Αμβούργο: Ξανά τα οδοφράγματα στους δρόμους της Ευρώπης

Μεταφράζουμε δύο μικρά άρθρα τα οποία αποτελούν μια αρκετά κατατοπιστική περιγραφή για τα γεγονότα στο Αμβούργου από τα sites LeftVoice και libcom.org. e la libertà

Εισαγωγή, e la libertà

Οι διαδηλώσεις της προηγούμενης εβδομάδας στο Αμβούργο είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό από την αποτυχία της αστυνομίας και της κυβέρνησης να ελέγξει τους δρόμους της πόλης κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ενός κορυφαίου ιμπεριαλιστικού θεσμού, των G20. Η απίστευτη κινητοποίηση του συνόλου του αστυνομικού μηχανισμού του γερμανικού κράτους, η χυδαία συστράτευση των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (μεταξύ των οποίων και των ελληνικών) με τον γερμανικό κατασταλτικό μηχανισμό και η προσπάθεια δημιουργίας ενός κλίματος τρομοκρατίας εναντίον των κατοίκων του Αμβούργου, δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν πολλές χιλιάδες διαδηλωτές και διαδηλώτριες απ’ όλη τη Γερμανία κι απ’ όλη την Ευρώπη, να συγκεντρωθούν σε μια πόλη -η πλειοψηφία των κατοίκων της οποίας στήριξε τις κινητοποιήσεις- και να απειλήσουν τη διεξαγωγή της συνεδρίασης των G20.

Η μαχητικότητα και η αυτοοργάνωση των διαδηλωτών, αλλά και η πανευρωπαϊκή συνεργασία κινηματικών συλλογικοτήτων έδωσαν ένα ισχυρό χαστούκι στον «φιλελεύθερο» γερμανικό καπιταλισμό που φιλοδοξεί να αποτελέσει το πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο κέντρο αναδιοργάνωσης των συμφερόντων των εθνικών αστικών τάξεων για να βγουν από την κρίση.

Πολύ περισσότερο όμως κι απ’ αυτό, το Αμβούργο αποκάλυψε την ύπαρξη ενός τεράστιου αποθέματος μαχητικής κινηματικής ενέργειας σ’ ολόκληρη την ήπειρο, το οποίο αναζητάει διεξόδους για να εκραγεί. Αποκάλυψε επίσης, ότι οι κινηματικές αντιστάσεις που αναπτύσσονται ή υποφώσκουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, εάν συντονιστούν, μπορούν να προκαλέσουν τεκτονικές ανακατατάξεις στον ταξικό συσχετισμό δύναμης της «Γηραιάς Ηπείρου» και της ΕΕ, αυτής της φυλακής των λαών της και πάνοπλου ιμπεριαλιστή τραμπούκου σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Μεταφράζουμε δύο μικρά άρθρα τα οποία αποτελούν μια αρκετά κατατοπιστική περιγραφή για τα γεγονότα στο Αμβούργου από τα sites LeftVoice και libcom.org.

e la libertà

Wladek Flakin

Ποιος κέρδισε τη μάχη του Αμβούργου;

Το Σάββατο, έως και 100.000 άτομα έφτασαν στους δρόμους του Αμβούργου της Γερμανίας για να διαμαρτυρηθούν εναντίον της συνόδου κορυφής των G20 με το σύνθημα «αλληλεγγύη χωρίς σύνορα». Αυτό ήταν το αποκορύφωμα μιας ολόκληρης εβδομάδας διαδηλώσεων.

Ποιος κέρδισε τη μάχη του Αμβούργου;

Την προηγούμενη νύχτα υπήρξαν πολύωρες ταραχές στην εναλλακτική περιοχή Schanzenviertel. Νεαροί ντυμένοι με μαύρα έσπασαν βιτρίνες και λεηλάτησαν πολλά καταστήματα.

