εφ όλης της ύλης συνέντευξη με ΠΚΚ

Η παραπάνω συνέντευξη δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2017 στον γερμανικό ιστότοπο «Lower Class Magazine» με τον Τίτλο "Η επανάσταση στην Ροζάβα θα είναι σοσιαλιστική και χειραφετική" Κυκλοφόρησε χτές στο http://www.efsyn.gr/arthro/stin-toyrkia-kaneis-kai-kamia-pia-den-einai-asfalis Συνέντευξη: Peter Schaber - Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαρσέλ - Επιμέλεια: Μάριος Διονέλλης

Ο Τζεμίλ Μπαγίκ είναι ιδρυτικό μέλος του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, του γνωστού μας PΚΚ.

Το 1976 συμμετείχε στον στενό κύκλο γύρω από τον ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν.

Εκτοτε έχει σημαντικές λειτουργίες στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα.

Σήμερα είναι, μαζί με την Μπέζε Χοζάτ, γραμματέας της Ενωσης των Κουρδικών Κοινοτήτων (KCK), στην οποία συμμετέχει και το PKK.

 

◼ Καθ' όλη τη διάρκεια του 2016 ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν προσπαθούσε να παρουσιάσει την κυβέρνηση του ΑΚΠ (το κυβερνών κόμμα) ως απόλυτα σταθερή. Στα ανατολικά της χώρας η κυβέρνηση χρησιμοποίησε ακραία βία κατά του κουρδικού κινήματος. Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος του Ιουλίου συνέλαβε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Παρόλα αυτά ισχυριστήκατε τον περασμένο Δεκέμβρη πως: «Η κυβέρνηση του ΑΚΠ προσπαθεί να εμφανιστεί σαν σταθερή, δίχως να είναι». Γιατί δεν είναι και πως μπορεί να ηττηθεί;   

Τη χρονιά που πέρασε η τουρκική κυβέρνηση αμόλησε όλο της τον κατασταλτικό μηχανισμό (αστυνομία και στρατό) εναντίον εκείνων των πόλεων όπου ο κουρδικός λαός είναι καλά οργανωμένος. Στις πόλεις αυτές ζουν τα κομμάτια του λαού με την υψηλότερη αυτοπεποίθηση και οργάνωση. Στις πόλεις αυτές οι διοικητικές δομές του γενοκτόνου κολονιαλισμού δεν είχαν λόγο. Η κυβέρνηση αμόλησε τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της ενάντια στο πληθυσμό για να καταπιέσει την θέληση και οργάνωση του για μια ελεύθερη δημοκρατική ζωή.    

Την πολιτική και ψυχολογική ατμόσφαιρα για την επίθεση αυτή την διαμόρφωσε ήδη ένα χρόνο πιο πριν. Από το τέλος του 2014 έλεγε: «Sε κάθε πόλη, σε κάθε δρόμο της Τουρκίας θα διασφαλίσουμε την τάξη και την ασφάλεια». Ξεκαθάρισαν έτσι πως θα επιτεθούν στη θέληση του λαού για μια ελεύθερη δημοκρατική ζωή. Για τον πόλεμο που κήρυξε στης 25 Ιουλίου του 2015, την ημέρα της επετείου της υπογραφής της συνθήκης της Λοζάνης, ο Αχμέτ Νταβούτογλου είπε «ετοιμαζόμασταν για αυτό ένα χρόνο τώρα». Το είπε ξεκάθαρα, έδωσε τις εντολές σε στρατό και αστυνομία να προετοιμάσουν τις επιθέσεις.

Οι επιθέσεις αυτές έγιναν γιατί το τουρκικό κράτος είδε πως οι Κούρδοι κέρδιζαν έδαφος τόσο στην Μέση Ανατολή όσο και στο Μπακούρ (Νοτιοανατολική Τουρκία). Η δυναμική αυτή έπρεπε να ανακοπεί. Στις επιθέσεις ισοπέδωσαν δέκα κουρδικές πόλεις. Έτσι απέδειξαν ταυτόχρονα πως έχουν χρεοκοπήσει πολιτικά στο Κουρδιστάν. Το πλήθος των επιθέσεων και των θανάτων αμάχων απέδειξαν την αδυναμία του κράτους. Το ΑΚΠ ήταν αντιμέτωπο στο εσωτερικό της χώρας με μια διαμάχη με διάφορες πολιτικές δυνάμεις, μια διαμάχη που είχε φτάσει στο επίπεδο του εμφυλίου. 

Οι Κούρδοι ενδυναμώθηκαν από το 2014, όχι μονάχα στο Μπακούρ, αλλά και στη Ροζάβα, στο Μπασούρ (Ιρακινό Κουρδιστάν), στο Ροχιλάτ (Βορειοδυτικό Ιράν) και την Μέση Ανατολή γενικότερα. Παρόλα αυτά, το κράτος ακόμη δεν έχει μια απάντηση για το κουρδικό ζήτημα. Επιμένει στη βάση της άρνησης και της γενοκτονίας. Εν μέσω μιας ατμόσφαιρας ενδυνάμωσης των Κούρδων, το κράτος μέσω μιας γενοκτόνας πολιτικής ξεκίνησε τον πόλεμο αυτό. Είχε προηγηθεί μια συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, τον Οκτώβριο του 2014, όπου είχε αποφασιστεί ο πόλεμος εναντίον των Κούρδων. Έτσι αρνήθηκε τη συνθήκη του Ντολμαμπαχτσέ, απομόνωσε απόλυτα των ηγέτη μας και ακύρωσε τα εκλογικά αποτελέσματα του Ιουνίου του 2015.      
Αφού είδαν πως η δύναμη των Κούρδων δεν μπορεί να καμφθεί δίχως στρατιωτικά μέτρα ξεκίνησαν την επίθεση, έχοντας ήδη χάσει την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία πάνω τους. Προσπάθησαν λοιπόν μέσω της απόλυτης βίας να την ξανάκατακτήσουν. Η κυβέρνηση ΑΚΠ είχε αποδυναμωθεί στο εσωτερικό της, όπου υπήρχαν μεγάλες συγκρούσεις, ένα είδος εμφυλίου αλλά και σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Έτσι προσέγγισε όλες τις σοβινιστικές, φασιστικές και εθνικιστικές δυνάμεις για να τις ενώσει στη βάση της εχθρότητας τους εναντίον των Κούρδων ώστε να τις έχει με το μέρος της, για να ξανακερδίσει την παλιά της δύναμη. 

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2015 δεν ήταν τίποτε άλλο από άλλη μια έκφανση του εμφύλιου. Εν μέσω μιας τέτοιας πολιτικής ατμόσφαιρας, η κυβέρνηση του ΑΚΠ προσπαθεί, όπως και κάθε άλλη φασιστική δύναμη,  να ενδυναμώσει τον σοβινισμό ώστε να μην χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Με πόλεμο στο εσωτερικό όπως και στο εξωτερικό προσπαθεί να αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά προβλήματα. Αλλά οι δυνάμεις που πιέστηκαν προς αυτόν τον πόλεμο σκέφτηκαν «αφού εμείς τον διεξάγουμε, θα έπρεπε και να κυβερνάμε».  Έτσι έγινε η απόπειρα για το πραξικόπημα.

Μέσω του πραξικοπήματος έγινε καθαρό πως η κυβέρνηση δεν ήταν τόσο δυνατή και σταθερή. Ούτως ή άλλως, όλα τα πραξικοπήματα γίνονται σε μια ατμόσφαιρα όπου η υπάρχουσα κυβέρνηση είναι ανίκανη να λύσει τα εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα, έτσι αποκτούν νομιμοποίηση.  Το ΑΚΠ πήρε με το μέρος του το MHP (τους σοβινιστές) και τους φασίστες (γκρίζους λύκους) και κατάφερε να το αποκρούσει. Το ΑΚΠ είχε διαγνώσει την αδυναμία του από τις εκλογές της 7ης Ιουνίου και στηρίχθηκε σε αυτούς οξύνοντας το πολεμικό κλίμα γενικά. Εκμεταλλεύτηκε το πραξικόπημα ως μια αφορμή για την άμυνα του και έβαλε την εχθρότητα απέναντι στους Κούρδους σε άλλο επίπεδο.         

Η κατάκτηση της Βόρειας Συρίας και τα σχέδια για εισβολή στο Βόρειο Ιράκ πηγάζουν από την επιθυμία του τουρκικού κράτους να καταστείλει την ενδυνάμωση των Κούρδων με τον ίδιο τρόπο που το έκανε στο Μπακούρ. 
Η επιθετικότητα αυτή είναι άλλο ένα σημάδι αδυναμίας, η κυβέρνηση του ΑΚΠ προσπαθεί με όσα μέσα έχει στη διάθεσή της να γίνει ισχυρός παράγοντας εξουσίας, αλλά όπως βλέπουμε έχει εμπλακεί σε πολλές διαμάχες με διάφορες δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, στην όποια ασκεί μεν πολιτική, δίχως όμως να καταφέρνει, ούτε αυτή, ούτε οι σύμμαχοι της να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. 

Το ΑΚΠ βρίσκεται σε μια φάση όπου η εξουσία του απειλείται όσο υπάρχει αντίσταση. Μπορεί οι επιθέσεις του στο εσωτερικό να εντείνονται μέσω των μηχανισμών του κράτους αλλά εάν αποκρουστούν δεν θα μπορέσει να συνεχίσει επ' αόριστο τον πόλεμο αυτό.
Δε θα πρέπει να περιμένει κανείς πως το καθεστώς θα αλλάξει πολιτική με παρακάλια του στυλ «γιατί το κάνετε αυτό, δεν είναι σωστό, σταματήστε». Μόνο με το να μιλά κανείς για ειρήνη και τερματισμό τον εχθροπραξιών δεν μπορούν να αποφευχθούν οι σκοτωμοί. Το ΑΚΠ βλέπει την επιβίωση του μέσα από τον θάνατο των Κούρδων. Αυτοί πάλι μιλούν για ανεξαρτησία και πόλεμο για την δικιά τους επιβίωση. Εάν οι δημοκρατικές δυνάμεις και οι Κούρδοι, εσωτερικά και στο εξωτερικό, δράσουν από κοινού η κυβέρνηση του ΑΚΠ θα νικηθεί, αυτό μπορούμε να το πούμε με σιγουριά. 

