ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΞΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ


Απέναντι στον σεξισμό ούτε με “τον αστυφύλαξ”, ούτε με τον “χωροφύλαξ” [με αφορμή άρθρο του Anarchy press gr]

Για τον σεξισμό στον αναρχικό χώρο δεν γίνεται πρώτη φορά λόγος και σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που ένα άρθρο του provo.gr καταπιάνεται με το ζήτημα. Αυτή τη φορά αφορμή γίνεται ένα άρθρο -σατιρικό; επαφίεται στην κρίση όσων το διαβάσουν η οποία σίγουρα καθορίζεται από το σημείο εκκίνησης κάθε αναγνώστη κι αναγνώστριας- που δημοσιεύθηκε στο blog Anarchy press gr και επιχειρεί να αποδομήσει δημοσιεύσεις που αναρτήθηκαν στο ελληνικό indymedia και στις οποίες κατατίθεται ως πρόταση αντιμετώπισης του σεξισμού εντός του αναρχικού χώρου η σύσταση…“αντισεξιστικών πολιτοφυλακών”.

Προφανώς, τα επίπεδα πάνω στα οποία θα μπορούσε να κινηθεί το παρόν άρθρο και να σχολιάσει/κρίνει/απαντήσει είναι πολλά…Για παράδειγμα, το τι είναι πολιτοφυλακή, το πώς ορίζεται, υπό ποιές προϋποθέσεις μια ομάδα ανθρώπων με αυτά τα χαρακτηριστικά δράσης ορίζεται ως πολιτοφυλακή κι όχι συμμορία και το πότε και αν μια τέτοια ομάδα ανθρώπων έχει ρόλο σε έναν χώρο που θέλει να είναι αναρχικός είναι μερικά από τα πολύ σημαντικά ζητήματα που θα μπορούσαν εξίσου να προσεγγιστούν. Ωστόσο, στο παρόν άρθρο θα εστιάσω εκεί που εστιάζει κατά την άποψή μου -άθελά του ή όχι- και ο συγγραφέας του άρθρου-αφορμή που υπογράφει ως “Λ.”: manarchism*. Το άρθρο επιχειρεί να αντιταχθεί απέναντι σε ένα όντως προβληματικό φαινόμενο αλλά καταλήγει στο να ενισχύει ένα άλλο, αποτυγχάνοντας να ξεπεράσει τον σκόπελο ενός κεντρικού προνομίου.

Κατ’ αρχήν υποστηρίζεται ότι η «εικόνα» του «γνωστού πρότυπου αναρχικού άνδρα manarchist» έχει παρουσιαστεί με σαφήνεια από «αντισεξιστικές συλλογικότητες» σύμφωνα με τις οποίες «η εικόνα παράγεται μαζικά στον αναρχικό χώρο».

Ουδεμία αναφορά, βέβαια, γίνεται σ’ οποιαδήποτε τέτοιου είδους συλλογικότητα και ούτε βέβαια αναφέρεται συγκεκριμένο κείμενο, που υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

Η «παράλειψη» αυτή δεν είναι τυχαία, αφού από «τις διάφορες macho-τραμπούκικες συμπεριφορές» περνάμε απνευστί στην παντελώς αυθαίρετη κατοχύρωση του «γεγονότος» της «μαζικής παραγωγής» μιας τέτοιας εικόνας. Μόνο που, εφ’ όσον κάτι τέτοιο αποτελεί ένα πραγματικό γεγονός, θα προϋπέθετε ένα μηχανισμό, που θα δούλευε συστηματικά για αυτόν τον σκοπό, θα προϋπέθετε την ύπαρξη κειμένων, που θα στηρίζουν και θα αναπαράγουν αυτήν την «εικόνα» κ.ο.κ.

