QUEERING ANARCHISM – Εισήγηση και κείμενα Για την ανάγκη της εκδήλωσης (massqueerraid)

To βιβλίο Queering Anarchism : addressing and undressing power and desire εκδόθηκε το 2012 στις ΗΠΑ και στη Σκωτία. Αποτελείται από μία συλλογή κειμένων, τα οποία πραγματεύονται ζητήματα για το φύλο και τη σεξουαλικότητα μέσα από μια κουήρ σκοπιά και συνδέονται με τα ευρύτερα κοινωνικά κινήματα και συγκεκριμένα με τον αναρχισμό. Η Σαπφώ Παπαντωνοπούλου έχει γράψει ένα από αυτά τα κείμενα, το Straightness Must Be Destroyed και με αφορμή αυτό θα συζητήσουμε σήμερα.

Την τρέχουσα περίοδο οι αναζητήσεις μας ως ομάδα κινούνται συμπτωματικά σε παρόμοιες θεματικές με αυτές που πραγματεύεται το βιβλίο, γύρω από τα συστήματα καταπίεσης, τις ταυτότητες που αναγνωρίζουμε κοινωνικά και πολιτικά ή και που η κάθε μια μας φέρει, καθώς και τις πολιτικές ταυτοτήτων. Ποιες είμαστε, από ποια θέση μιλάμε, ποιες ταυτότητες φέρουμε ή θα θέλαμε να φέρουμε. . Και όλα αυτά εντός του πολιτικού χώρου και του πολιτικού πλαισίου στα οποία κινούμαστε, είτε συλλογικά είτε ατομικά η καθεμία, δηλαδή εντός του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος. Το πεδίο αυτό είναι δαιδαλώδες και δε θα κρύψουμε ότι σε πολλά σημεία δεν έχουμε καταλήξει. Θεωρήσαμε όμως ευτυχή την χρονική σύμπτωση της επίσκεψης της Σαπφούς, καθώς μας δινόταν η ευκαιρία αυτή η συζήτηση να γίνει δημόσια. Να μοιραστούμε τις σκέψεις και κυρίως τις απορίες που μας δημιουργούνται, να ζυμωθούμε και με άλλες με παρόμοιους προβληματισμούς και να καταλήξουμε ή και όχι σε κάποιες θέσεις.

Μας φαίνεται σημαντικό να αναφέρουμε, ότι στην προσπάθειά μας να μεταφράσουμε το κείμενο από τα αγγλικά στα ελληνικά, παρουσιάστηκε το δίλημμα της επιλογής γραμματικού γένους στην ελληνική γλώσσα. Στα ελληνικά μέσα από τη χρήση της καθημερινής προφορικής καθώς και από κανονιστικές γραμματικές, καθιερώθηκε και θεωρείται θέσφατο πλέον, η λεγόμενη γενικευτική χρήση του αρσενικού γένους. Το υποκείμενο των προτάσεων είναι πάντα έμφυλο και όταν μιλάμε γενικά, αρθρώνεται πάντα σε αρσενικό γένος. Το αρσενικό γραμματικό γένος, το οποίο συμβολίζει το αρσενικό φύλο, είναι το «καθολικό» υποκείμενο, ενώ τα άλλα φύλα είναι «ειδικές» κατηγορίες. Η γλώσσα με αυτόν τον τρόπο, αναπαράγει αλλά και παράγει έμφυλες ιεραρχίες. Οι σις γυναίκες, τα τρανς και ίντερσεξ άτομα, στριμώχνονται και εντέλει περιθωριοποιούνται μέσα σε μια αρσενική αφήγηση, τόσο αυταπόδεικτα που τελικά καταλήγουν αόρατα. Ανάμεσα στις διάφορες μεταφραστικές λύσεις που σκεφτήκαμε, αποφασίσαμε τελικά να εφαρμόσουμε την πρακτική που έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιούμε μεταξύ μας ως συλλογικότητα. Τη χρήση αποκλειστικά θηλυκού γένους (εκτός αν στο κείμενο το υποκείμενο της πρότασης ανήκει ρητά στο αρσενικό φύλο). Θεωρούμε ότι ακόμα και στο βαθμό που απλώς δημιουργεί αμηχανία ή ενδιαφέρον, αποκαλύπτει την φυσικοποίηση του γλωσσικού σεξισμού και των νοημάτων που παράγει κι έτσι μπορούμε να ψηλαφίσουμε δυνατότητες για άλλες έμφυλες νοηματοδοτήσεις.

Σκέψεις για το κείμενο

Στην απόδοση στα ελληνικά βασικών εννοιών που συναντάμε στο κείμενο και κυρίως στις έννοιες straightness και queerness συναντήσαμε κάποιες δυσκολίες. Κατά κάποιο τρόπο αυτή η διαδικασία μας έκανε να νιώσουμε ότι βαδίζουμε σε αχαρτογράφητο έδαφος. Εάν κάτι δεν υπάρχει σε μια γλώσσα, σημαίνει ότι δεν υπάρχει κοινωνική ανάγκη που να καλύπτεται από μια τέτοια λέξη; Καταλήξαμε ότι θα τα κρατήσουμε όπως στο πρωτότυπο, επειδή στα ελληνικά δεν υπάρχει απόλυτη αντιστοιχία και η δημιουργία νέων όρων ή η επανανοηματοδότηση παλιών, ξεπερνούσε τους στόχους μας για αυτήν τη συζήτηση.

Προτιμούμε να το κρατήσουμε ως straightness και queerness και τα υποκείμενα τα οποία φέρουν αυτές τις ιδιότητες, ως στρέιτ και κουήρ. Τι σημαίνουν όμως; Ποιά είναι η διαδικασία με την οποία αυτές οι ταυτότητες δημιουργούνται, συγκρούονται αλλά και κατά την άποψή μας αλληλοαποκλείονται;

Περνάει ένας γκέι το δρόμο κ μια ομάδα αντρών τον φωνάζει “πουστάρα”. Εκείνη τη στιγμή η διαδικασία είναι αμφίδρομη. Η ομαδα των στρέιτ δεν προσβάλουν απλώς, αλλά στιγματίζουν, ορίζουν το Άλλο, το διαφορετικό , άρα κατώτερο. Ταυτόχρονα, οι ίδιοι εδραιώνουν την ταυτότητά τους ως στρέιτ. Η διεργασία απαιτεί την παραδοχή μιας κυρίαρχης θέσης και συνιστά μια βίαιη κανονικοποίηση, στη συγκεκριμένη περίπτωση έμφυλη. Ο γκέι μπορεί να νιώσει περιθωριοποιημένος, συνειδητοποιεί τη διαφορετικότητά του, φοβάται ή και θυμώνει. Από αυτό προκύπτει η ταυτότητα, όχι από τις συνελεύσεις και τη θεωρία. Από φυσικοποιημένα συστήματα καταπίεσης κι από διαδικασίες κοινωνικές που εμπεριέχουν βιώματα καταπίεσης, αλλά και στιγμές συνειδητοποίησης και αγώνων. Εμείς μπορούμε να επανοικειοποιηθούμε την ταυτότητα “πουστάρα” και να τη χρησιμοποιήσουμε εργαλιακά στα πλαίσια αγώνων. Μπορούμε όμως και να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα και να αντιγυρίσουμε τη βρισιά «στρέιτ»!

