Μία αναρχική κριτική στον “αντι-ιμπεριαλισμό” 

 

Για να είμαστε αιχμηροί και έτοιμοι για την κοινωνική επανάσταση που οραματιζόμαστε σαν αναρχικοί, πρέπει να αναλύουμε την εποχή μας και να μην προσκολλόμαστε δογματικά στο παρελθόν, όσο πλούσιο και αν είναι αυτό. Από την άλλη όμως, είμαστε υποχρεωμένοι, αν θέλουμε να είμαστε σοβαρή απειλή, να μελετάμε, να αξιοποιούμε και να χρησιμοποιούμε τα συμπεράσματα από τη δράση του κινήματος όποια εποχή και αν συνέβη αυτή. Και επιπλέον οφείλουμε να εμπλουτίζουμε τα συμπεράσματά μας με επίκαιρα βιώματα και να τα γειώνουμε στη σύγχρονη πραγματικότητα.


Μέσω αυτού του κειμένου επιθυμούμε να καταδείξουμε το αντεπαναστατικό αδιέξοδο της συστράτευσης επαναστατικών κομματιών με (δια)κρατικούς άξονες συμφερόντων και να προωθήσουμε μία αναρχική πολεμική στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δηλαδή συνολικά στο κρατικο-καπιταλιστικό σύμπλεγμα.


Θα αναφερθούμε επιγραμματικά στο παράδειγμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και στις διαφωνίες που υπήρξαν εντός των επαναστατικών κινημάτων πάνω στο θέμα της συμμετοχής ή όχι στον πόλεμο. Τόσο το αναρχικό, όσο και το κομμουνιστικό κίνημα διχάστηκαν τότε.


Το ένα στρατόπεδο του επαναστατικού κινήματος, με εκπροσώπους μεταξύ άλλων τον ηγέτη των Μενσεβίκων Πλεχάνωφ και τον αναρχικό Κροπότκιν, υποστήριξε τότε, με βάση τη λογική του μικρότερου κακού, τη συμμετοχή στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ (Γαλλία, Αγγλία), βάζοντας στη θέση του "κακού" το γερμανικό ιμπεριαλισμό. Αντίθετα, το δεύτερο στρατόπεδο, εκπροσωπούμενο μεταξύ άλλων από τους Λένιν, Μαλατέστα, Γκαλεάνι, Λούξεμπουργκ υποστήριζε την αποχή από τον πόλεμο των κρατών και την οργάνωση της κοινωνικής επανάστασης στο εσωτερικό τους.


Η πρώτη θέση στήριξε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο της αστικής τάξης μέσω μίας διαταξικής εθνικής συμμαχίας, με αποτέλεσμα την εθνική ταπείνωση της Γερμανίας και τη συνακόλουθη έξαρση του γερμανικού εθνικισμού που έδρασε καταλυτικά στο ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου. Η δεύτερη θέση βρήκε έδαφος στη Ρωσία όπου το αίμα των προλετάριων στρατιωτών πότιζε την επερχόμενη επαναστατική έκρηξη. Αυτή η θέση συνέβαλε στο συντριπτικό πολιτικό πλεονέκτημα του Λένιν και των Μπολσεβίκων στις τάξεις του στρατού, με το σκεπτικό ότι ο πόλεμος των από τα κάτω είναι ο ταξικός και όχι ο κρατικός. Είναι οξύμωρο το ότι η κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους και η εν συνεχεία καταστολή των αναρχικών και της αυτοδιαχείρισης των σοβιέτ πάτησε στη δυναμική της εύστοχης πολιτικής κρίσης του Λένιν σε σχέση με τον Α' Παγκόσμιο.


Δεν προκαλεί καμία εντύπωση το γεγονός πως για κάθε επιβεβαιωμένη πρόβλεψη του Λένιν για την εξέλιξη του καπιταλισμού, υπάρχει από τους πολιτικούς επιγόνους του μία σκόπιμη παράλειψη για την αναπαραγωγή του από το κράτος. Σαν κρατιστής, ο Λένιν έστησε ένα καινούριο κράτος πάνω στις πλάτες της ρωσικής επανάστασης, όπου ισχυρή ηγεσία σήμαινε ισχυρή εξουσία του κομματικού θεσμού και φυσικά κατέληξε νομοτελειακά στη δημιουργία μίας καινούριας κομματικής γραφειοκρατικής ταξης και στην πιο κρατικά προστατευόμενη εκδοχή του καπιταλισμού.


Εκ πρώτης όψεως, φαντάζει περίεργο να βλέπουμε το μεγαλύτερο μέρος των σημερινών λενινιστών να αναφέρονται στον ιμπεριαλισμό σαν ευρωατλαντική αποκλειστικότητα, καθώς όλα τα ανεπτυγμένα κράτη του πλανήτη πληρούν τα κριτήρια που έθεσε ο Λένιν ώστε να χαρακτηριστούν ιμπεριαλιστικά. Αντιγράφουμε από το "Ιμπεριαλισμός, το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού": "...οι καπιταλιστές μοιράζουν τον κόσμο όχι από κάποια ιδιαίτερη κακία τους, αλλά γιατι ο βαθμός συγκέντρωσης που επιτεύχθηκε τους αναγκάζει να πάρουν αυτόν το δρόμο για να βγάλουν κέρδος. Συγκεκριμένα τον μοιράζουν ανάλογα με τα κεφάλαιά τους, με τη δύναμή τους - άλλος τρόπος μοιράσματος δεν υπάρχει μέσα στο σύστημα της εμπορευματικής παραγωγής και του καπιταλισμού. Η δύναμη όμως αλλάζει ανάλογα με την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη. Για να καταλάβουμε αυτό που γίνεται, πρέπει να ξέρουμε ποια προβλήματα λύνονται με τις αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων, ενω το ζήτημα αν αυτές οι αλλαγές είναι "καθαρά" οικονομικές ή εξωοικονομικές (λ.χ. πολεμικές), είναι δευτερεύον ζήτημα και δεν μπορεί να αλλάξει καθόλου τις βασικές απόψεις για τη νεότατη εποχή του καπιταλισμού. Όταν υποκαθιστά κανείς το ζήτημα του περιεχομένου της πάλης και των συναλλαγών ανάμεσα στις ενώσεις των καπιταλιστών με το ζήτημα της μορφής της πάλης και των συναλλαγών (σήμερα ειρηνικής, αύριο όχι ειρηνικής) σημαίνει ότι ξεπέφτει στο ρόλο του σοφιστή".


Ο Λένιν λοιπόν θεωρούσε δευτερεύουσας σημασίας τη διάκριση μεταξύ στρατιωτικής και οικονομικής επιβολής, καθώς θεωρούσε την οικονομική και στρατιωτική επέκταση πλευρές του ίδιου νομίσματος, και τον ιμπεριαλισμό ως την πιο εξελιγμένη μορφή του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Μήπως λοιπόν δεν βλέπει το μεγαλύτερο μέρος των σύγχρονων λενινιστών την καπιταλιστική φύση των συμμετρικών στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό κρατών; Δεν βλέπουν ότι ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια του οικονομικού ανταγωνισμού των δυτικών και ανατολικών κρατικών και πολυεθνικών εταιριών; Τι τους ωθεί σε αυτή την ιστορικά ηττημένη και κατάπτυστη θέση;


Η ιστορική αυτή παραχάραξη πατάει πάνω στην ίδια την μακιαβελική φύση της ιδεολογίας του εξουσιαστικού κομμουνισμού. Η άνευ όρων δίψα για εξουσία οδηγεί στην έντεχνη αναπροσαρμογή θέσεων και καταστάσεων, ώστε μέσω σοφιστειών να καταστεί εφικτό να προταθούν διαταξικές συνεργασίες με κρατικές οντότητες καπιταλιστικής, άρα και ιμπεριαλιστικής φύσης όπως π.χ. η Ρωσία και/ή η Κίνα, καθώς η ηγεσία της αριστεράς συνειδητοποιεί τη χρεωκοπία της και έχει χάσει κάθε εμπιστοσύνη στους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου και το επαναστατικό όραμα.


Έναν αιώνα αργότερα λοιπόν και με την εμπειρία της γενοκτονικής δράσης του "καλού" (όπως φάνταζε τότε για διάφορους επαναστάτες) ιμπεριαλισμού των δυνάμεων της Αντάντ στη Μέση Ανατολή, τα διακυβεύματα της εποχής μας φαντάζουν τρομερά όμοια. Εκεί που ένα σεβαστό κομμάτι του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού κινήματος βλέπει, μπροστά σε έναν ενδεχόμενο γενικευμένο πόλεμο, θετικά τους ανταγωνιστικούς ως προς τον ευρωατλαντικό άξονα ιμπεριαλισμούς, εμείς οφείλουμε να απαντήσουμε με την οργάνωση της κοινωνικής επανάστασης στο εσωτερικό και αντίστοιχα της (κριτικής) στήριξης και αλληλεγγύης στις εξεγέρσεις και επαναστάσεις των από τα κάτω στο εξωτερικό. Για να επιτευχθεί ο πολυπόθητος στόχος της επαναστατικής ανατροπής πρέπει να έχουμε πίστη στο σκοπό, να κουραστούμε και να μοχθήσουμε για να τον κάνουμε κτήμα των πολλών και κυρίως να εμπιστευτούμε την τρομερή πραγματικά δύναμη που κρύβουν οι καταπιεσμένοι οταν ξεσηκώνονται ενάντια στους δυνάστες τους.

 

Το συριακό παράδειγμα:


Η αμερικανική επίθεση στη συριακή στρατιωτική βάση Σαϊράτ στις 7-4-17 κατέδειξε για πολλοστή φορά την αδυναμία ανάλυσης όσων συμβαίνουν στη Συρία με προωθητικούς επαναστατικούς όρους. Από την έναρξη του πολέμου οι ΗΠΑ, σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 8.000 βομβαρδισμούς.


Οι αναφορές λένε πως στόχος ολων αυτών των βομβαρδισμών είναι πολεμιστές και υποδομές τζιχαντιστικών ομάδων. Παρόλα αυτά, μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως, όπως συμβαίνει πάντα, η συντριπτική πλειοψηφία των αμερικανικών πυραύλων πλήττει ανηλεώς σχολεία, νοσοκομεία, σπίτια, τζαμιά, καταστήματα και υπηρεσίες αμάχων.
Όπως σε κάθε πόλεμο, ο πληθυσμός εξοντώνεται για να καμφθεί το ηθικό του εχθρού.
Γι' αυτό όλες αυτές οι επιθέσεις περνάνε στα ψιλά. Δεν τυγχάνουν κανενός σχολιασμού, ούτε από καθεστωτικά μέσα, ούτε από ομάδες ή συλλογικότητες του ριζοσπαστικού χώρου.


Εδώ ακριβώς εντοπίζουμε ένα πρόβλημα. Όταν από μία συνεχιζόμενη πολιτική γενοκτονίας κάποιες κινηματικές αντιδράσεις προκαλούνται μετά από μια επίθεση σε στρατιωτικό στόχο, ενώ οι ίδιες φωνές εδώ και έξι χρόνια δεν έχουν εκφραστεί πουθενά στο δημόσιο ριζοσπαστικό λόγο ούτε στις αντιπολεμικές πορείες που διοργάνωσαν πρόσφυγες μόνοι τους ή μαζί με αναρχικούς, τότε σίγουρα από ορισμένους λείπουν τα εργαλεία ή η βούληση για μία εις βάθος ανάλυση της πραγματικότητας που εξελίσσεται στη Συρία και πως αυτή επηρεάζει τις παγκόσμιες εξελίξεις.


Όταν πίσω από τη θολή ταμπέλα του "αντι-ιμπεριαλισμού" κάποιοι επιμένουν να ανακαλύπτουν (κυριολεκτικά) ξανά και ξανά την Αμερική ως νέοι Κολόμβοι, προφανώς μιλάμε για αναλύσεις που όχι μόνο δεν προσφέρουν επαναστατική οπτική, αλλά επιπλέον δημιουργούν αγκυλώσεις που αποτρέπουν μία απελευθερωτική προοπτική.


Οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Γυρνώντας το νόμισμα θα ανακαλύψουμε άλλους τόσους ή και περισσότερους ρωσικούς βομβαρδισμούς. Κατά σύμπτωση και αυτοί στοχεύουν τζιχαντιστές. Κατά ακόμα μεγαλύτερη σύμπτωση τελικά χτυπούν σχολεία, νοσοκομεία και όλες τις απαραίτητες υποδομές στις περιοχές που ελέγχουν αντικαθεστωτικές ομάδες.(1)


Η εικόνα συμπληρώνεται από τη στρατιωτική συνεργασία που έχουν συμφωνήσει ΗΠΑ και Ρωσία. Και φυσικά μία στρατιωτική συνεργασία έχει πολιτικά και οικονομικά οφέλη και για τις δύο πλευρές.


Η επικοινωνιακή πλευρά αυτής της στρατιωτικής συνεργασίας φάνηκε ξεκάθαρα με τις δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Τζον Κέρι τον Απρίλιο του 2016 ότι στο Χαλέπι κυριαρχεί η Αλ Νούσρα. Τη δήλωση αυτή εκμεταλλεύτηκε αμέσως η Ρωσία και το καθεστώς για να βομβαρδίσουν το Χαλέπι, καθώς είχε συμφωνηθεί η διακοπή εχθροπραξιών, από την οποία εξαιρείται η Αλ Νούσρα και το ISIS.(2)


Την επικοινωνιακή κάλυψη ανταπέδωσε και η Ρωσία με χαρακτηριστική τη δήλωση της εκπροσώπου του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζακχάροβα ότι “Δεν έχουμε καμία αμφιβολία πως οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ στόχευσαν τρομοκράτες”, ενώ ένα τζαμί με δεκάδες αμάχους είχε ισοπεδωθεί από την αμερικανική αεροπορία(3). Ειδικά αυτή η τελευταία δήλωση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Απλά "δεν έχουμε καμία αμφιβολία". Σα να μην έχει συμβεί ποτέ ξανά.


Επειδή, ως γνωστόν, οι βομβαρδισμοί που εξαπολύει κάθε κράτος δε χτυπάνε ποτέ αμάχους. Επειδή, ως γνωστόν, οι βόμβες που πέφτουν στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, την Ουκρανία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν, την Τσετσενία και όπου αλλού οι κυρίαρχοι επιβεβαιώνουν δια της γενοκτονίας την ισχύ τους, είναι "έξυπνες" και η ακτίνα δράσης τους περιλαμβάνει μόνο τους "μαχητές του εχθρού" (ό,τι και αν σημαίνει αυτό).


Επειδή, στην τελική, κάθε δύναμη αναγνωρίζει μία συμμετρική της δύναμη και όπου υπάρχουν κοινά συμφέροντα δημιουργείται το έδαφος για αλληλοκάλυψη. Προφανώς η Συρία αποτελεί μία τέτοια περίπτωση και γι' αυτό ΗΠΑ και Ρωσία βομβαρδίζουν από κοινού.


Στα πλαίσια της συνόδου G20 και ενώ το Αμβούργο φλέγεται, μετά από τη συνάντηση των Πούτιν-Τραμπ και των ακολούθων τους Σεργκέι Λαβρόφ και Ρεξ Τίλερσον, ο τελευταίος δήλωσε ενθουσιασμένος μεταξύ άλλων ότι “υπάρχει μεγαλύτερη σύγκλιση παρά απόκλιση των δύο χωρών σε σχέση με τη Συρία”, ότι “η Ρωσία μάλλον είχε τη σωστή θέση και οι ΗΠΑ τη λαθεμένη μέχρι τώρα” και ότι “οι συμφωνίες και οι συναλλαγές ήταν σε τέτοιο βαθμό που κανείς εκ των δύο ηγετών δεν ήθελε να σταματήσει”.(4)


Ενδεχομένως αυτή η προσέγγιση των δύο κάποτε "άσπονδων εχθρών" να αποτελεί τον εφιάλτη κάθε αριστερού που επιμένει να αναλύει τις παγκόσμιες συγκρούσεις μέσα από το πρίσμα της σύγκρουσης ιμπεριαλισμού - "αντι-ιμπεριαλισμού". Επιμένει δηλαδή να χωρίζει τον κόσμο σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα τα οποία συγκρούονται με διάφορες αφορμές σε πολλά σημεία του πλανήτη.


Είναι αλήθεια πως ο καπιταλισμός δεν εξελίσσεται γραμμικά ούτε υπακούει σε νομοτέλειες καθώς είναι ένα δυναμικό σύστημα με άπειρες παραμέτρους που κανένας θεωρητικός δεν μπορεί να προβλέψει. Επομένως δε μπορούμε να χρησιμοποιούμε παλιά εργαλεία για να λύσουμε καινούρια προβλήματα. Όπως γράψαμε και στην αρχή του κειμένου, είναι ανάγκη να εμπλουτίζουμε και να εξελίσσουμε τα παλιά αναλυτικά εργαλεία ανάλογα με τις εμπειρίες και αναλύσεις του παρόντος.


Το απέραντο πεδίο μάχης της Συρίας μας δίνει τη δυνατότητα να ψηλαφίσουμε, έστω σε ένα πρωτόλειο επίπεδο, τις αλλαγές που έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν, όσον αφορά τις διακρατικές συγκρούσεις. Η σύγκρουση στη Συρία είναι ίσως η πρώτη σύγκρουση που έχει φανεί τόσο ξεκάθαρα η πολυπολικότητα του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Όχι μόνο υπάρχει μια ιστορική επιχειρησιακή μερική συνεργασία ΗΠΑ-Ρωσίας, αλλά παρατηρούμε και τις εξίσου ιστορικές προσεγγίσεις της Τουρκίας (μέλους του ΝΑΤΟ) με τη Ρωσία και του σιιτικού Ιράν με το σουνιτικό Κατάρ. Λαμβάνοντας υπόψην αυτήν την πολυπολικότητα που εκφράζουν τα συγκρουόμενα καπιταλιστικά συμφέροντα, έχουμε όχι μόνο την ευκαιρία αλλά και το καθήκον ως αναρχικοί επαναστάτες να αναλύουμε τα γεγονότα προωθώντας τις αναρχικές θέσεις στον αντίποδα εξουσιαστικών λογικών.

Το κράτος είναι σύμφυτο με τον επεκτατισμό και αντίθετο σε κάθε επαναστατική προοπτική:


Έχουμε λοιπόν ως δεδομένο ότι μιλάμε για καπιταλιστικά κράτη. Και οι δύο αυτές λέξεις έχουν τη σημασία τους.


Εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες ο καπιταλισμός στην πιο επιθετική (μέχρι τώρα) μορφή του έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά σε όλα τα κυρίαρχα κράτη της υφηλίου (ΗΠΑ, Ρωσία, κράτη της ΕΕ, Ιαπωνία, Κίνα, Ινδία). Φυσικά και διάφορα άλλα κράτη, πιο περιφερειακά, με διάφορες παραλλαγές και ιδιαιτερότητες έχουν προσαρμόσει τις οικονομίες τους στις νεοφιλελεύθερες επιταγές ακολουθώντας το διεθνή ανταγωνισμό. Εδώ όμως μας ενδιαφέρουν το αμερικανικό και το ρωσικό κράτος, τα οποία λόγω ιστορικότητας του μεταξύ τους ανταγωνισμού, συμπυκνώνουν συμβολισμούς, οι οποίοι από πολλούς, δυστυχώς και εντός του ριζοσπαστικού κινήματος, προσλαμβάνονται ως περιέχοντες ριζοσπαστικά (και μάλιστα επαναστατικά) σημαινόμενα. Προβάλλεται δηλαδή το ρωσικό κράτος, (και κατ' επέκταση διάφορα άλλα κράτη τα οποία επηρεάζει κατά καιρούς) ως πολιτική, οικονομική και στρατιωτική δύναμη αντίστασης στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, ως ένα "αντι-ιμπεριαλιστικό" ανάχωμα.


Με οποιαδήποτε μορφή και αν εμφανίζονται στην ιστορία, τα κράτη είναι οι κατ' εξοχήν εχθροί της απελευθερωτικής προοπτικής.Τα κράτη αποτελούν την αποκρυστάλλωση των οικονομικών σχέσεων και των κοινωνικών δυναμικών που αναπτύσσονται στο εσωτερικό τους. Μικρή σημασία έχει αν αυτά ονομάζονται βασίλεια, δημοκρατίες, λαϊκά ή οτιδήποτε άλλο, από τη στιγμή που κάποια άρχουσα τάξη επιβάλλεται και αναπαράγεται μέσω εκλογών, θεάματος, με τη βία ή (συνηθέστερα) με ένα μίγμα αυτών σε διάφορες αναλογίες. Επίσης μικρή σημασία έχει αν ο καπιταλισμός τους εκφράζεται κρατικά ή μέσω ελεύθερης αγοράς, καθώς είναι εξίσου καταστροφικός για τους ανθρώπους και το φυσικό περιβάλλον.
Τα κράτη μιλάνε την ίδια γλώσσα, του καπιταλισμού. Κάθε κράτος είναι εκ φύσεως ιμπεριαλιστικό ως καπιταλιστικό δημιούργημα και ο βαθμός επεκτατισμού του καθορίζεται από την ισχύ επιβολής που έχει έναντι των υπολοίπων. Μπορεί η έννοια του "ζωτικού χώρου" να συνδέθηκε με τη ναζιστική εξωτερική πολιτική, όμως η γλώσσα της εξωτερικής πολιτικής κάθε κράτους εκφράζεται με λέξεις που στάζουν αίμα. "Ανάπτυξη", "επέκταση", "υπεράσπιση συμφερόντων", "προάσπιση της ακεραιότητας", "συνεργασία" κλπ. Πίσω από όλες αυτές τις έννοιες ο "ζωτικός χώρος" παραμένει το ζητούμενο. Είναι αυτός που φέρνει πόρους και ανθρώπινο δυναμικό ως παραγωγούς και καταναλωτές. Σήμερα ο "ζωτικός χώρος" μεταφράζεται ως καπιταλιστικός χώρος.