Προφανώς και υπάρχουν κείμενα συλλογικοτήτων που έχουν καταπιαστεί με το ζήτημα (ενδεικτικά η αναρχική συλλογικότηταAntinertia σχετικά πρόσφατα στο κείμενό της και όχι μόνο) εκτός κι αν για να ανοίξει και να διεξαχθεί επιτέλους ο διάλογος μεταξύ αναρχικών για το ζήτημα θα πρέπει να γίνουμε όλες και όλοι “πιο σαφείς”, “πιο αναλυτικές/οί”, “πιο” γενικά…Είναι γνωστό, σύντροφοι, πως όταν δεν προτιθέμεθα να συμμετάσχουμε σε έναν διάλογο είναι βέβαιο πως δεν θα το κάνουμε και πως ποτέ δεν θα είναι “ώριμες οι συνθήκες” καθ’ ημάς Είναι στενάχωρο -το λιγότερο- να λέει οποιοσδήποτε θέλει να είναι σύντροφός μας πως δεν αναγνωρίζει τη μαζικά αναπαραγώμενη εικόνα του “macho τραμπούκου” ακόμη και εντός του αναρχικού χώρου και μάλιστα να μην την αναγνωρίζει ως τέτοια επειδή δεν υπάρχουν κείμενα που στηρίζουν και αναπαράγουν αυτην την εικόνα (αλήθεια, δεν υπάρχουν; χμ). Ο μηχανισμός που “θα δούλευε συστηματικά για αυτόν τον σκοπό” όπως γράφει ο συντάκτης, είναι η ίδια η αλλοτρίωση και εκφράζεται παντοιοτρόπως και εντός του αναρχικού χώρου και μάλιστα τις περισσότερες φορές χωρίς καμία συναίσθηση ακριβώς επειδή δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια (για προφανείς λόγους, η παράθεση συγκεκριμένων γεγονότων είναι αδύνατη εκτός από περιττή).

Ο αναρχικός χώρος δεν είναι εξω-κοινωνικός και πάσχει από τις ασθένειες που βασανίζουν την κοινωνία ολόκληρη. Κι αν έχει πετύχει να ξεπεράσει κάποιες από αυτές (όπως λχ να έχει μια σαφή θέση για τον ρατσισμό ή τον καπιταλισμό -εδώ επίσης χωρά συζήτηση) δεν καθαγιάζεται ώστε να του αποδίδουμε άκριτα το βραβείο του άψογου μέσα σε μια κοινωνία που παλεύει με τον βούρκο. Συγγνώμη, σύντροφοι αναρχικοί, αλλά ο χώρος μας απέχει πολλά χιλιόμετρα από την ουσιαστική κριτική και την έμπρακτη εναντίωση στην πατριαρχία κι αν αυτό δεν γίνει αντιληπτό η απόσταση θα μεγαλώνει (Μ.Γ.Δ.**).

Προφανώς οι συμμετέχοντες στις «αντισεξιστικές πολιτοφυλακές» θα διδάσκονται πώς να διακρίνουν τα «σεξιστικά βλέμματα» και να δρουν αποτελεσματικά και γρήγορα προτού ο «σεξιστής» ή ο σεξιστής πάρει περισσότερο θάρρος…

Νομίζουμε, όμως, ότι σιγά σιγά η «εκπαίδευση» της «αντισεξιστικής πολιτοφυλακής» θα πρέπει να περάσει σε ανώτερο επίπεδο, ώστε η αντισεξιστική «επαγρύπνηση» να μπορεί να αστυνομεύει ακόμη και τις «σεξιστικές» σκέψεις, οι οποίες θα ήταν ακόμα καλύτερα να μπορούν να ανιχνεύονται και να εκτίθενται σε ειδικά μόνιτορ, τα οποία μπορούν να τοποθετηθούν πρώτιστα σε κινηματικούς χώρους, όπως στέκια, καταλήψεις, στην πλατεία Εξαρχείων και στους γύρω δρόμους, ώστε οι «αντισεξιστικές πολιτοφυλακές», όταν περιπολούν να έχουν την δυνατότητα να επεμβαίνουν άμεσα και αποτελεσματικά.

Ξανά: τα σχολιαζόμενα posts στο indymedia είναι επιοικώς αστεία -αν όχι και λίγο σκιαχτικά σε σημεία τους- αυτό να είναι ξεκάθαρο. Τα σχόλια όμως του συντάκτη του άρθρου του Anarchy press gr είναι πιο σοβαρά διότι άθελά του ή μη αναπαράγει -κι έτσι καταλήγει να συμμετέχει στη διαδικασία εδραίωσής τους ως αλήθειας- μέσω της ειρωνείας προς το “τι είναι σεξιστικό βλέμμα” και τι “σεξιστής”/σεξιστής, όλη την αντίληψη εκείνη που μονίμως γειώνει κάθε καταγγελία συντρόφισσας -συνήθως- σε ένα κυνήγι μαγισσών έναντι του γεγονότος του ίδιου.

