Έφυγε από τη ζωή ο αναρχικός αγωνιστής Βαρδής Τσουρής

Η πολιτική κηδεία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή το μεσημέρι στις 3 η ώρα στο χωριό Λιβαδά Ανατολικού Σελίνου.

post image

 

Ο Βαρδής Τσουρής έδινε μάχη τον τελευταίο καιρό με τον καρκίνο. Έδωσε αυτή τη μάχη με αξιοπρέπεια. Φάνηκε ότι θα νικήσει. Τελικώς δεν τα κατάφερε.

Σήμερα, περίπου στις 8 το βράδυ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών.

Η πολιτική κηδεία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή το μεσημέρι στις 3 η ώρα στο χωριό Λιβαδά Ανατολικού Σελίνου.

Για την κηδεία του θα ναυλωθούν 3 λεωφορεία που θα ξεκινήσουν από το σπίτι του, στην οδό Γιαμπουδάκη απέναντι από την εκκλησία Πέτρου και Παύλου  στις 1 το μεσημέρι.

Να σημειώσουμε ότι η σωρός θα παραμείνει στο σπίτι του στην οδό Γιαμπουδάκη όλο το βράδυ όπου θα τον συντροφεύσουν για μια τελευταία φορά οι φίλοι και σύντροφοί του.

 

 

Εικόνες:

από Α 04/05/2017 11:34 μμ.


Καλο ταξιδι συντροφε και δασκαλε! Μια ξεχωριστη, μια μοναδικη προσωπικοτητα για την κοινωνια των Χανιων και ενας ξεχωριστος και μοναδικος ανθρωπος για οσους ειχαμε την τυχη να τον γνωρισουμε. 

Υ.Γ. ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ROSA NERA, οφειλουμε για την μνημη του Βαρδη να αγωνιστουμε ΟΛΟΙ μαζι μεχρι τελους

Μ.

από Μιχάλης Μπαξεβάνης 05/05/2017 12:13 πμ.


Καλό ταξίδι Βαρδή.
.
https://www.youtube.com/watch?v=PbAeyATok5k


Σύμφωνα με το καθεστωτικό που πρωτοδημοσιεύτηκε η είδηση του θανάτου του:

Είχε συλληφθεί και κρατηθεί στις φυλακές στη διάρκεια των μεγάλων κινητοποιήσεων κατά των βάσεων στις 23 ιούλη του 1990.

Η σύλληψή του παρά τω ότι ο Βαρδής Τσουρής ανήκε πάντα στον αναρχικό χώρο τον οποίον υπηρέτησε με συνέπεια, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και αυθόρμητες κινητοποιήσεις των Χανιωτών ανεξάρτητα πολιτικής τοποθέτησης που απαιτούσαν με διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις και έξω από τις φυλακές την άμεση αποφυλάκισή του.

1990-1992: Χρονικό της υπόθεσης Βαρδή Τσουρή

23 Ιούλη 1990: Διαδήλωση Χανιωτών κατά των αμερικάνικων βάσεων δέχεται επίθεση των ΜΑΤ με δακρυγόνα κ.λπ. Χιλιάδες Χανιώτες, αγανακτισμένοι και εξαγριωμένοι αντιστέκονται συγκρουόμενοι με την αστυνομία επί 18 ώρες. Υψώνονται οδοφράγματα και πυρπολείται το κτίριο της Νομαρχίας. Γίνονται συλλήψεις.

24 Ιούλη 1990: 15.000 Χανιώτες διαδηλώνουν ξανά κατά των βάσεων, των ΜΑΤ και του νομάρχη Νάτσικα. Απελευθερώνονται όλοι οι συλληφθέντες της προηγούμενης μέρας.

Νοέμβρης 1990: Καλούνται σε ανάκριση 106 Χανιώτες για τα γεγονότα του Ιούλη. Προφυλακίζεται ο Μανώλης Τσινιαράκης με κατασκευασμένες κατηγορίες. Έως το τέλος του χρόνου καλούνται και άλλοι για ανάκριση, αλλά αφήνονται ελεύθεροι με καταβολή εγγύησης.

31 Γενάρη 1991: Καλούνται για ανάκριση 4 Χανιώτες από τους οποίους προφυλακίζεται μόνο ο αναρχικός Βαρδής Τσουρής. Αμέσως χιλιάδες Χανιώτες συγκροτούν αυθόρμητη διαδήλωση και αποκλείουν τις εισόδους των δικαστηρίων επί 12 ώρες μην επιτρέποντας να εκτελεστεί η απόφαση της προφυλάκισης και απαιτώντας την ανάκλησή της.

1 Φλεβάρη 1991: Κατατίθεται αίτηση αποφυλάκισης του Βαρδή Τσουρή.

Λίγες μέρες μετά αποφυλακίζεται ο Μανώλης Τσινιαράκης.

Οι διαδηλώσεις και εκδηλώσεις συμπαράστασης στον Β. Τσουρή συνεχίζονται από αναρχικούς στην Αθήνα.

20 Φλεβάρη 1991: Αποφυλακίζεται ο Βαρδής Τσουρής με καταβολή εγγύησης 200.000 δραχμών και με τον όρο να παρουσιάζεται κάθε πρώτη του μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.

29 Μάρτη 1991: Αίτηση του Βαρδή Τσουρή στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών για να τροποποιηθούν οι περιοριστικοί όροι σε βάρος του απορρίπτεται.

25 Γενάρη 1992: Κατατίθεται δεύτερη αίτηση του Βαρδή Τσουρή.

10 Ιούνη 1992: Απορρίπτεται η δεύτερη αίτηση του Β. Τσουρή με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών και αποφασίζεται η εκ νέου προφυλάκισή του.

