ONCE UPON A TIME IN MEXICO

από @ 16/05/2017 11:48 πμ.

Θεματικές:  Αμερική, 

https://avantgarde2009.wordpress.com/2017/05/14/once-upon-a-time-in-mexico/

Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός αναλυτής ή ιστορικός για να καταλάβεις πως η Κεντρική και Λατινική Αμερική θεωρείται η «πίσω αυλή» της Αυτοκρατορίας, ο προνομιακός χώρος άσκησης της πολιτικής και οικονομικής επιρροής των Η.Π.Α.. Κούβα, Γουατεμάλα, Βολιβία, Χιλή, Νικαράγουα, Σαν Σαλβαδόρ, Πουέρτο Ρίκο, η λίστα των επεμβάσεων (έμμεσων και άμεσων) είναι μακρά και αιματηρή κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα και συνεχίζει ως σήμερα. Πέρυσι τέτοιες μέρες είχαμε θίξει την περίπτωση της Βραζιλίας και το ευρύτερο σχέδιο για αποσταθεροποίηση των BRICS, που στη συγκεκριμένη περίπτωση περνούσε μέσα από την ανατροπή της προέδρου Dilma Rousseff, με πολύτιμους συμμάχους ασφαλώς την εγχώρια Δεξιά. Στο περιθώριο της εκλογής Trump και της όξυνσης των σχέσεων μεταξύ Η.Π.Α.-Μεξικό ως προς το ζήτημα της μετανάστευσης, αλλά και των εξελίξεων που προμηνύονται το 2018 ελέω εκλογών και με φαβορί τον αριστερό Andres Manuel Lopez Obrador (ή AMLO εν συντομία) καταπιαστήκαμε με την περίπτωση του Μεξικό, σαν μια ακόμη πιθανή εστία ανάφλεξης, αλλά συνάμα επειδή αποτελεί ένα εξαίσιο παράδειγμα σχετικά με την ικανότητα της Ουάσινγκτον να δρομολογεί (ποικιλοτρόπως) τις εξελίξεις στον Νέο Κόσμο.

Ιστορικό υπόβαθρο. Από τον 19ο στον 21ο αιώνα

Από τον πόλεμο του 1846-1848, την στενή διπλωματική σχέση των δύο χωρών την περίοδο της παντοδυναμίας του Porfirio Diaz και τον Συνοριακό Πόλεμο ανάμεσα σε Μεξικανούς αντάρτες και αμερικανικό στρατό εν τω μέσω της Μεξικανικής Επανάστασης μέχρι την ψυχροπολεμική ταύτιση, την υπογραφή της NAFTA και την σημερινή ένταση η συνύπαρξη των δύο χωρών υπήρξε από αρμονική έως προβληματική.

To Μεξικό υπήρξε το πρώτο θύμα της αμερικανικής επεκτατικότητας, καθώς το κράτος των Η.Π.Α. όπως το ξέρουμε σήμερα βασίστηκε στην κλοπή εδαφών από τη γειτονική χώρα (περίπου 2.500.000 km2). Το Μεξικό επίσης αποτέλεσε προνομιακό πεδίο άσκησης αντεπαναστατικής πολιτικής όταν κατ’ εντολή του Προέδρου Woodrow Wilson καταδίωξε τις δυνάμεις του ριζοσπάστη επαναστάτη Pancho Villa από τον Μάρτιο του 1916 ως τον Φλεβάρη του 1917, ενώ τον Φεβρουάριο του 1917 ήταν ο Αμερικανός πρέσβης Lane Wilson που συμμετείχε στην οργάνωση της δολοφονίας του νέου Προέδρου Francisco Madero. Την ίδια περίοδο ο αμερικανικός στρατός θα έφτιαχνε το τείχος στην πόλη της Nogales με τα πρώτα θύματα από πυρά Αμερικανών στρατιωτών να είναι γεγονός.

Μετά από μια δεκαετία προσαρμογής και αστάθειας το Μεξικό ανακάλυψε το κόμμα που για το υπόλοιπο του αιώνα θα ήταν συνώνυμο της εξουσίας. Το PRI (Partido Revolucionario Institucional), παιδί του αυταρχικού Προέδρου Plutarco Elías Calles που κυβέρνησε την χώρα μια τετραετία φανερά και άλλη μια εξαετία με Προέδρους-μαριονέτες, αντιπροσώπευε μια κορπορατίστικη λύση στο πρόβλημα του φραξιονισμού που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους ηγέτες της Μεξικανικής Επανάστασης και δεν έλεγε να τελειώσει.

