ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΣΤΗΝ ΡΟΤΖΑΒΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΣΤΗΝ ΡΟΤΖΑΒΑ απο το itsgoingdown.org

 

Η μετάφραση της συνέντευξης των συντρόφων του IRPGF στα εδάφη του ‘’συριακού Κουρδιστάν’’ έγινε από την Πρωτοβουλία Φυλακισμένων Αναρχικών ως συμβολή στην διάχυση του επαναστατικού λόγου και πράξης.

Για τη διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων μέχρι την καταστροφή του κόσμου των αφεντικών. Για τον ακρατικό συνομοσπονδισμό των ελεύθερων ανθρώπων.

Για επικοινωνία: 80keli@espiv.net

 

 Μια κριτική συζήτηση με Αναρχικούς σχετικά με τον ένοπλο αγώνα στη Rojava

 

Τέλη Μαρτίου του 2017 διαδόθηκε το νέο ότι μια καινούρια αναρχική αντάρτικη ομάδα δημιουργήθηκε στη Rojava, οι Διεθνείς Επαναστατικές Λαϊκές Αντάρτικες Δυνάμεις (IRPGF). Η ανάδειξη τους ξαναφούντωσε την συζήτηση σχετικά με τη συμμετοχή των αναρχικών στην κουρδική αντίσταση και τον ένοπλο αγώνα ως μέσο για την κοινωνική αλλαγή. Ήταν δύσκολο να επικοινωνήσουμε τα σχετικά ερωτήματα με τους συντρόφους στη Rojava, καθώς επιχειρούν σε συνθήκες πολέμου περικυκλωμένοι από κάθε είδους εχθρούς. Επομένως είμαστε ενθουσιασμένοι που παρουσιάζουμε μια συνολική και με κριτική ματιά συζήτηση με το IRPGF, διερευνώντας το πολύπλοκο περιεχόμενο του συριακού εμφύλιου πολέμου και τη σχέση μεταξύ ένοπλου αγώνα, μιλιταρισμού και επαναστατικής αλλαγής.

Τα γεγονότα στη Συρία προοιωνίζουν κοντινές μελλοντικές καταστάσεις στις οποίες ο πόλεμος δεν περιορίζεται γεωγραφικά αλλά μετατρέπεται σε διάχυτη κατάσταση. Κρατικοί και άλλοι παράγοντες ενεπλάκησαν στις συριακές συγκρούσεις οι οποίες εκτείνονται πολύ πέρα από τα σύνορα της. Σήμερα ο εμφύλιος πόλεμος συζητιέται ξανά σε πολλές χώρες που εδώ και πάνω από 70 χρόνια δεν τον έχουν βιώσει. Οι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων, ξεπερνώντας γεωγραφικούς περιορισμούς, διαχέονται πλέον σε όλον τον πλανήτη καθώς θρησκευτικά δόγματα, εθνότητες, έθνη, γένη και οικονομικές τάξεις γίνονται αντιπρόσωποι των αγώνων μεταξύ των διάφορων ιδεολογιών και ελίτ. Καθώς ο καπιταλισμός πυροδοτεί ολοένα και εντεινόμενες οικονομικές και οικολογικές κρίσεις αυτές οι συγκρούσεις είναι μάλλον αναπόφευκτες. Ενώ προσφέρουν νέες ευκαιρίες για την αμφισβήτηση κράτους και καπιταλισμού, δύσκολα επικεντρώνονται στον δρόμο των της ειρηνικής συνύπαρξης και αμοιβαίας αλληλοβοήθειας που οι αναρχικοί επιδιώκουν.

Είναι δυνατό οι αναρχικοί να συμμετέχουν σε τέτοιες συγκρούσεις δίχως να εγκαταλείπουν τις αξίες και τα ιδανικά τους; Είναι δυνατό να συντονιστούμε με δυνάμεις που έχουν τελείως διαφορετική ατζέντα, διατηρώντας την ακεραιότητα και την αυτονομία μας; Πώς οργανωνόμαστε ώστε να αντιμετωπίσουμε τέτοιες καταστάσεις χωρίς να μετατραπούμε σε στρατιωτικοποιημένες πολεμικές μηχανές; Από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ η οπτική πάνω στα ζητήματα αυτά δεν μπορεί παρά να είναι περιορισμένη, οφείλουμε ωστόσο να δημιουργήσουμε τη δική μας κριτική ματιά. Είμαστε ευτυχείς που είχαμε την ευκαιρία να εμπλακούμε σε ένα διάλογο με αυτούς που πολεμάνε στη Rojava και ελπίζουμε αυτό να διευκολύνει τη συζήτηση πάνω στο ζήτημα, από τα οδοφράγματα μέχρι την πρώτη γραμμή του πολέμου σε όλον τον κόσμο.

Οι κουρδικές δυνάμεις έχουν επανειλημμένα κάνει κάλεσμα διεθνώς σε όσους/ες επιθυμούν να πολεμήσουν δίπλα τους. Πως αυτό έχει γίνει πράξη; Θεωρείτε ότι συμμετέχετε αυτόνομα και επί ίσοις όροις στις μάχες και στον κοινωνικό μετασχηματισμό της κοινωνίας; Ή θεωρείτε ότι είστε απλώς σύμμαχοι που υποστηρίζετε την άμυνά τους;

Καταρχήν, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι διεθνείς υποστηρικτές δεν έρχονται στη Rojava, ή στην ευρύτερη περιοχή του Κουρδιστάν, όλοι για τον ίδιο λόγο. Όπως ξέρετε, δεκαετίες τώρα υπάρχει σταθερή ροή διεθνών υποστηρικτών προς τα στρατεύματα του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Επίσης, διεθνής στήριξη έχει υπάρξει και από γειτονικές χώρες, καθώς και από άλλα κόμματα και αντάρτικες ομάδες όπως πχ την Οργάνωση για την Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (PLO) και το Μυστικό Στρατό για την Απελευθέρωση της Αρμενίας (ASALA).

Πιo πρόσφατα οι διεθνείς υποστηρικτές ήρθαν στην περιοχή λόγω της ενδυνάμωσης του Daesh (ISIS) και της δράσης του στο Ιράκ και τη Συρία. Λίγα χρόνια πρίν, κατά τη διάρκειας της μάχης στο Kobane και τη γενοκτονική δράση του Daesh στην Rojava και τη Shengal, διάφορες ομάδες και άτομα κατέφθασαν για να πολεμήσουν για πολλούς και διάφορους λόγους. Για παράδειγμα τα ''Λιοντάρια της Rojava '' προσέλκυσαν την πιο μιλιταριστική, δεξιά και θρησκευτική ιδεολογική τάση και προοπτική. Παράλληλα η τουρκική αντάρτικη αριστερά, συγκεκριμένα το Μαρξιστικό Λενινιστικό Τουρκικό Κόμμα (MLKP) και το Τούρκικο Κομμουνιστικό Κόμμα/ Μαρξιστικό Λενινιστικό (TKP/ML) κατέφθασαν στη Rojava (για να αποτελέσουν αργότερα μέρος των Ενωμένων Απελευθερωτικών Δυνάμεων ή BÖG, που δημιουργήθηκαν μετά τη μάχη του Kobane), συμμετέχοντας στον ένοπλο αγώνα δίπλα στις κουρδικές δυνάμεις δυναμώνοντας τον αγώνα όχι μόνο στη Rojava, μα και στο Bakur (βόρειο Κουρδιστάν-Τουρκία) και την ευρύτερη Τουρκία.

Έτσι κατά τη διάρκεια αυτών των κρίσιμων μηνών στο Kobane, χριστιανοί φονταμενταλιστές, φασίστες και ισλαμοφοβικοί πολεμούσαν πλάι πλάι με διεθνιστές κομμουνιστές, σοσιαλιστές ακόμη και με κάποιους αναρχικούς. Με αυτό δε θέλουμε να πούμε ότι όλοι οι δυτικοί πολεμιστές είναι είτε αριστεροί, είτε φασίστες. Αντιθέτως, αρκετοί διεθνείς υποστηρικτές είδαν τους εαυτούς τους ως αντιφασίστες, υποστηρικτές του κουρδικού αγώνα, ελευθεριακοί φεμινιστές, υπέρμαχοι της δημοκρατίας, και άλλοι ως θαυμαστές της προσπάθειας δημοκρατικού συνομοσπονδισμού που ξετυλίγεται στη Rojava. Ωστόσο η κατάσταση έχει αλλάξει στο έδαφος, και πολλοί από αυτούς που είχαν δεξιές ή θρησκευτικές αντιλήψεις δεν πολεμούν πλέον μαζί με τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας και τις Γυναικείες Μονάδες Άμυνας (YPJ/G), εδώ υπάρχει μια ιδιαίτερη ετερόκλητη και όχι μονολιθική μίξη διεθνών υποστηρικτών.

Πρακτικά, οι διεθνείς υποστηρικτές τοποθετούνται σε διαφορετικές μονάδες με διάφορα κριτήρια. Για παράδειγμα, άνθρωποι με στρατιωτική εκπαίδευση που έρχονται στη Rojava μπορούν να έχουν πρόσβαση σε κουρδικές μονάδες οι οποίες κατά κύριο λόγο θα ήταν κλειστές σε όσους δεν έχουν στρατιωτική εμπειρία. Αυτές περιλαμβάνουν μονάδες (taburs) ακροβολιστών (suicast) και σαμποτέρ (sabotaj). Οι διεθνιστές που έρχονται να πολεμήσουν για ιδεολογικούς σκοπούς, για την αναρχία, τον κομμουνισμό, ή το σοσιαλισμό μπορούν να επιλέξουν να εκπαιδευτούν σε μια από τις βάσεις των τούρκικων κομμάτων και να πολεμήσουν μαζί τους ενταγμένοι σε μια εκ των αντάρτικων μονάδων τους. Οι περισσότεροι διεθνείς υποστηρικτές, ωστόσο, εντάσσονται σε μια από τις κουρδικές μονάδες εντός του YPJ/G και πολεμάνε μαζί με τους κούρδους, τους γιεζίντι, αρμένιους, ασσύριους και άλλες ομάδες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF).