Νοήματα και ταυτότητες παράγονται από όλα τα συστήματα καταπίεσης, όπως πχ το φύλο, η φυλή και η τάξη, τα οποία σχηματίζουν πλέγματα εξουσιών εντός των οποίων όλες κινούμαστε. Η παραγωγή μας ως υποκειμένων συμβαίνει εντός όλων αυτών των συστημάτων καταπίεσης, εντός των δικτύων πολλαπλών εξουσιών που αυτά παράγουν, αλλά μας εμβαπτίζει και με πολλαπλές εξουσίες εντός της καθεμιάς από εμάς. Τα προνόμια που η καθεμία μας φέρει, μας κάνουν να εξετάζουμε τη θέση από την οποία μιλάμε. Οι ταυτότητες προκύπτουν ίσως από συστήματα καταπίεσης, ως αρνητικές θέσεις, ως η διαφορά από μια κανονικότητα, από ένα δηλαδή ιεραρχικά ανώτερο κέντρο. Παρ’ όλα αυτά, έχουν χρησιμοποιηθεί διαχρονικά και στρατηγικά από κινήματα στα πλαίσια απελευθερωτικών αγώνων και τότε συνιστούν αναγκαστικές πολιτικές θέσεις. Ίσως θέσεις μάχης.

Ας επανέλθουμε στο παράδειγμα μας. Εμείς αναγνωρίζουμε μια αορατότητα που πρέπει να εντοπιστεί, να της δοθεί ένα όνομα, μια ταυτότητα, ένα πολιτικό περιεχόμενο και μια θέση σε σχέση με εμάς. Η ομάδα των αντρών που προσβάλουν τον γκέι στο δρόμο δεν είναι απλώς τυχαίοι κάγκουρες. Είναι τα κυρίαρχα υποκείμενα εντός του συστήματος καταπίεσης που είναι η ετεροκανονικότητα, είναι η συμπύκνωση μιας θέσης εξουσίας: είναι στρέιτ. Είναι αυτοί, δηλαδή, που διατείνονται για τους εαυτούς τους την ορθότητα και που εξοβελίζουν όλες τις υπόλοιπες σεξουαλικότητες και ταυτότητες φύλου στο περιθώριο ως μη κανονικές, ως ανώμαλες. Η κανονικοποίση και η περιθωριοποίηση μπορεί μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις να είναι και πολύ βίαιη λεκτικά ή σωματικά. Για εμάς συνεπώς, όπως και για τη Σαπφώ όπως φαίνεται από το κείμενο, το στρέιτ είναι μια πολιτική θέση και διαχωρίζεται από την έννοια του ετεροφυλόφιλου που αφορά στον σεξουαλικό προσανατολισμό σε άτομα του «αντίθετου» φύλου. Ταυτόχρονα όμως, η straightness εντός του συστήματος καταπίεσης που είναι η ετεροκανονικότητα, δεν είναι μια τυχαία ή φυσική επιλογή, αλλά μια καταναγκαστική επιλογή κι ένα κοινωνικό προνόμιο.

Το στρέιτ , δεν είναι μια φυσική κατάσταση, δεν είναι ένας σεξουαλικός προσανατολισμός, είναι πολιτική θέση και ταυτότητα. Όπως κάθε ταυτότητα, είναι μια κοινωνική κατασκευή που δημιουργείται κ καθορίζεται από τους άλλους και η σχέση μας με αυτήν την ταυτότητα είναι επιθετική κ εχθρική. Αυτός είναι και ο τίτλος του κειμένου που θα διαβαστεί Straightness Must Be Destroyed.

Παράλληλα και ο όρος queerness μας φέρνει αντιμέτωπες με κάποιες δυσκολίες. Το κουήρ ως έννοια αυτοπροσδιορισμού, άρχισε να χρησιμοποιείται με την επιρροή του τρίτου φεμινιστικού κύματος, και στα πλαίσια του lgbt κινήματος, όταν αυτό έτεινε να πάρει ξεκάθαρα ταυτοτικά χαρακτηριστικά και όταν οι επιδιώξεις του απέκτησαν αποκλειστικά θεσμικό χαρακτήρα. Ως κουήρ αυτοπροσδιορίστηκαν τόσο τα υποκείμενα που πετάχτηκαν έξω από την επίσημη lgbt ατζέντα, όπως οι trans, οι intersex, οι ασέξουαλ κτλ, όσο και αυτά που επέλεγαν μια πολιτική κατεύθυνση που δεν περιορίζεται σε ζητήματα ισότητας, αλλά σε μορφές ζωής και έκφρασης τόσο της σεξουαλικότητας όσο και ευρύτερα του πώς θέλουμε να ζούμε. Αργότερα γεννιέται η κουήρ θεωρία, με τις έννοιες της κοινωνικής κατασκευής, της επιτέλεσης και της αποδόμησης των κυρίαρχων ταυτοτήτων, εκκινώντας από το παράδειγμα των μη ταυτοποιήσιμων σεξουαλικών και έμφυλων επιτελέσεων και των ριζοσπαστικών οδών που ανοίγουν στο φεμινιστικό αλλά και το lgbt κίνημα. Η προταγματική ταυτότητα δεν έχει να κάνει με το σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά με τις έμφυλες επιτελέσεις και τις σεξουαλικές επιθυμίες και πρακτικές. Η κουήρ θεωρία δεν ασχολείται με το τι είμαστε αλλά με το πώς και το πού είμαστε.

Στην Ελλάδα ο όρος κουήρ εισάγεται αρχικά από κινηματικές ομάδες ως εργαλείο ανάλυσης και έχει συνεπώς μια θεωρητική χροιά θα λέγαμε. Ενώ στα αγγλικά, η λέξη κουήρ είναι μια επανοικειοποίηση κι επανανοηματοδότηση μιας βρισιάς, στα ελληνικά δεν κουβαλάει αυτό το αρνητικό βάρος. Μια αντιστοιχία θα μπορούσε ίσως να γίνει με τις λέξεις αδερφή, τζιβιτζιλού ή τραβέλι.

