[ Βόλος ] 8 χρόνια απο την κρατική δολοφονία της Κατερίνας Γκουλιώνη

Κείμενο με αφορμή την συπλήρωση 8 χρόνων απο την κρατική δολοφονία της αγωνίστριας κρατούμενης Κατερίνας Γκουλιώνη στις 18/3/09.

Είμαι η Κατερίνα Γκουλιώνη και έχω να πω πολλά για τα δικαιώματα των κρατουμένων

 Η Κατερίνα Γκουλιώνη από το Βόλο, δολοφονήθηκε στις 18.03. του 2009από τους δεσμοφύλακές της στο πλοίο της γραμμής κατά την εκδικητική μεταγωγή της από τις φυλακές Ελαιώνα Θήβας προς τις φυλακές Νεάπολης Λασιθίου στη Κρήτη, δύο εβδομάδες πριν από μια πιθανή αποφυλάκισή της.

 Η υπόθεσή της Κατερίνας δεν δέχτηκε τα πολλά φώτα της δημοσιότητας. Είναι αυτή που αντιστάθηκε και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών στις φυλακές και σήκωσε ανάστημα, φωνάζοντας για τις συνθήκες κράτησης γενικότερα των κρατούμενων, αλλά κυρίως για την κατάσταση των κρατούμενων τοξικομανών. Ήταν γυναίκα, ήταν εκμεταλλευόμενη, ήταν εξαρτημένη, ήταν φυλακισμένη, μα ποτέ σιωπηλή απέναντι στην αδικία. Ενόχλησε όμως περισσότερο επειδή αντιστάθηκε στον κυρίαρχο κοινωνικό ρόλο της γυναίκας (νοικοκυρά, μητέρα, εργαζόμενη) και υπερέβει τα στενά και προκαθορισμένα όρια της ελληνικής πατριαρχικής κοινωνίας.

 Το πρωί της 18ης Μαρτίου η Κατερίνα βρέθηκε νεκρή στο τέλος της μεταγωγής της στο πλοίο προς Κρήτη, με τα χέρια της δεμένα πισθάγκωνα, χωριστά από τους υπόλοιπους κρατούμενους, χωρίς να μπορεί να την πλησιάσει κανείς άλλος εκτός από τους δεσμοφύλακές της, ενώ υπάρχουν μαρτυρίες για σημάδια από χτυπήματα στο πρόσωπό της. Το πόρισμα του ιατροδικαστή είναι λιτό και απέριττο: «υπερβολική χρήση ηρωίνης». Η Διεθνής Αμνηστία τότε είχε ανακοινώσει πως ο θάνατός της δεν ήταν τυχαίος και σίγουρα δεν οφείλεται σε υπερβολική χρήση. Το ερώτημα που περιέχει και την απάντηση όμως δεν είναι το αν και το πώς το κράτος δολοφόνησε την Κατερίνα, αλλά το γιατί.

 Πριν αυτή της 17ης με 18η Μαρτίου η Κατερίνα είχε υποστεί κι άλλες μεταγωγές επειδή ξεσήκωνε τις συγκρατούμενές της για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Συμμετέχει πρωτοστατώντας στις κινητοποιήσεις στη φυλακή Διαβατών Θεσ/νίκης το Νοέμβριο του 2008 με απεργίες πείνας και αποχές από το συσσίτιο. Παράλληλα δίνει αγώνα για να μάθει ο κόσμος τι συμβαίνει στις φυλακές με πλείστα γράμματα, υπομνήματα στο υπουργείο δικαιοσύνης (ο τότε υπουργός ήταν ο Ν. Δένδιας) και επίσημες καταγγελίες στον «συνήγορο του πολίτη». Σύμφωνα με πρώην συγκρατούμενή της: «Πάλευε για τα δικαιώματα μέσα στη φυλακή, των γυναικών, των εξαρτημένων γυναικών, των ανήλικων παιδιών τους· πάλευε για όλους και με όλους». Υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των κρατουμένων ενάντια στην απάνθρωπη μεταχείριση τους. Ο λόγος της τελευταίας της απομόνωσης ήταν επειδή έγραφε με μαρκαδόρο τα δικαιώματα των κρατουμένων γυναικών στους τοίχους της φυλακής και η αντίδραση της όταν πήγαν να την σταματήσουν. Λίγο πριν το θάνατό της είχε έρθει σε επαφή με τη Διεθνή Αμνηστία για καταγγελία των συνθηκών κράτησης στις γυναικείες φυλακές Διαβατών και Ελαιώνα Θήβας (στοιχεία και έγγραφα που είχε συγκεντρώσει, δεν έφτασαν ποτέ στην ΔΑ για αδιευκρίνιστους λόγους), ενώ συμμετείχε σε τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ.