9 Ιούλη 1992: Η απόφαση αυτή αποστέλλεται στην Ασφάλεια Χανίων για να εκτελεστεί.

11 Σεπτέμβρη 1992: Ο Βαρδής Τσουρής συλλαμβάνεται εκ νέου.

14 Σεπτέμβρη 1992: Κατατίθεται αίτησή αποφυλάκισής του.

18 Σεπτέμβρη 1992: Παρ’ ότι ο εισαγγελέας συμφωνεί να αποφυλακιστεί με όρους, όπως καταβολή εγγύησης 500.000 δραχμών και χωρίς να παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα, η αίτηση απορρίπτεται.

19 Οκτώβρη 1992: Κατατίθεται νέα αίτηση αποφυλάκισης.

* Περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση του Βαρδή Τσουρή μπορεί κανείς να βρει στο δελτίο πληροφόρησης «Ο Αναρχικός», στην αναρχική εφημερίδα «Η Ανταρσία των Αγγέλων» και σε προκηρύξεις της Συντονιστικής Επιτροπής Φορέων κατά των Βάσεων και της Εξάρτησης.

http://mpalothia.net/chania-pethane-o-anarchikos-agonistis-vardis-tsouris/

από @ 05/05/2017 4:34 πμ.


Ο σύντροφος δεν ήταν αγαπητός μόνο στα χανιά ή στη ρόζα νέρα. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της κρήτης και από τις τρεις μεγαλες πόλεις της τιμούν τη μνήμη του. Μιλάμε για έναν σύντροφο που -ανεξαρτητως διαφωνιών- ήταν πάντοτε συνεπής στους αγώνες, μια ιστορική μορφή της αναρχίας στην κρήτη.


Στο site της κατάληψης Rosa Nera γράφει άλλη οδό αναχώρησης των λεωφορείων για την κηδεία.

Λέει, Ηγουμένου Γαβριήλ 30 Α

http://rosanera.squat.gr/2017/05/05/%ce%ad%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b5-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%ce%bf-%cf%83%cf%8d%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%ae%cf%82/


Για την ιστορία ένα κείμενο, για το οποιό του είχε ασκηθεί δίωξη στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 στα Χανιά, από τα πρώτα που μοιράστηκαν από συντρόφους ενάντια στις παρελάσεις. σύμφωνα με τη σελίδα της ομάδας ελευθεριακών κομμουνιστών: "Περισσότερα για αυτήν την υπόθεση μπορεί κανείς να διαβάσει (αν υπάρχει και βρεθεί), στο ένα και μοναδικό τεύχος του περιοδικού με τον τίτλο "Νύχτα" που κυκλοφόρησε (μάλλον από τον Πειραιά) στις αρχές της δεκαετίας 80, αναγράφοντας στο εμπροσθόφυλλό του, τα εξής: "Νύχτα μου προλετάρισσα αν απεργήσεις χάθηκα". Προς τα τέλη της δεκαετίας του 80 σε ένα άλλο και μοναδικό τεύχος κυκλοφόρησε το (ας πούμε, ίδιο) περιοδικό με την ονομασία: "Τα άνθη του Κακού που ανθίζουν μόνο τη Νύχτα" σε ένα από τα σπάνια παντρέματα αντιεξουσιαστικών εκδοτικών προσπαθειών, με το περιοδικό "Άνθη του Κακού" που εξέδιδε (σε σειρά τευχών) ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης."

Γιατί οι παρελάσεις είναι ανθυγιεινές…

"Ανεβασμένη στην εξέδρα, για να κρύψει με το ύψος την ασημαντότητά της, η επίσημη μούχλα (Νομάρχες. Δήμαρχοι, στρατηγοί, παπάδες) καταδέχεται να χαιρετήσει πότε-πότε βαριεστημένα αυτούς πού περνούν μπροστά της υποχρεωμένοι από τους μπράβους της (δασκάλους κι επιλοχίες) ν’ απονείμουν τιμές στρίβοντας το κεφάλι.

Ο κόσμος στριμωγμένος στην άκρη, πίσω από τα κορδόνια των χωροφυλάκων, περιορισμένος στο ρόλο του θεατή, χωρίς πρωτοβουλία, να βλέπει ένα θέαμα οργανωμένο από τους οργανωτές της καθημερινής καταπίεσης.

Να βλέπει τα παιδί του, τους έφηβους των 13 και τα παιδιά των 6 χρονών υποχρεωμένα να περπατούν στη γραμμή, σα μηχανές χωρίς σκέψη ή αισθήματα, στο φριχτό ρυθμό των ταμπούρλων, με το σώμα τους κλεμμένο από την εξουσία, ηθοποιοί σ’ ένα ρόλο σκηνοθετημένο από κακόγουστο σκηνοθέτη.

Να βλέπει να παρελαύνουν κορδωμένα αδιάντροπα τα σώματα ασφάλειας, αυτοί που τον έσφαξαν το ‘45 και το ‘73 και θα τα ξανακάνουν το ‘83 ή το ‘90 και που εν τω μεταξύ χτυπούν σε κάθε του ενέργεια: συγκέντρωση, πορεία, απεργία, αγροτικό συλλαλητήριο.

Ν’ ακούει το μεγάφωνο να ξερνάει ηλιθιότητες για μας τους Έλληνες, το πιο γενναίο λαό του κόσμου, ενώ ένα άλλο μεγάφωνο στη Τουρκία λέει για τους Τούρκους το πιο γενναίο λαό του κόσμου, κι άλλα μεγάφωνα στην Αγγλία, Βουλγαρία, Αίγυπτο. Ταϋλάνδη, λένε για τους γενναίους Άγγλους. Βούλγαρους, Αιγύπτιος. Ταϊλανδούς. έτσι που κάποτε όλοι εμείς οι γενναίοι να βγάλουμε τα μάτια μας με γενναιότητα.