Ως αναρχικοί είμαστε εξ ορισμού εχθροί κάθε θέσμισης της οργανωμένης βίας του κράτους, άρα και ενάντια στον ιμπεριαλισμό που κάθε κράτος εκφράζει με την επέκταση του "ζωτικού χώρου" του, με ή χωρίς πολεμικά μέσα.


Οι όποιες κρατικές συγκρούσεις αντανακλούν τις εκατέρωθεν διαμάχες του κεφαλαίου ή τμημάτων του που αντικατοπτρίζονται στην πολιτική εκπροσώπηση της εκάστοτε χώρας. Καμία σχέση δεν έχει λοιπόν μία ενδεχόμενη σύγκρουση μεταξύ υπερδυνάμεων με τα απελευθερωτικά προτάγματα, ούτε υπάρχει κάποιο καθήκον για τα επαναστατικά κινήματα να συνταχθούν σε έναν κρατικό άξονα συμφερόντων ενάντια στον κυρίαρχο ιμπεριαλιστικό άξονα Η.Π.Α. -Ε.Ε. - ΝΑΤΟ. Αντίθετα, κατά τη γνώμη μας, η παραπάνω λογική ή παραφυάδες της συνιστούν προδοσία για όσους λογίζουν τους εαυτούς τους ως φορείς μιας επαναστατικής απελευθερωτικής προοπτικής. Γιατί η σύνταξή μας με το υποτιθέμενο αντίπαλο δέος του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, σημαίνει ουσιαστικά τη σύνταξή μας με το ρωσικό/κινεζικό κλπ. κράτη, δηλαδή με το ρωσικό/κινεζικό κλπ. κεφάλαιο και τους πολυεθνικούς κολοσσούς τους (π.χ. Gazprom, Cosco κ.α.).


Είναι λοιπόν τουλάχιστον αστείο να θωρούμε τις διακρατικές συγκρούσεις ή συμμαχίες που εξελίσσονται σήμερα μέσα από το πρίσμα ενός θολού "αντι-ιμπεριαλισμού". Να πιστεύουμε δηλαδή πως ο ιμπεριαλισμός μιας κρατικής οντότητας μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω της σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό μίας άλλης κρατικής οντότητας, συμμετρικής της πρώτης όσον αφορά την ισχύ.


Και είναι σίγουρα υποκριτικό να θεωρούμε πως η επαναστατική προοπτική περνάει μέσα από την πρόσδεση στο άρμα της α' ή της β' κρατικής δύναμης. Η επανάσταση (εφ' όσον μιλάμε για αναρχική επανάσταση) εξ' ορισμού καθώς εξελίσσεται καταστρέφει τις μικρο- και μακροεξουσιαστικές σχέσεις. Από τις σχέσεις των ανθρώπων μέσα σε ένα σπίτι και εντός της οικογένειας μέχρι την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και της χρηματικής αξίας κάποιου αγαθού. Και φυσικά καταστρέφει και όλες τις κατασταλτικές και γραφειοκρατικές δομές ενός κράτους.


Τα παραπάνω, αν και τετριμμένα, δεν είναι καθόλου αυτονόητα. Σε μια εποχή παγκόσμιας κινηματικής κρίσης και επαναστατικής παλινωδίας είναι απαραίτητο να επαναπροσδιορίσουμε κάποιες βασικές θέσεις. Οι στόχοι μίας επανάστασης είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι με τους στόχους ενός κράτους το οποίο αποσκοπεί στην επέκταση των πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών ζωνών επιρροής του. Εκ φύσεως δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα των τάδε ή των δείνα καπιταλιστών, ελίτ, ολιγαρχών, και των πολιτικών εκφραστών τους σοσιαλδημοκρατικών, νεοφιλελεύθερων, φασιστικών ή “κομμουνιστικών”.


Διαχρονικά, καμία επανάσταση δε στηρίχθηκε μακροπρόθεσμα από κανένα κράτος. Μπορεί αρκετές φορές να δημιουργήθηκαν συμμαχίες μεταξύ επαναστατημένων κομματιών και κρατών, οι οποίες όμως πάντοτε μακροπρόθεσμα κατέληγαν στην αφομοίωση (δηλαδή στη δημιουργία "επαναστατικού" κράτους) ή στην καταστολή (οπότε κάποιο άλλο κρατικό μόρφωμα εμφανιζόταν στην περιοχή που έλεγχαν οι επαναστάτες).


Αυτά είναι δεδομένα που χρειάζεται πάντα να τα έχουμε στο νου μας, καθώς τίποτα δεν αποκλείει πως ίσως, σε μία εξελισσόμενη επαναστατική συνθήκη, να τεθεί το δίλημμα σύναψης συμμαχιών με μεγαλύτερα ή μικρότερα κράτη, των οποίων το βραχυπρόθεσμο συμφέρον συμπίπτει με μια γενικευμένη αναταραχή. Όμως σίγουρα δε θα είναι κάποιο κράτος ή ένας συνασπισμός κρατών οι παράγοντες που θα βοηθήσουν μια επανάσταση να κυριαρχήσει και να εδραιωθεί, αφού μακροπρόθεσμα τα συμφέροντά τους θα συγκρουστούν. Αν από κάτι κινδυνεύουν οι κρατικοί δολοφονικοί μηχανισμοί δεν είναι από τους κλώνους τους αλλά από τη συλλογική δύναμη των από τα κάτω που με την κατάλληλη οργάνωση και το μπόλιασμα τους με τις επαναστατικές ιδέες συνιστούν μια πραγματική απειλή συνολικά για το καπιταλιστικό σύστημα.


Η μονόπλευρη υιοθέτηση μίας γεωπολιτικής ανάλυσης προκειμένου να στηρίξουμε κάποια πλευρά σε μία σύγκρουση είναι ο αποδοτικότερος τρόπος να θαφτεί όποιο απελευθερωτικό πρόταγμα μπορεί να υπάρχει σε κάποια εξεγερτική διαδικασία.


Το παράδειγμα της Συρίας ως προς αυτό είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικό. Όπως και η θέση η οποία εκφράζεται από μεγάλο μέρος της αριστεράς και (ελάχιστα ευτυχώς) κομμάτια του α/α χώρου. Όταν το δίλλημα είναι η στήριξη του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου, η επανάσταση είναι ήδη χαμένη. Όχι μόνο στο σημείο που διεξάγονται οι συγκρούσεις αλλά στο εδώ και το τώρα, παρεμποδίζοντας κάθε έκφραση διεθνιστικής αλληλεγγύης. Η εγκληματολογική (και εγκληματική) λογική του "ποιος επωφελείται από το έγκλημα;" έχει οδηγήσει τους εκφραστές της σε μια ένοχη σιωπή ή και σε ενεργή υποστήριξη κρατικών εγκλημάτων. Αυτή η λογική επιτρέπει να παρουσιάζονται ως αντίσταση στον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό γενοκτονικές σφαγές εξεγερμένων πληθυσμών, με το σκεπτικό ότι αυτός επωφελείται όταν ξεσπούν επαναστάσεις στις χώρες επιρροής της Ρωσίας. Με απλά λόγια, ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης αριστεράς έχει καταδικάσει όλες τις επαναστάσεις που προκύπτουν και θα προκύπτουν στο 1/3 του πλανήτη ως υποκινούμενες!


Όταν το διακύβευμα είναι η προτίμηση σε κάποιον γεωπολιτικό σχεδιασμό, οι μόνοι κερδισμένοι από αυτό θα είναι ο συνασπισμός κρατών και οι καπιταλιστικές δυνάμεις που θα καταφέρουν να επιβληθούν.


Ούτε κουβέντα για τους από κάτω.


"Κινηματική Γεωπολιτική":


Η γεωπολιτική ανάλυση αποτελεί έναν τρόπο ανάλυσης της πραγματικότητας που συνδέει το γεωγραφικό χώρο, μαζί με τους πόρους και τις υποδομές που υπάρχουν σε αυτόν, με τις αποφάσεις που παίρνονται για την επικυριαρχία σε αυτόν, και την επέκταση ή συρρίκνωσή του που επέρχεται λόγω αυτών των αποφάσεων. Αποτελεί ένα χρήσιμο μεν, πεπερασμένο δε εργαλείο πολιτικής ανάλυσης αν μας ενδιαφέρει να θέτουμε επαναστατικούς όρους στα τεκταινόμενα των εξεγέρσεων και των κοινωνικών συγκρούσεων. Μιλάμε για ένα κατεξοχήν κρατιστικό εργαλείο ανάλυσης αφού η επικυριαρχία στο χώρο ορίζεται από τη δύναμη της στρατιωτικής μηχανής που ελέγχει κάθε εμπλεκόμενος. Και κρατιστικό εργαλείο σημαίνει καπιταλιστικό εργαλείο, δηλαδή ένα εργαλείο προώθησης του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού, όποιου κράτους τις κινήσεις και αν εξετάζουμε ή αναλύουμε. Οι πολυεθνικές-κολοσσοί, οι στρατιωτικές δομές, οι τραπεζικοί όμιλοι, τα Μ.Μ.Ε. είναι οι οργανισμοί που επιβάλλουν τις επιλογές τους στους πολιτικούς διαχειριστές κάθε κράτους.


Τα think tanks αποτελούνται από επαγγελματίες κάθε ειδικότητας οι οποίοι συλλέγουν, αναλύουν, συνδυάζουν, προβλέπουν και σχεδιάζουν τις αποδοτικότερες κινήσεις. Αποδοτικότερες για την ενίσχυση του κεφαλαίου κάθε κράτους φυσικά. Άρα η γεωπολιτική είναι το κύριο εργαλείο επιβολής των καπιταλιστικών και κρατικών σχεδιασμών πάνω σε κοινωνικά κομμάτια. Συνήθως σε κοινωνικά κομμάτια που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις που τους επηρεάζουν τόσο άμεσα.
Είναι λοιπόν παγίδα να επιδιδόμαστε σε περισπούδαστες γεωπολιτικές αναλύσεις θεωρώντας πως μπορούμε να προωθήσουμε με αυτόν τον τρόπο κάποια απελευθερωτική διαδικασία.


Αντίθετα, οι αναρχικές επαναστατικές θέσεις έχουν ως προνομιακό πεδίο αναφοράς μία "κινηματική γεωπολιτική" και σε αυτήν θα πρέπει να γειώνονται. Κάθε εξεγερτική διαδικασία εκ των πραγμάτων εξελίσσεται και επιβάλλεται σε κάποιον χώρο. Ως μέτρο σύγκρισης, άμεσα προσλήψιμο λόγω της βιωματικής σχέσης του α/α χώρου με αυτό, μπορούμε να σκεφτούμε την εξέγερση του Δεκέμβρη. Τότε ένα σημαντικό μέρος του κέντρου της μητρόπολης, και κυρίως τα πολλά κατειλλημμένα κτίρια, ελεγχόταν από τους εξεγερμένους.


Και η εξέγερση του Δεκέμβρη ήταν εξαιρετικά περιορισμένη, πραγματική σταγόνα μέσα στον ωκεανό, συγκριτικά με τα υποκείμενα που επηρέασε, τις δομές που δημιουργήθηκαν και τον πήχυ της βίας που ασκήθηκε εκατέρωθεν, σε σχέση με τα γεγονότα της Συρίας.
Εκεί, κατά τον πρώτο χρονο της εξέγερσης, η αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα των διαδηλωτών να υπερασπιστούν τις περιοχές όπου η εξέγερση είχε φουντώσει, ανάγκασε τις κατασταλτικές και διοικητικές δομές του ασαντικού καθεστώτος σε απόσυρση από αυτές τις περιοχές, οι οποίες έτσι πέρασαν στον έλεγχο των αυτοοργανωμένων συντονιστικών επιτροπών. Η εδραίωση αυτών των δομών ώθησε μικρούς και μεγάλους ιμπεριαλιστές, ανταγωνιστές του καθεστώτος Άσαντ (ΗΠΑ, Σ. Αραβία, Τουρκία κλπ.), καθώς και εξουσιαστικές οργανώσεις (Μουσουλμανική Αδελφότητα κ.α.) να τις προσεταιριστούν για να τις ελέγξουν, πράγμα που έγινε σε μεγάλο βαθμό.


Άλλο παράδειγμα αποτελεί η επέμβαση της Ρωσίας για να διασώσει το καθεστώς Άσαντ το φθινόπωρο του 2015, όταν οι διάφορες ασύντακτες - και εν πολλοίς ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους ομάδες - είχαν περιορίσει το καθεστώς σε ορισμένες περιοχές στα δυτικά της χώρας.


Ένα ακόμα χρήσιμο παράδειγμα αποτελεί η μάχη του Kobani, στην οποία οι πολιτοφυλακές του PYD απέκρουσαν την έως τότε ασυγκράτητη προέλαση του ISIS. Οι ΗΠΑ αντιλήφθηκαν πως οι κουρδικές μονάδες είναι αξιόμαχες και ελέγξιμες και μπορούν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Γι' αυτό και τις στήριξαν στρατιωτικά, ακόμα και σε βάρος της συμμάχου τους Τουρκίας. Αργότερα και η Ρωσία πριμοδότησε το PYD, δημιουργώντας μάλιστα κοινό έδαφος για επιχειρησιακή συνεργασία τους με τις ΗΠΑ, ενάντια στις τζιχαντιστικές ομάδες.


Τα παραπάνω καταδεικνύουν πως μία μη κρατική δομή, λόγω της ισχύος της και του χώρου που ελέγχει μπορεί να επηρεάσει τη στρατηγική και τις αποφάσεις ακόμα και ισχυρότατων κρατικών οντοτήτων.


Με απλά λόγια, υπάρχει μία διαλεκτική σχέση μεταξύ "κινηματικής" και "κρατικής" γεωπολιτικής. Είναι πολλά τα ιστορικά παραδείγματα όπου επαναστατικά κινήματα επηρέασαν τη στρατηγική και τις αποφάσεις όχι μόνο γειτονικών τους, αλλά και απομακρυσμένων κρατών ( CNT, Επαναστατικός Εξεγερσιακός Στρατός Ουκρανίας κ.α.).
Αυτό σημαίνει πως οι άνθρωποι που εξεγείρονται, (αυτο)οργανώνονται και οπλίζονται έχουν ισχύ, δύναμη ικανή να κρατήσουν και να διαχειριστούν ένα χώρο και, υπό προϋποθέσεις, να τον απαλλάξουν από τις κρατικές δομές και τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και κατανάλωσης.


Λόγω αυτής της δύναμης διαχείρισης ενός χώρου γίνονται αναγνωρίσιμοι και εν δυνάμει χρήσιμοι ή επικίνδυνοι για κρατικές δομές, οι οποίες επιζητούν είτε τον προσεταιρισμό και τον μετέπειτα έλεγχό τους, είτε την καταστολή τους.


Είναι η δράση των από τα κάτω όταν διαχέεται αυτή που προκαλεί την αντίδραση των κρατών και όχι το αντίστροφο, δηλαδή οι άνθρωποι να εξεγείρονται λόγω της υποβολής τους από κάποιο κράτος.


Η βιωματική σχέση με το Δεκέμβρη μπορεί να το καταδείξει αυτό ακόμα πιο άμεσα. Μπορούμε να φανταστούμε τη θυμηδία που θα προκαλούσαν διάφορες αναλύσεις αν παρουσίαζαν τον εξεγερτικό πλούτο του Δεκέμβρη ως υποκινούμενο από την αμερικανική κυβέρνηση, προκειμένου να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία εκείνη την περίοδο είχε κάνει κάποια ενεργειακά - οικονομικά ανοίγματα προς τη Ρωσία.


Μπορούμε να μεταφέρουμε αναλογικά τα γεγονότα μίας σαρωτικής εξέγερσης οπως στη Συρία και σε άλλες αραβικές χώρες και την απελευθερωτική δυναμική που δημιουργούνταν εκεί με την εξέλιξη της εξέγερσης. Μπορούμε να αντιληφθούμε ότι κάθε νεοϊδρυθέν κρατικό ή εξουσιαστικό μόρφωμα (κοσμικό ή θρησκευτικό), που προέκυψε από και υπερασπιστικά στις επαναστάσεις στα αραβικά εδάφη, εξελίσσεται ήδη εχθρικά με κάθε απελευθερωτική απόπειρα. Όμως γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει χειρότερη παρακαταθήκη από την παλλινόρθωση των παλαιών καθεστώτων, που θα οδηγήσει στην εσωτερίκευση της ήττας από τους καταπιεσμένους και στην εξόντωση όσων τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι. Από αυτά τα δύο σημεία απορρέει η κριτική αλληλεγγύη μας με τους εξεγερμένους.


Η επιμονή σε μία αστυνομοκεντρική ανάλυση της ιστορίας μας απομακρύνει από το επαναστατικό επίδικο. Τη δυνατότητα των αυτοοργανωμένων ανθρώπων να καθορίζουν μόνοι τους τις ζωές τους. Και - το πιο σημαντικό - πως μπορούμε εμείς να παρέμβουμε για να εξαπλώσουμε την αλληλεγγύη και να ενδυναμώσουμε τις απελευθερωτικές διεργασίες, ενδυναμωνοντας την αδύναμη αλλά πάντοτε παρούσα ελευθεριακή τους τάση (ακόμα και αν δεν ονομάζεται έτσι).


Ούτε η κάθετη οργάνωση, ούτε κάποια πρωτοπορία είναι εκ προοιμίου απαραίτητη για την επιτυχία κάποιου κινήματος, το αντίθετο μάλιστα. Η ύπαρξη και η αναγνώριση κάποιου/ας ηγετικού/ης προσώπου ή ομάδας, ιστορικά έχει οδηγήσει στη συνδιαλλαγή με άλλες εξουσιαστικές δομές και στον εκφυλισμό αυτών των κινημάτων. Ακόμα και αν (ιδεατά) αυτό συνέβαινε με τα ευγενέστερα κίνητρα, καταλήγει στην ισχυροποίηση των εξουσιαστικών μηχανισμών που εξελίσσονται σε μέσα επιβολής της ταξικής διαίρεσης.


Για όλους τους λόγους του κόσμου, η σαπουνόφουσκα του "αντι-ιμπεριαλισμού" η οποία προσδένει τις επαναστατικές δυνάμεις σε οποιοδήποτε σύμπλεγμα κρατικο-καπιταλιστικών, επομένως και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι αναγκαίο να σπάσει.
Ο "αντι-ιμπεριαλισμός" μπορεί να αποκτήσει νόημα μόνο όταν σταματήσει να εκφράζεται μερικώς και ενταχθεί σε μία ολική απελευθερωτική διεργασία που στοχεύει τις κρατικές θεσμίσεις, τις καπιταλιστικές λογικές και τις σχέσεις που αυτές γεννούν. Όταν δηλαδή στοχεύει συνολικά τις πηγές του ιμπεριαλισμού.


Καταληκτικά θεωρούμε πως όσοι μιλούν για επανάσταση, ενώ παράλληλα στηρίζουν καταπιεστικά καθεστώτα και εναντιώνονται μονόπλευρα στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, παραβλέποντας πως ο κόσμος μας είναι πολυπολικός, είναι οι πρώτοι που καταδικάζουν την επανάσταση σε αποτυχία. Στεκόμαστε κριτικά αλληλέγγυοι στις επαναστάσεις των λαών της Μέσης Ανατολής και θεωρούμε πως παρά την έξαρση της αντεπανάστασης αποτελούν φωτεινά παραδείγματα αγωνιστικότητας, κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης που πρέπει να προτάσσονται από τους αναρχικούς στο σήμερα.


Για αυτό θεωρούμε χρέος μας να οργανώσουμε άμεσα τις αναρχικές επαναστατικές απαντήσεις σε έναν κόσμο έντονων ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών. Το πρώτο βήμα των απαντήσεων μας λοιπόν δεν μπορεί παρά να είναι η υπεράσπιση των εξεγερμένων από όλους όσοι μετατρέπουν τα όποια ζωντανά κομμάτια των κινημάτων σε ουρές κρατικών συμφερόντων.

 


(1) https://en.m.wikipedia.org/wiki/Russian_military_intervention_in_the_Syrian_Civil_War
(2) http://uk.businessinsider.com/obama-syria-policy-russia-2016-4?r=US&IR=T
(3) http://eaworldview.com/2017/03/syria-daily-us-tries-to-deny-deadly-attack-on-mosque/
(4) http://theduran.com/tillerson-maybe-russia-has-the-right-approach-to-syria-and-maybe-the-us-got-it-wrong/

Καραγιαννίδης Γιώργος
Χαρίσης Φοίβος
Μιχαηλίδης Γιάννης
Σταμπούλος Αντώνης
Πολίτης Δημήτρης

Pdf

από Πρωτοβουλία Φυλακισμένων Αναρχικών 10/07/2017 12:11 πμ.


Το κείμενο σε pdf

Αρχεία:


Ώστε να φαίνεται σε μεγαλύτερο βάθος η θέση που στηρίζουν

Αρχεία:

από @γκ 10/07/2017 6:55 μμ.