Οικειοποιηθήκαμε κι εμείς αυτό τον όρο, όχι γιατί αυτοαποκαλούμαστε κουήρ στην καθημερινότητά μας. Στην πραγματικότητα είμαστε λεσβίες, γκέι, μπαϊσέξουαλ και τρανς Το κουήρ, όμως, μας είναι χρήσιμο στην παρούσα φάση ως πολιτικό και θεωρητικό εργαλείο, ώστε να αποδομήσουμε τόσο τις εαυτές μας όσο και το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο στο οποίο δραστηριοποιούμαστε και ζούμε. Αυτή η ανάλυση, μας φέρνει αντιμέτωπες με τα στοιχεία τα οποία έχουν εγγραφεί μέσα μας ως τραύματα και ως καταπίεση. Αναγνωρίζουμε όμως παράλληλα και εκείνα τα κοινωνικά προνόμια που μπορεί η καθεμιά να φέρει. Έτσι, μας φαίνεται τουλάχιστον γελοίο, όταν στρέιτ άτομα χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο για να περιγράψουν ένα λαιφστάιλ και καλά ελευθεριακού ερωτισμού, όπου «δεν υπάρχουν φύλα», ξεχνώντας τα προνόμια που η καθεμία έχει. Για παράδειγμα, η αίσθηση ότι η συμμετοχή σε ένα γκέι ιβέντ χαρίζει μία πλασματική αποτίναξη των ευθυνών της καθεμίας στην πραγματική ζωή. Το κουήρ και η θεωρία κουήρ αναφέρονται σε βιώματα τα οποία εμπεριέχουν καταπίεση μερικών και προνόμια άλλων από εμάς και με αυτό το σκεπτικό μόνο μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για τις έμφυλες επιτελέσεις μας.

Queerness και αναρχικό κίνημα: υπάρχει ελπίδα?

Στο κείμενο διακρίναμε και ένα τρίτο υποκείμενο, εκτός από το στρέιτ και το κουήρ. Μια τρίτη πολιτική ταυτότητα, αυτήν του αναρχικού. Η ταυτότητα του αναρχικού ως πολιτικού υποκειμένου μπορεί και θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μας, να αναλυθεί όπως και οι άλλες δύο. Η απλοϊκή παραδοχή ότι ο αναρχικός, ακριβώς επειδή είναι αναρχικός, είναι αυτόματα αντισεξιστής και αντιομοφοβικός, αποκρύπτει επικίνδυνα τις εξουσίες και τα προνόμια που ο καθένας φέρει μέσα του καθώς και τις επιτελέσεις του. Η εξουσία δεν έχει μόνο κάθετη, αλλά και οριζόντια διάχυση. Δεν είναι μόνο έξω από εμάς, αλλά κομμάτια της φέρουμε εντός μας.

Ως ομάδα κινούμαστε εντός αυτού που θα λέγαμε, ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα, εντός ενός χώρου με αντιεξουσιαστικά προτάγματα. Στο χρονικό διάστημα που δρούμε όμως δεν ήταν λίγες οι φορές που νιώσαμε απομονωμένες, σαν τα πολιτικά περιεχόμενα που προσπαθούμε να θέσουμε να μην ανήκουν σε μια «σοβαρή» πολιτική ατζέντα.

Η Σαπφώ μέσα από το κείμενό της απευθύνει μια έκκληση στο στρέιτ αναρχικό χώρο των ΗΠΑ να πάψει να είναι τόσο στρέιτ! Αυτή η επιθυμία πηγάζει από μια ανάγκη που μοιραζόμαστε και εμείς μαζί της: αυτή του να νιώθουμε πως οι επιθυμίες μας και οι επιτελέσεις μας χωράνε ισότιμα μέσα σε ΕΝΑ κίνημα και περαιτέρω στους κοινωνικούς αγώνες στους οποίους συμμετέχουμε. Είναι μια σοβαρή ανάγκη. Ειδικά για όσες νιώθουμε πως η προοπτική μιας επαναστατικής διαδικασίας είναι κομμάτι των αγωνιών μας και των πολιτικών μας θέσεων.

Αλλά αυτή η διεκδίκηση, σύμφωνα με τη Σαπφώ, ξεκινάει μέσα από την παραδοχή ή έστω υπόθεση, πως ακόμα και οι ετεροφυλόφιλοι/ες σύντροφοι/ισες καταπιέζονται από την ετεροκανονικότητα ή ότι όλοι είναι εν δυνάμει κουήρ άτομα, αλλά η ετεροκανονικότητα επιβάλλει συγκεκριμένες νόρμες. Η straightness τελικά επιβάλλεται με πυγμή. Αυτή η σκέψη μας φαίνεται απλοποιητική και μας θυμίζει τη βασική αρχή του πρώιμου αναρχισμού: Αν οι άνθρωποι δεν μεσολαβούνταν από κρατικούς και καπιταλιστικούς θεσμούς, τότε μια κοινωνία ελευθερίας θα αναδύονταν γιατί το “ένστικτο” της ελευθερίας είναι μια «φυσική» παρόρμηση που φέρει μέσα της κάτι το “αγνό” και κάθε κακώς κείμενο της κοινωνίας, θα λύνονταν με ένα μαγικό τρόπο.

Άλλος ένας προβληματισμός μας που προκύπτει από την ίδια υπόθεση, είναι η δικαιολόγηση που παράγει για όσους είναι σε θέση εξουσίας. Σύμφωνα με το συλλογισμό, η straightness είναι που καθορίζει επιτελέσεις και ακόμα και οι θύτες βίαιων έμφυλων επιθέσεων «ξεπλένονται» από την υπόθεση ότι είναι κι αυτοί θύματά της. Στο παράδειγμα για την επίθεση στην τρανς γυναίκα, εξετάζονται τα βαθύτερα ψυχολογικά κίνητρα του θύτη, με αποτέλεσμα να μπαίνουμε στη θέση αυτού παρά στου θύματος. Η ψυχολογικοποίηση του θύτη για εμάς δεν αίρει την ευθύνη που έχει για τη στάση του. Ο καταπιεστής βρίσκεται σε θέση εξουσίας και απολαμβάνει κάποια κοινωνικά προνόμια και η υπεράσπιση της θέσης αυτής είναι μια συνειδητή επιλογή και μια πολιτική στάση εχθρική για εμάς.

Όσον αφορά στο δικό μας βασικό ερώτημα που προκύπτει, είναι όχι το τι θέλουμε εμείς από το κίνημα, αλλά αν θέλει το ίδιο το “στρέιτ” κίνημα να πάψει να είναι στρέιτ. Δηλαδή, να πάψει να φέρει στο σύνολό του σχεδόν και να αναπαράγει όλες τις έμφυλες κοινωνικά θεσμισμένες επιτελέσεις . Που το ξαναλέμε, δεν αφορούν αποκλειστικά τον σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά τις καθημερινές έμφυλες πρακτικές που πραγματοποιούνται χωρίς “δεύτερη σκέψη”.

