https://0151.espivblogs.net/2017/03/18/parma/

 

Σίγουρα θα θυμάστε την είδηση σχετικά με τον ομαδικό βιασμό στην Πάρμα, όπου κάποιοι νεολαίοι κατηγορούνται ότι βίασαν ομαδικά, μέσα σε ένα χώρο αντιφασιστικό και αυτοδιαχειριζόμενο, μια κοπέλα που είχε χάσει τις αισθήσεις της. H δίκη στην οποία κατηγορούνται αυτοί οι άνδρες ξεκίνησε μετά από έρευνα πάνω σε ένα βίντεο όπου φαίνεται τι έχει συμβεί και το οποίο τεκμηριώνει την κατηγορία του ομαδικού βιασμού. Στο βάθρο βρίσκεται η κοπέλα αρκετά μόνη της στο να αντιμετωπίσει την ακροαματική διαδικασία, την αδιαφορία, ακόμα και την περιθωριοποίηση από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που γίνονται ασπίδα υπεράσπισης των κατηγορουμένων αντί της υπεράσπισης του «υποτιθέμενου» θύματος. Προκειμένου να σπάσει η σιωπή παρενέβησαν κάποιες συλλογικότητες (Generiot, ArtLab Occupato, Casa Cantoniera Autogestita, Rete Diritti in Casa, Parma Antifascista).

Μια άλλη πραγματικότητα παίρνει τον λόγο σήμερα με αυτό το κάλεσμα, που το υπογράφουν οι ομάδες Romantic Punx και Guerriere Sailors. Αυτές οι ομάδες μαζεύουν κείμενα στήριξης και σε περίπτωση που θέλετε να συνεισφέρετε στείλτε το στο romantikpunx@gmail.com.

Μια μεγάλη αγκαλιά στη γυναίκα που αντιμετωπίζει μια δίκη πάνω στο ίδιο της το σώμα, με όρους νομικούς και κοινωνικούς, με αποτέλεσμα τον εξοστρακισμό της από διάφορους πολιτικούς χώρους και στέκια. Μια αγκαλιά σε όσες/όσους αναλογίζονται τον σεξισμό μέσα στα κινήματα γιατί είναι αναγκαίο να τον δούμε εις βάθος για να τον χτυπήσουμε.

Καλή Ανάγνωση.

 

Σχετικά με τα γεγονότα της Πάρμας μέσα στο στέκι της RAF. Πώς να αποκαταστήσετε 4 θραύσματα πριν κάτι σπάσει ολοκληρωτικά.

 

Τον Σεπτέμβρη του 2010 στην οδό Testi στην Πάρμα, ένας ακαθόριστος αριθμός ατόμων (από 4 μέχρι 6) πήρε μέρος είτε ως δράστης είτε ως θεατής σε έναν ομαδικό βιασμό μιας γυναίκας, που μόλις πριν λίγο καιρό είχε γίνει 18 χρονών.

Η κακοποίηση έλαβε χώρα σε ένα υποκείμενο εντελώς αναίσθητο, μια κατάσταση που φαίνεται αδύνατο να έχει προέλθει μονάχα από τη μικρή ποσότητα κρασιού που η ίδια θυμάται να είχε πιεί. Κατά τη διάρκεια του βιασμού ήταν ανίκανη να δώσει οποιαδήποτε συναίνεση ή να προβάλλει την οποιαδήποτε αντίδραση φυσική ή προφορική. Αυτό το γνωρίζουμε γιατί οι βιαστές της τράβηξαν την σκηνή με το κινητό. Αυτό που φαίνεται από το εν λόγω βίντεο δεν αφήνει αμφιβολία σχετικά με την ενοχή των δραστών. Μια φρικτή ενοχή, η οποία διαφαίνεται και από την βούληση τους να προβούν με μανία στη διείσδυση ενός καπνογόνου στο σώμα της.

Δεν θέλαμε να μπούμε σε τέτοιου είδους λεπτομέρειες, όμως αυτό το στοιχείο είναι καθοριστικής σημασίας από την στιγμή που αυτό το αντικείμενο – δηλαδή το καπνογόνο – τους μήνες που ακολούθησαν το βιασμό έγινε το υποτιμητικό παρατσούκλι που χρησιμοποιήθηκε για το θύμα. Το κορίτσι του καπνογόνου δεν μπορούσε αλήθεια να φανταστεί ότι αυτό που είχε συμβεί εκείνη την νύχτα, το οποίο λόγω φόβου ποτέ δεν το κατήγγειλε, είτε και λόγω ντροπής και επιθυμίας να το κρύψει στη λήθη, θα γινότανε ένα ακόμα viral φαινόμενο.

Εκείνο το βίντεο το είδανε δεκάδες άτομα, το ξαναείδανε μέχρι να γίνει σύμβολο του εγκλήματος τους και της δική της διαπόμπευσης, ένα άσεμνο θεαματάκι για να γελάνε ή να καυχιούνται.

Και μέχρι εδώ όλα κακά. Ή μάλλον χείριστα. Όμως τα χειρότερα ήρθαν μετά, γιατί στην οδό Testi, δεν υπήρχε μια παμπ, μια ντισκοτέκ ή μια προσωπική κατοικία, και φυσικά ούτε κάποιο σκοτεινό και απειλητικό, ούτε ένα κακόφημο στενό μιας επικίνδυνης συνοικίας. Στην οδό Testi υπήρχε ένα κτίριο τέτοιο όπως πολλά άλλα της Χώρας μας. Ήταν διαφορετικό από τα υπόλοιπα κτίρια που τα μπερδεύεις το ένα με το άλλο, διαφορετικό γιατί μέσα σε αυτή τη βαρετή μπετόν αρμέ πολυκατοικία ήταν το στέκι της RAF (Αντιφασιστικό Δίκτυο της Πάρμας) και όσοι εμπλέκονται σε αυτή την ιστορία βίας και τρόμου είναι άνδρες και γυναίκες πους συμμετέχουν στη RAF.

Κι εδώ κάτι σπάει.

 

ΡΩΓΜΗ ΠΡΩΤΗ

Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο φασισμός δεν είναι ένα αποκλειστικό φαινόμενο που ανήκει στην ιταλική Ιστορία του 20ου αιώνα. Πιστεύουμε επίσης ότι οι φασίστες δεν είναι μόνο αυτοί οι νοσταλγοί εκείνης της εποχής, γιατί ο φασισμός δεν είναι μόνο ένα κόμμα, ένα καθεστώς του παρελθόντος, η μια πολιτική παράταξη στην οποία θα ενταχθείς ή την οποία θα πολεμήσεις. Ο φασισμός είναι πάνω από όλα μια νοοτροπία, ένας τρόπος να σκέφτεσαι, να δρας, να πολεμάς και να μισείς. Είναι φασίστας όποιος κάνει κατάχρηση της δύναμης του για να κανονικοποιήσει, να συμμορφώσει την διαφορετικότητα και να καταπιέσει τις μειονότητες. Είναι φασίστας όποιος χρησιμοποιεί την αδυναμία των άλλων για να επιβάλει με τη βία την επιθυμία του. Είναι φασίστας όποιος κάνει διακρίσεις με βάση την σεξουαλικότητα, το φύλο, το σώμα, το πνεύμα, την θρησκεία, το είδος και την ηλικία.

Δεν μπορούμε σήμερα να μιλάμε για αντιφασισμό χωρίς να καταδικάζουμε κάθε σεξισμό ή σπισισμό, γιατί ο αγώνας για την απελευθέρωση της γυναίκας από τον άνδρα, είναι ένας πόλεμος για την ελευθερία και την άμυνα των καταπιεσμένων, των ζώων και της Γης. Ένας πόλεμος ενάντια στην απελπισία, την αδιαφορία και την εξουσία που καταπιέζει.

Ένας βιασμός είναι πάντα και σε κάθε περίπτωση μια φασιστική δράση, ακόμα και αν αυτός που τον διαπράττει δηλώνει αντιφασίστας. Ο αντιφασισμός δεν είναι μόνο ένα σύνθημα να φωνάζεις στο γήπεδο ή ένα ραφτό να βάλεις στο φλάι σου. Να είσαι αντιφασίστας σημαίνει να σκέφτεσαι και να δρας αντιφασιστικά.

Όποιος αναπνέει, κινείται και μιλάει από την δική μας πλευρά του οδοφράγματος, και τολμάει να έχει φασιστικές συμπεριφορές θα χτυπιέται αντίστοιχα με έναν ανεγκέφαλο βρωμοφασίστα.

