιΠασών Αθήναι τιμιωτάτη πόλις»! (Σοφοκλής) 19-2-2013

Βρέχει σήμερα από το πρωί. ΄Ωρες-ώρες  τουλούμια.  2  μήνες έλειπα εξωτερικό και άλλους 3-4 είχα να πατήσω Αθήνα. ΄Οταν είμαι Ελλάδα, την αράζω στην Εύβοια, σπάνια κατεβαίνω Αθήνα. Σήμερα, αν και βρέχει είπα να κατέβω για κάτι δουλειές στην πρωτεύουσα. Δεν είναι και μακριά, σε 1 ωρίτσα από Χαλκίδα, τσουπ στο κέντρο.

Τέλειωσα νωρίς με τις υποχρεώσεις και είπα  να πιω έναν καφέ,να ξελαμπικάρει το μυαλό μου .Κάπου τελικά έχωσα το αμάξι,  πήρα την ομπρέλα κα κίνησα για το παλιό  Dolce τη Σκουφά (τώρα το λένε αλλιώς).  Δεν είναι και τόσο άσχημη η κατάσταση στο δρόμο. Εν τάξει, βρέχει, τρέχουν ποτάμια  στην άσφαλτο, φυσάει και λίγο, αλλά δεν είναι η κόλαση. Μάλιστα,κάποια στιγμή ψιλοσταμάτησε η βροχή και πήγε να «σκάσει μύτη»  ήλιος .Θα δεις, λέω μέσα μου,σε κανα 2 ώρες θα βγει λιακάδα, έτσι είναι η Αθήνα, «χαρά θεού»!

Περπατάω και σκέφτομαι το Λονδίνο κάτι χρόνια πριν . Τί ήταν αυτό, θεέ μου; Να βρέχει συνέχεια ,ώρες, μέρες, βδομάδες. Μια φορά θυμάμαι θα έβρεχε και 10 μέρες ασταμάτητα. Ομπρέλα δεν μπορούσες να κρατήσεις από τον αέρα, πού να βγεις να πας. Περιπέτεια να φτάσω στο Κολλέγιο στις 9 το πρωί και να γυρίσω πίσω στις 4 το απόγευμα. Μετά,το βράδυ πού να πας με τέτοιο σκατόκαιρο, δε σου κάνει καρδιά να βγεις πάλι, να γίνεις παπί, για να πας σε μια παμπ να πιεις ένα ποτό ,να κάνεις κανένα «καμάκι». ΄Αρα,  κι απόψε μέσα, καλύτερα.

Το ίδιο και στη Βιέννη. Πριν 2 χρόνια,  Μάρτης μήνας, έμεινα καμιά 15 μέρες. Κόλαση! Απαίσια βροχή, καρεκλοπόδαρα, συνεχώς, ασταμάτητα, μέρα νύχτα. Είμαι 2 μέρες κλεισμένος μέσα, μπαϊλντισα. Να βγω έξω να αναπνεύσω οξυγόνο (και ας είναι υγρασία), απλά, μέσα να μην μείνω άλλο. Το αποτολμώ εκεί στις 12 το μεσημέρι και βγαίνω στο δρόμο . Ο αέρας να λυσσομανάει, η υγρασία και η ομίχλη ένα κουβάρι, να το κόβεις με το μαχαίρι. Η ομπρέλα τσακίζεται ,ο θόλος του πανιού γυρίζει ανάποδα, μια δυο προσπάθειες να τον επαναφέρω, θαρρώ πως παλεύω με τα στοιχειά της φύσης, μάταια, την πετάω (καινούρια ομπρέλα) και μένω στη βροχή να μου μαστιγώνει τα μούτρα, τα παπούτσια μούσκεμα,τα ρούχα βαριά κι ασήκωτα, το παγωμένο νερό να κυλάει στο σβέρκο, στην πλάτη, να σου περονιάζει τα κόκαλα. ΄Ενα ,δράμα,μια οδύσσεια. Και να μη βρίσκεις και καφετέρια της προκοπής. Μπαίνω σε κάτι Στάρμπαρκς στο κέντρο της πόλης, πήχτρα, δεν βρίσκω θέση,φεύγω. Κάπου μετά από ώρα, κοντά στην πλαταιούλα που είνα το άγαλμα του Γουτεμβέργιου, μπαίνω σε ένα καφέ μπιστρό,στάζω από την κορυφή ως τα νύχια. Κουρνιάζω σε μια γωνιά και παραγγέλνω ένα εσπρέσσο. Πώς να το πιεις, να το ευχαριστηθείς τυλιγμένος με την… μπουγάδα ,να τρέμεις,να τουρτουρίζεις ; Καλύτερα να φύγω, να χωθώ πάλι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου,να στεγνώσω, τουλάχιστον να μη βρέχομαι,να ζεσταθεί το κοκαλάκι μου. Κι ας κλείσω και 3 και 4 μέρες μέσα,δεν ξαναβγαίνω,αν είναι έτσι ο καιρός μέχρι την ώρα που θα φύγω από τούτη την απαίσια πόλη, αλλά την…πεντακάθαρη, με την τέλεια αποχέτευση, με τις ανύπαρκτες λακούβες, με τη σήμανση «ρολόι» στους δρόμους. Να πάω στην Αθήνα, στην πόλη μου, που διάβαζε προχτές πως την έχουν κατατάξει κάπου …30ή λέει, ανάμεσα στις χειρότερες πρωτεύουσες του κόσμου με πρώτη τη…Βιέννη!