Η κοινωνική θέση των διεθνών υποστηρικτών σε σχέση με τα ιθαγενή και τοπικά μέλη των στρατιωτικών δυνάμεων είναι πολύπλοκη. Για τον κόσμο της Rojava και για το ευρύτερο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα αποτελεί τιμή η παρουσία διεθνών υποστηρικτών που ήρθαν για να τους υπερασπιστούν, καθώς νοιώθουν ότι η διεθνής κοινότητα, για έναν αιώνα περίπου, εγκατέλειψε τον αγώνα τους για αυτονομία και αυτοδιάθεση. Έτσι υπάρχει αυτή η σχεδόν γιορτινή ατμόσφαιρα για κάποιους δυτικούς που έρχονται να πολεμήσουν, καθώς και διάθεση για υποδείξεις ή πατερναλιστική διάθεση μερικές φορές εκ μέρους ορισμένων πλευρών της τοπικής πολιτικής και στρατιωτικής δομής. Βέβαια, αυτό αλλάζει αντίστοιχα όπως αλλάζουν και οι λόγοι και τα κίνητρα των διεθνών υποστηρικτών που έρχονται στηRojava. Για παράδειγμα, κάποιοι διεθνείς υποστηρικτές αρέσκονται ιδιαίτερα να ποζάρουν με όπλα, να δείχνουν τα πρόσωπά τους, να καυχώνται για τα κατορθώματά τους. Άλλοι επιλέγουν να κρύβουν τα πρόσωπά και την ταυτότητά τους για πολιτικούς και πρακτικούς λόγους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί διεθνείς υποστηρικτές χρησιμοποίησαν τις συγκρούσεις στη Rojava ως όχημα προσωπικής προβολής, όπως η εποχή της selfie και των sosial media επιτάσσει. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα σε κάποιους από αυτούς να κάνουν μια μικρή περιουσία γράφοντας βιβλία και χρησιμοποιώντας την επανάσταση για προσωπικό όφελος. Αυτό αποτελεί την χειρότερη μορφή καιροσκοπισμού και τυχοδιωκτισμού. Αυτοί αποτελούν μια μικρή μειοψηφία των διεθνών υποστηρικτών εδώ και σε καμία περίπτωση δεν είναι ενδεικτικό των κινήτρων και των πράξεων των υπόλοιπων διεθνών πολεμιστών. Παρότι υπάρχει εκτίμηση προς όσους έκαναν γνωστή τη σύγκρουση και την επανάσταση σε ένα πιο ευρύ κοινό, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσοι πολεμούν εδώ μπορούν στις περισσότερες περιπτώσεις να ξεχάσουν τον αγώνα και να επιστρέψουν στις άνετες ζωές τους. Υπάρχει επίσης ο τύπος όσων έρχονται για πολεμικό τουρισμό με κίνητρο την αγάπη τους για τη μάχη. Κομπάζουν για την στρατιωτική τους εμπειρία και πολλοί υπηρέτησαν ή προσπάθησαν να ενταχθούν στη γαλλική Λεγεώνα των Ξένων. Όταν ερωτηθούν εκφράζουν την επιθυμία να ταξιδέψουν στην Ουκρανία ή την Μιανμάρ για να συνεχίσουν τον πόλεμο αφού φύγουν από τη Rojava.

Αυτά μας οδηγούν σε μια σημαντική θεωρητική θέση που έχουμε στις IRPGF. Θεωρούμε ότι πολλοί από τους διεθνείς υποστηρικτές, ειδικότερα οι περισσότεροι δυτικοί, αναπαράγουν τα προνόμια και την κοινωνική τους θέση εδώ στη Rojava. Να εισάγουμε τον όρο ''ασφαλής αγώνας''. Η έννοια αυτή σημαίνει ότι , αφού για παράδειγμα ο πόλεμος αυτός υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ και τις δυτικές δυνάμεις, είναι ασφαλές να πολεμάς τον εχθρό μην έχοντας να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες λόγω της συμμετοχής σου σε μια αποϊστική οργάνωση (Apo είναι το ψευδώνυμο του Οτσαλάν, ιδρυτικού μέλους του PKK), δηλαδή της εμπλοκής σου με μια καταχωρημένη ως τρομοκρατική οργάνωση. Δεν υπάρχει δίωξη για τη συμμετοχή στη Rojava εκτός κι αν έχεις δεσμούς με πιο ριζοσπαστικές ομάδες της περιοχής. Για παράδειγμα, τούρκοι που πολεμούν στις εδώ ομάδες είναι τρομοκράτες για το τουρκικό κράτος και ακόμη και οι σύντροφοι του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κόμματος (Κομμουνιστική Αναδόμηση) συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν οδηγώντας στο κλείσιμο των γραφείων τους στην Ισπανία με κατηγορία την σχέση τους με το PKK. Αν εξαιρέσουμε αυτές τις μοναδικές περιπτώσεις, η μεγάλη πλειοψηφία των διεθνών υποστηρικτών που έρχονται να πολεμήσουν το Daesh και να βοηθήσουν τους κούρδους δεν κινδυνεύουν να διωχθούν.

Επιπρόσθετα, σε μερικές περιπτώσεις αυτό αναπαράγει το γνωστό παράδειγμα των δυτικών διανοούμενων και ακτιβιστών χειροκροτητών του αγώνα που βρίσκεται μακριά από τα σύνορα τους αλλά που δεν επιθυμούν να θυσιάσουν τη βολή τους και τα προνόμιά τους ώστε να δυναμώσουν τον αγώνα στον τόπο τους. Κάποιοι διεθνείς υποστηρικτές μπορούν να είναι εδώ επαναστάτες για ένα εξάμηνο ή χρόνο, να χειροκροτούν τους εαυτούς τους και να ευλογούν τα γένια τους και να επιστρέψουν ξανά στην αδιαφορία και την καθημερινότητά τους. Αυτό δεν είναι η πλειοψηφία των περιπτώσεων, αλλά υπάρχει ως ζήτημα. Στην πραγματικότητα κάθε διεθνής υποστηρικτής θέτει την ζωή του σε κίνδυνο, απλά και μόνο με την επιλογή του να έρθει σε μια εμπόλεμη ζώνη. Επομένως, οι διεθνείς υποστηρικτές μπορούν να αναπτύξουν δεξιότητες και να δουν νέες προοπτικές ρισκάροντας τη ζωή τους με την παρουσία τους στον αγώνα εδώ και μετά μπορούν να ξαναγυρίσουν σπίτι τους και να συνεχίσουν τον αγώνα εκεί με ποικίλους τρόπους.

Ορισμένοι διεθνείς υποστηρικτές άλλαξαν με τον καιρό ιδεολογικές θέσεις και προς τις δυο πλευρές. Κυρίως προς το καλύτερο, αντιμετωπίζοντας τη γυναικεία απελευθέρωση και αυτοοργάνωση ως βασικά στοιχεία μιας πιο ελεύθερης ζωής. Μια μικρή μειοψηφία άλλαξε προς το χειρότερο ισχυριζόμενοι ότι οι κούρδοι είναι ανίκανοι πολεμιστές, ότι η επανάσταση απέτυχε ή θα αποτύχει και ότι ο ερχομός τους στη Rojava δεν ικανοποίησε την θέλησή τους για αχαλίνωτη μάχη και πόλεμο. Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μας γεννιέται η απορία για το τι θα γίνει όταν οι διεθνείς δυνάμεις γυρίσουν την πλάτη στο εγχείρημα της Rojava και οι επαναστατικές δυνάμεις τους είναι αχρείαστες; Θα μπορέσει η μεγάλη πλειοψηφία των διεθνών υποστηρικτών να πολεμήσουν ενάντια τις δυνάμεις του τουρκικού κράτους ή των ΗΠΑ; Αυτό μένει να το δούμε.

Σε αντίθεση με τις προαναφερθείσες ομαδοποιήσεις- τάσεις των διεθνών υποστηρικτών, υπάρχει εδώ μια δυναμική ανθρώπων με βαθιά πίστη, πνευματική διαύγεια και ιδεολογική ανάλυση, με γνώση της εντόπιας γεωπολιτικής και του ανταρτοπόλεμου. Η ποιότητα και ποσότητα των κομμουνιστών, σοσιαλιστών και αναρχικών ανταρτών είναι αξεπέραστη και πρωτοφανής σε σχέση με κάθε άλλη ένοπλη διαμάχη. Αυτό προσφέρει νέες ευκαιρίες και οδηγεί σε μοναδικές καινοτομίες, όπως το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας (IFB), κοινές εκπαιδεύσεις και επιχειρήσεις αλλά επίσης αυξάνει την απειλή και τον κίνδυνο να επαναληφθεί η ιστορία.

Σε τελική ανάλυση, αυτοί που έχουν έρθει για ιδεολογικούς λόγους ή για να στηρίξουν τον λαό της Rojava, νοιώθουν να συμμετέχουν επί ίσοις όροις και στη μάχη και στην κοινωνική αλλαγή, ενώ άλλοι που τώρα είναι όλο και πιο μειοψηφικό κομμάτι που ήρθαν με την πολεμική τους εμπειρία ή με τη νοοτροπία του πολεμοτουρίστα δεν μπορούν και ούτε και θέλουν σε κάποιες περιπτώσεις να θεωρούνται ίσοι αφού υποστηρίζουν ότι ξέρουν περισσότερα για τον πόλεμο από τις ντόπιες δυνάμεις. Αυτό καμιά φορά οδηγεί σε εντάσεις ή φυσική αντιπαράθεση και απειλές.