Και τις μέρες, εβδομάδες, μήνες μετά τον βιασμό; Η κοπέλα δεν το καταγγέλλει στην αστυνομία, δεν το λέει σε κανένα, το βίντεο συνεχίζει να κυκλοφορεί, όλοι το βλέπουνε αλλά κανείς δεν ΒΛΕΠΕΙ βιασμό. Οι άνδρες γύρω από αυτό το τραπέζι όπου αυτή κείτονταν αβοήθητη, συνεχίζουν να πηγαίνουν σε πορείες, σε συναυλίες σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. Και γελάνε, μιλάνε, πίνουν τις μπύρες τους, βγαίνουν με τύπισσες, δένονται με νέες παρέες, παρόλο που κυκλοφορεί ένα βίντεο όπου «κάνουν σεξ» με μια γυναίκα που μοιάζει νεκρή. Δεν πιστεύουν ότι έσφαλαν κάπου και κανένας δεν τους το επισημαίνει. Η κοπέλα δεν μπορεί να θυμηθεί καθαρά, αλλά ξέρει ότι εκείνη η παρέα της έχει κάνει κάτι άσχημο, και θέλει να μάθει γιατί την αποκαλούν με αυτό το παρατσούκλι, γιατί οι «σύντροφοι» της Πάρμας (και όχι μόνο) την λένε Καπνογόνο. Είναι τελικά ένας φίλος της που της το αποκαλύπτει, της λέει: «είναι εξαιτίας εκείνου του βίντεο, με αυτό που είχε γίνει εκείνο το βράδυ…».

 

ΡΩΓΜΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Αν μια γυναίκα ή ένας άνδρας αντιλαμβάνονται μια συμπεριφορά ως ενοχλητική ή βίαιη, αυτή αποτελεί παρενόχληση.

Μια γυναίκα ή ένας άνδρας δεν έχουν την δυνατότητα να συναινέσουν από την στιγμή που οι αντιδράσεις τους είναι εμφανώς αλλοιωμένες λόγω της επιρροής αλκοόλ ή ναρκωτικών. Χωρίς συναίνεση είναι βιασμός.

Μπορεί να συμβεί να νιώσουμε κακοποιημένες ή κατεστραμμένες μετά από μια σεξουαλική πράξη, ακόμα και στην περίπτωση που αρχικά είχαμε συναινέσει. Το να αγνοείς συνειδητά ή μη τα σημάδια δυσφορίας του άλλου είναι βία.

Αν μια γυναίκα αισθάνεται ευχαρίστηση κατά την διάρκεια μιας σεξουαλικής πράξης, το εκφράζει. Η παντελής παθητικότητα κάποιες φορές μπορεί να είναι σημάδι μιας δυσφορίας που δεν καταφέρνει να εκφραστεί περαιτέρω. Μια σιωπή δεν ισοδυναμεί με μια συναίνεση. Χωρίς συναίνεση είναι βιασμός.

Το να βιντεοσκοπείς μια σεξουαλική πράξη χωρίς συγκατάθεση είναι βία. Να διαδίδεις ένα βίντεο μιας σεξουαλικής πράξης (πόσο μάλλον ενός βιασμού) χωρίς την συγκατάθεση των εμπλεκόμενων υποκειμένων είναι βία.

Και δεν έχει σημασία αν σε άλλες φάσεις είχαμε συναινέσει σε πράξεις τέτοιας φύσεως, σεξουαλικής ή συναισθηματικής. Η βία πολύ συχνά συμβαίνει μέσα στους τέσσερις τοίχους. Μέσα σε τοίχους σπιτιών, τοίχους σχέσεων, τοίχους της συμμετοχής σε κάποια κοινωνική ομάδα· αυτό όμως δεν κάνει αυτή τη βία λιγότερο σοβαρή. Κατ’ επέκταση η ηθική (προσωπική και πολιτική) μιας γυναίκας, δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως ελαφρυντικό για να την καταχραστεί ένας άντρας. Αν δεν υπάρχει συναίνεση και ερχόμαστε αντιμέτωπες/οι με λόγια, συμπεριφορές ή πράξεις που μας υποβιβάζουν ή είναι βίαιες αυτό είναι βιασμός.

Και αυτό θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτο για όποιον αυτοαποκαλείται αντιφασίστας και άρα αντισεξιστής.

Οποιοσδήποτε δεν το καταλαβαίνει αυτό και δεν διαχωρίζει την διαφορά μεταξύ μιας γυναίκας που απολαμβάνει και παίζει και μιας γυναίκας που υφίσταται τη βία, θα χτυπιέται όπως ένας φασίστας, ένας φαλλοκράτης και ένας φρικτός σκατοκέφαλος.

Ο βιασμός – υποβαθμισμένος σε ένα γελοίο θέαμα που χρησιμοποιεί την ανθρώπινη δυστυχία από άνδρες και γυναίκες από τους/τις οποίους/οποίες λείπουν όχι μόνο οι θεωρητικές βάσεις, αλλά και η καρδιά και το κεφάλι για να καταλάβουν – με αυτόν τον τρόπο θα έμενε ατιμώρητος. Ένα αποκρουστικό βάρος να βαραίνει αποκλειστικά το θύμα, το οποίο στο μεσοδιάστημα καταρρέει ψυχολογικά, και παρασύρεται σε μια δίνη αυτοτραυματισμού και απελπισμένης αναζήτησης στοργής και ζεστασιάς, μια δίνη προς τα κάτω, φτιαγμένη από λάθος επιλογές, σχέσεις τοξικές και σκατοκαταστάσεις προβλέψιμες ή μη, τις οποίες μπορούμε να φανταστούμε ακόμα και χωρίς να γκουγκλάρουμε «σύνδρομο μετατραυματικού στρες μετά από σεξουαλική κακοποίηση». Αυτή, μόνη της με τους δαίμονες της, οι άλλοι, οι βιαστές (και οι θεατές αυτής της φρίκης), ανάμεσά μας.

Στο μεταξύ τον Αύγουστο του 2013 ένας αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός εκρήγνυται μερικά μόλις μέτρα από τα γραφεία της Casa Pound στην Πάρμα και ξεκινούν έρευνες οι οποίες, όπως είναι αναμενόμενο, στοχεύουν στο αντιφασιστικό και στο αναρχικό κίνημα της Πάρμας και των γύρω περιοχών.

Άλλοι λένε ότι κάποιος το σφύριξε στην αστυνομία, άλλοι λένε ότι ήταν η ίδια η Casa Pound που έκανε την καταγγελία, ίσως και να ήταν η κανονική διαδικασία των ερευνών. Λίγο μας ενδιαφέρει το πως, αυτό που έχει σημασία είναι το γεγονός ότι εκείνο το βίντεο – το οποίο είχαν τραβήξει και είχαν διαδώσει οι βιαστές – καθώς και ένα όνομα ήρθε στην κατοχή των ανακριτών: το όνομα και το επώνυμο εκείνης που πολλοί είχανε αποκαλέσει το κορίτσι-καπνογόνο.

Μόνη, με τους δαίμονες της, και έναν απροσδιόριστο αριθμό καραμπινιέρων που της κάνουν ερωτήσεις για ώρες. Την ρωτούν ποιες είναι οι σχέσεις της με αυτήν την ομάδα ανδρών και γυναικών που συναντιούνται στο στέκι της RAF, την ρωτούν αν συχνάζει εκεί, αν είναι φίλοι της, αν είναι οι σύντροφοί της.

Όχι, δεν συχνάζει εκεί.

Γιατί δεν συχνάζει; Έχει μήπως μαλώσει; Της έχουνε κάνει κάτι; Αυτή έχει πάει ποτέ στην οδό Testi; Και τί της έχει συμβεί στην οδό Testi; Μετά παίρνουνε το βίντεο και της το δείχνουν. Κι άλλες ερωτήσεις. Είναι η ίδια στο βίντεο; Ποιοι ήτανε εκείνο το βράδυ στην οδό Testi; Αρχίζουν να της δίνουν ονόματα. Εκείνος ήταν; Αυτός εδώ μήπως; Είσαι σίγουρη ότι δεν ήταν και κάποιος άλλος; Μερικοί ταυτοποιήθηκαν από το βίντεο. Ακούγονται και κάποιες φωνές; Τίνος είναι αυτές οι φωνές;

Μετά από ατελείωτες ώρες βγαίνουν στην επιφάνεια ονόματα ατόμων που εκείνη θυμάται από το στέκι της RAF την ημέρα του βιασμού. Και πόσοι/ες… πόσοι/ες από εμάς θα ήταν πραγματικά σε θέση, παρ’ όλες τις συνεπέστατες πολιτικές μας πεποιθήσεις, να μην σπάσουν;

 

ΡΩΓΜΗ ΤΡΙΤΗ

Όποιος αυτοαποκαλείται «αναρχικός» θα πρέπει να απορρίπτει το Κράτος και τους μηχανισμούς του και να αποκηρύσσει την αστική δικαιοσύνη γιατί το νόμιμο δεν ισοδυναμεί με το δίκαιο. Οι αναρχικοί, λοιπόν, δεν θα έπρεπε να ψάχνουν να διορθώσουν την αδικία με το να απευθύνονται κατευθείαν σε αυτούς που φτιάχνουν τους νόμους, τους επιβάλλουν και τιμωρούν όποιον δεν τους σέβεται. Κι αυτό γιατί η αναρχία σημαίνει αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση, και απώτερος σκοπός της είναι το καλό της κοινότητας το οποίο υπερβαίνει το ατομικό συμφέρον.

