ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ


post image

Είναι κοινό μυστικό σε όλους όσους παρακολουθούν τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις ότι ο πλανήτης βρίσκεται και πάλι αντμέτωπος με ένα μεγάλο διχασμό. Οι μάχες ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα είναι σκληρές και το μέλλον προβλέπεται αβέβαιο. 


Διακινδυνεύω να πω ότι ο νικητής αυτού του πολέμου θα κρίνει και τη μορφή που θα έχει ο κόσμος στις επόμενες δεκαετίες. Το παράξενο είναι πως δεν έχουμε να κάνουμε με μία σύγκρουση δύο διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών, ή δύο εθνών, ή δύο θρησκειών. Στη μία μεριά του ρινγκ βρίσκεται η παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία που δεν γνωρίζει σύνορα και στην άλλη ο κλειστός-εθνικός και καλά προστατευμένος καπιταλισμός. Με άλλα λόγια, καπιταλισμός εναντίον καπιταλισμού. Οι ρομαντικές μέρες για τους ορκισμένους καπιταλιστές, τότε που οι πολιτικές ελίτ από κάθε μέρος της Γης έτρεχαν να υιοθετήσουν αυτό το φανταστικό οικονομικό σύστημα, ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.

Η εκλογή του Τραμπ στις ΗΠΑ και η απόφαση του βρετανικού λαού για Brexit ήταν απλά τα δύο πιο σημαντικά γεγονότα που σηματοδοτούν τη νέα εποχή. Δύο γεγονότα που δεν μπορείς να αγνοήσεις και θα φέρουν μία σιερά απο εξελίξεις σε πολλές χώρες. Στην Αμερική δεν άλλαξε απλά ο σοφός τιμονιέρης. Από το άνοιγμα του Ομπάμα σε "φίλους και εχθρούς" και τις εμπορικές συμφωνίες που σφράγισαν την παγκόσμια αποεθνικοποίηση της οικονομίας περάσαμε στο άλλο καπιταλιστικό άκρο. Ο Τραμπ θέλει να αυξηθεί το χρήμα που κυκλοφορεί (και τελικά μένει) στις ΗΠΑ και να περιορίσει τόσο την οικονομική εμπλοκή της υπερδύναμης στο ΝΑΤΟ, όσο και τις κάθε είδους φανερές και κρυφές παρεμβάσεις των Αμερικανών σε άλλες χώρες.  

Όσο για το Brexit, είτε θελήσεις να κάνεις μία ξύλινη ανάλυση και να υπογραμμίσεις ότι το Νησί δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τη σημερινή γερμανοκρατούμμενη Ευρώπη, γιατί έχει τα εφόδια να ανταπεξέλθει και μόνο του με επιτυχία στην παγκόσμια θαλασσοταραχή, είτε προτιμήσεις να πεις ότι οι κάτοικοι της Αγγλίας δεν θέλουν να γλύφουν τα αρχίδια του Σόιμπλε, θα καταλήξεις στο ίδιο συμπέρασμα: Αποφάσισαν να ασχοληθούν με την Αγγλία και όχι με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δύο χώρες που αγάπησαν όσο λίγοι την παγκοσμιοποίηση και αγωνίστηκαν με πάθος για τη δημιουργία της τέλειας διεθνοποιημένης Αγοράς, που δεν θα υπακούει σε κανόνες και περιορισμούς, στρέφονται και πάλι με προσεκτικά βήματα στην ασφάλεια της ελεγχόμενης εθνικής οικονομίας.

Αν συνδυάσεις αυτά τα γεγονότα με την προκλητική συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια ελάχιστων ανθρώπων (θυμόμαστε την πρόσφατη οικονομική έκθεση της Oxfam που σημείωνε ότι οκτώ άνθρωποι κατέχουν περισσότερα από όσα κατέχει ο μισός πληθυσμός του πλανήτη!) και την παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008, τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων ογδόντα ετών που άφησε πίσω της εκατομμύρια άνεργους, ανασφάλιστους και κατεστραμμένους ανθρώπους, τότε θα διαπιστώσεις ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Οι χώρες σαν τη Γερμανία, που ευτύχησαν να πουλάνε ελεύθερα τα προϊόντα τους σε όλη την Ευρώπη και να κερδίζουν τεράστια ποσά από αυτή την ιστορία, είναι ξεκάθαρα αντιμέτωπες με τις χώρες που δεν έχουν το ίδιο κέρδος με το άνοιγμα των εμπορικών συνόρων γιατί το χρήμα που φεύγει δεν επιστρέφει ποτέ σε ικανοποιητικές ποσότητες.    