Με σημαιοστολισμένο υποχρεωτικά τα σπίτι και το μαγαζί του με την ίδια σημαία πού κυματίζει πάνω από φυλακές και στρατόπεδα κι αστυνομικά τμήματα, έτσι που κάθε σπίτι να γίνεται λίγο φυλακή και στρατόπεδο κι αστυνομικό τμήμα.

Για περάστε λοιπόν. Τα κράτος προσφέρει στους υπηκόους του θέαμα για να εκτονωθούν με ταρατατζούμ και ζήτω, να ξεχάσουν την άχαρη δουλειά και τις τιμές πού ανεβαίνουν και να ξαναπάνε αύριο ανανεωμένοι να δουλέψουν για τ’ αφεντικά τους. Και καλού-κακού τους δείχνει τα πολυβόλα και τα τανκς για να ξέρουν τι έχουν να αντιμετωπίσουν αν διαμαρτυρηθούν.

Η παγίδα έχει στηθεί: Πάμε στη παρέλαση να καμαρώσουμε το φίλο, τη φίλη, το γιο, τη κόρη. Ο φίλος κι η φίλη από τη μεριά του αρχίζει να καμαρώνει λίγο κι αυτός, πέφτοντας έτσι στα λούκι. Και πέφτει άκουα πιο πολύ όταν φροντίζει να περάσει με άψογο βήμα μπροστά από τους επίσημους δίνοντας έτσι άξια σ’ αυτούς πού δεν έχουν.

Ή παγίδα έχει στηθεί: Είμαστε όλοι Έλληνες, έθνος ηρωικό κι αγαπημένο, όλοι μαζί, αφεντικά κι εργάτες, αξιωματικοί και φαντάροι, χωροφύλακες και πολίτες, υπουργοί και ψηφοφόροι, πολεμήσαμε τους κακούς Τούρκους το ‘21 και θα το ξανακάνουμε αν χρειαστεί.

Να όμως που κάπου κολλάει το κόλπο.

Μερικοί γιουχάρουν όταν περνάει η αστυνομία, κάθε χρόνο και πιο πολλοί μαθητές το σκάνε από τη παράταξη, κάθε χρόνο και λιγότεροι έρχονται να δουν αυτό το σοβινιστικό τσίρκο.

Γιατί το παραμύθι έχει παλιώσει πια. Το ‘73-‘75, χρονιά απεργών, διαδηλώσεων, συγκρούσεων, διεκδικήσεων, η εξουσία τρομαγμένη έβγαλε από τη ναφθαλίνη το τούρκικο κίνδυνο, μας έδειξε το μπαμπούλα, μας κάλεσε σε εθνική ενότητα και κατάφερε να ξεπεράσει τη κρίση. Το ίδιο έκανε και το ‘65. Το ίδιο θα κάμει και στο μέλλον. Προς το παρόν συντηρεί με παρελάσεις το μικρόβιο του εθνικισμού.

Αυτοί πού σε μια νέα και δυνατότερη επίθεση ενάντια στο κράτος έχουν να χάσουν τα πάντα και τίποτα να κερδίσουν, ξέρουν, (μια που παίζεται το τομάρι τους), ότι αργά ή γρήγορα αυτή η επίθεση θα γίνει, από αυτούς που δεν έχουν τίποτα να χύσουν, ενώ έχουν να κερδίσουν τα πάντα.

Ξέρουν πως αύριο ο κόσμος που σήμερα παρακολουθεί το θέαμα από τα πεζοδρόμια, θα ξεχυθεί στο δρόμο ζητώντας αυτό που του ανήκει.

Τότε ακριβώς (τι σύμπτωση) κάτι θ’ αρχίσουν να γράφουν οι φυλλάδες τους για –«τούρκικες προκλήσεις» κάτι θ’ αρχίσει να παραμιλάει το χαζοκούτι τους, για «παραβιάσεις του εναερίου χώρου», για «τεταμένες εξωτερικές σχίσεις», για «ανάγκη εθνικής ενότητας εν όψει του εθνικού κίνδυνου».

Τι σημαίνει όμως έθνος:

Μήπως είναι μια έννοια που έχει άκοπα να κρύψει τις πραγματικές ταξικές διαφορές και να δημιουργήσει ψεύτικες διαφορές ανάμεσα στους λαούς;

Τι κοινό έχουμε μ’ αυτούς πού ζουν σε βάρος μας:

Και τι έχουμε να χωρίσουμε με τους Τούρκους εργαζομένους που αυτή τη στιγμή φυλακίζουν κι εξοντώνουν οι δολοφόνοι της Τουρκικής στρατιωτικής χούντας με την ευγενική ανοχή όλων των κυβερνήσεων του κόσμου;

Οι επαναστάτες του ‘21 ξεσηκώθηκαν εναντία στο Σουλτάνο, τον αγά, το γενίτσαρο, το χαράτσι. Έχουμε και σήμερα από τα ίδια: Σήμερα σουλτάνος είναι το κράτος., αγάς το αφεντικό, γενίτσαρος τα Μ.Α.Τ., χαράτσι οι φόροι. Και μουτήδες όσοι λένε «τίποτα δεν αλλάζει» – «δεν μπορείς να τα βάλεις μ’ αυτούς» – «γλύψε για να προκόψεις».

