ΟΙ ΑΝΤΙΣΕΞΙΣΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΑΛΑ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΓΑΜΙΣΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ


Οι αντισεξιστικές πολιτοφυλακές και η επαγρύπνηση του αντισεξιστικού κινήματος…

«Όποιος έχει αρχίδια ας τα κόψει»
«Μακριά τα βλέμματά σας από τα κορμιά μας».
Αντισεξιστικά συνθήματα σε τοίχους της Θεσσαλονίκης

 

Την «αντισεξιστική πρόταση» που ακολουθεί και ορισμένα αποσπάσματα της κινηματικής «συζήτησης», που ακολούθησε, τα αλιεύσαμε από το ιντυμίντια και θεωρήσαμε υποχρέωση και καθήκον μας να τα προβάλλουμε έχοντας την πλήρη επίγνωση της σοβαρότητας και της σπουδαιότητας όσων διαβάσαμε…

«Επικίνδυνοι άνδρες αναρχικοί και μια αντισεξιστική πρόταση

από @ 25/03/2017 1:53 μμ.

Για τις διάφορες macho-τραμπούκικες συμπεριφορές που συναντάμε ανά καιρούς από «συντρόφους»

Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες του γνωστού πρότυπου αναρχικού άνδρα manarchist. Έχουν γραφτεί πολλά κείμενα από αντισεξιστικές συλλογικότητες που θίγουν ζητήματα επιθετικότητας λεκτικής ή μη και παρουσιάζουν με σαφήνεια την εικόνα που παράγεται μαζικά στον αναρχικό χώρο. Ωστόσο αυτά τα κείμενα λίγες φορές έχουν πάρει μορφή στη καθημερινότητα εκεί που ζούμε δηλαδή, εκεί που τους έχουμε δίπλα μας. Ενώ έχουν βγει τόσα πολλά κείμενα δεν υπάρχει καμία διάθεση για συλλογικοποίηση του προβλήματος.

Πολύ πρακτικά προτείνω μια δημιουργία ομάδας περιφρούρησης από 4-5 άτομα σε κάθε πάρτυ γνωστό στο γυναικείο πληθυσμό που θα μας προστατεύει από επιθετικές συμπεριφορές όπως βλέμματα, χουφτώματα και χτυπήματα».

Η «αντισεξιστική πρόταση» είναι ανώνυμη, δηλαδή δεν υπογράφεται από κάποια συλλογικότητα ή ομάδα. Παρ’ όλα αυτά είναι ενδεικτική για την υποκρισία ενός σημαντικού μέρους από εκείνους που παραθέτουν παρόμοιες απόψεις και φυσικά προτάσεις. Η υποκρισία απλά στην προκειμένη περίπτωση είναι οφθαλμοφανής.

Κατ’ αρχήν υποστηρίζεται ότι η «εικόνα» του «γνωστού πρότυπου αναρχικού άνδρα manarchist» έχει παρουσιαστεί με σαφήνεια από «αντισεξιστικές συλλογικότητες» σύμφωνα με τις οποίες «η εικόνα παράγεται μαζικά στον αναρχικό χώρο».

Ουδεμία αναφορά, βέβαια, γίνεται σ’ οποιαδήποτε τέτοιου είδους συλλογικότητα και ούτε βέβαια αναφέρεται συγκεκριμένο κείμενο, που υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

Η «παράλειψη» αυτή δεν είναι τυχαία, αφού από «τις διάφορες macho-τραμπούκικες συμπεριφορές» περνάμε απνευστί στην παντελώς αυθαίρετη κατοχύρωση του «γεγονότος» της «μαζικής παραγωγής» μιας τέτοιας εικόνας. Μόνο που, εφ’ όσον κάτι τέτοιο αποτελεί ένα πραγματικό γεγονός, θα προϋπέθετε ένα μηχανισμό, που θα δούλευε συστηματικά για αυτόν τον σκοπό, θα προϋπέθετε την ύπαρξη κειμένων, που θα στηρίζουν και θα αναπαράγουν αυτήν την «εικόνα» κ.ο.κ.