Αλλά αν για να διατηρήσουμε και να εξασφαλίσουμε το καλό μιας ομάδας, θα πρέπει να ισοπεδώσουμε μερικά άτομα, να σιωπήσουμε απέναντι στον πόνο τους, και να γυρίσουμε την πλάτη στα πολιτικά ιδανικά μας; Μπορούμε ακόμα να θεωρούμαστε αναρχικοί;

Αν αρνηθούμε την τυφλή και μουγκή δικαιοσύνη που επιβάλλεται από τα πάνω και τιμωρεί όποιον δεν την υπακούει, μπορούμε να αντιγράψουμε αυτό το μοντέλο επιβάλλοντας τη στείρα θεωρία, εις βάρος της ανεπάρκειας της ενσυναίσθησης, της κοινής λογικής και του ανθρωπισμού;

«Όποιος μιλάει με την αστυνομία είναι ρουφιάνος και δεν πρέπει να πατάει πόδι στους χώρους μας.»

Τότε λοιπόν ας αναρωτηθούμε γιατί οι πρώτοι που ΒΛΕΠΟΥΝ τον βιασμό σε εκείνο το βίντεο, το οποίο πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες έχουν παρακολουθήσει, ήταν οι καραμπινιέροι και οι δικαστές. Γιατί μια κοπέλα η οποία υπέστη αυτού του είδους τη βία βρέθηκε μόνη της και απροετοίμαστη «στα χέρια» των ενόπλων δυνάμεων, οι οποίες έχουν εκπαιδευτεί και είναι έτοιμες να χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους αυτές τις καταστάσεις; Πού ήμασταν (εμείς οι γυναίκες) αυτά τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν από την ημέρα του βιασμού μέχρι την μέρα που δύο περιπολικά έψαξαν την γυναίκα αυτή στο πατρικό της σπίτι; Γιατί, αντί να διαδίδεται το βίντεο, να διαπομπεύεται η κοπέλα, να οργανώνονται συνελεύσεις στις οποίες συμμετέχουν οι βιαστές, δεν χτίστηκε ένα τείχος υπεράσπισης της κοπέλας; Γιατί χάριν της διάσωσης της ομάδας αποφασίστηκε να εγκαταλειφτεί το άτομο που είχε πραγματικά ανάγκη;

«Τα ευάλωτα άτομα αποδυναμώνουν το κίνημα γιατί μπορούν να χειραγωγηθούν από μπάτσους και φασίστες».

Εμείς αντιθέτως πιστεύουμε ότι το κίνημα είναι αδύναμο όταν δεν είναι σε θέση να δεχθεί και να προστατέψει τους αδύναμους και τους καταπιεσμένους. Πιστεύουμε ότι το κίνημα αποδυναμώνεται όταν οχυρώνεται πίσω από θεωρίες περί καθαρότητας και ακεραιότητας, χωρίς να είναι ικανό να στεγάσει (και να ενημερώσει και επηρεάσει) ακόμη και εκείνους που δεν υπακούν στα Αγία Γραπτά του τέλειου επαναστάτη. Είμαστε σθεναρά πεπεισμένες ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να δικάσουμε πολιτικά κάποια που έχει υποστεί την βία των βιαστών (αρχικά) και του Κράτους (μετέπειτα), γιατί η αντίδραση της δεν μετακινεί σε δεύτερο πλάνο την καταδίκη του βιασμού και της σεξιστικής βίας από όποιον δηλώνει σύντροφος, αναρχικός και αντιφασίστας. Αν είναι να προχωρήσουμε σε ένα πολιτικό δικαστήριο ας το κάνουμε και σε όποιον βίασε και διέδωσε εκείνο το βίντεο, σε όποιον την αποκάλεσε καπνογόνο και εν αρχή ας το κάνουμε και σε εμάς τους ίδιους. Εμείς είμαστε οι πρώτες που πρέπει να μπαίνουμε στην θέση των κατηγορούμενων και να σκεφτούμε τι σκατά είχαμε στο κεφάλι μας, όταν δεν θέλαμε να πάρουμε θέση γιατί «κακοποιήθηκε, ΑΛΛΑ…».

Κατά την διάρκεια της ανάκρισης που πραγματοποιήθηκε χρόνια μετά τον βιασμό, συντάχθηκε από την αστυνομία μια κατάθεση, την οποία η κοπέλα υπέγραψε, με τα ονόματα αυτών που θυμόταν από εκείνο το βράδυ στην οδό Testi. Μεταξύ αυτών των ονομάτων κατηγορήθηκε και ένα άτομο το οποίο απέδειξε ότι βρισκότανε στο εξωτερικό την εποχή του συμβάντος, το οποίο κατόπιν αθωώθηκε από το Κράτος. Από τα υπόλοιπα άτομα που αναφέρθηκαν και κλήθηκαν από τις Αστυνομικές Δυνάμεις ως άτομα που ήξεραν για τα γεγονότα, 4 άνδρες κατηγορήθηκαν μετέπειτα και στο δικαστήριο (από τα οποία ένας δεν εμφανίστηκε λόγω απουσίας στο εξωτερικό) γιατί αναγνωρίστηκαν από το βίντεο.

Ας θυμηθούμε ότι πρόκειται για ένα άτομο το οποίο ποτέ δεν κατήγγειλε, και δεν είχε καμία πρόθεση να το κάνει, όμως βρέθηκε να πρέπει να παραστεί ως πολιτική αγωγή σε μια δίκη για το έγκλημα του ομαδικού βιασμού. Όχι για κάποια πολιτική δράση, για κάποια δράση του κινήματος, αλλά για μια βία σαρκική με επιβαρυντικό ότι το θύμα είχε χάσει τις αισθήσεις του όταν την υπέστη. Σε αυτό προστίθενται και τέσσερα άτομα τα οποία κατηγορούνται ως υποκινητές, τα οποία σύμφωνα με την εισαγγελική έρευνα, είτε είπαν ψέματα προκειμένου να καλύψουν τους βιαστές, είτε απείλησαν το θύμα με σκοπό να την κάνουν να αποκρύψει την βία την οποία υπέστη. Αμέτρητα τα μηνύματα, αμέτρητες και οι απειλές και οι σεξιστικές προσβολές που την βομβάρδισαν από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι καταγγελίες. Αρκετές ήταν οι φορές στις οποίες απομακρύνθηκε βιαίως από αυτοδιαχειριζόμενους και κατειλημμένους χώρους, χωρίς καν να της δοθεί η δυνατότητα να ακουστεί η γνώμη της.

Όσο μπορεί να θεωρηθεί σοβαρό το γεγονός να βρίσκεσαι «αναμειγμένη» με την δικαιοσύνη, δεν θεωρούμε ότι η αδυναμία της είναι αρκετή για να δικαιολογήσει τις κινήσεις εναντίον της. Μάλιστα, για να «εκδικηθεί» για αυτούς που κλήθηκαν από τις Ένοπλες Δυνάμεις ή αλλιώς να προστατέψει τους βιαστές, τέθηκε σε λειτουργία ένας αδίστακτος μηχανισμός, ο οποίος τροφοδοτούνταν από παράλογες φωνές, απειλές, ακόμα και φυσικές επιθέσεις εναντίον της. Να την αποκαλούν «ρουφιάνα», να της συμπεριφέρονται ως ρουφιάνα, το μήνυμα ελήφθη: είναι πιο σοβαρό το να καταγγείλεις ένα βιασμό, από το να βιάσεις. Παρόλο που ο βιασμός έγινε μέσα σε έναν πολιτικό χώρο, το να παρθεί θέση θεωρούνταν δύσκολο διότι εκείνη έκανε εκείνο, είπε το άλλο, και γιατί αυτή είναι… Εμείς όμως δεν πιστεύουμε ότι όποιος την καταδικάζει επειδή μίλησε με τις Ένοπλες Δυνάμεις το θέλει αυτό. Ελπίζουμε σθεναρά ότι το κίνημα είναι αρκετά ώριμο και έξυπνο για να ξεχωρίσει τα δύο πράγματα και να εντάξει τα γεγονότα στα πλαίσια τα οποία ανήκουν. Να καταδικάσει τη βία χωρίς «ναι μεν, αλλά» κι ύστερα, σε κάποιο άλλο στέκι και με τα σωστά μέσα, να αναλογιστούμε για το πώς δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις αυτού που συνέβη.