Μετά το ‘21, οι φτωχοί αγρότες πού νίκησαν το σουλτάνο βρέθηκαν με νέο εκμεταλλευτή στη πλάτη τους. Τους τσιφλικάδες, τους αστούς, τη βασιλική αυλή. Και τα νέα αφεντικά για να στερεώσουν τη θέση τους φρόντισαν πρώτα απ’ όλα να φτιάξουν δικό τους στρατό από μισθοφόρους κι αστυνομία για να εξοντώσουν αυτούς πού τους ανέβασαν στην εξουσία.

Γνήσια εγγόνια αυτών των αφεντικών είναι και τα σημερινά.

Αυτοί που μας λένε παχιά λόγια για την υπεράσπιση της πατρίδας, ενώ οι ίδιοι κάνουν χοντρές κομπίνες με τις πολυεθνικές, έχουν σε ελβετικές τράπεζες τα κλεμμένα τους, έχουν ξένες σημαίες στους σκυλοπνίχτες τους.

Όμως ο εχθρός δε βρίσκεται έξω από τα σύνορα.

Είναι εδώ, στα υπουργεία, στα στρατιωτικά επιτελεία, στις διευθύνσεις των εργοστασίων, των τραπεζών, των εφημερίδων, σε κάθε διεύθυνση.

Αυτά τα τανκς που παρελαύνουν δεν είναι δικά μας.

Είναι δικά τους.

Δεν είναι για να χτυπήσουν τους ξένους.

Είναι για να χτυπήσουν εμάς.

Αυτή η πατρίδα δεν είναι δικιά μας.

Αυτοί ανακηρύξανε πατρίδα την ιδιοχτησία τους, μας μάντρωσαν στα σύνορα σα ζώα σε κλουβιά.

Αυτά τα σύνορα δεν μας αφορούν.

Αυτή η παρέλαση δεν μας αφορά."

 

ΟΜΑΔΑ ΑΝΤΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ

από χ 05/05/2017 8:37 πμ.


post image

Αντίο Βαρδή, θα τα λέμε πάντα στους δρόμους. Εδώ μία από τις πρώτες, απ' όσο γνωρίζουμε, αναρχική αφίσα, τέλη δεκαετίας ΄70, που κολήθηκε και κυνηγήθηκε (τότε κυνηγάγανε για μια αφίσα) στην Κρήτη, από το Βαρδή και τους συντρόφους του. Από τότε ανατυπώθηκε πολλές φορές...

Εικόνες:


Η λεβεντιά είναι μια πληγή που πάντα αίμα τρέχει
Θε’ μου, και πώς τηνε βαστά εκείνος που την έχει.
Ένας αητός στη θύελλα παλεύει μην μπλαντάξει,
και καρτερεί τη ξαστεριά στον ήλιο να πετάξει.

Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε αποχαιρετά τον σύντροφο Βαρδή Τσουρή, αναρχικό αγωνιστή και καρδιά του ελευθεριακού κινήματος των Χανίων τα τελευταία 40 χρόνια, σταθερό μέλος της συνέλευσης της κατάληψης Rosa Nera και άνθρωπο σπάνιο και αναντικατάστατο στον αγώνα για την ελευθερία, την αλληλεγγύη, την ισότητα και τη δικαιοσύνη. Τον αποχαιρετά με όλη την οδύνη της μεγάλης απώλειας, μα και με όλη τη δύναμη του κοινού αγώνα μας που θα συνεχιστεί, και μαζί με όλη την περηφάνια για το ότι τον γνωρίσαμε και βρεθήκαμε μαζί του, στην ίδια πλευρά του κόσμου.

Οργανωμένος στην υπόθεση του αναρχισμού από νέος, στον αντιδικτατορικό αγώνα, στην κατάληψη της Νομικής και του Πολυτεχνείου, ο Βαρδής Τσουρής διένυσε σχεδόν πέντε δεκαετίες μέσα στο ελευθεριακό κίνημα κατορθώνοντας να συνδυάζει την συνέπεια με τη διαρκή αλλαγή. Λαϊκός και λόγιος, τοπικός και οικουμενικός, τρυφερός και τραχύς, ευγενής και άγριος, ο Βαρδής είχε όλες αυτές τις διπλές όψεις του αναρχισμού, αυτού του Ιανού της ανθρώπινης χειραφέτησης, που τον ταυτίζουν πάντα με τη διαλεκτική της ίδιας της ζωής και της λευτεριάς.

Η στάση του στο κίνημα ενάντια στις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Σούδα, η σύλληψή του, η άρνησή του να αποδεχτεί τη βολική «πατριωτική» γραμμή στην απολογία του, επιμένοντας μέχρι τέλους ότι θα έπραττε το ίδιο απέναντι σε κάθε στρατό, τον έκαναν ευρύτερα γνωστό σε πανελλαδικό επίπεδο. Πάντοτε ενωτικός, χωρίς να είναι υποχωρητικός, διασφάλισε με τη πολύχρονη παρουσία του τον κοινωνικό χαρακτήρα του ελευθεριακού κινήματος στα Χανιά, το οποίο δεν έλειψε από κανέναν τοπικό αγώνα, χωρίς ποτέ να χάσει ούτε σπιθαμή από την ιδιαιτερότητά του και τις αντιλήψεις του.