Το κείμενο έχει αρκετές αλήθειες, π.χ. όσον αφορά στο διαχρονικό ρόλο του ρωσικού παράγοντα που απέβλεπε από τον 18ο αιώνα μέχρι και σήμερα στη συντεταγμένη έξοδό του στο Αιγαίο-Μεσόγειο, καθώς και στην επιρροή του (Βαλκάνια-Μέση Ανατολή) ακόμα και επί Λένιν η προώθηση του "μακεδονικού" ως αποδιάρθρωση των Βαλκανίων-σαμάρι με στόχο το γάιδαρο-Μεγάλη Αντάντ εκεί αποσκοπούσε. Η μετέπειτα ΕΣΣΔ δεν αφήνει κανένα υπονοούμενο για τις στοχεύσεις της. Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε το ρόλο της ιστορίας και αυτός σχετίζεται με τις πάγιες θέσεις της Ρωσίας για την κληρονομιά της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Έχουν δίκιο επίσης για τη μονόπλευρη κριτική στη Δύση βλέποντας και  ειδικά τελευταία τις μεταλλάξεις της Ρωσίας (περίπτωση τουρκικής εισβολής στο Αφρίν με συγκατάθεση της Ρωσίας) όσον αφορά τη Συρία της οποίας εννοείται ότι θεωρεί μέρος της αεροναυτική της βάση (Λατάκεια). Έχουν απόλυτο δίκιο όταν μιλάνε για τη συστράτευση αγωνιστών με το ένα πλευρό του ιμπεριαλισμού ή επεκτατισμού ή προβολή θέσεων ισχύος (όπως το θέλετε) αν και δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά αναρχικών που παίρνουν την πλευρά κάποιου ηγεμονικού παράγοντα (αν εξαιρέσουμε το άσχετο με τη συζήτηση, γεγονός ότι πολλοί αναρχικοί της Κύπρου είναι υπέρ μιας εκπονημένης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα λύσης της ρατσιστικής-διχοτομικής-διζωνικής ομοσπονδίας). Αν υπάρχει τρόπος να μεταβιβαστούν σκέψεις, αντιρρήσεις, ερωτήματα προς τους συντρόφους που είναι στη φυλακή (αδιαφορώντας για σημεία που δεν αξίζουν καν προσοχής, όπως π.χ για το ζήτημα του Δεκέμβρη κι αν αυτός ήταν εξ Αμερικής ορμώμενος κλπ) και έγραψαν αυτό το ωραίο κείμενο, αυτές από πλευράς του υποφαινόμενου θα ήταν:

-Βάσει ποιας τεκμηρίωσης αποκαλείτε τις αραβικές διαμαρτυρίες, "επανάσταση στη Μέση Ανατολή" αν δεν κάνω λάθος; Ποιες επαναστικές δομές προέκυψαν και επιβίωσαν μέχρι και σήμερα; Απ' όσο γνωρίζουμε υπήρξαν ως αποτελέσματα: α)ένα όπου φύγει-φύγει σχεδόν 5.000.000 ψυχών με δουλεμπορικές δομές που προέκυψαν στο πιτς-φυτίλι β)η ανασύνταξη του δικτατορικού καθεστώτος με την αναγκαστική σύμπλευση της Ρωσίας γ)ο επαναστατικός μετασχηματισμός στη Ροζάβα (που δεν πήρε μέρος στη μεταμοντέρνα εξέγερση του πλήθους). Οι μοναδικές δομές που επιβιώνουν είναι οι ελευθεριακές δομές της Β. Συρίας στα κουρδικά εδάφη και οι κρατικές δομές του Άσαντ. Ποιες τέλος πάντων είναι αυτές οι επαναστατικές δομές που προέκυψαν τότε; Οι πληρωμένες στρατιές του ΕΣΣ; Οι σαλαφιστές που συγκρούστηκαν με το δικτάτορα; Οι τουρκικές ορδές που έφαγαν πόρτα και απειλούν σήμερα το Αφρίν; Ή οι πρόσκαιρες δομές που στήθηκαν και σε διάφορες φάσεις μαζί με τον ενεργούμενο ΕΣΣ και με κάποιους αναρχικούς και διαλύθηκαν μέσα στην καταστολή;

-Ποια είναι η θέση σας για τις πολιτικο-κοινωνικέςεξελίξεις στο κουρδικό τμήμα της Συρίας που σήμερα πολιτικά αποκαλείται "Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Β. Συρίας" με βάση τη δημοκρατική αυτονομία και το δημοκρατρικό συνομοσπονδισμό όπου αναρχικοί απ' όλο τον κόσμο πολεμάνε;

Δεν θα αποφύγω τον πειρασμό και για ένα σχόλιο: Ζούμε σε ιστορικό χρόνο και χώρο. Η ανάλυση παίρνει διαζύγιο με την πραγματικότητα όταν τα πολιτικά γεγονότα του Α Παγκοσμίου Πολέμου και ειδικά αυτά που αφορούν το κίνημα στην κεντρική και Δυτιοκή Ευρώπη γίνονται ιδεολογικό εφόδιο εφ' όρου ζωής και εφ' όρου εδάφους (ας πούμε λίγο αδόκιμα). Εδώ μιλάμε για Βαλκάνια-Μέση Ανατολή ένα ιστορικό χώρο που αναπτύχθηκε κυρίως χάρη στην κηδεμονία της Δύσης είτε ως εξάρτημα είτε ως αποικία στις αρχές του 20ου αιώνα. Συνεπώς το κράτος έχει μια γενική σημασία που όμως παίρνει διαφορετικές όψεις (στον τόπο και στο χρόνο) ενός επαχθούς τρόπου οργάνωσης της ζωής. Αυτές πρέπει να τις βρίσκουμε κάθε φορά. 

Με σεβασμό για τη δύσκολη θέση σας και εκτίμηση για την προσφορά σας στο διάλογο.

ΓΚ

από @ 11/07/2017 μεσάνυχτα


Γενικως έχουμε διατυπώσει πολλάκις τη θέση μας και αν διαβάσεις τη μπροσούρα που επισυνάπτεται πιο πάνω θα γίνει αρκετά πιο σαφής από ότι μπορεί να γίνει σε ένα σχολιο. Επιδιώξαμε τη διοργάνωση εκδηλώσεων και συμμετειχαμε σε αυτές σε αρκετές πόλεις, ακριβώς για να συζητήσουμε αυτά τα θέματα. Προφανώς το μέσο είναι ανεπαρκές για τετοιου είδους διάλογο.

Θα προσπαθήσω ομως να παρουσιάσω συνοπτικά τις θέσεις μας:

Δυο διασαφηνισεις για αρχή.

1ον: Γράψαμε ότι θα ήταν αστείο να πούμε ότι ο Δεκέμβρης ήταν υποκινούμενος. Δείχνεις να παρανοησες τι γράψαμε. Κάναμε σύγκριση για να αναδείξουμε τη γελοιοτητα της θεωρίας της υποκίνησης όταν πρόκειται για τέτοια πλατιά κοινωνικά γεγονότα.

2ον: Δεν θεωρούμε σε καμία περίπτωση τον Α' παγκόσμιο πόλεμο σημείο αναφοράς για την ερμηνεία των γεγονότων παντός καιρού και χώρου πόσο μάλλον στη Μέση Ανατολή! Ακριβώς το αντίθετο. Γράφουμε ότι χρειαζόμαστε καινούργια αναλυτικά εργαλεία για νεες και πολυπολικες καταστάσεις. Η αναφορά μας στον Α παγκόσμιο έχει να κάνει με την ομοιότητα αυτών που τείνουν να προσκολλούνται σε κρατικά συμφέροντα λόγω μιας παγκόσμιας αντιπαράθεσης (φαινομενικά διπολικής).

Απαντήσεις:

- Θεωρούμε επαναστάσεις τους ξεσηκωμους της Μέσης Ανατολής γιατί είναι ακριβώς ο ορισμός της επανάστασης. Τεράστιες κοινωνικές εκρήξεις που έχουν ως αποτέλεσμα την ανατροπή ντόπιων τυράννων και τεράστιες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές. Όχι απαραίτητα προς το καλύτερο ή προς το δικό μας αναρχικό ιδεατό φυσικά. 

- Οι δυναμικές που απελευθέρωσαν οι επαναστάσεις αυτές ήταν φοβερές. Το φάσμα αδιανόητο. Από τις αυτοοργανωμενες Τοπικές Συντονιστικές Επιτροπες και τη θεωρητική συνεισφορά του αναρχικού Ομάρ Αζίζ που πέθανε από βασανιστήρια στις φυλακές του καθεστώτος, μέχρι τις τζιχαντιστές ένοπλες πολιτοφυλακές. Προφανώς εμείς αναφερόμαστε και στηρίζουμε τα όποια ελευθεριακά στοιχεία γέννησε η διεργασία αυτή (ακόμα και αν δεν αυτοπροσδιορίζονται έτσι καθώς αγνοούν το δικό μας πολιτικό λεξιλόγιο).

- Το να κρίνεις μία επανάσταση βάσει των αποτελεσμάτων της καταστολής (χωρίς ιστορικό προηγούμενο σε ένταση και διάρκεια) είναι εντελώς αντεπαναστατικό. Βάσει μιας τέτοιας αντιδιαλλεκτικής θέσης η Παρισινή Κομμούνα δεν θα έπρεπε να είχε γίνει γιατί απλά πνίγηκε στο αίμα! Δυστυχώς στις εξεγερμένες κοινότητες της Συρίας συνυπάρχουν αντιδραστικά και ελευθεριακά στοιχεία και συχνά συγκρούονται και μεταξύ τους. Αυτό που έχει δώσει χώρο στην εσωτερική αντίδραση είναι η άγρια καταστολή.

- Το να χαρακτηρίζεις την εξέγερση μεταμοντέρνα αλήθεια που αποσκοπεί; Η εξέγερση των Σύριων ήταν μεταμοντέρνα ενώ ας πούμε ο Δεκέμβρης όχι; Ή το Αμβούργο; Νομίζω λόγω της εποχής μας το μεταμοντέρνο στοιχείο, είτε μας αρέσει είτε όχι κυριαρχεί. Δες απλά με ποιο μέσο διεξάγεται αυτός ο διάλογος!

- Όταν από μία επανάσταση τσακίζονται συστηματικά τα πιο ελευθεριακά στοιχεία της, είναι λογικό να επικρατήσουν τα πιο αντιδραστικά που χρηματοδοτούνται κιόλας (από διαφορετικούς εξουσιαστικούς πόλους με αποτέλεσμα να συγκρούονται συχνά μεταξύ τους). Σε μία συνθήκη που ο πληθυσμός των επαναστατημένων περιοχών σφαγιάζεται από τα Ρωσικά και καθεστωτικά μαχητικά, με όλων των ειδών τα όπλα μαζικής καταστροφής, πως περιμένεις να κάνουν οι άνθρωποι ανοιχτές συνελεύσεις; Σε ποιες δομές δίνεται το πλεονέκτημα σε συνθήκες γενικευμένης καταστροφής και χαοτικού πολέμου; Προφανώς σε αυτές. 

- Δεν είναι όλοι Σαλαφιστές πάντως, παρότι κυριαρχούν στο ένοπλο κομμάτι. Υπάρχουν και κοσμικές ταξιαρχίες. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ο πληθυσμός που στηρίζει το αντάρτικο (γι αυτό αντέχει 6 χρόνια απέναντι σε τρεις πολεμικές αεροπορίες χωρίς καμία στήριξη από αέρος), διαδηλώνει συχνα εναντίον των σαλαφιστικων ομάδων και των πεπραγμένων τους, χωρίς να ξεχνά το σύνθημα που ξεκίνησε την εξέγερση "ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος".

- Και δεν είναι όλα ελεγχόμενα από κάπου. Οι ταξιαρχίες που στηρίζονται από τις ΗΠΑ αφοπλίζονταν από άλλες ταξιαρχίες που στη συνέχεια βομβαρδίζονται από τα μαχητικά των ΗΠΑ που μοιράζονται τον ουρανό με τα Ρωσικά. Η Τουρκία όταν προσπάθησε να εισβάλει στο Ιντλιμπ με τεθωρακισμένα βρήκε σθεναρή αντίσταση και σταμάτησε το σχέδιο προσεταιρισμού. Βάσεις των ΗΠΑ υπάρχουν μόνο στη Ροτζάβα και πλέον και στο τμήμα του FSA που στηρίζεται από την Ιορδανία, στα νότια.

- Είναι χονδροειδές ψέμμα ότι ο Κουρδικός πληθυσμός δεν συμμετείχε στην εξέγερση. Οι Κουρδικές πόλεις άναψαν τις πρώτες σπίθες το 2011 και στις Αραβικές πόλεις φωναζαν Αζάντι (ελευθερία στα Κουρδικά) στις διαδηλώσεις σε ένδειξη αλληλεγγύης. Η απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων το 2011 στηρίχτηκε από Κούρδους αγωνιστές. Απλά μετά ήρθε η άτυπη στρατηγική εκεχειρία του PYD με το καθεστώς, και οι συνακόλουθες συκοφαντίες για την Συριακή επανάσταση που αναπαράγεις. Και εννοείται ότι η γραμμή αυτή στηρίχτηκε και κατασταλτικά.

- Η θέση μας για το Κουρδικό κίνημα και τα επιτεύγματα του, είναι κριτική αλληλεγγύη. Όπως και στο Αραβικό κομμάτι της Συρίας, υπάρχουν στοιχεία που στηρίζουμε και άλλα που τα βρίσκουμε εχθρικά, όπως η άτυπη συμμαχία με το καθεστώς και η υπαγωγή του κινήματος στη συμμαχία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Προφανώς υπάρχει ένας λαϊκός πόλεμος, μία επανάσταση στις κοινωνικές δομές και ένα κόμμα που επιβάλλει την ηγεμονία του και την άθλια πολιτική του.

- Οι σύντροφοι που πολεμάνε εκεί κρατώντας τα χαρακτηριστικά τους, κάνουν το πιο σημαντικό πράγμα. Έρχονται σε αμεση επαφή με τον εν εξελίξει αγώνα και τον επηρρεάζουν εκ των έσω προς τις δικές μας κατευθύνσεις, ενώ μαθαίνουν εξαιρετικά χρήσιμες εμπειρίες για όλους μας. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρξε αντίστοιχης μορφής αλληλεγγύη με την επανάσταση του '11 και αφέθηκε έτσι στα χέρια των πιο αντιδραστικών στοιχείων. Οι ίδιοι οι Σύριοι δεν έχουν εγκαταλείψει πάντως.

Αυτά σύντροφε και συνιστώ προσοχή στις διατυπώσεις γιατί κάθε θέση που στηρίζουμε έχει τη βαρύτητα​ και την ευθύνη της στη μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή της εποχής μας. Τα barrel bombs, τα χημικά και οι ισοπεδωμένες πόλεις μιλάνε από μόνα τους. Ενδεχομένως αν ζούσαμε εκεί να μην ενδιαφερόμασταν τόσο για τα αγνά ιδεώδη μας όσο για την απομάκρυνση του δικτάτορα που μετέτρεψε τη Συρία σε ένα απέραντο σφαγείο για να καταστείλει την επανάσταση εναντίον του.

Με απόλυτο σεβασμό στον οποιοδήποτε σύντροφο από όποια θέση και αν βρίσκεται. Σημασία έχουν αυτά που λέμε και όχι ποιοι τα λέμε.

από @ 11/07/2017 9:47 πμ.


Λάθος: Σημασία έχει (και) ποιος λέει τι-δυστυχώς αυτή η αντίφαση δεν έχει λυθεί ακόμα, όχι μόνο για το κίνημα αλλά και για την ανθρωπότητα. Όχι μόνο ευγνώμων αλλά, αισθάνομαι και υπερήφανος για τις ζυμώσεις που γίνονται "μέσα" και δεν εξαντλούνται σε μια αυτοαναφορικότητα και επιπλέον δίνουν και έδαφος για κάποιους στοχασμούς και διαφωνίες για να προχωράμε μαζί. Διότι η διαφωνία είναι άλλος ένας κοινός δρόμος.

Διάλογος να γίνεται, κανείς δεν τα έχει πει όλα σ' αυτόν τον κόσμο. Όχι δεν έχω διαβάσει τη μπροσούρα όπως κι εσείς ίσως να μην έχετε πρόσβαση σε κάποιες άλλες πηγές ή αναλύσεις που παράγονται τα τελευταία χρόνια. Το "προσοχή" στις διατυπώσεις καλό είναι να γίνεται από όλους αντιληπτό (αρκεί να διαβάσεις ξανά τους δικούς σου χαρακτηρισμούς ή "διατυπώσεις"), αλλά άνθρωποι είμαστε, γράφουμε από μακριά-δεν μιλάμε από κοντά. Ο γραπτός λόγος στο διαδίκτυο έχει κι αυτές τις παρεξηγήσεις.

1)Ακριβώς, σε σχέση με τη μεταμοντέρνα εξέγερση (διαμαρτυρία) του Δεκέμβρη του 08 (και εν πολλοίς των Β.Π.) εννούσα ότι είναι αστείο το να λαμβάνεται σοβαρά υπ' όψιν μια τέτοια αντίληψη περί υποκίνησης.

2)Παρόλο που μιλάτε για νέα αναλυτικά εργαλεία δεν διαφαίνεται στην ανάλυσή σας η ιστορικότητα αυτού του ιδιαίτερου χώρου. Νομίζω ότι ο "παράδεισος" Ν. Ψυρρούκης ως αστείρευτη πηγή (ενδεικτικά, η "Ιστορία της αποικιοκρατίας" ή "Η Ελλάδα και ο ιστορικός χώρος") θα βοηθούσε ιδιαίτερα στην προσπάθειά σας χωρίς να χρειαστεί να δεχτείτε και τον "σκληρό" λενινισμό του. Η κριτική στην προσκόλληση αυτή με το ιστορικό παράδειγμα του Α' ΠΠ έχει την αξία της αλλά εδώ δεν έχουμε ένα τέτοιο φαινόμενο αλλά μια "εσωτερική" δομική αδυναμία που είναι σύνθετη και δεν ανάγεται μόνο στο "ιδεολογικό". "Χωρικά" αδιέξοδα που αφορούν στο πρόταγμα (δηλαδή τι θέλουμε κι όχι τι δεν θέλουμε) επαναφέρουν το Λένιν του προηγούμενου αιώνα χάρη σε ένα μεταμοντέρνο ιστορικό και παγκόσμιο κενό από το 68 και μετά. Επίσης έχουν να κάνουν με τη ρευστότητα στην ιδεολογία από την οποία διακρίνονται κυρίως τα ενεργά πολιτικά υποκείμενα στις εξαρτημένες χώρες και στις αποικίες. Ο ιμπεριαλισμός όμως είναι υπαρκτός είτε με Λένιν είτε χωρίς αυτόν. Η ανάπτυξη του καπιταλισμού είναι άρρηκτα δεμένη με την αποικιοκρατία, τον επεκτατισμό, την προβολή διεθνούς ισχύος, την καταπίεση εθνών.

3)Η μετανεωτερικότητα δεν αφορά το μέσο αλλά και το ίδιο το μήνυμα. Το μέσο δεν χρησιμοποιείται (τώρα) ως μήνυμα αλλά ως μέσο στην περίπτωσή μας, με τις αδυναμίες του. Η έλλειψη άμεσης επαφής είναι ένα γεγονός κι αυτό αφορά τις συνθήκες της φυλακής και τις συνθήκες των έξω από αυτήν, στη συγκεκριμένη. Είναι το πώς φέρεσαι εν γένει στο μέσο. Κι εσείς μάλλον με τις τόσες εκδηλώσεις έχετε αποδείξει προς τιμήν σας, το αντίθετο.

4)Και εξέγερση στη Συρία ήταν μια εξέγερση του πλήθους, όχι των πολιτών (με την έννοια της δημιουργίας δομών επαναστατικών που αντικαθιστούν τις παλιές). Η άγρια καταστολή δεν σημαίνει τίποτε. Παρεξηγήθημεν. Οι δομές που δεν προέκυψαν σημαίνουν κάτι, όπως και στο σύνολο του εξεγερμένου κόσμου της εποχής του '11. Οι ισχνή παρουσία κάποιων συντρόφων όπως ο Ομάρ Αζίζ και άλλων που προσπάθησαν το αδύνατο μπροστά στο αδιανόητο που συνέβαινε αξίζουν κάθε φορά το "κεράκι" μας. Το να συγκρίνεται όμως η παρισινή κομούνα με τη συριακή άνοιξη, λόγω της καταστολής είναι κάτι παραπάνω από ανέκδοτο. Η παρισινή κομούνα άφησε μνημειακά-θεμελιακά κείμενα για την οργάνωση της κοινωνίας από τα κάτω. Η παρισινή κομούνα είναι η γιαγιά μας. Η συριακή άνοιξη είναι μια από τις κόρες του '68. Συνιστώ το κείμενο του Wael Ghonim, του πρωτεργάτη της Ταχρίρ για τα μέσα κ.δ.

5)Αλλά εδώ είναι η μεγάλη διαφορά με την υπόθεση του συριακού Κουρδιστάν. Εκεί δεν συμμετείχαν στην εξέγερση του πλήθους κι από την πρώτη στιγμή έθεσαν σε εφαρμογή μαζικά τις αμεσοδημοκρατικές δομές που ήδη είχαν ξεκινήσει την προηγούμενη δεκαετία. Έδιωξαν το πολιτικό σύστημα σταδιακά έως ραγδαία και το αντικατέστησαν με δικές τους δομές χωρίς να μιλούν με τους όρους της λενινιστικής αυτοδιάθεσης αλλά για τη δημοκρατική αυτονομία, κάνοντας πράξη τη διακήρυξη της Ροζάβα το 12 (καλές ημέρες του Ιούλη) μέχρι και στις 31 του Δεκέμβρη του 2016 που μίλησαν για τη δημοκρατική ομοσπονδία της Β. Συρίας. Το ότι υπήρξαν κούρδοι που δεν έμειναν αμέτοχοι μπροστά στις εξελίξεις σε διάφορες πόλεις ως διασπορά και καλώς έπραξαν δεν σημαίνει σχεδόν κάτι για το τι συνέβη στο κύριο μέρος του κατεχόμενου από τη Συρία Κουρδιστάν.

6)Αναμένω βέβαια στοιχεία που αποδεικνύουν την συνθήκη συνεργασίας της Ροζάβα με το συριακό κράτος. Για να δούμε το ποια αντίληψη αναπαράγει "συκοφαντίες". Επίσης αναμένω στοιχεία περί πολιτικής σύμπραξης των κούρδων με τον αμερικανικό παράγοντα, επειδή πολλά ακούγονται τελευταία για την αναγκαία στρατιωτική σύμπραξη. Η αλήθεια επίσης είναι ότι αν δεν υπήρχαν οι επεκτατιστές του ΙΚ δεν θα μαθαίναμε ακόμα τίποτε για τη Ροζάβα.

Αν άφησα κάτι "ακάλυπτο" εδώ είμαστε, κάτι που δεν μπορείτε εύκολα εσείς να πείτε. Ευγνώμων και πάλι ευγνώμων και υπερήφανος για σας. Κι ας μη θέλετε εσείς να ακούγεται αυτό.

ΓΚ

από @ 11/07/2017 4:36 μμ.