Όσα και να πέτυχε το φεμινιστικό ρεύμα σε σχέση με το γυναικείο ρόλο και λόγο, το αναρχικό κίνημα δεν παύει τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου να είναι αντρικό κι αν μη τι άλλο λευκό και στρέιτ. Εμάς λόγω των δικών μας βιωμάτων, μας αφορά ιδιαίτερα η έμφυλη κανονικοποίηση διαμέσου της πατριαρχίας και της ετεροκανονικότητας. Από τη στιγμή που η αναρχία αναφέρεται στην ολική απελευθέρωση από οποιαδήποτε μορφή εξουσίας και καταπίεσης θα έπρεπε να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το queer. Η εστίαση στο βίωμα και στην ειδική συνθήκη που διαφοροποιείται για κάθε υποκείμενο, είναι επίσης κομμάτι της ευρύτερης προβληματικής που αφορά την “αναγνώριση” των εξουσιών και της ιεράρχησής τους. Ποιός καθορίζει τελικά ποιο είναι το σημαντικότερο ζήτημα; Έχουν επεξεργαστεί ποτέ οι ελληνικές αναρχικές συλλογικότητες από ποια θέση μιλάνε σε σχέση με άλλα υποκείμενα που δεν μιλάνε ή δεν “χρειάζεται” να ακούγονται, σε μια πολιτική ατζέντα καθορισμένη στο χώρο και το χρόνο από συγκεκριμένα υποκείμενα;

Συμπληρωματικά με την παραπάνω ερώτηση, θα ρωτούσαμε τελικά και τις εαυτές μας. Εμείς τελικά τι πραγματικά θέλουμε; Θα περιμένουμε το πότε η αναρχία θα πάψει να είναι στρέιτ για να πάψει να δημιουργεί αποκλεισμούς; Πότε θα μας επιτραπεί να συμμετέχουμε με όλες μας τις ταυτότητες, έμφυλες, σεξουαλικότητας, πολιτικές, και όλες μας τις επιτελέσεις; Κάποια στιγμή το γυναικείο κίνημα έφτασε σε ένα όριο με προβληματισμούς όπως το: “έχουμε άραγε ανάγκη την πολιτική ατζέντα και τις πρακτικές των αντρών ή μπορούμε και μόνες μας;”. Δηλαδή τι θα σήμαινε για παράδειγμα ένας κουήρ αναρχικός χώρος μόνο από κουήρ υποκείμενα; Ένα πολιτικό και κοινωνικό κίνημα, που στο εσωτερικό του έχουν γκρεμιστεί οι δομημένες ταυτότητες, έχουν αποδομηθεί οι κυρίαρχες επιτελέσεις. Που θα μπορούσε ακόμα και να έχει αποτινάξει από πάνω του την εθνικότητά του ή έστω να μη μιλάει χωρίς να αναγνωρίζει τι προνόμια φέρει και σε ποιους και ποιες απευθύνεται. Και τελικά πόσες διαφορετικές φωνές, σκέψεις, εμπειρίες και πληγές είναι δυνατό να κινητοποιεί και να εμπνέει . Ουτοπία; Ίσως, αλλά πάνω σε αυτή την ερώτηση θα άξιζε τον κόπο να υπάρξουν έστω και διερευνητικά κάποιες τοποθετήσεις.

Η straightness πρέπει να καταστραφεί (Saffo Papantonopoulou) Ένα σώμα!

Ένα μωρό γεννιέται. Ο γιατρός επιβάλλει ένα φύλο στο σώμα – “είναι αγόρι!” ή “είναι κορίτσι!”. Για αυτές που τα σώματά τους δε μοιάζει να ταιριάζουν εύκολα στις κατηγορίες ”αρσενικό” ή “θηλυκό”, ο γιατρός (σχεδόν αδιακρίτως) θα το αντιμετωπίσει ως επείγον ιατρικό περιστατικό. Θα εκφοβίσει τους γονείς να επιβάλουν επεμβατικό χειρουργείο: θα ακρωτηριάσουν τα γεννητικά όργανα του μωρού, έτσι ώστε να ταιριάζουν στις κατηγορίες αυτές. Όλα τα σώματα ανεξαιρέτως, πρέπει να κατηγοριοποιηθούν σύμφωνα με το δίπολο “αγόρι” ή “κορίτσι. Από τη στιγμή της γέννησης τα σώματά μας προσαρμόζονται σε ένα κοινωνικό σύστημα, στο οποίο υπάρχουν δύο κοινωνικά φύλα χτισμένα στο μύθο ότι τα δύο βιολογικά φύλα είναι “φυσικά”. Η ετεροκανονική κοινωνία μας, θεωρεί απαραίτητο πως σε όλες πρέπει να μπει η ταμπέλα “αγόρι” ή “κορίτσι”, σε σημείο που δε θα διστάσει να προσφύγει στη βία ενάντια σε intersex σώματα, με σκοπό να εφαρμόσει τις ταμπέλες αυτές.

Για κάποιο λόγο, η συντριπτική πλειοψηφία ταυτίζεται με την ταμπέλα του φύλου που της έχει αποδοθεί στη γέννα χωρίς τη συναίνεσή της. (Αυτή η πλειοψηφία λέγεται “cisgender”. Οι υπόλοιπες είμαστε transgender, genderqueer, gender non conforming κλπ.). Αλλά πάλι, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων φαίνεται ικανοποιημένη να συμμορφώνεται με τα περισσότερα πράγματα… Ύστερα μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε ρόλους όλων των ειδών που προκύπτουν από την ταμπέλα “αγόρι” ή “κορίτσι”. Η ταμπέλα αυτή καθορίζει τα πάντα, από το με τι παιχνίδια πρέπει να παίζουμε, στο σε τι είδους προσδοκίες πρέπει να ανταποκριθούμε στις διάφορες κοινωνικές καταστάσεις, μέχρι το τι σεξουαλικές επιθυμίες πρέπει να έχουμε. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τη θεώρηση αυτή, είναι παντού. Η προσπάθεια παραβίασης των κανόνων αυτών μπορεί να οδηγήσει σε βίαιη τιμωρία. Οι νόρμες αυτές, καθώς και οι απειλές που τις επιβεβαιώνουν, είναι όλα μέρος της straightness.

Η straightness δεν είναι προσανατολισμός ή ακόμα και ταυτότητα, αλλά ένα σύστημα κοινωνικών σχέσεων. Από αυτήν την άποψη, η straightness μοιάζει πολύ με τον καπιταλισμό. Είναι ένα πολύπλευρο σετ κοινωνικών κανόνων που αστυνομεύουν τα σώματα, τα μυαλά, τις επιθυμίες μας και τους τρόπους που επικοινωνούμε με τις άλλες. Η straightness μας υποδεικνύει ότι οι «άνδρες» και οι «γυναίκες» πρέπει να έχουν σώματα με συγκεκριμένα βιολογικά χαρακτηριστικά. Μας λέει πως οι άνδρες πρέπει να συμπεριφέρονται με συγκεκριμένους τρόπους και οι γυναίκες με διαφορετικούς από αυτούς. Μας λέει ότι πρέπει να έχουμε συγκεκριμένες επιθυμίες και όχι άλλες από αυτές. Μας λέει ότι πρέπει να γαμιόμαστε με συγκεκριμένους ανθρώπους, σε συγκεκριμένες στάσεις, για συγκεκριμένους λόγους. Μπορούμε να αλλάξουμε ορισμένες πλευρές της straightness (για παράδειγμα ο αγώνας για τον gay γάμο, ο οποίος ψάχνει να δώσει προνόμια σε συγκεκριμένα μονογαμικά, κανονιστικά gay ζευγάρια, χωρίς να αποτελεί πρόκληση για τον κρατικό θεσμό του γάμου ολοκληρωτικά), αλλά τελικά χρειάζεται να καταστρέψουμε αυτό το σύστημα που αστυνομεύει κάθε πλευρά της ύπαρξής μας, από τη βαθιά προσωπική στην απολύτως δημόσια.