Ζωντανός μέχρι το τέλος της ζωής του, αντιμετώπισε τα τελευταία τρία χρόνια έναν πολύ επιθετικό καρκίνο με όλη την περιφρόνηση που αρμόζει στον θάνατο και τη μοίρα, από την ανθρώπινη συνείδηση. Με ελάχιστες εβδομάδες ζωής μπροστά του βρέθηκε στην αντιφασιστική διαδήλωση στα τοπικά γραφεία των ναζιστών, χωρίς να φοβάται τα χημικά που έμπαιναν στα ταλαιπωρημένα πνευμόνια του από τις φυσούνες της αστυνομίας. Όχι γιατί τάχα ήταν «ήρωας», αλλά γιατί αυτή είναι η δύναμη του ανθρώπου που γνωρίζει ότι ο αγώνας για την ελευθερία είναι αγώνας στο σήμερα, είναι διαρκής και δεν τελειώνει ποτέ και είσαι λεύτερος μόνο όταν τον δίνεις. Πλάι στον αγώνα των χωρικών στο Αποπηγάδι για να μη γίνουν τα βουνά της Κρήτης χωματερή για ανεμογεννήτριες, στον αγώνα της Rosa Nera για να μην πέσει στα χέρια των καρτέλ των ξενοδόχων, σε κάθε μικρή διεκδίκηση από την παραλία της Σούγιας μέχρι την άλλη άκρη του Ατλαντικού, ανήσυχος για να μαθαίνει και να διαβάζει όσο και για να φτιάχνει τσικουδιά από χαρούπι μέχρι το τέλος, ο Βαρδής θύμιζε όλες αυτές τις μορφές αναρχικών του 19ου αιώνα που γυρνούσαν την Ευρώπη και συμμετείχαν σε κάθε επανάσταση, κάθε κίνηση για την ανθρώπινη χειραφέτηση.

Ακόμα περισσότερο όμως, ο Βαρδής θύμιζε τον άνθρωπο όπως μπορεί να είναι. Τον άνθρωπο όπως θα είναι όταν απαλλαχθεί από τα δεσμά του Κράτους, του Κεφαλαίου, της βίας, του ανταγωνισμού και της αλλοτρίωσης. Και αυτή τη μνήμη θα κρατήσουμε όσοι και όσες τον γνωρίσαμε, από το αγέρωχο και χαρισματικό πέρασμά του από τον κόσμο.

Ο Βαρδής Τσουρής θα είναι μαζί μας σε κάθε αγώνα που σηκώνεται για την ανεξαρτησία του κόσμου, σε κάθε μαυροκόκκινη σημαία που ανεμίζει, σε κάθε σπασμό του νέου κόσμου που κουβαλάμε στην καρδιά μας και που αξίζει να αγωνιζόμαστε μόνο και μόνο για να συνεχίσουμε να τον κουβαλάμε.

Στους συντρόφους και τις συντρόφισσές του, στη σύντροφό του, στα αγόρια και τα κορίτσια της Rosa Nera, μεταφέρουμε την οδύνη, τα συλλυπητήρια και την αλληλεγγύη μας.

Αντίο ακριβέ σύντροφε, μέχρι την ελευθερία!

-Βαρδής Τσουρής.
-Παρων!


post image

Άμεση απελευθέρωση του πολιτικού κρατούμενου

ΒΑΡΔΗ ΤΣΟΥΡΗ

Απεργία πείνας στις φυλακές Χανίων από 30 Οκτώβρη

Αντιεξουσιαστική Επιτροπή Αλληλεγγύης

1990-1991

Εικόνες:

από @γκ 05/05/2017 12:33 μμ.


μέχρι το τέλος παλαιστής, καλή ανάπαυση


Στις 3 το μεσημέρι της Παρασκευής πραγματοποιείται στον Λιβαδά Σελίνου η πολιτική κηδεία του Βαρδή Τσουρή, μιας εμβληματικής μορφής του κινηματικού χώρου στα Χανιά. Ο Τσουρής πρωτοστάτησε στη δημιουργία του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού στη Χαλέπα και της κατάληψης Rosa Nera και πέθανε σε ηλικία 65 ετών μετά από διετή μάχη με τον καρκίνο. 

Ο Τσουρής, συμμετείχε ως φοιτητής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και αργότερα πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού στη Χαλέπα και της κατάληψης «Μαύρο Ρόδο» (Rosa Nera). 

Είχε δεχθεί κατ’ επανάληψη διώξεις για τη συμμετοχή του σε κοινωνικούς αγώνες, με γνωστότερη την περιπέτεια που έζησε για τη συμμετοχή του στις μεγάλες διαδηλώσεις κατά των αμερικανο-νατοϊκών βάσεων που είχαν γίνει στα Χανιά το καλοκαίρι του 1990. Τότε οι αρχές είχαν αποφασίσει την προφυλάκισή του, με την τοπική κοινωνία και τις εφημερίδες των Χανίων να εκφράζουν μαζικά τη συμπαράστασή τους προς το πρόσωπό του, ενώ είχε ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων για την αποφυλάκισή του. 

Πρόσφατα συμμετείχε στις κινητοποιήσεις των κατοίκων του Αποπηγαδίου κατά της επέλασης των ανεμογεννητριών στα βουνά τους ενώ παρά την ασθένειά του, τα τελευταία χρόνια βρέθηκε σε δεκάδες λαϊκές κινητοποιήσεις στα Χανιά.  

Ο Βαρδής Τσουρής εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή στις 3 το μεσημέρι, στον Λιβαδά στο Ανατολικό Σέλινο, από όπου και κατάγονταν. Λεωφορεία θ’ αναχωρήσουν από το σπίτι του (Ηγουμένου Γαβριήλ 80) στη 1 το μεσημέρι.

Παράκληση της οικογένειας είναι να μην κατατεθούν στέφανα, αλλά να ενισχυθεί η «Κοινωνική κουζίνα Χανίων».

https://www.efsyn.gr/arthro/i-kriti-apohaireta-ton-anarhiko-agonisti-vardi-tsoyri

από Μιχάλης Μπαξεβάνης 05/05/2017 2:35 μμ.


post image

Μία από τις κινήσεις αλληλεγγύης στο πλευρό του προφυλακισμένου συντρόφου.


Εικόνες:

από @ 05/05/2017 3:02 μμ.