Αυτή η εξέγερση προκλήθηκε από την αστυνομία, η οποία τοποθέτησε αντλίες με κανόνια νερού και χιλιάδες αστυνομικούς με μαύρες πανοπλίες σε όλη τη γειτονιά - την Παρασκευή το βράδυ, την ώρα που αμέτρητοι νέοι έκαναν πάρτι. Απλώς έπρεπε να περιμένουν τη νύχτα για ν’ αρχίσουν να ρίχνονται μπουκάλια. Και αν τύχαινε να μην ξεκίνησαν οι ίδιοι οι νέοι τις ταραχές, υπήρχαν αμέτρητοι κρατικοί πράκτορες για να πάρουν αυτοί την πρωτοβουλία – ακριβώς για να έχει τη δυνατότητα το κράτος να δικαιολογήσει την καταστολή.

Η διαδήλωση το Σάββατο, αντίθετα, ήταν σε μεγάλο βαθμό ειρηνική. Υπήρχε ένα τεράστιο κουρδικό μπλοκ στην πρώτη γραμμή που διαμαρτύρονταν εναντίον του Τούρκου προέδρου Ερντογάν. Ακολουθούσαν οικολόγοι ακτιβιστές και οι κουίρ φεμινίστριες, συνδικαλιστές, αυτόνομοι και ένας μεγάλος αριθμός αριστερών οργανώσεων.

Η εκστρατεία ποινικοποίησης από τα ΜΜΕ και τις αρχές είχε αποτύχει σε μεγάλο βαθμό: δεν μπόρεσαν να διαχωρίσουν τη διαδήλωση σε «ειρηνικούς» και «βίαιους» διαδηλωτές. Όταν η αστυνομία επιτέθηκε σε μια σταλινική οργάνωση από την Τουρκία στη μέση της διαδήλωσης, οι πάντες σταμάτησαν μέχρι να αποσυρθεί η αστυνομία.

Στην αρχή της εβδομάδας, η αστυνομία χρησιμοποίησε σπρέι πιπεριού και γκλοπς εναντίον των ακτιβιστών που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν καμπ διαδηλωτών - ακόμη και μετά την αναγνώριση της νομιμότητάς τους από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Η κλιμάκωση συνεχίστηκε μέχρι την Πέμπτη, όταν η αστυνομία επιτέθηκε σε 10.000 άτομα στη διαδήλωση «Καλώς ήλθατε στην κόλαση». Αυτή η αναγνωρισμένη ως νόμιμη συγκέντρωση διαλύθηκε προτού καταφέρει να ξεκινήσει. Η αστυνομία έσπασε κόκκαλα, έριξε τους ανθρώπους πάνω από φράχτες και έστειλε δεκάδες στο νοσοκομείο.

Αυτή ήταν η στιγμή που η αστυνομία σαφώς υπερεκτίμησε τις δυνατότητές της: Δημοσιογράφοι από όλα τα μεγάλα κρατικά και φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν ότι η βία είχε ξεκινήσει από την αστυνομία. Γιατί; Αυτό το οργίο βίας υποτίθεται ότι έγινε επειδή μερικοί διαδηλωτές κάλυπταν τα πρόσωπά τους με μάσκες. Αν και σχεδόν όλοι οι αστυνομικοί φορούσαν μαύρες μάσκες!

Η κοινή γνώμη άρχισε να στρέφεται εναντίον του κράτους. Είχαν δαπανηθεί τουλάχιστον 300 εκατομμύρια ευρώ (και μάλλον πολύ περισσότερα) και ολόκληρη η πόλη αποκλείστηκε. Ο κόσμος του Αμβούργου συνειδητοποίησε ότι αυτό δεν οφειλόταν στους διαδηλωτές – γι’ αυτό ευθύνονταν η κυβέρνηση και η σύνοδος των εγκληματιών.