Όπως κάθε σύστημα κοινωνικών σχέσεων, η straightness είναι κάτι που είναι “εκεί έξω” στον έξω κόσμο που ονομάζουμε “κοινωνία”, ή “το σύστημα”, αλλά και κάτι που είναι “μέσα”, στα κεφάλια μας, τις καρδιές μας, τα μυαλά μας. Είναι κάτι που κάνουμε στους άλλους ανθρώπους, όπως έχουμε κάνει και στις εαυτές μας. Για τους ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως straight, αυτό είναι κάτι που κάποια συνεχώς αποδεικνύει και του δίνει σάρκα και οστά. Αυτό μερικώς συμβαίνει επειδή η straightness είναι κάτι το ακατόρθωτο. Ο ιδανικός άνδρας και η ιδανική γυναίκα είναι πρότυπα μη εφικτά. Καμία δεν ταιριάζει ακριβώς σε αυτά. Μέρος της straightness ως κοινωνικό σύστημα είναι η συλλογική προσπάθεια αυτών που τάσσονται υπέρ της, να εξαναγκάσουν τις εαυτές τους και άλλες γύρω τους να ταιριάξουν με τον ορισμό – να σκοτώσουν την εσωτερική queer εαυτή τους με σκοπό να χωρέσουν στo straight καλούπι. Αυτές είναι οι εσωτερικές αντιφάσεις της straightness.

Η καταστροφή της straightness δε θα σήμαινε την καταστροφή της ετεροσεξουαλικότητας. Οι “γυναίκες” και οι “άνδρες” θα συνέχιζαν να υπάρχουν. Οι “γυναίκες” και οι “άνδρες” ακόμη θα γαμιόντουσαν μεταξύ τους. Η καταστροφή της straightness όμως, θα σήμαινε την καταστροφή των κανόνων, των στερεοτυπικών θεωρήσεων, των ιεραρχικών κοινωνικών σχέσεων που επιβάλλονται βίαια πάνω σε όλες μας. Η καταστροφή της straightness θα σήμαινε πως δε θεωρούμε πια αυτονόητο πως το να γεννιέται κάποια με ένα συγκεκριμένο σώμα την κάνει “άνδρα” ή “γυναίκα”. Η καταστροφή της straightness θα σήμαινε την καταστροφή της “ιδανικής” γυναίκας και του “ιδανικού” άνδρα. Η καταστροφή της straightness θα σήμαινε έναν κόσμο μέσα στον οποίο όλα τα σώματά μας, όλα τα φύλα, όλες οι συναινετικές σεξουαλικότητες θα ήταν αξιέπαινες και βιώσιμες.

Queering shit up ή Κάνοντας τη φάση ανώμαλη

Η queerness είναι, εξ ορισμού, το αντίθετο της straightness. Η queerness είναι η ολοκλήρωση κάθε σώματος, κάθε τρόπου σύνδεσης, κάθε επιθυμίας που είναι απαγορευμένη από τη straightness. Η queerness περιλαμβάνει τη μη συμμόρφωση στο κοινωνικό φύλο, το να είσαι trans, τον ομοερωτισμό, το BDSM ακόμα και τη ριζοσπαστική αντίληψη ότι δύο ετεροφυλόφιλοι άνδρες που είναι φίλοι μπορούν να κρατιούνται από το χέρι δημόσια. Η queerness είναι όλα αυτά που δεν είναι η straightness. Η queerness είναι κάθε επιθυμία, κάθε τρόπος να υπάρχεις που είναι απαγορευμένος κάτω από αυτό το καθεστώς. Η queer απελευθέρωση προσπαθεί να αποδεσμεύσει όλους αυτούς τους τύπους έκφρασης, εφόσον είναι συναινετικοί. Η queer απελευθέρωση είναι η καταστροφή της straightness. Η queer απελευθέρωση είναι η κατάργηση των έμφυλων ιεραρχιών, όπως επίσης και των ιεραρχιών που βασίζονται στη σεξουαλική επιθυμία. Η straightness αντιθέτως είναι ιεραρχία. Μέρος του αναρχικού αγώνα είναι να δημιουργήσει χώρους έξω από αυτές τις ιεραρχίες ανάμεσα στις σκιές αυτού του κόσμου. Επομένως, η καταστροφή της straightness (και το χτίσιμο εναλλακτικών ανάμεσα στις σκιές της) είναι αδιαχώριστη από την αναρχική επανάσταση.

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μου που είναι κατά κύριο λόγο ετεροφυλόφιλες, ταυτίζονται με το φύλο που τους αποδόθηκε στη γέννησή τους και ζουν σε μονογαμικές σχέσεις, τις οποίες όμως, θα χαρακτήριζα queer. Τι εννοώ με αυτό; Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτές που έχουν αποδεχθεί την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων επειδή αυτό τους είπαν και δεν το έχουν αμφισβητήσει ποτέ, και σε αυτές που έχουν θέσει τις εαυτές τους σε δοκιμασία. Αν έχεις ψάξει στην ψυχή σου και έχεις αμφισβητήσει την εαυτή σου και κατέληξες στο συμπέρασμα ότι ταυτίζεσαι με το φύλο που σου αποδόθηκε στη γέννηση και ότι σε ελκύουν σεξουαλικά άνθρωποι του «αντίθετου» φύλου κτλ., τότε αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από κάποια που αυτοαποκαλείται “straight” επειδή δεν έχει αμφισβητήσει ποτέ τα κοινωνικά πρότυπα της straightness. Μη αμφισβητώντας αυτά τα πρότυπα (μέσα σου και μέσα στις σχέσεις με τις άλλες γύρω σου), δρας μέσα στην κυρίαρχη τάξη της straightness. Η αμφισβήτησή τους (ανεξάρτητα από τα συμπεράσματα στα οποία μπορεί να καταλήξεις) είναι μια επαναστατική πράξη.