Αν και ξεκίνησε ως πολιτική μηχανή του Calles με πρόσχημα την εμπέδωση των ιδανικών της Επανάστασης και απώτερο στόχο την κυριαρχία του ιδίου στην πολιτική ζωή της χώρας, το κόμμα εξελίχθηκε σε ένα ιδιόμορφο σχηματισμό που συνέθετε σοσιαλιστικά, φιλελεύθερα και συντηρητικά στοιχεία με καθεμία τάση του να εκπροσωπεί μια διαφορετική εκδοχή της εθνικής ενότητας και των ιδανικών της Επανάστασης (αντικληρικαλισμός, αναδιανομή γης, κοινωνική δικαιοσύνη). Κεντρικό χαρακτηριστικό του νέου κυρίαρχου πολιτικού σχήματος θα ήταν επίσης η πολιτική καρότου και μαστιγίου σε ότι αφορά τα συνδικαλιστικά σωματεία και την κομμουνιστική Αριστερά.

Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής ιδιαιτερότητας είχαμε Προέδρους οικονομικά φιλελεύθερους και σφόδρα αμερικανόφιλους (Miguel Alemán Valdés, Gustavo Díaz Ordaz, Miguel de la Madrid), αλλά και σοσιαλίζοντες (Lazaro Cardenas, Adolfo Lopez Mateos, Luis Echeverría Álvarez) που πρέσβευαν ένα μείγμα ανακατανομής πλούτου, εθνικής ανεξαρτησίας και περιορισμού της επιρροής των Η.Π.Α., με την διαρκή έννοια να μην οδηγηθούν οι διμερείς σχέσεις σε ρήξη και με μεταπολεμικό δεδομένο την καταπίεση των φοιτητών και των οργανώσεων της κομμουνιστικής Αριστεράς. Η κρίση χρέους του 1982 και η δανειοδότηση από το ΔΝΤ προϋπέθετε την είσοδο στο χειρουργικό τραπέζι του νεοφιλελευθερισμού, με αποτέλεσμα και την όλο και στενότερη πρόσδεση στο άρμα της Ουάσινγκτον. Tον Δεκέμβρη του 1992 θα υπογραφόταν η Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής, γνωστή ως NAFTA, που προέβλεπε ουσιαστικά την κατάργηση των δασμών μεταξύ Μεξικό-ΗΠΑ-Καναδά, και το 1995 η κυβέρνηση Zedillo θα εισέπραττε δάνειο ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων μετά από παρέμβαση του Bill Clinton ώστε να λυθεί η νομισματική κρίση που ταλάνιζε τη χώρα. Αναγκασμένο μέχρι πριν να κρατάει αποστάσεις για χάρη των «αδελφών» κρατών της Λατινικής και Κεντρικής Αμερικής, το Μεξικό θα καλούνταν σύντομα να εξαργυρώσει τις αμερικανικές διευκολύνσεις με την στήριξη που θα παρείχε ενόψει του «Πολέμου ενάντια στον Τρόμο». Από το 2002 έως το 2005 ένα μεγάλο μέρος των έμψυχων και άψυχων πόρων της χώρας σπαταλήθηκε για την καταπολέμηση του υποτιθέμενου τρομοκρατικού κινδύνου, καθώς το Μεξικό θεωρήθηκε πρόσφορο ως πιθανή βάση επιχειρήσεων από ισλαμιστές της Al Qaeda, πρόβλεψη που δεν επιβεβαιώθηκε.