Γονιμος ο διάλογος γενικά, αλλά όταν γίνεται δημόσια μέσω περιορισμένων σχολίων, και εστιαζοντας σε πολύ συγκεκριμένα σημεία, κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε εσφαλμένες εντυπώσεις. 

Γι αυτό, για τα στοιχεία που ζητάς, σε παραπέμπω στη μπροσούρα στο κεφάλαιο που αναφέρεται στις σχέσεις μεταξύ YPG/J - καθεστώτος - αντικαθεστωτικών στη σελίδα 22. Εκεί υπάρχουν και οι κατάλληλες παραπομπές σε εξωτερικές πηγές.

Αν τη διαβάσεις όλη θα διαπιστώσεις τόσο ότι οι Κουρδικές πόλεις συμμετείχαν στην εξέγερση του '11, όσο και ότι οι Κούρδοι δεν ήταν οι μόνοι που δημιούργησαν επαναστατικές δομές αλλά αυτοι που κατάφεραν να τις διατηρήσουν επειδή δεν είχαν τρεις αεροπορίες να τους βομβαρδίζουν. (Διπλωματικη-πολιτικη-στρατιωτικη επιτυχία του PYD με πολύ επικίνδυνες προεκτάσεις όμως).

Νομίζω είναι μεταμοντέρνα συνήθεια να θέλουμε την πληροφορία έτοιμη στο πιάτο μέσω ιντερνετικών φόρουμ επειδή βιαζόμαστε. Είναι εξοικονόμηση ενέργειας μεν (οικονομική καπιταλιστική λογική), αλλά αν θες τη γνώση πρέπει να την αποκτήσεις προσλαμβάνοντας το σύνολο, πράγμα που δεν θα βρεις σε ένα σχόλιο. 

Η εκτίμηση και ο σεβασμός που δείχνεις και η κουλτούρα διαλόγου είναι αξιοθαύμαστη. Δεν μπορω να μην οργιστω όμως με τις ισοπεδωτικες εκφράσεις όταν μιλαμε για μία ολόκληρη επανάσταση με τόσο αντιφατικά στοιχεία και εκατομμύρια συμμετέχοντες.

Για να συλλάβεις την ποικιλομορφία των όσων προέκυψαν στην επανάσταση αυτή σου συνιστώ το βιβλίο "Burning country" της Leila al Shami και του Robin Yassin Qassab. Σε μερικους μήνες θα παίζει και στα ελληνικά.

Το θέμα είναι να διατηρούμε την κριτική ματιά μας παντού και να είμαστε πάντα αλληλέγγυοι και έτοιμοι για δράση. 

από @γκ 11/07/2017 6:23 μμ.


Ας λήξει λοιπόν. Με οργή σίγουρα διάλογος δεν γίνεται. Και μάλιστα μακρόθεν. Ας κρατήσουμε τους προσανατολισμούς μας κι ίσως συναντηθούν μιας και κανείς μας δεν προσκυνά ιερές αγελάδες. Σημειώνω το βιβλίο για την έκδοσή του στην ελληνική, θα διαβάσω και τη μπροσούρα. Ελπίζω ότι η υπόμνησή σου για τη "μεταμοντέρνα" συνήθεια (που δεν είναι "μεταμοντέρνα") να θέλουμε στο πιάτο την πληροφορία ήταν μια γενική αυτονόητη υπόμνηση και δεν είχε να κάνει με τις διαφωνίες ή τα "κενά" που όλοι έχουμε. Καλή δύναμη. γκ

από as 06/08/2017 12:38 μμ.


Πάντα μου κάνει εντύπωση πώς οι σύντροφοι που ασκούν ισοπεδωτική κριτική στους αντιμπεριαλιστές επειδή (ομολογουμένως) έχουν μια ροπή να απονέμουν σε συγκεκριμένα κρατικά μορφώματα έναν ζωτικό ρόλο ως προς την διεξαγωγή της κοινωνικής πάλης σε διεθνές επίπεδο, παρόλα αυτά δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να ταυτιστούν και να "υποστηρίξουν κριτικά" "εξεγέρσεις" που αποδεδειγμένα χρηματοδοτούνται, εξοπλίζονται και υποστηρίζονται με χίλιους δύο άλλους τρόπους από τα αντίπαλα κράτη και γεωπολιτικές συμμαχίες του εξωτερικού. Ειδικά για την Συρία, οι ιδεολογικοί και υλικοί δεσμοί με την Τουρκία, τις ΗΠΑ και τον πιο σάπιο κατεστημένο ουαχαμπισμό είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Τι άλλο χρειάζεται να γίνει για να αποσύρουν οι εν λόγω σύντροφοι την "κριτική" υποστήριξη τους; Φτάσαμε στο σημείο ο ΑΠΑΤΡΙΣ να δημοσιεύει άρθρο σαν επικήδειο για έναν Σύριο "αναρχικό" (το όνομα του μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή) που επέστρεψε στην Συρία για να προσφέρει τις "υπηρεσίες" του στην "επανάσταση", ορμώμενος από την Σαουδική Αραβία, την οποία, σύμφωνα με την εφημερίδα, είχε επιλέξει σαν μόνιμο τόπο διαμονής του, όντας εξόριστος από την Συρία. Αν είναι δυνατό να υπάρξει ποτέ αναρχικός, απ' την Συρία, την Ελλάδα, ή το Τιμπουκτού μου είναι αδιάφορο, που θα επέλεγε ως τόπο εξορίας το πιο σκοταδιστικό, καταπιεστικό και αντιδραστικό καθεστώς του πλανήτη και (παρεπιπτόντως) παραδοσιακό εχθρό του Μπάαθ. Προφανώς ο εν λόγω "αναρχικός" δεν είχε πρόβλημα να βλέπει κάθε μέρα αποκεφαλισμούς, μαστιγώματα και λιθοβολισμούς να γίνονται έξω από το σπίτι του. Κι αυτά αναδημοσιεύονται σε μια κατά τα άλλα ποιοτική εφημερίδα χωρίς ίχνος κριτικής βασάνου. Κρίμα...

από ένας έτερος αναρχικός 07/08/2017 8:52 πμ.


επειδή αναπαράγεται πολλές φορές το  επιχείρημα ότι
"επειδή η ελλάδα και τα βαλκάνια γενικότερα ιδρύθηκαν ως αποικίες παραμένουν και σήμερα τέτοιες", καλό θα είναι να μη ξεχνάν συγκεκριμένα ότι και η αμερική και η αυστραλία και ο καναδάς ιδρύθηκαν ως αποικίες, κι αυτό τα λέει όλα για τη δύναμη του επιχειρήματος. Οπότε αλλού θα πρέπει να αναζητηθουν τυχόν "εξαρτήσεις" "νεοαποικίες" κ.τ.λ, αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να μιλήσουν με στοιχεία όπως και να έχει και ειδικότερα με οικονομικά στοιχεία όσοι από τους παραπάνω επικαλούνται τον "καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό" κι όχι ας πούμε τον σύμφυτο με το κράτος επεκτατισμό...

τι έχει να μας πεί για την παρακάτω είδηση, ωστε να μας βοηθήσει να καταλάβουμε κι εμείς οι αμετανόητοι αναρχικοί, γιατί στο διάολο δεν είναι ιμπεριαλιστικό (με τη λενινιστική έννοια) το ελληνικό κράτος με τον καπιταλισμό του; Πιο λενινιστικά ακόμα, τι διαφορετικό εχει αυτή η εξαγωγή κεφαλαίου από τις υπόλοιπες ώστε να φαντάζονται κάποιοι την ελλάδα ως ψωροκώσταινα εν έτει 2017;

"Ο αριθμός των εταιρειών με ελληνική συμμετοχή και τα επενδεδυμένα ελληνικά κεφάλαια, σύμφωνα με τα στοιχεία του Εμπορικού Μητρώου, από 4.102 εταιρείες στις 31 Δεκεμβρίου 2007 έφτασε στο τέλος του 2016 τις 6.578 εταιρείες ενώ το γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της ελληνικής πρεσβείας στο Βουκουρέστι εκτιμά ότι η αξία των ελληνικών επενδύσεων στη Ρουμανία -εάν σε αυτές συνυπολογισθούν και οι επενδύσεις των θυγατρικών των ελληνικών οίκων που εδρεύουν σε τρίτες χώρες (πχ. στην Κύπρο, Ολλανδία και αλλού)- αγγίζει και ενδεχομένως υπερβαίνει τα 4 δισ. ευρώ, κατατάσσοντας τη χώρα μας στην 5η ή 6η θέση μεταξύ των ξένων επενδυτών.

Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην ετήσια έκθεση για την ανάπτυξη των οικονομικών και εμπορικών σχέσεων Ελλάδας και Ρουμανίας, που συντάχθηκε από το γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της πρεσβείας μας, εντός του 2016 και παρά την κρίση, ιδρύθηκαν 300 νέες εταιρίες ελληνικών συμφερόντων στη Ρουμανία. Στις 31 Δεκεμβρίου 2016 ήταν εγγεγραμμένες 6.578 εταιρείες ελληνικών συμφερόντων, έναντι 6.278 στις 31 Δεκεμβρίου 2015. Με στοιχεία που έχει συγκεντρώσει το γραφείο ΟΕΥ, οι ενεργές επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων -με ελληνική συμμετοχή στο μετοχικό τους κεφάλαιο τουλάχιστον 20%- έφταναν στα τέλη του 2016 σε 1.300 περίπου. Το ελληνικό επενδυμένο κεφάλαιο έφθανε στις 31 Δεκεμβρίου 2016 τα 1,83 δισ. ευρώ έναντι 1,78 δισ. ευρώ στις 31 Δεκεμβρίου 2015. Το ελληνικό μερίδιο στις συνολικές άμεσες ξένες επενδύσεις έφτανε σε 4,38%.

Η Ελλάδα κατατάσσεται στην 7η θέση μεταξύ των χωρών προέλευσης ξένων άμεσων επενδύσεων (μετά την Ολλανδία, Αυστρία, Γερμανία, Κύπρο, Γαλλία και Ιταλία) «ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε πρόσφατα το Εθνικό Εμπορικό Μητρώο της Ρουμανίας (ONRC), η Ρουμανία εμφανίζεται να είναι είναι πιθανότατα η πρώτη ή η δεύτερη χώρα αποδέκτης ελληνικών επενδύσεων, σε παγκόσμια κλίμακα» όπως σημειώνεται στην έκθεση του γραφείου ΟΕΥ.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Ρουμανίας (BNR), που ακολουθεί διαφορετική μεθοδολογία, η αξία των ελληνικών επενδύσεων ανήλθε στις 31.12.2015 σε 1,747 δισ. ευρώ έναντι 1,644 δισ. ευρώ στις 31.12.2014, αντιπροσωπεύοντας το 2,7% των συνολικών ΑΞΕ, ενώ η χώρα μας καταλαμβάνει την 9η θέση στην κατάταξη των χωρών προέλευσης των επενδύσεων.

Οι ελληνικές επενδύσεις καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα οικονομικών δραστηριοτήτων και είναι ιδιαίτερα ορατές στον τομέα παραγωγής τροφίμων και ποτών (Chipita, Olympos Dairy, Ifantis, KB Karamolegos, Best foods, Coca-Cola HBC, Alexandrion Group, Valvis Holding κ.ά.), καθώς και στον τραπεζικό τομέα (Alpha Bank, Banca Romaneasca, Bancpost, Piraeus Bank). Σημαντική επίσης είναι η ελληνική επενδυτική παρουσία στους τομείς: χονδρεμπορίου - λιανεμπορίου και δικτύων διανομής (Genco Trade, Elgeka Ferfelis, Sarantis group, Jumbo κ.α.), παραγωγής προϊόντων από σιδηρούχα και μη σιδηρούχα μέταλλα (ICMEECAB, Alumil, Etem, Siderom κ.α.), δομικών υλικών (Black Sea Suppliers, Isomat, Atlas Corporation κ.α.), υπηρεσιών υγείας και ιατρικών μηχανημάτων (Medsana, Sofmedica, Euromedics, Genocyte, Imedica κ.α.) γεωργικών εκμεταλλεύσεων και κτηνοτροφίας (FATROM, ΜΙΝCO κ.α.), καθώς και στον τομέα παροχής υπηρεσιών προς τις επιχειρήσεις και συμβούλων (ICAP, EY, TPG Group, νομικά γραφεία Rokas, E. Navridis, Drakopoulos, κ.α.). Οι ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες, με επενδύσεις και στην κτηματαγορά, διατηρούν στο Βουκουρέστι ιδιόκτητο εξειδικευμένο τεχνικό εξοπλισμό και συμμετέχουν στους μειοδοτικούς διαγωνισμούς μεγάλων έργων υποδομής που προκηρύσσει το Ρουμανικό Δημόσιο (Aktor, Octagon κ.α)"

από εργαζόμενος σε λογιστήριο 08/08/2017 11:49 πμ.


Οι περισσότερες εταιρείες που ιδρύονται στη Βουλγαρία και άλλες χώρες από Έλληνες είναι βιτρίνες για αποφυγή φορολόγησης στην Ελλάδα και όχι επενδύσεις σε αυτές τις χώρες. Άλλωστε τις διαδικασίες τις ρυθμίζουν οι τοπικές μαφίες, με το αζημίωτο, όχι τα τυπικά εμπορικά επιμελητήρια.

από αλλος εργαζομενος σε λογιστηριο 08/08/2017 12:20 μμ.


Γιατι οπως και να εχει μιλαμε για εξαγωγη κεφαλαιου.

από =ιμπεριαλισμός 09/08/2017 3:48 πμ.


τα διλυστήρια στα σκόπια αγοράστηκαν απο ΕΛΠΕ και εκσυγχρονίστηκαν επενδύοντας κεφάλαιο. οι κλωστουφαντουργικές μονάδες της βόρειας ελλάδας μετακόμισαν βουλγαρία λόγω χαμηλών μισθών. η εθνική και η αλφα έχουν εξαγοράσει βουλγάρικες, αλβανικές κια μακεδονικές τράπεζες εξάγοντας "ελληνικό" κεφάλαιο για εξαγορές και συμμετοχές σε βιομηχανίες σ' αυτές τις χώρες. λίγα χτυπητά παραδείγματα είναι αυτά που ανέφερα. κι ο άλλος που λέει οτι εργαζεται σε λογιστήριο μας μιλάει για μαιμούδες εταιρείες που ξεπλένουν χρήμα. πιο λενινιστής πεθαίνεις.

από =ιμπεριαλισμος 09/08/2017 11:33 πμ.


=επικοινωνιες, συγκοινωνιες, αεροδρομια, ενεργεια, ολα στους γερμανους

από και δηλώνεις και λογιστής... 09/08/2017 1:05 μμ.


Επειδή η ελίτ αγοράζει φτηνά στην Ελλάδα τα πάντα δε σημαίνει ότι το κεφάλαιο μεταφέρεται εκτός Ελλάδας...το κεφάλαιο δεν έχει σύνορα, εδώ και πολλά χρόνια...

(συναλλαγή BIC/SWIFT έχεις κάνει ποτέ στη ζωή σου άραγε...)

Γιατί βρε εθνικιστές βλέπετε εισαγωγές και εξαγωγές κεφαλαίων, λες κι έχουν εθνική ταυτότητα τα ρημάδια. Γιατί να μην είναι οι μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου σε μια ευρύτερη περιοχή (Βαλκάνια, Ευρώπη, Μέση Ανατολή) που αγοράζουν και αφομοιώνουν το κεφάλαιο των μικροτέρων; Οι εταιρείες αυτές, "ελληνικές, γερμανικές, αμερικάνικες, στην βάση τους" έχουν κεφαλαιούχους από πολλές εθνικές προελεύσεις. Στην εθνική ξέρετε εσείς ποιοί είναι οι μέτοχοι, ή ξέρετε την Μακεδονική τράπεζα αν δεν έχει έλληνες επενδυτές πριν αγοραστεί; Τα ΕΛΠΕ είναι ελληνικά, ή είναι των μετόχων της ΕΛΠΕ; Αν κρύβεται η Σέλ, η ΒΡ, και άλλες πίσω από αυτές τις μετοχές το γνωρίζετε; Το ότι το λιμάνι ήταν δημόσιο (ανήκει από κοινού και εξ αδιαιρέτου σε όλους τους ανθρώπους της γης, κι όχι στους γαμοέλληνες) και έγινε ιδιοκτησία μιας πολυεθνικής ΜΑΣ ενδιαφέρει, εμάς τους ανθρώπους υπό τον κυρίαρχο διεθνή νεοφιλελευθερισμό. Είχε ανθρώπινο δικαίωμα ο Τσιμπουτιανός να έρθει και να ψαρέψει στην προβλήτα, να βουτήξει στα γάργαρα νερά (απόνερα των πλοίων) αν ήθελε. Τώρα είναι ιδιωτική περιουσία. Τι νόημα βγάζει αυτή η εθνικιστική προπαγάνδα σας που "μας" τα πήραν οι γερμανοί, "τους" τα πήραν οι "έλληνες", το τουρκικό κεφάλαιο και ανυπόστατες τρίχες κατσαρές. Παυλίδης υγείας, Kraft-Foods. O Παυλίδης, ο Παπαδόπουλος, ήταν εγγύηση ποιότητας τροφίμων! Πήραν δάνεια για τα εργοστάσια οι κύριοι αυτοί; Δεν χρειάζεται καν να μπει στο χρηματιστήριο μια εταιρεία για να ξεπουληθεί μέχρι και η τελευταία της μετοχή στο διεθνές κεφάλαιο. Έτσι είναι, πως σόνι και καλά να το αλλάξετε εσείς και να το ονομάσετε το νεκταρίνι ελληνικό;

 

Όσο για την διαφθορά και το μαύρο χρήμα, βλέπω έχει τρυπώσει η μικροαστική προπαγάνδα του νεοφιλελευθερισμού βαθιά στο πετσί των εθνικιστών. Το να ασχολείσαι με το θέμα σημαίνει ότι αποβλέπεις σε μια ιδεαλιστική μορφή καπιταλισμού και κρατσιμού που ο καπιταλισμός θα λειτουργεί δέσμιος της ηθικής του μικροαστούλη καραγκιόζη. Άσε ρε φίλε, τα λέει ο Σκάϊ αυτά τα λέτε κι εδώ; Δεν πάτε σε κανένα Λαφαζάνη ηθικό ηγέτη να σας φτιάξει τον καλό ηθικό καπιταλισμό; ούστ!!!!

από ντιεγκο 09/08/2017 8:01 μμ.


επειδη οπως λενε η ημιμαθεια ειναι χειροτερη της αμαθειας,ετσι και η μιση ειδηση βγαζει περισσοτερη προπαγανδα απο ολοκληρη.
Στο τελος θα μας πεις οτι η ρουμανια διοικιεται με μέιλ απο την ελλαδα.

 

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 34η θέση της κατάταξης των 44 χωρών, με βάση τον αριθμό των ΑΞΕ(άμεση ξένη επένδυση) και η 142η χώρα σε 181 χώρες του ΟΗΕ.
Η Γερμανία εδραίωσε τη θέση της ως ο μεγαλύτερος εγχώριος διασυνοριακός επενδυτής, πραγματοποιώντας 651 επενδύσεις, αριθμός αυξημένος κατά 25% σε σχέση με το περασμένος έτος. Μετά τη Γερμανία, οι πέντε μεγαλύτεροι ενδοευρωπαϊκοί επενδυτές με βάση τις ΑΞΕ ήταν η Γαλλία (346 επενδύσεις), το Ηνωμένο Βασίλειο (335), η Ελβετία (289) και η Ιταλία (187).

πηγή (UNCTAD,eyro2day)

Κάποια άλλα στοιχεία τη θέση της ελλάδας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα:

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 34 θέση της λίστας με βάση το ΑΕΠ. Όσον αφορά την ευρωζώνη, η Ελλάδα έχει το τρίτο χαμηλότερο ΑΕΠ ανά κάτοικο, το οποίο ειναι 18 φορές χαμηλότερο απο το μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Ας μην αναλυσουμε καλυτερα ουτε το κατα κεφαλην εισοδημα της χωρας,ουτετην παραγωγικη της βαση, ουτε τη δυναμη επιβολης της σε διεθνεις οργανισμους.

Και ως προς τον δημιουργο χαχαχα ενα αποσπασμα απο μια "εθνικιστικη" αναληψη ευθυνη του επαναστατιου αγωνα (μιας εθνικιστικης οργανωσης???)

Δεν μπαίνει πρόβλημα αν ο αγώνας είναι αντιιμπεριαλιστικός ή αντικαπιταλιστικός. Ο αγώνας είναι ένας και διεξάγεται ενάντια στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό σαν ένα πράγμα. Όποιος στον διεθνιστικό αντιιμπεριαλισμό βλέπει να βγαίνει λάδι η Ελληνική αστική τάξη,εθνικισμό ή πατριωτικό αντιγερμανισμό απλά δεν αντιλαμβάνεται τους υλικούς όρους κυριαρχίας της εγχώριας τάξης.

 

 

από @ 09/08/2017 9:57 μμ.


αμα το κεφαλαιο δεν εχει πατριδα, πηγαινε ζησε στο αφγανισταν. κεφαλαιο εδω, κεφαλαιο εκει.

από αναρχικός οφθαλμίατρος 10/08/2017 10:34 πμ.


Είναι γνωστό ότι οι στρατιώτες δε φημίζονται και για τη θέληση τους για κριτική σκέψη, αλλά κάνε εσύ μια προσπάθεια,να σε βοηθήσω κι εγώ λιγάκι μπας και βγάλεις άκρη και άσε τα ανούσια οπαδικά τσιτάτα και το ξεκάρφωτο copy-paste...

Πάμε λοιπόν, συνποπτικά. Οπως είναι προφανές στον καθένα που διαβάζει χωρίς παρωπίδες, τα στοιχεία που έδωσα εγώ μιλάν μόνο για εξαγωγή κεφαλαιου ως το κατεξοχήν στοιχείο διάκρισης της ιμπεριαλιστικής περιόδου του μονοπωλιακού καπιταλισμού, ασχέτως προέλευσης. Αυτό σημαίνει ότι και η Ελλάδα μπορεί κάλλιστα και να βρίσκεται στο μονοπωλιακό ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού της και να δέχεται ταυτόχρονα τα "ιμπεριαλιστικά" κεφάλαια άλλων εθνοκρατών. Δεν υπάρχει πουθενά αντίφαση.