Έτσι, η κατασκευή οδηγεί εύκολα στην «νομιμοποίηση» και την αναγκαιότητα του «εργαλείου», που προτείνεται να χρησιμοποιηθεί.

Η πρόθεση, λοιπόν, είναι συγκεκριμένη και η «αντισεξιστική πρόταση» έρχεται να την ξεκαθαρίσει. Η «λύση» στο «πρόβλημα» είναι η συγκρότηση «αντισεξιστικής αστυνομίας», δηλαδή «αντισεξιστικής πολιτοφυλακής», η οποία θα μας προστατεύει «από επιθετικές συμπεριφορές, όπως βλέμματα, χουφτώματα και χτυπήματα».

Προφανώς οι συμμετέχοντες στις «αντισεξιστικές πολιτοφυλακές» θα διδάσκονται πώς να διακρίνουν τα «σεξιστικά βλέμματα» και να δρουν αποτελεσματικά και γρήγορα προτού ο «σεξιστής» ή ο σεξιστής πάρει περισσότερο θάρρος…

Νομίζουμε, όμως, ότι σιγά σιγά η «εκπαίδευση» της «αντισεξιστικής πολιτοφυλακής» θα πρέπει να περάσει σε ανώτερο επίπεδο, ώστε η αντισεξιστική «επαγρύπνηση» να μπορεί να αστυνομεύει ακόμη και τις «σεξιστικές» σκέψεις, οι οποίες θα ήταν ακόμα καλύτερα να μπορούν να ανιχνεύονται και να εκτίθενται σε ειδικά μόνιτορ, τα οποία μπορούν να τοποθετηθούν πρώτιστα σε κινηματικούς χώρους, όπως στέκια, καταλήψεις, στην πλατεία Εξαρχείων και στους γύρω δρόμους, ώστε οι «αντισεξιστικές πολιτοφυλακές», όταν περιπολούν να έχουν την δυνατότητα να επεμβαίνουν άμεσα και αποτελεσματικά.

Επίσης, μπορεί να κατασκευαστεί ένα χρήσιμο εργαλείο για τον «αντισεξιστικό αγώνα»: ο ορός της «αντι-σεξιστικής αλήθειας», στον οποίο να υποβάλλονται οι ύποπτοι, όσοι τελοσπάντων κοιτούν «περίεργα» τους κώλους των συντροφισσών (γιατί οι κώλοι των συντρόφων να μένουν «ανυπεράσπιστοι» από τα σεξιστικά βλέμματα δεν το έχουμε καταλάβει, αλλά κάποιος «αντισεξιστικός» λόγος θα υπάρχει…), κάνουν περιττές άσεμνες χειρονομίες όταν μιλούν κλπ. Χρήσιμο και αποτελεσματικό θα ήταν ακόμη να γραφτεί ένας κατάλογος απαγορευμένων λέξεων ή τραγουδιών, όπως λόγου χάρη το «Ντίσκο τσουτσούνι» του Πανούση, κόμικ όπως ο Τρελός Στύτης, που κυνηγήθηκε όσο κανείς από την «αντιγαμιστική αστυνομία» κ.α.

Φυσικά η πρωτοποριακή αυτή πρόταση για συγκρότηση αντισεξιστικής κινηματικής χωροφυλακής δεν έμεινε γενικότερα ασχολίαστη, αντίθετα προβλημάτισε, γέννησε απορίες και ζητήθηκαν περαιτέρω εξηγήσεις. Παραθέτουμε ορισμένες από αυτές που θεωρούμε ότι συνέβαλαν στην διεξοδικότερη εμβάθυνση του θέματος.

«πλιζ διευκρίνηση

από * 25/03/2017 4:14 μμ.

τι εννοεις με το βλεμματα?? 

Εννοώ

από @ 25/03/2017 4:34 μμ.

Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Ίσως να είναι εκείνο το λάγνο βλέμμα που σε εθίζει στην ένωση σου με εκείνον. Θα το έχετε νιώσει λογικά. Έχει την ομορφιά του απ’ τη μια αλλά και πολλά παράξενα απ’ την άλλη.

δηλαδή

από θαυμαστής 25/03/2017 4:52 μμ.

αν μια συντρόφισσα έχει ωραίο κώλο απαγορεύεται να τον θαυμάζουμε;

Ξεκολάτε ρε βλάκες

από @ 25/03/2017 6:21 μμ.

Ξέρετε πολύ καλά τι εννοεί…

Όταν κοιτάτε όπως κοιτάζει ο πεινασμένος μια μπριζόλα ! Τόσο πολύ σας κακοφαίνεται που δεν γουστάρουνε, που με τόσο ζήλο θέλετε να υπερασπιστείτε το «δικαίωμα» σας, ως λιγούρια, να κοζάρετε, που απαξιώνετε τόσο ακαριαία την οποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνίας μιας συνθήκης, που το καταλαβαίνετε ή όχι, είναι ενοχλητική?! Μήπως επειδή μετά από μια ζωή γεμάτη κόμπλεξ και αγαμίας εσείς θα κωλογουστάρατε να κοιτάνε τον καβάλο σας και να σπαρταράνε κλειτορίδες όπως σας σηκώνετε το τσουτσούνι σας κάθε φορά που κοιτάτε ένα κώλο ή κανα βυζί?! Οπότε από το να το παίζετε χαζοί τουλάχιστον πείτε το ευθέως ότι σας καλοαρέσουν τα προνόμια που σας χαρίζει ο καπιταλισμός ως ψωλαρέοι και αφήστε τις μαλακίες και τα πονηρά αποπροσονατολιστικά κολπάκια που σας έχει διδάξει ο πολιτικαντισμός της αναρχίας τόσα χρόνια !

Τα ζητήματα έχουν κατατεθεί εδώ και 100 χρόνια πλέον και δεν χρειάζοντε περαιτέρω διευκρυνίσεις! Όποιος αδυνατεί να καταλάβει ήτε ψεύδεται υπερασπιζόμενος τα δικαιώματα του ώς Άντρας ήτε χρειάζεται λιγο αυτοκριτική και διάβασμα παραπάνω! Τα ζητήματα δεν μπορούν να κάνουν κύκλους και να επαναλαμβάνοντε με διαφορετικές ερμηνείες επειδή κάποιοι θα πιαστούν από όποια λέξη τους βολέψει για να αποπροσανατολίσουν το θέμα σε άλλα πεδία! Δυστυχώς δεν διαφαίνεται ότι μπορεί να αλλάξει κάτι σε μεγάλη κλίμακα στον κόσμο, πόσο μάλλον όταν τα «ελευθεριακά» του κομμάτια, που κατα βάση τα κουμάντα γίνοντε από άντρες, είναι τόσο επιθετικά προς όποια προσπάθεια. Η συγκεκριμένη πρόταση του αρχικού ποστ είναι λίγο βλακεία κακά τα ψέμματα, όμως η ανάγκη για χώρους όπου οι γυναίκες δεν θα νιώθουν ως «κομμάτια» προς διεκδίκηση αλλά άνθρωποι είναι πραγματική. Και θα πρέπει να αναλογιστούμε σοβαρά το μήπως η αναρχία, όσο ελευθερικά προτάγματα και αν έχει στα χαρτιά, είναι τελικά ένας αφιλόξενος χώρος για τέτοιες «διεκδικήσεις» και αφού απεμπλακούμε από αυτή την εγκλοβιστική συνθήκη ως χειραφετιμένα υποκείμενα να συζητήσουμε σοβαρά για το πως σε έναν κόσμο τόσο αφιλόξενο, για σκεπτόμενους και ευφυής ανθρώπους, μπορούμε να δημιουργήσουμε του χώρους και τους χρόνους που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε με στοιχειώδη αξιοπρέπεια

Αντισεξιστική αστυνομία τώρα, γιατί τα «κουμάντα» του χώρου δεν μπορεί να γίνονται μόνο από άντρες, που τους «καλαρέσουν τα προνόμια που τους χαρίζει ο … καπιταλισμός»!!! Αντισεξιστική αστυνομία τώρα, για να σωθούμε, έστω και αν είναι «λίγο βλακεία»…

Λ.