◼ Οι βιαιοπραγίες του τουρκικού κράτους έφτασαν σε άλλο επίπεδο το 2016. Το αντάρτικο αντιμετώπισε  σε αρκετά μέτωπα το στρατό και την αστυνομία. Ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας είχαν σημαντικές απώλειες οι δυνάμεις αντάρτικου πόλης YPS (ομάδες προστασίας πολιτών) αποσύρθηκαν από πολλές πόλεις όπως: Cizre, Sur, Nusaybin und Şırnak. Θεωρείτε  τις δράσεις αυτές επιτυχείς και πιστεύετε πως το αντάρτικο θα συνεχίσει την ίδια στρατηγική βάλλοντας κατά αστυνομικών τμημάτων και στρατοπέδων;  

Όταν το τουρκικό κράτος επιτέθηκε στις πόλεις με άρματα μάχης, πυροβολικό, ελικόπτερα και άλλο βαρύ οπλισμό για να τις ισοπεδώσει μαζί με τον πληθυσμό τους, ήταν αναγκαίο να βρεθεί άλλη μέθοδος για την συνέχιση τις αντίστασης.
Έτσι οι νέοι και οι δυνάμεις του YPS αποσύρθηκαν από τις  πόλεις ή συνέχισαν να αντιστέκονται με άλλες μορφές, μέσω μικρών μυστικών πυρήνων. Η αυτοοργανωμένη αντίσταση έδρασε το Χειμώνα, αυτό έφερε μαζί του πολλά προβλήματα. Όταν έφτασε η Άνοιξη υπήρξε η δυνατότητα ο αγώνας αυτός να συνεχιστεί με τελείως άλλες μορφές. Από την Άνοιξη και έπειτα οι επιθέσεις γινόταν προς τις βάσεις στρατού και αστυνομίας με αποτέλεσμα πολλές από αυτές να καταστραφούν, όσο και σε πολλές αυτοκινητοπομπές τους. Οι επιθέσεις αυτές εκτελέστηκαν τόσο από το HPG (στρατιωτικό τμήμα του ΠΚΚ) όσο και από τις YPS . 

Απέναντι στους βομβαρδισμούς του τουρκικού κράτους από άρματα μάχης, πυροβολικό και ελικόπτερα, το αντάρτικο απάντησε με πολλαπλές δράσεις ώστε σήμερα να μην υπάρχουν είτε στα αστικά κέντρα, είτε στις επαρχιακές οδούς,  βάσεις στρατού και αστυνομίας, καταστράφηκαν σχεδόν όλες. Αυτές στην επαρχία με αντάρτικες δράσεις και δράσεις αυτοθυσίας. Όσες έχουν μείνει είναι περιτειχισμένες με μπετό. Αυτό δείχνει πως ο εχθρός έλαβε σημαντικά χτυπήματα.   
Οι αντάρτικες δράσεις σίγουρα θα συνεχιστούν ποικιλοτρόπως. Θα υπάρξουν επιθέσεις σε δομές και οχήματα, καμιά φορά και μέσα στις ίδιες τις τουρκικές μητροπόλεις. Οι δράσεις θα διαφέρουν, ανάλογα με αυτές του τουρκικού κράτους. Όσο και να βρίσκουν νέες μεθόδους ο στρατός  και η αστυνομία για να αμυνθούν, το αντάρτικο θα βρει τα αδύναμα σημεία τους και τις τακτικές να τους χτυπήσει. Είναι απίθανο το αντάρτικο να ξεμείνει από στόχους και δράσεις.      

Το αντάρτικο εδώ και χιλιετίες  χαρακτηρίζεται από την παρατήρηση του εχθρού, την εύρεση των αδύναμων σημείων του και το χτύπημα τους. Αυτό μπορεί να ισχύει σε όλους τους πολέμους, αλλά στο αντάρτικο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. 
Οι Κούρδοι δε θέλουν να διασπάσουν την Τουρκία, δεν θέλουν το κακό της. Μονάχα απαιτούν τα βασικά δικαιώματα του λαού τους και την αυτονομία του. Το ΑΚΠ απαντά με μια πολιτική γενοκτονίας. Λέει: «Θα κάνουμε στην άκρη τους Κούρδους για να διαφυλάξουμε το έθνος, την πατρίδα». Δεν δέχεται διαφορετικές εθνοτικές ταυτότητες ούτε μια κοινή πατρίδα. Λέει: «Δεν δεχόμαστε τίποτα πέραν του κεντρικοποιημένου  κράτους».  
Ενάντια στην πολιτική αυτή της γενοκτονίας προβάλλεται αντίσταση. Δεν είναι οι Κούρδοι αυτοί που πρέπει να παρέχουν την λύση. Οι Κούρδοι οφείλουν να αντισταθούν. Εάν οι Κούρδοι είχαν προσβάλει τα δικαιώματα άλλων λαών θα μπορούσε να τους πει κανείς: Γιατί δεν λύνετε αυτό το πρόβλημα, γιατί δεν τους δίνετε τα δικαιώματα τους, γιατί δεν τους αναγνωρίζετε; Αλλά η κατάσταση δεν είναι τέτοια, είναι αδύνατο να λήξουν οι Κούρδοι αυτό τον πόλεμο, το τουρκικό κράτος πρέπει να το κάνει αυτό, να βρει λύση για να σταματήσει ο πόλεμος, το τουρκικό κράτος είναι αυτό που δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη του κουρδικού λαού, αυτό είναι που λέει «θα σας συντρίψω» όταν ο λαός μας απαιτεί μια ελεύθερη και δημοκρατική ζωή.

Εάν το τουρκικό κράτος σταματούσε την γενοκτόνα πολιτική του θα υπήρχε ειρήνη από την μια μέρα στην άλλη, όλα τα προβλήματα θα λυνόταν γρήγορα. Όλα εξαρτώνται από το εάν θα αλλάξει την παρούσα πολιτική, όσο τη συνεχίζει θα συνεχίζει και η αντίσταση. Δεν είναι ζήτημα του ΠΚΚ, είναι ζήτημα δημοκρατίας και ελευθερίας ενός λαού, όταν ισοπεδώνονται πόλεις, όταν δολοφονούνται εκατοντάδες νέοι το αντάρτικο και ο λαός θα αντιστέκονται. Τί περιμένουν από την νεολαία; Ότι θα ανεχτεί η γενοκτονία; 
Το τουρκικό κράτος κήρυξε την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η καταστολή που την ακολούθησε δεν συναντάται συχνά, αυτή τη στιγμή στη Τουρκία κυβερνά ένα πρωτοφανές καθεστώς τρόμου, απαγορεύεται στους ανθρώπους να συναντιούνται δημόσια, οι πολιτικοποιημένοι Κούρδοι κλείνονται στις φυλακές, το κράτος γίνεται πραγματικό στρατιωτικό καθεστώς, όποιος επισκεφτεί το Κουρδιστάν βλέπει πως είναι ένα μέρος υπό στρατιωτική κατοχή, παντού στους δρόμους και τις πλατείες θα βρει τις δυνάμεις ασφαλείας, πιθανό στο Κουρδιστάν να υπάρχουν αναλογικά με τον πληθυσμό οι περισσότεροι αστυνομικοί και στρατιώτες, είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Εάν συμπεριλάβει κανείς και τις μυστικές υπηρεσίες, τους πράκτορες και τους Κούρδους συνεργάτες τους θα καταλάβει πως πρόκειται για μια πολύ μεγάλη δύναμη κατοχής. Συνεπώς θα υπάρξουν στο μέλλον οι αναγκαίες στρατιωτικές μέθοδοι που θα σπάσουν αυτή την κατάσταση. 

◼ Η Άγκυρα ξεκίνησε μια επίθεση εναντίον χιλιάδων νόμιμων Κούρδων ακτιβιστών. Δήμαρχοι του HDP και του DBP συνελήφθησαν, δάσκαλοι απολύθηκαν, ακόμη και  ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως ο Σύλλογος Ροζάβα απαγορεύτηκαν. Πού οδηγεί αυτή η στρατηγική; Τι δυνατότητες έχουν απομείνει για Κούρδους και αριστερούς στην Τουρκία να κάνουν νόμιμη κοινοβουλευτική πολιτική;    

Το ΑΚΠ δεν επιτίθεται μονάχα εναντίον των Κούρδων, αλλά ενάντια σε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις, έχει μια αντιδημοκρατική συμπεριφορά. Έχει αφαιρέσει κάθε δημοκρατική προοπτική. Αυτή την στιγμή στην Τουρκία κυβερνά ένα φασιστικό καθεστώς. Η αντιπολίτευση, οι δημοκράτες, οι Κούρδοι, άνθρωποι με διαφορετικές εθνοτικές ταυτότητες δεν χωρούν. Μονάχα για τα μάτια της Ευρώπης και του κόσμου έχει επιτραπεί η λειτουργία σε κάποια κόμματα, θεσμούς και συλλόγους, αλλά αυτές οι δυνάμεις δεν είναι ριζωμένες κοινωνικά και δεν είναι μαχητικές. Οι οργανώσεις που διεξάγουν ένα αποτελεσματικό αγώνα ενάντια στο τουρκικό κράτος,  που θα μπορούσαν να επηρεάσουν και να αντιπαλέψουν τις πολιτικές του, απαγορεύτηκαν ή διαλύθηκαν, οι ηγεσίες τους φυλακίστηκαν. Συγγραφείς και ακαδημαϊκοί επίσης. Όταν συγγραφείς σαν την Aslı Erdoğan και την Necmiye Alpay διώκονται, τότε αυτό είναι μια απόδειξη πως στην Τουρκία κανείς και καμία πια δεν είναι ασφαλής. 
Αυτό που θέλουν είναι να μην ανοίγει κανένας το στόμα του από αυτούς που προσεγγίζουν του κουρδικό ζήτημα ή που μιλούν για τα δικαιώματα των Κούρδων. Αυτή την πολιτική ακολουθεί το τουρκικό κράτος σήμερα. Βασικά είναι αντιδημοκρατική, γιατί όσοι και όσες είναι δημοκράτες προασπίζονται τα δικαιώματα αυτά.  
Αυτή την περίοδο χρειάζεται τόλμη να μιλά κανείς για τα δικαιώματα των Κούρδων, γιατί σε περιμένει η φυλακή αν το κάνεις. Όποιος πάλι σιωπά, ή ακόμη καλύτερη αντιτίθεται στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, έχει εξασφαλίσει την ελευθερία του λόγου.

Καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του ΑΚΠ γίνονταν επιχειρήσεις γενοκτονίας όποτε αυτό οδήγησε στην ενδυνάμωση των Κούρδων. Στις Δημοτικές Εκλογές του Μάρτη του 2009  έχασε κάποιες περιοχές στους Κούρδους. Εκεί που θα έπρεπε να γίνουν κάποια δημοκρατικά βήματα, η αντίδραση τους ήταν οι διώξεις για το KCK. Χιλιάδες Κούρδων πολιτικών συνελήφθησαν τότε επειδή το ΑΚΠ είδε την ενδυνάμωση των Κούρδων, αυτή ήταν η απάντηση τους. 
Γιατί αντιτίθεται το τουρκικό κράτος στην επανάσταση στη Ροζάβα; Οι εκεί πολιτικές ηγεσίες εξαρχής ξεκαθάρισαν πως θέλουν να έχουν μια ειρηνική σχέση με την Τουρκία.  Γιατί δεν θέλει να τους ακούσει το τουρκικό κράτος; Είναι ξεκάθαρο ότι πιστεύουν πως εάν δημιουργηθεί εκεί μια κουρδική οντότητα που ζει με δημοκρατία αυτό θα αποτελέσει παράδειγμα για την Τουρκία. Ενώ θα έπρεπε να λύσουν το κουρδικό ζήτημα, αρνούνται την ύπαρξη του, δεν ακολουθούν πολιτική λύση, αυτό τους τοποθετεί εχθρικά απέναντι στην επανάσταση.     