Οι «εξυπηρετήσεις» όμως προς τον παντοδύναμο γείτονα δεν σταμάτησαν εκεί. Η ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ επεκτάθηκε σταδιακά και στις σχέσεις με τις υπόλοιπες χώρες της ηπείρου. O Πρόεδρος που έσπασε την (διεφθαρμένη) κυριαρχία του PRI για χάρη του δεξιού PAN, Vicente Fox -απόφοιτος του Harvard και επιτηρητής της Coca-Cola για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική- σηματοδότησε πρώτος αυτή την μεταστροφή με την συμπεριφορά του απέναντι στον Fidel Castro κατά τη διάρκεια της Συνόδου των Ηνωμένων Εθνών το 20021, και την καταδίκη της Κούβας από την Διάσκεψη του Ο.Η.Ε. το 2004 με την αρνητική ψήφο και του Μεξικό2. Σε πρόσφατη συνέντευξή του μάλιστα δεν δίστασε να συμπεριλάβει τους Chavez, Castro και τον αριστερό υποψήφιο της Προεδρίας για το Μεξικό Lopez Obrador στη «συμμορία του λαϊκισμού»3. Η αλλαγή πλεύσης σε μια σειρά ζητημάτων που αφορούσαν τις σχέσεις της χώρας με την υπόλοιπη λατινόφωνη Αμερική συνοψίστηκε στο «δόγμα Castaneda», που έδινε έμφαση στην σύσφιξη των δεσμών με τα κράτη της Κεντρικής Αμερικής και την Κολομβία όπως αυτή εκφράστηκε στο Mesoamerica Integration and Development Project, γεγονός που θα δημιουργούσε έναν αντίπαλο πόλο έλξης προς τις αριστερές πολιτικές που αναδείχτηκαν με επίκεντρο τη Βενεζουέλα του Chavez. Το δόγμα ακολουθήθηκε σε ηπιότερη μορφή από τον διάδοχο του Fox, Felipe Calderon.

Αλλά και ο παρών Πρόεδρος Enrique Peña Nieto, αν και προσπάθησε να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Κούβα, δεν παρέλειψε να συναντήσει την ακτιβίστρια της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης και σύζυγο του ηγέτη της τελευταίας Lilian Tintori, σε μια προσπάθεια περαιτέρω πίεσης της κυβέρνησης Μαδούρο4, αξιοποιώντας παράλληλα ως μοχλό πίεσης τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών.

Ο ρόλος της Αριστεράς

Τα κομμουνιστικά κόμματα της χώρας κινούνταν εξ αρχής ανάμεσα στην καταστολή, τους λαϊκούς αγώνες, την αναντιστοιχία κινηματικής και κοινοβουλευτικής παρουσίας και το φλερτ με το PRI. Το μεγαλύτερο όλων, το Μεξικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Partido Comunista Mexicano, PCM), ιδρύθηκε το 1917 για να τεθεί λίγα χρόνια αργότερα εκτός νόμου, μέχρι που νομιμοποιήθηκε το 1935 κατά τη διάρκεια της προεδρίας Cardenas. To 1946  ο εκλογικός νόμος αλλάζει και το κόμμα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις προϋποθέσεις (30,000 μέλη και παρουσία στις 21 από τις 31 πολιτείες), γεγονός που το ωθεί σε μια λογική αριστερού-κινηματικού συμπληρώματος του PRI. Το 1977 με την αλλαγή του εκλογικού νόμου θα κατορθώσει να πάρει μέρος στις ενδιάμεσες βουλευτικές εκλογές του 1979 καταγράφοντας ποσοστό της τάξης του 5%, έχοντας υιοθετήσει σαφώς μετριοπαθέστερες θέσεις. Το 1981 μαζί με άλλα 3 μικρότερα σοσιαλιστικά και αριστερά κόμματα θα σχηματίσουν το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μεξικό (Partido Socialista Unificado de México, PSUM), το οποίο θα διατηρήσει μια αξιοπρεπή παρουσία σε εκλογικό και κινηματικό επίπεδο, πριν μετονομαστεί σε Μεξικανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Partido Mexicano Socialista, PMS) και ενσωματωθεί το 1989 στο νεοϊδρυθέν Κόμμα της Δημοκρατικής Επανάστασης (Partido de la Revolución Democrática), PRD, που δημιουργήθηκε ως αντίδραση της αριστερής τάσης εντός PRI για την νεοφιλελεύθερη και αυταρχική πορεία  του κυβερνώντος κόμματος.

Ορισμένοι θα ισχυριστούν πως η ίδρυση του PRD σήμανε τον ουσιαστικό θάνατο της Αριστεράς στο Μεξικό5, καθώς μικρότερα σχήματα σαν το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PRT) είχαν αμελητέα δυναμική για να επηρεάσουν τις εξελίξεις, όμως κάτι τέτοιο δεν είναι απόλυτα ακριβές. Αρχικά υπήρχαν άλλα αριστερά κόμματα, όπως το Αυθεντικό Κόμμα της Μεξικανικής Επανάστασης (PARM) ή το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PPS) που έπαιζαν ρόλο δορυφόρου προς το PRI, κριτικάροντάς το προεκλογικά, χωρίς να του αντιπαρατίθενται στις εκλογές. Έπειτα τα κόμματα που συγκροτούσαν το PSUM και το PMS είχαν προ πολλού απομακρυνθεί από την προοπτική της κοινωνικής ανατροπής (πολλώ δε μάλλον της ένοπλης εξέγερσης) εν μέρει λόγω της σκληρής καταστολής, εν μέρει λόγω της μετατόπισης σε ρεφορμιστικές θέσεις λόγω και της οδυνηρής πρόσφατης εμπειρίας της Χιλής, αλλά και των υλικών δεσμών που είχαν αναπτυχθεί ανάμεσα στο PRI και τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών και κομματικών ηγεσιών. Το PRD λοιπόν ήταν η φυσιολογική κατάληξη μιας μακράς πορείας ήττας και συμβιβασμού, παρά μια αιφνίδια στρατηγική επιλογή.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το φαινόμενο AMLO