Ρε, είσαστε καλά; Τέτοια τύφλα, τέτοια φανατίλα και προκατάληψη πια; ΄Η μην είστε εντελώς ηλίθιοι οι κριτές; Με ποια κριτήρια κατατάσσετε τις καλύτερες και τις χειρότερες πόλεις; Τί πάει να πει η Βιέννη είναι μια κούκλα; Μέσα κούκλα, έξω πανούκλα; Πρώτο κριτήριο ποιότητας ζωής δεν είναι ούτε η ανύπαρκτη λακούβα της πρωτεύουσας της Αυστρίας ούτε τα καλοδιατηρημένα, παμπάλαια κτίρια με τη μούχλα να έχει κάνει στρώμα «λίπους» στους τοίχους. Την ποιότητα στη ζωή την καθορίζει ΠΡΩΤΑ η φύση, ο καιρός, το κλίμα,ο ήλιος, ο καθαρός ουρανός. Δε λέω, η Αθήνα δεν είναι εκείνη που ξέραμε πριν 30 χρόνια. Τότε ήταν όντως καλή, καλύτερη, κάλλιστη. Δεν ήταν μόνο το κλίμα,ο γαλανός ουρανός, ο λαμπερός ήλιος,οι μοσκοβολιές στις αυλές των μονοκατικιών. ΄Ηταν και η φραπεδιά στο Λέντζο (έκλεισε προχτές κι αυτός), ο αυθορμητισμός των συνελλήνων, να σου πιάνει ο άγνωστος κουβέντα στο  λεπτό ,να κουτσομπολέψετε μαζί, να αρπαζόσαστε για κόμματα, αρχηγούς, πρωθυπουργούς,να τρωγόσαστε και στο λεπτό να καταλαγιάζουν τα πολιτικά πάθη, πάλι φίλοι, τακίμια, πριν 2 ώρες άγνωστοι, τώρα να πίνετε ρακή αντάμα στο ουζάδικο στην Καρίτση, εκεί απέναντι από το ιστορικό θέατρο και τα ΝΕΑ -ΒΗΜΑ του Λαμπράκη,που σημάδευσαν και τα δυο τη ζωή μας.

Σήμερα,δεν είναι ίδια η Αθήνα, χάλασε με την πολυκοσμία, με την εγκατάλειψη. Αλλά, δεν παύει να είναι η Αθήνα. Με τον ήλιο να λάμπει στο στέμμα της 345 μέρες το χρόνο, με τους 12 και 16  βαθμούς της το καταχείμωνο, με υγρασία ανύπαρκτη, με τις γραφικές ακόμα γωνιές στου Ψυρρή, στο Μοναστηράκι, στην Πλάκα, τα Εξάρχεια. Να αγνατεύεις απέναντι από τον ΄Αγιο Δημήτρη το Λουμπαρδιάρη τον Παρθενώνα. Στην ίδια θέση αγέρωχος, μεγαλοπρεπής, επιβλητικός, να στέκεται στο λόφο της Ακρόπολης και να παρατηρεί έκπληκτος σ΄αυτό τον τόπο τους ανθρώπους  να συμπεριφέρονται ίδια, χιλιάδες χρόνια τώρα, έτσι παθιασμένα, θυμικά,  σαν οι θεοί τους να τους μετάγγισαν τη δικιά τους ξεγνοιασιά, το κέφι, την οργή, την τρέλα.  Να  βολτάρεις στο Θησείο ανάμεσα στις αρχαίες, τις «αγιασμένες» πέτρες, την Αγορά. Να βλέπεις με τα μάτια της ψυχής σου ολοζώντανους τους Σοφιστές να χαριεντίζονται και να λογοπαίζουν με τους έφηβους μαθητές τους στις «σχολές», αλλά στα «καφενεία» (υποδηματοποιεία και  αρωματοποιεία, όπως τα περιγράφει ο Λυσίας στο λόγο του «Υπέρ Αδυνάτου»).

