Αναρχικός ένοπλος αγώνας στη Rojava και παραπέρα: μία συνέντευξη με το IRPGF

Μετάφραση συνέντευξης αναρχικών του IRPGF

 

 

Η μετάφραση της συνέντευξης των συντρόφων του IRPGF που έδωσαν στο itsgoingdown (https://itsgoingdown.org/anarchist-armed-struggle-rojava-beyond-interview-irpgf/) στα εδάφη του ‘’συριακού Κουρδιστάν’’ έγινε από την Πρωτοβουλία Φυλακισμένων Αναρχικών ως συμβολή στην διάχυση του επαναστατικού λόγου και πράξης.

Για τη διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων μέχρι την καταστροφή του κόσμου των αφεντικών. Για τον ακρατικό συνομοσπονδισμό των ελεύθερων ανθρώπων.                          

                                                                                           Για επικοινωνία: 80keli@espiv.net

 

 

Αναρχικός ένοπλος αγώνας στη Rojava και παραπέρα: μία συνέντευξη με το IRPGF

1. Σύντροφοι, πρώτα απ' όλα ευχαριστούμε που συμφωνήσατε σε αυτήν τη συνέντευξη, το εκτιμούμε πολύ. Για να αρχίσουμε, πόσοι σύντροφοι συμμετέχουν στο IRPGF και, αν μπορείτε να απαντήσετε, από ποιες χώρες προέρχεστε;

Δυστυχώς, για λόγους ασφαλείας, δε μπορούμε να αποκαλύψουμε τον αριθμό των μελών του IRPGF που βρίσκονται αυτή τη στιγμή και επιχειρούν στη Rojava, ούτε τις χώρες από τις οποίες προέρχονται, καθώς τέτοιου είδους πληροφορίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τα κράτη για να ταυτοποιήσουν τα μέλη. Παρόλα αυτά, μπορούμε να πούμε πως το IRPGF συγκροτείται από επαναστάτες τόσο από την "ανατολή", όσο και από τη "δύση".

2. Πριν από το σχηματισμό του IRPGF ήσασταν όλοι μέλη του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας (IFB); Αν όχι, πώς συναντηθήκατε;

Το IRPGF είναι ένα εγχείρημα το οποίο αναπτυσσόταν για μήνες πριν την ανακοίνωσή του. Αυτή η ανάπτυξή του έλαβε χώρα τόσο στο εσωτερικό διαφόρων χωρών, όσο και διασυνοριακά. Ωστόσο, αν κάποιος επιθυμεί να ανιχνεύσει την οικοδόμηση των αναγκαίων επαναστατικών σχέσεων και επαφών οι οποίες οδήγησαν στην ίδρυση του IRPGF, θα μπορούσαμε να πούμε βασικά πως η ανάπτυξη του IRPGF μετράει χρόνια. Πολλές από αυτές τις επαφές έγιναν μέσω προσωπικών συναντήσεων, αγωνιζόμενοι πλάι πλάι με άλλους, καθένας στο δικό του κίνημα, και διατηρώντας σχέσεις αλληλεγγύης για πολύ καιρό αφότου είχαμε σταματήσει να βρισκόμαστε στον ίδιο φυσικό χώρο, πράγμα το οποίο οδήγησε ουσιαστικά στη δημιουργία ενός δικτύου σοβαρών και αποφασισμένων αναρχικών, με πολλή όρεξη να προωθήσουν το κίνημα με όποιον τρόπο ήταν απαραίτητο. Οπότε, ενώ κάποιοι από εμάς ήταν πράγματι μέλη του IFB πριν τη δημιουργία του IRPGF, η ομάδα καθαυτή έχει ρίζες τόσο εντός, όσο και εκτός περιοχής.

3. Τι ενέπνευσε όλους εσάς ώστε να δημιουργήσετε το IRPGF; Τι περιορισμούς είχατε ζήσει ως αναρχικοί εκπαιδευόμενοι και/ή πολεμώντας ενταγμένοι σε ένα μη αναρχικό τάγμα πριν τη δημιουργία του IRPGF; Τι διαφορετικό σκοπεύετε να κάνετε, σε σχέση με άλλες ομάδες εθελοντών στη Rojava οι οποίες πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος;

Η έμπνευση για τη δημιουργία του IRPGF οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, όμως δύο από τους σημαντικότερους ήταν η έλλειψη αναρχικής παρουσίας στο έδαφος της Rojava και η επιθυμία να εισάγουμε στο κίνημα κάτι που δεν είχε εμφανιστεί μέχρι τότε. Ένα έδαφος δηλαδή  ειδικά για τους αναρχικούς, για να ξεφύγουν από το κράτος, να εκπαιδευτούν στον ανταρτοπόλεμο και στο συμβατικό πόλεμο για τους δικούς τους ξεχωριστούς αγώνες όταν γυρίσουν στην πατρίδα τους, και να αποκτήσουν εμπειρία πως λειτουργεί μια επανάσταση σε κοινωνικό επίπεδο. Παρόλο που συναντήσαμε αναρχικούς οι οποίοι αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την επανάσταση επειδή δεν ανταποκρίνεται στη ρομαντική, ιδανική κομμούνα, λαμβάνουμε επίσης υπόψη πως πολλοί αναρχικοί αποφάσισαν να κρατηθούν μακριά από τη Rojava, λόγω της πληθώρας σφυροδρέπανων και της έλλειψης αλφαδιών. Γι' αυτούς τους λόγους το θεωρήσαμε επιτακτικό να αλλάξουμε αυτό το πολιτικό τοπίο δημιουργώντας  ένα χώρο όπου ο αναρχισμός όχι απλά θα υπάρχει, αλλά θα ανθεί.

Αυτό παρεμπιπτόντως κάνει το εγχείρημά μας θεμελιωδώς διαφορετικό από οποιαδήποτε άλλη ομάδα η οποία βρίσκεται εδώ αποκλειστικά για να πολεμήσει το ISIS. Ενώ προφανώς εμπλεκόμαστε σε επιχειρήσεις εναντίον του ISIS, οι στόχοι μας πάνε παραπέρα από το να το νικήσουμε, να σταματήσουμε και να γυρίσουμε σπίτι. Πράγματι, πολεμάμε το φασισμό με όποια μορφή και να εμφανίζεται, όμως το κάνουμε χτίζοντας επίσης αναρχικές υποδομές στην περιοχή οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα να έρθουν εδώ περισσότεροι αναρχικοί να μάθουν και να προωθήσουν αναλόγως τους ξεχωριστούς τους αγώνες. Εν συντομία, σκεφτόμαστε τη μεγάλη εικόνα, η οποία είναι η επανάσταση που απλώνεται πέρα από τη Rojava και εμείς πολεμάμε το ίδιο αποφασισμένα για την αναρχία, τη Rojava και τον αντιφασισμό. Αντιμετωπίζαμε περιορισμούς καθόσον εκπαιδευόμασταν και πολεμούσαμε ενταγμένοι σε μη αναρχικά τάγματα πριν τη δημιουργία του IRPGF - αρκεί απλά να αναφέρουμε πως κάποιος διεθνιστής ο οποίος δεν ήξερε για τον αναρχισμό πριν μας συναντήσει, μάθαινε περισσότερα απ' όσα θα ήθελε μετά (τη συνάντησή μας). Ωστόσο, οι εμπειρίες μας με τον κόσμο της περιοχής ήταν πολύ θετικές, με πολλούς να περιγράφουν απερίφραστα το πολιτικό τους πλαίσιο ως αναρχικό.

4. Ποιά είναι η απάντησή σας στην κριτική κάποιων αναρχικών και αριστεριστών από τη δύση, πως ομάδες σαν το IRPGF, παρόλες τις καλές προθέσεις και πρακτικές τους, συγκροτούνται πρωτίστως από λευκούς ακτιβιστές οι οποίοι βασικά ψάχνουν ενθουσιασμό ή "αυτο-ανακάλυψη"; Χωρίς αμφιβολία έχετε ήδη υπόψη σας πως αυτή επίσης είναι η κυρίαρχη αφήγηση η οποία παρουσιάζεται στα δυτικά μέσα σχετικά με εθελοντές από δυτικές χώρες οι οποίοι πολεμούν στη Rojava.