 

* ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΜΕΣΑ: πόσοι από εμάς της έγραψαν ή ζήτησαν την εκδοχή της;

Πόσοι από μας την έβρισαν με ανώνυμα μηνύματα στο Facebook και έπειτα την μπλόκαραν κιόλας αφαιρώντας της την πιθανότητα να μιλήσει; Πόσοι από μας διέδωσαν τις «φωνές» που είχαν διασπείρει οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι, χωρίς να αμφισβητήσουν την πηγή τους; Πόσοι από εμάς θεώρησαν πιο σοβαρό παράπτωμα μια υποτιθέμενη προδοσία από έναν βιασμό; Πόσοι από μας κατηγορούν την αστική Δικαιοσύνη και ύστερα πλάθουν τις δικές τους κατηγορίες χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους και τεχνικές; Πόσοι ζήτησαν να δουν οι ίδιο το βίντεο «γιατί αλλιώς δεν το πιστεύουμε»; Έτσι σκεφτόμαστε ότι πρέπει να αποδίδεται η δικαιοσύνη στο εσωτερικό των χώρων μας;

 

ΡΩΓΜΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Βασική αρχή του αντισεξισμού θα έπρεπε να είναι η δύναμη να καταδικάζεις οποιαδήποτε μορφή βίας κατά των γυναικών που στοχεύει στην γυναικεία τους υπόσταση. Αυτό δεν σημαίνει να υπερασπίζεσαι μια γυναίκα λόγω μεροληψίας, αλλά να καταδικάζεις κάθε βιασμό ακόμα και όταν έχει γίνει από «συντρόφους», φίλους ή άνδρες που αγαπάμε. Ακόμα και όταν το θύμα είναι μια γυναίκα που μας είναι μισητή, ασήμαντη ή εχθρική. Ακόμα και αν αυτή μας έχει κάνει κάποιο κακό. Μια φεμινίστρια δεν προσβάλει μια άλλη γυναίκα για την εμφάνιση της, τις σεξουαλικές προτιμήσεις ή τις ερωτικές της ορέξεις. Μια φεμινίστρια δεν χρησιμοποιεί εκφράσεις βίαιες και φαλλοκρατικές εναντίον μιας άλλης γυναίκας.

Όσο και αν τα κίνητρα μπορεί να φαίνονται ευγενή, η σεξιστική βία (φυσική και λεκτική) για εμάς είναι καταδικαστέα, απαράδεκτη και θα παλέψουμε σκληρά εναντίον της.

Συμπεραίνοντας.

Αν ως αναρχικοί θέλουμε να δημιουργήσουμε μια άλλου είδους κοινωνικοποίηση στο εσωτερικό των ελευθεριακών μας χώρων, όπου διεκδικούμε τις ιδέες μας και τα σώματα μας, αρνούμαστε τον ρόλο των θεσμών σε κάθε έκφανσή του και αγωνιζόμαστε απέναντι στο μακρύ ένοπλο χέρι του κράτους, τόσο πολύ ώστε να αποκαλέσουμε κατευθείαν «ρουφιάνο» όποιον καταγγείλει έναν σύντροφο, δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε τώρα τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια στα οποία θα έπρεπε να είχαμε ψάξει πώς να προστατεύσουμε ένα θύμα, έχοντας επίγνωση του ρόλου μας, πριν την δικαστική μηχανή, πριν κοιτάξουμε κατάπληκτοι την συναισθηματική κατάρρευση μιας γυναίκας. Έξι χρόνια σιωπής.

Επίσης ξέραμε καλά ότι η ομερτά ήταν πάντα πιστή σύντροφος της πατριαρχικής βίας.

Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ελευθεριακό ένα μέρος στο οποίο μπορεί να λάβει χώρα μια βία τόσο βαριά όπως ένας βιασμός, και αναρχικό εκείνον που χρησιμοποιεί επιθέσεις σαν αυτές που καταδικάζουμε της πατριαρχικής, φασιστικής, γεμάτης ομερτά και βίαιης κοινωνίας; Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε αυτούς τους χώρους απελευθερωμένους και εμάς ελεύθερους;

Αυτό που συνέβη σε εκείνη θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε από εμάς. Αν αφήσουμε στην άκρη την αφηρημένη θεωρία, τον τυποποιημένο μιλιταρισμό και την κυριαρχία των αρχιδάτων (που προτιμάμε να αφήνουμε στους ιεροκήρυκες, τους φαντάρους και τους νταήδες), δεν μπορούμε παρά να ζηλέψουμε αυτή και την δύναμη της σήμερα, γιατί όλο αυτό που έχει ζήσει θα είχε μάλλον ισοπεδώσει πολλές από εμάς.

Αυτή την απίστευτη δύναμη που δείχνει με το να διεκδικεί το δικαίωμα να συχνάζει στους χώρους μας και το θάρρος της απέναντι στην αισχρότητα που συνεχίζεται στην αίθουσα του Δικαστηρίου, όπου βρίσκεται – μπροστά στα μάτια των βιαστών της – να αναβιώνει κάθε στιγμή, κάθε συναίσθημα, κάθε μνήμη που συνδέεται με εκείνη την νύχτα και την προσωπική της ζωή στο παρελθόν και στο παρόν.

Και είναι με την δική της δύναμη, η οποία ενώνεται με την δική μας θέληση να αγωνιστούμε στο όνομα της ευχαρίστησης, της ειρωνείας και της αντίδρασης ενάντια στο υπάρχον που διεκδικούμε με την ίδια αναγκαιότητα που προκύπτει από την πανκ ύπαρξή μας. Θα υπάρχει ο χρόνος για καλογραμμένες ανακοινώσεις και για διαδικασίες επί μακρόν, αρκετά μακροπρόθεσμες δράσεις για να προετοιμάσουμε επαναστατικά τους κόσμους μας – ήδη το προσπαθούμε μέσα μας, στα κλειστά όπως και στους χώρους μας – όμως τώρα είναι καιρός για τα λόγια κραυγές, της ξεχαρβαλωμένης τρέλας των τριών ακόρντων που ηχούν με όλη μας την δύναμη, της ατελούς ομορφιάς, των συγχυσμένων μας ψυχών, γιατί ανέκαθεν το πανκ μας μάθαινε να χρησιμοποιούμε την καρδιά και το κεφάλι για να θέτουμε σε συζήτηση και να αντιστεκόμαστε σε κάθε απόπειρα καταστολής και υποταγής στην νόρμα.

Και σήμερα στεκόμαστε στα πόδια μας, όρθιοι σαν καρφιά που σπινθηροβολούν μέσα στην νύχτα όμορφα πράγματα, εναντίον της βιαιοπραγίας που διεξήχθη εκείνο το βράδυ στην οδό Testi, την ντροπή εκείνου του βίντεο που διαδόθηκε και τον τρόμο εκείνου του παρατσουκλιού. Εναντίον της εγκατάλειψης μιας γυναίκας και εναντίον της ανικανότητας να δουν την κατάρρευσή της. Εναντίον της ομερτά και του τείχους της σιωπής. Εναντίον των μέσων και των λόγων που υιοθετήθηκαν απέναντι σ’ αυτήν. Εναντίον όποιου την δίκασε, την καταδίκασε και την τιμώρησε βασιζόμενος σε φωνές και γεγονότα ατελή και μερικά. Εναντίον όποιου την έβρισε, της επιτέθηκε, και την απομάκρυνε από τους κατειλημμένους χώρους με την χρήση βίας…

Και εναντίον όλων αυτών ανοίξαμε τα στόματα μας και βγάλαμε αυτή την κραυγή.

από @νικόλας 21/03/2017 11:23 πμ.