Από εκεί και πέρα το PRD (που θεωρείται από πολλούς πως έπεσε θύμα εκλογικής νοθείας στις προεδρικές εκλογές του 1988) συνδέθηκε με τους αγώνες των κοινωνικών κινημάτων ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και την διαφθορά του κατεστημένου πολιτικού συστήματος, προσπαθώντας κι αυτό να ισορροπήσει ανάμεσα στις εσωκομματικές τάσεις και την πολιτική καταπίεση μαφιόζικου τύπου που στοίχισε τη ζωή σε 250 μέλη του κόμματος τα πρώτα χρόνια6. Η εκλογή Fox και η διακοπή της κυριαρχίας του PRI δημιούργησαν ευνοϊκές συνθήκες για την περαιτέρω άνοδο του κόμματος και το 2006 ο μέχρι πρότινος Δήμαρχος της Πόλης του Μεξικό Andrés Manuel López Obrador (γνωστός και ως AMLO) είχε σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει την Προεδρία με την ομπρέλα της «Συμμαχίας για το καλό όλων», που εκτός του PRD συμμετείχαν δύο μικρότερα αριστερά κόμματα. Σε μια ακόμη εκλογική διαδικασία που από πολλούς παρατηρητές χαρακτηρίστηκε ως απάτη και προκάλεσε ογκώδεις διαδηλώσεις σε όλη την επικράτεια για μήνες, ο AMLO έχασε για 0,5% από τον Felipe Calderon. Ο απερχόμενος Πρόεδρος Fox κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να επηρεάσει τα ΜΜΕ κατά τη διάρκεια των εκλογών, ενώ το κυβερνών PAN εξάντλησε κάθε όριο υστερίας παρουσιάζοντας τον Obrador σαν εθνικό κίνδυνο.

Αξιοποιώντας αυτή τη δυναμική ο AMLO θα δημιουργούσε το 2012 το κίνημαMO.RE.NA. (Κίνημα Εθνικής Αναγέννησης) με σκοπό την ώθηση της υποψηφιότητάς του για τις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Αν και το προεκλογικό πρόγραμμα του Obrador δεν ήταν τίποτα το ριζοσπαστικό (οι προτάσεις του αφορούσαν τη μείωση φόρων για τα λαϊκά στρώματα, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, την δημιουργία κατοικιών χαμηλού κόστους και την εξοικονόμηση πόρων από την περικοπή μισθών των υψηλόβαθμων αξιωματούχων) το status quo ήταν αποφασισμένο να μην το ρισκάρει. Έτσι, όπως αποκαλύφθηκε7, ο κατοπινός Πρόεδρος Nieto αντάμειψε με περίπου 60 εκατομμύρια δολάρια ένα τμήμα του μεγαλύτερου τηλεοπτικού δικτύου του ισπανόφωνου κόσμου, Televisa, με το κωδικό όνομα «ομάδα Handcock», ώστε να έχει καλύτερη κάλυψη της καμπάνιας του και προνομιακή μεταχείριση του ιδίου έναντι των άλλων υποψηφίων και κυρίως του Obrador που θεωρείτο ο βασικός αντίπαλος. Η συγκεκριμένη ομάδα του δικτύου μάλιστα δούλευε για λογαριασμό του Nieto από το 2009 και τις ενδιάμεσες εκλογές του Κογκρέσου. Παράλληλα το PRI σε συνεργασία με την αλυσίδα supermarket Soriana κατηγορήθηκε ότι διένειμε προπληρωμένες κάρτες αξίας 100 έως 700 pesos σε αντάλλαγμα για ψήφο8.

