Η συνελευση αναρχικων Λαρισας καλει στην απεργια στις 17 Μαη στις 10:00 στην πλατεια ταχυδρομειου για συγκεντρωση-μικροφωνικη και ανεξαρτητη πορεια.

Αφισα και κειμενο θα ανεβουν συντομα.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!!!

από συνελευση αναρχικων Λαρισας@ 17/05/2017 12:08 πμ.


 

Η αυτοοργάνωση των εργατών θα γίνει ο τάφος των αφεντικών

Οχτώ χρόνια κρίσης, τρία μνημόνια, τρεις εκλογές, ένα δημοψήφισμα και χιλιάδες υποσχέσεις ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Ας μην ξεχνάμε τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις από το 2010 έως το 2012 και κατόπιν την παρουσίαση του πρωτοφανούς πλεονάσματος το 2014 όπου υποτίθεται ότι οι θυσίες μας είχαν πιάσει τόπο και ότι η ανάπτυξη ήταν κοντά. Η πρώτη φορά αριστερά και η ελπίδα που θα ερχόταν απέδειξαν τελικά ότι δεν υπάρχει χώρος για άλλες αυταπάτες. Σήμερα βρισκόμαστε απέναντι στο 4ο μνημόνιο διαχείρισης του περίφημου ελληνικού χρέους και αντιμέτωποι με μία κοινωνική πραγματικότητα εξαθλίωσης, φτωχοποίησης όπου οι πλειστηριασμοί κατοικίας και οι διακοπές ρεύματος-νερού δίνουν και παίρνουν, απεργιακές κινητοποιήσεις καταστέλλονται με  αστυνομική βία και κοινωνικοί αγώνες βαφτίζονται εγκληματικές οργανώσεις όπως ο αγώνας των κατοίκων στις Σκουριές ενάντια στα ορυχεία χρυσού και των κατοίκων του Βόλου για τα νερά του Πηλίου. Ακόμα περισσότερες περικοπές σε επιδόματα, μειώσεις μισθών, κατάργηση δικαιωμάτων ενώ μεγαλοβιομήχανοι μαφιόζοι χρυσαφίζουν,  πολεμική βιομηχανία και  «μεταναστευτική» πολιτική γεμίζουν τις τσέπες πολυεθνικών και προωθούν τα συμφέροντα των κυβερνήσεων και της οικονομικής ελίτ.

Ο Εργασιακός μεσαίωνας στην αρχή έρχεται για ένα κομμάτι και ύστερα για όλη την εργατική τάξη

 Ελαστικά ωράρια, ανασφάλιστη και επισφαλή εργασία, κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, προώθηση της «λευκής νύχτας», μαζικές απολύσεις, ατομικές συμβάσεις, υποκατώτατος μισθός (όταν «μας κάνουν την χάρη» τα αφεντικά να μας πληρώσουν), ρουφιανιά μεταξύ εργαζομένων και ατομικισμός είναι μια γενική εικόνα για την πραγματικότητα στους εργασιακούς χώρους που επικρατεί τα τελευταία χρόνια με αφορμή την κρίση. Πιο συγκεκριμένα στην Λάρισα συν τοις άλλοις έχει απολυθεί εργαζόμενη από το «Πλαίσιο» επειδή δεν «χαμογελούσε» αρκετά, υπάρχουν κάμερες σε μαγαζιά που παρακολουθούν την κάθε κίνηση των εργαζομένων, «εναλλακτικό» κρασάδικο προσφέρει εργασία με 1,5Ε την ώρα πληρωμή και «εναλλακτική» καφετέρια όπου ο εργαζόμενος πληρώνει με το μεροκάματό του αν σπάσει κάτι.     

   Τα μικρά αφεντικά με την δικαιολογία πως «δεν βγαίνουν» ζητάν να κάνουμε «και εμείς» κάποιες υποχωρήσεις, αφού είμαστε μια οικογένεια και τα συμφέροντα μας είναι κοινά, ενώ τα μεγάλα τρομοκρατούν με το επιχείρημα της ανεργίας. Αποσκοπούν έτσι στο να  μην γκρινιάζουμε όταν δεν πληρωνόμαστε στην ώρα μας ή όλα όσα μας αναλογούν, να μην περιμένουμε ασφάλιση ή στάνταρ ωράριο δουλειάς διότι όλα τα παραπάνω είναι αναγκαία για να συνεχίσουν να «μπορούν» να μας απασχολούν. Το κράτος ,αντίστοιχα, κόβει όσες περισσότερες κρατικές παροχές μπορεί ενώ ζητάει όσο το δυνατόν περισσότερες εισφορές, ξεφορτώνεται όσα «βαρίδια» μπορεί ξεπουλώντας δημόσιες υπηρεσίες στο κεφάλαιο. Όλα αυτά βέβαια στο όνομα της οικονομίας, της ανάπτυξης και το ξεπέρασμα της κρίσης. Μιας κρίσης που όπως φαίνεται μετατοπίζεται ,συντονισμένα,  στα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας.