οι υπόλοιποι θαμώνες του στεκιού αποδέχονται το γεγονός? και εάν όχι τι κάνουν γι αυτό? και τι σόι αντιφασίστες ή αναρχικοί είναι? είναι δυνατόν να συνυπάρχουν με τέτοια υποκείμενα? νομίζω οι λέξεις χάνουν το νόημα σε τέτοιες περιπτώσεις

από απαντησεις στο κειμενο 21/03/2017 4:26 μμ.


οι υπόλοιποι θαμώνες του στεκιού αποδέχονται το γεγονός?

"Και τις μέρες, εβδομάδες, μήνες μετά τον βιασμό; Η κοπέλα δεν το καταγγέλλει στην αστυνομία, δεν το λέει σε κανένα, το βίντεο συνεχίζει να κυκλοφορεί, όλοι το βλέπουνε αλλά κανείς δεν ΒΛΕΠΕΙ βιασμό."

και εάν όχι τι κάνουν γι αυτό?

"Οι άνδρες γύρω από αυτό το τραπέζι όπου αυτή κείτονταν αβοήθητη, συνεχίζουν να πηγαίνουν σε πορείες, σε συναυλίες σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. Και γελάνε, μιλάνε, πίνουν τις μπύρες τους, βγαίνουν με τύπισσες, δένονται με νέες παρέες, παρόλο που κυκλοφορεί ένα βίντεο όπου «κάνουν σεξ» με μια γυναίκα που μοιάζει νεκρή. Δεν πιστεύουν ότι έσφαλαν κάπου και κανένας δεν τους το επισημαίνει."

και τι σόι αντιφασίστες ή αναρχικοί είναι?

"Έξι χρόνια σιωπής. Επίσης ξέραμε καλά ότι η ομερτά ήταν πάντα πιστή σύντροφος της πατριαρχικής βίας. Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ελευθεριακό ένα μέρος στο οποίο μπορεί να λάβει χώρα μια βία τόσο βαριά όπως ένας βιασμός, και αναρχικό εκείνον που χρησιμοποιεί επιθέσεις σαν αυτές που καταδικάζουμε της πατριαρχικής, φασιστικής, γεμάτης ομερτά και βίαιης κοινωνίας; Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε αυτούς τους χώρους απελευθερωμένους και εμάς ελεύθερους;"

είναι δυνατόν να συνυπάρχουν με τέτοια υποκείμενα?

"Πόσοι από μας την έβρισαν με ανώνυμα μηνύματα στο Facebook και έπειτα την μπλόκαραν κιόλας αφαιρώντας της την πιθανότητα να μιλήσει; Πόσοι από μας διέδωσαν τις «φωνές» που είχαν διασπείρει οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι, χωρίς να αμφισβητήσουν την πηγή τους; Πόσοι από εμάς θεώρησαν πιο σοβαρό παράπτωμα μια υποτιθέμενη προδοσία από έναν βιασμό; Πόσοι από μας κατηγορούν την αστική Δικαιοσύνη και ύστερα πλάθουν τις δικές τους κατηγορίες χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους και τεχνικές; Πόσοι ζήτησαν να δουν οι ίδιο το βίντεο «γιατί αλλιώς δεν το πιστεύουμε»; Έτσι σκεφτόμαστε ότι πρέπει να αποδίδεται η δικαιοσύνη στο εσωτερικό των χώρων μας;"

από @ 21/03/2017 8:05 μμ.


Αν μπορεί, κάποιο άτομο που γνωρίζει τι ήταν/είναι πολιτικά αυτός ο χώρος που αναφέρεται ότι έγιναν όλα αυτά και αυτή η ομάδα, ας προσθέσει μερικές πληροφορίες να καταλάβουμε περισσότερα και εμείς που δε σχετιζόμαστε με την ιταλία!

Ο όρος "αντιφασιστικός" ή "αντιφασίστας" δε λέει απολύτως τίποτα πολιτικά, έτσι μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί από το τελευταίο χουλιγκάνι μέχρι κάποιον ο οποίος είναι φιλελές αλλά ψήνει μόνο δημοκρατικό τόξο. Οπότε θα ήταν καλό, αν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες για το που κινείται πολιτικά αυτό το στέκι στην Πάρμα που συνέβησαν τα γεγονότα, καθώς και οι ομάδες και ατομικότητες που δραστηριοποιούνται εκεί, να συμπληρωθούν.

από @ 21/03/2017 8:35 μμ.


γιατι γράφει το κείμενο:

"Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ελευθεριακό ένα μέρος στο οποίο μπορεί να λάβει χώρα μια βία τόσο βαριά όπως ένας βιασμός, και αναρχικό εκείνον που χρησιμοποιεί επιθέσεις σαν αυτές που καταδικάζουμε της πατριαρχικής, φασιστικής, γεμάτης ομερτά και βίαιης κοινωνίας; Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε αυτούς τους χώρους απελευθερωμένους και εμάς ελεύθερους;"

Και ούτε θα είχαν πιέσει έτσι οι μπάτσοι αν ήταν τίποτα φιλελεύθεροι ή απλως χουλιγκάνοι.


Όταν μας χαλάει τη βιτρίνα ένα γεγονός τι κάνουμε ? Αυτό που κάνουν και οι χιλιοκαταραμένοι μικροαστοί. Το ξορκίζουμε ! Δεν μας αφορά γιατί το κάναν κάποιοι "άλλοι", που δεν είναι "δικοί μας". Αυτό αποπνέει στην ουσία το σχόλιο του 8:05'. "Αναζητάει" κι άλλες λεπτομέρειες λοιπόν, γιατί δυσκολεύεται ή "δυσκολεύεται" να πιστέψει οτι υπάρχουν τραμπούκοι "αντιφασίστες", οτι υπάρχουν βιαστές "αντιφασίστες". Του είναι δύσκολο να αποδεχτεί οτι αντίστοιχους "συντρόφους αντιφασίστες" έχουμε και ανάμεσά μας. Το κουκούλωμα κάποια στιγμή πέφτει σε αδιέξοδο. Στην Πάρμα έγινε συγκάλυψη του βιασμού για χρόνια απο πολύ κόσμο. Κάποια στιγμή η "εθιμοτυπική" και "κινηματική" αυτή συνένοχη συγκάλυψη και σιωπή βρίσκει το τέλος της. Κι όταν κάποια βρίσκει το θάρρος να ξεπεράσει την υφέρπουσα "αντιφασιστική" τρομοκρατία, να σπάσει την ομερτά, να ζυγίσει απο την μια μεριά την αυτοεκτίμησή της κι απο την άλλη την επίπλαστη "κανονικότητα", τότε είναι ρουφιάνα, βαλτή, πράκτορας, θέλει να καταστρέψει το "κίνημα" κι άλλα τέτοια. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει... Η Πάρμα είναι πολύ κοντά μας σύντροφοι και "σύντροφοι". Το απόστημα σπάει σιγά-σιγά. Ευτυχώς ! Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

από αντισεξιστρια 22/03/2017 3:02 πμ.


τετοιες τοξικες συμπεριφορες, νοοτροπιες και αντιληψεις υπαρχουν και στον ελλαδικο α/α χωρο δυστυχως και καποιοι επιμενουν να λενε οτι δεν υπαρχουν ή οτι ειναι ασημαντα πραγματα... αρκετα παραδειγματα βρισκει κανεις ..

από @Νικολας 22/03/2017 2:05 μμ.


Θεωρω αυτονοητη την αμεση αντιπαραθεση με τετοια εξουσιαστικα υποκειμενα ακομα και εαν αυτοπροσδιοριζονται αντιφασιστες.το τι λες λιγη σημασια εχει.εκεινο που πραττεις εισαι.

από @ 22/03/2017 3:33 μμ.


Όντως, τέτοιες συμπεριφορές, νοοτροπίες και αντιλήψεις ανθούν φουλ και στον α/α χώρο και στην αριστερά και γενικά παντού, αφού η πατριαρχία βρίσκεται παντού στην κοινωνία και πρέπει σίγουρα να τις καταδεικνύουμε για να τις πολεμήσουμε και όχι να κάνουμε τα στραβά μάτια ή να προσφέρουμε δικαιολογίες και ξέπλυμα.