Εμείς, ως IRPGF, συμμετέχουμε ισότιμα και αυτόνομα και βέβαια είμαστε σύμμαχοι στηρίζοντας τη λαϊκή άμυνα. Δεν θεωρούμε ότι αυτά είναι αλληλοαποκλειόμενα. Η αυτονομία μας όμως είναι κάπως περιορισμένη, καθώς αποτελούμε κομμάτι ενός ευρύτερου αγώνα με ημιεπίσημη στρατιωτική δομή και μια σειρά συμμαχιών. Είμαστε κάτω από το YPG, που σημαίνει ότι ήμαστε κάτω από το SDF που τη δεδομένη στιγμή συνεργάζεται με κάποιες αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις και με αυτές άλλων δυτικών χωρών στον πόλεμο κατά του Daesh. Αυτό είναι μια ρεαλιστική συνθήκη και βέβαια δεν αλλάζει την θέση μας ότι οι ΗΠΑ είναι το ίδιο εχθροί όσο το Daesh ή οποιοδήποτε άλλο κράτος. Επίσης, αναγνωρίζουμε ότι εφόσον η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ οδήγησε στη δημιουργία του Daesh, πρέπει να είναι οι κύριοι υπεύθυνοι να το πολεμήσουν.

Με την πολυπλοκότητα των συμμαχιών και των διεθνών δυνάμεων αυτός ο αγώνας ενέχει και ιθαγενή και διεθνή χαρακτηριστικά, πράγμα που κάνει την υπεράσπισή του ακόμη πιο αναγκαία. Αυτό που διερευνούμε και μαθαίνουμε, μέσω της αυτοκριτικής, της θεωρίας και της πρακτικής είναι η σχέση μεταξύ των διεθνιστών αναρχικών επαναστατών με τον ντόπιο αγώνα που αναγνωρίζει τον εαυτό του ως μέρος ενός διεθνούς επαναστατικού κινήματος που απλώνεται πέρα από τα ''σύνορα του''.

Καθώς το κυρίως μέρος της ενέργειας μας διοχετεύεται στον ένοπλο αγώνα, προς το παρόν έχουμε περιορισμένα σχέδια όσον αφορά στο αμιγώς κοινωνικό πεδίο δηλαδή της καθημερινής ζωής των πολιτών, αυτήν τη στιγμή δουλεύουμε για να υποστηρίξουμε τις αναρχικές πρωτοβουλίες και τις δυνατότητες που δημιουργούνται εντός της κοινωνίας των πολιτών*. Ακόμα, ο κοινωνικός μετασχηματισμός δεν εξαντλείται αποκλειστικά στις εργασίες εντός της κοινωνίας των πολιτών. Για παράδειγμα, ντόπιοι Άραβες χωρικοί που μένουν κοντά στη βάση που σταθμεύουμε έρχονται μέρα παρά μέρα για να μας δώσουν γάλα και γιαούρτι που παράγουν , ενώ εμείς τους προμηθεύουμε ζάχαρη και άλλα εμπορεύματα που δεν έχουν, σε μία πράξη αμοιβαίας αλληλοβοήθειας. Αυτό δημιουργεί ένα δεσμό αλληλεγγύης και συλλογικής ζωής. Έχουμε επίσης μία ζεστή σχέση με ορισμένες αρμενικές οικογένειες στην περιοχή. Η απλή πράξη του να πίνεις τσάι με κάποιους και να τους φιλάς στο μάγουλο είναι το πρώτο βήμα προς το χτίσιμο σχέσεων οι οποίες μακροπρόθεσμα μπορούν να θέσουν τα θεμέλια πάνω στα οποία θα δημιουργηθούν προγράμματα που οδηγούν στον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Οι διεθνείς μαχητές, συγκεκριμένα οι αναρχικοί και κομμουνιστές μαχητές, επιχειρούν ξεχωριστά στη Rojava, ήδη εδώ και κάποιον καιρό. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ποια η σχέση σας με άλλες κουρδικές δομές;

Όπως προαναφέραμε στην πρώτη ερώτηση, οι περισσότεροι διεθνείς αναρχικοί, οτσαλανικοί, σοσιαλιστές και κομμουνιστές μαχητές, μαζί με άλλους μαχητές που προσδιορίζονται περισσότερο σαν αντιφασίστες και αντι-ιμπεριαλιστές, έχουν προσπαθήσει να οργανωθούν διακριτά στη Rojava εδώ και κάποιον καιρό. Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Για να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση απαιτείται μια περιγραφή της ιστορικής κατάστασης της τουρκικής αριστεράς και των πολυπληθών ένοπλων ομάδων οι οποίες επιχειρούν στην περιοχή.

Για την τουρκική αριστερά, ειδικότερα για την αριστερά που εμπλέκεται στον ένοπλο αγώνα και διατηρεί αντάρτικες μονάδες, η σχέση μεταξύ των ομάδων είναι κάτι το οποίο έχει αλλάξει και έχει γίνει αποδεκτή στο πέρασμα του χρόνου. Υπήρξε εποχή που τα κόμματα της τουρκικής αριστεράς έβλεπαν το ένα το άλλο σαν εχθρούς, περισσότερο απ' όσο έβλεπαν το τουρκικό κράτος ή το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτό οδήγησε σε δια - κομματική βία και ακόμα και θανάτους. Ακόμα, όπως η ιστορία έχει αποκαλύψει, το τουρκικό κράτος έχει αποδειχθεί πολύ ισχυρότερο και ανθεκτικότερο από ότι περίμεναν πολλοί. Παλαιότερα, η συντριπτική πλειοψηφία της τουρκικής κοινωνίας δεν προωθούσε τον αγώνα, όπως πολλά από τα κόμματα, καθώς ήταν παραδοσιακά μαρξιστικά - λενινιστικά, πίστευαν δογματικά πως θα προέκυπτε φυσικά ως αποτέλεσμα της ιστορικής αναγκαιότητας. Στην πραγματικότητα, με το δημοψήφισμα στην Τουρκία να πλησιάζει και τον Ερντογάν να διασφαλίζει πρακτικά μια νίκη του "ναι", τα κόμματα είδαν μία αναγκαιότητα να ενωθούν και να αγωνιστούν από κοινού. Πρέπει να πούμε πως αυτό το είχαν ξανακάνει παλαιότερα. Στην πραγματικότητα, πολλά από τα κόμματα, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι το ΡΚΚ, συνεργάστηκαν με άλλες αντάρτικες ομάδες στις κυρίως ορεινές περιοχές της Τουρκίας, μοιραζόμενες τους πόρους και εκπαιδευόμενες, ακόμα και διεξάγοντας κοινές επιχειρήσεις. Ήταν 6 Μάρτη 2016, όταν γράφτηκε ιστορία στην Τουρκία με τη δημιουργία του Ενωμένου Λαϊκού Επαναστατικού Κινήματος (HBDH). Αυτό το ενωμένο μέτωπο έφερε 10 από τα μεγαλύτερα κόμματα που εμπλέκονταν στον ένοπλο αγώνα κάτω από μία διοίκηση και ένα λάβαρο για να πολεμήσουν από κοινού ενάντια στην κυβέρνηση του Ερντογάν και το τουρκικό κράτος.

Φυσικά, κάποιος θα πρέπει να κοιτάξει επίσης στην ιστορία της Μ. Ανατολής γενικότερα για να κατανοήσει πως τα διάφορα τουρκικά κόμματα επιχειρούν σε πολλές χώρες και συμμετέχουν σε πολλές συγκρούσεις. Για παράδειγμα το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας/Μαρξιστικό - Λενινιστικό (ΤΙΚΚΟ), το ΑSALA και το ΡΚΚ επιχειρούσαν στο Λίβανο (κοιλάδα Beqaa) και εκπαιδεύτηκαν δίπλα στην PLO και διάφορες παλαιστινιακές, λιβανέζικες και διεθνείς αντάρτικες ομάδες, διεξάγοντας ακόμα και κοινές επιχειρήσεις. Στη Συρία, το ΡΚΚ ίδρυσε τα κεντρικά του και άνοιξε εγκαταστάσεις εκπαίδευσης και γραφεία στη Rojava στα 80s μέχρι τα μέσα των 90s. Ο Οτσαλάν μπορούσε να δρα σχετικά ελεύθερα με την υποστήριξη του συριακού καθεστώτος, το οποίο έβλεπε την Τουρκία σαν εχθρό. Οι τουρκο - συριακές εντάσεις και η απειλή του πολέμου θα ανάγκαζε το Hafez al - Assad να κόψει όλους τους δεσμούς με τον Οτσαλάν και να τον απελάσει από τη Συρία. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ανάγκασε πολλές τουρκικές και διεθνείς αντάρτικες ομάδες να κρυφτούν και να περιορίσουν την κινητικότητα τους, τους πόρους τους, την εκπαίδευση και τις επιχειρήσεις τους. Ο συριακός εμφύλιος πόλεμος και η έναρξη της επανάστασης στη Rojava έδωσε άλλη μία ευκαιρία στα τουρκικά κόμματα τα οποία ήταν παράνομα και βρίσκονταν στα βουνά να αρχίσουν επιχειρήσεις και να στήνουν βάσεις στη Rojava για να υποστηρίξουν τον αγώνα και για να επικοινωνούν πιο ελεύθερα και αποτελεσματικά. Αυτό οδήγησε πολλά κόμματα να ανοίξουν κεντρικά γραφεία στη Rojava.

Με τον αγώνα στη Rojava να εντείνεται και τα κόμματα να χρειάζονται να μοιραστούν εφόδια, πληροφορίες και στρατιωτικές επιχειρήσεις, ιδρύθηκε, υπό την ηγεσία του MLKP το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας (ΙFB) στη Rojava. Αυτό το πείραμα συντονισμένης διαχείρισης και διοίκησης, που ενώνει τα ποικίλα κόμματα και ομάδες κάτω από ένα λάβαρο για να πολεμήσουν, ήταν το πρώτο πείραμα τέτοιου είδους στη Rojava και προηγήθηκε της δημιουργίας του HBDH. Το πείραμα είχε μικτά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, το IFB λειτουργεί με την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, με τον οποίο εμείς σαν IRPGF διαφωνούμε. Θα προτιμούσαμε να ήταν οριζόντιο και ισότιμο για όλα τα κόμματα και τα μέλη. Επιπροσθέτως, η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων, κομμάτων και μαχητών είναι από Τουρκία, οδηγώντας σε απόκλιση από το διεθνή χαρακτήρα. Ακόμα και οι κουρδικές δυνάμεις αναφέρονται στο IFB σαν "τουρκική αριστερά". Παραπέρα, θα υποστηρίζαμε πως αυτό έχει θετική συμβολική αξία, καθώς και πολλές στρατιωτικές επιτυχίες. Έχει δείξει πως τα διάφορα κόμματα και ομάδες, συμπεριλαμβανομένου του IRPGF μπορούν να δουλέψουν, να εκπαιδευτούν και να πολεμήσουν μαζί ενάντια σε έναν κοινό εχθρό, ενώνοντας τις ενέργειες και τις δυνάμεις μας για να νικήσουμε, τόσο στη μάχη όσο και στην κοινωνία των πολιτών.