Αν δεν αντισταθούμε ο κόσμος δεν θα αλλάξει…

  Όσα χρόνια ζούσαμε σε μια υποτιθέμενη οικονομική ευημερία καλλιεργήθηκε ένα κλίμα «εύκολων διεκδικήσεων» περνώντας μας την ιδέα πως ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός θα λύσει όλα τα προβλήματά μας. Πως δεν θα χρειαστεί να διεκδικήσουμε για να κερδίσουμε κάτι ή πως κάποιοι άλλοι θα προστατέψουν τα συμφέροντά μας για μας και πως εν τέλει αν τίποτα από αυτά δεν πετύχει θα ψηφίσουμε κάποιον πιο τίμιο, λαϊκό ή σωστό διαχειριστή για να διορθώσει την κατάσταση. Πλέον όμως, μας πλασάρουν την κατάσταση ,για την οποία προφανώς και ρίχνουν το φταίξιμο σε εμάς, σαν έναν φαύλο κύκλο όπου η μόνη διέξοδος είναι οι θυσίες και η υπομονή. Απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση εμείς παραμένουμε απαθείς, ανοργάνωτοι-ες ή εθελοτυφλούμε. Την ίδια ώρα που τα αφεντικά αντιμετωπίζουν τους κοινούς τους εχθρούς, κόστος (μισθούς , ένσημα κλπ) και τους εργαζόμενους που αντιδρούν, η εργατική τάξη δείχνει να μην αναγνωρίζει καν τα συμφέροντά της και τους τρόπους αντίδρασης της. Σε κάθε κλαδική απεργία θα βρεθεί ένα κατασκευασμένο (από τους εκμεταλλευτές) στερεότυπο ώστε να απονοηματοδοτήσει  την κινητοποίηση και να αποτρέψει την οποιαδήποτε αλληλέγγυα δράση . Αντί να σταθούμε δίπλα στους υπόλοιπους απεργούς ώστε να μην καθιερωθεί ακόμα μία αντικοινωνική συνθήκη στην εκμεταλλευόμενη τάξη, αναμασάμε εύκολες δικαιολογίες για το κατά πόσο το «αξίζει» ο συγκεκριμένος κλάδος. Αντί να αμυνθούμε στην επέλαση του κεφαλαίου, ελπίζουμε απλά να μην παρασυρθούμε μαζί με τους υπόλοιπους, οι νέες συνθήκες εργασίας να μην επηρεάσουν εμάς και το στενό μας περιβάλλον.

..αντίρρηση στο καθεστώς και απάντηση στην τάξη.

 Ενάντια στη συνεχιζόμενη επίθεση των αφεντικών πρέπει συλλογικά όχι μόνο να μην υποχωρήσουμε αλλά και να αντεπιτεθούμε. Για αρχή, πρέπει να καταλάβουμε πως  όταν  δεν δουλεύουμε δεν γίνεται να σκεφτόμαστε σαν καταναλωτές, σα να μη μας αφορά τι συμβαίνει στους εργασιακούς χώρους. Ένα μέσο πίεσης είναι το μποϊκοτάζ1 στην Κυριακάτικη ή βραδινή εργασία, στις  επιχειρήσεις που ξεζουμίζουν τις-ους εργαζόμενες-ους τους χωρίς να  αναμασάμε κλισέ, υποτιμώντας άλλους εργασιακούς χώρους. Ένα ακόμα βήμα  είναι να δημοσιοποιούμε  τέτοια γεγονότα είτε αν συμβαίνουν στη δικιά μας είτε σε κάποια άλλη δουλειά. Το παράδειγμα των H&M2 μας δείχνει πως ακόμα και σε τέτοιους καιρούς οι επιχειρήσεις προσπαθούν να κρατήσουν ένα πιο ανθρώπινο προσωπείο με στόχο να αποτρέψουν την οποιαδήποτε ζύμωση ή αντίδραση. Η οργάνωση των εργαζομένων σε σωματεία βάσης είναι επίσης κάτι βασικό. Σωματεία που δεν στηρίζουν ή στηρίζονται από επαγγελματίες συνδικαλιστές, δεν στοχεύουν μόνο στην υπεράσπιση «της παρέας μας», δεν στοχεύουν μόνο στις καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς. Σωματεία που αν δεν υπάρχουν, πρέπει να δημιουργήσουμε και να στηρίξουμε.

 

Να υπερασπιστούμε την τάξη μας-

να μην κάνουμε άλλο βήμα πίσω στα κεκτημένα μας.

Ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό που γεννάν τα προβλήματα της κοινωνίας.

Μέχρι την κατάργηση και του τελευταίου εκμεταλλευτικού θεσμού.

Οργάνωση και αγώνας για την αταξική κοινωνία.

 

 

1 Το μποϊκοτάζ  κάποιων επιχειρήσεων δεν είναι συγχωροχάρτι για τις υπόλοιπες, αφού θεωρούμε πως η ύπαρξη αφεντικών-εργαζομένων από μόνη της είναι μία σχέση ανισότητας και εκμετάλλευσης η οποία μόνο επιβλαβής έχει αποδειχθεί για την κοινωνία και πρέπει να καταργηθεί, δομώντας παράλληλα σχέσεις ισότητας και αλληλοβοήθειας. 

2στα Η&Μ τον Μάρτιο ήρθε στη δημοσιότητα νέα σύμβαση για τους εργαζόμενους όπου:

  • Καταργείται η οποιαδήποτε αρμοδιότητα του εργαζόμενου (άρα μετατρέπεται απλά σε ένα πολυμηχάνημα )
  • Η εργαζόμενη έχει την υποχρέωση να μετακινηθεί είτε μόνιμα, είτε για σεμινάριο όπου θέλει η επιχείρηση χωρίς να του καλύπτει τα έξοδα
  • Καταργεί επιδόματα ονομάζοντάς τα «οικειοθελή παροχή» και δίνει τη δυνατότητα στον κάθε διευθυντή να απολύει εργαζόμενους που δεν πληρούν «τις αξίες της εταιρίας» (δηλαδή όσους δεν συμφωνήσουν με τις νέες συμβάσεις)

Επικοινωνία: Anar_lar@espiv.net

Συνέλευση Αναρχικών Λάρισας

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License