Μία ερώτηση δημιουργείται: Τι συνθήκες και περιστάσεις απαιτούνται, σύμφωνα με αυτούς που ισχυρίζονται πως πολεμούν το κεφάλαιο και το έθνος-κράτος, γι αυτούς που ζουν στη σιγουριά και την ασφάλεια, γι αυτούς οι οποίοι συχνά επιδιώκουν ακαδημαϊκές καριέρες και έχουν ατομιστικούς σκοπούς, έτσι ώστε να αναλάβουν το ρίσκο, να κάνουν θυσίες και να δώσουν τη ζωή τους στον αγώνα; Φαίνεται ότι κάποιοι έχουν την εικόνα μίας τέλειας επαναστατικής κατάστασης όπου τα πάντα μπαίνουν στη σειρά και βρίσκουν τους εαυτούς τους να χώνονται στον αγώνα, όταν έχουν έναν αγώνα ο οποίος ταιριάζει με τη συνέχιση των ζωών τους.

Υπάρχουν "τουρίστες του πολέμου" εδώ. Τους έχουμε συναντήσει. Είναι κυρίως πρώην στρατιωτικοί οι οποίοι επιζητούν μία εξάμηνη (ή και μικρότερης διάρκειας αν είναι δυνατόν) περιπέτεια που θα σκοτώνουν τους κακούς, κάτι που δε μπορούσαν να τους προσφέρουν οι κυβερνήσεις τους, οπότε χρησιμοποιούν το YPG, δε σέβονται το YPG ούτε και την επανάσταση, για την οποία δεν ενδιαφέρονται καθόλου. Διαμαρτύρονται πως οι ντόπιοι δεν τους είναι ευγνώμονες, όταν θα έπρεπε οι ίδιοι να είναι ευγνώμονες σε αυτούς που παράτησαν τις ζωές τους για να πολεμήσουν για όλη την ανθρωπότητα, χωρίς το προνόμιο ή τη δυνατότητα να γυρίσουν σε μια άνετη ζωή στη δύση.

Έπειτα, υπάρχουν εκείνοι που, στο ίδιο πνεύμα με όσους πήγαν στη Ισπανία κατά τον εμφύλιο, έχουν δώσει τις ζωές τους στον αγώνα, διακινδύνευσαν τις ζωές τους, για όσο χρονικό διάστημα χρειαζόταν, για να υποστηρίξουν με όποιον τρόπο μπορούσαν το πολιτικό κίνημα στη Rojava. Αυτοί είναι άνθρωποι οι οποίοι αντιλαμβάνονται την επανάσταση της Rojava σα μία τοπική εκδήλωση αυτού που είναι ένας παγκόσμιος αγώνας. Βλέπουν τον αγώνα στη Rojava ως πόλεμο απέναντι στους τοπικούς παράγοντες ενός συστήματος παγκόσμιας καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Οι αριστεριστές της δύσης τους οποίους αναφέρεις μπορούν να μας μιλήσουν για "αυτο-ανακάλυψη" όταν έχουν παραιτηθεί από την άνεση τους, όταν θα έχουν τη θέληση να τα ρισκάρουν όλα, συμπεριλαμβανομένου και του μέλλοντος που φαντάζονται γι' αυτούς, με όλα τα ατομιστικά τους συμφέροντα και τις καριέρες τους. Θα τους ακούσω όταν είναι έτοιμοι να πεθάνουν για τις πεποιθήσεις τους ανιδιοτελώς, να βάλουν τον αγώνα πάνω απ' όλα, ακόμα και από τις οικογένειες και τους αγαπημένους τους. Αυτό που θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο από τον οποιονδήποτε, είτε βρίσκεται εδώ είτε παραμένει στο σπίτι, είναι πως οι άνθρωποι στη Rojava οι οποίοι πολεμούν, και οι επαναστάτες από αλλού οι οποίοι βρίσκονται στο Κουρδιστάν και έχουν αφοσιωθεί, δεν πρόκειται να πάνε σπίτια τους. Πιστεύουμε πως οι σοβαροί επαναστάτες οι οποίοι έρχονται εδώ από έξω θα πρέπει να κάνουν μακροπρόθεσμα σχέδια, είτε να μείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο, είτε να μεταφέρουν εκπαίδευση και γνώση πίσω στις πατρίδες τους προκειμένου να εξαπλώσουν την επανάσταση και να συνεχίσουν να κάνουν επαναστατική πολιτική δουλειά. Αλλά η ιδέα πως η σοβαρή δουλειά που γίνεται για να βοηθήσει τον επαναστατικό αγώνα είναι λάθος και θα έπρεπε να απέχουμε από αυτήν δεν έχει κανένα νόημα: Επειδή κάποιος είναι από άλλη χώρα; Αυτός είναι διεθνισμός. Επειδή κάποιος είναι λευκός; Επειδή κάποιος έχει περισσότερα προνόμια (ασφάλεια, σιγουριά, επίπεδο διαβίωσης); Το να πατρονάρεις τους ανθρώπους λόγω χρώματος, φετιχοποιώντας και αλλοιώνοντας τους αγώνες τους δεν είναι αλληλεγγύη. Αλληλεγγύη είναι να βάζεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο για να υποστηρίξεις τις προσπάθειες ενός συντρόφου και να πολεμήσετε από κοινού για ένα διεθνή σκοπό, και δημιουργείται όταν υπάρξει αμοιβαία αναγνώριση μιας κοινότητας κινήματος, αγώνα ή ευθύνης. Αυτό δε σημαίνει διορισμό ή αξίωση κάποιου προσώπου ή κάποιας οργάνωσης να δράσει υπονομεύοντας την ηγεσία, την αυτονομία, τη δυνατότητα αυτενέργειας ή το πολιτικό όραμα και την οργάνωση των συντρόφων οι οποίοι βρίσκονται εκτός της χώρας τους. Όσοι διεξάγουν τον αγώνα στη Rojava πολεμούν, όσο έμμεσα και μερικά και να 'ναι, για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας. Είναι χρέος μας να κάνουμε το ίδιο με όποιον από τους πιθανούς τρόπους νιώθουμε να μας ταιριάζει.

Φαίνεται πως στα μυαλά κάποιων πολυθρονάτων αριστεριστών ο σημερινός επαναστατικός ένοπλος αγώνας είναι απλά μη αληθινός ή γνήσιος ή σοβαρός, εκτός και αν ταιριάζει στην τέλεια φαντασίωσή τους ή αν αφορά στο μακρινό παρελθόν και μπορεί να ρομαντικοποιηθεί με ασφάλεια. Παρόλο που εκφράζουν την υποστήριξή τους, η ιδέα της έμπρακτης αλληλεγγύης είναι ανόητη ή μη ρεαλιστική γι' αυτούς. Θα εγκωμιάζουν την επανάσταση, αλλά θα την αντιμετωπίζουν σαν να είναι από άλλο κόσμο, ασύνδετη και άσχετη με τις ζωές μας. Θα πουν: "μα υπάρχει δουλειά να γίνει εδώ! Γιατί πηγαίνετε εκεί πέρα και εμπλέκεστε σε έναν τέτοιο αγώνα όταν υπάρχει ένας αγώνας στο σπίτι σας;" Αυτό βασίζεται στην αδιαμφισβήτητα ψεύτικη θεώρηση πως υπάρχουν διαφορετικοί, άσχετοι μεταξύ τους αγώνες οι οποίοι θα έπρεπε να έχουν προτεραιότητα βασισμένοι στη γεωγραφία ή σε οποιονδήποτε βολικό λόγο, για να αποφύγεις να διακινδυνεύσεις και να θυσιαστείς. Αυτός είναι ένας βολικός τρόπος να αποφύγεις να αναγνωρίσεις ένα παγκόσμιο πλαίσιο ιστορικών γεγονότων και να ανταποκριθείς σύμφωνα με μία επαναστατική αίσθηση υπευθυνότητας. Δικιά τους είναι η ιδέα πως η θέση των αριστεριστών στις δυτικές πόλεις είναι να συζητούν, να γράφουν και να πηγαίνουν στο σχολείο, ίσως να οργανώσουν κάποια διαμαρτυρία, αλλά ο ένοπλος αγώνας είναι κάτι για μελαψούς ανθρώπους πολύ μακριά. Είναι σπουδαίο όταν άλλοι ρισκάρουν τα πάντα για την ανθρωπότητα, σε έναν αγώνα ο οποίος βρίσκεται στο κατώφλι τους, από τον οποίο δε μπορούν να διαφύγουν στην ασφάλεια, όμως είναι ανόητο για εμάς να ενταχθούμε εθελοντικά και να διακινδυνέψουμε τα πάντα δείχνοντας την αλληλεγγύη μας, ως κομμάτι ενός διεθνιστικού αγώνα. Αυτό που λένε είναι: αν πιστεύετε στον ένοπλο αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και το έθνος-κράτος, τότε το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να μείνετε σπίτι και να αγνοήσετε, με αβάσιμη κριτική βασισμένη σε αβάσιμες θεωρήσεις, αυτούς που δρουν και ρισκάρουν τα πάντα.