Οι Κούρδοι θέλουν να λύσουν το πρόβλημα αυτό εντός των συνόρων της Τουρκίας, για αυτό προτιμούν μια λύση που βασίζεται σε μια δημοκρατικοποίηση της, για αυτό αγωνίζονται και χτίζουν πάνω στη βάση μιας πλατιάς δημοκρατικής ένωσης.   
Οι Κούρδοι προσπάθησαν να επιλύσουν το ζήτημα  με το υπάρχον κράτος και κυβέρνηση. Μετά από μεγάλες προσπάθειες του εκπρόσωπου του κουρδικού κινήματος (Abdullah Öcalan) είδε τη δημοσιότητα μια συμφωνία που αναγνωρίστηκε από τους κρατικούς λειτουργούς. 

Ο πρωθυπουργός όμως αρνήθηκε την συμφωνία αυτή, την ακύρωσε. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα πως το πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί με τις κυβερνήσεις. Αλλά αν οι Κούρδοι ενωθούν με τις υπόλοιπες δημοκρατικές δυνάμεις και αγωνιστούν από κοινού, και οι δυνάμεις αυτές ενδυναμωθούν μέσω αυτού του αγώνα, αν υπάρξει ένας αγώνας που θα οδηγήσει στη δημοκρατικοποίηση της Τουρκίας τότε μπορεί κανείς να αλλάξει την κυβέρνηση και το κράτος, να βρεθεί μια λύση. Ίσως αν οι δημοκρατικές δυνάμεις έρθουν στην εξουσία να μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Με την παρούσα νοοτροπία, το παρόν καθεστώς, την παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να επιλυθεί το πρόβλημα. Το να περιμένεις από το κράτος και την κυβέρνηση τις λύσεις στο πρόβλημα είναι όνειρο θερινής νυκτός.
Οι δημοκρατικές δυνάμεις είναι εκτεθειμένες στη καταστολή, βασικά δημοκρατικά δικαιώματα έχουν καταργηθεί. Όλες οι δυνατότητες για αγώνα με δημοκρατικό τρόπο παύουν να ισχύουν. Παρόλο αυτά οι Κούρδοι επιμένουν σε αυτό τον τρόπο αγώνα, παραμένουν στο κοινοβούλιο και ας μην μπορούν να αγωνιστούν από εκεί. Βέβαια θα ήταν κοροϊδία να πιστεύει κανείς πως κάτω υπό τις δεδομένες συνθήκες μπορεί να αλλάξει κάτι από εκεί.
Αλλά και ο νόμιμος εξωκοινοβουλευτικός αγώνας γίνεται όλο και πιο δύσκολος, ούτε συνέντευξη Τύπου δεν μπορεί να δώσει πια κανείς. Επομένως η αντίσταση γίνεται παράνομα και ένοπλα, πράγμα που δεν σημαίνει πως θα σταματήσει ο αγώνας με νόμιμα μέσα, όσο ακριβό και αν είναι το τίμημα για τους ανθρώπους. Μπορεί να φυλακιστούν, ακόμη και να δολοφονηθούν.    

Η επίθεση του τουρκικού κράτους στη Συρία και την Ροζάβα έχει οπωσδήποτε τον στόχο να εμποδιστεί η κατάκτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των Κούρδων. Η επίθεση δεν έχει να κάνει με την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους η κάποιας άλλη ομάδας, ούτε καν με το συριακό καθεστώς δεν έχουν πια πρόβλημα και ας λένε πως είναι εναντίον του Άσαντ, άλλωστε του πρότειναν να πολεμήσουν από κοινού το PYD και το YPG. Αλλά η πρόταση αυτή δεν έγινε δεκτή από την συριακή κυβέρνηση, είναι σκεπτική απέναντι στη Άγκυρα επειδή αυτή έχει ακόμη επαφές με αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Όπως και να έχει η Τουρκία δεν έχει καμία διάθεση να πολεμήσει το Ισλαμικό Κράτος. Όταν οι Κούρδοι προωθούνταν προς την Τζαράμπλους, το Μίνμπιτς και το Αλ Μπάμπ που ήταν υπό κατοχή του Ι.Κ αυτή παρενέβη για να τους εμποδίσει. Γεγονός είναι πως αν ακόμη υπάρχει Ι.Κ αυτό είναι χάρη στη βοήθεια της Τουρκίας. Αλλιώς θα είχε συντριβεί πολύ νωρίτερα εδώ στη Συρία. Η κυβέρνηση του ΑΚΠ κατάλαβε πως δεν μπορεί πια να σταματήσει τον κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα μέσω  του Ισλαμικού Κράτους ή κάποιας άλλης ομάδας και έτσι αποφάσισε να επέμβει η ίδια.

Το ΑΚΠ πρώτα χρησιμοποίησε την Αλ Νούσρα, μετά το Ισλαμικό Κράτος. Με τη βοήθεια τους ήθελαν να σταματήσουν την επανάσταση στη Ροζάβα και να αποκτήσουν επιρροή στη Συρία και την Μέση Ανατολή. Η κυβέρνηση σκεπτόταν ως εξής «Για πιο λόγο να μπω σε περιπέτειες εφόσον έχω τα τσιράκια μου εκεί να κάνουν  την δουλειά;» Μόνο όταν τα τσιράκια απέτυχαν και ο κουρδικός αγώνας νομιμοποιήθηκε διεθνώς κοινωνικά, τότε το ΑΚΠ εισέβαλε στην Συρία.
Συμφωνήθηκε με το Ισλαμικό Κράτος να αποχωρίσει αμαχητί από την Τζαράμπλους. Οι ομάδες που υποστηρίζουν την Τουρκία δεν είχαν την δύναμη να το πολεμήσουν και έτσι η Τουρκία εισέβαλε με τανκς, κανόνια και ειδικές δυνάμεις στην πόλη. Οι συμμορίες του FSA ήταν μόνο για τα μάτια του κόσμου. Μετέπειτα προχώρησε προς το νότιοδυτικό Αλ Μπάμπ με σκοπό να χρησιμοποιήσει της συμμορίες σαν πεζικό και μαζί με ειδικές δυνάμεις και την αεροπορία και το πυροβολικό να την καταλάβει σε δύο βδομάδες, πράγμα που δεν πέτυχε.        

Το ΑΚΠ δεν θέλει οι δημοκρατικές συριακές δυνάμεις να ενεργοποιηθούν ανάμεσα στο Κομπάνι και το Αφρίν. Δεν θέλει να ανεχτεί φιλικές προς τους Κούρδους ομάδες. Στην περιοχή αυτή, η οποία ονομάζεται Σέχμπα, ζουν και συγκατοικούν αρμονικά Κούρδοι, Άραβες, Τουρκμένοι και Τσετσένοι. Οι Κούρδοι δεν έχουν σκοπό να καταλάβουν το Αλ Μπαμπ και να εκδιώξουν τους Άραβες. Στο Μινμπίτζ και το Αλ Μπάμπ ο ίδιος ο πληθυσμός θα αναλάβει την διοίκηση του. 
Πως αξιολογείτε τον ρόλο των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε αυτή την παράνομη επίθεση εναντίον της Ροζάβας; Αφήνουν τον Ερντογάν να κινηθεί ελευθέρα;

Αναμφίβολα υπάρχει ανοχή από τις υπερδυνάμεις αυτές στην εισβολή. Η Τουρκία είναι σύμμαχος των ΗΠΑ και μέλος του ΝΑΤΟ. Για τους λόγους αυτούς οι ΗΠΑ δεν θα αντιτεθούν δραστικά και ας τους ενοχλεί η πολιτική του ΑΚΠ. 
Και η Ρωσία δείχνει ανοχή, διαπραγματεύεται. Τώρα καταλαβαίνει κανείς πως ενέκρινε την εισβολή σε ανταλλαγή με την πλήρη απόσυρση των ανταρτών από το ανατολικό Χαλέπι. Αρχικά δέχτηκε τη δημιουργία ενός περιορισμένου διαδρόμου σε συριακό έδαφος. Η Τουρκία επιχειρηματολογούσε με το προσφυγικό ζήτημα, έλεγε πως θα εγκατασταθούν εκεί πρόσφυγες. Το ΑΚΠ διέταξε τις ένοπλες δυνάμεις να εισβάλουν στη Συρία μετά από την συμφωνία με την Ρωσία και αφού είδε πως οι ΗΠΑ δεν θα αντιδράσουν, όπως φαίνεται και η Συρία συμφώνησε εμμέσως.

Σε αυτό το πλαίσιο οι ΗΠΑ και η Ρωσία άφησαν τον Ερντογάν να κινηθεί, με συγκεκριμένους περιορισμούς βάσει των οποίων η Τουρκία προχώρησε στην εισβολή γιατί το  ΑΚΠ έχει ανάγκη γρήγορες και ανώδυνες νίκες. Αφότου ο Ερντογάν κατέλαβε την Τζαράμπλους και κάποια άλλα μέρη προσπάθησε να εκβιάσει την εισβολή στη Αλ Μπάμπ και το Μινμπίτζ.    

Μέσω της κατάληψης του Αλ Μπάμπ αποσκοπούσε να επηρεάσει το Χαλέπι, αλλά η αντιπολίτευση ηττήθηκε εκεί, έτσι τα σχέδια για ενδυνάμωση της θέσης της Τουρκίας στη Συρία απέτυχαν. Ο Ερντογάν υπολόγιζε σε μια διαφορετική τροπή εάν καταλάμβανε την Αλ Μπάμπ πριν οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις καταλάμβαναν όλο το Χαλέπι. Αλλά η Ρωσία δεν το επέτρεψε αυτό. Φαίνεται πως η Ρωσία δεν επέτρεπε μια κατάληψη του Αλ Μπάμπ πριν την εκκένωση του Χαλεπίου. 
Από ότι φαίνεται η Ρωσία και οι ΗΠΑ είχαν διαφορετικούς λόγους να αφήσουν την Τουρκία να προχωρήσει προς την Αλ Μπάμπ, οι λόγοι αυτοί είναι ακόμη άγνωστοι.