Ας μην ξεχνάμε ότι, πέρα από τα οικονομικά θέματα, ο καπιταλιστικός εμφύλιος έχει και άλλες αιτίες. Για παράδειγμα, στην Ευρώπη συνυπάρχουν πολλές χώρες με υπερανεπτυγμένο εγωισμό, πλούσια ιστορία, ισχυρές παραδόσεις και γλώσσες που μιλιούνται από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτή η μάχη δεν αφορά μόνο την "πολιτισμένη" Δύση που, παραδοσιακά, θέλει να κάνει κουμάντο στον πλανήτη. Η διάθεση της Κίνας και της Ινδίας θα δώσει άλλο χρώμα στον μπερδεμένο παγκόσμιο καμβά. Οι χώρες που έρχονται από την Ανατολή γεμάτες όρεξη διεκδικούν το δικό τους μερίδιο και όσο περνάει ο καιρός θα έχουν, δικαιολογημένα, πιο πολλές απαιτήσεις. 

Θα ήταν παρακινδυνευμένο να κάνεις μια πρόβλεψη για το ποιος καπιταλισμός θα επικρατήσει. Μέχρι στιγμής, οι λαοί βλέπουνε τα μαχαίρια να έχουν βγει από τις θήκες τους, αλλά ο ρόλος του παρατηρητή δεν τους ταιριάζει. Ξέρουμε καλά ότι ο καπιταλισμός (και στις δύο μορφές του) είναι καταδικασμένος να βλέπει μόνο το κέρδος και να οδηγεί την ανθρωπότητα στη μιζέρια. Αδυνατεί να μιλήσει για οτιδήποτε εκτός του κέρδους. Δεν ενδιαφέρεται για τις τρομακτικές οικονομικές ανισότητες, για τις ανθρώπινες σχέσεις και τον πολιτισμό.

Ο εθνικός καπιταλισμός μπορεί να οδηγήσει σε αιματηρούς στρατιωτικούς πολέμους όταν ζητήσει περισσότερο ζωτικό χώρο για να εξασφαλίσει την περαιτέρω ανάπτυξή του. Το έχει κάνει στο παρελθόν, δεν θα διστάσει να το κάνει και στο μέλλον. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός με τα τοξικά ομόλογα, τα παράγωγα και τους σούπερ υπερεθνικούς οργανισμούς που τζογάρουν νυχθημερόν ανύπαρκτο πλούτο μπορεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα εξαιτίας ενός κοκαρισμένου golden boy. 

Ίσως οι πιο προνοητικοί καπιταλιστές θέλουν να αφήσουν κάποια ψίχουλα παραπάνω στις μικρομεσαίες τάξεις γιατί στο βάθος βλέπουν τις γκιλοτίνες να δουλεύουν υπερωρίες. Μπορεί να φοβούνται ότι η ανεξέλεγκτη παντοδυναμία της αυτονομημένης Αγοράς θα περάσει από πάνω τους χωρίς να τους δώσει περιθώριο αντίδρασης. Υπάρχει όμως και το χειρότερο σενάριο: Είναι αυτό που θέλει τον καπιταλισμό να επιστρατεύει τον ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας της δημοκρατίας με το φασισμό για να επιβάλλει στις κοινωνίες πειθαρχία στρατοπέδου, ασφάλεια φυλακής και ησυχία νεκροταφείου μέχρι να ηρεμήσει η κατάσταση και να περάσει τα μέτρα που θέλει.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι πολυδιαφημισμένες επιτυχίες του καπιταλισμού άρχισαν να ξεφτίζουν. Παίζουν μόνοι τους χωρίς αντίπαλο εδώ και 27 χρόνια σε όλο τον πλανήτη. Καλά θα κάνουν οι απολογητές του να σταματήσουν να κουνάνε το δάκτυλο και να προσπαθήσουν να εξηγήσουν την ηχηρή αποτυχία τους. Δεν εξετάζω καθόλου αν δεν ήθελαν ή αν δεν μπόρεσαν. Απλά επισημαίνω το αυτονόητο: Ο παγκόσμιος πλούτος είναι περισσότερος από ποτέ και η διανομή του είναι πιο άδικη από ποτέ.                   

http://dimosvosinakis.blogspot.gr/2017/03/blog-post_28.html#more

Εικόνες:

από @ 29/03/2017 12:31 μμ.