Ασφαλώς, οι δυνάμεις της αντεπανάστασης δεν είχαν μόνο βοήθεια μόνο μέσα από τη χώρα, αλλά και έξωθεν. Οι New York Times δεν δίστασαν το 2006 να αποκαλέσουν τον Obrador και τους ψηφοφόρους του παρανοϊκούς9. Σήμερα, και ενόψει των εκλογών του 2018 εντείνονται οι πιέσεις, με τον Economist να κάνει λόγο για επικίνδυνο λαϊκιστή με αφορμή την αντίθεσή του στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων10 και το περιοδικό ΄΄Atlantic΄΄ να τον κατατάσσει στη δεύτερη θέση της λίστας με τους πολιτικούς τύπου ΄΄Trump΄΄ ανά τον κόσμο11.

Το διακύβευμα, τα όρια του λαϊκομετωπισμού και η στάση των επαναστατών

Μετά την ήττα του 2012 το MO.RE.NA. από κίνημα εξελίχθηκε σε κόμμα λόγω και της κυριαρχίας στο εσωτερικό του PRD της συντηρητικής πτέρυγας υπό τον Jesus  Grijalva, που σήμανε την μετατόπιση του κόμματος σε συντηρητικότερες θέσεις, όπως αποτυπώθηκε στην «Συμφωνία για το Μεξικό», ένα κείμενο συμφωνίας των τριών μεγαλύτερων κομμάτων όσον αφορά μια σειρά από δομικές νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Το κόμμα κατάφερε να έρθει πρώτο στις εκλογές για την ανάδειξη της τοπικής βουλής στην Πόλη του Μεξικό και διαθέτει 38 βουλευτές στην εθνική Βουλή των Αντιπροσώπων. Σήμερα, δεδομένης της πρωτόγνωρα χαμηλής δημοφιλίας του Προέδρου Nieto13 , ο Obrador φαντάζει ως το φαβορί των επικείμενων εκλογών.

Το προεκλογικό πρόγραμμα του MO.RE.NA. και η ρητορική του AMLO κινούνται στους γνωστούς άξονες της κυβερνώσας λατινοαμερικάνικης Αριστεράς. Ριζοσπαστική δημοκρατία, συμμετοχικοί προϋπολογισμοί στα πλαίσια ενός δημοκρατικότερου μοντέλου αυτοδιοίκησης, κρατικοποίηση βασικών τομέων της οικονομίας, ανάσχεση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας. Ο ίδιος ο AMLO δηλώνει θαυμαστής της κληρονομιάς του Allende και μιλά για την ανάγκη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, δηλαδή ενός αμοιβαία επωφελούς ταξικού συμβιβασμού. Παράλληλα αναφέρεται στο δικαίωμα της χώρας του να καταφύγει στον ΟΗΕ σχετικά με την ρητορική και την στάση της κυβέρνησης Trump στο ζήτημα του τείχους που χωρίζει τις δύο χώρες12.

Το γνωστό μοτίβο του κοινωνικού μετώπου, μετεξέλιξη του κλασικού λαϊκομετωπισμού, που υπόσχεται μια μεροληπτική (αστική) δημοκρατία σερβίρεται αυτή τη φορά σε μια χώρα με 20 εκατομμύρια κατοίκους κάτω από το όριο της φτώχειας, με τις φαβέλες αστική καθημερινότητα και τα καρτέλ παντοδύναμα παρά το υψηλού κόστους σε ανθρώπινες ζωές Πόλεμο στα Ναρκωτικά της κυβέρνησης Calderon. Προκύπτει όμως ένα ζήτημα πριν αποφασίσουμε αν ο AMLO θα είναι η πετυχημένη ή αποτυχημένη εκδοχή της αριστερόστροφης σοσιαλδημοκρατίας, αν θα τον ονομάσουμε Ανδρέα, Τσίπρα, Ολάντ ή Μαδούρο. Και το ερώτημα που τίθεται είναι αν υπάρχει κάτι αριστερότερα του MO.RE.NA. και της πρότασής του.