Το IFB, παρόλο που υπάγεται άμεσα στη διοίκηση της ενωμένης ηγεσίας των διαφόρων κομμάτων και ομάδων, βρίσκεται ουσιαστικά υπό τη διοίκηση των δυνάμεων των YPG και SDF. Ενώ είμαστε αυτόνομοι σε ό,τι αφορά τις στρατιωτικές μας δομές, την οργάνωση των μονάδων μας και μεμονωμένες κινήσεις, περιμένουμε εντολές και οδηγίες απευθείας από το YPG σχετικά με τη θέση μας και τις κινήσεις μας στο πεδίο της μάχης, όπως κάνει και το υπόλοιπο IFB. Αυτό μας καθιστά άμεσα υπό τη διοίκηση των YPG/J και γι' αυτό εμείς, επίσης, μοιραζόμαστε τις συμμαχίες τους και το πεδίο της μάχης με αυτούς με τους οποίους διεξάγουν κοινές επιχειρήσεις. Επίσης, τα κόμματα και οι ομάδες διατηρούν την αυτονομία τους ως διακριτές οντότητες εκτός της δομής του IFB, μπορούν να διαφωνούν με τις απόψεις των κουρδικών δυνάμεων ή και να κριτικάρουν συγκεκριμένες πολιτικές και αποφάσεις. Ακόμα, ενώ είμαστε μέρος του IFB, είμαστε προσεκτικοί σε σχέση με τις θέσεις, απόψεις και προοπτικές που εκφράζουμε χρησιμοποιώντας το όνομα και τη δομή του IFB. Ουσιαστικά, το IFB έχει αποδειχτεί πως είναι ένα μοναδικό πείραμα και εργαστήριο που φέρνει (ακρο-) αριστερούς και ριζοσπάστες όλων των χρωμάτων και τάσεων να πολεμήσουν κάτω από μία δομή μονάδας και διοίκησης.

Αναλογιζόμενοι πως η συμμαχία μεταξύ των κουρδικών και αμερικανικών δυνάμεων μάλλον δε θα διαρκέσει επ' αόριστο ή αρκετά ώστε να δημιουργηθεί έδαφος για τα ριζοσπαστικά προγράμματα να αναπτυχτούν στη Rojava, πώς μπορούν οι αναρχικοί να τοποθετηθούν σε αυτόν τον αγώνα; Μπορείτε να διατηρήσετε την αυτονομία σας από αποφάσεις που λαμβάνονται από άλλους που εμπλέκονται σε αυτόν τον αγώνα στη Rojava;

Η λέξη "συμμαχία" εδώ είναι πολύ παραπλανητική, στην πραγματικότητα είναι μία φορτισμένη και άτοπη λέξη. Οι ΗΠΑ και ο συμμαχικός τους συνασπισμός , για τελείως άσχετους πολιτικούς και οικονομικούς λόγους , έχουν αρχίσει μία προσπάθεια να εξαλείψουν μία ένοπλη ομάδα (ISIS), από το οποίο η επανάσταση πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό της και το οποίο οι YPG/J θα ήθελαν επίσης να εξαφανίσουν. Οι YPG/J βρίσκονται στο ίδιο πεδίο μάχης με τις δυνάμεις των ΗΠΑ. Από τη στιγμή που μοιράζονται τον ίδιο εχθρό, και από τη στιγμή που ο εγγενής πολιτικός, ιδεολογικός και οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ των δύο έχει, κατά συγκεκριμένη προτεραιότητα συμφερόντων, ακυρωθεί από την ανάφλεξη η στρατιωτική συνεργασία δεν προκαλεί έκπληξη. Δεν υπάρχει πολιτική συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και των επαναστατών της Rojava.

Πράγματι πιστεύουμε πως η συνεργασία μεταξύ των επαναστατικών και των αμερικανικών δυνάμεων δεν είναι πιθανό να διαρκέσει. Φυσικά υπάρχουν εδώ στη Rojava δυνάμεις οι οποίες θα ήθελαν ένα έθνος - κράτος ή έχουν χρησιμοποιήσει εθνικιστικά αισθήματα για να κερδίσουν υποστήριξη. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ Τοπική Κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG), υπό την ηγεσία του Masoud Barzani, ο οποίος είναι ακόμα ένα ανδρείκελο των ΗΠΑ στην περιοχή. Το KRG κάνει ένα ολοκληρωτικό εμπάργκο στη Rojava. Ο Barzani και το KRG θεωρούνται από πολλούς ως προδότες, καθώς συμμάχησαν με την Τουρκία εις βάρος των Κούρδων και των Γιεζίντι στη Shengal. Επιπροσθέτως, το KRG θέλει να "ανακατέψει" τα πράγματα, τόσο πολιτικά με ομάδες σαν το Κουρδικό Εθνικό Συμβούλιο (ΕΝΚS) και το KDP στη Rojava, όσο και στρατιωτικά με τους Peshmerga της Rojava. Οι εχθροί αυτής της επανάστασης είναι αμέτρητοι.

Συχνά αναφέρεται πως κάποιοι αναρχικοί στοχαστές όπως ο Murray Bookchin συνέβαλαν σε αυτήν την κοινωνική επανάσταση από την αρχή, πράγμα που οδήγησε τον Οτσαλάν να απομακρυνθεί από το Μαρξισμό - Λενινισμό και να δημιουργήσει τη θεωρία του περί "δημοκρατικού συνοσπονδισμού". Ανεξάρτητα από το πόσο ακριβές είναι αυτό, ουσιαστικά οι αναρχικοί τόσο στον ένοπλο αγώνα όσο και στην κοινωνία των πολιτών μπορούν να έχουν επιρροή σε αυτήν την επανάσταση. Μέσω διαλόγου και κοινών εργασιών, μπορούμε να δουλέψουμε με τις τοπικές κοινότητες και να αναπτύξουμε σχέσεις που μπορούν να εδραιώσουν περαιτέρω τις νίκες της επανάστασης, ενώ την ωθούν παραπέρα. Όσο μεγαλύτερη επιρροή έχουν οι αναρχικοί και η αναρχική φιλοσοφία στο διάλογο με τους ανθρώπους και τις δομές στη Rojava, τόσο περισσότερο μπορούμε να χτίσουμε κάτι καινούριο από κοινού και να επικεντρωθούμε στο μετασχηματισμό, όχι μόνο στη Rojava αλλά σε όλο τον κόσμο. Αυτή είναι η σημαντικότητα του να συνδέεις τους αγώνες όπως έχουμε κάνει μέχρι στιγμής σχετικά με τη Λευκορωσία, την Ελλάδα και τη Βραζιλία. Ο αγώνας στη Rojava είναι ο αγώνας κάθε καταπιεσμένης γειτονιάς και κοινότητας. Είναι ο αγώνας για μια απελευθερωμένη ζωή και εκεί είναι που οι αναρχικοί μπορούν να έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή τους.

Σαν αναρχικοί είμαστε ασυμβίβαστα ενάντια σε όλα τα κράτη και την εξουσία. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Ενώ έχουμε πλήρη γνώση του ρόλου των διαφόρων κομμάτων στον αγώνα και τη μάχη για να απελευθερώσουμε την περιοχή, τόσο της Rojava όσο και των ευρύτερων ορεινών περιοχών του Κουρδιστάν, πιστεύουμε πως η κριτική αλληλεγγύη μας βοηθάει να δουλέψουμε, να πολεμήσουμε και πιθανότατα να πεθάνουμε δίπλα στα κόμματα, ενώ έχουμε την αυτονομία να παραμένουμε κριτικοί στις ιδεολογίες, τις δομές, τις φεουδαρχικές αντιλήψεις και πολλές πολιτικές τους. Μπορούμε να διατηρήσουμε την αυτονομία μας στην αίσθηση πως μπορούμε να διαφωνήσουμε με τις θέσεις ή να επιλέξουμε να μην πολεμήσουμε αν οι συμμαχίες που συνάπτουν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι πέρα από τις ανάγκες της επιβίωσης ή τη ρεαλιστική γεωστρατηγική αναγκαιότητα. Σε τελική ανάλυση, αν οι επαναστατικές δυνάμεις συνάψουν ουσιαστικές συμμαχίες με κρατικές δυνάμεις και η Rojava μετατραπεί σε ένα νέο κράτος, ακόμα κι αν αυτό το κράτος είναι σοσιαλδημοκρατικό, το IRPGF θα φύγει και θα μετακινήσουμε τη βάση των επιχειρήσεών μας κάπου αλλού για να συνεχίσουμε τον επαναστατικό αγώνα. Αναρχικά προγράμματα μέσα στην κοινωνία των πολιτών θα είναι ακόμα δυνατό να λειτουργούν και να επιχειρούνται, και θα έπρεπε, για όσο αυτό θα τους επιτρέπεται, αλλά είναι πιθανότερο αναρχικές, καθώς επίσης και κομμουνιστικές αντάρτικες ομάδες να μην επιτρέπεται πλέον να επιχειρούν στη Rojava.