Μήπως η συντρόφισσα παρεξήγησε ένα αθώο τυχαίο βλέμμα; Μήπως η συντρόφισσα πέρασε για σεξιστή έναν “σεξιστή”; Μήπως η συντρόφισσα παρεξήγησε ένα χούφτωμα και αντί για απλή εκδήλωση θαυμασμού το πέρασε για επίθεση; Μήπως η συντρόφισσα είναι λίγο φαντασιόπληκτη και τζάμπα φοβήθηκε πως εκείνος που την κοιτούσε “κάπως” όλο το βράδυ και μετά την πλησίασε και τη χούφτωσε “κάπως” θα προχωρούσε και στο “κάτι παραπάνω”; Και μήπως γενικά, η συντρόφισσα είχε τα νεύρα της ή είχε χωρίσει πρόσφατα ή είχε περίοδο; Ή μήπως, σε μία τελική, η συντρόφισσα παρεξήγησε μια αθώα σφαλιάρα ρε αδερφέ; Συμβαίνουν αυτά

Κι αν -προφανώς- η ιδέα των “αντισεξιστικών πολιτοφυλακών” είναι επιοικώς γελοία, η απάντηση σε όλες τις παραπάνω ερωτήσεις είναι απολύτως σοβαρή: Ο Χ Ι

Δεν υπάρχει “σεξιστής” όπως δεν υπάρχουν και παρανοϊκές γυναίκες που καταγγέλλουν σε ένα -δυστυχώς εχθρικό τις περισσότερες φορές περιβάλλον όπως αποδεικνύεται- την κακοποίησή τους (κακοποίηση δεν είναι μόνο ο βιασμός, ο βιασμός είναι το έσχατο στάδιο). Κι αν η απλή παρατήρηση και ο στοχασμός πάνω στο ζήτημα δεν επαρκούν, ας ανατρέξει κανείς και στις παγκόσμιες στατιστικές όπου καταγράφεται το ποσοστό των “ψευδών καταγγελιών”…

Επίσης, μπορεί να κατασκευαστεί ένα χρήσιμο εργαλείο για τον «αντισεξιστικό αγώνα»: ο ορός της «αντι-σεξιστικής αλήθειας», στον οποίο να υποβάλλονται οι ύποπτοι, όσοι τελοσπάντων κοιτούν «περίεργα» τους κώλους των συντροφισσών (γιατί οι κώλοι των συντρόφων να μένουν «ανυπεράσπιστοι» από τα σεξιστικά βλέμματα δεν το έχουμε καταλάβει, αλλά κάποιος «αντισεξιστικός» λόγος θα υπάρχει…), κάνουν περιττές άσεμνες χειρονομίες όταν μιλούν κλπ.

Επιοικώς απογοητευτική η αναπαραγωγή από συντρόφους της κυρίαρχης εξουσιαστικής ρητορικής περί αλήθειας της καταγγελίας. Παρεμπιπτόντως, οι κώλοι μας και το κορμί μας ολόκληρο δεν είναι έκθεμα προς τέρψη του φιλοθεάμωνος κοινού και φυσικά και δεν μπορεί καμιά μας να αποτρέψει κανέναν από το να “τα κοιτάει περίεργα” αλλά να μωρέ, είναι που συχνά πυκνά μετά το κοίταγμα έρχεται και το χωρίς τη συναίνεσή μας άγγιγμα κ.ό.κ..

Να ενημερώσουμε επίσης, πως “οι κώλοι των συντρόφων” όντως μάλλον δεν πολυ-κινδυνεύουν διότι στον χώρο είναι γνωστό πως “δεν υπάρχουν gay” αφού όλοι οι αναρχικοί είναι “πολύ άντρες” και οκ, σωστά, γιατί να κοιτάξουν “αντρικό κώλο”; (μάλιστα ναι, γουατέβερ).

Θα ξαναθέσω το ερώτημα: στατιστικά ας πούμε πόσα queer άτομα κυκλοφορούν ανοιχτά κι ελεύθερα ανάμεσά μας στον ελληνικό αναρχικό χώρο; Δεν υπάρχουν ή δεν τολμούν διότι έχουμε παταγωδώς αποτύχει να εγκαταστήσουμε έναν ασφαλή χώρο για όλα τα άτομα ώστε να εκφράζουν τους εαυτούς και τις εαυτές τους ελέυθερα; Ας απαντήσει καθείς και καθεμιά μας.