  Κριμα που ειμαι μακρια και δεν ημουν να περασουμε παρεα την τελευταια σου νυχτα οπως τοσες αμετρητες, να πιναμε πορτοκαλορακη και να ξεχαστουμε αλλη μια φορα ως το πρωι. Οι παραδοσεις, η Ιστορια της Ανθρωποτητας και του κινηματος, οι πειραματισμοι με τα αποσταγματα και ολος ο πλουτος της γνωσης που απλοχερα μας χαριζες θα σε κρατανε παντα ζωντανο μεσα στις καρδιες μας.

  Νιωθω τυχερος που σε γνωρισα και θα κουβαλω το στιγμα σου για παντα -οπως και πολλοι αλλοι. Μας διδαξες τι θα πει Αξιοπρεπεια και Συνεπεια.

  Και οσο για τους επικριτες σου εχω να πω πως ειναι μηδενικα απεναντι στο μεγαλειο σου.

 

   ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

από Αργύρης Αργυριάδης 05/05/2017 5:04 μμ.


Ειχα την τύχη να τον γνωρίσω στα μέσα της δεκαετίας του 80. Ξεχωριστός άνθρωπος και μια πολύ διακριτή μορφή του χώρου στην Κρήτη. Διαφωνούσε σε πολλά από τα τεκτενόμενα του χώρου και πολλές φορές τράβηξε τον δικό του δρόμο. Σε καμία περίπτωση όμως ούτε ο λόγος του, ούτε ο ίδιος περνούσε αδιάφορα. Αγωνίστηκε για την κοινωνική υπόθεση πεισματικά πολλές φορές και συχνά κόντρα σε όλους.

Τα μοιρολόγια δεν χωράνε στου νεκρούς μας. Στους ώμους τους συνεχίζουμε.   H μνήμη του παρακαταθήκη στους αγώνες που έρχονται.

Αθάνατος σύντροφε. 

   

από @Μιμης, οπως σου αρεσε να με αποκαλεις 05/05/2017 6:01 μμ.


Εσυ μου εμαθες τι θα πει να αγωνιζεσαι για τις ιδεες σου και για τα δικαιωματα σου. Εσυ με εβαλες στον αναρχικο χωρο με τις αποψεις σου,τις συμβουλες σου και τα ιδανικα σου. Πηγαμε μαζι στην πρωτη μου συνελευση με τους συντροφους της Rosa Nera, κοιμηθηκαμε παρεα στον αποκλεισμο της βασης για τα χημικα στη Μεσογειο, μας πηγαν μαζι στο τμημα για προσαγωγη για τα επεισοδια με τους φασιστες τοτε σε μια πορεια, περασαμε πολλα βραδια στη Σουγια να συζηταμε και να πινουμε τις ρακες μεχρι το πρωι και ποσες ακομα ιστοριες και στιγμες υπεροχης συντροφικης παρεας. Πλεον νιωθω ενα μεγαλο κενο μεσα μου, ενας ανθρωπος που παντα στηριζομουν, που ειχε καθε μερα να μου μαθει κατι καινουριο για τη ζωη, ειτε αυτο ηταν τα αποσταγματα, ειτε τα αστερια του ουρανου, ειτε.. ειτε. Ησουν μοναδικος-σπανιος ανθρωπος και τοσο γνησιος που χαιρομουν το καθε λεπτο απο την παρεα σου. Καλο ταξιδι φιλε και συντροφε Βαρδη, θα κανουμε τα παντα για να μεινει ο χωρος μας ανοιχτος και να μαθαινουμε στους νεους τα οσα μας εμαθες κι εσυ.

από Ευάγριος Αληθινός 05/05/2017 6:55 μμ.


Όταν πονά ο αετός πετά δε χαμηλώνει,
κάτω στη γη μόνο πατά όντε η ζωή τελειώνει.


Βαρδή σύντροφε και φίλε. Δεν έχω λόγια κατάλληλα τούτη την ώρα που να σε αποχαιρετούν. Θα σε θυμάμαι μρε, για τις κουβέντες μας, τις κοινές συνελεύσεις μας, τους κοινούς αγώνες. Τους δρόμους που πορευτήκαμε σιμά σιμά. Τη Ρόζα και τον Ευαγγελισμό.Τις ρακές και τα γλέντια μας. Τη Σούγια. Περίμενα μρε κερατά ότι θα τονε κουλαντρίσεις τον χάρο.

Αλλά όπως κουβεντιάζαμε ένα βράδυ, αποδείχτηκε ότι αυτός είναι ο μόνος και απόλυτος άρχοντας όλων. 

Τα κατάφερες μρε, πέρασες στην Αθανασία.
Σε φιλώ....

από @Νατ.βιγλη 05/05/2017 7:02 μμ.


Αγαπημενε συντροφε, σε μια κουβεντα μας μου χες μιλησει για τους δερβισηδες,

ετσι θα σε θυμαμαι ,αδαμαστο να χορευεις ολογυρα μας  την ελευθερια,

θυμιζοντας μας,  ποσο πιο ομορφοι γινονται οι ανθρωποι οταν δε σκυβουν το κεφαλι .

 

 


Ο σύντροφος δεν ήταν αγαπητός μόνο στα Χανιά ή στη ρόζα νέρα. Οι σύντροφοι της Κρήτης και από τις τρεις μεγάλες πόλεις της τιμούν τη μνήμη του. Μιλάμε για έναν σύντροφο που -ανεξαρτήτως διαφωνιών- ήταν πάντοτε συνεπής στους αγώνες, μια ιστορική μορφή της αναρχίας στην Κρήτη.

Ο φίλος σου

Παναγιώτης

από @ 06/05/2017 1:08 μμ.