 

https://anarchypress.wordpress.com/2017/04/03/οι-αντισεξιστικές-πολιτοφυλακές-και/


Απέναντι στον σεξισμό ούτε με “τον αστυφύλαξ”, ούτε με τον “χωροφύλαξ” [με αφορμή άρθρο του Anarchy press gr]

apo louis michel sto http://www.provo.gr/oute-astifilax-oute-xorofilax/

 

Για τον σεξισμό στον αναρχικό χώρο δεν γίνεται πρώτη φορά λόγος και σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που ένα άρθρο του provo.gr καταπιάνεται με το ζήτημα. Αυτή τη φορά αφορμή γίνεται ένα άρθρο -σατιρικό; επαφίεται στην κρίση όσων το διαβάσουν η οποία σίγουρα καθορίζεται από το σημείο εκκίνησης κάθε αναγνώστη κι αναγνώστριας- που δημοσιεύθηκε στο blog Anarchy press gr και επιχειρεί να αποδομήσει δημοσιεύσεις που αναρτήθηκαν στο ελληνικό indymedia και στις οποίες κατατίθεται ως πρόταση αντιμετώπισης του σεξισμού εντός του αναρχικού χώρου η σύσταση…“αντισεξιστικών πολιτοφυλακών”.

Προφανώς, τα επίπεδα πάνω στα οποία θα μπορούσε να κινηθεί το παρόν άρθρο και να σχολιάσει/κρίνει/απαντήσει είναι πολλά…Για παράδειγμα, το τι είναι πολιτοφυλακή, το πώς ορίζεται, υπό ποιές προϋποθέσεις μια ομάδα ανθρώπων με αυτά τα χαρακτηριστικά δράσης ορίζεται ως πολιτοφυλακή κι όχι συμμορία και το πότε και αν μια τέτοια ομάδα ανθρώπων έχει ρόλο σε έναν χώρο που θέλει να είναι αναρχικός είναι μερικά από τα πολύ σημαντικά ζητήματα που θα μπορούσαν εξίσου να προσεγγιστούν. Ωστόσο, στο παρόν άρθρο θα εστιάσω εκεί που εστιάζει κατά την άποψή μου -άθελά του ή όχι- και ο συγγραφέας του άρθρου-αφορμή που υπογράφει ως “Λ.”: manarchism*. Το άρθρο επιχειρεί να αντιταχθεί απέναντι σε ένα όντως προβληματικό φαινόμενο αλλά καταλήγει στο να ενισχύει ένα άλλο, αποτυγχάνοντας να ξεπεράσει τον σκόπελο ενός κεντρικού προνομίου.

Κατ’ αρχήν υποστηρίζεται ότι η «εικόνα» του «γνωστού πρότυπου αναρχικού άνδρα manarchist» έχει παρουσιαστεί με σαφήνεια από «αντισεξιστικές συλλογικότητες» σύμφωνα με τις οποίες «η εικόνα παράγεται μαζικά στον αναρχικό χώρο».

Ουδεμία αναφορά, βέβαια, γίνεται σ’ οποιαδήποτε τέτοιου είδους συλλογικότητα και ούτε βέβαια αναφέρεται συγκεκριμένο κείμενο, που υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

Η «παράλειψη» αυτή δεν είναι τυχαία, αφού από «τις διάφορες macho-τραμπούκικες συμπεριφορές» περνάμε απνευστί στην παντελώς αυθαίρετη κατοχύρωση του «γεγονότος» της «μαζικής παραγωγής» μιας τέτοιας εικόνας. Μόνο που, εφ’ όσον κάτι τέτοιο αποτελεί ένα πραγματικό γεγονός, θα προϋπέθετε ένα μηχανισμό, που θα δούλευε συστηματικά για αυτόν τον σκοπό, θα προϋπέθετε την ύπαρξη κειμένων, που θα στηρίζουν και θα αναπαράγουν αυτήν την «εικόνα» κ.ο.κ.