5. Και ποια είναι η απάντησή σας στην κριτική, η οποία προέρχεται πάλι από κάποιους αριστεριστές και αναρχικούς της δύσης, πως ομάδες σαν το IRPGF είναι εργαλεία ή ενεργούμενα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού; Παρεμπιπτόντως θα πρέπει να ξεκαθαρίσω πως η συνέλευση του Insurrection News (η συλλογικότητα η οποία πήρε τη συνέντευξη) απορρίπτει εντελώς αυτού του είδους τις κριτικές. Επίσης, έχουμε διαβάσει κριτικές από τις ίδιες πλευρές οι οποίες ισχυρίζονται πως το YPG/J είναι ενταγμένο σε μία αντεπαναστατική συμμαχία με το καθεστώς Άσαντ - ποια είναι η απάντηση του IRPGF σε αυτές τις κριτικές της πολυθρόνας από τη δύση; 

Όταν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ολοκληρώσουν το σχεδιασμό τους στη Συρία, θα έχουν το χρόνο και την ευκαιρία να ξαναοργανώσουν τις συμμαχίες τους, οι προτεραιότητές τους θα αλλάξουν, και οι ΗΠΑ και οι φίλοι τους θα αποτρέψουν σίγουρα οποιαδήποτε απειλή προς το κεφάλαιο και τα φιλικά τους έθνη-κράτη. Το καθεστώς Άσαντ επίσης θα ήθελε πολύ να συντρίψει την επανάσταση. Όμως αυτή τη στιγμή η Rojava εμφανίζει την εικόνα μπερδεμένων, αποσταθεροποιητικών και κάποιες φορές ουδέτερων σχέσεων μεταξύ άλλων μεγαλύτερων παιχτών. Οι άνθρωποι τείνουν να μην πολεμούν μεταξύ τους τόσο πολύ όσο το ISIS είναι στην περιοχή, όμως από τη στιγμή που αυτό δε θα είναι προτεραιότητα, οι εχθροί της Rojava θα ενωθούν πάνω στο σκοπό τους να συντρίψουν την επανάσταση. Οι ΗΠΑ ανέστειλαν τις εδώ και δεκαετίες προσπάθειές τους, σε συνεργασία με την Τουρκία, τον Μπαρζανί (πρωθυπουργός του ιρακινού Κουρδιστάν) και το Ισραήλ, να καθυποτάξουν το επαναστατικό αριστερό κίνημα του Κουρδιστάν, και συγκεκριμένα να εξαφανίσουν το ΡΚΚ. Αυτό συμβαίνει επειδή οι ΗΠΑ, οι φίλοι τους στο ΝΑΤΟ και οι εξ ανατολών ανταγωνιστές τους εμπλέκονται όλοι σε ένα δίκτυο αντικρουόμενων συμμαχιών και αντιθέσεων, ενώ διατηρούν κοινό ένα πράγμα: ο καθένας τους θέλει να απομονώσει και να αφανίσει το ISIS, ενώ την ίδια στιγμή επιζητά να επωφεληθεί από (αν δεν υποστηρίζει) οποιαδήποτε ζημιά μπορεί να κάνει το τελευταίο στους αντίστοιχους εχθρούς τους. Στην τελική, οι ΗΠΑ είναι γνωστές για το πως ενθαρρύνουν τέτοιες ομάδες για τους σκοπούς της αναταραχής και της αποδυνάμωσης άλλων κρατών και της διατήρησης κάθε αστάθειας από την οποία μπορούν να επωφεληθούν.

Για μία ακόμη φορά, πολλοί δυτικοί αριστεριστές έχουν μια φαντασιακή οπτική για τον επαναστατικό αγώνα η οποία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των καθαρών αρχών, χωρίς οποιαδήποτε υποψία ή αναγκαιότητα για ρεαλιστική λήψη αποφάσεων. Δε θα δράσουν μέχρις ότου όλα να είναι βολικά και αμφίπλευρα. Πολλοί έχουν παρανοήσεις και έλλειψη κατανόησης της πολυπλοκότητας που υπάρχει στην επανάσταση και του καθήκοντος να την υπερασπίσουμε. Στη θεωρία υπάρχει καθαρότητα. Στον πόλεμο δεν υπάρχει καθαρότητα. Και υπάρχει ένας κόσμος διαφορών μεταξύ στρατιωτικής συνεργασίας και πολιτικής συμμαχίας. Η σύγκρουση στη Συρία αποτελεί ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της πολύπλευρης πολυπλοκότητας του πολέμου. Σήμερα ίσως πολεμάς με αυτούς με τους οποίους αύριο θα χρειαστεί να κάνεις μία συμφωνία για την αντιμετώπιση ενός κοινού εχθρού. Και η κατάσταση αλλάζει κάθε εβδομάδα. Διακυβεύονται οι ζωές των ανθρώπων και η επιβίωση της επανάστασης.

Κάθε επαναστατική δύναμη, αν θέλει να είναι επιτυχημένη, πρέπει να διατηρήσει μία ισορροπία και ενσωμάτωση αρχών και πραγματισμού. Στην περίπτωση των ιμπεριαλιστικών, εθνο-κρατικών και αντεπαναστατικών δυνάμεων γενικά, υπάρχουν λίγα να ειπωθούν σχετικά με αξίες με γνήσια ή αγνή σημασία έτσι κι αλλιώς. Είναι αμιγώς οπορτουνιστές αναλόγως των συμφερόντων τους. Οι δυνάμεις της επανάστασης της Rojava είναι ίσως οι μόνες στην περιοχή που δεν έχουν τα απολύτως οπορτουνιστικά κίνητρα όπως οι ΗΠΑ, οι σύμμαχοί τους και οι υπόλοιποι καπιταλιστικοί εθνο-κρατικοί εχθροί.

6. Τι έχει να παρατηρήσει το IRPGF σχετικά με κάποιους εθελοντές που έρχονται να πολεμήσουν στη Rojava με τυχοδιωκτικά κίνητρα, και για να το θέσουμε ευθέως, έχουν τελείως σκατά πολιτική στάση; Πώς αντιμετωπίζονται αυτού του είδους οι εθελοντές από τους κούρδους συντρόφους σας και από τους συντρόφους σας στο IFB; Υπάρχει ένα σενάριο που διαβάζουμε πολλές φορές στα δυτικά μέσα πληροφόρησης που λέει ότι αυτού του είδους οι εθελοντές καταλήγουν να πολιτικοποιηθούν ριζοσπαστικά λόγω των εμπειριών τους στη Rojava. Σε σχέση με αυτά που βλέπετε εσείς, είναι αυτό το σενάριο αληθές;