 

Η κηδεία του αναρχικού αγωνιστή Βαρδή Τσουρή 

05/05/2017 

Ο Βαρδής Τσουρής, ο αγωνιστής του αναρχικού χώρου, κηδεύτηκε σήμερα στο χωριό Λειβαδά, στο Ανατολικό Σέλινο.

Από χθες το βράδυ όταν και πέθανε εκατοντάδες Χανιώτες, σύντροφοί του αλλά και άνθρωποι που είχαν συμπορπατήσει σε κοινούς αγώνες, φίλοι και απλοί πολίτες που ήθελαν να τιμήσουν τον νεκρό, περνούσαν από το σπίτι του στην οδό Ηγουμένου Γαβριήλ για να χαιρετήσουν έναν άνθρωπο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κινηματική ιστορία των Χανίων των τελευταίων δεκαετιών.

Όπως είχε ανακοινωθεί είχαν ναυλωθεί τρία λεωφορεία τα οποία ξεκίνησαν περίπου στις 3 το μεσημέρι από το σπίτι του νεκρού για το ταξίδι έως το χωριό Λειβαδά, κοντά στο Κουστογέρακο.

Πολλές εκατοντάδες οι πολίτες που βρέθηκαν στην κηδεία η οποία ήταν πολιτική. Αναρτήθηκαν πανό. Το ένα έγραφε: “Πόλεμο στ’ αφεντικά, ντόπια και πλανητικά” και ένα δεύτερο “Αντίσταση – Αυτοοργάνωση”.

           

Ο Βαρδής Τσουρής στο τελευταίο του ταξίδι ήταν ζωσμένος με ένα μαχαίρι, στο δεξί χέρι είχε ένα κομπολόι και στο αριστερό ένα μαύρο ρόδο, μια αναφορά πιθανότατα στην κατάληψη Rosa Nera της οποίας υπήρξε πρωτεργάτης.

 Ζωσμένος με μαχαίρι και με ένα μαύρο ρόδο στο αριστερό του χέρι, στο τελευταίο του ταξίδι ο Βαρδής Τσουρής

Ο Δημήτρης Σειραδάκης, συνταξιούχος δάσκαλος με καταγωγή από το χωριό Λιβαδά ήταν ο πρώτος που μίλησε για τον νεκρό:

 Δημήτρης Σειραδάκης, συνταξιούχος δάσκαλος

“Τον κόσμο στο Λιβαδά, στο Λιβυκό πέλαγος, στη Μαδάρα. Αυτό τον κόσμο αγάπησε ο Βαρδής Τσουρής. Και όπως ο  κόσμος ο αγνός και καθαρός όπως είναι το χιόνι της Μαδάρας, όπως είναι ο αφρός του Λιβυκού πελάγους, έτσι ήταν και η δική του ψυχή.

Έτσι λειτουργούσε, έτσι υπηρετούσε τις αξίες και στη ζωή του. Και είχε ένα ιδιότυπο αξιακό κώδικα τον οποίον τηρούσε με απαρασάλλευτη ευλάβεια και προσήλωση. Και τον κώδικα αυτό αξιών, όπως είναι η τιμή, όπως είναι το φιλότιμο, η αντρειοσύνη, η παληκαριά, η φιλοξενία, η αλληλοβοηθεία, τον είχε σε επίπεδα υψηλά.

Τούτες τις αξίες εφάρμοσε στη ζωή. Για αυτές υπόφερε πολύ. Όμως έμεινε εκεί υπερασπιστής απαρασάλλευτος αυτών των αξιών. Δεν ξέρω πολλοί αν είχαν το θάρρος και τη δύναμη ψυχική και σωματική να υπερασπιστούν τις ιδέες τους και τον αξιακό τους κώδικα όπως έκανε ο Βαρδής.

           

Δεν ήταν μόνος ιδεαλιστής αγνός και ιδεολόγος ήταν και επαναστάτης. Και επαναστάτης ασυμβίβαστος, αγνός και τίμιος έξω και πέρα από συμφεροντολογικές καταστάσεις κι από σκοπιμότητες και από οτιδήποτε άλλο. Τέτοιους επαναστάτες τους χρειάζεται αυτός ο κόσμος.

Πάνω από όλα αυτές ήταν οι αρχές του. Αυτές υπηρέτησε με συνέπεια. Αυτό τον άνθρωπο προπέμπουμε σήμερα και εμένα η γλώσσα μου κουμπώνει και δένει γιατί δε μπορώ να πω σήμερα όσα θα έπρεπε να πω. Αυτό τον άνθρωπο τον ιδεαλιστή τον αγνό, τον επαναστάτη τον τίμιο, τον απροκατάλυπτο, εκείνο που ποτέ δεν εκοίταξε το προσωπικό του συμφέρον και για τίποτα παρά όλα θυσία για τους άλλους. Προσφορά και θυσία για τους άλλους. Και πάνω από όλα, όχι μόνο αυτόν, αλλά ήταν κι ένας αληθινός ευπατρίδης με όλη τη σημασία της λέξης.

Να ‘ναι ο δρόμος σου Βαρδή καλός και εμείς θα σε θυμούμαστε πάντα με αγαθή μνήμη.”

Ο Δημήτρης Φουράκης, δικηγόρος του σε πολλές από τις πολλές δικαστικές του περιπέτειες είπε:

 Δημήτρης Φουράκης, δικηγόρος

“35 χρόνια πριν μέσω κοινών συντρόφων και φίλων γνώρισα τον Βαρδή. Έναν άνθρωπο ανυπότακτο, ασυμβίβαστο που από τότε μου έκανε την τιμή να μου αναθέσει την υποστήριξη στις αμέτρητες, είναι αλήθεια, δικαστικές περιπέτειες που είχε λόγω των πεποιθήσεών του και των αγώνων του.