 Τα τελευταία χρόνια οι αγώνες των κρατουμένων στις φυλακές γίνονται όλο και πιο συχνοί και όλο και πιο έντονοι (π.χ. νοσοκομείο/κολαστήριο Κορυδαλλού, άδειες πολιτικών κρατουμένων). Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού οι κρατούμενες ξεκίνησαν την 1η Μαρτίου κινητοποιήσεις ζητώντας να τις παραχωρηθεί χώρος προαυλισμού μιας και υπάρχει πρόθεση συρρίκνωσης από το υπουργείο δικαιοσύνης των ζωτικών χώρων εντός της φυλακής και την μετατροπή της σε μεταγωγών. Το προαύλιο που χρόνια χρησιμοποιούνε όμως έκλεισε παρά τη συμφωνία και χωρίς να αντικατασταθεί από νέο χώρο και οι κρατούμενες βρίσκονται αντιμέτωπες με την επιθετική στάση των αρχών. Ο λόγος των αγωνιζομένων γυναικών είναι σαφής: «Είναι γνωστό πως το μεγαλύτερο πρόβλημα στην κοινωνία και αυτό που γεννά το έγκλημα είναι η φτώχεια που συνεχώς αυξάνεται. Όσο χειρότερες γίνονται οι συνθήκες ζωής, τόσο περισσότεροι θα στοιβάζονται στις φυλακές για πολλούς και διάφορους λόγους. Όσο για τις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, τόσο  ως προς τους εσωτερικούς χώρους όσο και ως προς τους προαύλιους οι  συνθήκες  είναι πλέον όλο και πιο άσχημες. Είναι γνωστό πως οι φυλακές ανά την Ελλάδα μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε πειθαρχικού τύπου φυλακές με όλο και πιο ασφυκτικούς, πιεστικούς και σκληρούς όρους κράτησης. Ένα καλό δείγμα αυτής της μεταβολής είναι ότι οι γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, που εκτός από την χωρική συρρίκνωσή τους, έχουν γεμίσει φράχτες, κουλούρες, συρματοπλέγματα, πάνω από το μικρό προαύλιο που μας έχουν παραχωρήσει, αυξάνονται οι κιγκλίδες και οι κλειδαριές ασφαλείας, κάμερες προστίθενται. (…) Η επιβολή του προαυλισμού 130 γυναικών σε λίγα τετραγωνικά ακόμα και αν σε αυτά συμπεριλαμβάνονται δύο μικρά προαύλια, σημαίνει ότι η συνθήκη της ψυχολογικής πίεσης αυξάνεται και στον περιορισμένο χώρο, αν συμπεριληφθούν τα συρματοπλέγματα και τα σιδερένια φράγματα που βρίσκονται πάνω από το προαύλιο, ακυρώνει κάθε σημασία που μπορεί να έχει ο προαυλισμός για τις κρατούμενες.»

Επίσης, πριν μερικές μέρες (13.03.) έγκλειστοι των φυλακών Κορυδαλλού στα πλαίσια του δικαιώματος της μόρφωσης και της παιδείας, ξεκίνησαν αγώνα για την δημιουργία λυκείου εντός της φυλακής με σκοπό να διευκολύνουν την πρόσβασή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

 Η φυλακή είναι ένα χωροχρονικό σημείο όπου συμπυκνώνονται νοήματα και συμβολισμοί, μα το κυριότερο πολλές μορφές έμπρακτης, χειροπιαστής ωμής βίας. Ο εγκλεισμός αποσκοπεί επίσημα στην αναμόρφωση του εγκληματία. Στην ουσία του όμως είναι η εκδίκηση του κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος απέναντι σ αυτούς που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τους όρους που έχει θεσπίσει. Είναι οι διευρυμένες ανισότητες και η ανέχεια που γεννούν το έγκλημα και είναι το κράτος που βαφτίζει το βασανιστήριο της φυλακής σωφρονισμό. Είναι να σου δίνουν χημικά καθαρτικά μετά από κάθε άδεια. Είναι που σε κελί με προδιαγραφές να ζουν τρεις, ζουν δέκα. Είναι οι εξευτελισμοί και οι ξυλοδαρμοί από τους ανθρωποφύλακες. Είναι οι «αυτοκτονίες». Είναι η απομόνωση, η στέρηση αδειών, επισκεπτηρίων, μεροκάματων, το λιντσάρισμα και η τρομοκράτηση όσων συμμετείχαν στις εξεγέρσεις. Είναι η δολοφονία της Κατερίνας που αγωνίστηκε για τα δικαιώματά της, για τα δικαιώματα των κρατουμένων.

 Η Κατερίνα ήταν γυναίκα, τοξικοεξαρτημένη, φυλακισμένη, μάνα και αγωνίστρια

Η Κατερίνα είναι μία από εμάς

Χτίζουμε γέφυρες αλληλεγγύης με τους αγώνες των φυλακισμένων για αξιοπρέπεια

 

Πρωτοβουλία από την Κατάληψη Ματσάγγου

και την Συνέλευση Αναρχικών για την Αλληλεγγύη Εντός και Εκτός των Τειχών

Βόλος, Μάρτης 2017

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License