Η straightness δεν έχει καμιά λογική: οι εσωτερικές αντιφάσεις

Θέλω να εξετάσω κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα του πώς η straightness λειτουργεί στην κοινωνία μας. Πριν απ’ αυτό, θέλω να επισημάνω ότι υπάρχει μια μεγάλη ποικιλομορφία ανάμεσα στις κουλτούρες, όσον αφορά το φύλο και τις νόρμες της σεξουαλικότητας. Σε περίπτωση που αναρωτιόσασταν σχετικά με το δικό μου background, είμαι queer, trans, thirdgender αναρχική. Η οικογένειά μου είναι ελληνοαιγυπτιακή και η μητέρα μου ήταν πρόσφυγας πολέμου. Εγώ γεννήθηκα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ό,τι γράφω είναι βασισμένο στη δικιά μου εμπειρία του να είσαι queer στις ΗΠΑ και δεν έχω την πρόθεση να το γενικεύσω για όλες τις κουλτούρες. Ωστόσο, ελπίζω και πιστεύω ότι αυτές οι ιδέες θα αποδειχθούν σχετικές σε μια ποικιλία συμφραζομένων. Όλα αυτά τα παραδείγματα είναι κατασκευασμένα σαν να συμβαίνουν στις ΗΠΑ, αλλά θα μπορούσαν ίσως να μεταφραστούν και να μεταστραφούν για να παρουσιάσουν καθεστώτα σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα σε άλλες κουλτούρες και συμφραζόμενα.

Ένας cis-άντρας, εργατικής τάξης, ετεροφυλόφιλος θέλει να παντρευτεί την κοπέλα του. Η κοπέλα του είναι ετεροφυλόφιλη, cis-γυναίκα που προέρχεται από μεσοαστικό περιβάλλον, αλλά πλέον είναι άφραγκη. Νιώθει ότι δικαιούται ένα πολύ ακριβό, διαμαντένιο δαχτυλίδι αρραβώνων. Αυτός νιώθει μια μικρή απόρριψη από αυτό το γεγονός, “γιατί να είμαι υποχρεωμένος να πληρώσω κάτι τόσο ακριβό για αυτήν”, σκέφτεται. Αυτή νιώθει πληγωμένη από αυτό και ότι δεν την αγαπά αρκετά. Μαλώνουν για το λόγο αυτό. Τελικά, αυτός παίρνει δάνειο και τερματίζει τις πιστωτικές του κάρτες για να της αγοράσει το δαχτυλίδι. Τα λεφτά που δανείζεται από τη βιομηχανία πιστωτικών καρτών και τα οποία τον υποδουλώνουν σε ένα χρέος για τα επόμενα χρόνια μέχρι να ξεχρεώσει, πάνε στο εμπόριο “ματωμένων διαμαντιών” στη Νότια, Κεντρική και Δυτική Αφρική. Εκεί όπου άνθρωποι έχουν σφαγιαστεί και κοινωνίες διαλυθεί για να ταΐσουν τη πείνα της Δύσης για γυαλιστερά πράγματα.

Αυτός είναι ένας τρόπος με τον οποίο η straightness ως σύστημα κοινωνικών σχέσεων ταΐζει και ταΐζεται από τον καπιταλισμό, συγκεκριμένα από τον καπιταλιστικό οικονομικό νεοαποικισμό και την προσπάθειά του να ρημάξει τους ανθρώπους και τη γη του παγκόσμιου νότου. Και τα δυο μέλη του ζευγαριού καταπιέζονται και πληγώνονται από ένα σετ κοινωνικών νορμών, που βρίσκονται έξω από αυτές, και που τους υπαγορεύουν τους σωστούς και τους λάθος τρόπους για να εκφράσουν τα συναισθήματα τους ενός για την άλλη. Αυτή νιώθει ότι δικαιούται το διαμαντένιο δαχτυλίδι και πληγώνεται όταν αυτός δεν της το παρέχει. Όλες περιμένουν από αυτόν να το παρέχει και αυτός νιώθει τον ανδρισμό του να αμφισβητείται αν δεν το κάνει. Τελικά, καταλήγει πνιγμένος από το χρέος στις τράπεζες και τις εταιρίες πιστωτικών καρτών που βγάζουν τεράστιο κέρδος από τους δυο τους. Η straightness τους είναι καίρια σε ένα καπιταλιστικό σύστημα κοινωνικών σχέσεων που είναι χτισμένο πάνω στην περιβαλλοντική καταστροφή και τη γενοκτονία των ανθρώπων του παγκόσμιου νότου, ενώ παράλληλα τους κάνει τροφή για ένα θεσμό σκλαβιάς που βασίζεται στο χρέος.

Δύο straight cis άντρες είναι κολλητοί και νιώθουν βαθιά αγάπη ο ένας για τον άλλο. Κάνουν ό,τι μπορούν για να εκφράσουν αυτήν την τρυφερότητα ο ένας για τον άλλον χωρίς να διακινδυνεύσουν το προνόμιό τους ως straight άντρες και υποσυνείδητα βρίσκουν δικαιολογίες για να αγγιχτούν μεταξύ τους. Ευτυχώς γι’ αυτούς, υπάρχει μια πληθώρα τέτοιων τρόπων έκφρασης διαθέσιμων στη straight κοινωνία, παλεύοντας για παράδειγμα. Η straight κοινωνία είναι γεμάτη από υποτιθέμενες δικαιολογίες απο-σεξουαλικοποίησης για δύο ανδρικά σώματα που έρχονται σε επαφή. Αλλά αυτά τα δύο δεν θα κρατηθούν ποτέ απλά μεταξύ τους. Μπορούμε να δούμε, ότι δεν είναι απλά δικό τους θέμα το να είναι straight άτομα (βλέποντας τη straightness πέρα από τα πλαίσια της ταυτότητας) αλλά ότι η straightness είναι ένα εσωτερικευμένο σύνολο κοινωνικών σχέσεων που επιβάλλει τους αποδεκτούς και μη αποδεκτούς τρόπους με τους οποίους οι δύο παραπάνω μπορούν να αλληλεπιδράσουν σωματικά. Παλεύοντας, χορεύοντας επιθετικά pogo, κάνοντας σεξουαλικά καψόνια και ασκώντας αληθινή σωματική βία… όλα αυτά είναι τα ευρύτερα πλαίσια μέσα στα οποία μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τις εσωτερικές αντιφάσεις της straightness.

Ένας cis-άντρας αυτόπροσδιορίζεται ως straight και είναι πολύ ομοφοβικός. Συναντάει μία γυναίκα που τον ελκύει και πηγαίνουν κάπου να κάνουν σεξ. Κατά τη διάρκεια συνειδητοποιεί ότι έχει αντρικά γεννητικά όργανα. Φρικάρει και αντιδρά βίαια εναντίον της. Αυτός είναι ένας φόβος με τον οποίο πολλές trans γυναίκες, όπως αυτή, πρέπει διαρκώς να έρχονται αντιμέτωπες. Την χτυπά και την αποκαλεί «αυτό» και «πουστάρα» και άλλα που της αφαιρούν την ανθρώπινη ιδιότητα. Εν τω μεταξύ, καθόλη τη διάρκεια στο πίσω μέρος του μυαλού του, προσπαθεί πραγματικά να καταπιέσει ένα κομμάτι του εαυτού του. Ένα μέρος του εαυτού του που μάλλον γνώριζε ότι ήταν trans και την αναζητούσε, ένα μέρους του εαυτού του με το οποίο δεν νιώθει καθόλου άνετα. Έγινε ένας στόχος από την αρχή, πρώτον για τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες του, δεύτερον για τους φόβους του εαυτού του ως αποτέλεσμα αυτών των επιθυμιών. Το περιθωριοποιημένο status της (ως γυναίκα γενικά και ως trans γυναίκα συγκεκριμένα) του επιτρέπει να της αφαιρεί την ανθρώπινη ιδιότητα και να τη χρησιμοποιεί ως ένα σκεύος για να προβάλλει όλα αυτά που απεχθάνεται στον εαυτό του (όλα τα χαρακτηριστικά που δεν ταιριάζουν με την δικιά του εσωτερικευμένη straightness) πάνω της. Είναι μία καταπακτή διαφυγής για τις εσωτερικές αντιφάσεις της straightness, και μπορεί να σκοτωθεί για αυτό.