Και αυτή μπορεί να εξάγει τα δικά της κεφάλαια, ειδικά σε αυτή τη συγκυρία (άλλωστε τι είναι η κρίση; Υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που μένουν αναξιοποίητα λόγω της ίδιας της κίνησης του κεφαλαίου), και κάποιες άλλες χώρες μπορούν να εξάγουν τα δικά τους σε αυτή, σε αυτή, χάρη στο σιδερένιο νόμο του καπιταλισμού που λέγεται ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ κι ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβετε πρώτον ότι ο ιμπεριαλισμός είναι στάδιο του καπιταλισμού και όχι εθνικό χαρακτηριστικό και δεύτερον ότι πλεον δεν υπάρχει μη καπιταλιστικός κόσμος στον πλανήτη, αν είστε Λουξεμπουργκικοί...

Επίσης από πουθενά δεν προκύπτει ότι η εξαγωγή κεφαλαίων προκαλεί και πολιτική εξάρτηση στη χώρα υποδοχής για να μου λες ότι σε λίγο θα γράψω ότι η ρουμανία διοικείται με μέηλ από την ελλάδα. Άλλωστε αν διάβαζες λιγάκι θα έβλεπες ότι το ποσοστό που αντιστοιχεί στις ελληνικές άμεσες επενδύσεις στη Ρουμανία είναι πολύ μικρό σε σχέση με το συνολικό, οπότε δε θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δε μπορώ να καταλάβω, γιατί τόση στραβωμάρα λοιπόν ή τόση ανικανότητα να αντιληφθεί κάποιος ότι επειδή ο γερμανικός καπιταλισμός είναι ιμπεριαλιστικός πρέπει να σημαίνει ότι ο ελληνικός δεν είναι. Η διαφορά τους είναι ποσοτική και όχι ποιοτική κι ο ιμπεριαλισμός με τη λενινιστική έννοια είναι ποιοτικό μέγεθος που χαρακτηρίζει ένα ορισμένο σημείο επέκτασης των καπιταλιστικών σχέσεων...

Για να το κάνω πιο λιανά ακόμα και με ποδοσφαιρικούς όρους μιας και είσαι κοτζάμ Ντιέγκο: Σκέψου τον καπιταλισμό σαν πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. To ότι η Μπαρτσελόνα είναι τσάμπιονς λιγκ δε σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι, λόγω της διαφοράς δυναμικού. Και το ότι ο Ολυμπιακός είναι Α΄Εθνική δε σημαίνει ότι δεν είναι κι ο Πλατανιάς, για τον ίδιο πάλι λόγο...

Με βάση τα παραπάνω το να μου ποστάρεις το ΑΕΠ, είναι ευγενικό δε λέω, αλλά δεν έχει να συνεισφέρει σε τίποτα στο θέμα μας. Δεν είναι θέμα μεγέθους ΑΕΠ. Άλλωστε θα μπορούσα να σου ποστάρω το ισοζύγιο ΑΞΕ της Ελλάδα για πέρσι και τις ΑΞΕ της Ελλάδας στο εξωτερικό και να σε ταπωσω. Όπως επίσης και το να μιλώ εγώ για εξαγωγή κεφαλαίου και να μου(34η και 132η) είναι ο ορισμός της προπαγάνδας και της ασχετοσύνης.

Αυτα τα ολίγα προς το παρόν και προς όσους υποστηρίζουν ότι το κεφάλαιο δεν έχει σύνορα τους καλώ να μας εξηγήσουν γιατί  το capital control τυγχάνει να ισχύει στις συντεταγμένες που ορίζουν τα σύνορα της ελλαδικής επικράτειας.

από αρμάντο 10/08/2017 11:58 πμ.


συμφωνώ απόλυτα με αυτά που γράφεις, η τάυτιση ιμπεριαλισμού με εξαγωγή κεφαλαίου είναι λανθασμένη (αλλιώς όλες σχεδόν οι χώρες του πλανήτη θα ήταν ιμπεριαλιστικές, από το Καζακστάν μέχρι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα). Επίση βλ: http://www.euro2day.gr/news/economy/article/1541235/oyragos-paramenei-h-ellada-stis-ameses-xenes-epend.html

Απλως για λόγους ακρίβειας να σε διορθώσω. Το απόσπασμα που αναφέρεις δεν είναι του επαναστατικού αγώνα, αλλα του ΕΛΑ.

από Μαρίνα Χουακίνα 10/08/2017 12:39 μμ.


"η τάυτιση ιμπεριαλισμού με εξαγωγή κεφαλαίου είναι λανθασμένη (αλλιώς όλες σχεδόν οι χώρες του πλανήτη θα ήταν ιμπεριαλιστικές, από το Καζακστάν μέχρι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα)."

Τα παράπονα στο Λένιν. Αυτός το όρισε ως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού. Δώσε μας και το δικό σου ορισμό μπας και είναι καλύτερο. Και μην αναπαράγεις τα λάθη του ντιέγκο (εκτός αν είσαι ο ίδιος και χειροκροτητής του εαυτού σου) ξαναβάζωντας τους πίνακες. Αυτοί οι πινακες, όπως και οι θέσεις της ελλάδας αναφέρονται σε εισαγωγές κεφαλαίου κι όχι σε εξαγωγές.

από εξαγωγή κεφαλαίου ίσον ιμπεριαλισμός 10/08/2017 12:47 μμ.


Σε αντίθεση με την περίπτωση των εισερχομένων ΑΞΕ στην Αφρική, στην περίπτωση των εξερχομένων ΑΞΕ το μεγαλύτερο μερίδιο το κατέχει η χώρα της Νοτίου Αφρικής. Πιο πίσω βρίσκονται το Μαρόκο, η Αίγυπτος, η Αλγερία και η Νιγηρία. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 2007 η συμμετοχή των νοτιοαφρικάνικων ΑΞΕ στις συνολικές εξερχόμενες ΑΞΕ της Αφρικής ανερχόταν σε ποσοστό 61.6%.

Η εξαγωγή ΑΞΕ από τη χώρα της Νοτίου Αφρικής οφείλεται σε μία σειρά από παράγοντες. Ένας από αυτούς αφορά την άρση της απομόνωσης της χώρας τη δεκαετία του 1990. Μέχρι το 1997 οι κάτοικοι της Νοτίου Αφρικής απαγορεύονταν να έχουν τραπεζικούς λογαριασμούς σε ξένες χώρες. Η απόφαση για ΑΞΕ των νοτιοαφρικάνικων πολυεθνικών εταιριών οφείλεται επίσης και σε άλλους δύο παράγοντες. Ο πρώτος αφορά τον κορεσμό της εγχώριας αγοράς και η αναζήτηση μεγαλυτέρων στο εξωτερικό, και ο δεύτερος αφορά την πρόσβαση σε περισσότερο και «φθηνότερο» κεφάλαιο για τη στήριξη της επέκτασής τους. Τέλος, ο αυξανόμενος ανταγωνισμός στην εγχώρια αγορά έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο στην μετεγκατάσταση/επέκταση των νοτιοαφρικάνικων επιχειρήσεων στο εξωτερικό της χώρας.

Σχοινάκης Εμ: Χωρική κατανομή των Άμεσων Ξένων Επενδύσεων

 
 

https://data.oecd.org/fdi/fdi-flows.htm

Όποιος δόκιμος αντιιμπεριαλιστής έχει όρεξη, μπορεί να παίξει ώρες με το παραπάνω παιχνιδάκι. Συστήνεται ως φάρμακο για την αρτηριοσκλήρυνση...

Κατά τα λοιπά αντιγράφω από εδώ https://athens.indymedia.org/post/1543348/:

"Η λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού ήταν εξαρχής λανθασμένη και αντιφατική, δλδ. μη θεωρία. Ορίστε κιόλας στατιστικά για ΞΑΕ στην Ελλάδα. Τρίτη ιμπεριαλιστική δύναμη λοιπόν η κυπρος. Ορίστε και οι ελληνικές άμεσες επενδύσεις στο εξωτερικό http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Statistics/externalsector/direct.aspx. Αν δεν κάνω λάθος είναι μεγαλύτερες από τις επενδύσεις των ξένων κεφαλαίων στην ελλάδα. Άρα πάπαλα η αντιιμπεριαλιστική εθνική φαντασίωση και ζήτω ο ελληνικός ιμπεριαλισμός;Επίσης η Αμερική είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας κεφαλαίου στον κόσμο. Αρά αυτό την κάνει μη ιμπεριαλιστική να υποθέσω;"

από ... 10/08/2017 2:34 μμ.


ναι φίλε μου, στα λόγια μου έρχεσαι. Σε τέτοια εξωφρενικά συμπεράσματα φτάνεις όταν προσπαθείς να αναλύσεις τόσο περίπλοκα συμπεράσματα με απλοϊκές εξισώσεις όπως "εξαγωγή κεφαλαίου ισον ιμπεριαλισμός" ή "εισαγωγή κεφαλαίου ίσον εξάρτηση".

από και γιουβέτσι 10/08/2017 3:02 μμ.


ίσως να μην είναι και τόσο εξωφρενικό το συμπέρασμα ότι η ΝΑφρική είναι ιμπεριαλιστική. Μπορεί κάλλιστα και να είναι αν ισχύουν και οι υπόλοιπες προϋποθέσεις του Λένιν, δε το γνωρίζω και βαριέμαι να το ψάξω. Αυτό πάντως που είναι πιο εξωφρενικό είναι ότι οι ΗΠΑ δεν είναι ιμπεριαλιστικές με τέτοιους απλουστευτικούς παραλογισμούς από κάποιους...Θα το ξαναπώ πάντως για άλλη μια φορά: Υπάρχει κάποιος λενινιστής εδώ μέσα να μας λύσει αυτές τις απορίες ή όχι; Καθόμαστε αναρχικοί άνθρωποι κι ασχολούμαστε με μαλακίες...

από ... 10/08/2017 3:21 μμ.


Όσοι ταυτίζουν τον αντιιμπεριαλισμό με τον εθνικισμό και τον αντιγερμανισμό, βουτηγμένοι στην (δήθεν) αναρχική (δήθεν) καθαρολογία, ας μας πουν γιατί αναμασούν ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια επιχειρήματα με την επίσημη αντιπροσωπεία του λενινισμού στην Ελλάδα, το ΚΚΕ.

από Το αποσπασμα 10/08/2017 5:22 μμ.


Το αποσπασμα ειναι οντως του ΕΑ και οχι του ΕΛΑ

από αναρχικος οφθαλμιατρος 10/08/2017 6:23 μμ.


"Κάθε κράτος είναι εκ φύσεως ιμπεριαλιστικό ως καπιταλιστικό δημιούργημα και ο βαθμός επεκτατισμού του καθορίζεται από την ισχύ επιβολής που έχει έναντι των υπολοίπων. "

Το κρατος ως τετοιο δεν ειναι καπιταλιστικο δημιουργημα, προϋπηρχε του καπιταλισμου αρα δεν ειναι ιμπεριαλιστικο ως καπιταλιστικο δημιουργημα. Φυσικα και δημιουργηθηκαν και στην καπιταλιστικη εποχη κρατη και μαλιστα την εποχη της παγκοσμιοποιησης που λενε μερικοι οι οποιοι κλαινε για το ξεπερασμα ταχα της μορφης εθνος-κρατος συνεχιζουν ακομα να δημιουργουνται προς μεγαλη διαψευση των θεωριων τους...Νομιζω οτι σε αυτο το σημειο συγχεουν τον εγγενη επεκτατισμο του κρατους με τον λενινιστικο ιμπεριαλισμο που ειναι κατι πολυ συγκεκριμενο και συγχρονο ιστορικο φαινομενο. Ας μη βαζουμε απο το παραθυρο λοιπον αυτο που θελουμε να βγαλουμε απο την πορτα.

από ... 10/08/2017 6:25 μμ.


οκ, ας αφήσουμε ανοιχτό το ενδεχόμενο η Νότια Αφρική, η Μαλαισία, το Καζακστάν, η Ονδούρα να είναι ιμπεριαλιστικές χώρες και τελικά ολόκληρος ο πλανήτης να είναι ιμπεριαλιστικός. Αν ψάχνεις τι λένε οι λενινιστές για το θέμα θα βρεις πλούσια βιβλιογραφία. Δεν έχουν κοινή άποψη. Όπως διαφωνούμε εμείς έτσι διαφωνούν κι αυτοί. Όπως σου έλεγα πριν η επίσημή τους αντιπροσωπεία στην Ελλάδα, το ΚΚΕ, συμφωνεί μαζί σου. Βλ: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=665796

Συγκεκριμένα: "ι οι καπιταλιστικές χώρες στην εποχή του ιμπεριαλισμού, ανεξάρτητα από τη θέση τους στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, ανεξάρτητα από το μέγεθος και τη δύναμη της καπιταλιστικής οικονομίας τους, βρίσκονται στο στάδιο του ιμπεριαλισμού. Να μην κατανοείται πχ ότι ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ανάπτυξής του, στην κρατικομονοπωλιακή του βαθμίδα, ότι η Ελλάδα ανήκει στο σύστημα του ιμπεριαλισμού".

Υπάρχουν, όμως, άλλοι λενινιστές που διαφωνούν με το ΚΚΕ.

από Δημιουργός Χαχαχιχιχοχο 10/08/2017 6:39 μμ.


Δεν με νοιάζει αν το αφεντικό μου είναι ντόπιος ή ξένος, για να μην πω ότι προτιμώ τον ξένο γιατί δεν έχει τον ίδιο βαθμό διαπλοκής με μπάτσους και δικαστές που στρέφονται ενάντια στους εργάτες. Κατά τα άλλα είμαι φανατικά αντίθετος με τον ιμπεριαλισμό των ντόπιων κεφαλαιούχων να εκμεταλλευτούν άλλους εργαζόμενους. Για να είμαι αντίθετος με τον οικονομικό ιμπεριαλισμό των άλλων προς τα εδώ το μόνο που θα μπορούσα να υπερασπίσω θα ήταν το Ελληνικό κράτος και το έθνος των "υπαλλήλων".

 

Επειδή μια Ολλανδικών συμφερόντων εταιρεία εξόρυξης παρουσιάζεται ως Ν.Αφρικάνικη για φορολογικούς λόγους, και επεκτείνει τις εργασίες της σε άλλες Αφρικανικές χώρες. Αυτό τα Λενινιστικά γρουπούσκουλα το αντιμετωπίζουν ως Ν.Αφρικάνικο ιμπεριαλισμό, ενώ κατευθύνεται από το Ρότερνταμ. Με λίγα λόγια, καμιά σχέση κράτους βάσης μια πολυεθνικής και την εθνική ταυτότητα των μετόχων και διαχειριστών. Αν συμφέρει την Σουζούκι να μεταφέρει την βάση στην Ινδία όπου ήδη παράγει 65% της παραγωγής της, για φορολογικούς και άλλους λόγους, τα εργοστάσια δορυφόροι της Σουζούκι θα βαφτιστεί Ινδικός ιμπεριαλισμός; Πού είναι η βάση της ΒΡ, 2ης μεγαλύτερης εταιρείας πετρελαίων της Ρωσίας; Τέλος η προέλευση και ο πόνος του ιμπεριαλισμού είναι όταν κοινοποιούνται τα βομβαρδιστικά να υπερασπίσουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του συγκεκριμένου κεφαλαίου. Τι τον πειράζει τον Τράμπ δηλαδή που ο Σάβεζ απαλλοτρίωσε διυλιστήρια Ευρωπαϊκών εταιρειών; Γιατί αφού πεθάνουν καμιά 500ριά χιλιάδες άνθρωποι στην Βενεζουέλα ας φανταστούμε ποιών συμφερόντων πετρελαϊκές θα αναλάβουν την μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγή στο δυτικό ημισφαίριο.

από και γιουβετσι 10/08/2017 9:07 μμ.


"Όσοι ταυτίζουν τον αντιιμπεριαλισμό με τον εθνικισμό και τον αντιγερμανισμό, βουτηγμένοι στην (δήθεν) αναρχική (δήθεν) καθαρολογία, ας μας πουν γιατί αναμασούν ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια επιχειρήματα με την επίσημη αντιπροσωπεία του λενινισμού στην Ελλάδα, το ΚΚΕ."

Δηλαδη υποστηριζεις σοβαρα οτι το ΚΚΕ ειναι βουτηγμενο στην αναρχικη καθαρολογια; Ειδικα αν λαβουμε υποψη οτι το ΚΚΕ ηταν αυτο που αλλαξε αποψη κι οχι οι αναρχικοι αυτο που λες ειναι μια ασυναρτησια και μιση...

Απο την αλλη κανεις "καθαρολογος αναρχικος" δε βαφτισε τον αντιιμπεριαλισμο αντιγερμανισμο ετσι απλα και γενικα κι αοριστα εδω περα. Δε θα μπορουσε αλλωστε να κανει κατι τετοιο ενας αναρχικος καθαρολογος, αφου η θεωρια περι ιμπεριαλισμου δεν ειναι αναρχικης προελευσης και δεν ανηκει στο θεωρητικο του οπλοστασιο.
Κι αν κατι καταγγελεται ειναι ο εθνικισμος που κρυβεται πισω απο τον αλληθωρο ψευτοαντιμπεριαλισμο ορισμενων (κυριως wannabe λενινιστων) οι οποιοι δεν ειναι σε θεση να τεκμηριωσουν τις ψευτοαντιμπεριαλιστικες τους θεσεις με βαση τα θεωρητικα εργαλεια της λενινιστικης αναλυσης και οι οποιοι ειναι αυτοι και μονο που ταυτιζουν υποβιβαζοντας τον αντιμπεριαλισμο σε αντιγερμανισμο και βαφτιζουν τον εθνικισμο τους πατριωτισμο...

Απο αυτους τους καποιους ζηταμε να μας τεκμηριωσουν τις θεσεις τους και φυσικα οχι απο τους λενινιστες που διαφωνουν. Γιατι εν τελει το ερωτημα ηταν πολυ συγκεκριμενο: για ποιο λογο η εξαγωγη κεφαλαιων της ελλαδας που προαναφερθηκε δεν ειναι ιμπεριαλιστικη. Και για να το παω ακομα παρακατω ειναι δυνατον να ειναι μη ιμπεριαλιστικη αυτη η εξαγωγη κεφαλαιου για ενα λενινιστή;
Οποτε αν και αναρχικος μαλλον για λενινιστικη καθαρολογια θα μπορουσες να με κατηγορησεις παρα για αναρχικη. Εκτος αν θεωρεις οτι το αποσπασμα του ΚΚΕ που μας κοτσαρες συνιστα "αναρχικη καθαρολογια" κατι που θα πρεπει επισης να τεκμηριωσεις.
Οπως και να 'χει δε σου κρυβω οτι μου αρεσουν τα καθαρα λογια...

από ... 10/08/2017 10:45 μμ.


Φίλε μου

Από τη μια αποδίδεις καθολική ισχύ στο ένα από τα πέντε κριτήρια που όρισε ο Λένιν και ταυτίζεις την εξαγωγή κεφαλαίου με τον ιμπεριαλισμό. Πέρα από μεθοδολογικό σφάλμα αυτό το άλμα αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο τα χαρακτηρίσουμε ως ιμπεριαλιστικές σχεδόν όλες τις χώρες του πλανήτη. Σε αυτό δεν απαντάς επειδή λες ότι βαριέσαι. Οκ, δεκτό. Από την άλλη, όμως, κι ας λες πως σ αρέσουν τα καθαρά λόγια η σκέψη σου δεν έχει τον οποιοδήποτε λογικό ειρμό, οπότε κι εγώ αδυνατώ και βαριέμαι να σου απαντήσω.Καληνύχτα λοιπόν...


από αναρχικός δόκιμος αντιμπεριαλιστής 11/08/2017 10:55 πμ.


αν όντως τα έθνη-κράτη έχουν εξαφανιστεί που οφείλεται το γεγονός ότι δεν έχει εμφανιστεί ένα γενικό ποσοστό κέρδους της "παγκόσμιας οικονομίας"παρόλο που έχουν εμφανιστεί διεθνείς τιμές των προϊόντων;

από και γιουβέτσι 11/08/2017 12:58 μμ.


αλλά πουθενά δεν είπα εγώ ότι η εξαγωγή κεφαλαίου ισοδυναμεί με ιμπεριαλισμό από μόνη της. Αν βλέπεις φαντάσματα, να πας στον αναρχικό οφθαλμίατρο παραπάνω να σε εξετάσει. Ακόμα κι αυτός είπε για την εξαγωγή κεφαλαίου ότι είναι το ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ κι οχι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ κριτήριο για το κατά πόσο ο καπιταλισμός σε ένα δοσμένο κοινωνικό σχηματισμό  βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, για να έρχεσαι εσύ ψευδώς να λες ότι τάχα κάποιος αποδίδει καθολική ισχύ σε αυτή  

Σε κάθε περίπτωση η εξίσωση που έχει μπει (προβοκατόρικα λέω εγώ) παρακάτω ότι εξαγωγή=ιμπεριαλισμός αφορά τους συντάκτες της κι όχι εμένα, όπως θα μπορούσε να συνάγει κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος κι όχι προπαγανδιστής γκρούπι που προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις λες και απευθύνεται σε χάπατα.