Προφανώς και υπάρχουν κείμενα συλλογικοτήτων που έχουν καταπιαστεί με το ζήτημα (ενδεικτικά η αναρχική συλλογικότητα Antinertia σχετικά πρόσφατα στο κείμενό της και όχι μόνο) εκτός κι αν για να ανοίξει και να διεξαχθεί επιτέλους ο διάλογος μεταξύ αναρχικών για το ζήτημα θα πρέπει να γίνουμε όλες και όλοι “πιο σαφείς”, “πιο αναλυτικές/οί”, “πιο” γενικά…Είναι γνωστό, σύντροφοι, πως όταν δεν προτιθέμεθα να συμμετάσχουμε σε έναν διάλογο είναι βέβαιο πως δεν θα το κάνουμε και πως ποτέ δεν θα είναι “ώριμες οι συνθήκες” καθ’ ημάς

Είναι στενάχωρο -το λιγότερο- να λέει οποιοσδήποτε θέλει να είναι σύντροφός μας πως δεν αναγνωρίζει τη μαζικά αναπαραγώμενη εικόνα του “macho τραμπούκου” ακόμη και εντός του αναρχικού χώρου και μάλιστα να μην την αναγνωρίζει ως τέτοια επειδή δεν υπάρχουν κείμενα που στηρίζουν και αναπαράγουν αυτην την εικόνα (αλήθεια, δεν υπάρχουν; χμ). Ο μηχανισμός που “θα δούλευε συστηματικά για αυτόν τον σκοπό” όπως γράφει ο συντάκτης, είναι η ίδια η αλλοτρίωση και εκφράζεται παντοιοτρόπως και εντός του αναρχικού χώρου και μάλιστα τις περισσότερες φορές χωρίς καμία συναίσθηση ακριβώς επειδή δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια (για προφανείς λόγους, η παράθεση συγκεκριμένων γεγονότων είναι αδύνατη εκτός από περιττή).

Ο αναρχικός χώρος δεν είναι εξω-κοινωνικός και πάσχει από τις ασθένειες που βασανίζουν την κοινωνία ολόκληρη. Κι αν έχει πετύχει να ξεπεράσει κάποιες από αυτές (όπως λχ να έχει μια σαφή θέση για τον ρατσισμό ή τον καπιταλισμό -εδώ επίσης χωρά συζήτηση) δεν καθαγιάζεται ώστε να του αποδίδουμε άκριτα το βραβείο του άψογου μέσα σε μια κοινωνία που παλεύει με τον βούρκο. Συγγνώμη, σύντροφοι αναρχικοί, αλλά ο χώρος μας απέχει πολλά χιλιόμετρα από την ουσιαστική κριτική και την έμπρακτη εναντίωση στην πατριαρχία κι αν αυτό δεν γίνει αντιληπτό η απόσταση θα μεγαλώνει (Μ.Γ.Δ.**).

Προφανώς οι συμμετέχοντες στις «αντισεξιστικές πολιτοφυλακές» θα διδάσκονται πώς να διακρίνουν τα «σεξιστικά βλέμματα» και να δρουν αποτελεσματικά και γρήγορα προτού ο «σεξιστής» ή ο σεξιστής πάρει περισσότερο θάρρος…

Νομίζουμε, όμως, ότι σιγά σιγά η «εκπαίδευση» της «αντισεξιστικής πολιτοφυλακής» θα πρέπει να περάσει σε ανώτερο επίπεδο, ώστε η αντισεξιστική «επαγρύπνηση» να μπορεί να αστυνομεύει ακόμη και τις «σεξιστικές» σκέψεις, οι οποίες θα ήταν ακόμα καλύτερα να μπορούν να ανιχνεύονται και να εκτίθενται σε ειδικά μόνιτορ, τα οποία μπορούν να τοποθετηθούν πρώτιστα σε κινηματικούς χώρους, όπως στέκια, καταλήψεις, στην πλατεία Εξαρχείων και στους γύρω δρόμους, ώστε οι «αντισεξιστικές πολιτοφυλακές», όταν περιπολούν να έχουν την δυνατότητα να επεμβαίνουν άμεσα και αποτελεσματικά.