Ένα νέο cis αγόρι, μαθαίνει πρώτα για τον αναρχισμό πηγαίνοντας σε πάνκ συναυλίες. Αισθάνεται αφελής αλλά δεν θέλει να το δείξει. Ακούει από τους φίλους του για το τι κάνουν οι «αληθινοί» πάνκς και οι «αληθινοί» αναρχικοί. Είναι όλοι τρομερά μάτσο.
Νιώθει πιεσμένος στο να επιτέλεσει μία ορισμένη μορφή αναρχισμού, γιατί αν δεν το κάνει νιώθει την αρρενωπότητά του να απειλείται. Μερικοί παλιότεροι (straight cis άντρες) αναρχικοί τον πιέζουν να πάρει μέρος σε μία ενέργεια που περιλαμβάνει καταστροφή ιδιοκτησίας. Ο ίδιος δεν αισθάνεται εντελώς άνετα να το κάνει αυτό, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να επιβεβαιώσει τον εαυτό του και να αποδείξει την straight αρρενωπότητά του. Συλλαμβάνεται και αποδεικνύεται ότι οι αναρχικοί οι οποίοι τον πίεσαν ήταν κυβερνητικοί πράκτορες που τον είχαν παγιδεύσει. Εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία του (ιδιαίτερα την ανάγκη του για επιτέλεση ενός συγκεκριμένου τύπου αναρχικής straight αρρενωπότητας) προκειμένου να τον παγιδεύσουν. Καταλήγει τελικά να περνάει πολύ χρόνο στην φυλακή. Ανεξάρτητα από τις μορφές επιθυμίας αυτό το νεαρό άτομο μπορεί να αισθάνεται ότι η queer απελευθέρωση για αυτόν θα σήμαινε να έχει τη δύναμη να είναι ευάλωτος, τη δύναμη να λέει όχι και να μην είναι η αρρενωπότητά του δόλωμα για τους μπάτσους. Η ειρωνεία είναι ότι αυτή η μορφή της straight αρρενωπότητας είναι ένα τεράστιο θέμα αδυναμίας για τους straight άνδρες και όσους συνδέονται με αυτούς. Με άλλα λόγια, η straightness είναι μία απειλή στην κουλτούρα αυτοπροστασίας και συνομωτικότητας (1).

Διάφορες μορφές queerness υπάρχουν μέσα σε όλες. Όσες αυτοπροσδιορίζονται ως straight είναι άτομα που έχουν, σε διαφορετικούς βαθμούς, καταπιέσει αυτήν την queerness. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιες φορές αυτή δεν ξεπροβάλλει. Αυτές είναι οι αντιφάσεις της straightness. Οι τρόποι με τους οποίους τα straight αυτοπροσδιοριζόμενα άτομα αστυνομεύουν την ίδια τους την straightness και μετά (μερικές φορές βίαια) προβάλλουν αυτά τα τραύματα σε άλλους (κυρίως trans και queer άτομα), είναι όλα μορφές βίας (τόσο ψυχολογικής όσο και σωματικής), εγγενείς με τον κοινωνικό θεσμό που είναι η straightness. Αυτή η straightness καταπιέζει κυρίως και πρωταρχικά τα queer άτομα, για παράδειγμα τη γυναίκα που είχε υποβληθεί σε τρανσφοβική βία. Αλλά βάζει όρια και σε straight άτομα. Αναγκάζει straight άτομα να αφομοιωθούν σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο και να δείξουν την τρυφερότητά τους παίρνοντας δάνεια. Αναγκάζει straight άτομα να σκοτώσουν ένα μικρό μέρος τους, μερικές φορές θέτοντας σε κίνδυνο τις εαυτές τους και εκείνες γύρω τους. Ο αγώνας για την κατάργηση της straightness είναι αγώνας που γίνεται σε αναρχικές και αντικαπιταλιστικές κοινότητες καθώς και στην καπιταλιστική κοινωνία στο σύνολό της.

Η Queer απελευθέρωση είναι για όλες: Κάνοντας queer τον αναρχισμό

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πρώτα απ’ όλα, αν αναρωτιέσαι τώρα αν υπάρχει ακόμα αυτό που λέμε straight άτομο – τότε καλά. Αν η αντίληψή σου για το κανονικό είναι τώρα λιγότερο σταθερή – τότε καλά. Όλες μας είμαστε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αποξενωμένες, περιορισμένες ή καταπιεσμένες από αυστηρούς έμφυλους ρόλους και τη σεξουαλική ηθική. Με άλλα λόγια, το ηθικό δίδαγμα αυτού του κειμένου δεν είναι μόνο ότι πρέπει να καταστραφεί η straightness, αλλά και ότι η queer απελευθέρωση είναι για όλες. Υπάρχουν βέβαια άτομα με πληθώρα straight προνομίων, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Αλλά πιο πολύ σημασία έχει αν συμπεριφέρεσαι με τέτοιον τρόπο που να ενισχύεις τη straightness ως έναν κοινωνικό θεσμό καταπίεσης (π.χ. κάνεις υποθέσεις για το φύλο ενός ατόμου; υποθέτεις ότι κάποια είναι ετεροφυλόφιλη; κάνεις απερίσκεπτες υποθέσεις για το άρθρο που προτιμά ένα άτομο; καταδικάζεις άτομα που θεωρείς ότι δεν ταυτίζονται με το φύλο τους; κ.ο.κ.). Αν βάλεις την εαυτή σου στη διαδικασία να διαψεύσει τις straight μορφές κοινωνικών σχέσεων που έχει εσωτερικεύσει, και ακούσεις άτομα με λιγότερα straight προνόμια από σένα, τότε κατά κάποιο τρόπο γίνεσαι λιγότερο straight. Θα γίνεις μέρος της λύσης – δημιουργώντας έναν καλύτερο κόσμο για τα queer και trans άτομα και για queer βιώματα του κοινωνικού φύλου και της σεξουαλικότητας μέσα στις σκιές αυτού του κόσμου.