Παρότι ο αριθμός των τυχοδιωκτών-τουριστών πολέμου και γενικότερα όσων έχουν ''σκατένια πολιτική θέση'' μειώνεται συνεχώς χάρη σε μια αποφασιστική επανεξέταση της εφαρμοζόμενης διαδικασίας από τον διεθνή τομέα του YPG, δυστυχώς μεγάλος αριθμός τέτοιων παραμένει εδώ και κάποιοι συνεχίζουν να έρχονται. Από τη στιγμή που δεν μιλάμε απλά για άτομα που υπολείπονται ισχυρών πολιτικών θέσεων, αλλά για άτομα με σαφώς σκατένιες πολιτικές θέσεις, το σενάριο που τους θέλει να αναθεωρούν και να ριζοσπαστικοποιούνται (προς το καλύτερο) δεν επιβεβαιώνεται σύμφωνα με την εμπειρία μας. Στ αλήθεια βλέπουμε το αντίθετο, δηλαδή να έρχονται ήδη με σοβινιστική και οριενταλιστική οπτική και αυτή να εδραιώνεται όσο παραμένουν. Αυτό πολλές φορές έρχεται ως αποτέλεσμα της μη επιβεβαίωσης της παραφουσκωμένης αυτοπεποίθησης και ειδικών δικαιωμάτων που νομίζουν ότι έχουν, αντιλήψεις που δέχονται γερό χτύπημα όταν έρχονται εδώ και δεν τους κανακεύουν και τους υπηρετούν όπως θα περίμεναν, δηλαδή ως δυτικούς ήρωες που είναι (ειρωνεία). Για παράδειγμα ακούσαμε εθελοντές να δηλώνουν ύστερα από εξάμηνη παραμονή εδώ ότι δικαιούνται ειδικής αντιμετώπισης και χάρες γιατί έκαναν το κομμάτι τους. Θα μπορούσε κανείς να γράψει διατριβή με τις προβληματικές που έχει αυτή η δήλωση και μόνο. Πράγματι αυτού του τύπου οι εθελοντές είναι πολύ προβληματικοί για πολλούς λόγους. Σχετικά με αυτούς που υπολείπονται σκληρής/ συνεκτικής πολιτικής θέσης όπως θα περίμενε κανείς έχουμε δει διάφορες περιπτώσεις. Κάποιοι ανέπτυξαν μια κάποια κριτική στάση απέναντι στο σύγχρονο καπιταλισμό, το κράτος και την πατριαρχία ενώ άλλοι απέρριψαν οποιαδήποτε εμπλοκή με την πολιτική αντιμετωπίζοντας πόλεμο και πολιτική ως ξεχωριστά και άσχετα μεταξύ τους πράγματα (είναι φοβερό το πώς κάποιοι πρώην στρατιωτικοί διαφωνούν με τον Clausewitz).
Ακόμη κι αν αυτού του είδους οι εθελοντές, είτε απολίτικης είτε σκατένιας πολιτικής φύσης, δεν εμπλέκονται τόσο με το IFB (όπως θα περίμενε κανείς, δεν εκφράζουν την επιθυμία να πολεμήσουν με δηλωμένα κομμουνιστικές ή σοσιαλιστικές ομάδες), δυστυχώς καταλήγουν στα κουρδικά tabur (στρατιωτικές μονάδες). Από την εμπειρία μας, αν τελικά τα όσα κάνουν και πουν δεν είναι τόσο σκανδαλώδη , γίνονται δεκτοί γενικά και αντιμετωπίζονται πάνω κάτω ώς οικογένεια, σύμφωνα με την κουλτούρα της περιοχής. Γενικά έχουμε διαπιστώσει ότι χρειάζεται πολύ καφρίλα και άσχημη συμπεριφορά για να σε διώξουν από το tabur και αυτό είναι κάτι που ως αναρχικοί είναι δύσκολο να αποδεχτούμε /να συμφωνήσουμε. Είναι επίσης αλήθεια ότι οι δυτικοί τείνουν να συγχρωτίζονται μεταξύ τους κυρίως, και πάλι όπως θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, πολλοί από αυτούς προσπαθούν να μην εμπλακούν καθόλου με κούρδους. Πράγματι έχουμε δει περιπτώσεις που δυτικοί ήθελαν ακόμη και να δημιουργήσουν ένα tabur καθαρά για δυτικούς (χωρίς να επιτρέπονται κούρδοι, άραβες, ασσύριοι κτλ). Παρότι ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν θα επιτραπεί ποτέ να συμβεί, είναι ενδεικτικό του πόσο πολύ προβληματικά είναι κάποια άτομα που εμφανίζονται σε αυτή την επανάσταση νομίζοντας ότι μπορούν να την αναλάβουν κιόλας.

7. Πως βλέπουν τον αναρχισμό άλλοι μαχητές στη Rojava, κυρίως όσον αφορά τους ξένους εθελοντές; Από όσο καταλαβαίνουμε το IFB και οι οργανώσεις του είναι κυρίως κομμουνιστικές, υπήρξαν διαφορές ή διαφωνίες λόγω ιδεολογικών διαφορών; Υπάρχει αρκετός χρόνος, παρά τις εκπαιδεύσεις και επιχειρήσεις, που να αφιερώνεται σε πολιτική και ιδεολογική συζήτηση μεταξύ των συντρόφων από διαφορετικές ταξιαρχίες και οργανώσεις;

Όπως είπαμε και πιο πριν, οι ξένοι εθελοντές που δεν αποτελούν μέρος του IFB έχουν μεγάλες ιδεολογικές διαφοροποιήσεις και οι αντιδράσεις τους απέναντι στον αναρχισμό διαφέρουν αναλόγως. Αναφορικά με το IFB, έχεις δίκιο ότι η πλειοψηφία των οργανώσεων που τον απαρτίζουν (άρα και των μελών των οργανώσεων) έχουν άρωμα κομμουνισμού (μαρξιστές- λενινιστές, χοτζικοί, μαοϊκοί κτλ). Παρ όλα αυτά κάποιοι αναρχικοί ήταν μέλη αυτών των ομάδων καθώς δεν υπήρχε ισχυρή αναρχική αντάρτικη παρουσία. Επίσης όλες οι ομάδες του IFB πρέπει να δουλέψουν μαζί, είτε κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων είτε μακριά από το μέτωπο, επομένως διατηρούμε συχνή επαφή μεταξύ μας. Έτσι έχουν υπάρξει πολλές ευκαιρίες για πολιτική κουβέντα/ διαφωνία/ συζητήσεις και μπορούμε να πούμε πως όχι μόνο χαρήκαμε όταν προέκυψαν αυτές οι στιγμές αλλά τις επιδιώξαμε κιόλας. Τίποτα δεν ζεσταίνει περισσότερο τις καρδιές μας από το σοκαρισμένο βλέμμα (έντρομο μερικές φορές) των κομμουνιστών συντρόφων όταν μαθαίνουν ότι οι αναρχικοί δεν φτιάχνουν κόμματα ή κεντρικές επιτροπές. Παρά το γεγονός ότι πολλοί από όσους συζητάμε έχουν ακλόνητη την πεποίθηση ότι ''το αυτοκίνητο χρειάζεται τον οδηγό του'', είχαμε ανέλπιστα εξαιρετικές και παραγωγικές πολιτικές συζητήσεις με τους φιλικούς κόκκινους γείτονες. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σεβάστηκαν την αυτονομία μας και μας αντιμετώπισαν γενικά ως αδελφό επαναστατικό αντάρτικο και όχι ως πιόνια σε μια σκακιέρα, πράγμα που έκανε την κοινή συμμετοχή μας στον ένοπλο αγώνα σχετικά ήπια. Αυτό δε σημαίνει ότι οι αναρχικοί δεν έχουν δημιουργήσει προβλήματα και δεν αναστατώσανε ορισμένα κόμματα. Επίσης δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνουμε αμέσως εχθροί αν προσπαθήσουν να εδραιώσουν εξουσία. Παρόλα αυτά προς το παρόν αναγνωρίζουμε ότι είναι αμοιβαία ωφέλιμο να πολεμάμε μαζί τους φασίστες κατά τη διάρκεια της ημέρας και τη νύχτα να διαφωνούμε για τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.