Ξανά: τα σχολιαζόμενα posts στο indymedia είναι επιοικώς αστεία -αν όχι και λίγο σκιαχτικά σε σημεία τους- αυτό να είναι ξεκάθαρο. Τα σχόλια όμως του συντάκτη του άρθρου του Anarchy press gr είναι πιο σοβαρά διότι άθελά του ή μη αναπαράγει -κι έτσι καταλήγει να συμμετέχει στη διαδικασία εδραίωσής τους ως αλήθειας- μέσω της ειρωνείας προς το “τι είναι σεξιστικό βλέμμα” και τι “σεξιστής”/σεξιστής, όλη την αντίληψη εκείνη που μονίμως γειώνει κάθε καταγγελία συντρόφισσας -συνήθως- σε ένα κυνήγι μαγισσών έναντι του γεγονότος του ίδιου.

Μήπως η συντρόφισσα παρεξήγησε ένα αθώο τυχαίο βλέμμα; Μήπως η συντρόφισσα πέρασε για σεξιστή έναν “σεξιστή”; Μήπως η συντρόφισσα παρεξήγησε ένα χούφτωμα και αντί για απλή εκδήλωση θαυμασμού το πέρασε για επίθεση; Μήπως η συντρόφισσα είναι λίγο φαντασιόπληκτη και τζάμπα φοβήθηκε πως εκείνος που την κοιτούσε “κάπως” όλο το βράδυ και μετά την πλησίασε και τη χούφτωσε “κάπως” θα προχωρούσε και στο “κάτι παραπάνω”; Και μήπως γενικά, η συντρόφισσα είχε τα νεύρα της ή είχε χωρίσει πρόσφατα ή είχε περίοδο; Ή μήπως, σε μία τελική, η συντρόφισσα παρεξήγησε μια αθώα σφαλιάρα ρε αδερφέ; Συμβαίνουν αυτά

Κι αν -προφανώς- η ιδέα των “αντισεξιστικών πολιτοφυλακών” είναι επιοικώς γελοία, η απάντηση σε όλες τις παραπάνω ερωτήσεις είναι απολύτως σοβαρή: Ο Χ Ι

Δεν υπάρχει “σεξιστής” όπως δεν υπάρχουν και παρανοϊκές γυναίκες που καταγγέλλουν σε ένα -δυστυχώς εχθρικό τις περισσότερες φορές περιβάλλον όπως αποδεικνύεται- την κακοποίησή τους (κακοποίηση δεν είναι μόνο ο βιασμός, ο βιασμός είναι το έσχατο στάδιο). Κι αν η απλή παρατήρηση και ο στοχασμός πάνω στο ζήτημα δεν επαρκούν, ας ανατρέξει κανείς και στις παγκόσμιες στατιστικές όπου καταγράφεται το ποσοστό των “ψευδών καταγγελιών”…

Επίσης, μπορεί να κατασκευαστεί ένα χρήσιμο εργαλείο για τον «αντισεξιστικό αγώνα»: ο ορός της «αντι-σεξιστικής αλήθειας», στον οποίο να υποβάλλονται οι ύποπτοι, όσοι τελοσπάντων κοιτούν «περίεργα» τους κώλους των συντροφισσών (γιατί οι κώλοι των συντρόφων να μένουν «ανυπεράσπιστοι» από τα σεξιστικά βλέμματα δεν το έχουμε καταλάβει, αλλά κάποιος «αντισεξιστικός» λόγος θα υπάρχει…), κάνουν περιττές άσεμνες χειρονομίες όταν μιλούν κλπ.