θα βαλθείτε να μας πείσετε να βγούμε από την ΕΕ και να επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα, γιατί έτσι θα σωθεί η οικονομιά, αν γίνουμε Αργεντινή και υποτιμηθεί η δραχμή ένα εκατομμύριο φορές, όπως ανέβηκαν τα spreads το 2010 και οδήγησαν τον ΓΑΠ να πλαστοποιήσει τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και να μας βάλει στο ΔΝΤ, για να πάρει δάνειο, που τώρα πρέπει να αποπληρώσουν οι ιδιώτες, γιατί η χώρα, αλά Βαρουφάκης, Λαπαβίτσας και άλλα  λαμόγια, "αριστερά" αλλά πλήρως υπάκουα και ελεγχόμενα, πρέπει να διαλυθεί πλήρως και να συμπαρασύρει μαζί της όση Ευρώπη προλάβει, γιατί έτσι αποφάσισαν οι Αμερικανοί και όχι οι "τροϊκανοί", οι "εχθροί" του μέγα αρχιψευταρά Βαρουφάκη.


"Καλά θα κάνουν οι απολογητές του να σταματήσουν να κουνάνε το δάκτυλο και να προσπαθήσουν να εξηγήσουν την ηχηρή αποτυχία τους."

 Δεν χρειάζεται, έχουν μπάτσους, δικαστές, παρακράτος, φυλακές και στρατούς για όταν σφίξουν τα πράγματα. Ο καπιταλισμός δεν κυριάρχησε στον κόσμο ως ιδέα, αλλά ως συνθήκη και κατάσταση - για την ακρίβεια, ως μεταμόρφωση και ομογενοποίηση των εξουσιαστικών δομών παγκοσμίως. Επίσης, ως σύστημα, το οποίο κυριαρχεί, διέπει και επιβάλει τους τρόπους του τόσο στις οικονομικές, όσο και στις κοινωνικές σχέσεις, λειτουργεί και αναπαράγει τις συνθήκες που χρειάζεται εν μέρει αυτόματα. Αν η τάση του δεν είναι ολοκληρωτική, είναι θεσμός, είναι ο,τιδήποτε άλλο - όχι σύστημα. Οι οκτώ που προανέφερες καθηλώνονται στον πλούτο τους όπως καθηλώνονται και τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που τους τον συντηρούν/αυξάνουν στην φτώχια και την εξαθλίωσή τους. Κανείς δεν είναι ελεύθερος στο στομάχι του Λεβιάθαν, απλά των πρώτων ο σταυρός είναι ζαχαρωτό και το λουρί σημαντικά μακρύτερο. Αυτή είναι η "φύση" του αυτόματου, του συστήματος που ήρθε να συνεχίσει την "Ιστορία", να "εξανθρωπίσει" τον "νόμο" της ζούγκλας, να "δικαιολογήσει" το "δίκαιο" του εκάστοτε ισχυρού και, κυρίως, να φροντίσει για την αναπαραγωγή του είδους(ναι, αυτή με τις μελισσούλες) δημιουργώντας και συντηρώντας τεχνητά προβλήματα που υπερκαλύπτουν τα πραγματικά, τα οποία και φυσικά δεν λύνονται, μόνο υπερβαίνονται. Και όχι, ο έλεγχος των μέσων παραγωγής δεν αρκεί επ' ουδενί για την υπέρβαση αυτή, οπότε ένα σημαντικό βήμα για την απελευθέρωση, και μια καλή αρχή για όσες/όσους/όσα θέλουν μια πιο ελεύθερη ύπαρξη, είναι να πεταχτούν στα σκουπίδια οι "επαναστάτες" εξουσιαστές, Μαρξιστές, Λενινιστές, Τροτσκιστές, Μαοιστές και πρώτοι πρώτοι, στον πάτο, οι Σταλινικοί - μεγάλες κουφάλες. Δεν υπήρξαν στο τέλος της μέρας παρά εκμεταλευτές της ορμής των εκμεταλευόμενων για κοινωνίες χωρίς εκμετάλευση και παράσιτα κάθε προσπάθειας δημιουργίας των απαραίτητων μέσων αναπαραγωγής της ζωής. Δεν φτάνει που μας έφεραν να ζήσουμε εν μέσω μιας διαρκούς επίθεσης, πρέπει να φάμε στη μούρη και τα αριστερά δεκανίκια τους. Αν ζούσε ο Μάρξ, ο "Οι φιλόσοφοι έχουν ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το θέμα όμως είναι ότι φοβάμαι το κενό", θα το έβρισκα ακραίως διασκεδαστικό, ως πράξη αντιβίας, να του πετάξω το Κεφάλαιο στο κεφάλι.