8. Πρόσφατα αναρτήσατε στους λογαριασμούς σας σε twitter και facebook μια φωτογραφία που έδειχνε μέλη του IRPGF και μιας άλλης ομάδας με το όνομα RUIS, μπροστά σε ένα τοίχο γραμμένο με σπρέι που έλεγε για αλληλεγγύη στις καταλήψεις στην Αθήνα που βρέθηκαν υπό κρατική επίθεση. Είναι η πρώτη φορά που ακούμε για τον RUIS. Τι μπορείτε να μας πείτε για αυτούς; Είναι και αυτοί αναρχική εθελοντική ομάδα μάχης;

Ο Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (RUIS) είναι από τα ιδρυτικά μέλη του IFB και οργανώθηκε από μια μαχητική και αφοσιωμένη ομάδα ελλήνων αναρχικών. Έστειλαν μέλη να πολεμήσουν στη Rojava αλλά επικεντρώθηκαν στα πρακτικά ζητήματα του αγώνα, όπως πολλοί έλληνες σύντροφοι, δεν έχουν παρουσία στα socialmedia και ούτε την επιθυμούν. Επίσης, έχουν γράψει μόνο ένα κείμενο -ιδρυτική ανακοίνωση και όλη η υπόλοιπη θεωρητική κουβέντα και κριτική μένει μεταξύ των μελών και άλλων αλληλέγγυων αναρχικών ομάδων. Για να διαβάσετε το κείμενο και να δείτε κάποιες εικόνες των μελών τους στο IFB δείτε εδώ: https://asmpa.espivblogs.net/revolutionary-struggle-in-rojava-kurdistan-syria/

9. Ποιά είναι η θέση του IRPGF και άλλων ομάδων και συντρόφων συμπολεμιστών στη Rojava αναφορικά με την πρόσφατη επίθεση των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση Shayrat του καθεστώτος Άσαντ στην κεντρική Συρία; Πιστεύεις ότι η επίθεση αυτή αλλάζει τα δεδομένα στον πόλεμο στη Συρία και αν ναι, τότε τι νομίζεις ότι σημαίνει για το μέλλον του εγχειρήματος στη Rojava;

Μπορούμε να μιλήσουμε μόνο εκ μέρους μας, αλλά θεωρούμε ότι είναι προφανές για τους περισσότερους ότι το χτύπημα των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση Shayrat δεν είναι κάτι περισσότερο από αντιπερισπασμός του Trump για να κερδίσει την προσοχή για τις πρώτες 100 μέρες στο γραφείο του, διαφήμιση για τους νέο-συντηρητικούς οπαδούς του, νίκη επί κάποιων δημοκρατικών, έγινε για να δείξει στον κόσμο ότι δεν έχει στενές σχέσεις με τη Μόσχα, και να πείσει ότι (καμιά φορά) έχει ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν πιστεύουμε ότι θα επηρεάσει την εξέλιξη του πολέμου στη Συρία γιατί δεν πιστεύουμε ότι ήταν κάτι περισσότερο από ένας γεωπολιτικός θεατρινισμός. Η Ρωσία είχε ειδοποιηθεί πολύ πριν το χτύπημα, και με τη σειρά του ο Άσαντ με αποτέλεσμα το ρίσκο να μειωθεί στο ελάχιστο για το Ρώσικο και Συριακό προσωπικό της βάσης. Υπό αυτή την άποψη δεν βλέπουμε το εγχείρημα της Rojava να επηρεάζεται από τις σαχλαμάρες του Trump, μέχρι αυτή τη στιγμή τουλάχιστον.

10. Ο IRPGF έχει εμπλακεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις από τότε που ιδρύθηκε; Θα συμμετάσχει στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Raqqa από τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους;

Ναι, ο IRPGF συμμετέχει στην απελευθέρωση της Raqqa και θα ανακοινώσει περισσότερες λεπτομέρειες για αυτή σύντομα!

11. Πώς θα έβλεπε ο IRPGF την πιθανότητα ανάπτυξης ένοπλου αγώνα/ αντάρτικου στη Δύση; Στην Ελλάδα για παράδειγμα υπάρχουν ένοπλες αναρχικές επαναστατικές οργανώσεις όπως ο Ε.Α και η Σ.Π.Φ, και σε διάφορα σημεία της Ευρώπης και άλλα μέρη του κόσμου έχουν υπάρξει μικρότερης κλίμακας σποραδικές επιθέσεις/ δράσεις εδώ και κάποιο καιρό από αναρχικούς με τη μορφή της FAI-IRF (Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία-Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο). Πιστεύεις ότι σε αυτή τη φάση ο ένοπλος αγώνα είναι ρεαλιστική επιλογή πχ σε Ευρώπη και ΗΠΑ;


Πιστεύουμε ότι η αποτελεσματικότητα του ένοπλου αγώνα είναι σε άμεση συνάρτηση με το γενικότερο περιβάλλον που λαμβάνει χώρα ο ίδιος ο αγώνας. Στη δεκαετία του 70 και του 80 κυρίως, είδαμε ομάδες σε ΗΠΑ και Ευρώπη να προσπαθούν να εξαπολύσουν πόλεμο στα αντίστοιχα κράτη τους με τελικό αποτέλεσμα την βίαιη καταστολή τους. Στις ΗΠΑ υπήρχαν οι Weather Underground/ Weathermen, United Freedom Front, George Jackson Brigade, Black Liberation Army, Fuerzas Armadas de Liberation Nacional και άλλες. Ενώ είναι σαφές ότι οι ομάδες αυτές είχαν αντίκτυπο στο επαναστατικό αγώνα και είμαστε περήφανοι για την κληρονομιά τους όντας απόλυτα αλληλέγγυοι, δεν πρέπει να αυταπατόμαστε ότι κάποια από αυτές τις ομάδες μπορούσε να φέρει εις πέρας γενικευμένη επανάσταση στις ΗΠΑ (επίσης θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτό δεν το είχαν καν διατυπώσει ως στόχο πολλές από αυτές τις ομάδες), ούτε ότι δεν καταστάλθηκαν βιαίως όλες από το κράτος με τον τρόμο, τις χειροπέδες ή και τον θάνατο. Ο τρόπος που το κράτος το κατάφερε διαφέρει ανάλογα την περίπτωση αλλά πιστεύουμε ότι οι περισσότερες ένοπλες ομάδες παρέλειψαν ένα πολύ βασικό στοιχείο απαραίτητο για ένα επιτυχημένο ένοπλο κίνημα. 

Αυτό το στοιχείο είναι το έδαφος, η πολιτικοκοινωνική πλευρά που μπορεί να λειτουργεί και να εργάζεται για τον κόσμο, ενώσω η υπόγεια πλευρά επιτίθεται άμεσα στο κράτος με κάθε μέσο. Αν κάποια από τις δύο πλευρές λείπει από την εξίσωση τότε είναι πολύ πιο εύκολο να συντριβεί ένα επαναστατικό κίνημα. Από μόνη της μια ομάδα με μόνο ανοιχτά χαρακτηριστικά που ασχολείται με κοινωνικά ζητήματα μπορεί να προωθήσει το κίνημα μέχρι ενός σημείου και θα παραμείνει δίχως βοήθεια χωρίς μια ένοπλη υπόγεια πτέρυγα που θα τρομοκρατεί και θα ανησυχεί το κράτος. Το ίδιο και μια κλειστή ομάδα ένοπλων επαναστατών διαρκεί μόνο όσο μπορεί να ξεφεύγει από το κράτος, δυναμική που μειώνεται δραστικά όταν δεν υπάρχει καμία ανοιχτή ομάδα που να κερδίζει υποστήριξη, να επιμορφώνει, να επαναστατικοποιεί τις κοινωνικές σχέσεις, να βρίσκει πόρους, να στρατολογεί κτλ. Να σημειώσουμε ότι ο όρος ανοιχτή ομάδα είναι συμβολικός, θα μπορούσε να αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα ή σε όλη τη δημόσια επαναστατική πολιτική υποδομή, που γεφυρώνει τη μία ακτή με την άλλη. Ωστόσο μπορούμε να πούμε, σε αυτή τη φάση που η επαναστατική δραστηριότητα στις ΗΠΑ έχει κάνει λίγη κοινωνική δουλειά, ότι δεν υπάρχει ένα συνεκτικό σοβαρό κίνημα με ξεκάθαρα επαναστατική προοπτική (όραμα, στόχευση) που να μπορεί να φέρει εις πέρας και να επιτεθεί στα δεινά που προκαλούνται από το κράτος ενώ παράλληλα να υποστηρίζει μια υπόγεια αντάρτικη ομάδα.