Πες λοιπόν, απλά, ότι δεν έχεις ιδέα τι να απαντήσεις κι άσε τα άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, περί ανύπαρκτων ειρμών. Κι εμένα ας πούμε η κβαντική φυσική μου φαίνεται ότι δεν έχει λογικό ειρμό επειδή είμαι άσχετος...
Κι αν θες πληροφόρησε με συγκεκριμένα, σχετικά με το ποιοί είναι οι άλλοι οι λενινιστές που διαφωνούν με το "καθαρολόγο αναρχοΚΚΕ" και αν είσαι ένας από αυτούς να μας πείς και τη θέση σου κάτι το οποίο όντως θα βοηθούσε στο διάλογο και ειδικότερα μεταξύ συντρόφων.
Βέβαια η πρόσκληση παραμένει: Μπορεί κάποιος λενινιστής/ λενινίζων/ αναρχιζών ή αναρχικός που διαφωνεί με τη θέση μου, να μας εξηγήσει γιατί δεν είναι ιμπεριαλιστική αυτή η εξαγωγή κεφαλαίου που προαναφέρθηκε για να τον πάρουμε στα σοβαρά ή όχι;
Καλά ξυπνητούρια λοιπόν αφού ξημέρωσε...

από αναρχικος δοκιμος αντϊιμπεριαλιστης 11/08/2017 3:30 μμ.


Τη θεση οτι θα βγουν ολες οι χωρες ιμπεριαλιστικες με βαση τις ΑΞΕ ειναι μουφα. Μια ματια στο ισοζυγιο εισροων-εκροων ΑΞΕ των 50 LDC το αποδεικνυει περιτρανα.

από Δημιουργός321 11/08/2017 4:45 μμ.


Εαν στις συζητήσεις εδώ μέσα δεν μπορούμε να κρατήσουμε τις βασικές αρχές της συνέλευσης, τότε καλύτερα να μην γίνονται. Δεν μπορεί το κάθε ζευγαράκι εδώ μέσα να κάνει διάλογο και να απευθύνεται ο ένας στον άλλο, γιατί ευκολότατα παρουσιάζεται το φαινόμενο των δύο ηγετών σε ντιμπέϊτ με ακροατήριο. Εξήγησε μας τώρα πως το ΚΚΕ ΔΕΝ είναι ο επίσημος εκπρόσωπος του Λενινισμού και υπάρχει καλύτερος, γιατί καμιά σχέση με Λενινισμό το ΚΚΕ πια. Πιο Λενινιστές είναι "κάμποσοι" αναρχίζοντες παρά αυτοί στο Περισσό. Τα καλά να τα λέμε! Αντιελευθεριακοί ρεφορμιστές υπέρμαχοι του αστικού πολιτεύματος, της τάξης, και της ασφάλειας, να το δεχτώ.

 

Εισαγωγή και εξαγωγή κεφαλαίου δεν γίνεται από κανένα κράτος. Καταργήθηκε μεταπολεμικά από την συνθήκη του Μπρέτον Γούντς. Μεταξύ ιδιωτικών τραπεζών γίνονται ΟΛΕΣ οι κινήσεις κεφαλαίων. Όσο για το διεθνές ποσοστό κέρδους, φαντάζομαι να είναι αστειάκι, γιατί ακόμα και να ήταν μετρήσιμο μηδέν θα ήταν, γιατί σε έναν πλανήτη με μετρημένα και τα τελευταία ηλεκτρόνια για να κερδίσει κάποιος κάτι κάποιος πρέπει να χάσει. Πως μπορεί να υπάρχει πλανητικός δείκτης κέρδους, εκτός κι αν η μέτρηση οριστεί από τους γελοίους οικονομολόγους του καπιταλισμού (όλων των χρωμάτων).

από πες 11/08/2017 6:46 μμ.


για πες μας ρε αναρχικέ δόκιμε αντιιμπεριαλιστή, μιας και το έψαξες όπως λες, πόσες ΑΚΡΙΒΩΣ χώρες συμμετέχουν σε εκροή ΑΞΕ και ποιες είναι αυτές, μπας και δούμε πόσες είναι οι ιμπεριαλιστικές χώρες στον πλανήτη... 

γιατί σας έχει χτυπήσει η "δημιουργική στατιστική" κατακέφαλα. Ιδού η Ρόδος ιδου και το πήδημα. Εφόσον "εξαγωγή κεφαλαιου ισον ιμπεριαλισμός" ας μας πείτε με στοιχεία πόσες χώρες εξάγουν κεφάλαιο, άρα είναι ιμπεριαλιστικές...

από old classic school 11/08/2017 8:17 μμ.


κανεις δεν ειπε [εκτος απο κάτι εξωφρενικά μυαλά στον Περισσό] οτι η εξαγωγή κεφαλαίου=ιμπεριαλισμος, γιατι εξαγωγή κεφαλαίου γίνεται απο το τη πρώτη στιγμή που ένα κράτος αποκτά ενιαία καπιταλιστική αγορά.

το κριτήριο του Λένιν συνδέεται με την τεράστια κερδοφορία στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Τα κεφάλαια που αντλούνται εντος της εσωτερικής αγοράς δεν αποδίδουν τα ίδια κέρδη με την εξαγωγή κεφαλαίου, τότε η εξαγωγή κεφαλαίου γίνεται μια από τις σημαντικότερες δραστηριότητες των ιμπεριαλιστικών κρατών. Απλά τα πράγματα, για όσους ξέρουν να διαβάζουν , εχουν διαβάσει και δεν ειναι παπαγαλάκια.

από φρασεολογία περασμένου αιώνα 12/08/2017 4:40 μμ.


Η παγκόσμια οικονομία βασίζεται σε ένα εννιαίο σύστημα, που δε γνωρίζει σύνορα. Κάπως αργά πιάσατε αυτή τη συζήτηση, δε νομίζετε;

από Μαυρογατα 13/08/2017 8:55 πμ.


Το κεφαλαιο που εξαγεται ενσωματωνεται στη διαδικασια καπιταλιστικης συσσωρευσης στο εσωτερικο της χωρας υποδοχης. Εντασσεται στο συνολικο κοινωνικο κεφαλαιο της. Υποχρεωνεται να συμπεριφερθει ως εθνικο κεφαλαιο στο εξωτερικο, επειδη λειτουργει ως παραγωγικο κεφαλαιο στη χωρα υποδοχης, στο εσωτερικο της οποιας αναπαραγονται καθε φορα ως εθνικά ιδιαιτερες οι συγκεκριμενες οικονομικες, πολιτικες και ιδεολογικες προϋποθεσεις της κεφαλαιακης σχεσης η οποια ειναι και η μονη που ενδιαφερει καθε αντικαπιταλιστη και αντικρατιστη. Οι υπολοιποι μπορουν να κανουν σεμιναρια αστικης γεωπολιτικης και συνηθως επιπεδου προποτζιδικου...

από old classic school 13/08/2017 11:30 πμ.


η παγκόσμια οικονομία ειναι σφαίρες επιρροής μεγάλων παιχτών που αλλοτε τα βρίσκουν και άλλοτε ακονίζουν μαχέρια. Ακολουθούν μικρότερες χώρες που προσδένονται στο άρμα της μιας ή της αλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης. Επειδη απο οικονομικα δεν σκαμπάζετε πολλά...αφήστε το. Ο αλλος με τις ΑΞΕ σας εξηγεί τα απλούστατα , αλλα αμα εισαι ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΟΣ τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα.

Κανένας Λένιν δεν ταύτισε τον ιμπεριαλισμο με την εξαγωγή κεφαλαίου που κάνει οποιδήποτε κράτος απο τη στιγμή που γινεται καπιταλιστικό. Ειναι απλά τα πράγματα ανοιξτε τον Ιμπεριαλισμο στο κεφάλαιο της εξαγωγής κεφαλαίου. Εκει αναλυτικα ο Λένιν εξηγεί ότι μια σειρά απο κλάδοι της μητρόπολης [πρώτα απ' ολα η αγροτική οικονομία] δεν ειναι πια τόσο επικερδείς όσο η εξαγωγή κεφαλαίου και έτσι το πλεόνασμα της υπεραξίας απο τη μητρόπολη μεταφέρεται σε ολο τον πλανήτη, σχηματίζονται οι σφαίρες επιρροής κ.ο.κ.

από αναρχικος δοκιμος αντιμπεριαλιστης 13/08/2017 8:17 μμ.


Αρχικα στον 321 δεν εχει νοημα να προσπαθησει κανεις να απαντησει γιατι αυτα που λεει δε βγαζουν νοημα.

Επειτα σχετικα με την αποστεοφη οτι"Κανένας Λένιν δεν ταύτισε τον ιμπεριαλισμο με την εξαγωγή κεφαλαίου που κάνει οποιδήποτε κράτος απο τη στιγμή που γινεται καπιταλιστικό. "

Γιατι, ποιος ειπε κατι τετοιο εδω περα; Τον αναγνωρισε ομωςομως ο Λενιν σε ενα κρατος απο τη στιγμη που γινεται μονοπωλιακος ο καπιταλισμος του. Πραγμα που σημαινει οτι η απαντηση σου στο ερωτημα παραπανω αν ειναι ιμπεριαλιστικη η εξαγωγη κεφαλαιου απο την ελλαδα που αναφερθηκε πρωτυτερα ειναι, ναι. Ευχαριστω.
 
Επειτα ο "πες" μπορει να παιξει το παιχνιδακι παραπανω και να δει τα ισοζυγια ΑΞΕ ωστε να δει ποιες χωρες δε μπορουν να χαρακτηριστουν ιμπεριαλιστικες αν ισχυουν και τα αλλα σημεια. Μη τα θελει ολα ετοιμα.

Για το λατρη του νεωτερισμου που του φαινονται ντεμοντε, τον πληροφορω οτι και η δικη του θεση διατυπωθηκε την εποχη του Λενιν και οτι οι θεωριες δεν ειναι μοδα...τουλαχιστον οχι περισσοτερο απο του νεγκρι, καουτσκι, λουξεμπουργκ ή τροτσκι.......

Τελος για την παλιοσειρα να τονισω οτι ή αυτο θα ισχύει οτι "το κριτήριο του Λένιν συνδέεται με την τεράστια κερδοφορία στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις" ή αυτό "Τα κεφάλαια που αντλούνται εντος της εσωτερικής αγοράς δεν αποδίδουν τα ίδια κέρδη με την εξαγωγή κεφαλαίου", πολυ απλα γιατι αν ειναι τεραστια η κερδοφορια στις μητροπολεις γιατι να μεταναστευσει στο εξωτερικο το κεφαλαιο;  Αυτο για να μη κατηγορει η μάϊνα τους αλλους για παπαγαλους. Κι ακομα περισσοτερο οτι αν ισχυει αυτο τοτε θα πρεπει να μας εξηγησει γιατι λοιπον οι ΑΞΕ στο συντριπτικα μεγαλυτερο ποσοστο τους δεν κατευθυνονται στις υπαναπτυκτες ή αναπτυσσομενες χωρες αλλα στις ανεπτυγμενες μιας και σκαμπαζει απο οικονομικα...
Κατι μου λεει οτι θα περιμενω ματαια...

από - 14/08/2017 1:52 πμ.


ορισμενες πλευρες για τον ιμπεριαλισμο του Λενιν, περα απο τα νεοφιλελευθερα υπογλωσια που αναφερονται εδω:

κατα τον Λενιν, η εξαγωγη κεφαλαιου γινεται μεταξυ των ανεπτυγμενων καπιταλιστικων χωρων. Η εξαγωγη κεφαλαιου συνδεεται με την επαναφορα των κερδων στην βαση του κεφαλαιου. Με τον τροπο αυτο - απαραιτητος ορος - μεταφερεται υπεραξια απο την μια χωρα στην αλλη. Αυτη η εξαγωγη κεφαλαιου με επαναφορα των κερδων στο κρατος-βαση ειναι και η αιτια των ιμπεριαλιστικων πολεμων και η αιτια των ιμπεριαλιστικων ανταγωνισμων.

Για τον Λενιν, το ιμπεριαλιστικο σταδιο του καπιταλισμου προκαλει τους (τοτε) ιμπεριαλιστικους πολεμους που οδηγουν στις σοσιαλιστικες επαναστασεις, ετσι οριζει και την εποχη του.

Η οποιαδηποτε εξαγωγη κεφαλαιου με αλλαγη της βασης του κεφαλαιου ή χωρις αλλαγη της βασης του κεφαλαιου δεν ενδιαφερει καθολου τν Λενιν. Αυτα γινοντουσαν και 200 χρονια πριν. Η αναλυση του Λενιν παει πιο βαθια: προυποθεση ειναι ο κρατικομονοπωλιακος καπιταλισμος.

Κρατικομονοπωλιακος καπιταλισμος κατα Λενιν: Το κρατος δεν ειναι απλα οργανο του κεφαλαιου, αλλα το κρατος τουλαχιστον ειναι ισοδυναμο με το κεφαλαιο ή καλυτερα: το κρατος υπαγει πλεον το κεφαλαιο, οχι μονο με την συμμετοχη του στις κεφαλαιοκρατικες επιχειρησεις, αλλα με την στρατηγικη και ταχτικη καθοδηγηση των κεφαλαιων.

Μεγαλυτερο σημερινο παραδειγμα: υπολογιζεται οτι το ευρωπαικο κεφαλαιο θα εχει χασει τα επομενα 20 χρονια καπου 3 τρισ. ευρω απο την ρηξη με την Ρωσια. Αν το κρατος ηταν υπηρετης του κεφαλαιου, τοτε γιατι το ευρωπαικο κεφαλαιο εβαλε το κρατος να του παρει 3 τρις κερδη;

Πισω στον Λενιν: απο που προερχεται αυτη η θεση του Λενιν; Στον ιμπεριαλισμο ο Λενιν αναφερει καπου, οτι η μονοπωλιακη μορφη του καπιταλισμου εξελιχθηκε για να αποτραπει η προοπτικη του κομμουνισμου!!! Δηλ. δεν ειναι αποτελεσμα καποιας αναπτυξης των παραγωγικων δυναμεων που υπο την καπιταλιστικη σχεση προκαλεσε καταναγκη την μονοπωλιακη μορφη. Τι άλλο να εννοει εδω ο Λενιν;

Συμπερασμα: ο Λενιν πηγαινει περα απο τους Μαρξ-Ενγκελς, οτι το κεφαλαιο δεν εχει πατριδα - μια θεση καταρχην σωστη για την εποχη τους - λεγοντας ουσιαστικα οτι το κεφαλαιο εχει πατριδα το κρατος!

Κατα τον Λενιν, η υπαγωγη της εργασιας στο κεφαλαιο στην παραγωγικη διαδικασια, αναπαραγεται σε υπαγωγη του κεφαλαιου στο κρατος. Αυτη η υπαγωγη/διαπλοκη οδηγει και στους ιμπεριαλιστικους πολεμους.

Ειναι ξεκαθαρο, πλεον, γιατι ο Λενιν ξεφευγει απο το σχημα αναπτυξη των παραγωγικων δυναμεων-παραγωγικες σχεσεις, και γιατι ο πρωτοστατει στην ρωσικη σοσιαλιστικη επανασταση παρα την ιστορικη κοινωνικοπολιτικη και οικονομικη καθυστερηση της ρωσιας συνολικα.

Οι βαθμοι ελευθεριας που κερδιζει ετσι ο Λενιν, τον φερνουν πολυ κοντα στην αναρχικη θεωρηση για το κρατος. Κοντα λεμε, οχι ταυτιση. Δεν ειναι λοιπον τυχαια η αποδοχη της ιμπεριαλιστικης θεωριας του Λενιν απο κοματια του αναρχισμου.

Το τι ισχυει σημερα, ειναι αλλο ζητημα.

από Δημιουργός321 14/08/2017 12:17 μμ.


Προς όλους απευθύνεται δηλαδή η ερώτηση. Η εξαγωγή κεφαλαίου από την Μόσχα στα "κράτη μέλη" της κομεκόν, ήταν ή δεν ήταν ιμπεριαλισμός; Ήταν μήπως αυτόνομες οικονομίες όλες αυτές, ή η διαχείριση της επένδυσης κεφαλαίων γινόταν από την ιμπεριαλιστική δύναμη; Αν δε βγάζει νόημα κάποια/ος ας ρωτήσει να το εξηγήσω καλύτερα.

από την αφηνω σε σενα 15/08/2017 1:59 πμ.


νομιζω οτι την απαντηση μπορεις να την δωσεις και εσυ ο ιδιος, αν απαντησεις τι ειναι η εξαγωγη κεφαλαιου απο την αθηνα στην λαρισα, δηλ. αν μια εταιρια στην αθηνα, μεταφερει μερος της παραγωγης της στην λαρισα.

Μιας και η μισθοδοσία μπορεί να βρίσκεται σε οποιαδήποτε τράπεζα...

από σοκολατούχο γάλα μάρκας Στάλιν 15/08/2017 4:48 μμ.


Την ώρα που η διεθνής μαφία ξεπλένει δις από ναρκωτικά, εμπόριο ανθρώπων και χίλια δύο άλλα μέσω του bitcoin, κάποιοι στην Ελλάδα συνεχίζουν να παριστάνουν ότι το κεφάλαιο πρέπει να αλλάζει...διαβατήριο για να μεταφερθεί και ότι το να περάσει τα σύνορα είναι πιο δύσκολο από το να "ξεφύγει" ο Χριστοφοράκος από μεικτό κλιμάκιο στο Ε.Βενιζέλος.

από δοκιμος αναρχικος αντιιμπεριαλιστης 16/08/2017 12:01 μμ.


Μηπως εννοεις οτι ο Λενιν ειπε οτι η εξαγωγη κεφαλαιου γινεται ΑΠΟ τις ανεπτυγμενες καπιταλιστικες χωρες κι οχι ΜΕΤΑΞΥ τους; Αν οχι, μηπως μπορεις να με παραπεμψεις σε βιβλιογραφια;

Επισης, δε νομιζω οτι συνδεεται με την ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ κερδων στη βαση, αλλα με την αναζητηση ΠΡΟΣΘΕΤΩΝ κερδων απο τη βαση. Τα οποια προσθετα κερδη προκυπτουν  μονο για οσο διαστημα η διαφορα παραγωγικοτητας της εργασιας παραμενει μεγαλη αναμεσα σε βαση- περιφερεια αφου υπαρχουν εξισωτικοι μηχανισμοι οπως η νομισματικη ισοτιμια....Και να μη μπερδευουμε την εξαγωγη κεφαλαιων με τις εξαγωγες εμπορευματων.

Η Αιτια των ιμπεριαλιστικων ανταγωνισμων ειναι η ιδια με την αιτια των μη ιμπεριαλιστικων ανταγωνισμων. Ειναι η ιδια ανταγωνιστικη φυση των καπιταλιστικων σχεσεων κι οχι καποιος κακος ιμπεριαλισμος. Δες ιραν-ιρακ κι ολους τους "περιφερειακους" πολεμους ...

Ο Λενιν μιλησε για μονοπωλιακο καπιταλισμο κι οχι για κρατικομονοπωλιακο το λεει αλλωστε κι ο τιτλος του βιβλιου του. 

Το ερωτημα σχετικα με το Ευρωπαϊκο κεφαλαιο αντιφασκει με την αποψη σου περι κρατικομονοπωλιων. Συμφωνα με αυτη την αποψη δεν ειναι δυνατον το Κρατος να προκαλει ζημιες στο κεφαλαιο του...Αντιθετα μια προσεγγιση συνολικου κοινωνικου κεφαλαιου και διευρυμενης αναπαραγωγης του θα μπορουσε ισως να εξηγησει καλυτερα μια τετοια περιπτωση. Ασε που δεν υπαρχει " ευρωπαϊκο κρατος"...
 
Ο Λενιν πουθενα δεν αποδιδει τον ιμπεριαλισμο σε βουλησιαρχια, αλλα ακριβως το αντιθετο. Αποκλειστικα και νομοτελειακα στην αναπτυξη των καπιταλιστικων παραγωγικων σχεσεων. Ολο το βιβλιο προσπαθει να αποδειξει ακριβως αυτο. Το ερωτημα βεβαια παραμενει γιατι ενεταξε και τη Ρωσια στις ιμπεριαλιστικες δυναμεις κατι που δε μας εξηγει πουθενα...Μαλλον η εξηγηση βρισκεται στον οπορτουνισμο του και οτι η θεωρια του τελικα ειναι μη θεωρια στο συνολο της.
 Ο ιδιος οπορτουνισμος και ασυνεχεια εξηγει πολυ καλα και τις "αναρχικες" ταχα θεσεις του Λενιν , που ορισμενοι καταπινουν αμασητες γτ ετσι βολευει την οκνηρια τους. Ο Λενιν συνολικα και σε τελικη αναλυση υποστηριζει το εντελως αντιθετο απο τους αναρχικους για το κρατος. Αυτο ειναι αυτονοητο για οποιον εχει διαβασει και Λενιν και Αναρχικους θεωρητικους.

Θα μας αφορούσε ο ιμπεριαλισμός αν τα μέσα επικοινωνίας μας δεν ήταν αυτόνομα και ήταν παροχές υπεραπόντιων και υπερατλαντικών συμφερόντων. Κι όταν λέω αυτόνομα δεν διακρίνω το εθνικά αυτόνομα με το διεθνιστικά αυτόνομα, γιατί το ίδιο και το αυτό είναι. Θα μας αφορούσε ο ιμπεριαλισμός αν αυτά που τρώγαμε δεν ήταν αυτόνομης "δικής μας" παραγωγής αλλά αναγκαστήκαμε να εξαρτιόμαστε για τροφή από μικροεμπόρους και πολυεθνικές. Το ίδιο και για την στέγη, την περίθαλψη και τα φάρμακα, την πρόσβαση στη πληροφόρηση και την γνώση, την παιδεία και την διασκέδαση. Για όλα αυτά θα έπρεπε να "μας" αφορά ο ιμπεριαλισμός του κεφαλαίου στις ζωές "μας", των από τα κάτω αγωνιζόμενων ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος. Αυτός ο συγκεκριμένος ιμπεριαλισμός θα έπρεπε να μας απασχολεί και να μας προβληματίζει. Ο άλλος ο εθνικιστικός κρατικός και κεφαλαϊκός ιμπεριαλισμός αφορά είτε τους κεφαλαιούχους είτε του εθνικιστές κρατιστές. Για πείτε μας τώρα εσείς οι λαϊκιστές, όταν λέτε "είμαστε" ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε ποιούς απευθύνεστε; Στους έλληνες πατριώτες θύματα του ΑγγλοΓερμανικού επεκτατισμού;

από αναρχικος weatherman 18/08/2017 12:11 μμ.