Έχετε νιώσει ασυμβατότητα μεταξύ της εμπλοκής στον ένοπλο αγώνα και της ανάπτυξης κοινωνικών προγραμμάτων στη Rojava; Με ποιους τρόπους τρέφει και ενδυναμώνει το ένα το άλλο; Με ποιους τρόπους αντιφάσκουν;

Η ομάδα μας βρίσκεται στα αρχικά στάδια ανάπτυξης κοινωνικών προγραμμάτων στη Rojava. Είναι δύσκολο για μία μονάδα να οργανώσει και να συντηρήσει κοινωνικά προγράμματα όταν εμπλέκεται, την ίδια στιγμή σε ένοπλο αγώνα, αν έχει έλλειψη προσωπικού και υποδομών. Αυτό απαιτεί να βρίσκονται εδώ περισσότεροι άνθρωποι, πρέπει να φτάσουμε την κρίσιμη μάζα που είναι απαραίτητη για να αναπτύξουμε ένα επιτυχές πρόγραμμα. Κάποιοι σύντροφοι μας έχουν δουλέψει στην κοινωνία των πολιτών προηγουμένως και εργάζονται δραστήρια για να δημιουργήσουν νέες πρωτοβουλίες που θα είναι εφικτές και βιώσιμες. Αυτό θα μας επιτρέψει να επιτύχουμε τις αντίστοιχες δεσμεύσεις μας στον ένοπλο αγώνα και την κοινωνική επανάσταση.

Η προσπάθεια του πολέμου στην κοινότητα της Rojava έχει υποτάξει άλλες δομές στις επιτακτικές της ανάγκες; Υπάρχουν πεδία ή περιπτώσεις που στην καθημερινή ζωή ο έλεγχος συγκεντρώνεται στα χέρια στρατιωτικοποιημένων ομάδων, συμβάλλοντας σε de facto ιεραρχικές σχέσεις; Πώς προλαμβάνουμε ώστε να μην καθορίζουν οι στρατιωτικές προτεραιότητες το ποιος έχει τη δύναμη μέσα σε μία κοινότητα σε καιρό πολέμου;

Σίγουρα ο πόλεμος στη Rojava και ευρύτερα οι εμφύλιοι πόλεμοι σε Συρία και Ιράκ έχουν αλλάξει δραστικά τη σχέση μεταξύ κοινωνίας των πολιτών και στρατιωτικών μονάδων. Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Rojava μπορεί εύστοχα να περιγράφει και να χαρακτηριστεί, όπως το έθεσαν κάποιοι σύντροφοι, ως "πολεμικός κομμουνισμός". Η τρέχουσα κατάσταση στη Rojava απορροφάει μεγάλο μέρος της οικονομίας και της κοινωνίας των πολιτών στην πολεμική προσπάθεια. Παρόλα αυτά, αυτό δεν προκαλεί έκπληξη. Η Rojava περιβάλλεται από εχθρούς οι οποίοι επιζητούν να καταστρέψουν το εκκολαπτόμενο κοινωνικό πείραμα. Το ISIS είναι ένας παρακρατικός παίχτης με υψηλή φονικότητα και αποδοτικότητα, με τεράστιους πόρους, τόσο οικονομικούς όσο και στρατιωτικούς, καθώς και μία μάχιμη δύναμη που αριθμεί δεκάδες χιλιάδες. Επίσης είναι μία από τις πιο κτηνώδεις και κύριες απειλές εναντίον της ίδιας της Rojava. Αν δεν υπήρχε η τεράστια πολεμική προσπάθεια από μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, με πιο αξιοσημείωτη την αντίσταση στο Kobane και την επακόλουθη νίκη η οποία ήταν ένα σημείο καμπής, το ISIS θα είχε νικήσει και θα συνέχιζε την αστραπιαία εξάπλωσή του.

Καθώς ο πόλεμος γύρισε και το ISIS τώρα υποχωρεί τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία, η Τουρκία εισήλθε στον πόλεμο επιζητώντας να καταπνίξει τις προσπάθειες των YPG/J να εξασφαλίσουν τη γειτνίαση των καντονιών του Kobane και της Afrin. Πρέπει να κάνουμε γνωστό πως σχεδόν καθημερινά οι τουρκικές δυνάμεις στα σύνορα της Rojava βομβαρδίζουν στόχους εντός της περιοχής της, σκοτώνοντας πλήθος αμάχων και στρατιωτικών δυνάμεων. Επίσης, στην ανατολή, στο Ιράκ, η Τοπική Κυβέρνηση του Κουρδιστάν (Bashur), κάτω από την ηγεσία του Masoud Barzani και του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος (KDP), συνεχίζουν να επιβάλουν ολοκληρωτικό αποκλεισμό και εμπάργκο στη Rojava, ενώ επιπλέον επιτίθεται στη Λαϊκή Δύναμη Άμυνας (HPG) και τις Μονάδες Αντίστασης της Sinjar (YBS), χρησιμοποιώντας τους Peshmerga. Επιπροσθέτως, ο Βarzani και το KDP συνεργάζονται με τον Ερντογάν, τη φασιστική κυβέρνηση των AKP - MHP και το τουρκικό κράτος μοιραζόμενοι πληροφορίες, πόρους και διεξάγοντας κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Χωρίς καμία αμφιβολία, ο πόλεμος οδηγεί σε de facto ιεραρχικές σχέσεις και παρεμποδίζει σοβαρά τις οριζόντιες σχέσεις και την ισχύ της κοινότητας. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα ιεραρχικών σχέσεων. Υπάρχουν ιεραρχίες στις κομματικές δομές οι οποίες διαχέονται στις κοινωνικές δομές και εκτείνονται ως την ευρύτερη κοινωνία των πολιτών. Τέτοιες τείνουν να είναι, για παράδειγμα, αν κάποιοι είναι στο επιτελείο ή όχι, πόσο καιρό συμμετέχουν στο κίνημα, οι ιδεολογικοί τους σχηματισμοί και γνώσεις, η επιρροή τους και οι επαφές τους, καθώς και η πολεμική τους εμπειρία. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό σαν ένα σύστημα βαθμολόγησης, προαγωγής και προνομίων. Στην πραγματικότητα υπάρχει, όμως είναι κάτι που λειτουργεί σε συνάρτηση με ένα κόμμα το οποίο είναι αυτοκριτικό απέναντι σ’ αυτό και μία ιδεολογία που ψάχνει να υπερβεί αυτές τις σχέσεις μεσούσης μιας πραγματικά υπαρκτής κοινωνικής επανάστασης. Ενώ τα στελέχη του επιτελείου των στρατιωτικοποιημένων ομάδων έχουν στην πραγματικότητα μία de facto κοινωνική θέση η οποία θα ήταν πάνω από άλλους ανθρώπους στην κοινωνία, ουσιαστικά απευθύνονται στους ανθρώπους μέσω συλλογικών δομών και του ευρύτερου πλαισίου της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Ουσιαστικά, τέτοιες ιεραρχικές σχέσεις υπάρχουν ως στρατιωτική αναγκαιότητα, μεσούντος ενός από τους πιο βάρβαρους πολέμους. Σαν αναρχικοί, τις βλέπουμε και καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο είναι απαραίτητες, όντας ταυτόχρονα κριτικοί στην ύπαρξή τους. Προσπαθούμε να αποφύγουμε αυτές τις σχέσεις συγκεντρωτικής εξουσίας και ελέγχου. Είναι θετικό το ότι αυτές οι σχέσεις μπορούν να κριτικαριστούν χρησιμοποιώντας τη διαδικασία του tekmil (μία αμεσοδημοκρατική συγκέντρωση για άσκηση κριτικής προς ένα διοικητή ή άλλους σε μία ομάδα), μία σοβαρή, ζωτική πρακτική κριτικής- αυτοκριτικής και αυτοπειθαρχίας η οποία έχει τις ρίζες της στο μαοϊσμό.

Οι ιεραρχικές σχέσεις εξουσίας, ενώ κάποιες φορές είναι αναγκαίες λόγω της πολεμικής πραγματικότητας και των προτεραιοτήτων στις συνθήκες της μάχης, πρέπει να υπάρχουν σαν κάτι το οποίο θέλουμε και επιθυμούμε ο ένας από τον άλλο για να δρούμε αποτελεσματικά. Όταν έρθει η ώρα για απελευθέρωση, μπορούμε να συζητήσουμε, να ασκήσουμε κριτική και να πάρουμε συλλογικές αποφάσεις. Στη μάχη, ο καθένας περιμένει άμεση καθοδήγηση, οδηγίες, προστασία, βεβαιότητα και υπευθυνότητα από συντρόφους πιο έμπειρους και με περισσότερες γνώσεις, επειδή υπάρχουν πολλές αποφάσεις και καθήκοντα που επηρεάζουν την ομάδα και αν κάποιος δε μπορεί να τα αντέξει δε θα έπρεπε να τα φορτώνεται. Αυτό εφαρμόζεται στην εκπαίδευση και στη στρατολόγηση επίσης. Όμως αυτές οι σχέσεις, ουσιαστικά, μπορούν να πλήξουν δυνητικά την αυτόνομη, οριζόντια και αυτοοργανωμένη φύση των κοινοτήτων αν δε γίνουν κατανοητές και δεν εφαρμόζονται σε συμφωνία με άλλες ιδεολογικές αρχές. Πως μπορούμε, σαν αναρχικοί και μέλη των IRPGF να αποτρέψουμε τις κυριαρχικές σχέσεις σε αυτήν τη συνθήκη – που τέτοια είναι, σε αυτές τις αλληλοεπικαλυπτόμενες συνθήκες; Η πολυπλοκότητα αυτής της ερώτησης αποκαλύπτει επιπρόσθετα ένα εγγενές πρόβλημα του σε ποιο πλαίσιο τοποθετείται η ερώτηση. Μπορούμε να πούμε, πως κατά κάποιο τρόπο οι στρατιωτικές προτεραιότητες ή η άμυνα μιας κοινότητας διαχωρίζονται από την ίδια την κοινότητα επιβεβλημένες από έξω από κάποιον εξωκοινοτικό παράγοντα. Ενώ είναι αλήθεια πως οι στρατιωτικές προτεραιότητες επιβάλλονται σε κάποιες κοινότητες, π.χ. η εκκένωση χωριών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή , λόγω του κινδύνου επιθέσεων και η χρήση των σπιτιών των ανθρώπων για προσωρινά φυλάκια, το γεγονός είναι πως στη Rojava οι τοπικές κοινότητες, οι γειτονιές και οι εθνο - θρησκευτικές κοινότητες είναι υπεύθυνες για την άμυνά τους.

Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Στην πραγματικότητα, πάει πίσω στις ταραχές στο Qamislo το 2004 (μια εξέγερση των Κούρδων της Συρίας στα βορειοανατολικά), που οδήγησε στη δημιουργία πρωτοβουλιών κοινοτικής άμυνας και στον πρόδρομο του YPG. Για να προστατευτούν από τη μεγαλύτερη αμυντική δομή, το YPG, αν αυτό προσπαθούσε να επιβάλλει τη θέλησή του με τον τρόπο μίας στρατιωτικής δικτατορίας και να πάρει τη δύναμη από τις κοινότητες, οι κοινότητες έχουν τις δικές τους δυνάμεις άμυνας, τις HPC. Ενώ το YPG αντιπροσωπεύει τις λαϊκές αντάρτικες δυνάμεις της Rojava, υπάρχουν μικρότερες δυνάμεις, π.χ. το Συριακό Στρατιωτικό Συμβούλιο το οποίο απαρτίζεται από Σύριους χριστιανούς και προσπαθεί να προστατεύσει αυτήν την κοινότητα. Η ίδια η άμυνα είναι αποκεντρωμένη και συνομοσπονδοποιημένη ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τη δυνατότητα να αναπτύσσεται αστραπιαία, να δίνει εντολές στους μαχητές και ακόμη να κάνει στρατολόγηση, κάτι που συμβαίνει στη Rojava.

Πιστεύουμε και στηρίζουμε πως οι κοινότητες στον πόλεμο πρέπει να είναι υπεύθυνες για την άμυνά τους. Ακόμη, με τόσο μεγάλους κρατικούς, παρακρατικούς και μη κρατικούς παίχτες να επιτίθενται σε αυτές τις κοινότητες σε μια προσπάθεια να τις εξολοθρεύσουν, υπάρχει ανάγκη για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτό ίσως κάνει αναγκαίες κάποιες διαδικασίες οι οποίες, σε καιρό πολέμου, περιορίζουν την αυτονομία μιας κοινότητας. Αυτή είναι μια πραγματικότητα με την οποία είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε. Ουσιαστικά υπάρχει μια διχοτόμηση και μια τριβή μεταξύ των κοινοτήτων σε πόλεμο και των στρατιωτικών δυνάμεων που αντιμετωπίζουν πολλαπλάσιες εχθρικές δυνάμεις. Είμαστε επιφορτισμένοι να διασφαλίσουμε, όσο αυτό είναι δυνατό, πως οι κοινότητες διατηρούν την αυτονομία τους και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, ενώ ταυτόχρονα τις προστατεύουμε και διασφαλίζουμε την επιβίωσή τους. Οι κοινότητες είναι απολύτως υπεύθυνες για την άμυνά τους και όταν το επιτάσσει η ανάγκη, όλες οι μοναδικές και διαχωρισμένες κοινότητες μπορούν να έλθουν μαζί και να σχηματίσουν ένα μεγαλύτερο στρατό για τη συλλογική τους προστασία. Αυτό σημαίνει πως κάθε κοινότητα αποτελεί ένα θεμελιώδες συστατικό κομμάτι της πολύ μεγαλύτερης δύναμης της οποίας καθήκον είναι η προστασία όλων των κοινοτήτων. Αυτή η τριβή, μεταξύ της κοινότητας και της στρατιωτικής δύναμης, δεν είναι τίποτα άλλο από μία ακόμα πλευρά της φιλοσοφικής διαφοράς μεταξύ του μερικού και του συνολικού. Είναι καθήκον μας να διασφαλίσουμε πως αυτή η ανισορροπία ελαχιστοποιείται όσο το δυνατόν περισσότερο, έτσι ώστε οι κοινότητες να μπορούν να παραμένουν αυτόνομες και ουσιαστικά να έχουν τον πρώτο λόγο στις προτεραιότητές τους και στην άμυνα.

Τι είναι αυτό που διαχωρίζει τους αναρχικούς σχηματισμούς και στρατηγικές ένοπλου αγώνα από άλλα παραδείγματα ένοπλου αγώνα; Αν αντιτίθεσαι σε "σταθερούς στρατούς ή απολιθωμένες επαναστατικές ομάδες", όμως αποδέχεσαι πως ο ένοπλος αγώνας ίσως είναι απαραίτητος μέχρι να είναι αδύνατον να επιβάλλεις ιεραρχικές δομές στον οποιονδήποτε, ποια είναι η μεθοδολογική διαφορά που μπορεί να αποτρέψει αναρχικές αντάρτικες ομάδες μακράς διάρκειας από το να λειτουργήσουν με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ένας σταθερός στρατός ή μια απολιθωμένη επαναστατική ομάδα, συγκεντρώνοντας δηλαδή κοινωνική δύναμη;

Μία ερώτηση που μας κάνουν συχνά είναι με ποιο τρόπο είμαστε διαφορετικοί από άλλες αριστερές ομάδες; Ποια είναι τα διακριτά χαρακτηριστικά μας; Σαν μία αναρχική δομή ένοπλου αγώνα, μαζί με άλλες αναρχικές ομάδες σε όλον τον κόσμο, παλεύουμε για απελευθερωμένες κοινότητες και ατομικότητες που βασίζονται σε θεμελιώδεις αρχές του αναρχισμού. Δεν είμαστε δογματικοί ούτε ορθόδοξοι στο πως καταλαβαίνουμε τον αναρχισμό, αλλά αιώνιοι εικονοκλάστες και νεωτεριστές. Ο αναρχισμός είναι μια συνεχώς εναλλασσόμενη και επεκτεινόμενη ιδεολογία η οποία δε μπορεί να διαχωριστεί από την ίδια τη ζωή. Ενώ άλλοι μη αναρχικοί αριστερών τάσεων σχηματισμοί ίσως επιζητούν κάποια εκδοχή σοσιαλισμού ή/και κομμουνισμού, εμείς ουσιαστικά διακρινόμαστε από αυτούς τους σχηματισμούς ένοπλου αγώνα μέσω της κατανόησής μας σχετικά με την εξουσία, τόσο στο εσωτερικό της ομάδας όσο και ευρύτερα. Δεν έχουμε αρχηγό. Δεν υπάρχει λατρεία της προσωπικότητας και ούτε πορτραίτα μας να κρέμονται στους τοίχους. Εμπνεόμαστε από τους Ζαπατίστας που καλύπτουν τα πρόσωπά τους με κουκούλες και επικεντρωνόμαστε περισσότερο στο συλλογικό παρά στις ατομικότητες, αντιπροσωπεύοντας πολλές μοναδικές ταυτότητες και κοινωνικές θέσεις. Παίρνουμε αποφάσεις βάσει συναίνεσης, και όταν βρισκόμαστε στο πεδίο της μάχης επιλέγουμε έναν ή περισσότερους συντρόφους οι οποίοι θα είναι υπεύθυνοι για την επιχείρηση. Δεν υπάρχει μόνιμη διοικητική δομή στο εσωτερικό του IRPGF. Υπάρχουν εκ περιτροπής θέσεις ευθύνης και καθήκοντα, με τη λογική να μην αναπαράγουμε στρατιωτικούς βαθμούς ή τεχνοκρατικές ταξικές δομές.

Οι αναρχικοί σχηματισμοί ένοπλου αγώνα δεν είναι λίγοι. Για παράδειγμα, υπάρχουν αναρχικές ομάδες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς, FAI-IRF (Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο) και Επαναστατικός Αγώνας. Δε συμφωνούμε αναγκαστικά με όλες τις θέσεις αυτών των ομάδων ή με τα μέλη τους. Δε θέλουμε να είμαστε ελιτιστές ή να είμαστε αντάρτες του βουνού οι οποίοι εγκαταλείπουν τον κόσμο για να επικεντρωθούν στον πόλεμο των ανθρώπων στην ύπαιθρο, αν και αυτή είναι σημαντική πλευρά του αγώνα. Θέλουμε να φέρουμε τα βουνά στις πόλεις και αντίστροφα. Είναι σημαντικό να συνδέσουμε όλους τους αγώνες σε όλο τον κόσμο, επειδή είναι διασυνδεδεμένοι εκ φύσεως λόγω των ποικίλων συστημάτων καταπίεσης και κυριαρχίας τα οποία υπάρχουν. Κι εμείς επίσης "χέζουμε όλες τις επαναστατικές πρωτοπορίες όλου του κόσμου" όπως είπε κάποτε ο υποδιοικητής Μάρκος. Δε βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν αναρχικές πρωτοπορίες. Είμαστε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.

Το IRPGF νιώθει πως είναι απαραίτητο να είναι με το λαό και να καταλαβαίνει τον κοινωνικό χαρακτήρα της επαναστατικής διαδικασίας. Δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς να συμμετέχουν όλες οι κοινότητες, οι γειτονιές και τα χωριά. Δε θέλουμε να υμνήσουμε τα όπλα που κατέχουμε, αν και τα βλέπουμε σαν ένα όχημα προς τη συλλογική μας απελευθέρωση. Ακόμη, η απελευθέρωση δεν είναι πιθανή αν η κοινωνική επανάσταση δεν είναι παρούσα. Συνεπώς δεν είμαστε ακόμα μία ομάδα αντάρτικου πόλης που επιζητά απλά να καταστρέψει χωρίς να χτίσει τίποτα το κοινωνικό και κοινοτιστικό. Φυσικά, το να κουβαλάς όπλα και να εμπλέκεσαι στον ένοπλο αγώνα επιφέρει μια τεράστια ευθύνη και μεγάλο κίνδυνο, όχι μόνο για τον εαυτό μας αλλά για τη δύναμη που κατέχουμε. Συμφωνούμε με τους αντάρτες που επαναλαμβάνουν συχνά τη μαοϊκή αρχή να μην παίρνουμε ούτε πινέζες από το λαό. Είμαστε επαναστάτες που οδηγούμαστε από αρχές, όχι μια συμμορία πλιατσικολόγων μισθοφόρων. Αυτό είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο εμείς, σαν IRPGF, θέλουμε να αναπτύξουμε μία συλλογική ηθική και κατανόηση του ένοπλου αγώνα.