Για ποια ποιότητα ζωής μου λέτε στις  Βιέννες, τα Λόντρα και τα «πράσινα άλογα» ;.Εδώ είναι η ζωή, στην Ελλαδίτσα μου, δεν την αλλάζω με καμιά. 40 χώρες γύρισα, μόνο εδώ είδα να χαμογελάνε οι θεοί στους ανθρώπους και  να αντιγράφουν οι θνητοί τα πάθη των θεών και των ημίθεων,τις αρετές και τις κακίες τους.

Τραβάτε εσείς Συν-έλληνες στη ξενιτιά,στην ανήλιαγη μαυρίλα να ψάχνετε για δουλειά, να σας έχει ο Εγγλέζος «κλωτσοσκούφι». Λες και θέλει πολλά ο άνθρωπος να ζήσει και να είναι ευτυχής.΄Ενα πιάτο φαϊ, ένα ποτηράκι,καλό κρασί και καλή παρέα, "έξω καρδιά». Αυτό ζητάει η ψυχούλα του ανθρώπου για να βρει σύχαση ,αναπαμό ,ευτυχία. Η ευτυχία είναι μαζεμένες καλές στιγμές, καθόλου πομπώδης και λαμπερή. Και πάνω από το κεφάλι σου να λάμπει τσίτσιδος ο λαμπερός δίσκος του ήλιου, πηγή ζωής, έρωτα,αισιοδοξίας, κεφιού. «Πλούσια τα ελέη», η παράδεισος στη γη, που  γράφει ο Κρητίκαρος λογοτέχνης, η  ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ που δεν τη μετράνε, όμως,  έτσι οι άσχετοι,οι αδαείς.

Κάθισα στο  Dolce σε τραπέζι έξω, στο πεζοδρόμιο.  Παράγγειλα εσπρεσσάκι, μοσκοβολάει,μέχρι δω φτάνει το άρωμά του.Δεν κάνει κρύο καθόλου,σταμάτησε και η βροχή. Απέναντι στον τρούλο του Αγ Διονυσίου του Αεροπαγίτη και  στο παλιό κτίριο που στεγαζόταν το πάλαι ποτέ ,καλό «πρότυπο Σχολείο Αθηνών», κάτι αλανιάρες αχτίνες του ήλιου κυνηγάνε η μια την άλλη, τρελές, ατίθασες, λυγερές.

΄Ετσι μου΄ ρχεται, να βγάλω, (όπως οι παλιοί καθηγτές μας στα σχολεία)  μπλοκάκι, (εμείς οι νεότεροι δεν βγάζαμε κατάλογο) και να βαθμολογήσω με την ψυχή πρώτα :Αθήνα= άριστα, 10! Βιένη= 5, με το ζόρι τη βάση. Και μην εκπλήσσεσθε εκεί στις Βιέννες σας . Ε,τι να κάνουμε; Στην Αθήνα όντως οι δρόμοι δεν είναι πάντα τόσο καθαροί,αλλά ,να, είναι που δε βρέχει ασταμάτητα, μέρες, βδομάδες, μήνες, να τους ξεπλένει  η βροχή και να μένουν παστρικοί, όπως κάνει με τα δικά σας εκεί πεζοδρόμια και την άσφαλτο χωρίς… σαμάρια!

Αν σας αρέσει αυτή η ποιότητα ζωής, με γεια σας με χαρά σας. Εμένα μου περισσεύει. Βολεύομαι  καλύτερα μακριά σας, στο δικό μου «κλεινόν άστυ», (με ό,τι σημαίνει αυτό για τη δικιά μου φαντασία).Δε σας  χαρίζω  αυτή την πόλη με τίποτα!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License