Το άρθρο κλείνει με το εξής σχόλιο του συντάκτη:

“Αντισεξιστική αστυνομία τώρα, γιατί τα «κουμάντα» του χώρου δεν μπορεί να γίνονται μόνο από άντρες, που τους «καλαρέσουν τα προνόμια που τους χαρίζει ο … καπιταλισμός»!!! Αντισεξιστική αστυνομία τώρα, για να σωθούμε, έστω και αν είναι «λίγο βλακεία»…”

To παρόν άρθρο θα κλείσει παραφράζοντάς το:

Ουσιαστικός ενδοκινηματικός διάλογος και αυτοκριτική τώρα, γιατί τα “κουμάντα” του χώρου δεν μπορεί να γίνονται από άντρες που τους καλαρέσουν τα προνόμια που τους χαρίζει ο καπιταλισμος και είτε συστήνουν macho πολιτοφυλακες για πάσαν νόσον είτε επιχειρώντας να αποδομήσουν τις πρώτες στοχεύουν στην αποδόμηση του αναρχικού φεμινισμού!!! Ουσιαστικός ενδοκινηματικός διάλογος και αυτοκριτκή τώρα, για να σωθούμε, έστω και αν είναι “λίγο φλώρικος”…

Κοινώς, σύντροφοι, στον αγώνα μας ενάντια στον σεξισμό, εμείς, τα καταπιεσμένα από την πατριαρχία άτομα, συγχωρήστε μας αλλά δεν θα ταχθούμε ούτε “με τον αστυφύλαξ”, ούτε “με τον χωροφύλαξ” (και η αλήθεια είναι πως ούτε και με τον πολιτοφύλαξ)…

*manarchism: ανδραναρχισμός, όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το φαινόμενο των αναρχικών που ενώ αντιτίθενται σε κάθε μορφή ιεαρχίας και εξουσίας δεν απαρνιούνται των προνομίων που τους εκχωρεί η πατριαρχία -συνειδητά ή μη- κι έτσι στην ουσία αντιφάσκουν ως προς τον αναρχισμό.

**Μ.Γ.Δ.: συντόμευση, Μπάτσοι Γουρούνια Δολοφόνοι.

από εγώ 22/04/2017 5:12 πμ.


θα μιλήσω λαικά.
είναι προνόμιο του καπιταλισμού ένας κάγκουρας (αναρχικός ή όχι, δεν έχει σημασία) να πιάσει τον κώλο μίας γυναίκας έτσι στο άσχετο, απλά γιατί ήθελε;
είναι λογική αυτή η σκέψη; δλδ αυτό δεν συνέβαινε πριν τον καπιταλισμό;
επίσης εγώ που έχω εμπειρία (σπάνια είναι η αλήθεια, και για να είμαι ειλικρινείς μου αρέσει κιόλας) να μου πιάνει τον κώλο γυναίκα στο άσχετο, ήταν όνειρο από παράλληλο σύμπαν χωρίς καπιταλισμό;
μήπως αυτό το «προνόμιο» είναι απλά μία λεπτή γραμμή ανάμεσα στα φλερτάρω και ξεπερνάω τα προσωπικά όρια του ανθρώπου απέναντι μου, άσχετα αν υπάρχει ιδιωτική ιδιοκτησία και κράτος (ας πούμε δύο βασικοί θεσμοί στον καπιταλισμό); Την οποία μπορούν πολύ απλά και «καθημερινά» να περάσουν και οι γυναίκες; Και από την δικιά μου εμπειρία το κάνουν! (είμαι τυχερός στο γεγονός πως συναναστρέφομαι με αναρχικές συντρόφισσες και σύντροφους αρκετά sex positive και αρκετά κριτικές/ούς προς τον φεμινισμό, μακριά από κανονιστικά πλαίσια, οπού χαλάμε τον χρόνο μας να φτιάξουμε «κανόνες» ανάλογα με την ανοχή και την προσωπικότητα του απέναντι μας κατά περίπτωση, γιατί, ναι, δεν είμαστε όλοι/ες το ίδιο κίνκι, αυτό είναι -σεβαστή- αλήθεια)