◼ Πως εξελίχτηκαν οι σχέσεις με την Δαμασκό μέσα στο 2016; Στη Χέσεκε έγιναν κάποιες συγκρούσεις μεταξύ του καθεστώτος και των Κούρδων. Στο Χαλέπι πάλι βλέπουμε πως υπάρχει συνεργασία. Ποιες είναι οι σχέσεις μεταξύ των κουρδικών δυνάμεων και του καθεστώτος; 

Ο απελευθερωτικός αγώνας του κουρδικού λαού ξεκίνησε σε μια βάση δημοκρατικοποίησης του συριακού κράτους. Όταν ξεκίνησε η πολιτική κρίση στη χώρα οι Κούρδοι απέκτησαν τον έλεγχο πάνω στις περιοχές τους. Μέχρι τότε εκεί κυβερνούσε το συριακό κράτος. Μετά οι κυβερνητικές δυνάμεις εκδιώχτηκαν και οι Κούρδοι απέκτησαν τον έλεγχο στις περιοχές όπου ζούσαν. Στις περιοχές αυτές ζούσαν φυσικά και Άραβες και Ασσύριοι. Μετά την εκδίωξη των κυβερνητικών δυνάμεων Κούρδοι, Άραβες και Ασσύριοι προσπάθησαν να δομήσουν ένα νέο πολιτικό σύστημα για να μπορέσει να συνεχίσει η κοινωνική ζωή. Σήμερα στη Ροζάβα υπάρχει μια κοινή δημοκρατική διοίκηση των λαών αυτών, συντελείται μια επανάσταση σοσιαλισμού και χειραφέτησης. 

Εγκαταστάθηκε ένα σύστημα, όπου κάθε τόπος αυτοδιοικείται και όπου μέσα από συντονισμό συμμετέχει σε μια κοινή διοίκηση. Το σύστημα αυτό πολεμά όσους επιτίθενται στην επανάσταση της Ροζάβας. 
Η προσέγγιση των επαναστατών στη Ροζάβα είναι πως οι κούρδικοι, αραβικοί και ασσυριακοί πληθυσμοί διοικούν οι ίδιοι τον τόπο όπου κατοικούν. Έχουν επαφές με όλους όσοι αναγνωρίζουν το δημοκρατικό καθεστώς της Ροζάβα και της βόρειας Συρίας και που έχουν μια δημοκρατική προσέγγιση. Όποιος αναγνωρίζει τα δικαιώματα των λαών αυτών (και άλλων με διαφορετική ταυτότητα) βάσει μιας δημοκρατικοποίησης της Συρίας θα μπορέσει να πετύχει πολλές συμφωνίες μαζί τους.  
Οι επαναστάτες στη Ροζάβα και οι δυνάμεις του SDF δεν ακολουθούν μια πολιτική διαμελισμού της Συρίας ή για την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους. Και εφόσον δεν θέλουν κάτι τέτοιο, η προσέγγιση τους να έρχονται σε επαφή με όσους έχουν δημοκρατικές αντιλήψεις και να συμμαχούν μαζί τους είναι κατά την γνώμη μας σωστή.   

Αντιστέκονται σε  όσους δεν αναγνωρίζουν αυτό το πλαίσιο και σύστημα. Η Αλ Νούσρα επιτέθηκε και αντιστάθηκαν, το Ισλαμικό Κράτος επιτέθηκε και αντιστάθηκαν, στο Χέσεκε και το Καμίσλο το καθεστώς επιτέθηκε και οι δυνάμεις του SDF αντιστάθηκαν. 
Η κατάσταση στο Χαλέπι διαφέρει, οι επιθέσεις στις κουρδικές συνοικίες γινόταν από τις συμμορίες που συνεργάζονται με το τουρκικό κράτος, οι συμμορίες αυτές επιτίθεντο διαρκώς ώστε οι Κούρδοι στο Χαλέπι να μην μπορούν να δράσουν. Αρχικά δεν υπήρξε αντίδραση από μεριάς των Κούρδων, απλά έλεγχαν την συνοικία τους, όταν τους επιτέθηκε το καθεστώς στράφηκαν εναντίον του, όταν επιτέθηκαν οι συμμορίες αντιστάθηκαν. 

Ειδικά μετά την κατάληψη της Τζαράμπλους οι επιθέσεις από τις συμμορίες εντατικοποιήθηκαν στις κουρδικές συνοικίες. Οι συμμορίες που συνεργαζόταν με την Τουρκία ακολούθησαν την πολιτική της και επιτέθηκαν στις δημοκρατικές δυνάμεις της Συρίας, στο Αφρίν και την Σέχμπα (Şehba). Οι δυνάμεις των Κούρδων αντιστάθηκαν και προσπάθησαν να ελέγξουν όλες τις συνοικίες στις οποίες ζούσαν Κούρδοι, κάποιες από τις οποίες ήταν τότε ακόμη υπό την κατοχή των συμμοριών. Υπό αυτό το πρίσμα αυτές οι συνοικίες ήταν κουρδικές, το SDF δεν πολέμησε ποτέ σε συνοικίες όπου δεν ζουν Κούρδοι. Εκδίωξαν τις συμμορίες όπου υπήρχε καθαρά κουρδικός ή μικτός κουρδικός και αραβικός πληθυσμός.       

Στο Χαλέπι δεν υπήρξε συνεργασία με το καθεστώς, αλλά επειδή οι μάχες γινόταν ταυτόχρονα έγινε μια προσπάθεια να προβληθεί κάτι τέτοιο, κατά κύριο λόγο από το τουρκικό κράτος και την προπαγάνδα του. Από την άλλη υπάρχουν συνέχεια εντάσεις μεταξύ Κούρδων και συριακού καθεστώτος το οποίο δεν δέχεται να μην ελέγχει τις συνοικίες αυτές. Οι εντάσεις αυτές ενδέχεται να αυξηθούν, ειδικά εάν το καθεστώς θελήσει να επιβάλει την κεντρικοποιημένη αντιδημοκρατική του αντίληψη. Κάτι τέτοιο θα επιφέρει την σύγκρουση.   

Όσο στη Συρία δεν υπάρχει δημοκρατικό σύστημα είναι αδύνατο να υπάρξει σταθερότητα. Η πιο σημαντική προϋπόθεση για σταθερότητα είναι ένα δημοκρατικό καθεστώς. Δίχως την αναγνώριση της αυτονομίας και των δικαιωμάτων των Κούρδων δεν γίνεται εκδημοκρατισμός της Συρίας. ΟΙ Κούρδοι αποτελούν, μαζί με τους λαούς με τους οποίους δομούν την δημοκρατική διοίκηση της ομοσπονδίας της βόρειας Συρίας, το θεμέλιο για τον εκδημοκρατισμό της. Όποιος θέλει στο μέλλον να υπάρξει ειρήνη και να εμποδιστούν οι συμμορίες όπως η Αλ Νούσρα και το Ισλαμικό Κράτος καλά θα κάνει να συνεργαστεί με τις δημοκρατικές δυνάμεις. Αν γίνει αυτό θα υπάρξει σταθερότητα. Με αυτό το σκεπτικό, η λύση για να υπάρξει ειρήνη είναι ο εκδημοκρατισμός.

Σήμερα, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ προσπαθούν να φτάσουν σε ένα αποτέλεσμα αποκαθιστώντας τις σχέσεις τους και ερχόμενοι σε διάλογο με το καθεστώς. Οι Κούρδοι  επικροτούν πολιτικές διαπραγματεύσεις. Βασίζονται σε αυτές για τον εκδημοκρατισμό της Συρίας, τον βάζουν όμως ως προϋπόθεση. Σε αυτό το πλαίσιο είναι έτοιμοι για κάθε είδους διαπραγμάτευση, είτε με το καθεστώς, είτε με την αντιπολίτευση, είτε στη Γενεύη όπου βρίσκονται αυτοί οι δύο γύρω από ένα τραπέζι. 

Το ότι οι Κούρδοι δεν βρίσκονται στη Γενεύη είναι μεγάλο λάθος. Πως θα υπάρξει μια δημοκρατική Συρία αν δεν είναι και αυτοί εκεί; Γενεύη δίχως Κούρδους σημαίνει αντιδημοκρατική Συρία, σημαίνει πως θα ξαναγίνει έτσι όπως ήταν παλιά, ή πως θα υπάρξει συμφωνία για μια απολυταρχική και μοιρασμένη εξουσία. Διαπραγματεύσεις δίχως τους Κούρδους δεν μπορεί παρά να επιφέρουν μια αντιδημοκρατική, απολυταρχική και κεντρικόποιημένη Συρία όπου μερικές δυνάμεις θα μοιραστούν την εξουσία, δεν δεχόμαστε μια τέτοια Συρία. Αν υπάρξουν διαπραγματεύσεις για τον εκδημοκρατισμό, είτε με το καθεστώς, είτε με την αντιπολίτευση οι δημοκρατικές δυνάμεις της ομοσπονδίας της βόρειας Συρίας θα συμμετέχουν και θα παίξουν σημαντικό ρόλο σε αυτόν.  

◼ Και ενώ στη Συρία ο πόλεμος συνεχίζεται, ο Ερντογάν μεταφέρει δυνάμεις στα ιρακινά σύνορα. Υπάρχει κίνδυνος εισβολής στο βόρειο Ιράκ και στο Καντίλ (Οροσειρά υπό του έλεγχο του ΠΚΚ); Θα τολμήσει κάτι τέτοιο και αν ναι, που θα οδηγούσε αυτό;

Το που στοχεύει το τουρκικό κράτος είναι ξεκάθαρο, λόγω της κατάρρευσης των ισορροπιών στις σχέσεις εξουσίας στη Μέση Ανατολή δεν θέλει την ενδυνάμωση των Κούρδων στις περιοχές όπου ζουν ώστε αυτοί να μην παίξουν ρόλο στην οικοδόμηση των νέων ισορροπιών, πράγμα που θα έθετε σε αμφισβήτηση την γενοκτόνα πολιτική του.  

Για αυτό το λόγο επιτίθεται στις κατακτήσεις των Κούρδων. Η μεταφορά των στρατευμάτων στα ιρακινά σύνορα συμβαίνει σε αυτό το πλαίσιο. Είναι ένα είδος πολιτικού εκφοβισμού  και πίεσης απέναντι στο Ιράκ, την ομοσπονδία του Μπασούρ (Ιρακινό Κουρδιστάν) και το απελευθερωτικό κίνημα. Το τουρκικό κράτος διατηρεί ούτως ή άλλως πολλές βάσεις με χιλιάδες στρατιώτες στο Μπασούρ, το οποίο κατά κάποιο τρόπο είναι υπό τουρκική κατοχή.    

Ενάντια σε αυτή την κατάσταση η κυβέρνηση του Μπασούρ, το KDP (Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν) αλλά και το PUK (Πατριωτικό Κόμμα του Κουρδιστάν) δεν αντιδρούν αλλά ο πληθυσμός δεν το δέχεται, θέλει να φύγουν από την χώρα τους αυτές οι δυνάμεις. Αλλά επειδή η κυβέρνηση του Μπασούρ δεν λογαριάζει την γνώμη του λαού ούτε κάνει κάτι από μόνη της, το τουρκικό κράτος παραμένει. Από την άλλη το KDP χρησιμοποιεί το τουρκικό κράτος ως απειλή εναντίον του απελευθερωτικού κινήματος, των άλλων πολιτικών δυνάμεων του Μπασούρ αλλά και ενάντια στο Ιράκ.  