Ορισμένοι θα δείξουν στην περιοχή της Chiapas και τους Ζαπατίστας. Με όλο τον σεβασμό στους συντρόφους και την όλη ιστορία του EZLN το επαναστατικό σκέλος της περιπέτειας του Υποδιοικητή Marcos και των συντρόφων του έχει λήξει ήδη από την περίοδο της «άλλης καμπάνιας» το 2006, όταν ο ζαπατιστικός στρατός ενημέρωνε διάφορες αριστερές οργανώσεις για το μακροπρόθεσμο όραμά του ενώ λίγα χρόνια νωρίτερα επί προεδρίας Fox ενημέρωνε το Κογκρέσο για την απόφασή του να προχωρήσει το κοινοτιστικό του μοντέλο στην ευρύτερη περιφέρεια της Chiapas. Είναι τραγική ειρωνεία, αλλά η πρώτη μεταμοντέρνα επανάσταση που δημιούργησε έναν πρώτο ενθουσιασμό στον κόσμο της Αριστεράς και της Αναρχίας παγκοσμίως κατάφερε να μετατραπεί σε ένοπλο αυτοδιοικητικό όμιλο.

Χωρίς καμία αυταπάτη λοιπόν για το πολιτικό πρόγραμμα του Obrador και του κόμματός του, που μακροπρόθεσμα οδηγεί στην υποταγή ή την σύγκρουση με τον αστικό κόσμο και τα σχέδια της αντεπανάστασης, μια εκλογή Obrador είναι μια επιλογή που μένει να δοκιμαστεί σε περιβάλλον καθεστωτικής λύσσας και παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού. Η αποτυχία ίσως δημιουργήσει συνθήκες ικανές για τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία να προχωρήσουν την ατζέντα (αν θέλουν και μπορούν). Η επιτυχία (όπως την εννοεί το πολιτικό υποκείμενο AMLO) θα προσθέσει ένα αγκάθι στη φτέρνα της Αυτοκρατορίας, με έναν αριστερό ηγέτη στα νώτα της. Η ιστορία όμως πρέπει να προχωρήσει και να δοκιμαστεί, μέσα στους δρόμους και τις λεωφόρους του κόσμου, όχι στα φεστιβάλ αυτοδιαχείρισης που με τόση σαφήνεια περιγράφουν τα ατσάλινα τείχη που χωρίζουν ρεφορμιστές και επαναστάτες.

Στο έβδομο βιβλίο της Αινειάδας ο Βιργίλιος βάζει την Ήρα να πει: «Flectere si nequeo superos, Acheronta movebo». Τουτέστιν «Αν δεν μπορέσω να κάμψω τις ανώτερες δυνάμεις, θα ξεσηκώσω τον Αχέρωντα». Θα ήταν λάθος να πιστέψουμε πως μια δύναμη στην παράδοση των κυβερνήσεων της Αριστεράς αλά Chavez θα μπορούσε να κάμψει στο βαθμό που θέλουμε την πολιτική αντιπροσώπευση του μεξικανικού, αμερικανικού ή παγκόσμιου κεφαλαίου. Το πρόβλημα για όσους περνιούνται όμως για επαναστάτες δεν είναι η επαγγελία του εργατικού παραδείσου, αλλά πώς θα φτιάξουν «μαγιά» με το ζυμάρι του σκοτεινού ποταμού της λαϊκής οργής και απόγνωσης. Η επανάσταση θα κριθεί από όσους με τον δημιουργικό οίστρο και την εξεγερσιακή αποκοτιά την επιβάλουν ως πολιτική επιλογή. Και για να γίνει πραγματικότητα η δική μας Ουτοπία συχνά απαιτείται άλλοι δρόμοι να έχουν δοκιμαστεί. Από εκεί και πέρα η ευθύνη είναι όλη δική μας.

Πηγές

1, http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/1946089.stm

2, http://www.coha.org/mexico-and-cuba-welcome-back-ambassadors/

3, https://www.youtube.com/watch?v=91CgpxOOAjg

4, http://www.reuters.com/article/us-mexico-venezuela-idUSKBN1792A8

5, https://www.jacobinmag.com/2016/07/morena-mexico-obrador-df-nieto-pri-oaxaca/

6,Sara Schatz,Murder and politics on Mexico

7, https://www.theguardian.com/world/2012/jun/26/mexican-media-scandal-televisa-pri-nieto

8, https://www.theguardian.com/world/2012/jul/04/mexico-elections-shadow-pena-nieto

9, http://www.nytimes.com/2006/06/04/magazine/04mexico.html

10, http://www.economist.com/news/americas/21718906-mexico-city-we-have-problem-mexicos-populist-would-be-president

11, https://www.theatlantic.com/international/archive/2016/11/ranked-trumps-round-the-world/506549/

12, https://www.washingtonpost.com/news/global-opinions/wp/2017/05/01/andres-manuel-lopez-obrador-mexico-will-wage-a-battle-of-ideas-against-trump/?utm_term=.a45473a2fd31

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License