Ένας άνθρωπος, ένα μαύρο ρίφι, πάντα ανυπότακτο, πάντα στις άκρες του γκρεμού, πάντα στα όρια, να μη δειλιάζει, να μην υποχωρεί εκατοστό από τις απόψεις του φτάνοντας στα όρια του θανάτου.

 

Όταν με την ίδια του τη ζωή κάνοντας απεργία πείνας επεδίωξε την απελευθέρωσή του από την άδικη προφυλάκιση για τα γεγονότα της Νομαρχίας του 1990. Όταν όλος ο δικαστικός μηχανισμός βρήκε στο πρόσωπό του το παράδειγμα που θα έδινε στο κίνημα για να το γονατίσει. Να τον υποχρεώσει να σκύψει. Ο Βαρδής στάθηκε ορθός. Και όταν του είπαν να υπογράψει ότι θα πηγαίνει στους αστυνομικούς, δεν το δέχτηκε. Τον ξανασυλλάβανε. Και όταν έφτασε η ώρα να πεθάνει του ζητούσανε μέχρι την τελευταία στιγμή να ζητήσει με την αίτησή του ότι θα πηγαίνει στους μπάτσους. Δεν το δέχθηκε.

           

Σα τον παλιό αντάρτη όταν οι δικαστές τον καταδικάσανε σε θάνατο του είπανε “κάνε δήλωση να σώσεις τη ζωή σου”, τους λέει “χιλιάδες χρόνια χρειαστήκανε για να σηκωθεί ορθό το ανθρώπινο είδος. Δε θα με ρίξετε εσείς στα τέσσερα”.

Ο Βαρδής ούτε γονάτισε, ούτε έσκυψε το κεφάλι. Και αυτοί αντί για να δώσουν το μάθημα, το πήραν. Αυτοί και όλο το κίνημα κατάλαβε ότι αν αγωνίζεσαι μέχρι την τελευταία στιγμή, αν βάλεις πάνω από όλα, ακόμα και τη ζωή σου αν δίνεις,  θα νικήσεις. Αυτό το παράδειγμα μας έδωσες σύντροφε. Και με αυτό σε αποχαιρετούμε. Όσο υπάρχουν τα μαύρα ρίφια να τσιγκλάνε τα πρόβατα αυτού του κόσμου, τότε οι ύαινες δε θα κοιμούνται ήσυχες”.

Ο Γιώργος Τζανέτος, δάσκαλος, εκπροσωπόντας την κατάληψη Rosa Nera είπε:

 Γιώργος Τζανέτος, δάσκαλος

“Δύσκολο να πει κανείς κάτι για τον Βαρδή γιατί δεν είναι μόνο ότι τον αγαπούσαμε, έχει ένα μεγάλο βάρος η ιστορία του που δεν σηκώνεται εύκολα. Το γνωρίζουμε όλοι.

Αγωνιστής μέχρι το τέρμα της ζωής του. Αγωνίστηκε με συνέπεια, με σταθερότητα, με ήθος. Πάλεψε μέχρι την τελευταία στιγμή, πάλεψε ακόμη και με τον θάνατο τον οποίο και περιφρονούσε.

Τον περιφρονούσε γιατί ήξερε ότι με τη στάση της ζωής του, με την ηθική, με τη μαγκιά του, με τα όλα του, κανένας δε μπόρεσε να τον σκοτώσει. Γιατί σκοτώνω σημαίνει ρίχνω στο σκοτάδι. Κι ο Βαρδής δε θα χαθεί στο σκοτάδι.

Από την κατάληψη τη Rosa Nera που είμαστε εδώ, οι φίλοι του και οι σύντροφοι, του λέμε ότι συνεχίζουμε τον αγώνα τον οποίο μαζί πορευτήκαμε. Δεν τον ξεχνάμε.”

           

Μετά τους λόγους για τον νεκρό, βοσκός της περιοχής τραγούδησε τμήμα του ριζίτικου για τον νεκρό κυνηγό.

Οι στίχοι του ριζίτικου έχουν ως εξής:

«Σα δροσερέψουν τα βουνά και βασιλέψει ο ήλιος,
Βόσκεστ” αγρίμια, βόσκεστε, λαγοί βοσκολογάτε,
Μ” απόθανεν ο κυνηγός άπου σας εκυνήγα
Μ” άφηκε και παραγγελιά εις τσ” άλλους κυνηγάρους:
Παιδιά και αμ πάτε στσι λαγούς και αμ πάτε κι εις τ” αγρίμια
Περάστ” άπου το μνήμα μου και πάρετε κι εμένα
Τρεις πόρους έχουν τα βουνά κι αφήστε μου τον ένα
Αν έρθ” αγρίμι παίζω του, λαγός τόνε σκοτώνω
Και αν ει και πετροπέρδικα, παίζω τση “γω κι εκείνης…»

Κατά τη διάρκεια του ριζίτικου ακούστηκαν λίγοι, μετρημένοι πυροβολισμοί εις τιμήν του νεκρού.

Στο τέλος του ριζίτικου, κάποιος σύντροφός του φώναξε αθάνατος, και πολλοί σήκωσαν το χέρι ψηλα σε σχήμα γροθιάς.

Οι σύντροφοί του, η οικογένεια και οι φίλοι του τον αποχαιρέτησαν άφηνωντας λίγο χώμα στον τάφο του.

           

 

  •  

από @ 06/05/2017 1:13 μμ.


post image

Τριτη 23/7/1990.

Εικόνες:

από @ 06/05/2017 1:16 μμ.


post image

Νομαρχια Χανιων

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License