Ωστόσο η ερώτηση τώρα δεν πρέπει να είναι ''εντάξει, όχι τώρα, τότε πότε;''. Αλλά θα πρέπει να αναρωτηθούμε ''τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να κάνουμε πραγματικότητα μια τέτοια επαναστατική υποδομή και αν ήμαστε όντως έτοιμοι να κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να προωθήσουμε στ αλήθεια το κίνημα;’’ Αν η απάντηση είναι ''όχι'', τότε πρέπει να απαντήσουμε στο γιατί όχι. Αυτά είναι σημαντικά ερωτήματα καθώς μπορούν να αποκαλύψουν και τα ζητήματα που τελματώνουν το κίνημα και να το πάνε ένα βήμα μπροστά. Αυτό θεωρούμε ότι πρέπει να γίνει, πριν διεξαχθεί με αποτελεσματικότητα ο ένοπλος αγώνας. Φυσικά εάν μια ομάδα επαναστατών ή ακόμη και κάποια ατομικότητα μπουχτισμένη από τον καπιταλιστικό εφιάλτη αποφασίσει να οπλιστεί αύριο και να φυτέψει σφαίρες σε μπάτσους ή να ανατινάξει χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα έχει την πλήρη υποστήριξη μας και θα υψώσουμε τα καλάσνικοφ σε αλληλεγγύη με αυτούς, όπου και να βρίσκονται. Θα ήταν γελοίο αν δεν το κάναμε, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν ότι στοχεύουμε στο να εκπαιδεύσουμε αναρχικούς για να μπορούν να πραγματοποιούν τέτοιες επιθέσεις! Παρόλα αυτά το κάνουμε αυτό γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αν δεν υπάρχει η αντίστοιχη σοβαρή κοινωνική δυναμική που να συμπορεύεται με τον ένοπλο αγώνα, ο συνολικός αντίκτυπος στο κίνημα μπορεί να είναι από ελάχιστος έως μηδενικός.

12. Εν κατακλείδι , υπάρχει κάτι που θα προτείνατε στους αναρχικούς σε παγκόσμιο επίπεδο που θα μπορούσαν να κάνουν στις χώρες τους για να στηρίξουν το IRPGF και την επανάσταση στη Rojava γενικότερα; Υπάρχει κάτι άλλο που ο IRPGF θα ήθελε να επικοινωνήσει με τους αναρχικούς σχετικά με την Rojava ή κάτι σχετικό;

Αν αναρχικοί δεν μπορούν να έρθουν ως φυσικές παρουσίες στη Rojava, μπορούν να οργανωθούν με ή να δημιουργήσουν μια τοπική ομάδα αλληλεγγύης στη Rojava που θα διακινεί πληροφορίες σχετικά με την επανάσταση, θα κάνει δράσεις αλληλεγγύης, θα οργανώνει την ανεύρεση πόρων κτλ. Επίσης ακόμη ένας εύκολος τρόπος να βοηθηθεί ο IRPGF συγκεκριμένα, είναι με οικονομική στήριξη 
(bitcoin: 1HZHrCynsSdJdCKz9SSnncXZo4YdfNYZtR), όπως και οι περισσότερες μονάδες εδώ χρειαζόμαστε συνέχεια ιατροφαρμακευτικές προμήθειες και άλλα υλικά. Κατά κύριο λόγο βέβαια σας θέλουμε εδώ μαζί μας, να εκπαιδευτούμε, να μάθουμε και να χτίσουμε το μελλοντικό δίκτυο ομάδων και κινημάτων που θα συνεργαστεί και θα αποκτήσει τη δυναμική να αντιμετωπίσει τα συστήματα καταπίεσης που εξουσιάζουν όλους μας.



 

από εδώ 16/05/2017 11:25 μμ.


https://athens.indymedia.org/post/1572867/


1. First of all thanks for agreeing to this interview, it’s most appreciated comrades! To start off with, how many comrades are in the IRPGF, and if you are comfortable answering this, what countries are you all from?

Unfortunately, for security reasons, we cannot divulge the number of IRPGF members currently in Rojava taking part in operations nor the countries they come from, as this kind of information may be used by states to identify the members. However, we can say that IRPGF comprises revolutionaries from both the ‘East’ and the ‘West’.

2. Prior to the formation of the IRPGF were you all members of the International Freedom Battalion? If not how did you all meet up?

The IRPGF is a project that was in development for months before its announcement. This development took place in and across several different countries. However, if one wants to also take into consideration the building of the necessary revolutionary relationships and connections that formed the foundation of IRPGF, one could say the development of the IRPGF actually dates back years. Many of these connections were made via meeting people in person, struggling shoulder-to-shoulder with them in their respective movements, and maintaining relationships of solidarity long after we were no longer in the same physical space, which ultimately led to the creation of a network of serious and dedicated anarchists hungry to advance the movement by any means necessary. So, while some of us were indeed members of the IFB prior to the formation of the IRPGF, the group itself has origins both in and outside the region.

3. What inspired you all to form the IRPGF? What constraints did you experience as anarchists training and or fighting within a non-anarchist battalion prior to the formation of the IRPGF? What do you plan to do differently in the IRPGF compared to other volunteer groups in Rojava that are fighting the Islamic State?

The formation of the IRPGF was inspired by various factors but two of the most important was the lack of an anarchist presence on the ground in Rojava and the desire to introduce something to the movement that has not yet been seen, which is a space, strictly for anarchists, to escape from the state, train in both guerrilla and conventional warfare for their respective struggles back home, and gain experience in how a revolution functions on a social level. While we have of course come across our fair share of anarchists that have refused to support the revolution because it doesn’t live up to their romanticized, ideal commune, we are also aware of the fact that many anarchists have decided to hold back from going to Rojava because of the abundance of hammers and sickles and lack of circle A’s. Thus, we saw it as imperative to change this political landscape and carve out a space for anarchism to not only exist but thrive.

This in turn makes our project fundamentally different than any other group here that exists solely to fight DAÎŞ. While we are obviously involved in operations against DAÎŞ, our aims go beyond defeating them, calling it a day, and heading home. We will indeed fight fascism in any shape it comes in, but we will do so while also building anarchist infrastructure in the region that makes it possible for anarchists to come, learn, and advance their respective struggles accordingly. In short, we are thinking about the big picture, which is the revolution spreading beyond Rojava, and as such we are fighting just as much for anarchism as we are for Rojava and anti-fascism. As far as experiencing constraints training and fighting within non-anarchist battalions before the formation of IRPGF – let’s just say that any international that didn’t know about anarchism before they met us knew more about it than they would ever have wanted to after. However, our experiences with folks from the region have been very positive, with many explicitly describing their own politics as anarchist.

4. What is your response to criticisms from some anarchists and leftists in the West that groups like the IRPGF, despite good intentions and practices, are comprised primarily of white activists who are basically seeking thrills or ‘self-discovery’? As you are no doubt already aware, this has also been a dominant narrative that has featured in Western media regarding volunteers from the West who are fighting for Rojava.

A question arises: What conditions and circumstances are required, for those who claim to be committed to fighting capital and the nation-state, those who live in safety and security, those often pursuing academic careers and individualist pursuits, to take the risks, make the sacrifices and give their lives to the struggle? It seems that many have a vision of a perfect revolutionary situation in which everything falls into place and they find themselves thrust into struggle, a struggle that fits into the continuity of their lives.

There are war tourists here. We have met them. They are largely ex-military who want a 6 month (or less if possible) adventure of killing the bad guys which their own governments couldn’t give them, so they use YPG, disrespect YPG and the revolution for which they have no concern. They complain that the locals are not grateful when in fact it is them who should be grateful to the people who have given over their lives to fight for all of humanity, without the privilege or ability to retire to a comfortable life in the west.

Then there are those who, in the same spirit as those who went to Spain during the civil war, have given their lives to struggle, risked their lives, for whatever amount of time, to support in anyway they can the political movement in Rojava. These are people who understand the Rojava Revolution as a regional manifestation of what is an international struggle; they see the fight in Rojava as waged against regional agents of otherwise global systemic oppression and exploitation.