Τέλος, απειλεί και το Σενγκάλ (Şengal ) με αυτό τον τρόπο. Στο Σενγκάλ οι Γεζίντι (εθνοτική μειοψηφία στο δυτικό Μπασούρ) έφτιαξαν τις δικές τους δυνάμεις αυτοάμυνας και αυτοδιοικούνται. Το KDP προσπαθεί να τους πιέσει και λέει: «Αν δεν συμμορφωθείτε και συνεχίσετε να κάνετε τέτοια πράγματα υπό την επιρροή του ΠΚΚ και του αντάρτικου η Τουρκία θα σας επιτεθεί και θα σας κάνει κατοχή». 

Είναι πραγματικά δύσκολο να απαντηθεί βάσει λογικής η ερώτηση εάν το τουρκικό κράτος θα επιτεθεί στο Καντίλ για να το καταλάβει. Και αυτό γιατί καιρό τώρα η κυβέρνηση του ΑΚΠ έχει σταματήσει να λειτουργεί βάσει κάποιας λογικής, για αυτό και θα μπορούσε να ριχτεί σε οποιουδήποτε είδους περιπέτειες. 

Κάποτε υπήρξε ο Εμβέρ Πασάς ο οποίος κατά την τελευταία φάση της οθωμανικής αυτοκρατορίας έκανε πολλές εκστρατείες, με τελευταία αυτήν όπου θα οργάνωνε τους μουσουλμάνους της Ρωσίας για να την πολεμήσουν. Εκεί όμως δολοφονήθηκε. Μια τέτοια μορφή είναι και ο Ερντογάν, επιθυμεί μια μεγάλη Τουρκία, θέλει να γίνει ένας δεύτερος Ατατούρκ. Για να διασφαλίσει την εξουσία του διεξάγει πόλεμο, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, για αυτό τον λόγο ίσως να είναι λάθος να κάνει κανείς εκτιμήσεις που να βασίζονται πάνω στη λογική σε ό,τι αφορά το ΑΚΠ και τον Ερντογάν

Η λογική λέει πως είναι δύσκολο να εισβάλει και να κατακτήσει κανείς το Καντίλ. Το αντάρτικο θα ασκούσε ισχυρή αντίσταση στη περιοχή αυτή και το τουρκικό κράτος θα έχει μεγάλες απώλειες αν το επιχειρήσει. Όλες οι αναγκαίες προετοιμασίες για αυτό έχουν γίνει. 
Δεν μπορούμε να πούμε αν ο Ερντογάν θα το τολμήσει, δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε πάντως. Το Σιντζάρ, η Μοσούλη και το Τελ Αφερ απειλούνται σίγουρα. Η Τουρκία λέει κατά κάποιο τρόπο πως θα εισβάλει όπου τα συμφέροντα της απειλούνται, αυτή είναι η προσέγγιση της. Φυσικά στο Σενγκάλ δεν θα γίνει αυτό που θέλει το τουρκικό κράτος, ούτε αυτό που θέλει το KDP. Εάν το KDP έρθει σε μια συμφωνία με τους Γεζίντι, εάν αναγνωρίσει την αυτοάμυνα και αυτοδιοίκηση τους μπορεί να υπάρξει λύση. Αν όχι δεν θα μπορέσει ούτε το KDP ούτε η Τουρκία να περάσει το δικό της.   

Βλέπουν τους Γεζίντι σαν αδύναμο λαό, όλοι θέλουν να τους ελέγξουν, ίσως το τουρκικό κράτος να επιτεθεί, αλλά οι Γεζίντι δεν είναι πια όπως παλιά, έχουν την δική τους οργάνωση και αυτοάμυνα. 

◼ Κάποιες αριστερές οργανώσεις από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α κατηγορούν το κουρδικό κίνημα, ειδικά στη Ροζάβα, πως συνεργάζεται με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Τί απαντάτε σε αυτό;

Μας στεναχωρεί μια τέτοια αξιολόγηση. Αλλά αυτές είναι υποκειμενικές και επιφανειακές απόψεις που σχηματίζονται λόγω ελλιπούς ανάλυσης του προβλήματος, άσε που και η προπαγάνδα ενάντια στο κουρδικό κίνημα έχει συμβάλει σε τέτοιες απόψεις. Φαίνεται λοιπόν πως δεν έχουν γνώση για την επανάσταση στη Ροζάβα. Η επανάσταση εκεί γίνεται σύμφωνα με την αποϊστική γραμμή (“Άπο” αποκαλούν τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν). Οι ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις του προέδρου είναι ξεκάθαρες, οι απόψεις του για τον καπιταλισμό επίσης. Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν είναι πάνω από όλα αντικαπιταλιστής, για αυτό θα έπρεπε κανείς στην ανάλυση του να είναι πιο προσεκτικός, δίκαιος και μετρημένος.

Όποιος παρατηρεί από μακριά, δεν κάνει πιο περιεκτικές αναλύσεις και ακολουθεί μια επιφανειακή προσέγγιση ίσως να φτάσει σε τέτοιου είδους συμπεράσματα. Αυτή την στιγμή το PYD συνεργάζεται με τις ΗΠΑ σε κάποιους τομείς. Αλλά το PYD συνεργάζεται και με την Ρωσία, οι επαναστατικές δυνάμεις στη Ροζάβα έχουν λοιπόν σχέσεις με διάφορες διεθνείς δυνάμεις. Το YPG και το SDF έχουν σχέσεις με τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, αλλά έχουν σχέσεις και με την Ρωσία. 
Γνωρίζουμε από πού προέρχονται αυτές οι κατηγορίες. Κατά βάση δημιουργήθηκαν από τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ εναντίον θέσεων του Ισλαμικού Κράτους κατά τη διάρκεια της μάχης του Κομπάνι. Μέχρι τότε οι επαναστατικές δυνάμεις βασίζονταν μόνο στις δικές τους δυνάμεις δίχως να λαμβάνουν καμία βοήθεια από κανέναν. Ένα μεγάλο μέρος αυτού πού σήμερα είναι γνωστό ως Ροζάβα απελευθερώθηκε τότε από τον ζυγό του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Νούσρα και πιο πριν από το καθεστώς του Ασαντ. 
Πριν από το Κομπάνι οι αντάρτες πολέμησαν επιτυχώς στο Σενγκάλ δίχως καμία υποστήριξη από κανένα, πρώτα παρενέβησαν οι αντάρτες, κατέλαβαν τα στρατηγικά σημεία, απέτρεψαν τις επιθέσεις, την κατάληψη του Σενγκάλ από το Ισλαμικό Κράτος και την πλήρη γενοκτονία των Γεζίντι. Αυτό το έκαναν μόνοι τους οι αντάρτες δίχως καμία υποστήριξη.    

Στην φάση αυτή οι ΗΠΑ δεν είχαν καμία σχέση με της επαναστατικές δυνάμεις και τον αγώνα τους εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Αυτό άρχισε με το Κομπάνι και υπήρξαν λόγοι για αυτό. Το Ισλαμικό Κράτος δεν ήταν πια απειλή μόνο για τους επαναστατημένους Κούρδους, αλλά για όλη την ανθρωπότητα. Έπραττε με τρόπο που προσέβαλε την συνείδηση της, την συνείδηση των λαών αλλά και των κυβερνήσεων οι οποίες έπρεπε να υπολογίσουν τις αντιδράσεις των λαών τους εναντίον των φρικαλεοτήτων του Ισλαμικού Κράτους. Αυτές φάνηκαν στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο και οι κυβερνήσεις άρχισαν να αντιλαμβάνοντα το Ισλαμικό Κράτος ως κίνδυνο. Δεν γίνεται να μην βλέπουμε αυτά τα δεδομένα.
Γιατί τάχθηκαν οι ΗΠΑ ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος; Επειδή έχει γίνει απειλή για όλη την ανθρωπότητα. Εάν δεν το έκαναν, οι λαοί θα ζητούσαν εξηγήσεις από τις κυβερνήσεις τους για ποιο λόγο δεν κάνουν κάτι εναντίον ενός τέτοιου απάνθρωπου κινήματος. Αυτό θα έφερνε τις κυβερνήσεις σε δύσκολη θέση, ειδικά κατά την πολιορκία του Κομπάνι οι αντιδράσεις θα ήταν μεγάλες.  

Αυτό που ώθησε τις ΗΠΑ να στηρίξουν τους επαναστάτες στη Ροζάβα ήταν ο ξεσηκωμός των λαών για το Κομπάνι, για την ανθρωπιά. Η καταστροφή του Κομπάνι θα ήταν και η καταστροφή και ο θάνατος της ανθρωπιάς. Αν το Κομπάνι είχε χαθεί, το Ισλαμικό Κράτος θα γινόταν μια ασυγκράτητη δύναμη. Οι λαοί το είδαν αυτό, για αυτό ενώθηκαν για το Κομπάνι. Όπως στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όπου όλος ο κόσμος, μέχρι και τους καπιταλιστές και τους μπουρζουάδες, ενώθηκε για το Στάλινγκραντ. Υπό αυτή την σκοπιά είναι λάθος να ερμηνεύεται η επέμβαση των ΗΠΑ και η συνεργασία τους με το YPG/J ως μια συμπόρευση και συγκατάβαση της επανάστασης στη Ροζάβα με τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές των ΗΠΑ και του καπιταλιστικού συστήματος. 

Θα έπρεπε να κατηγορήσουμε τον Στάλιν για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο; Η συνεργασία των σοσιαλιστών με τους καπιταλιστές ήταν λάθος; Η φύση του Ισλαμικού Κράτους έφερε και παρόμοια κατάσταση. Το Ισλαμικό Κράτος είναι κατάμαυρος φασισμός. Δεν είναι εχθρικό μόνο απέναντι στους αριστερούς, αλλά απέναντι σε ολόκληρο τον κόσμο. Δημιούργησε μια θρησκευτική προσέγγιση επικίνδυνη για όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα τον δυτικό, προκάλεσε ιστορικές προκαταλήψεις. Χρησιμοποίησε το Ισλάμ σαν μάσκα για να διαπράξει μέγιστες βαρβαρότητες, αυτό προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις στους λαούς της Δύσης. Είναι κατανοητό και δικαιολογημένο αυτό, όπως είναι δικαιολογημένη και η δημιουργία του συνασπισμού εναντίον του από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Δεν μπορούμε να τους πούμε «γιατί φτιάξατε αυτό τον συνασπισμό;» Μπορούμε όμως να ασκήσουμε κριτική σε άλλες πτυχές της ιμπεριαλιστικής πολιτικής τους.    

Μπορεί να πει κανείς: Γιατί επιτρέψατε να δημιουργηθούν τέτοιες οργανώσεις; Οι πολιτικές σας τις δημιούργησαν, αν αποκτούν τέτοια δυναμική θα πρέπει να αλλάξετε και να αμφισβητήσετε τις πολιτικές σας. Όλα αυτά μπορούμε να τα πούμε, αλλά υπάρχει και ένα γεγονός, το Ισλαμικό Κράτος έγινε πραγματικά απάνθρωπο.