Γνωρίζοντας πολύ καλά πως ο ένοπλος αγώνας ίσως είναι απαραίτητος στα χρόνια και τις δεκαετίες που έρχονται, και αντιλαμβανόμενοι πως καθώς τα χρόνια περνάνε, οι δομές εδραιώνονται και γίνονται πιο δύσκαμπτες, ανησυχούμε για τη δημιουργία δυναμικών συγκεκριμένων ομάδων, οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ποικίλες ιεραρχίες και σε συγκέντρωση της κοινωνικής δύναμης, όπου και αν βασιζόμαστε. Για να ελαχιστοποιήσουμε αυτόν τον κίνδυνο, αισθανόμαστε πως είναι απαραίτητο όχι μόνο να είμαστε επαγγελματίες επαναστάτες πλήρους απασχόλησης, αλλά ισότιμα μέλη μιας ζωντανής κοινότητας. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να ασχοληθούμε με τους τοπικούς αγώνες και ζητήματα εντός της κοινωνίας των πολιτών. Όσο ένας σταθερός στρατός ή μία απολιθωμένη επαναστατική ομάδα βλέπουν τη θέση τους είτε σαν επαγγελματική ασχολία ή αφιέρωση στον αγώνα εφ' όρου ζωής, και οι δύο συντηρούν την απόσταση και την απομάκρυνσή τους από τις κοινότητες και την καθημερινή ζωή.

Οι αναρχικές αντάρτικες ομάδες πρέπει να παραμείνουν ζωντανές οντότητες και να αντισταθούν στον πειρασμό ή στη δομική αναγκαιότητα να κεντρικοποιήσουν και να συγκεντρώσουν την κοινωνική δύναμη. Αν αποτύχουν να το κάνουν αυτό, δε θα μπορούν πια να είναι απελευθερωτικές ή αναρχικές, κατά την άποψή μας. Σαν IRPGF, καταλαβαίνοντας αυτόν τον κίνδυνο, νιώθουμε πως αναλαμβάνοντας εργασίες και αναπτύσσοντας σχέσεις εντός της κοινωνίας των πολιτών είναι ο κύριος τρόπος να αντιπαλέψουμε τη δημιουργία κοινωνικών ιεραρχιών. Είναι μία διαδικασία η οποία θα είναι γεμάτη από αντιφάσεις και λάθη. Όμως μέσω αυτών των αντιφάσεων, με την κριτική - αυτοκριτική και την οριζόντια αυτοοργανωμένη δομή θα αποτραπεί η δημιουργία μίας απολιθωμένης επαναστατικής ομάδας που θα κεντρικοποιήσει την εξουσία της και θα συγκεντρώσει την κοινωνική δύναμη.

Όπως λέτε, οι συγκρούσεις σε Συρία, Ουκρανία και αλλού είναι μόνο η αρχή αυτού που θα είναι μια παρατεταμένη και δύσκολη περίοδος της παγκόσμιας κρίσης. Αλλά ποια πιστεύετε πώς είναι η κατάλληλη σχέση μεταξύ ένοπλου αγώνα και επανάστασης; Θα έπρεπε οι αναρχικοί να επιζητούμε να ξεκινήσουμε ένοπλο αγώνα όσο το δυνατόν συντομότερα στην επαναστατική διαδικασία ή να τον καθυστερήσουμε όσο μπορούμε; Και πως μπορούμε οι αναρχικοί να κρατήσουμε τις αξίες μας στο πεδίο του ένοπλου αγώνα, όταν τόσα πολλά εξαρτώνται από το να πάρουμε όπλα - πράγμα που συνήθως σημαίνει σύναψη συμφωνιών με κρατικούς ή παρακρατικούς παίχτες;

Κατ' αρχή, δεν υπάρχει γενική συνταγή για πόσο καιρό είναι αναγκαίος ο ένοπλος αγώνας για να ξεκινήσει και να προχωρήσει η επαναστατική διαδικασία, ούτε σε ποιο σημείο θα έπρεπε να ξεκινήσει, αν ξεκινήσει. Σαν IRPGF , αναγνωρίζουμε πως κάθε ομάδα, συλλογικότητα και γειτονιά θα έπρεπε ουσιαστικά να αποφασίσει πότε θα ξεκινήσουν ένοπλο αγώνα. Ο ένοπλος αγώνας εξαρτάται από την περιοχή και την κατάσταση. Για παράδειγμα, αν το να πετάξει κάποιος μία μολότοφ στην αστυνομία είναι αρκετά σύνηθες στα Εξάρχεια, στις ΗΠΑ κάποιος που θα το έκανε θα πυροβολούνταν θανατηφόρα. Κάθε συγκεκριμένη τοπική συνθήκη έχει ένα διαφορετικό όριο που το κράτος επιτρέπει την εκδήλωση της βίας. Ωστόσο, αυτό δεν είναι δικαιολογία για αδράνεια. Πιστεύουμε πως ο ένοπλος αγώνας είναι απαραίτητος. Ουσιαστικά οι άνθρωποι θα έπρεπε να θέλουν να θυσιάσουν την κοινωνική τους θέση, τα προνόμιά και τις ζωές τους αν είναι απαραίτητο. Όμως δε ζητάμε από τους ανθρώπους να πάνε σε αποστολές αυτοκτονίας. Αυτός ο αγώνας δεν είναι για το μαρτύριο, αλλά για τη ζωή. Αν απαιτήσει μάρτυρες, όπως ο αγώνας εδώ στη Rojava και το Κουρδιστάν, θα είναι κομμάτι του ένοπλου αγώνα και της επαναστατικής διαδικασίας καθώς ξεδιπλώνεται.

Ο ένοπλος αγώνας δε δημιουργεί απαραίτητα τις συνθήκες για μία επανάσταση και κάποιες επαναστάσεις ίσως εμφανιστούν με λίγο ως καθόλου ένοπλο αγώνα. Τόσο ο ένοπλος αγώνας όσο και η επανάσταση μπορούν να είναι αυθόρμητα ή να σχεδιάζονται χρόνια για να προχωρήσουν. Όμως, τοπικές ή εθνικές επαναστάσεις, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις ήταν ειρηνικές, δε δημιουργούν τις συνθήκες για διεθνή επανάσταση, ούτε προκαλούν την ηγεμονία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό που παραμένει η βασική μας ερώτηση εδώ είναι: "πότε θα έπρεπε να ξεκινήσει ο ένοπλος αγώνας;" Για να αρχίσουμε, θεωρούμε πως κάποιος πρέπει να αναλύσει τις τοπικές συνθήκες και πλαίσια. Η δημιουργία τοπικών αμυντικών δυνάμεων της κοινότητας ή γειτονιάς οι οποίες είναι ευρέως οπλισμένες είναι ένα κρίσιμο πρώτο βήμα για να διασφαλιστεί η αυτονομία και η αυτοπροστασία. Αυτή είναι μια δυνατή συμβολική πράξη και κάτι που σίγουρα θα τραβήξει την προσοχή του του κράτους και των κατασταλτικών του δυνάμεων. Η εξέγερση θα έπρεπε να συμβαίνει παντού και σε όλες τις εποχές, αλλά δε χρειάζεται απαραίτητα να γίνεται με τουφέκια. Ουσιαστικά, ο ένοπλος αγώνας θα έπρεπε να σχετίζεται με τις ζωντανές κοινότητες και τις γειτονιές. Αυτό θα αποτρέψει να αναπτυχθούν συμπεριφορές πρωτοπορίας και ιεραρχικές κοινωνικές θέσεις.

Οι επαναστάσεις δεν είναι πάρτι, και ακόμα χειρότερα, δεν επιλέγουμε τους καλεσμένους. Πώς μπορούμε εμείς, σαν αναρχικοί, να παραμείνουμε συνεπείς στις πολιτικές μας απόψεις όταν χρειάζεται να βασιστούμε σε κρατικούς, παρακρατικούς και μη κρατικούς παίχτες για να βρούμε όπλα και άλλους πόρους; Κατά πρώτον, δεν υπάρχει ιδεολογικά καθαρή και αγνή επανάσταση ή ένοπλος αγώνας. Τα όπλα μας κατασκευάστηκαν σε πρώην σοβιετικές χώρες και μας δόθηκαν από επαναστατικά πολιτικά κόμματα. Η βάση που μένουμε και οι προμήθειες και οι πόροι που λαμβάνουμε προέρχονται από ποικίλα κόμματα που επιχειρούν εδώ και ουσιαστικά από τους ίδιους τους ανθρώπους. Ξεκάθαρα, σαν αναρχικοί δεν έχουμε απελευθερώσει το είδος της περιοχής που είναι απαραίτητο για να δρούμε μόνοι μας. Πρέπει να κάνουμε συμφωνίες. Τότε η ερώτηση γίνεται: πόσο εναρμονισμένες μπορούν να είναι οι απόψεις μας με τις συμφωνίες μας;

Έχουμε σχέσεις με επαναστατικά πολιτικά κόμματα τα οποία είναι κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά και οτσαλανικά. Σύμφωνα με την άποψη μας, σε αυτή τη φάση πολεμάμε ενάντια στον ίδιο εχθρό και η συνένωση των πόρων και των μαχητών μας μπορεί μόνο να πάει παραπέρα τον αγώνα. Παρ' όλα αυτά παραμένουμε κριτικά σύμμαχοι και αλληλέγγυοι με αυτούς. Διαφωνούμε με τις φεουδαλικές αντιλήψεις τους, τις δογματικές ιδεολογικές θέσεις τους και την οπτική τους για την κατάληψη της κρατικής εξουσίας. Ξέρουμε και οι δύο πως αν κάποια μέρα καταλάβουν την κρατική εξουσία θα είμαστε εχθροί. Προς το παρόν δεν είμαστε απλά σύμμαχοι, αλλά σύντροφοι στον αγώνα. Αυτό δε σημαίνει πως έχουμε θυσιάσει τις αρχές μας. Αντιθέτως, έχουμε ανοίξει ένα διάλογο σχετικά με τον αναρχισμό και κριτικάρουμε τις ιδεολογικές τους θέσεις, ενώ επιβεβαιώνουμε τις αρχές και τις θεωρητικές θέσεις που μοιραζόμαστε από κοινού. Αυτή η ανταλλαγή μας έχει μετασχηματίσει και τους δύο και είναι μέρος αυτού που κάποιοι από αυτούς αναφέρουν ως διαλεκτική διαδικασία: η αναγκαιότητα τόσο η θεωρία όσο και η πράξη να προωθούν τόσο τον ένοπλο αγώνα όσο και την κοινωνική επανάσταση.