Όταν μιλάμε για την queerness ως κάτι ξέχωρο από μια ταυτότητα, κάτι πέρα από απλά queer άτομα, την βλέπουμε σαν μια σειρά από επιθυμίες, σχέσεις, τρόπους να υπάρχεις, τρόπους να συμπεριφέρεσαι, και μορφές φύλου και σεξουαλικότητας που βίαια καταπιέζονται με διάφορους τρόπους από τη straightness. Με άλλα λόγια, η straightness είναι που επιμένει ότι όλα τα σώματα πρέπει να είναι είτε αρσενικά είτε θηλυκά. Η straightness είναι που επιβάλλει τον ακρωτηριασμό στη γέννα αυτών των οποίων τα σώματα δεν χωρούν στο δυαδικό μοντέλο του βιολογικού και κοινωνικού φύλου. Η straightness είναι που λέει ότι τα άτομα με αρσενικό σώμα πρέπει να ταυτίζονται και να συμπεριφέρονται σαν άντρες. Η straightness είναι που λέει ότι τα άτομα με θηλυκό σώμα πρέπει να ταυτίζονται και να συμπεριφέρονται σαν γυναίκες. Η straightness είναι που μας περιορίζει σε συγκεκριμένους, αποδεκτούς τρόπους έκφρασης των επιθυμιών μας. Όποια τολμά να αψηφήσει αυτές τις προδιαγραφές και να αγκαλιάσει όλες τις επιθυμίες που νιώθουμε ότι δεν χωρούν σε αυτές – αυτό είναι queerness.

Όσες από εμάς υπάρχουν ορατά έξω από αυτές τις straight νόρμες, υπόκεινται συχνά σε βία. Trans γυναίκες, drag queens και θηλυπρεπείς gay άντρες, όπως και αρρενωπές λεσβίες και trans άντρες, είναι ο πιο συνηθισμένος στόχος straight αντρών που προβάλλουν τα δικά τους τραύματα σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Straight άτομα, και κυρίως οι straight άντρες ως οι πιο προνομιούχοι στην κοινωνία μας όσον αφορά τουλάχιστον το φύλο και τη σεξουαλικότητα, έχουν την υποχρέωση, ως μέρος του αναρχικού κινήματος, να ξεμάθουν τις αντιλήψεις τους για το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Όλες μας έχουμε την υποχρέωση να ξεμάθουμε τη straightness – να ξεμάθουμε τους τρόπους με τους οποίους κοινωνικοποιηθήκαμε μέσα στη straightness, όπως κοινωνικοποιηθήκαμε και μέσα στον καπιταλισμό.

Υπάρχει ένα παλιό Καταστασιακό σύνθημα που λέει ‘‘σκότωσε τον μπάτσο μέσα σου’’. Το να σκοτώσεις τον μπάτσο μέσα σου σημαίνει να καταργήσεις τον καπιταλιστικό τρόπο σκέψης, να καταρρίψεις τα μηνύματα που μας έχει περάσει το κράτος και τα οποία έχουμε ενσωματώσει. Αυτή είναι μια δύσκολη και επώδυνη διαδικασία που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Κομμάτι του να σκοτώσεις τον μπάτσο μέσα σου και να εξαλείψεις εσωτερικευμένες ιεραρχίες είναι να αποδομήσεις μορφές καταπίεσης που έχεις εσωτερικεύσει: ταξική κοινωνία, ρατσισμός/υπεροχή των λευκών, πατριαρχία, ableism, ageism. Όλες αυτές οι μορφές καταπίεσης είναι μέρος συστημικών ιεραρχιών που έχουμε αφομοιώσει. Όποια είναι αναρχική και θέλει να παλέψει για έναν καλύτερο κόσμο, πρέπει να βάλει την εαυτή της σε μια εσωτερική διεργασία σχετικά με όλους αυτούς τους αγώνες, ως μέρος ενός μεγαλύτερου αντικαπιταλιστικού, αντικρατικού αγώνα. Κομμάτι του να σκοτώσεις τον μπάτσο μέσα σου είναι να καταπολεμήσεις την εσωτερικευμένη straightness.

Ο αγώνας για απελευθέρωση εκτείνεται από μια μικρή κλίμακα σε μια μεγάλη και πάλι πίσω. Από τη μικρή κλίμακα του στενού κόσμου των προσωπικών μας σχέσεων, βαθιά στο μυαλό μας, το σώμα μας και τις ψυχές μας, ως τη μεγάλη κλίμακα του παγκόσμιου καπιταλισμού, της queer απελευθέρωσης και του αγώνα για την εξάλειψη της straightness. Αυτά είναι αδιαχώριστα από τον αντικαπιταλιστικό και τον αντικρατικό αγώνα. Η συλλογική προσπάθεια εξάλειψης της straightness είναι κάτι που θα ωφελήσει όλες μακροπρόθεσμα. Η συλλογική προσπάθεια εξάλειψης της straightness, το να επιτρέψουμε την ύπαρξη queer μορφών φύλου, σεξουαλικοτήτων, ταυτοτήτων και συμπεριφορών και μέσα στον αντικαπιταλιστικό μας αγώνα – αυτό είναι ένα είδος απελευθέρωσης για όλες. Το να αφιερώσουμε χρόνο στον επαναπροσδιορισμό της γλώσσας που χρησιμοποιούμε για το φύλο και τη σεξουαλικότητα, και των υποθέσεων που κάνουμε για τα σώματα και τις επιθυμίες (συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας), δεν είναι απόλυτα ουσιώδες μόνο για την ενσωμάτωση queer ατόμων στους αγώνες μας, αλλά και για την ενσωμάτωση της queerness που είναι παρούσα μέσα σε όλες μας. Αυτού του είδους η queer πρακτική και η ριζική ένταξη που αυτή επιτρέπει, είναι απαραίτητη για κάθε ειλικρινή αντιιεραρχικό, αντικαπιταλιστικό, αντικρατικό αγώνα.

(1) Παρακαλώ σημειώστε πως δεν υποστηρίζω ότι υπάρχει κάτι εγγενώς »straight» στην καταστροφή ιδιωτικής περιουσίας. Υπάρχουν πολλοί αναρχικοί εκεί έξω που εξασκούν διάφορες μορφές άμεσης δράσης, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής ιδιωτικής περιουσίας και άλλων μορφών δράσης, έχοντας συνείδηση των διαφορετικών ιεραρχιών που πιθανόν προκύπτουν στο εσωτερικό των ομάδων τους. Αυτό που με απασχολεί δεν είναι ποιες συγκεκριμένες μορφές αναρχικών πρακτικών χρησιμοποιούνται, αλλά η μάτσο κουλτούρα που επικρατεί μέσα σε πολλές αναρχικές συλλογικότητες και οι τρόποι με τους οποίους αυτές οι μορφές ματσίλας κάνουν τους straight άντρες και αυτές γύρω τους ευάλωτες.

 

https://massqueerraid.wordpress.com/2014/12/20/queering-anarchism-εισήγηση-και-κείμενα/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License