Για αυτό το λόγο υπήρξε μια ένωση όλων τον δυνάμεων ανεξαρτήτως ιδεολογίας και θρησκείας, όπως και στον δεύτερο παγκόσμιο ενάντια στο φασισμό. Αυτό είναι μια συνεργασία με συγκεκριμένο σκοπό, μια κατά κάποιο τρόπο κοινότητα συμφερόντων. Αυτό έγινε γιατί το Ισλαμικό Κράτος είναι για όλους μια απειλή, δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ δεξιάς ή αριστεράς, του ενός ή του άλλου, είναι εναντίον όλων, θέλει να τους εξαλείψει όλους εκτός από τον εαυτό του. Οι επαναστάτες στη Ροζάβα του αντιστάθηκαν, και η αντίσταση τους έγινε αντίσταση της ανθρωπότητας, έγινε η αντίσταση για την δύση, την ανατολή, τον βορά και τον νότο, για όλες τις εθνοτικές και θρησκευτικές ταυτότητες γιατί το Ισλαμικό Κράτος είναι ο εχθρός της διαφορετικότητας. Σε αυτό το πλαίσιο οικοδομήθηκε η συνεργασία.

Η σχέση αυτή δεν σημαίνει πως οι ΗΠΑ θα στηρίξουν την δίκαιη πολιτική της επανάστασης στη Ροζάβα. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να στηρίζουν την Τουρκία. Δεν θα υποστηρίξουν την Ροζάβα με πολιτική συνέπεια, θα ήταν εξ αρχής λάθος να περιμένει κανείς κάτι τέτοιο, θέλουν μέσω της πολιτικής τους να επηρεάσουν την Ροζάβα. 

Δε είναι σωστό να κάνουμε επιφανειακές και γενικόλογες κριτικές από μακριά. Στο πλαίσιο του αγώνα ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος γίνονται κάποιες συνεργασίες, αυτό, υπό τις δεδομένες συνθήκες είναι υπέρ της ανθρωπότητας. Το ότι οι ΗΠΑ είναι ένα καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό κράτος που δεν πράττει με συνέπεια είναι μια συζήτηση που θα πρέπει να γίνει σε άλλο επίπεδο.  

Φυσικά μπορεί κανείς να αναλύσει και να ασκήσει κριτική στη Ροζάβα. Όλες οι δημοκρατικές, αριστερές και σοσιαλιστικές δυνάμεις μπορούν να το κάνουν. Αν είναι να το κάνει κάποιος, τότε αυτοί. Σεβόμαστε τις κριτικές και τις θεωρούμε εκφράσεις ευαισθησίας. Αλλά αναλύσεις του στυλ «Η επανάσταση στη Ροζάβα είναι συνεργάτης των ιμπεριαλιστών και βρίσκεται υπό την επιρροή τους» δεν είναι σωστές.  

Που πρέπει να εστιάσουμε για να κάνουμε μια ορθή κριτική στην Επανάσταση; Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τί είδους οικονομική και κοινωνική ζωή δομείται εκεί. Ποια είναι η γενικότερη πολιτική των επαναστατών, πως διαμορφώνεται η εσωτερική και εξωτερική πολιτική τους; Δεν είναι οι κοινωνικές, πολιτιστικές και οικονομικές πολιτικές που το καθορίζουν αυτό; Δεν είναι οι πολιτικές θέσεις; Τι είδους ζωή δομείται από τους επαναστάτες, ποια είναι η σχέση τους με τους Άραβες, τους Ασσύριους και τους άλλους λαούς; Που και ποιο είναι το κέντρο εξουσίας; Οι συνελεύσεις και τα συμβούλια έχουν εξουσία; Μπορεί ο λαός να οργανωθεί ελεύθερα; Ποιος κυριαρχεί; Αυτούς τους παράγοντες θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του. Στην γνωστή σε εμάς βιβλιογραφία η πολιτική ορίζεται από την οικονομία, την κοινωνία, τον πολιτισμό, τις γυναίκες και την νεολαία, από τις σχέσεις με άλλες ταυτότητες και τις σχέσεις με τον καπιταλισμό. Για να μην πολυλογούμε, η επανάσταση θα πρέπει να αναλυθεί εκεί, επί τόπου και βάσει των εφαρμοσμένων πρακτικών. 

Θα μπορούσε να πει κανείς πως στη Ροζάβα λείπει η τάδε ή η δείνα οικονομική πολιτική, πως οι κοινοτική οικονομία θα έπρεπε να είναι έτσι και έτσι, πως σε αυτό τον τομέα υπάρχει περιορισμός των ελευθεριών. Τέτοιες κριτικές είναι πολύτιμες, και τους δίνουμε δίκιο. Καμία φορά και εμείς έχουμε να ασκήσουμε κριτική. Γιατί οι επαναστάτες που αγωνίζονται ως ανεξάρτητη οργάνωση σε ένα άλλο τόπο, έχουν την απαίτηση να κάνουν μια επανάσταση βάσει του παραδείγματος του προέδρου Οτσαλάν. Από την μια θέλουν να κάνουν μια επανάσταση βάσει αυτής της γραμμής αλλά από την άλλη, σε ό,τι αφορά την κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική προσέγγιση απέναντι σε άλλους λαούς, τις γυναίκες και την νεολαία δεν ευθυγραμμίζονται με αυτό το παράδειγμα. Αυτό δεν γίνεται. Όταν ακούμε για τέτοια λάθη ασκούμε κριτική με την σειρά μας.

Η επανάσταση στη Ροζάβα θα είναι σοσιαλιστική και χειραφετική. Θα οικοδομήσει ένα σύστημα που δεν θα βασίζεται στον καπιταλισμό αλλά σε μια κοινοτική οικονομία και σε κομμούνες. Σε αυτό το πλαίσιο η όποια κριτική είναι ευπρόσδεκτη. Αυτό που πρέπει να εξετάζεται είναι αν η επανάσταση βασίζεται στη κοινωνία. 

Στη Μέση Ανατολή διεξάγεται ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, η επανάσταση στη Ροζάβα γίνεται δια μέσω του. Εάν οι ΗΠΑ συνεργάζονται με της δυνάμεις της επανάστασης σε αυτό τον πόλεμο αυτό δεν θα έπρεπε να προβληματίζει τόσο. Υπό αυτούς τους όρους είναι σημαντικό η όποια συνεργασία να γίνεται βάσει των δικών μας αρχών και εις όφελος των  συμφερόντων των λαών και της επανάστασης στη Ροζάβα και όχι εις όφελος άλλων λαών.  

Καμία σχέση που οικοδομούν οι επαναστάτες της Ροζάβας δεν είναι εις βάρος άλλων λαών, θέλουν μονάχα να ζήσουν με ελευθερία στον τόπο τους. Ο πρόεδρος Άπο είχε πει ήδη το 1995: «Μπορούμε να δώσουμε εξηγήσεις σε όλους». Είπε πως μπορούμε να εξηγήσουμε σε όλους, αμερικανούς, χριστιανούς και εβραίους, πιστούς και άπιστους. Διεξάγουμε ένα δίκαιο αγώνα, είμαστε ένας τρομερά καταπιεσμένος λαός, δεν πολεμάμε κανενός τα συμφέροντα παρά μονάχα για να διασφαλίσουμε την ίδια μας την ύπαρξη. Δεν θέλουμε να πέσουμε θύμα γενοκτονίας, είμαστε ένας λαός που της αντιστέκεται.  

Εάν μια δύναμη όπως το Ισλαμικό Κράτος θελήσει να καταπνίξει την επανάσταση μέσω της γενοκτονίας και στον αγώνα εναντίον του οι επαναστάτες έχουν κοινά συμφέροντα με τις ΗΠΑ, γιατί να πρέπει να το καταδικάσουμε αυτό; Εάν είναι έτσι θα πρέπει να καταδικάσουμε και τους συμμάχους στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Στο Κομπάνι, όπως και στο Στάλινγκραντ όλοι ήταν συναισθηματικά ενωμένοι. Ακόμη και ο καπιταλιστικός κόσμος περίμενε με αγωνία τα αποτελέσματα της μάχης του Στάλινγκραντ. Στο Κομπάνι υπήρχε η ίδια αγωνία, από το Παρίσι μέχρι το Λονδίνο, από την Μόσχα μέχρι την Ουάσινγκτον και το Πεκίνο όλοι έλπιζαν στη νίκη των επαναστατών.

Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να βλέπουμε την συνεργασία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και του τί αυτό πρεσβεύει, όπως και τί πρεσβεύει η αντίσταση εναντίον της γενοκτονίας. 

◼ Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν σκληρύνει την καταστολή εναντίον Κούρδων και Τούρκων αγωνιστών. Οι γερμανικές αρχές συνέλαβαν την περασμένη χρονιά αρκετούς Κούρδους ακτιβιστές με την κατηγορία πως υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Πως θα αντιδράσει το κίνημα στις επιθέσεις αυτές;

Η πολιτική των ευρωπαϊκών χωρών εναντίον Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών είναι συνεπής και με υπερβάλλοντα ζήλο. Αντιμετωπίζουν τους Κούρδους εχθρικά λόγω της σχέσης τους με την Τουρκία.  

Εάν εξαιρέσουμε των αγώνα κατά του τουρκικού κράτους δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει το κουρδικό κίνημα πως έβλαψε οποιονδήποτε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα ή κράτος. Υπάρχει μονάχα η πραγματικότητα του κουρδικού λαού που μάχεται εναντίον της γενοκτονίας του από το τουρκικό κράτος. Είναι ένας λαός που απειλείται από γενοκτονία. Η Ευρώπη και η Γερμανία δεν θέλουν να το δουν αυτό, βρίσκουν την πολιτική αυτή φυσιολογική.       

Η πολιτική της Γερμανίας είναι ανήθικη, άδικη και δίχως συνείδηση. Έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες της Ευρώπης. Ναι, το κουρδικό κίνημα διεξάγει ένοπλο αγώνα, αλλά εναντίον ποιανού; Εναντίον ενός γενοκτόνου συστήματος. 
Στη Τουρκία δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία ούτε η δυνατότητα αγώνα υπό δημοκρατικές συνθήκες. Τι να κάνουν δηλαδή οι Κούρδοι; Να σταματήσουν να αγωνίζονται; Ρωτάμε λοιπόν το γερμανικό κράτος, τη Γαλλία, την Αγγλία, δεν υποστήριξαν ποτέ κάποιο ένοπλο κίνημα; Δεν ήσασταν ποτέ στο πλευρό τέτοιον κινημάτων; Τους λέμε επίσης πως οι Κούρδοι είναι ο λαός που διεξάγει τον πιο δίκαιο ένοπλο αγώνα στο κόσμο.