The western leftist who you refer to can tell us about “self-discovery” when they have given themselves up, when they are willing to risk everything, including the futures they imagine for themselves, with all their individualist interests and careers; I will listen to them when they are prepared to die for their convictions selflessly, to put the struggle before everything, even their own families and loved ones. One thing that must be very clear to everyone, here or staying home, is that the people of Rojava who fight, and the revolutionaries from elsewhere in Kurdistan who have dedicated themselves, they do not go home. We believe that serious revolutionary people who come here from abroad should do so with long-term plans, either to stay as long as possible or to bring training and knowledge back to their home countries in order to spread the revolution and continue to do revolutionary political work. But the idea that work done in earnest to help revolutionary struggle is wrong and should be abstained from is nonsense: Because one is from another country? This is internationalism. Because one is white? Because one has more privilege (safety, security, standard of living)? Patronizing people of color by fetishizing and othering their struggles is not solidarity. Solidarity is putting oneself at risk to support the efforts of one’s comrade and fight together for an international cause, and it happens when there is mutual recognition of a shared movement, struggle or responsibility. This does not mean co-opting or asserting oneself or one’s organization by undermining the leadership, autonomy, agency or political vision and organization of comrades outside one’s own country. Those committed to struggle in Rojava are fighting, however indirectly or incrementally, for the liberation of humanity. It is our responsibility to do the same in any of the possible ways we see fit.

It seems that in the minds of some armchair leftists actual revolutionary armed struggle is simply not real or genuine or serious unless it conforms to their perfect fantasy or it occurred in the distant past and can be safely romanticized. Although they will voice support, the idea of practical solidarity is silly or unrealistic to them. They will praise the revolution but treat it like it is another world, unconnected and irrelevant to our lives. They will say “but there is work to be done here! why go over there and get involved in that struggle when there is a struggle in your home?!” This is based on the unquestioned false assumption that there are different, unrelated struggles that should be prioritized based on geography or whatever other convenient reasons for avoiding risk and sacrifice; this is a convenient way to avoid recognizing a global context of historical events and responding according to a revolutionary sense of responsibility. Theirs is the idea that it is the place of leftists in western cities to talk, write and go to school, maybe organize a protest rally, but armed struggle is something for brown people far away; it is great when the other risks everything for humanity in a struggle that is on their doorstep, from which they cannot escape to security, but silly for us to volunteer and risk everything in solidarity, as part of an internationalist struggle. What they are saying is: if you believe in armed struggle against capital and the nation-state then the best thing you can do is stay home and dismiss, with unfounded criticism based upon unfounded assumptions, those who act and risk everything.

5. And what is your response to criticism, again coming from some anarchists and leftists in the West, that groups like the IRPGF are tools or proxies of ‘US Imperialism’? I should point out that the Insurrection News collective completely rejects these kinds of criticisms by the way! We’ve also read criticisms from the same quarters that claim the YPG/J are in some kind of counter-revolutionary alliance with the Assad regime – what is the IRPGF’s response to these armchair critics from the West?

When imperialist forces are finished with their current project in Syria, they will have time and opportunity to reorganize their alliances, their priorities will change, and the US and its friends will be sure to prevent any threat to capital and fellow nation-states. The Assad regime too would love to crush the revolution. But currently Rojava has the effect of complicating, destabilizing and at times neutralizing relations between other larger players. People tend not to fight each other so much when DAÎŞ is around, but as soon as they are no longer a priority, Rojava’s enemies will be united in their cause of crushing the revolution. The US has put on hold its decades old efforts, in collaboration with Turkey, Barzani and Israel, to defeat the revolutionary leftist movement in Kurdistan, and in particular eliminate the PKK. This is because the US, its NATO friends and its eastern antagonists are all involved in a web of contradicting alliances and oppositions while maintaining one thing in common: they each want to isolate and eventually eliminate Daesh while at the same time benefiting from (if not supporting) whatever damage the latter might do to their respective enemies. After all, the US is known to foster such groups for the purposes of disrupting and weakening other states and maintaining any instability that it can benefit from.

Once again, many western leftists have a fantastic vision of revolutionary struggle that is cleanly cut out along the lines of pure principle, without any murkiness or necessity for pragmatic decision-making. They will not act until everything is convenient and two-sided. Many have misconceptions and a lack of understanding for the complexities involved with the revolution and the task of defending it. There is purity in theory. There is no purity in war. And there is a world of difference between military cooperation and political alliance; the conflict in Syria is one of the greatest examples of multi-sided complexity in war. Today you may be clashing with those whom tomorrow you will have to make a deal with in the midst of a mutual enemy, and the situation changes every week. The lives of the people and the survival of the revolution are at stake.

Any revolutionary force, if it is to be successful, must maintain a confluent balance and integration of principle and pragmatism. In the case of imperialist, nation-state and counter-revolutionary forces generally, there is little to be said about principle in any genuine or pure sense anyway; they are purely opportunistic according to their basic interests. The forces of the Rojava revolution may be the only players in the region who are not motivated by opportunism as the US, its allies and its capitalist nation-state enemies so thoroughly are.

6. What have been the IRPGF’s observations regarding some of the volunteers who come to fight in Rojava for ‘adventurist’ kinds of reasons and, to put it bluntly, have really shitty politics? How are these types of volunteers viewed by both your Kurdish comrades and also your comrades in the IFB? There is a narrative that we read quite a lot in Western media that says that these types of volunteers often end up being politicized in quite a radical way due to their experiences in Rojava. Based on your observations, is this a truthful narrative?

While the number of adventurists / war tourists and those that in general have ‘really shitty politics’ is definitely on the decline, due to a purposeful reworking of the application process on the part of YPG International, it is an unfortunate reality that a large number of them are still here and are still coming here. If we are talking about people not with just a lack of strong political lines, but with explicitly shitty ones, then the narrative that these types often end up reevaluating their shittiness and become more radicalized (in a good way) is false in our experience. In fact, we have mainly seen the opposite, which is that they come already with a chauvinistic and orientalist view of the area and these views only become further entrenched as they stay here. This has often been a direct result of an inflated sense of self worth and entitlement, which takes a heavy hit when they arrive here and are not catered to nor fawned over like they thought they would be, being the Western heroes that they are (sarcasm). For example, we’ve actually heard volunteers state, after six months of being here, that they deserve special treatment and favors because they have ‘done their time.’ One could write a dissertation addressing the amount of problems just in that statement alone; indeed, these types of volunteers are very problematic for many reasons. As for those with a lack of strong / coherent political lines, as one would expect, we have seen mixed results: some have developed a nuanced critique of capitalist modernity, the State, and patriarchy, while others have rejected any type of political engagement, as they view war and politics as something completely separate and unrelated (you’d be surprised how many ex-military types don’t agree with Clausewitz).

While these types of volunteers, both the apolitical and shitty-political types, don’t find themselves mixing with the IFB too much (as one would expect, they tend not to express a desire to fight with explicitly communist and socialist groups), they do unfortunately often end up in Kurdish taburs. From our experience, at the end of the day, as long as the things they do and say are not too egregious, they are generally accepted and treated more or less like family, as that is the culture of the region. In general, we have seen that it takes quite a lot of ignorance and acting out to be forced out of a tabur and this is something that as anarchists is difficult to accept / agree with. It is also true, however, that the Westerners tend to also flock together and again, as one could imagine, many of them actively seek to not engage with the Kurds at all. In fact, we’re aware of some Westerners even wanting to create an explicitly all Western tabur (no Kurds, Arabs, Assyrians, etc. allowed). While fortunately that would probably never be allowed to happen, it is a testament to the type of seriously problematic people that have shown up to this Revolution thinking they can also take it over.

7. How is anarchism viewed by other combatants in Rojava, particularly among the foreign volunteers? It is our understanding that the IFB and it’s member organizations are predominantly communist groups, have their been any difficulties or disagreements due to your ideological differences with these groups? Is there much time in between training and operations etc for political and ideological debate among comrades from the different volunteer battalions and organizations?