Την Παρασκευή, το κράτος προσπάθησε να ανακτήσει κάποια από τη νομιμότητά του προκαλώντας ταραχές. Θα δούμε τις επόμενες ημέρες αν αυτός ο ελιγμός ήταν επιτυχής. Στην πόλη, η αστυνομία έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της νομιμότητάς της - σε μια χώρα όπου το θεσμικό όργανο απολαμβάνει αρκετό σεβασμό. Στις αγροτικές περιοχές, η κυβέρνηση μπορεί να κερδίσει περισσότερη υποστήριξη για μια σκληρή αντιμετώπιση των «χούλιγκανς».

Οι εικόνες από το Schanzenviertel θα μπορούσαν να προέρχονται από μια ζώνη πολέμου: στρατιωτικό προσωπικό με ατομικό οπλισμό υψηλής τεχνολογίας και επιθετικά όπλα να περιπλανιέται μέσα στα ερείπια. Ο κόσμος στις απομακρυσμένες περιοχές υποτίθεται ότι πιστεύει ότι το κέντρο του Αμβούργου καταλήφθηκε από τρομοκράτες. Μ’ αυτό τον τρόπο, η Μέρκελ ελπίζει να παγιώσει την υποστήριξή της από τις πιο αντιδραστικές ομάδες του πληθυσμού.

Η γερμανική κυβέρνηση θεωρείται από κάποιους στις ΗΠΑ ως άγκυρα της φιλελεύθερης τάξης. Αλλά είδαμε αυτόν τον «φιλελευθερισμό» σε δράση το Σαββατοκύριακο: μια συστηματική επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα. Θα δούμε πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη τις επόμενες μέρες. Αλλά αυτό ήταν μια σχετική ήττα για την κυβέρνηση της Γερμανίας (CDU και SPD) και ειδικότερα για το Αμβούργο (SPD και οι Πράσινοι) και μια σχετική επιτυχία για το κίνημα εναντίον των G20.

Για να γίνει αυτό μια πραγματική νίκη, πρέπει να μετατρέψουμε το μίσος εναντίον της αστυνομίας και ενάντια στο καθεστώς συνολικά σε πολιτική δύναμη. Πρέπει να ενώσουμε εργαζόμενους, νέους, γυναίκες και LGBT σε ένα επαναστατικό κόμμα που μπορεί να νικήσει αυτό το σύστημα.

Αυτό το άρθρο γράφτηκε σε ένα λεωφορείο που κρατήθηκε για πέντε ώρες από την αστυνομία ενώ προσπαθούσε να επιστρέψει από το Αμβούργο.

Wladek Flakin, «Who Won the Battle of Hamburg?», LeftVoice, 10 Ιουλίου 2017. 

Τι έκανε δυνατή την αντίσταση μεγάλης κλίμακας στους G20 στο Αμβούργο;

Ένας επί τόπου απολογισμός από τις διαδηλώσεις για τους G20 στο Αμβούργο της Γερμανίας που δημοσιεύτηκε αρχικά από την Black Rose Anarchist Federation. Όπωςκαι στον αντίκτυπο των διαδηλώσεων εναντίον του ΠΟΕ το 1999 στο Σιάτλ, μπορούμε να δούμετις διαδηλώσεις εναντίον των G20 στο Αμβούργο ως σύμβολο της παγκόσμιας δυσαρέσκειας την οποία οι ηγετικές ελίτ δεν ήταν σε θέση να αγνοήσουν ή να εξαλείψουν. Πέρα από τα δακρυγόνα και τις μάχες του δρόμου, τίθεται το ερώτημα: Τι έκανε αυτή την ανάδειξη της διαφωνίας δυνατή;