Δεν υπάρχει άλλος λαός στο κόσμο που να διεξάγει ένα τόσο δίκαιο αγώνα. Το τουρκικό κράτος θέλει να τον συντρίψει με την αστυνομία και τον στρατό, να εφαρμόσει μια γενοκτόνα πολιτική. Αν δεν το έκανε, οι Κούρδοι θα κέρδιζαν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα αμέσως και δίχως όπλα. Για αυτούς τους λόγους είναι άδικη η πολιτική των γερμανικών υπηρεσιών και γίνεται μονάχα για την ικανοποίηση του τουρκικού κράτους.   

Οι Κούρδοι δεν έκαναν ούτε στη Γερμανία, ούτε κάπου αλλού τίποτα που να ζημιώνει τους λαούς. Υπήρξαν μερικές δράσεις μισάωρης αποκοπής της κυκλοφορίας σε αυτοκινητόδρομους το 1994, αυτό έγινε σε μια εποχή όπου χιλιάδες κουρδικά χωριά πυρπολήθηκαν, όπου χιλιάδες δολοφονήθηκαν. Υπήρξε ένας νεκρός σε μια διαμάχη… αυτό! Θα έπρεπε να αξιολογήσουν αυτές τις δράσεις πριν ανακηρύξουν το ΠΚΚ σε τρομοκρατική οργάνωση το 1993. Τι έκαναν οι Κούρδοι; Μπλόκαραν κάποιους δρόμους και έκαναν κάποιες δράσεις εναντίον διεθνών οργανισμών όπως η Turkish Airlines. Διαδήλωναν για την πυρπόληση των χωριών τους, για τους 16.000 δολοφονημένους, για τους χιλιάδες που φυλακίστηκαν. Πρέπει να υπάρχει κατανόηση για τις αντιδράσεις σε μια τέτοια συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Ποιόν έβλαψαν λοιπόν; Εξάλλου, τα τελευταία χρονιά δεν ξανάγιναν τέτοιες δράσεις, γιατί λοιπόν συλλαμβάνει αγωνιστές; Φυσικά για να ικανοποιήσει το τουρκικό κράτος.

Το τουρκικό κράτος κατηγορεί την Γερμανία και άλλες χώρες ισχυριζόμενο πως υποστηρίζουν το ΠΚΚ. Μετά, τα κράτη αυτά συλλαμβάνουν Κούρδους πολιτικούς και δημοκράτες για να αποδείξουν πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αυτό δεν μπορούμε να το δεχτούμε, ο κουρδικός λαός αντιδρά, ήπια μέχρι στιγμής. Είναι άδικη μια τέτοια συμπεριφορά.

Τα όσα κάνει το τουρκικό κράτος στους Κούρδους είναι γνωστά και το ειδικά το γερμανικό κράτος υποστηρίζει την πολιτική αυτή. Γερμανοί αξιωματούχοι επιβραβεύουν το ΑΚΠ. Η μεταναστευτική κρίση που έχει φέρει σε δύσκολη θέση τις ευρωπαϊκές χώρες είναι δημιούργημα του Ερτνογάν. Η κυβέρνηση του ΑΚΠ σκόπιμα κάλεσε τόσους Σύρους πρόσφυγες στη Τουρκία για να τους κλείσει σε στρατόπεδα και έτσι να ελέγξει την Αλ Νούσρα και το Ισλαμικό Κράτος. Έτσι θα κέρδιζε επιρροή στα πολιτικά πράγματα της Συρίας και θα μπορούσε να καταπνίξει την επανάσταση στη Ροζάβα. Μετά την ήττα της Νούσρα και του Ισλαμικού Κράτους από τους Κούρδους κατάλαβε πως οι συμμορίες αυτές δεν μπορούν να καθορίσουν τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Συρία. Τελικά αμόλησε τους πρόσφυγες προς την Ευρώπη για να την εκβιάσει πολιτικά

Είναι απίστευτο το ότι οι Ευρωπαίοι συγχαίρουν τον Ερντογάν και του συμπεριφέρονται λες και το τουρκικό κράτος πράττει καλώς αντί να τον φέρουν απέναντι στις ευθύνες του. Είτε έχουν χάσει τα λογικά τους ή κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στην πραγματικότητα. Αυτοί που προωθούσαν τους πρόσφυγες σε καρυδότσουφλα προς την Ελλάδα ήταν συνεργάτες των μυστικών υπηρεσιών (MIT). Αυτά είναι όλα γνωστά.

Είναι ξεκάθαρο πως η Μέρκελ κάνει ένα ιστορικό λάθος, ενδυναμώνοντας μια κυβέρνηση  που διαπράττει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Για την κατάσταση που επικρατεί στη Συρία και για το ότι ο εμφύλιος έχει πάρει τέτοια απάνθρωπα χαρακτηριστικά ευθύνεται η Τουρκία και ο Ερντογάν. Αναμφίβολα οι λαοί αντιδρούν με οργή ενάντια στο καθεστώς Άσαντ, αλλά το ΑΚΠ εκμεταλλεύεται αυτή την οργή και οδηγεί την Συρία σε ακόμη μεγαλύτερο χάος. Ο Ερντογάν εκτρέπει τον αγώνα στη Συρία, χρηματοδοτεί και εξοπλίζει τη Νούσρα και το Ισλαμικό Κράτος για να επηρεάσει την περιοχή. 

Με αυτά τα μέσα η Τουρκία ασκεί πολιτική που καταπνίγει κάθε είδους δημοκρατική τάση στην περιοχή. Αυτή η πολιτική είναι εις βάρους όλων των λαών της Συρίας. Οι Κούρδοι κάνουν μια δημοκρατική επανάσταση αλλά το ΑΚΠ στηρίζει τις συμμορίες και όχι τις δυνάμεις αυτές. Μια τέτοια κυβέρνηση λοιπόν στηρίζεται από την κυβέρνηση Μέρκελ, αυτό είναι ιστορικά ντροπιαστικό. Πως θα σταθεί μπροστά στις ιστορικές της ευθύνες η Μέρκελ που για μικροπολιτικούς λόγους άσκησε μια τόσο λάθος πολιτική;                                                                                  
Δεν θεωρούμε πως η στάση της Μέρκελ ταυτίζεται με αυτή του γερμανικού λαού αλλά πως εκφράζει την σημερινή κυβέρνηση. Ο γερμανικός λαός με σιγουριά είναι εναντίον της πολιτικής του ΑΚΠ και της Τουρκίας, όπως και άλλοι λαοί της Ευρώπης. Ας κάνουν λοιπόν δημοψηφίσματα.  

Θέλουμε ο λαός μας στην Ευρώπη να παλεύει σε δημοκρατικά πλαίσια, οι Κούρδοι έχουν τη δύναμη, την οργάνωση και τη δημοκρατική συνείδηση να το κάνουν αυτό. Το γερμανικό κράτος, τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί θεσμοί όπως και η γερμανική αστυνομία ξέρουν πολύ καλά πως δεν υπάρχει άλλη κοινωνία που να δείχνει τόση κατανόηση και ευαισθησία στις δημοκρατικές αξίες. Οι Κούρδοι δεν βλάπτουν άλλους λαούς με την πολιτική δουλειά τους, την πειθαρχία τους στις εκδηλώσεις και τις διαδηλώσεις.  

Καταδικάζουμε τη γερμανική κυβέρνηση και περιμένουμε να αλλάξει την πολιτική της. Μπορεί να μιλήσει ανοιχτά με την Τουρκία, να πει πως οι Κούρδοι μπορούν να ασκούν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, πως δεν έχει κανείς το δικαίωμα να αναμιγνύεται στην δημοκρατική τους οργάνωση και τις δομές αλληλεγγύης τους. Η Τουρκία, πέραν άλλων πολιτικών δράσεων, αντιτίθεται ακόμη και στο να ανοίγουμε κάποια πανό. Τί να κάνουν οι Κούρδοι; Να υποταχτούν στις πολιτικές του τουρκικού κράτους, να σιωπήσουν; Αυτό δεν μπορεί να το επιβάλει κανείς. Οι Κούρδοι στην Ευρώπη θα κάνουν χρήση των δημοκρατικών δικαιωμάτων τους μέχρι το τέλος.

◼ Σήμερα πολλές δυτικές αριστερές, αναρχικές, κομμουνιστικές και δημοκρατικές ομάδες βλέπουν τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό σαν ένα εναλλακτικό μοντέλο. Πιστεύετε πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό;   

Η οικοδόμηση μια ελεύθερης και δημοκρατικής ζωής με τα μέσα των καταπιεστών και των εκμεταλλευτών δεν είναι δυνατή. Το πώς εμφανίστηκε το κράτος στην σκηνή της ιστορίας είναι γνωστό: Σαν μηχανισμός καταπίεσης και εκμετάλλευσης των κυρίαρχων. Για τον λόγο  αυτό δεν γίνεται να κατακτηθεί ελευθερία και δημοκρατία μέσω του κράτους, δεν μπορεί να υπάρξει σοσιαλιστικό κράτος ή λαϊκό κράτος. Αυτές οι έννοιες είναι λάθος.
Ο σοσιαλισμός απέτυχε επειδή δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον κρατισμό και την εξουσία. Εάν ο σοσιαλισμός είχε απομακρυνθεί από αυτά και είχε οικοδομήσει το σύστημα του έξω από αυτά σίγουρα δεν θα είχε αποτύχει, θα είχαν πετύχει μια νίκη εναντίον του  καπιταλισμού. 

Ο σοσιαλισμός δεν έχει ανάγκη το κράτος και την εξουσία για να υπερασπίσει τον εαυτό του. Κράτος και εξουσία είναι κεντρικοποιημένες οργανώσεις και αυτές δεν ανήκουν στο λαό. Η δύναμη του λαού βρίσκεται στη βάση, ο λαός μπορεί να είναι ισχυρός μονάχα σε αποκεντρωμένα συστήματα. Για τον λόγο αυτό πρέπει να σκεφτούμε συστήματα έξω από κράτος και εξουσία.  Ο πρόεδρος Άπο εφεύρε απέναντι στην εξουσία το σύστημα των λαών, των εργατών και των χειραφετικών δημοκρατικών δυνάμεων, τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό. Πρόκειται για την συνομόσπονδη οργάνωση της δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτό το σύστημα είναι η μοναδική εναλλακτική απέναντι στη καπιταλιστική κοινωνία. Φυσικά θα είναι ένα σύστημα που θα βασίζεται πάνω στην οργανωμένη δημοκρατική κοινωνία. Η αληθινή δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο από τον σοσιαλισμό, και ο σοσιαλισμός είναι δημοκρατία. Το κοινοτικό πρέπει να είναι δημοκρατικό και αντίστροφα. Η δημοκρατία και ο κοινοτισμός προαπαιτούν ο ένας την άλλη. Εάν η οργανωμένη δημοκρατική κοινωνία πάρει μορφή/οργάνωση κράτους θα διαλυθεί και θα ενσωματωθεί ξανά στο καπιταλιστικό σύστημα.