As has been discussed elsewhere already, foreign volunteers that are not a part of the IFB vary drastically ideologically and their responses to anarchism vary accordingly. In regards to the IFB, you are correct that the majority of its member organizations (and in turn, its members) are some flavor of communist (Marxist-Leninist, Hoxhaist, Maoist etc.). However, some anarchists have also joined these groups due to the previous lack of a strong militant anarchist presence on the ground. Additionally, all member groups of the IFB must work together in some capacity, either during operations or away from the front, and as such we are in rather continuous contact with one another. Thus, there have been plenty of opportunities for political discussions / disagreements / debates to arise and we are happy to say that not only have we welcomed these moments but we have agitated to specifically create such moments. Nothing warms our hearts more than the look of shock (and sometimes horror) when communist comrades learn that anarchists do not form parties nor implement central committees. While most that we engage in debate hold steadfast to the claim that ‘every car needs a driver’, we have surprisingly had great and productive political discussions with our friendly neighborhood reds. Most importantly though, they have respected our autonomy and have largely treated us as fellow revolutionary guerrillas, rather than pawns to put to play in a chess game, which has made partaking in armed struggle together relatively smooth. This is not to say the anarchists haven’t caused some trouble and made some parties upset. This is also not to say that we wouldn’t immediately become enemies once more if they tried to consolidate power. However, for now, we have recognized that it is mutually beneficial for us to to fight fascists together by day and argue about democratic centralism by night.
8. Recently you posted a photo on your Twitter and Facebook accounts that showed members of the IRPGF and another group, RUIS standing in front of a wall with a slogan spray-painted in Greek that expressed solidarity with the squats in Athens that have been under attack by the state. This is the first time we had heard of RUIS. What can you tell us about them? Are they also an anarchist volunteer combatant group?

The Revolutionary Union for Internationalist Solidarity (RUIS) is one of the founding members of the IFB and was organized by a dedicated group of militant Greek anarchists. They have sent members to fight in Rojava but have remained focused on the practical side of the struggle, and like many of our Greek comrades, they do not have a social media presence nor intend to have one. Additionally, they have written only one text which was about the announcement of their group and all other theoretical discussions and criticisms have been kept to the group members and other anarchist groups they are in solidarity with. To read their statement and see some pictures of their members in the IFB, check out: https://asmpa.espivblogs.net/revolutionary-struggle-in-rojava-kurdistan-syria/

9. What is the position held by the IRPGF and other groups and comrades you fight alongside in Rojava regarding the recent US airstrikes that targeted the Assad regime’s Shayrat air base in central Syria? Do you think this action by the US is going to alter how the war in Syria will play out, and if so, what do you think it might mean for the future of the Rojava project?

We can only speak for ourselves but we think it would be obvious to most that the US striking Shayrat air base is nothing more than a political move by Trump to distract from his train wreck of a first 100 days in office, rally his neocon fans, win over some democrats, show that he doesn’t have any intimate connections with Moscow, and convince people that he (sometimes) has human emotions. We don’t believe that the action will alter how the war in Syria will play out because we don’t believe that it was much more than geopolitical theater. Russia was warned ahead of time before the strike and in turn Assad was warned, which allowed risk to Russian and Syrian personnel at the base to be minimized. To that end, we really don’t see the Rojava project being affected by Trump’s antics, this time around at least.

10. Have the IRPGF been involved in any military operations since its formation? Will the IRPGF be participating in the operation to liberate the city of Raqqa from Islamic State control?

Yes, the IRPGF is involved in the liberation of Raqqa and we will be announcing more details about this soon!

11. How do the IRPGF feel regarding the possibility of armed struggle / guerrilla warfare in the West? In Greece for example there are the armed revolutionary anarchist organizations such as Revolutionary Struggle and the Conspiracy of Cells of Fire, and throughout Europe and other parts of the world there have been mostly small-scale sporadic attacks / actions for some time now by anarchists operating under the banner of FAI-IRF (Informal Anarchist Federation-International Revolutionary Front). Do you think that at this point in time armed struggle is a realistic option in say a European or US context?

We believe that the possibility of effective armed struggle is highly specific to the environment that the general struggle itself is being waged in. Throughout the 70s and 80s especially, we saw groups in both the US and Europe attempt to wage war against their respective States only to be brutally repressed. In the US alone there was the Weather Underground / Weathermen, United Freedom Front, George Jackson Brigade, Black Liberation Army, Fuerzas Armadas de Liberacion Nacional, and more. While it is clear that these groups all had an impact on revolutionary struggle and their legacy is one we are proud of and stand in strict solidarity with – we should not fool ourselves into thinking any of these groups were on the path to enacting a full on revolution in the US (indeed, we should also note, that not all of these groups even declared this is as a goal), nor that they weren’t all eventually brutalized and shut down by the State via intimidation, shackles, and/or murder. How the State was able to do so was different for each case but we do believe that most armed struggle groups missed a key component that is necessary for a successful armed movement.

This component is the above-ground, social political wing that can continue to operate and provide for people while the underground, militant wing attacks the State by any means necessary. If either wing is missing from the equation, it is much easier to crush a revolutionary movement. Clearly, a solely above-ground group that organizes around social issues will only be allowed to take the movement so far and will remain helpless without an armed, underground unit to terrorize and preoccupy the State. Likewise, a solely underground group of armed revolutionaries only lasts as long as they can evade the State, which is a time that is severely decreased when there is no complimentary above-ground group to garner support, educate, revolutionize social relationships, fundraise, recruit, and so on. Note that the term ‘above ground group’ here is just a symbolic term that may literally refer to a single group or to the entire public revolutionary political infrastructure, spanning from coast to coast. Regardless, it is safe to say that at this point, while there are definitely small pockets of revolutionary activity within the US that have done great work in the social sphere, there is not a cohesive, serious movement with a clear and relevant revolutionary horizon (vision / aim / goal) that can address and attack State-caused trauma while also supporting an underground, militant group.

However, the question now should not be ‘Okay, not now, so when?’. Rather, we should be asking ourselves, ‘What can we do to make such revolutionary infrastructure a reality and are we ready to do what is necessary to truly advance the movement?’ If the answer is ‘no’, then why not? These are important questions, as they may reveal both the issues that are stagnating the movement and a path forward. This is what we think must be done before armed struggle can be waged with any kind of substantial effect. Of course, if a group of revolutionaries or even an individual fed up with the capitalist nightmare decides to arm themselves tomorrow and start putting bullets in cops and bombing financial institutions they will have our full support and we will raise our kalash’s in solidarity with them wherever we are. It would be ridiculous if we didn’t, especially considering we aim to train anarchists to specifically carry out such attacks! However, we do so knowing full well that if there is no serious social counterpart to accompany their armed struggle, their overall impact on the movement may be minimal to none.

12. Finally, is there anything that you would suggest that anarchists around the world can do in their own countries to support both the IRPGF and the Rojava Revolution in general? And is there anything else that the IRPGF would like to communicate to anarchists around the world regarding Rojava, or anything else for that matter?

If anarchists are unable to physically come to Rojava, they can organize with or create a local Rojava Solidarity group that spreads information about the Revolution, carries out practical acts of solidarity, organizes fundraisers, etc. Also, another easy way to help IRPGF out specifically is to simply donate (bitcoin: 1HZHrCynsSdJdCKz9SSnncXZo4YdfNYZtR), as like many units here we are in constant need of decent medical supplies and other materials. Ultimately though, we want you to join us out here, to train, to learn and to build the future network of groups and movements that will cooperate and eventually have the capacity to challenge the systems of oppression that dominate us all.

Silav û Rêzên Şoreşgerî,
IRPGF

More Information about the IRPGF:

“The Struggle Is not for Martyrdom but for Life”: A Critical Discussion about Armed Struggle with Anarchist Guerrillas in Rojava

Building Anarchist Forces: The IRPGF and the International Struggle

Interview With IRPGF Comrades: “The IRPGF Will be There to Fight and Work Within Social Revolutions Around the World.”

Archive of Texts, Solidarity Statements and Videos released by the IRPGF

IRPGF on Facebook 

IRPGF on Twitter

via insurrectionnewsworldwide.com

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License