Η αστυνομία έχασε στο Αμβούργο στους G20. Δύο φορές. Η τακτική της άμεσης προσπάθειας για διάλυση των μαζικών διαδηλώσεων, σπρώχνοντας με βίατον κόσμοστους τοίχους, χτυπώνταςαπομονωμένους διαδηλωτές με κλομπ, με συνεχή χρήση σπρέι πιπεριού καιαντλιών νερού και με τις μονάδες καταστολής ταραχών, εξυπηρέτησε μόνο την αποκέντρωση της εξέγερσης και τη μεγαλύτερη αντίσταση. Έκανε απαραίτητο να δημιουργηθούν οδοφράγματα και να τα υπερασπιστούν με πέτρες και μπουκάλια ως βασική αυτοάμυνα. Αυτό είναι το γεγονός που όλες οι συζητήσεις στα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης για τη βία κατά τη διάσκεψη φαίνεται να αγνοούν. Η αστυνομία επιτέθηκε πρώτη, απροκάλυπτα και με εξαιρετική βία. Η αστυνομία δεν ενδιαφερόταν καθόλου σχεδόν για συλλήψεις και συνέλαβε μόνο 186 άτομα (τα οποία, λόγω της κλίμακας των διαμαρτυριών και της δράσης, είναι πολύ λίγα)·ενδιαφερόταν κυρίως να τσακίσει τον κόσμο. Εγώ προσωπικά έβλεπα ανθρώπους να δέχονται επίθεση, να χτυπιούνται από πολλούς αστυνομικούς και στη συνέχεια να αφήνονται να αιμορραγούν στο δρόμο. Από τις ιστορίες άλλων, όπως και άλλες τυχαίες πράξεις βίας, φαίνεται ότι αυτό ήταν μια πολύ συνηθισμένη πρακτική.

Η αυτόνομη ζώνη του Αμβούργου

Το αποτέλεσμα ήταν η αποκεντρωμένη δράση που είχε ως στόχο κυρίως τα πολυτελή αυτοκίνητα και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Μετά τη διάλυση πολλών χιλιάδων δυναμικών μαύρων μπλοκ την Πέμπτη, ξέσπασαν συγκρούσεις σε ολόκληρη την πόλη μέχρι και την Παρασκευή το πρωί. Οι διαδηλωτές μπόρεσαν να μπουν στη σχεδόν εντελώς στρατιωτικοποιημένη «Κόκκινη Ζώνη» την Παρασκευή, χρησιμοποιώντας μια πολύπλευρη τακτική επικεντρώνοντας σε διαφορετικές εισόδους. Μέρη του λιμανιού (η βασική βιομηχανική είσοδος της πόλης και η διαδρομή για ορισμένες αντιπροσωπείες) έκλεισαν μαζί με πολλούς δρόμους, εμποδίζοντας ακόμη και τους υπαλλήλους να παρευρίσκονται στις συνεδριάσεις τους. Μια προσωρινή αυτόνομη ζώνη δημιουργήθηκε στη γειτονιά Sternschanze το βράδυ της Παρασκευής, που διήρκεσε μέχρι και το πρωί. Τέλος, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο μια δυναμική διαδήλωση διακοσίων χιλιάδων, με μικρές συγκρούσεις να συνεχίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Αυτές ήταν μόνο οι δράσεις μεγάλης κλίμακας μέσα σε μια μεγάλη ποικιλία μικρότερων διαδηλώσεων και άμεσων δράσεων που συνέβησαν ταυτόχρονα σε διάφορα μέρη της πόλης, αποσπώντας την προσοχή της αστυνομίας και διαχέονταςτις δυνάμεις της. Οι αστυνομικές δυνάμεις που αφιερώθηκαν στην καταστολή των δράσεων, που ήδη αποτελούσαν το 8% όλων των αστυνομικών στη Γερμανία, χρειάστηκε να ενισχυθούν.