Ωστόσο, πολιτικά, συνεχίζει να μη μου λέει τίποτα η φάση, αν δεν εξηγήσει κανείς πώς αυτοχαρακτηρίζεται πολιτικά ο συγκεκριμένος χώρος σαν στέκι καθώς και οι ομάδες/ατομικότητες που δραστηριοποιούνται εκεί. Πιστεύω πως χρειάζονται κι άλλες πληροφορίες, όχι φυσικά γιατί είναι ανήκουστο "αντιφασίστες" να κάνουν τέτοια πράγματα, (ή ακόμα και αναρχικοί), αλλά γιατί είναι καλό να ξέρουμε συγκεκριμένα για ποιες ομάδες μιλάμε! Αλλιώς είναι να λέμε ότι "κάποιο στέκι στην Πάρμα" κράτησε αυτή τη στάση απέναντι σε ένα γεγονός και αλλιώς είναι να λέμε ότι "το τάδε στέκι που αυτοχαρακτηρίζεται ως αναρχικό/ ελευθεριακό/αυτόνομο ή όπως αυτοχαρακτηρίζεται τελοσπάντων" κράτησε αυτή τη στάση και ότι εκεί δραστηριοποιούνται οι τάδε ομάδες που συμμετέχουν ή δε συμμετέχουν στην τάδε οργάνωση ή που ασχολούνται με τα δείνα ζητήματα κλπ. Το κείμενο καταγγελίας που υπάρχει, δίνει στοιχεία για την υπόθεση και αναδεικνύει -προφανώς- πόσο η ενσωματωμένη κουλτούρα του βιασμού υπάρχει στη στάση τους, αλλά δε δίνει πληροφορίες συγκεκριμένες για τα χαρακτηριστικά του χώρου και των ομάδων. Οι προσδιορισμοί που χρησιμοποιεί για να προσδώσει χαρακτηριστικά στο χώρο είναι πολύ γενικοί.

Και ξαναλέω όρος "αντιφασίστας" δε σημαίνει απολύτως τίποτα παραπάνω, σε πολιτικό επίπεδο, πέρα από αυτό που λέει η λέξη (ενάντια στο φασισμό), οπότε δε νομίζω ότι θα έπρεπε να μας εκπλήσσει το τι μπορεί να κάνουν οι "αντιφασίστες". Και οι στρατιώτες του κόκκινου στρατού -που πολλά άτομα ανάμεσά μας εξυμνούν συχνά πυκνά- αντιφασίστες ήταν και αυτό δεν τους εμπόδισε να διαπράξουν ένα σωρό ομαδικούς βιασμούς σε γερμανίδες κατά την προέλασή τους. Όταν όμως συζητάμε για την "αναρχική συλλογικότητα τάδε" ή την "ελευθεριακή ομάδα δείνα" ή το "αυτόνομο στέκι ψ" ή την "χ οργάνωση της αριστεράς" η κριτική μας πρέπει να είναι πολύ πιο αυστηρή και συγκεκριμένη. Για αυτό το λόγο ζήτησα περισσότερες πληροφορίες, οι οποίες στην τελική θα ήταν καλό να δωθούν, εάν κάποιο άτομο γνωρίζει περισσότερα.

Τέλος, καλό θα ήταν στην κριτική μας για τον εσωτερικευμένο μισογυνισμό και σεξισμό να περιλαμβάνουμε όλα τα κομμάτια του λεγόμενου ανταγωνιστικού κινήματος, γιατί, πρώτον, πραγματικά αυτά τα στοιχεία είναι διάχυτα σε όλο το ανταγωνιστικό κίνημα και όλους τους πολιτικούς χώρους και δεύτερον, γιατί το να υπερτονίζουμε την εσωτερικευμένη πατριαρχία μόνο σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ξεπλένει όλους τους υπόλοιπους.

από @ 23/03/2017 1:56 πμ.


Πόσες καταλήψεις και στέκια στην ελλάδα δεν λειτουργούν με μια εικόνα προς τα έξω, ως του "α/α χώρου", γενικά κι αόριστα ; Πόσες καταλήψεις και στέκια λειτουργούν αποκλειστικά μέσω διαχειριστικών συνελεύσεων χωρίς να στεγάζουν πολιτικές συλλογικότητες και ομάδες ; Πόσες καταλήψεις δεν λειτουργούν κατα κύριο λόγο ως συναυλιάδικα, bar και παρτάδικα ; Μπές στο ημερολόγιο και κοίτα τι παίζει. Κι όλους αυτούς τους χώρους εύκολα κι απο συνήθεια τους βαφτίζουμε ελεύθερους κι αντιφασιστικούς, έχοντας θολή εικόνα για το τι εκπροσωπούν πολιτικά, χωρίς να ξέρουμε τι παίζει εκεί μέσα απο συμπεριφορές, χωρίς να ξέρουμε πώς αντιλαμβάνονται και πραγματώνουν την έννοια της ελευθερίας. Δεν ξέρουμε καν για πολλές καταλήψεις αν η ελευθερία που εκπροσωπούν είναι αυτή του χύμα, του μπάφου, του αλκοόλ, της ματσίλας και της χιποναρκοκουλτούρας ή είναι η ελευθερία που αναδεικνύεται αξιακά απο την αναρχική πολιτική προσέγγιση του όρου. Όποτε δέχονται επίθεση απο το κράτος γράφονται μερικές δεκάδες κείμενα πολιτικής αλληλεγγύης απο παντού, απο την μια έως την άλλη άκρη του χάρτη, επειδή είναι γενικά του "χώρου".

Και την αριστερά τι την μπλέκεις ; Είσαι αριστερός ή μήπως κάνεις νταραβέρια με τα ρουσφέτια του σύριζα ; Προσωπικά δεν ασχολούμαι με τους αριστερούς και τους σταλινικούς μιας και κάθε άλλο παρα τους θεωρώ πολιτικούς μου συμμάχους. Η αριστερά ας ασχοληθεί (που δεν...) με τα δικά της σκατά κι εμείς οφείλουμε να ασχοληθούμε με τα δικά μας, για να τα καθαρίσουμε, όχι για να τα κουκουλώσουμε. Γιατί μόνο αν καθαρίσουμε τα δικά μας σκατά, θα μπορούμε να πείσουμε και τους παραέξω, τις καταπιεσμένες και τους εκμεταλευόμενους, οτι πραγματικά οραματιζόμαστε μια άλλη κοινωνία κι οτι δεν είμαστε υποκριτές και πολιτικάντηδες όπως οι αριστεροί, αλλα έχουμε την θέληση να κάνουμε πράξη αυτή την αντιπατριαρχική κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας και της κοινοκτημοσύνης.

Έχει δίκιο η αντισεξίστρια : ελλαδα ιταλια ενα τσιγαρο δρομος

από @ 23/03/2017 5:14 μμ.


Δεν πετάω την μπάλα σε κανέναν, το ερώτημα που έθεσα καλοπροαίρετα από την αρχή για περισσότερες πληροφορίες ήταν πολύ συγκεκριμένο και μάλιστα όσο περισσότερα στοιχεία βγαίνουν στη φόρα για φορείς τέτοιων συμπεριφορών τόσο μεγαλύτερη διαφάνεια υπάρχει.

Αν είσαι πράγματι στον α/α χώρο, θα γνωρίζεις ότι όσο και "γενική και αόριστη" να είναι η ταμπέλα ενός στεκιού ή μιας ομάδας, όλα τα άτομα που δραστηριοποιούμαστε κάποιο χρονικό διάστημα στο χώρο ξέρουμε πώς και πού κινείται πολιτικά κάθε στέκι, ομάδα ή κατάληψη, με ποιες άλλες ομάδες συνεργάζεται, σε τι δικτυώσεις συμμετέχει κλπ εκτός κι αν είναι πρωτοεμφανιζόμενη! Για να εξηγήσω περισσότερο τι εννοώ, θα δώσω μερικά τυχαία ονομαστικά παραδείγματα: η υφανέτ, η ζαϊμη, η λέλας και η ρόζα νέρα είναι όλες καταλήψεις του ελλαδικού χώρου, παρόλα αυτά δεν είναι όλες το ίδιο πράγμα, ούτε όλες μοιάζουν πολιτικά μεταξύ τους, ούτε συμμετέχουν όλες σε κοινά πράγματα και δικτυώσεις! Πόσο πιο απλά να εξηγήσω αυτό που λέω??

Εάν κανένα άτομο δεν γνωρίζει να μας πει περισσότερα στοιχεία για τις ομάδες και το εν λόγω στέκι της Πάρμα, δε σημαίνει ότι αυτά που γράφονται δεν είναι έγκυρα, απλώς σημαίνει ότι πέρα από το να καταδικάσουμε το γεγονός και στη συνέχεια να ασχοληθούμε με τα δικά μας, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Εάν γνωρίζαμε περισσότερα στοιχεία, θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να συζητήσουμε το ζήτημα σε ένα περισσότερο διεθνές επίπεδο..