Η οργανωμένη δημοκρατική κοινωνία πρέπει να προσπαθήσει να διατηρήσει τα χειραφετικά χαρακτηριστικά της μέσω ενός αποκεντρωμένου δημοκρατικού συνομοσπονδιακού συστήματος και όχι μέσω ενός κεντρικοποιημένου κρατικού. Για αυτό το λόγο ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι το μοναδικό μοντέλο που διασφαλίζει ένα μη εκμεταλλευτικό/καταπιεστικό χειραφετικό σύστημα για μια δημοκρατική κοινωνία. 

Στα πλαίσια της Ευρώπης υπάρχουν δυνατότητες οικοδόμησης μιας συνομόσπονδης  κοινωνίας, αυτό που εμείς λέμε δημοκρατία απέναντι στο κράτος. Ειδικά στην Ευρώπη κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει. Η ευρωπαϊκή Αριστερά και οι δημοκράτες θα μπορούσαν να το καταφέρουν αυτό. Το κράτος θα μπορούσε να περιθωριοποιηθεί και να αποδομηθεί όλο και περισσότερο ώστε να καθιερωθεί μια καθημερινότητα  με συνομοσπονδιακά χαρακτηριστικά. Βέβαια θα πρέπει να αρνηθούμε το κράτος και την εξουσία για να μπορεί να γίνει ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός ένα μοντέλο.  

Οι αναρχικοί απορρίπτουν το κράτος έτσι και αλλιώς, έτσι δεν τους ξενίζει ένα τέτοιο εγχείρημα. Αυτό δεν σημαίνει πως συμμεριζόμαστε όλες τις προσεγγίσεις τους, αλλά η στάση τους απέναντι στο κράτος είναι σωστή. Στο παρελθόν αυτή η στάση είχε αξιολογηθεί αρνητικά από τους κομμουνιστές και τους αριστερούς. Άλλες κριτικές απέναντι τους μπορεί να έχουν βάση και να είναι εν μέρει σωστές, αλλά η κριτική τους απέναντι στο κράτος και την εξουσία είναι πολύ σημαντική. Για αυτό το λόγο θα πρέπει όσοι θεωρούν τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό ως ένα μοντέλο εναλλακτικό στο καπιταλισμό σε πρώτο στάδιο να αμφισβητήσουν το κράτος και την εξουσία. Αυτό είναι σημαντικό.

Εάν δεν αμφισβητηθούν το κράτος και η εξουσία και επαναλαμβάνονται τα παλιά λάθη του σοσιαλισμού η εφαρμογή του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού θα είναι λειψή.
Για αυτό το λόγο μπορεί κανείς να αγωνίζεται για την ηγεμονία ενός δημοκρατικού συνομόσπονδου συστήματος στην κοινωνία δίχως να χρειάζεται να περιμένει ή να απαιτεί το κράτος να καταργηθεί από την μια μέρα στην άλλη. Φυσικά προσβλέπουμε η εφαρμογή της λύσης αυτής να βασίζεται στην οργανωμένη δημοκρατική κοινωνία. Πρόκειται για μια ριζοσπαστική και επαναστατική λύση και όχι για μια ρεφορμιστική, κανείς δεν πρέπει να το βλέπει ως ρεφορμισμό. Η οικοδόμηση του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού που θα βασίζεται στη δημοκρατική κοινωνία αποτελεί επίθεση στο κράτος. Και βλέπουμε πως αυτό είναι εφικτό, ούτως ή άλλως αυτό συζητιέται στη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη. Πιστεύουμε πως η συζήτηση αυτή πρέπει να εμβαθυνθεί περισσότερο και πως η εναλλακτική στον καπιταλισμό πρόταση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, θα εφαρμοστεί στη πράξη με τον καιρό.          

◼ Τελειώνοντας, τι περιμένετε από το 2017; Και τι σας ανησυχεί; 

Το 2017 σίγουρα είναι μια χρονιά που εμπεριέχει πολλές ελπίδες αλλά και κινδύνους. Στη Μέση Ανατολή ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος μαίνεται αλλά ταυτόχρονα τίθεται σε αμφισβήτηση το 5000 ετών κρατικιστικό σύστημα. Τα προβλήματα που συσσωρεύτηκαν από αυτό το σύστημα γίνονται όλο και πιο ορατά σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Για αυτό το λόγο τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής δεν γίνεται πια να συγκαλυφθούν όπως στο παρελθόν. Δίχως την λύση τους δεν υπάρχει τρόπος επιβίωσης. Το ότι αυτό είναι πια ορατό είναι κάτι ελπιδοφόρο.       

Η προσέγγιση μας, αυτή του δημοκρατικού έθνους είναι πολύ σημαντική. Είναι η πρόταση μας για να επιλυθούν αυτά τα προβλήματα. Λέμε πως η κρατικοκεντρική, εθνικιστική αντίληψη είναι η μήτρα πολλών κακών. Η προσέγγιση αυτή υποδαυλίζει τον θρησκευτικό φανατισμό, τον εθνικισμό και τον μονισμό απορρίπτοντας κάθε άλλη διαφορετική πρόταση.    

Το έθνος κράτος σαν μοντέλο βρίσκεται μπροστά σε ακόμη πιο πολλά προβλήματα στη Μέση Ανατολή, αλλά οι λαοί ξύπνησαν πια. Δεν θα ανεχθούν άλλο τα κράτη που εκπροσωπούν την καθεστηκυία τάξη, ούτε θα ανεχθούν την κυριαρχία άλλων εκμεταλλευτικών και καταπιεστικών δυνάμεων.   

Εφόσον κατά την φάση αυτή της αφύπνισης των λαών δεν μπόρεσαν να αναδειχθούν έγκαιρα εναλλακτικές λύσεις, οι αντιδραστικές δυνάμεις προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν  τις αξίες και τις επιθυμίες τους. Αλλά το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα προτάσσει εναλλακτικές λύσεις και πιστεύουμε πως υπό αυτή την προϋπόθεση το Ισλαμικό Κράτος θα συντριφθεί μέσα στο 2017. Η ήττα του ουσιαστικά ξεκίνησε στο Κομπάνι, αλλά δεν φτάνει να νικηθεί στρατιωτικά, πρέπει να ηττηθεί και πολιτικά/ιδεολογικά.  
Σε αυτό η επιτυχία των Κούρδων δεν βασίζεται μονάχα στις στρατιωτικές νίκες. Οι πολιτικές και ιδεολογικές τους θέσεις είναι ένας καθοριστικός παράγοντας στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο εφεξής δεν θα μπορεί να προβάλει πουθενά τον εαυτό του ως εναλλακτική. Η ήττα του αυτή θα επηρεάσει τόσο τη Συρία όσο και το Ιράκ, ακόμα και τη Βόρεια Αφρική.

Όσο και να προσπαθεί το ΑΚΠ να ανακόψει τις δημοκρατικές αυτές εξελίξεις και όσο και να θέλει να καταπιέσει την προσέγγιση του δημοκρατικού έθνους, όπου διαφορετικές εθνοτικές ταυτότητες θα συνυπάρχουν ελεύθερα, θα αποτύχει. Δεν φτάνουν οι δυνάμεις του για αυτό. Η ήττα του Ισλαμικού Κράτους θα φέρει και την ήττα  του ΑΚΠ και των μονιστικών του αντιλήψεων. Όσο και αν θέλει μέσω της στρατιωτικής ισχύς να εμποδίσει αυτή την εξέλιξη, σε αυτή τη Μέση Ανατολή, με όλα αυτά τα σημαντικά προβλήματα, η ιδέα του δημοκρατικού έθνους δεν γίνεται να καταπιεστεί. Από αυτή την άποψη βλέπουμε με ελπίδα τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. 

Αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει ελπίδα. Ο καπιταλισμός βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Η κατάπτωση του δεν συμβαίνει μόνο στο οικονομικό επίπεδο, τη βλέπουμε και στο κοινωνικό αλλά και το πολιτισμικό. Η ανθρωπότητα δεν μπορεί πλέον να τρέχει πίσω από τα καταναλωτικά αγαθά.  

Αυτά δεν είναι αξίες ανθρώπινες, ο καπιταλισμός κάνει τους ανθρώπους σκυλιά του Παβλόφ που τρέχουν πίσω από την κατανάλωση. Υπάρχει μια κρίση στην ανθρωπότητα, και η κρίση αυτή την οποία βιώνουμε θα αναδείξει και τον δρόμο της λύσης. Πιστεύουμε πως το 2017 θα είναι μια χρονιά που, πέρα από τα προβλήματα που φέρνε, θα αναδείξει και τις λύσεις.  

Γίνεται λόγος για την άνοδο της Δεξιάς στην Ευρώπη. Και αυτό δείχνει πως υπάρχει μια κρίση, αποτέλεσμα των αδιεξόδων του καπιταλισμού. Η άνοδος λοιπόν της Δεξιάς δεν είναι τίποτε άλλο από την όξυνση των αδιεξόδων. Για τον λόγο αυτό οι αριστερές, σοσιαλιστικές και δημοκρατικές δυνάμεις θα έπρεπε να ασχοληθούν περισσότερο με την εύρεση εναλλακτικών λύσεων. Θα πρέπει να βρουν σοσιαλιστικές λύσεις. Εάν δεν βρεθούν πραγματικά δημοκρατικές λύσεις οι αντιδραστικές και συναισθηματικές δυναμικές θα δημιουργήσουν νέους εξουσιαστικούς σχηματισμούς. Αυτή είναι η εκτίμηση μας για την επερχόμενη διαδικασία.   

Φυσικά υπάρχουν θέματα που μας ανησυχούν. Πρώτα απ' όλα, μας ανησυχεί η πολιτική του τουρκικού κράτους και του ΑΚΠ την όποια προσπαθεί να επιβάλει σε όλο τον κόσμο. Απαιτεί η αντικουρδική πολιτική που εφαρμόζει, να εφαρμόζεται από όλους, απαιτεί όλοι να σιωπούν απέναντι στη γενοκτονία. Η πολιτική του επίσης προκαλεί πολλά προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή και στην Ευρώπη. Εάν δεν υπάρξει φρένο σε αυτά τα προβλήματα αυτά θα διογκωθούν. Η πολιτική που δεν προσανατολίζεται στη δικαιοσύνη, την ισότητα και την συνείδηση αλλά μονάχα στα συμφέροντα, κρύβει μεγάλους κίνδυνους για την ανθρωπότητα.   

Σε αυτό το υπόβαθρο υπάρχει πιθανότητα το 2017 να υπάρξουν μεγάλες αδικίες, γιατί οι πολιτικές που προσανατολίζονται στο συμφέρον πάντα συνδέονται με τις αδικίες αυτές. Οι ανησυχίες μας όμως μας οδηγούν  στο να βλέπουμε τη δυνατότητα τα όλο και μεγαλύτερα προβλήματα να συνεισφέρουν στην εύρεση της λύσης. Αυτό λοιπόν μας γεμίζει  ελπίδα  για το νέο έτος.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License