Σε αντίθεση με την εικόνα που προβάλλεται από μεγάλο μέρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης, η αυτόνομη ζώνη δεν ήταν μια απόλυτη καταστροφή, αλλά έμοιαζε πολύ περισσότερο με μια μαζική γιορτή. Η συντριπτική πλειοψηφία των εστιατορίων και των μπαρ παρέμεινε ανοιχτή και χιλιάδες άνθρωποι συνέχισαν να παραμένουν έξω την Παρασκευή το βράδυ, χωρίς εισβολή της αστυνομίας, υποστηριζόμενοι από τα οδοφράγματα και από το μαύρο μπλοκ στις περιφέρειες. Η καταστροφή που προκλήθηκε αφορούσε τις μεγάλες επιχειρήσεις, τις τράπεζες και τους φανοστάτες, τους κάδους απορριμμάτων και άλλα συντρίμμια που χρησιμοποιήθηκαν για τα οδοφράγματα. Μερικοί άνθρωποι επωφελήθηκαν σίγουρα για να αποκτήσουν κάποια αγαθά που συνήθως θα ήταν υπερβολικά ακριβά για τις οικονομικές τους δυνατότητες, αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι «ταραχές» δεν έγιναν για λεηλασία: ήταν μια επίθεση στο κεφάλαιο.

Τι το έκανε αυτό δυνατό;

Η ήττα της αστυνομίας, η εκδίωξή της από μια γειτονιά και η διακοπή των εργασιών μιας διάσκεψης παγκόσμιων ηγετών, έστω και προσωρινά, είναι ένα πολύ ωραίο χαστούκι στο πρόσωπο τουκράτους. Θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η νίκη δεν προέκυψε από το πουθενά: είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε το λιγότερο φανταχτερό έργο που την κατέστησε δυνατή. Μια ευρεία ποικιλία ομάδων συμμετείχαν στην οργάνωση των δράσεων και των δικτύων υποστήριξης που το έκαναν αυτό δυνατό. Η επιχειρησιακή ραχοκοκαλιά ήταν ένα δίκτυο καταλήψεων, κοινωνικών κέντρων και ριζοσπαστικών χώρων που οργανώνονταν αυτόνομα αλλά συντονίζονταν χαλαρά με μεταξύ τους συναντήσεις. Λειτούργησαν ως σημεία πληροφόρησης, προσφέροντας χάρτες και πληροφορίες, καθώς και φαγητό (πληρώνοντας γενικά ο,τι μπορούσε ο καθένας ή δωρεάν), μπάνια, καταφύγιο και κάποιο μέρος για ύπνο. Κινητές κουζίνες από διάφορα μέρη (μεταξύ άλλων από το la ZAD) παρείχαν επίσης φαγητό. Όταν τα καμπ έκλεισαν από την αστυνομία, παρά τη δικαστική απόφαση για το αντίθετο, εκκλησίες γύρω από την πόλη καθώς και πολλά άτομα πρόσφεραν τους χώρους τους για να διαμείνει ο κόσμος. Πριν από τις δράσεις υπήρξαν εκπαιδευτικές δράσεις, με τις οποίες μάθαινε ο κόσμος πώς να σπάει τις αστυνομικές γραμμές, να δημιουργεί ανθρώπινους αποκλεισμούς, πληροφορίες σχετικά με την καταστολή και συμβουλές για την οργάνωση θεματικών ομάδων για τις διαδηλώσεις και τις δράσεις. Παροχή νομικής βοήθειας μέσω της Rote Hilfe καθώς και ιατρικής βοήθειας: οι τελευταίες αποδείχθηκαν απαραίτητες, δεδομένης της επικέντρωσης της αστυνομίας στη πρόκληση τραυματισμών.