Αυτό ήθελα μόνο να πω και σε καμία περίπτωση να θολώσω τα νερά. Και όχι, δεν είμαι αριστερός, ούτε συριζαίος, αντιθέτως είμαι αναρχοφεμινίστρια και ως τέτοια είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ενυπάρχει κουλτούρα του βιασμού και πατριαρχία στον αναρχικό χώρο, όπως επίσης ενυπάρχει σε όλο το κίνημα. Ο αναρχικός χώρος, όμως, είναι και ο μόνος κινηματικός πολιτικός χώρος που συζητά ανοιχτά για αυτό το ζήτημα και δέχεται και αυξημένη κριτική εκ των έσω για τα ζητήματα που αντιμετωπίζει (χάρη κυρίως στις μαχητικές συντρόφισσες και στις θεματικές ομάδες γύρω από το έμφυλο). Αυτή η επιμονή στο να υπερτονίζουμε το σεξισμό στην αναρχία και να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι στους άλλους πολιτικούς χώρους δεν υπάρχει καν ανοιχτή συζήτηση για τέτοια θέματα, ούτε κάποια διαφάνεια σχετικά με το τι συμβάινει και πώς αντιμετωπίζονται τα περιστατικά, μου φαίνεται το λιγότερο άδικη. Και επειδή είμαι και λίγο καχύποπτη, αναρωτιέμαι τελικά, ποιών τα πολιτικά μαγαζάκια ξεπλένονται όταν εμείς βγαίνουμε δημόσια και κατηγορούμε για σεξισμό μόνο τον αναρχικό χώρο, αποφεύγοντας να μιλήσουμε για το σεξισμό και την πατριαρχία στο κίνημα συνολικά??

Όταν το ζητούμενο είναι να τσακίσουμε την πατριαρχία, η οποία διαπερνά όλη την κοινωνία και πολλές φορές μαζί και τα πιο ριζοσπαστικά κινηματικά κομμάτια, δεν έχει νόημα να κατηγορούμε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, συγκαλύπτοντας έτσι τους υπόλοιπους. Οι δημόσιες καταγγελίες και η ανάδειξη περιστατικών και υποκειμένων σεξιστικών συμπεριφορών, πρακτική που χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα τον τελευταίο χρόνο, αποτελούν ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση τσακίσματος του σεξισμού, γιατί ακριβώς σπάνε τη σιωπή και την εθελοτυφλία. Αν, όμως, η ανάλυσή μας είναι μερική και δεν συμπεριλαμβάνουμε στο λόγο μας όλα τα ευρύτερα κινηματικά κομμάτια, τότε είναι σαν να εθελοτυφλούμε κι εμείς.

ΥΓ: Διατηρώ την εντύπωση ότι, αν παλεύουμε με την πατριαρχία εντός των δικών μας δομών, αυτό γίνεται γιατί μας ενδιαφέρει η δημιουργία πραγματικών ισότιμων σχέσεων και δεσμών συντροφικότητας μεταξύ μας, γιατί μόνο έτσι υπάρχει πραγματική οριζοντιότητα για να λειτουργήσουν οι δομές μας και να πάει το πράγμα μπροστά, και όχι για να "πείσουμε τους παραέξω" όπως λες.

από απο 1:56 πμ. 24/03/2017 1:05 πμ.


Σε αρκετά απο αυτά που έγραψες θα συμφωνήσω. Γνωρίζω πολύ καλά το τι αντιπροσωπεύουν οι περισσότερες καταλήψεις και στέκια πανελλαδικά. Δεν θέλω να σταθώ σε δευτερεύουσες διαφωνίες που έχω σε κάποια θέματα που έπιασες, αλλα θα διαφωνήσω κάθετα και ολοκληρωτικά στο συγκεκριμένο που έγραψες :

"Ο αναρχικός χώρος, όμως, είναι και ο μόνος κινηματικός πολιτικός χώρος που συζητά ανοιχτά για αυτό το ζήτημα και δέχεται και αυξημένη κριτική εκ των έσω για τα ζητήματα που αντιμετωπίζει (χάρη κυρίως στις μαχητικές συντρόφισσες και στις θεματικές ομάδες γύρω από το έμφυλο)."

ΑΝ είσαι αναρχοφεμινίστρια όπως λές, κι ΑΝ έχεις καλή εικόνα απο πρόσφατα περιστατικά και γεγονότα (πανελλαδικά) πάνω σ' αυτό που συζητάμε, τότε ξέρεις ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ το τι πλυντήριο παίχτηκε και παίζεται πάνω σε συγκεκριμένες υποθέσεις, το τι μούγκα και γαργάρα έγινε και γίνεται και σε Αθήνα και σε επαρχία. Θα γνωρίζεις ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ την συνθήκη της σιωπηρής συγκάλυψης και του κουκουλώματος, πίσω απο το κλασσικό επιχείρημα γνωστών "κινηματικών" δικηγόρων : "δεν έχουμε αρκετά στοιχεία κι αποδείξεις στα χέρια μας". Και όσο κουκουλώνονται και συγκαλύπτονται τέτοια γεγονότα, τόσο περισσότερο βουλιάζουμε όλο και περισσότερο στον πατριαρχικό βούρκο. Γινόμαστε τα ίδια σκατά με αυτό που υποτίθεται οτι αντιπαλεύουμε και εχθρευόμαστε γράφοντας διάφορα καταγγελτικά κείμενα (τρομάρα μας !).

Έχω βαρεθεί να διαβάζω πομπώδεις ορολογίες που είναι αοριστίες. Σε ποιό "κίνημα" αναφέρεσαι ? Το ότινάναι ? Γιατί απο σταλινικούς, αριστερούς, συριζαίους, λαετζήδες, αυτόνομους, αναρχικούς όλων των ρευμάτων, ακούω την παπαγαλία του όρου "κίνημα". Ακούω και διαβάζω κι άλλες πομπώδεις αοριστολογίες, "ο κόσμος του αγώνα", "οι απο τα κάτω" κι άλλα τέτοια. Κι επειδή είναι πολιτικάντικες λέξεις λάστιχο που μπορούν να χωρέσουν ότι νάναι δεν μου αρέσουν. Αυτό το "κίνημα" του "όλοι μαζί" πέθανε. Πέθανε όταν ανακαλύψαμε οτι ανάμεσά μας έχουμε συντρόφους και "συντρόφους", αντιφασίστες και "αντιφασίστες", αμεσοδημοκράτες της κάλπης, αντιμητσοτακικούς-αντιδεξιούς αναρχικούς του twiter, φιλοσυριζαίους, φιλολαετζήδες, φιλοπουτινικούς, λαϊκοδημοκράτες, φιλοΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ-ΟΠΛΑ, καρασεξίσταρους, τραμπούκικες αρρενωπές μικροηγεμονικότητες και αγέλες απο "αντίφα" χουλιγκάνια που λατρεύουν πάνω απ' όλα την ΠΑΕ τους. Δεν ζώ σε φαντασιακά συνεφάκια, σου προτείνω να κατέβεις κι εσύ σιγά-σιγά...

Προφανώς και υιοθετώ αυτό που έγραψες, οτι δηλαδή "αν παλεύουμε με την πατριαρχία εντός των δικών μας δομών, αυτό γίνεται γιατί μας ενδιαφέρει η δημιουργία πραγματικών ισότιμων σχέσεων και δεσμών συντροφικότητας μεταξύ μας". Δεν χτίζουμε όμως μια αποστειρωμένη γυάλα για να ζούμε αποκλειστικά εμείς μέσα. Ούτε κατάφυτες οάσεις με δροσερά νερά μπορούν να υπάρξουν μέσα στην παγκοσμιοποιημένη (πλέον) έρημο της κυριαρχίας και της πατριαρχίας. Κι ο κόσμος που δεν συμμετέχει στις δομές "μας", αλλα μας παρακολουθεί απο μακριά, δεν είναι βλάκας ή χαμηλής νοημοσύνης. Δεν χρειάζεται να μας πιάσει κουβέντα για να καταλάβει τι κόσμο κουβαλάμε μέσα στις καρδιές μας. Μας βλέπει, και σαν συμπεριφορές και σαν παρουσίες, στη γειτονιά, στη δουλειά, στα μαγαζιά που κυκλοφορούμε. Και βγάζει τα συμπεράσματά του κυρίως απο αυτό που βλέπει, απο τα εξωλεκτικά μηνύματα που εκπέμπουμε δηλαδή και λιγότερο απο αυτό που διαβάζει στα κείμενα και στα έντυπα που του μοιράζουμε. Καταλαβαίνεις νομίζω τι λέω... Αυτός ο κόσμος για να συστρατευτεί μαζί μας σε ένα μακροπρόθεσμο επαναστατικό στόχο ανατροπής της κυριαρχίας και της πατριαρχίας, ΑΝ το κάνει, θα το κάνει ΜΟΝΟ αν νιώσει εμπιστοσύνη οτι αυτά που γράφουμε και λέμε τα εννοούμε μέσα στην ίδια μας τη ζωή, κι οτι δεν κάνουμε απλά την "φασούλα" μας ως οργισμένα νιάτα, ούτε οτι είμαστε μια απο τα ίδια πολιτικάντικα σκατά με τους αριστερούς της ανάθεσης. Το ίδιο ισχύει και για την αξιακό μας πόλεμο ανάντια στην πατριαρχία. Θεωρείς για παράδειγμα νορμάλ το γεγονός, αναρχοφεμινίτρια να βρίσκεται στην ίδια ομάδα/κατάληψη/στέκι και να συνδιαμορφώνει σαν να μη τρέχει τίποτα, με "συντρόφους" απολογητές του βιασμού και φλογερούς υπερασπιστές της πατριαρχίας ? Μην παραξενεύεσαι, γνωρίζω αρκετές τέτοιες περιπτώσεις...