Επιοικώς απογοητευτική η αναπαραγωγή από συντρόφους της κυρίαρχης εξουσιαστικής ρητορικής περί αλήθειας της καταγγελίας. Παρεμπιπτόντως, οι κώλοι μας και το κορμί μας ολόκληρο δεν είναι έκθεμα προς τέρψη του φιλοθεάμωνος κοινού και φυσικά και δεν μπορεί καμιά μας να αποτρέψει κανέναν από το να “τα κοιτάει περίεργα” αλλά να μωρέ, είναι που συχνά πυκνά μετά το κοίταγμα έρχεται και το χωρίς τη συναίνεσή μας άγγιγμα κ.ό.κ..

Να ενημερώσουμε επίσης, πως “οι κώλοι των συντρόφων” όντως μάλλον δεν πολυ-κινδυνεύουν διότι στον χώρο είναι γνωστό πως “δεν υπάρχουν gay” αφού όλοι οι αναρχικοί είναι “πολύ άντρες” και οκ, σωστά, γιατί να κοιτάξουν “αντρικό κώλο”; (μάλιστα ναι, γουατέβερ).

Θα ξαναθέσω το ερώτημα: στατιστικά ας πούμε πόσα queer άτομα κυκλοφορούν ανοιχτά κι ελεύθερα ανάμεσά μας στον ελληνικό αναρχικό χώρο; Δεν υπάρχουν ή δεν τολμούν διότι έχουμε παταγωδώς αποτύχει να εγκαταστήσουμε έναν ασφαλή χώρο για όλα τα άτομα ώστε να εκφράζουν τους εαυτούς και τις εαυτές τους ελέυθερα; Ας απαντήσει καθείς και καθεμιά μας.

Το άρθρο κλείνει με το εξής σχόλιο του συντάκτη:

“Αντισεξιστική αστυνομία τώρα, γιατί τα «κουμάντα» του χώρου δεν μπορεί να γίνονται μόνο από άντρες, που τους «καλαρέσουν τα προνόμια που τους χαρίζει ο … καπιταλισμός»!!! Αντισεξιστική αστυνομία τώρα, για να σωθούμε, έστω και αν είναι «λίγο βλακεία»…”

To παρόν άρθρο θα κλείσει παραφράζοντάς το:

Ουσιαστικός ενδοκινηματικός διάλογος και αυτοκριτική τώρα, γιατί τα “κουμάντα” του χώρου δεν μπορεί να γίνονται από άντρες που τους καλαρέσουν τα προνόμια που τους χαρίζει ο καπιταλισμος και είτε συστήνουν macho πολιτοφυλακες για πάσαν νόσον είτε επιχειρώντας να αποδομήσουν τις πρώτες στοχεύουν στην αποδόμηση του αναρχικού φεμινισμού!!! Ουσιαστικός ενδοκινηματικός διάλογος και αυτοκριτκή τώρα, για να σωθούμε, έστω και αν είναι “λίγο φλώρικος”…

Κοινώς, σύντροφοι, στον αγώνα μας ενάντια στον σεξισμό, εμείς, τα καταπιεσμένα από την πατριαρχία άτομα, συγχωρήστε μας αλλά δεν θα ταχθούμε ούτε “με τον αστυφύλαξ”, ούτε “με τον χωροφύλαξ” (και η αλήθεια είναι πως ούτε και με τον πολιτοφύλαξ)…

*manarchism: ανδραναρχισμός, όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το φαινόμενο των αναρχικών που ενώ αντιτίθενται σε κάθε μορφή ιεαρχίας και εξουσίας δεν απαρνιούνται των προνομίων που τους εκχωρεί η πατριαρχία -συνειδητά ή μη- κι έτσι στην ουσία αντιφάσκουν ως προς τον αναρχισμό.

**Μ.Γ.Δ.: συντόμευση, Μπάτσοι Γουρούνια Δολοφόνοι.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License