Ένα μέρος από αυτό που έκανε την αντίσταση στους G20 τόσο ισχυρή ήταν ότι οργανώθηκε από πολλές διαφορετικές ομάδες που χρησιμοποίησαν μια ποικιλία τακτικών, συμπεριλαμβανομένων μαζικών διαδηλώσεων, εναλλακτικών διασκέψεων (μια καθαρά αναρχική πριν από την ίδια τη σύνοδο κορυφής και μια λιγότερο ριζοσπαστική αλλά μεγαλύτερη που αλληλοεπικαλύφθηκαν την πρώτη μέρα), μικρών άμεσων δράσεων και αποκλεισμών. Αυτή η ποικιλομορφία των τακτικών έκανε την αντίσταση λιγότερο προβλέψιμη και ως εκ τούτου πιο δύσκολο να ελεγχθεί, καθιστώντας επίσης δυνατό για τον κόσμο να αισθανθεί άνετα με διαφορετικά επίπεδα αντιπαράθεσης και δράσης και να συνεισφέρει.

Η δύναμη της αλληλεγγύης

Μια άλλη πηγή δύναμης ήταν ο κόσμος του Αμβούργου, μεγάλο μέρος του οποίου κινήθηκε προς την κατεύθυνση της αλληλεγγύης. Εκτός από εκείνους που συμμετείχαν άμεσα στις δράσεις, που ήταν πολλοί, άλλοι πρόσφεραν νερό και άλλα χρήσιμα από τα σπίτια τους και η συνεχής παρουσία τους γύρω από περιοχές αντίστασης επέτρεπε σ’ αυτούς που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή να υποχωρούν, να αλλάζουν τα μαύρα ρούχα τους και να τα συγχωνεύονται μαζί τους. Αυτό το επίπεδο αλληλεγγύης, ακόμη και από εκείνους που δεν ήταν πρόθυμοι ή ικανοί να δράσουν οι ίδιοι, είναι ενδεικτικό της δουλειάς που γίνεται ύστερα από χρόνια τοπικών αγώνων και μια απόδειξη της ανάγκης κανονικοποίησης της αντίστασης.

Οι διαδηλώσεις και οι δράσεις ήταν αξιοσημείωτα διεθνείς (και επιπλέον αντι-εθνικές, οι αναρχικοί ήταν σχεδόν σίγουρα η κυρίαρχη τάση στις άμεσες δράσεις, αν και μόνο μια σχετική πλειοψηφία στις μεγαλύτερες διαδηλώσεις), με ριζοσπάστες παρόντες και δραστήριους από όλη την Ευρώπη και από αλλού, μεταξύ των οποίων μια μαζική κουρδική ομάδα. Αυτό έγινε δυνατό λόγω της διοργάνωσης δωρεάν τροφίμων και καταφυγίων για τους διαδηλωτές, καθώς και των δικτύων μεταξύ ριζοσπαστικών ομάδων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η διεθνής παρουσία ήταν πολύ χρήσιμη βοήθεια κατά τη διάρκεια των αγώνων, καθώς τα διαφορετικά υπόβαθρα και οι ρίζες των συμμετεχόντων παρείχαν διαφορετικές εμπειρίες και γνώσεις από τις οποίες διευρύνθηκε το φάσμα των τακτικών που χρησιμοποιήθηκαν και παρείχε την ευκαιρία να μοιραστούν αυτή τη γνώση στα οδοφράγματα.

Η ίδια η αντίσταση ήταν όμορφη. Όμως, ενώ υπήρξε μεγάλος βαθμός αυθορμητισμού, ειδικά σε σχέση με τις συγκεκριμένες τοπικές δράσεις, δεν θα ήταν δυνατόν να φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο αποτελεσμάτων χωρίς την ακούραστη οργάνωση των δικτύων αμοιβαίας βοήθειας και αλληλεγγύης που την υποστήριζαν. Αυτό το είδος υπομονετικής, παρασκηνιακής οργάνωσης θα είναι ζωτικής σημασίας αν θέλουμε να κερδίσουμε παρόμοιες και μεγαλύτερες επιτυχίες ενάντια στις δυνάμεις του κράτους και του κεφαλαίου στο μέλλον.

«What made large scale resistance possible at the G20 in Hamburg?», libcom.org, 12 Ιουλίου 2017.

Μετάφραση: e la libertà

Φωτογραφίες

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License