Για το IRPGF, το να κάνουμε συμφωνίες με άλλες αριστερίστικες επαναστατικές ομάδες με τις οποίες μπορούμε να βρούμε κοινό έδαφος είμαι μία πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε. Επίσης, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως η ευρύτερη αντάρτικη δομή της οποίας είμαστε ένα μέρος, κάνει συμφωνίες με κρατικούς παίχτες. Ενώ εμείς ακόμη μία φορά επιβεβαιώνουμε τη θέση μας ενάντια σε όλα τα κράτη, κάτι που είναι μη διαπραγματεύσιμο, η δομή μας κάνει πραγματικές συμφωνίες με κρατικούς παίχτες για να επιβιώσουμε ακόμα μία μέρα για να πολεμήσουμε. Προς το παρόν, όλες οι προμήθειες και τα εφόδια μας προέρχονται από επαναστατικά κόμματα με τα οποία έχουμε συμμαχία, τα οποία επίσης κάνουν παραχωρήσεις και συμφωνίες με κρατικούς και παρακρατικούς παίχτες. Αυτό το αναγνωρίζουμε ως αντίφαση, αλλά και σαν μία σκληρή πραγματικότητα των τωρινών συνθηκών.

Οι αναρχικοί πρέπει να διαλέξουν, ανάλογα με τη συγκεκριμένη κατάσταση και πλαίσιο, τι είδους συμμαχίες μπορούν να κάνουν και με ποιον. Θα έπρεπε να είναι πραγματιστές και να κάνουν συμφωνίες με κρατικούς, παρακρατικούς ή μη κρατικούς παίχτες για να αποκτήσουν όπλα, να κρατήσουν το έδαφός τους, ή τουλάχιστον να επιβιώσουν, κάτι για το οποίο θα τους απευθυνθούν και θα τους κριτικάρουν όταν έρθει η ώρα. Ουσιαστικά, οι συλλογικότητες και οι κοινότητες θα παίρνουν αποφάσεις για το πως θα προχωρήσει η επαναστατική διαδικασία, και πως να χρησιμοποιούν τους διάφορους κρατικούς και μη κρατικούς παίχτες προς όφελός τους, έχοντας σαν τελικό στόχο να μην τους χρειάζονται πια και να τους καταστρέψουν όλους. Σε τελική ανάλυση , ο ένοπλος αγώνας είναι απαραίτητος για την επαναστατική διαδικασία και θεωρούμε αναγκαίες τις διάφορες συμμαχίες που κάνουμε ώστε να πετύχουμε τον κύριο στόχο μας, έναν απελευθερωμένο κόσμο. Εμείς, σαν IRPGF, πιστεύουμε και επιβεβαιώνουμε τη συχνά επαναλαμβανόμενη φράση από την Ελλάδα πως οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δε δόθηκαν.

Αργά ή γρήγορα, κάθε επανάσταση διασπάται στα συστατικά της μέρη και επακολουθούν οι αναγκαίες συγκρούσεις. Αυτές οι συγκρούσεις καθορίζουν και το τελικό αποτέλεσμα της επανάστασης. Έχει ξεκινήσει αυτό στη Rojava; Αν ναι, πως το διαχειρίστηκαν οι αναρχικοί; Αν όχι, πώς μπορείτε να προετοιμάσετε τους συντρόφους σε όλο τον κόσμο για την κατάσταση στην οποία θα βρεθούμε όταν οι εσωτερικές συγκρούσεις της επανάστασης έλθουν στην επιφάνεια και είναι απαραίτητο να διακρίνουμε ποιες είναι οι διαφορετικές θέσεις; Κάποιοι σύντροφοι εκτός Rojava είναι αβέβαιοι σχετικά με το πώς να προσλάβουν κάποιες αναφορές από την Rojava, επειδή σύμφωνα με την εμπειρία μας πάντα υπάρχουν εσωτερικές συγκρούσεις , ακόμα και στις εντονότερες περιόδους κοινωνικής επανάστασης και οι άνθρωποι αναφερόμενοι στο πείραμα της Rojava είναι διστακτικοί να εκφράσουν ξεκάθαρα τι είναι. Μπορούμε να καταλάβουμε γιατί θα ήταν απαραίτητο να μη μιλάμε ανοιχτά γι' αυτές τις συγκρούσεις, αλλά κάθε προοπτική που μπορείτε να μας προσφέρετε θα ήταν πολύ χρήσιμη, ακόμα κι αν είναι ασαφής.

Η απλή απάντηση είναι ναι, έχουν αρχίσει τέτοιου είδους συγκρούσεις στη Rojava. Μέσα σε μια τόσο μεγάλη κομματική και συνομοσπονδιακή δομή, έχουν αναδυθεί αντιφάσεις και διαφορετικές φράξιες. Υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι θέλουν να οδηγήσουν την επανάσταση στο τέλος της και άλλοι που είναι έτοιμοι να κάνουν συμβιβασμούς πάνω σε βασικούς προσανατολισμούς της επανάστασης, προκειμένου να διασφαλιστούν όσα έχουν κερδηθεί μέχρι τώρα. Υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι ονειρεύονται ακόμα ένα μαρξιστικό - λενινιστικό Κουρδιστάν και άλλοι που είναι έτοιμοι να ανοιχτούν προς τη Δύση και να συμμαχήσουν με τις "δυνάμεις της δημοκρατίας". Στο εσωτερικό του ένοπλου αγώνα υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι θέλουν να εξαπολύσουν έναν ολοκληρωτικό λαϊκό πόλεμο ενώ άλλοι ισχυρίζονται πως η περίοδος του ένοπλου αγώνα κοντεύει στο τέλος της και πως θα έπρεπε σιγά σιγά να σταματήσουμε τις εχθροπραξίες. Μέσα σε αυτή τη χαοτική πολιτική αρένα, με αυτό που μοιάζει μία ατελείωτη σειρά από ακρωνύμια, πώς εμείς ως μέλη του IRPGF θα πλεύσουμε σε αυτά τα σκοτεινά και συχνά επικίνδυνα νερά;

Σαν αναρχικοί, πλέουμε σε αυτήν την πολυπλοκότητα με το στόχο να προσπαθούμε να κερδίσουμε όσο περισσότερο έδαφος είναι δυνατό για τον αναρχισμό. Συνδεόμαστε με τα κομμάτια της επανάστασης και τα κόμματα που είναι πιο κοντά μας. Οι συμμαχίες που σφυρηλατούμε είναι αυτές που διευκολύνουν περισσότερο και λειτουργούν λιγότερο αφομοιωτικά. Προσπαθούμε να κρατήσουμε τους εαυτούς μας ασφαλείς από την αφομοίωση τόσο ιδεολογικά όσο και σαν ομάδα. Το να βρισκόμαστε σε έναν αυτόνομο χώρο ο οποίος υποστηρίζει τους στόχους μας, μας προσφέρει απίστευτες δυνατότητες. Υπάρχει ελεύθερος χώρος που το κόμμα παραχωρεί σε ομάδες σαν τη δική μας για εκπαίδευση, ανάπτυξη προγραμμάτων και αδιαφιλονίκητο χώρο για επαναστατικό πειραματισμό. Όσοι περισσότεροι αναρχικοί έρθουν εδώ στη Rojava για να μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε αναρχικές υποδομές, τόσο περισσότερους θα επηρεάσουμε και θα κάνουμε τους στόχους μας πραγματικότητα στην κοινωνία. Για παράδειγμα, η νεολαία, η οποία είναι πιο επικριτική για το φεουδαρχικό και παραδοσιακό παρελθόν τους, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή εκπληκτικών κοινωνικών αλλαγών και προόδων. Θέλουμε να δουλέψουμε με τη νεολαία για να δημιουργήσουμε εκπαιδευτική συμμετοχή και, σαν αναρχικοί, να επικεντρωθούμε στην αναρχική θεωρία και ακόμη να θέσουμε queer, έμφυλα και σεξουαλικά ζητήματα τα οποία είναι ακόμα πολύ ταμπού για την πλειονότητα της κοινωνίας.

Υπάρχει ένα απέραντο διάστημα για να εξερευνήσουμε και να χτίσουμε τις αναρχικές δομές οι οποίες θα συνεχίσουν να επαναστατικοποιούν την κοινωνία και να απελευθερώσουν όλες τις ατομικότητες και τις κοινότητες. Πιστεύουμε πως το έργο μας ως αναρχικοί, εδώ στη Rojava, θα είναι πολύτιμο για την αναρχική κοινότητα παγκοσμίως. Περιμένουμε να μοιραστούμε τα αποτελέσματά μας με τον κάθε αλληλέγγυο και με τους αναρχικούς που θα ενταχθούν μαζί μας εδώ.

 

 

 

*Όπου ΄΄κοινωνία των πολιτών΄΄ μεταφράζεται η έννοια ΄΄civil society΄΄ η οποία εμφανίζεται αρκετές φορές στο πρωτότυπο. Διάκριση απαραίτητη σε συνθήκη πολέμου ώστε να γίνεται αντιληπτή η διαφορά ανάμεσα σε εμπόλεμη και μη, κοινωνική ζωή, δράση, αγώνα κτλ

Αρχεία:

από @ 04/05/2017 9:06 πμ.


post image

Φωτογραφίες

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License