 Ο "δεύτερος καπιταλισμός" που παρατηρείς να αναδύεται ήταν πάντα εκεί, απετέλεσε τόσο τη βάση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, όσο και των φασιστικών και ολοκληρωτικών μορφωμάτων του περασμένου αιώνα, της προηγούμενης κατάρρευσης του συστήματος. Και τώρα που το σύστημα καταρρέει ξανά, οι εκάστοτε πυλώνες ισχύος απλά προσπαθούν να απεμπλακούν, να ανεξαρτητοποιηθούν από το σύστημα που τρεκλίζει παγκοσμίως για να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν με την παλιά, γνωστή και καλή, βία. Και η βία θέλει προσωπείο για να μην προσκρούσει στις πραγματικότες που διέπουν τη ζωή. Πατρίδα, Έθνος, Θρησκεία, Ιστορία, Γλώσσα και άφθονα σημαιάκια, μετά πυροτεχνημάτων, για τα παιδιά. Ό,τι αδυνατεί να κάνει ένας εξουσιαστής στους υπηκόους του χωρίς να τον εξαϋλώσουν οι μάζες που αναπαράγει για να υπάρχει ως τέτοιος, το κάνει ο "απέναντι" και απλά του ανταποδίδεται η χάρη. Σε τελική ανάλυση, όλη η ικανότητα για βία του homo sapiens, αυτή που έδωσε πλεονέκτημα κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του, τόσο απέναντι σε άλλα είδη, όσο και εντός των πληθυσμών του, και οι εκλεκτοί του συστήματος που σου προανέφερα, θα φάνε τα αφεντικά τους αν δεν ταϊστούν. Το ανάχωμα σήμερα, τόσο ειρωνικά, είναι τα μέσα της βίας και η επίγνωση ότι η υπόσταση του πολέμου είναι, πάντα, ολοκληρωτική. Προς το παρόν σιτίζονται με τρομοκρατία και αντι-τρομοκρατία, εδραιώνοντας καταστάσεις εξαίρεσης.

 Εν συνεχεία, αν υπάρχει ακόμα ζωή, ο καπιταλισμός, ένας και μόνος, αν έχει εξασφαλίσει τις απαραίτητες συνθήκες, δηλαδή συντριπτική μείωση του ανθρώπινου πληθυσμού και εκτεταμένη καταστροφή υποδομών και μέσων παραγωγής, θα μπορεί να ανθίσει, ως παγκοσμίο σύστημα, μία ακόμα φορά.

 Η ιστορία όντων που δεν έχουν τον έλεγχο της ιστορίας τους -της ζωής τους, των βιωμάτων τους και της ύπαρξής τους- είτε γιατί την έχουν αναθέσει, είτε γιατί τους έχει υφαρπαγεί, μπορεί να επαναλαμβάνεται και ως τρολλιά, λίγο με απασχολεί. Για όντα που σε αυτό το χωροχρονικό συνεχές τείνουν ταυτόχρονα τόσο προς την ελευθερία όσο και προς την ύπαρξη, υπερβαίνοντας τις φυσικές αντιφάσεις, για ελεύθερα εν ολίγοις όντα, η ιστορία όχι μόνο δεν σηκώνει νόμους και ιδεολογίες, αλλά θα γίνει όσο παράλογη, περίεργη και ιδιαίτερη χρειαστεί, όπως μπορούν και για όσο θέλουν - αν υπερισχύσουν, ή μάλλον, όταν. Υπάρχει, πιθανώς υπήρξε και πιθανότατα θα υπάρξει ζωή και πέρα τον homo sapiens, μιας και πιάσαμε τα αυτονόητα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License