Όπως επίσης είναι τουλάχιστον θλιβερό (για να μην πώ χειρότερο χαρακτηρισμό), νεοσύστατη "ομάδα για την πατριαρχία" αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, να βγάζει κείμενο για τις 8 Μάρτη και να ΜΗΝ υπάρχει εκεί μέσα (στο δικό της κείμενο, όχι στις αναπαραγωγές/μεταφράσεις αντίστοιχων ομάδων άλλων χωρών), ούτε μια κουβέντα για τους συνεχείς βιασμούς στον ελλαδικό χώρο και για την κουλτούρα του βιασμού που διατρέχει το σύνολο του κοινωνικού σώματος, σε άντρες και γυναίκες. Ούτε μια κουβέντα ! Προφανώς για να μην στενοχωρηθούν και νιώσουν άβολα οι "σύντροφοί" τους... Γαργάρα οι βιασμοί λοιπόν, σύντροφοι οι απολογητές του βιασμού, υποκείμενα προς επιμόρφωση-αναμόρφωση οι βιαστές και κακοποιητές, σύντροφοι και οι αγέλες των τραμπούκων υποστηρικτών τους κι όλα καλά. Μικρές θυσίες για το καλό του "κινήματος" ρε γαμώτο ! Αλληλεγγύη λοιπόν σε ΟΛΕΣ τις καταλήψεις...

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

από βόρειος 24/03/2017 1:07 μμ.


Λες "@" ότι "Και επειδή είμαι και λίγο καχύποπτη, αναρωτιέμαι τελικά, ποιών τα πολιτικά μαγαζάκια ξεπλένονται όταν εμείς βγαίνουμε δημόσια και κατηγορούμε για σεξισμό μόνο τον αναρχικό χώρο, αποφεύγοντας να μιλήσουμε για το σεξισμό και την πατριαρχία στο κίνημα συνολικά??"

Εσύ πώς απαντάς (έστω και χωρίς μεγάλη σιγουριά) το ερώτημα αυτό; Γιατί εσύ το θέτεις σαν ερώτημα στη συζήτηση. Ποια είναι τα πολιτικά μαγαζάκια που υπάρχουν (πέρα από τον αναρχικό χώρο); Γιατί επωφελούνται αυτά τα πολιτικά μαγαζιά όταν γίνεται κριτική στον αναρχικό χώρο; Ένα επιπλέον ερώτημα (που, αναγκαστικά, απευθύνεται σε σένα) είναι το εξής: μήπως άραγε αυτός ο τρόπος συζήτησης αντανακλά τον τρόπο οργάνωσης του αναρχικού χώρου -αλλά και όλων των πολιτικών μαγαζιών από τα οποία ψωνίζουμε ιδεολογία;

 

Η δική μου θέση είναι διαφορετική από τη δική σου, αν και εκκινούμε από το ίδιο σημείο. Αυτό είναι το εξής, όπως ορίζεται στην τοποθέτησή σου: "αν παλεύουμε με την πατριαρχία εντός των δικών μας δομών, αυτό γίνεται γιατί μας ενδιαφέρει η δημιουργία πραγματικών ισότιμων σχέσεων και δεσμών συντροφικότητας μεταξύ μας". Πρωτίστως με ενδιαφέρει κι εμένα αυτό.

Ωστόσο, αυτή η δημιουργία των σχέσεων πρέπει να χτιστεί πάνω σε πολιτικές συμφωνίες και θέσεις που είναι κοινές κατακτήσεις του συλλογικού σώματος (μιας συλλογικότητας, αρχικά). Και αυτές οι πολιτικές συμφωνίες (πρέπει να) έχουν ένα περιεχόμενο. Η αντιπαράθεση είναι ακριβώς πάνω σε αυτό το περιεχόμενο. Ο αναρχικός χώρος (εννοώντας τη συντριπτική του πλειονότητα) δεν θέλει να χρησιμοποιεί τα εργαλεία του φύλου, της πατριαρχίας, του σεξισμού, της ομοφοβίας, του ετεροσεξισμού. Κι αυτό γιατί συμβαίνει; Αφενός γιατί τον βολεύει, αφετέρου γιατί θέλει να συνεχίσει να αναπαράγεται ως τέτοιος. Τον βολεύει γιατί η σύνθεσή του είναι σε συντριπτικό βαθμό στρέητ άντρες και θέλει να συνεχίσει να αναπαράγεται ως τέτοιος γιατί οι συγκρούσεις που (θέλει να) δίνει παίρνουν νόημα από την επίδειξη της αρρενωπότητας. Τώρα οι ομάδες που υπάρχουν οι οποίες όχι μόνο έχουν στην "ατζέντα τους" ζητήματα έμφυλα, αλλά χρησιμοποιούν το φύλο σαν εργαλείο ανάλυσης, μετριούνται στα δάχτυλα των δύο χεριών (το πολύ). Όταν, λοιπόν, τίθενται ερωτήματα για διάφορες σεξιστικές/ομοφοβικές/τρανσφοβικές συμπεριφορές που επιτελούνται από άντρες αναρχικούς πρέπει η κριτική να πηγαίνει όσο πιο βαθιά γίνεται.  Επειδή σε αντίθεση με αυτό που γράφεις ("Οι δημόσιες καταγγελίες και η ανάδειξη περιστατικών και υποκειμένων σεξιστικών συμπεριφορών, πρακτική που χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα τον τελευταίο χρόνο, αποτελούν ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση τσακίσματος του σεξισμού, γιατί ακριβώς σπάνε τη σιωπή και την εθελοτυφλία. Αν, όμως, η ανάλυσή μας είναι μερική και δεν συμπεριλαμβάνουμε στο λόγο μας όλα τα ευρύτερα κινηματικά κομμάτια, τότε είναι σαν να εθελοτυφλούμε κι εμείς.") εγώ νομίζω ότι η κριτική πρέπει να είναι συγκεκριμένη και όχι αφηρημένη. Κι αυτό γιατί μόνο όταν είμαστε συγκεκριμένοι και συγκεκριμένες, βλέπουμε τα εργαλεία μας να δουλεύουν. Όταν μιλάμε αφηρημένα για σεξισμό, κερδίζουμε φαινομενικά συμμάχους παντού. Όταν μιλήσουμε συγκεκριμένα για σεξιστικές συμπεριφορές/επιθέσεις, τότε θα δούμε όλη τη βία που κρύβει η έμφυλη ετεροσεξιστική συνθήκη. Τότε θα δούμε συντρόφους να υπερασπίζονται συντρόφους, συντρόφισσες να τρώνε ξύλο επειδή μίλησαν, διάφορους να θέλουν να δουν live έναν βιασμό για να πουν ότι έγινε κλπ ωραία.

Το μόνο ευτυχές -στο δικό μου το κεφάλι- είναι πως μαζί με την έξαρση των γνωστοποιήσεων σεξιστικών επιθέσεων εντός του αναρχικού χώρου (οι οποίες συμβαδίζουν με την ένταση της έμφυλης βίας που ασκούν οι έλληνες άντρες σε γυναίκες, γκέι, τρανς) πηγαίνει και η οργάνωση ενός κομματιού του κινήματος σε φεμινιστικές πέρα-από-την-αριστερά συλλογικότητες.

 

ΥΓ  Συγγνώμη για το σεντόνι. Θα ήθελα, ωστόσο, μια απάντηση στο ερώτημα "ποιων τα πολιτικά μαγαζιά ωφελούνται;", αμα μπορείς.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License