και εφόσον μπορούν να το κάνουν και οι γυναίκες χωρίς καμία παραπάνω επίπτωση από αυτή που θα έχουν αντίστοιχα και οι άντρες, πως το κατανοείτε αυτό σαν ανδρικό προνόμιο δοσμένο από τον καπιταλισμό;
Και το ρωτάω αυτό ακόμα και αν πάρω υπόψιν μου (αν και προσωπικά διαφωνώ) την θεωρία που λέει για μονοκατευθυντήρια καταπίεση από τους άντρες στις γυναίκες. Δηλαδή θα δεχτώ πως οι γυναίκες σαν «τάξη» είναι καταπιεσμένες από τους άντρες και ένα τρόπος να το δεις αυτό είναι το χούφτωμα αντρών προς γυανίκες, χωρίς συναίνεση και χωρίς συνέπειες. Δεν με νοιάζει να εξηγήσω το πως και το γιατί, απλά το δέχομαι σαν αλήθεια.
Πως στο καλό αυτό το ίδιο «προνόμιο» δεν μπορεί να το πάρει μία γυναίκα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Έχει ακούσει ποτέ κανείς ιστορία που κάποια χούφτωσε και βγήκαν πύρινα κείμενα να το καταγγείλουν;
Οπότε ακόμα και αν πιστέψω στην θεωρία των προνομίων, αυτό το συγκεκριμένο δυσκολεύομαι να δω πως είναι αντρικό εφόσον μπορούν να το κάνουν και οι γυναίκες. αν θέλετε μπορείτε να μου το εξηγήσετε όμως.

υσ1. για να προλάβω όλες και όλους τους μαθηματικούς που θα βγάλουν έξω στατιστικά για το πόσο χουφτώνουν οι γυναίκες μέσο όρο και πόσο οι άντρες. ναι είναι εμφανές πως περισσότεροι άντρες χουφτώνουν γυναίκες χωρίς συναίνεση παρα γυναίκες>άντρες.
όμως τι δείχνει αυτό; πέρα του οι άντρες σε μέσο όρο συμπεριφέρονται πιο παραβιαστικά; πως οι γυναίκες δεν παραβιάζουν; ή μήπως επειδή υπάρχει αυτή η θεωρία της μονοκατευθυντήριας αντιμετώπισης της καταπίεσης από άντρες σε γυναίκες, εγώ δεν είναι δυνατόν να νιώσω τα ίδια ακριβώς συναισθήματα (φόβο, νεύρα κ.ο.κ.) που νιώθει μία γυναίκα όταν παραβιάζουν τον προσωπικό της χώρο;; έχουμε φτάσει να υπονοούμε σεξιστικά πράγματα του στιλ, στο ίδιο ερέθισμα, ένας άντρας και μία γυναίκα, δεν είναι δυνατόν (ούτε θεωρητικά ρε παιδί μου) να νιώσουν το ίδιο συναίσθημα, επειδή πατριαρχία;;;;;;;

υσ2. και επειδή μπορεί να φανεί πως τρολάρω, όχι είμαι 100% σοβαρός και θέλω να φέρω και ένα παράδειγμα για προνόμιο. ας πούμε το πιο ξεκάθαρο ήταν το προνόμιο της ψήφου που οι σουφραζέτες (που η αναρχικιά Γκόλντμαν εχθρευόταν γιατί τις εύρισκε.. μικροαστές, τέλος πάντων) τελικά πήραν. Το θέμα ήταν πως ακόμα και σήμερα στις ΗΠΑ πχ, υπάρχει τεράστια απόχη στις προεδρικές εκλογές. όμως πιστεύω συμφωνούμε όλοι πως έχει διαφορά αν πω το 20% των γυναικών που μπορούν να εξασκήσουν το «προνόμιο» τους και  επέλεξαν να μην το κάνουν - από το να είναι νομικά αδύνατο και άρα να εμποδίζονται και με την βία.
αυτό λοιπόν ήταν ένα προνόμιο. πως στο διάλο εμποδίζονται (τυπικά ή άτυπα) παραπάνω οι γυναίκες από τους άντρες, από το να χουφτώσουν ώστε να θεωρηθεί αυτό κάτι σαν το δικαίωμα ψήφου ή απαγόρευση μεταφοράς κληρονομιάς;

υσ3. Προφανώς είμαι ενάντια σε οποιαδήποτε παραβίαση του προσωπικού χώρου όλων από όλους.
Απλά βρίσκω αναλυτικά lazy να λέμε για τα πάντα «η πατριαρχεία αυτό» «το προνόμιο το άλλο» «οι μαναρκίστς φταίνε για όλα τα κακά ελλείψει καλύτερης ανάλυσης»

!

από 25/04/2017 2:52 πμ.


Τελείως λάθος προσέγγιση του anarchy press.Εστίασε μονο στο θέμα βλέμματα και γελοιοποιησε το κείμενο.Κρίμα

Σκατά στους σεξιστες 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License