Ακου 321:

"Θα μας αφορούσε ο ιμπεριαλισμός αν τα μέσα επικοινωνίας μας δεν ήταν αυτόνομα και ήταν παροχές υπεραπόντιων και υπερατλαντικών συμφερόντων. Κι όταν λέω αυτόνομα δεν διακρίνω το εθνικά αυτόνομα με το διεθνιστικά αυτόνομα, γιατί το ίδιο και το αυτό είναι. "

Η πρωτη προταση ειναι ακριβως που η δευτερη λεει οτι δεν ειναι. Δλδ. Διακριση εθνικου-διεθνους και μαλιστα συναγεται οτι η αυτονομια μπορει να ειναι μονο εθνικη αφου βαζει την αυτονομια αντιθετικα με τις "υπερποντιες υπερατλαντικες παροχες". 

"Θα μας αφορούσε ο ιμπεριαλισμός αν αυτά που τρώγαμε δεν ήταν αυτόνομης "δικής μας" παραγωγής αλλά αναγκαστήκαμε να εξαρτιόμαστε για τροφή από μικροεμπόρους και πολυεθνικές. Το ίδιο και για την στέγη, την περίθαλψη και τα φάρμακα, την πρόσβαση στη πληροφόρηση και την γνώση, την παιδεία και την διασκέδαση. Για όλα αυτά θα έπρεπε να "μας" αφορά ο ιμπεριαλισμός του κεφαλαίου στις ζωές "μας", των από τα κάτω αγωνιζόμενων ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος. ".

Γιατι, τωρα απο που εξαρτασαι δλδ, δεν εξαρτασαι απο μικρεμπορους και πολυεθνικες εθνικους και διεθνεις; Καλα δεν εχεις ακουσει τπτ για τη συνθεση του ελληνικου κεφαλαιου, για Ε.Ε και παγκοσμιο καταμερισμο εργασιας;

"Αυτός ο συγκεκριμένος ιμπεριαλισμός θα έπρεπε να μας απασχολεί και να μας προβληματίζει. Ο άλλος ο εθνικιστικός κρατικός και κεφαλαϊκός ιμπεριαλισμός αφορά είτε τους κεφαλαιούχους είτε του εθνικιστές κρατιστές. "

Αυτος ο "συγκεκριμενος " ιμπεριαλισμος λοιπον, ειναι ο "αλλος", προκειται για το ιδιο προσωπο. Ειναι ενας...

Απο τα παραπανω λοιπον προκυπτει οτι ο δικος σου λαϊκισμος απεθυνεται σε πατριωτες... Μαυροκρινιτικης κοπης...

από Πάειηγλαρόσουπα 18/08/2017 5:26 μμ.


"των από τα κάτω αγωνιζόμενων ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος"

 

Αναφέρομαι πολύ συγκεκριμένα σε ποιούς αναφέρομαι ως εμάς, τα των κρίνων για την αντι-ιμπεριαλιστική σας "τάση". Για να το γενικεύσω και να ίσως να το εξειδικεύσω, οι άνθρωποι χωρίς γη είναι πολύ αργά για να μιλάνε για ιμπεριαλισμό. Οι κάτοχοι και εργάτες της γης έχουν ένα δικαίωμα λογικότατο να αμυνθούν ενάντια στον ιμπεριαλισμό του κεφαλαίου, τον πολιτικό και στρατιωτικό ιμπεριαλισμό που πάνε χέρι χέρι. Από την στιγμή γελοίε εθνικιστή κρατιστή που δεν έχουμε γη, γιατί να ενωθούμε μαζί σου να υπερασπίσουμε την δική σου; Υπάρχει τάχα μου αυτονομία και κυριαρχία χωρίς γη; Δώστε παραδείγματα. Αν μαντρωθούν κάποιοι δηλαδή μέσα στα γραφεία της Λέχμαν Μπρόδερς, και κηρύξουν αυτονομία θα αντέξουν πάνω από 3-4 μέρες; Για τα ρομπότ μπορεί να ισχύουν άλλες συνθήκες, αλλά για του βιολογικούς οργανισμούς που είναι παγιδευμένοι στην σχετικά λεπτή επιφάνεια της γης, αυτονομία χωρίς γη δεν νοείται.

Αυτή την χάσαμε οι περισσότεροι εδώ και δεκάδες χρόνια. Ακόμα και στο Κιλελέρ να παρθεί ελάχιστη αυτονομία επιβίωσης πίσω από την κυριαρχία (τους ιμπεριαλιστές) απέτυχε με τις μεταρρυθμίσεις των Βενιζελορουφιάνων. Είναι εντελώς αβάσιμος ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας αν δεν κάνεις μέτωπο με τσιφλικάδες, πατριωτάκια, και εθνοπατέρες. Ο λόγος είναι ότι είναι εντελώς αδιέξοδος ο αγώνας να κερδηθεί με άλλα χαρακτηριστικά (μη-κομμουνιστικά/κοινοτιστικά) σαν αντιιμπεριαλισμός. Είναι πολύ μα πολύ αργά. Δεν έχει νόημα! Να επιδιώξεις την αυτονομία έχει απίστευτο νόημα. Να αντισταθείς στον ιμπεριαλισμό που έχει κυριαρχήσει εδώ και πολλές δεκαετίες είναι σαν να ταχθείς πίσω από ένα εθνικιστικό, θρησκευτικό, οπαδικό, μέτωπο με ανθρώπους άλλων τάξεων για να νικήσουν εκείνοι μόνο. Ούτε σταγόνα αίμα και ιδρώτας για τέτοια μέτωπα. Ή κομμουνισμός και ελευθεριακός κοινοτισμός ή τίποτα! Δεν χωράει άλλη τάξη στον ίδιο αγώνα, μόνο τα θύματα του ιμπεριαλισμού του κεφαλαίου στην γη μας!

..

από ψυ 18/08/2017 8:31 μμ.


Ο Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρει στο τελευταίο βιβλίο οτι,

Σε μια συνάντηση που είχε με τον Β. Σόιμπλε τον ρώτησε αν θα συναινούσε να περάσουν σε ξένη εταιρεία 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας του.

Ελαβε την αποστομωτική απάντηση «ποτέ». Και στην κόντρα ερώτηση «γιατί υποχρεώνετε εμάς να τα πουλήσουμε;» ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών χαμογελώντας του είπε: «Δεν είμαστε το ίδιο». 


για να προλαβω ειρωνιες κλπ ουτε συριζα ψηφισα ποτε μου,ουτε καμια εκτιμηση στον βαρουφακη εχω.ωστοσο τα λογια(και οι πραξεις) του σοιμπλε δειχνουν την ηγεμονικη θεση της γερμανιας στην εε,οσο και το αντιστροφο για την ελλαδα

από ΦάντασματουΓλάρου 19/08/2017 11:21 πμ.


Δεν ψήφισες βαρουφάκια και πάπαστρούμφ, αλλά είσαι μαζί του ενάντια στο Σοϊμπλέϊκο. Τι κοινό έχεις εσύ με τον Βαρουφάκη; Έχει παντρευτεί την απόγονο μιάς τεράστιας βιομηχανικής αυλικής δυναστείας (Δράκου, Ιζόλα-Πειραϊκή-Πατραϊκή, κλπ) ; Μαζί θα υπερασπιστούμε το αεροδρόμιο του; Έχεις αεροπλάνο με οικόπεδο για πάρκινγκ του τζετ; Εγώ πάντως δεν έχω ούτε για να παρκάρω παπί στρογγυλοφάναρο. Νομίζεις ότι ο Σόϊμπλε προσωπικά ωφελείται από την ρεμούλα της συμμορίας του; Υπαλληλάκος είναι κι αυτός. Μέσα στο Μαρξιστικό μυαλουδάκι σας έχετε θολώσει πιό πολύ από την σούπα μου. Πότε το αεροδρόμιο έγινε "μας", γιατί εγώ από τότε που γεννήθηκα, ναι είχε και τότε αεροπλάνα, το αεροδρόμιο πάντα "τους" ήταν, ποτέ "μας". Υπήρχε μια ψευδαίσθηση του δάσους μας, της παραλίας μας, αλλά το πήραν κι αυτό (σκόρπισαν την ψευδαίσθηση με την κρατική ιδιοκτησία τους). Δεν μας έχει μείνει τίποτα που "ρεφορμιστικά" να αναστρέφεται σε "μας". Είμαστε οι άνθρωποι χωρίς γη. Μεταξύ 1821 και 1912 που συγκροτηθήκαμε όλοι εμείς οι διαφορετικοί σαν ένας νέος λαός με ένα πολύ παλαιό όνομα, δημιουργηθήκαμε σαν σκλάβοι των γαιοκτημόνων. Πουλήθηκαν οι σκλάβοι πρόγονοι από τους καλούς Τούρκους αφέντες στους τρισκάκιστους Ρώσους, Γάλλους, Άγγλους, άντε και Γερμανούς που ανέλαβαν την χυδαία αρμοδιότητα της επιτήρησης του νέου έθνους των σκλάβων της γης. Για ποιόν ιμπεριαλισμό μιλάμε; Είναι σαν να λες στους μαύρους του Αμερικάνικου Νότου πριν 150 χρόνια να παλέψουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό των Βορείων. Σαν τι; Να υπερασπιστούμε τα προνόμια του σκλαβέμπορα και του τσιφλικά; Εδώ είμαστε σκλάβοι της HSBC και της Citigroup. Tι ιμπεριαλισμούς μας λέτε εσείς οι καταθέτες και μέτοχοι; Και μας τσαμπουνάτε Σόϊμπλε και ΕΕ σαν κοινοί λαϊκιστές όταν είναι άσχετοι καραγκιόζηδες των ίδιων τραπεζών κι αυτοί. Τα συμφέροντα του Νιάρχου και του Λάτση τα υπερασπίζονται αυτές οι γιγαντιαίες πια διεθνείς τράπεζες σε επενδύσεις παντού στον πλανήτη. Από τους Βαρουφάκηδες θα περίμεναν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της τάξης τους; Σε ποιούς χρωστάει η Γερμανία, η Αγγλία, και η Γαλλία τα δάνεια μέσω ομολόγων; Ποιοί οικειοθελώς κρίνουν το χρέος τους βιώσιμο;

 

Βρωμάτε Μαρξιστική ναφθαλίνη και ψευτοπατριωτισμό με λαϊκιστική "τάση" και έρχεστε να τα πείτε αυτά σε μας που "δεν έχουμε ούτε γη ούτε πατρίδα". Είμαστε διεθνείς σκλάβοι, sin terras, και sin armas άμα λάχει. Αν δεν συγκροτηθούμε να παλέψουμε σαν αυτό που είμαστε, χωρίς καταθέτες και συμ-μετόχους, δεν πρόκειται να λυθούν τα δεσμά της σκλαβιάς μας. Και δεν τσιμπάμε πια στα δολώματα των μικροαστών λαϊκιστών που μας πουλάνε πατρίδες και πετραχήλια. Ιθαγενείς της γης για πάντα.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΙΘΑΓΕΝΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ (το κατώτερο σε ιεραρχία μέλος της ένωσης)

από -- 20/08/2017 1:13 πμ.


, το βιβιο "ιμπεριαλισμος, το νεοτερο σταδιο του καπιταλισμου", του Λενιν, εκει θα βρεις και την βιβλιογραφια του. Δεν ξερω τι λενε τριτοι γιαυτον, ουτε ενδιαφερομαι για τα κουτσομπολια τριτων, οτα θελω να μαθω τις θεσεις καποιου. Διαβαζω την πηγη, συγκρινω με τις εμπειριες μου και το τι συμβαινει σημερα, και κρινω.

Τωρα στα ζητηματα που εθεσες:

1.
Σιγουρα η εξαγωγη κεφαλαιου γινεται παντου. Αλλα γινεται και μεταξυ των εξελιγμενων κρατων. Στον "ιμπεριαλισμο, νεοτερο σταδιο του καπιταλισμου" αναφερονται ολες οι περιπτωσεις και ο ανταγωνισμος που λαμβανει χωρα μεταξυ των μεγαλων δυναμεων. Εχει και ενα πινακακι, οπου φαινεται οτι οι ευρωπαικες ιμπεριαλιστικες χωρες εξαγουν κεφαλαια κυριως στην ευρωπη και αμερικη. Οι αγγλοι στις αποικιες τους, εκει δηλ. που εχει λαβει χωρα καποια αναπτυξη και υπαρχουν υποδομες. Οι Γαλλοι π.χ. εξαγουν κεφαλαια μεσω πιστωσης για να βοηθησουν την αγορα των προιοντων τους, οπως οπλα και καραβια.

Τα ολανδικα ταμεια συνταξης διακρατουν περιπου 5 δις. ομολογα του ελληνικου κρατους. Αγορα ολανδικου στρατιωτικου υλικου: 4,5 δις. *η διαφορα πηγε εκει που ξερουμε ολοι. Οι ισπανοι διακρατουν 15 δις. Αγορα στρατιωτικου εξοπλισμου απο την ισπανια: 15 δις. Γερμανικη τραπεζα: 60 δις, γαλλικη τραπεζα 25 δις. Αντιστοιχες αγορες στρατιωτικου εξοπλισμου. Και το στρατιωτικο υλικο δεν το παιρνεις χωρις την εγκριση των κρατων. Και οι βιομηχανιες αυτες, εχουν μεγαλες συμμετοχες των αντιστοιχων κρατων. Ο Λενιν την δικη μας την περιπτωση φωτογραφιζει. Η πιστωση αυτη ειναι η πιο εξωφθαλμη περιπτωση εξαγωγης κεφαλαιου και επαναφορα του στην βαση. Οι αλλες μορφες ειναι η φορολογια των επιχειρησεων απο τα κρατη βαση. Μπορει οι ελληνικες εταιριες να πανε ρουμανια για να αποφευγουν την φορολογια, αλλα αυτο συμβαινει μονο στα προτεκτορατα. Οι γαλλικες, αγγλικες, γερμανικες, αμερικανικες φορολογουνται κανονικοτατα στα κερδη τους που πραγματοποιουν στο εξωτερικο. Π.χ. το γερμανικο κρατος διπλα επαναφερει κερδη απο την σιμενς. Μια ως μετοχος της (αναφερεται ως ανωνυμος θεσμικος μετοχος) και μια μεσω της φορολογιας. Δηλ. υπαρχει ο κυκλος: εξαγωγη κεφαλαιου-επαναφορα τμηματος των κερδων-επαναεξαγωγη και παλι πιο διευρυμενος κυκλος. Σε αυτο τον κυκλο τροφοδοτουνται και τα κρατη και οι κοινωνιες οι αντιστοιχες (βλ. εργατικη αριστοκρατια) και στερεωνεται η κυριαχρια των ιμπεριαλιστικων κρατων.

Ο Λενιν μιλα για μια χουφτα κρατη που ληστευουν ολο τον κοσμο οπως και για "εθνοκρατικες ομαδες χρηματιστων". Το κρατος δεν ειναι απλως ενα παθητικο στοιχειο, αλλα ενεργο και με πρωτοβουλια. Αυτα ο Λενιν τα γραφει. Ειναι παραμυθι οτι το χρηματιστικο κεφαλαιο ηγεμονευει το κρατος και οτι τα κρατη ειναι οι μαριονετες του κεφαλαιου.

Ξεχωριζω στην συνεισφορα του Λενιν το εξεις: φωτισε την διαπλοκη μεταξυ κεφαλαιου και κρατους μεσω της μορφης του μονοπωλιου που δημιουργηθηκε. Δικιο εχεις οτι ο Λενιν δεν αναφερεται σε κρατικομονοπωλιακο καπιταλισμο, αλλα ολη η αναλυση του εκει κατατεινει. Δηλ. στις τρεις στιγμες του κρατους: κρατος ως κρατος (γενικη λειτουργια του κρατους), κρατος ως κεφαλαιο (κρατικες εταιριες που λειτουργουν με καπιταλιστικα κριτηρια ή συμμετοχες αποφασιστικες σε ιδιωτικες εταιριες) και κρατος για τα κεφαλαιο.

Αυτες οι τρεις στιγμες του κρατους εξηγουν την κυριαρχια μεσα απο μια δομη. Δηλ. η παλη εναντια στην κυριαρχια μπορει να δομηθει και να γινει πολιτικη συγκεκριμενη, και παυει να παραμενει μια γενικη διακηρυξη οπως στους αναρχικους.

Το αλλο ζητημα, για την δημιουργια του μονοπωλιου, και αν ηταν συνομωσια ή αντικειμενικη εξελιξη. Αν δουμε το κειμενο του Λενιν, ουτε το ενα ειναι ουτε το αλλο.
Διοτι λεει οτι, οταν εγινε ορατη σε ολη την γραμμη η μεταβαση σε εναν υψηλοτερο κοινωνικοοικονομικο σχηματισμο, (και εννοει τον κομμουνισμο) τοτε μεταμορφωθηκε ο ελευθερος ανταγωνισμος σε μονοπωλιο.
Αυτο ομως για να διατυπωθει ετσι, υπαρχουν ορισμενες προυποθεσεις...

Αυτες ειναι οι θεσεις του νομιζω. Τι εχει αλλαξει σημερα και τι οχι, ειναι ζητημα ερευνας.

O Λένιν για αυτά που λέει την εποχή που τα λέει έχει δίκιο. Το κατά πόσο είναι παραμύθι ότι τα κράτη είναι μαργιονέτες του κεφαλαίου είναι βάση εκείνης της εικόνας της εποχής του. Τα κράτη έως και το τέλος του 2ππ ήταν μια οργάνωση μεγάλων (ανταγωνιστικών μεταξύ τους λόγο κοινής αγοράς) κεφαλαιούχων που "πίσω" από το κράτος ασκούσαν πιέσεις και πολλές φορές επιθέσεις σε άλλες αγορές. Έτσι τα κράτη μεταξύ τους ήταν η σύμπτυξη όλων αυτών των αγορών. Η ανάπτυξη πολυεθνικών και μετά πολυεθνικών τραπεζών, η συνθήκη του Μπρέτον Γούντς πριν την λήξη του πολέμου, και η αναδιοργάνωση των κεφαλαίων σε παγκόσμιο επίπεδο αλλάζει αυτές τις συνθήκες. Δεν είναι πια παραμύθι γιατί ο δανεισμός των κρατών γίνεται υπό την επίβλεψη και την διαχείριση ιδιωτικών μηχανισμών (τραπεζικών και χρηματιστηριακών). Τώρα πια ενώ είχε δίκιο τότε, ο Λένιν, δεν ξέρει τι λέει! Κι αυτός ίσως να το αποδεχόταν γνωρίζοντας την σημερινή πραγματικότητα, οι "οπαδοί" του όμως αρνούνται ότι η πραγματικότητα είναι ως έχει μεταφράζοντας την στηρίζοντας την απαράλλαχτη θεωρία (εργαλείο ανάλυσης) του 19ου αιώνα.

 

Και γιατί μας ενδιαφέρουν εμάς πως και τι κάνουν τα κράτη και τι νόημα έχει πια να κοιτάς την κρατική οικονομία, πέρα από το αν έχει το κράτος πρόνοιας φράγκα να μας ταΐσει; Γιατί αν αναλωθούμε να κυνηγάμε φαντάσματα δημιουργήματα του μανιακού και σχιζοφρενούς πια Λενινιστή, δεν πρόκειται ποτέ να ξεκινήσουμε για να ξεφύγουμε από τις δαγκάνες της Λερναίας Ύδρας. Με αυτό το σκεπτικό, το κάλεσμα να ενταχθούμε σε κάποιο αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα δεν είναι παρά η ίδια η αντίδραση και η καταστολή του κινήματος. Ούτε οι Γερμανοί (κράτος κεφάλαιο) ούτε οι Αμερικάνοι, ούτε η Γιουροτράπεζα απειλεί "εμάς" για να αντισταθούμε και από κοινού με τους βιοτέχνες και βιομηχάνους των νέων βιομηχανικών ζωνών; Το σκεπτικό είναι απλό, δεν έχουμε τίποτα για να μας το πάρουν αυτοί!!!!! Ούτε καν ο δρυμός της Πάρνηθας δεν μας ανήκει, ούτε η παραλία της Βούλας. Το αν τα έχει ο Λάτσης ή ο ΓιονΚιμΚούν ή η HSBC δεν έχει διαφορά για μας γιατί μπάτσους θα αντιμετωπίσουμε για να πάμε εκεί. Να πάει να &^*&(%(*_(**& ο βιομήχανος στο Σχηματάρι που θα ενωθώ εγώ να αγωνιστώ μην χάσει την κυριαρχία του εργοστασίου του από την επέλαση των ξένων κεφαλαιούχων.

από --- 21/08/2017 1:22 πμ.


Για το πρωτο μερος:

Σιγουρα αλλαξαν οι συνθηκες, αλλα με τετοια απολυτοτητα; Θα το ελεγξουμε στην εφαρμογη, και θα παω παλι πισω στους στρατιωτικους εξοπλισμους που αναφθερθηκα. Αν η εμφαση ειναι στο ιδιωτικο κεφαλαιο ετσι γενικα, οπως λες, τοτε πες μου, γιατι το στρατιωτικοβιομηχανικο συμπλεγμα της ευρωπης (γερμανικο, γαλλικο και αλλα) τοσο χρονια δεν πετυχε να αυξησει τα κερδη του μεσα στα ιμπεριαλιστικα κρατη; Γιατι τα ιμπεριαλιστικα κρατη καθηλωσαν τα εξοδα τους στο 1% (το πολυ) του κρατικου προυπολογισμου τους; Γιατι φωναζει τοτε ο Ντοναλντ οτι τον κατεκλεψαν και οτι δεν κρατησαν τον λογο τους για 4% στους εξοπλισμους(μονο αμερικη, αγγλια, καναδας, ελλαδα κρατησαν τον .... λογο τους); Εφοσον ειχαν απαφαση, δεν θα ηταν ευκολο και γρηγορο, να θησαυρισει το στρατιωτικοβιομηχανικο συμπλεγμα και μονο απο τα ιδια τα ιμπεριαλιστικα κρατη; Οχι βεβαια, διοτι τοτε θα εκαναν "αιμομιξια", θα ανταλλασσαν κεφαλαια μεσα στο κρατος τους και μεταξυ τους, και θα βγαζαν υπεραξια χωρις κυριαρχικο αντικρυσμα, μια τρυπα στο νερο. Και μονο αυτο δεν δειχνει, οτι η εμφαση ειναι στο κρατος;

Για το δευτερο ζητημα του αντι-ιμπρεριαλισμου:

Λες, οτι ετσι συμμαχεις με τον εθνικο κεφαλαιοκρατη. Αυτη η προσεγγιση εχει ενα καρο συνοδευτικα, υπονοουμενα και προυποθεσεις που δεν ανταποκρινονται. Εσυ θεωρεις δηλ. ο εθνικος κεφαλαιοκρατης εχεις βαθμους ελευθεριας ως προς την ιμπεριαλιστικη του περιβολη; Ο "εθνικος κεφαλαιοκρατης" δηλ. μπορει να υπαρξει χωρις τα αφεντικα του; Οτι δεν ειναι ιστορικο αποτελεσμα εγκαθετο;
Δινεις τετοια αξια στους κομπογιανητες; Ρε εσυ, μηπως νομιζετε, οτι ειμαστε τιποτε Γαλλια με ... αστικη παραδοση και ... δημοκρατια; Μα, εδω μιλαμε για δοσιλογους αγραμματους και τουβλα απελεκητα, που ειναι το πιο ελεεινο συμπυκνωμα της υπαγωγης που υπαρχει ανα τον κοσμο, και εσυ μου λες οτι ενα αντι/ιμπεριαλιστικο κινημα θα προστατευε το ... εθνικο κεφαλαιο;;!!!  Οχι ρε συ, εγω κατανοω ενα αντι-ιμπεριαλιστικο κινημα ως αντικαπιταλιστικο, ως υπαγμενο στην αντιπαλοτητα με τους "εθνικους αστους". Ενα αντι-ιμπεριαλιστικο κινημα θα θεωρουσε τον κομπογιαννιτη -ανεξαρτητα του κεφαλαιου του - ιμπεριαλιστικο εκτρωμα.

Το προβλημα με το αντι-ιμπεριαλιστικο κινημα θα ηταν, οτι εφοσον θα τα ριμαζε ολα και εφοσον θα επανα-ιδρυε την κοινωνια, μην αστοχουσε και παραγοταν μια νεα αστικη ταξη απο νεες κοινωνικες δυναμεις. Γιαυτο και ο αντι-ιμπεριαλισμος θα πρεπει να ειναι αυστηρα αντικαπιταλιστικος.

Τελος παντων, το αρχικο κειμενο εχει καποια σημεια που ειναι αιρετικα ως προς την αποψη τους για τον Λενιν. Βεβαια οτι τον ενταξαν στο επαναστατικο στρατοπεδο, δημιουργησε καποιες εντασεις και ταραχη  σε καποιους που εσπευσαν να τους κουνησουν το δακτυλο.

από Seagull (flying) 04/09/2017 12:38 πμ.


Παρ'όλο ότι φαίνεται να διαφωνώ με το παραπάνω, αναγνωρίζω την ποιότητα της καλοδιάθετης συζήτησης που δύσκολα εντοπίζεται στο μέσο (κοινότητα), και γενικότερα στην "κοινωνία". Νομίζω από κοντά θα καταλήγαμε και οι δύο, ή περισσότεροι, σε κοινά συμπεράσματα.

1ο α Πέρα από την φιλοσοφική ανάλυση της αξίας της θεωρίας, στο πρακτικό της θεωρίας του "νταβατζη"ισμού, όπου νταβατζής είναι αυτός με τα πολλά και δυνατά όπλα, η εξήγηση μου είναι η εξής. Μέχρι το 60-70 οι Γαλλο-Γερμανοί βιομήχανοι ήταν απόντες από την πραγματική αγορά όπλων που είχαν στήσει οι δύο μεγάλοι νταβατζήδες των οπλικών. Σιγά, σιγά, άρχισαν να σκάνε μύτη όπου τους είχε επιτραπεί. Δεν μιλάω για έθνη/κράτη, αλλά τα σινάφια που περιτριγύριζαν την ιδιωτική ή και κρατική βιομηχανία. Με την πτώση της ιμπεριαλιστικής δύναμης στα ανατολικά της Ευρώπης, το σαράκι άρχισε να επεξεργάζεται κενά στην αγορά των νταβατζήδων. Τα Βαλκάνια έγιναν μια ιστορικά διαθέσιμη αγορά για μαυραγορίτες. Οι δε Γερμανοί το ξέσκισαν, 3 κοντέϊνερ δια του 3 στις 3 αντιμαχόμενες πλευρές. Ρώτα ντόπιους φορτηγατζήδες που την μια βδομάδα είχαν προορισμό την Κροατία και την άλλη Σερβία με το ίδιο περιεχόμενο. Έχτισαν μια χαμηλής τεχνολογίας πολεμική βιομηχανία από "τα κάτω" υπό την ανοχή του νταβατζή τους. Μέχρι που ήρθε το ολέθριο 98-99 που ο αρχινταβατζής σφύριξε την λήξη και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Άσε που είχαν χωθεί και Κινέζοι ψευτονταβατζήδες στο κόλπο να αφαιρέσουν τον πλούτο των Βαλκανίων χωρίς αρμόδιο νταβατζή. Η 2η υπερδύναμη τότε, στα όπλα, έψαχνε ακόμα να κρατήσει τα εσωτερικά της σύνορα, αν και προκλητικά άρπαξαν ένα αεροδρόμιο μέσα στη Σερβία προκαλώντας τους ΝΑΤΟικούς να το χτυπήσουν. Εν τέλει, αναδιαμορφώθηκε μια ισορροπία μεταξύ νταβατζήδων και το πάρτυ για τους μαυραγορίτες πουθενάδες εμπόρους της Γαλλογερμανίας (αυτούς που δεν πολέμησαν τον ναζισμό) είχε τελειώσει. Που αλλού να πουλήσουν την σαβούρα τους; Σε κανέναν χαλιφάτο της Αφρικής; Η αγορά διεθνώς είναι πλήρως ελεγχόμενη και κλειστή. Η εισβολή να πουλήσεις μία σφαίρα εκεί που δε σε παίρνει σε βρίσκει με 3 δωρεάν σφαίρες στον κρόταφο. Δε ξέρω τι λέει η θεωρία για όλα αυτά. Η θεωρία των Καμμένων και των Κουτσουμπάδων λέει ότι "πρέπει να διεκδικήσουμε το δικαίωμα να αγοράζουμε αυτόνομα τα όπλα ΜΑΣ".

1ο β Πως να ανεβάσουν τα κέρδη τους χωρίς ελεύθερη αγορά, δηλαδή να οικοδομήσουνε ένα μονοπώλιο, απ'τη στιγμή που ο ίδιος τους ο νταβατζής δεν τους επιτρέπει. Δεν είναι όλες οι αγορές σαν του ελαιόλαδου. Απ'την άλλη, οι ίδιες οι ντόπιες αγορές τους, τα κράτη τους, δεν είναι και ιδιαίτερα μεγάλες αγορές όπλων, υπό την αρμοδιότητα του αρχινταβατζή που τους πιέζει να αυξήσουν το κόστος της περιφρούρησης. Κάνουν τους κουφούς, και ενώ "άλλοι" φυλάνε τα νότα τους να πλουτίζουν αυτοί αρνούνται να πληρώσουν. Εδώ εξηγώ την "ελληνική κρίση". Δεν πληρώνετε με το καλό, πάρτε τα Ελληνικά ομόλογα και βάλτε τα εκεί που ξέρετε και "κουρέψτε το χρέος" γιατί τα έχω προπληρωμένα εγώ. Και συνεχίζουν να κάνουν τον κουφό μέχρι να τους μπει το μαχαίρι πολύ βαθειά! Φαντάσου τα φορτηγά να μην πατούσαν τον κόσμο αλλά να τιναζόντουσταν κιόλας. Δικαιολογεί συνάμα και μια στρατοκρατούμενη κοινωνία όμοια με αυτή της πρωτεύουσας του κεφαλαίου, μετά την πτώση των πύργων. Λιγότερο από 2% οι πλούσιοι της ευρωζώνης αλλά 15% οι ξυπόλυτοι να τους φυλάνε; Και το 15% το πληρώνει στην πραγματικότητα ο νταβατζής για καβάντζα στο γενικότερο νταβατζιλίκι. Αυτή είναι η διαπραγμάτευση για το χρέος. Στήσανε μια κρίση για πίεση του νταβατζή στις πουτάνες που θησαυρίζουν. Οι ιρλανδο-πορτογαλλοι χαλάνε 1,4% και 0.7%, ξέφυγαν της κρίσης. Τα σύνορα με τον ακραίο ισλαμισμό ποιοί τα φιλάνε; Χάθηκε και η ευκαιρία με τους Τούρκους, τους ξίνισαν των χλωμιασμένων πλουσίων. Έκανε κι ο νταβατζής ένα κλικ πιο σφυχτά την πνίχτρα κι έφερε το μέτωπο του Ισλαμισμού που απειλεί τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής (τρομάρα τους) στον Εύρο.

2ο Καλή και ευστοχη η παρατήρηση για τους κατσαπλιάδες που έγιναν σπουδαίοι στην μη βιομηχανοποιημένη τριτοκοσμική χώρα. Είμαστε το Γκουάμ της ανατολής για τον νταβατζή. Τα κεφάλαια όλων όμως όταν τρόμαξαν πήγαν σε κάτι HSBC. Το κάπιταλ κοντρόλ αφορά συνταξιούχους μικροαστούς. Τα έχει ασφαλίσει ο νταβατζής αυτά τα κεφάλαια, κανένας στρατός δεν τα απειλεί. Στην σειρά οι Δροσουλίτες υπήρχε μια πολύ καλή ερμηνεία του ντόπιου πλούσιου, ίσως έτσι πρόωρα την έκοψαν. Στα πρώτα επισόδια υπήρχε μια ατάκα που μιλάει ο Κρητίκαρος μπάρμπας σε ένα μπατσάκο.
- Τι τρέχει ρε μπατσάκο;
χάθηκε η κόρη ενός πλούσιου μαλάκα
- ΚΝΕ, ΚΝΕ, αγόρι μου;
Παλαιότερα, τώρα με το ΔΗΚΚΙ
μπάτσος εν συγχίσει!

Όπως και να έχει, σε μικρογραφία ή μεγαλογραφία, ο πλούτος και η κτήση χρειάζεται βία και όπλα για να κρατηθεί. Κι αυτά έχουν ένα κόστος που οι ειρηνικοί ευρωπαίοι της κατεκτημένης από ΕΣΣΔ και ΗΠΑ ευρώπης είχαν αρχίσει να ξεχνάνε. Ο νταβατζής ΘΑ τους το θυμίσει. Πρώτα με μικρά καμπανάκια κάμποσων δεκάδων νεκρών, μετά με μεγαλύτερα. Αυτό είναι ένα κόστος για το δικαίωμα να συμμετέχεις στο ελάχιστο στην αγορά και στον πλουτισμό που επιβάλουν τα όπλα. Μεταξύ κεφαλαίου και κεφαλαιούχων όμως, στον νεο-φιλελευθερισμό, υπάρχει απόσταση της καθημερινότητας και του ελέγχου. Τα κεφάλαια υπό την μορφή ενός αριθμού στο καντράν του τραπεζικού λογαριασμού ανταποκρινονται στην διαχείριση της παραγωγής κάπου στην μακρυά ανατολή κυρίως, και ο απαίδευτος βλαχομπλούσιος δεν έχει κανέναν έλεγχο και δεν τον θέλει, γιατί έτσι αποδίδουν καλύτερα. Με το ίδιο σκεπτικό το μικρομάγαζο που έβγαζε κάλικες στην Γερμανία, μετά τον βαλκανικό εμφύλιο, ο ιδρυτής του κατέθεσε τα κέρδη στη τράπεζα να παίζουν, και η δομή του έγινε υποεργολάβος κάποιας πολυεθνικής, αν υπάρχει ακόμα. Το κεφάλαιο ήταν πάντα της τράπεζας που τον ώθησε να δοκιμάσει να παίξει. Η συγκεκριμένη μικρο-τράπεζα τώρα υποχρεούται να παραγράψει τα ελληνικά ομόλογα στην κατοχή της, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει.

Εσύ λες: "Γιαυτο και ο αντι-ιμπεριαλισμος θα πρεπει να ειναι αυστηρα αντικαπιταλιστικος."

Κι εγώ λέω: "Γιαυτο και ο αντι-φασισμός θα πρεπει να ειναι αυστηρα αντικρατικός."

Το πρώτο, αν και αντι-καπιταλιστικό, είναι αναγκαστικά υπερ του κρατισμού. Γιατί ο ιμπεριαλισμός δεν απειλεί τίποτα άλλο από το ίδιο το κράτος και τις δομές του ως διαχειριστής κάποιας οικονομίας. Βλέπουμε ολοένα ότι είναι δυνατή η ύπαρξη κάποιας μορφής καπιταλισμού, παραγωγής και πλουτισμού από αυτή, χωρίς την ύπαρξη κράτους. Μόνο μια ντουζίνα με αποκλειστικότητα στα κουμπούρια μπορεί να κρατήσει μια βιομηχανία, κι άλλη μία να μεταφέρει το εμπόρευμα στο λιμάνι. Σομαλία, Λιβύη, ίσως και Αφγανιστάν και Ιράκ. Λίβανος ίσως παλαιότερα. Τι νόημα θα είχε ο αντι-ιμπεριαλιστικός αγώνας εκεί;

Εσύ για ποιό λόγο θέλεις να ενταχθείς στον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα; Να προστατέψεις τι, να υπερασπιστείς τι ακριβώς; Μην μου πεις, ηθικά, ιδεοληπτικά, ιδεολογικά, πατριωτικά. Αν δεν θέλεις να προστατέψεις την αυτονομία του κράτους σου τότε τι σε πειράζει ο ιμπεριαλισμός; Για να αποφευχθεί η περίπτωση αιματηρής εμπλοκής με άλλο κράτος; Μα αυτό θα γίνει έτσι κι αλλιώς όταν χρειαστεί ο νταβατζής να αλλάξει πρόγραμμα διαχείρισης. Εγώ δεν βλέπω να εισχωρεί κάτι εδώ που δεν ήταν εδώ 68 χρόνια. Μην το γυρίσουμε πάλι πίσω κι αρχίσω και αντιγράφω αυτά που είχα γράψει πριν μέρες. Τι Τράμπ τι Λάτσης. Στην παραλία του Ελληνικού που είναι ιδιωτική με νοιάζει ποιός θα χτίσει 100 ορόφους Χίλτον; Εδώ στην γη των κολχόζ σήμερα είναι αντλιοστάσια της Σέλ και της ΒΡ, με εγγυήσεις του Πούτιν ότι δεν θα επιτρέψει σε κανένα να παρέμβει στην λειτουργία τους. Για ποιόν ιμπεριαλισμό μιλάτε μερικοί; Μήπως αναφέρεστε σε ένα "φαινόμενο" προηγούμενων αιώνων; Σόνι και καλά να υπάρξει κάτι επειδή η θεωρία το προβλέπει; Να τα παρατήσουμε όλα να κυνηγάμε κάποιο φάντασμα;

από ανεξάρτητος δόκιμος αναρχικός αντιμπεριαλιστής 05/09/2017 9:39 πμ.


"Σε αυτο τον κυκλο τροφοδοτουνται και τα κρατη και οι κοινωνιες οι αντιστοιχες (βλ. εργατικη αριστοκρατια) και στερεωνεται η κυριαχρια των ιμπεριαλιστικων κρατων."

Νομίζω ότι αυτή η αποστροφή είναι από τις μεγαλύτερες απάτες κάπόιων αντιμπεριαλιστών οπάδων των θεωριών της εξάρτησης/περιφέρειας κέντρου. Ευθέως υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις μιας ιμπεριαλιστικής χώρας μοιράζουν τα χρήματα τους στους εργάτες τους, μέσω του κράτους...Δε το έχουμε δεί ποτέ και πουθενά αυτό.

Κατά τα λοιπά:
1. οι Η.Π.Α έπαψαν να είναι αποικία των άγγλων ήδη από το 1776 ενώ το βιβλίο ο Λένιν το έγραψε το 1916 νομίζω
2. Αν μια χώρα είναι προτεκτοράτο σιγά μην αφήσει ο προστάτης της, τα κέρδη των εταιριών της να πάνε στις Ρουμανίες...Θα μείνουν στο προτεκτοράτο , ώστε να φορολογηθούν εκεί και να μεταφερθούν μέσω του κράτους-προτεκτοράτου στα ταμεία του κράτους-προστάτη. Αυτό λέει η λογική, ποιός επιδιώκει διαφυγόντα κέρδη...Τι το φτιάξαμε το προτεκτοράτο αν είναι να μη το εκμεταλλευόμαστε εμείς....
3. Ο Λένιν μιλά μεν για μια χούφτα κράτη, αλλά αυτό το κάνει τη δεκαετία του 1920, που όντως βρίσκονταν μια χούφτα κράτη σε τέτοιο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως αυτός το περιγράφει. Αμφιβάλλω όμως κατά πόσο "λήστευαν" τα υπόλοιπα κράτη...
4.Φυσικά επαναλαμβάνω, ο Λένιν θεωρούσε νομοτελειακό μονόδρομο την πορεία προς τον μονοπωλιακό καπιταλισμό, ως αποτέλεσμα της ανταγωνιστικής του φύσης. Καμία συνομωσία και κανένας σχεδιασμός, παρά μόνο όταν σχηματίζονται καρτέλ, δλδ. ολιγοπώλια.

από Seagull 05/09/2017 7:16 μμ.


Να θεωρεί και να αποδέχεται κάποιος την ανταγωνιστικότητα και τον ατομικισμό του καπιταλιστή από την στιγμή που αποδέχεται την πιθανότητα της ταξικής οργάνωσης για τους εργάτες, επ'εξίσου και περισσότερο από ποτέ είναι ανταγωνιστικοί μεταξύ τους σήμερα. Με τον ίδιο τρόπο που ο Λένιν βλέπει την ταξική ενότητα των εργατών και την οργάνωση τους με επαναστατικές προοπτικές, έτσι και μετά το 1886 και 1871 που χτύπησαν καμπανάκια για την άρχουσα τάξη, και ακόμα χειρότερα μετά το 1917, αντιλαμβάνονται οι καπιταλιστές ότι πρέπει να οργανωθούν ταξικά και παγκοσμίως. Είδαν ότι η οργάνωση του αστικού κράτους δεν θα ήταν ποτέ αρκετή να περιφρουρήσουν τους κάθε καπιταλιστές εσωτερικά την στιγμή που τα συμφέροντα άλλων ανταγωνιστών καπιταλιστών εκτός συνόρων ταυτιζόντουσαν με τους εξεγερμένους. Η οργάνωση ειδικά μετά τον Β'ΠΠ έπρεπε να είναι διεθνής και υπερκρατική. Έπρεπε να πάρουν τον έλεγχο των κρατών υπό κάποια υπερδύναμη πολιτικά και να τα ελέγχουν, ώστε ακόμα κι αν αλωθούν απ'την εργατιά να μην μπορούν οι εξεγερμένοι να επιβιώσουν αλλά και να το γνωρίζουν εκ των προτέρων αυτό. Η οργάνωση αυτή διαμορφώθηκε μέσα από συγκεκριμένους διεθνείς τραπεζικούς οργανισμούς και χρηματαγορές. Είναι μια ταξική οργάνωση με πολιτικά χαρακτηριστικά, πεντακάθαρα αστικά, και ούτε οι ΗΠΑ δεν μπορούν μεμονωμένα να τους κάνουν καλά. Αντίθετα χρησιμοποιούν τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σαν υπερασπιστή αυτού του ρευστού διεθνούς κεφαλαίου. Εχθρός τους πια είναι οποιοσδήποτε προσπαθήσει να αυτονομηθεί εκτός αυτού του συστήματος. Είτε Β.Κορέα είναι, είτε Βενεζουέλα, είτε Λιβύη, είτε Συρία, είτε Ιραν. Οι πάντες πρέπει να υποταχθούν στο ένα και μοναδικό δόγμα της παγκοσμιοποίησης είναι να διαλυθούν το συντομότερο πριν προκύψει η όποια εναλλακτική λύση. Αγκάθι μικρό σε μέγεθος μεν, μεγάλο σε βάθος δε, είναι η μοναδικότητα της αυτονομίας των καρακόλ της Τσιάπας. Παρουσιάζεται σαν μοναδική περίπτωση αυτονομίας εκτός αυτού του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που συνεχίζει να καταπίνει γη και θάλασσα παγκοσμίως υπό μια συγκεντρωμένη και κεντρική εξουσία και κυριαρχία. Η ανάλυση περί εθνικών οικονομιών, δύναμης και κρίσης, δεν είναι παρά μόνο στάχτη στα μάτια των Μαρξιστικά σκεπτόμενων και παγιδευμένων τσαρλατάνων της αλλοτριωμένης αριστεράς. Ούτε η Κίνα ούτε η Ρωσία σήμερα δεν παρουσιάζονται εκτός αυτής της παγκοσμιοποιημένης πολιτικής, οικονομικής, και στρατιωτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου. Μόνο στο Τσίαπας θα μπορούσε κάποιος λογικά να μιλήσει για αντιιμπεριαλισμό, αλλά όχι κάποιας εθνικής δύναμης αλλά του ίδιου του παγκοσμιοποιημένου εννιαίου κεφαλαίου.

 

Με καμία λογική και υπό καμία συνθήκη δεν θα μπορούσαν οι αναρχικοί να μιλάνε για τον ιμπεριαλισμό προστατεύοντας κάποιο κράτος, κάποιο έθνος, κάποια πατρίδα από το κεφάλαιο. Είναι ΟΛΑ ήδη δικά του! Και οι αναρχικοί είναι εχθρικοί ως προς αυτό που προστατεύουν παραδοσιακά οι αντι-ιμπεριαλιστές.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License