Μετά τη Βαβυλωνία είναι η Ουτοποία η ο Θάνατος;

Ενάντια στην κουλτούρα της διαπόμπευσης και του εσωτερικού κανιβαλισμού προτάσσω την ανάλυση με ενσυναίσθηση. Τα δικά μας “δικαστήρια” κι όχι τα κρατικά, θα φτάσουν συντρόφους μας και συναγωνιστές στην τρέλα και την παράδοση που φέρνει η ματαιότητα. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Η κατανόηση ας γίνει η δεύτερη μας φύση. Να μην αφήνουμε χώρο στην προβοκάτσια του κράτους να μας διαλύει σωματικά και ψυχολογικά.

Μετά τη Βαβυλωνία είναι η Ουτοποία η ο Θάνατος;

*Αναρχικοί: άτομα που προσπαθούν με κάθε τρόπο και μέσο, καθε στιγμή ατομικά ή συλλογικά, την ανατροπή – καταστροφή – αλλαγή της κοινωνικής δομής (καπιταλιστικό – δημοκρατικό κράτος – σύστημα – δομές – σχέσεις). Κατ'εμέ η αναρχία, και συνάμα οι άνθρωποι της, δεν χωρίζονται σε τάσεις, ορέξεις και ταμπού. Αυτό που η ελλαδική αναρχία αναγνωρίζει και χωρίζει ως τάσεις, εγώ το θεωρώ μέσο και εργαλείο. Αν πραγματικά είσαι αναρχικός δεν υπάρχουν ταμπού μέσα, ούτε ταμπού εργαλεία. Προσπαθείς να ζυγίζεις την κάθε στιγμή – θέμα – συμβάν κατά περίπτωση και ίσως διαφορετικά. Ανάλογα με την (στιγμιαία όχι καθολική) ανάλυση σου, το συναισθημα σου, το απώτερο αποτέλεσμα σου. Κατά συνέπεια, αναγνωρίζω σαν άνθρωπο με ταμπού και όχι αναρχικό κάποιον που αυτοαποκαλείται αναρχικός – κουμουνιστής, αναρχικός μαύρος, Νετσαγιεφικός κτλ. Σαν να διαλέγει κατευθείαν και μέσα πάλης. Ειδικά, η προσκόληση σε διαχωρισμούς “παλιών βεντετών” (Μπακούνιν – Νετσάγιεφ κτλ.) από αγωνιστές (μάλλον μόνο αυτό δεν θα ήθελαν να κρατήσουν οι “επόμενοι”), είναι από αστεία μέχρι εμμονική και αυτοκαταστροφική.

Φαίνεται στους συντρόφους μου στην ελλάδα η ιστορία δεν διαβάζεται για να βρεθούν τα λάθη, η γνώση και η έμπνευση αλλά με οπαδική ή έστω εμμονική τάση στο να βρεθεί “ποιος τον έχει μεγαλύτερο”.

Η ανάλυση της ιστορίας θα δώσει καρπούς μόνο αν το κίνημα στοχεύσει στην δύσκολη μεριά της παρακαταθήκης των λαθών και τα άτομα προσδοκούν την αυτοεξέλιξη (ώστε να είναι δυνατές ομαδοποιήσεις έπειτα) όχι τυφλά αλλά ειλικρινά. Μάλλον οι περισσότεροι αναρχικοί σύντροφοι μου είναι λίγο κουρασμένοι (δικαιολογημένα) και δεν βλέπουν καθαρά...

Οι αναρχικοί μου σύντροφοι έχουν κουραστεί και δεν βλέπουν καθαρά...
Τα πόσα έκαναν και κατάφεραν μια χούφτα ανθρώπων μέσα σε τόσα χρόνια από την εξέγερση του '06. Γιατί μια χούφτα τα φέρνει εις πέρας όλα σε σχέση με τον πληθυσμό που αφορούν.

Μικροφωνικές, ομιλίες, αναλύσεις, βραδυνά, καταδρομικές, ένοπλο, καταλήψεις, αυτοοργάνωση, εκδηλώσεις, κείμενα, συνελεύσεις, αφίσες, μοίρασμα, απεργίες, απεργίες πείνας, αντίσταση, κουζίνες, θεατρικά, συναυλίες, DIY, αντίφα (πόσα σκέλη από μόνο του), ιατρεία, προσφυγικό, πορείες, χωράφια, ακτιβισμό, τσάκισμα μπάτσων, εργασιακά, πολιτικά, κοινωνικά, αθλητισμός, αλληλεγγύη, μοτοπορείες, έμφυλο, απαλλοτριώσεις, παρακολουθήσεις, γιορτές, περιφρουρήσεις, πυρπολήσεις, οικονομική ενίσχυση, σωματεία, παρεμβάσεις, αντιπληροφόρηση, παιδεία, τέχνες, διεθνισμό είναι μερικά από τα πεδία που, δε λέω ότι έχει καλύψει η αναρχική κοινότητα αλλά που έχει έστω και λίγο αγγίξει, με πόλύ κόπο, μεράκι, αυτοδιάθεση, ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση.

Και άλλες τόσες προσπάθειες και απόπειρες (αδιανόητο να αποσιωποιηθούν) των παραπάνω δράσεων και άλλων. Οπως η προσπάθεια απόδρασης πολιτικών κρατουμένων με ελικόπτερο, αλλά και ατομικές καθημερινά που δε λέγονται, δεν φαντάζεται κανείς και δε χρειάζεται να λέγονται.

Από περιθωριακοί στην καρδιά της κοινωνίας...
Οι αναρχικοί μου σύντροφοι αποφάσισαν να βρούν τρόπους να εισέλθουν στην κοινωνία (γιατί είναι αγωνιστές και δεν τα παρατούν). Μετά το 2008 αφού οι κόλποι μας κέρδισαν μερίδα της κοινωνίας λόγω της εξωτερίκευσης της αντίδρασης για τον φόνο του Γρηγορόπουλου από μπάτσο, οι αναρχικοί από το περιθώριο μεταπήδησαν στην καρδιά των γεγονότων αλλά και της κοινωνίας. Πολύς κόσμος επικοινώνησε μαζί μας, ήρθε πιο κοντά και συναναστράφηκε σε πολλές ταχύτητες με αναρχικούς. Ο κόσμος ήρθε γιατί είδε την αποφασιστικότητα και την αξιοπρέπεια στα μάτια και στην δράση μας. Ομως αυτός ο κόσμος δεν έγινε αναρχικός ούτε είναι ευκολο να χειραφετηθεί σε τόσο λίγο καιρό. Δεν μιλάει με την αναρχία στην καρδιά και γι'αυτό το άτυπο “άνοιγμα”, αιφνιδίασε το χώρο που δεν ήταν έτοιμος (δεν το δε να 'ρχεται που λέμε) ούτε οργανωτικά ούτε σε ανάλυση να δεχθεί και να ζυμώσει τόσο κόσμο. 'Ετσι αποφάσισε να μην χάσει την κοινωνικόποίηση, να μην ξαναπάει στο περιθώριο αλλά να απορροφήσει τον κόσμο άκριτα και χωρίς πρόγραμμα. Και το αποτέλεσμα ήταν η βεβιασμένη αφομοίωση και άρα το “νέρωμα” του “κρασιού” του χώρου και συνάμα η αλλοίωση των χαρακτηριστικών του. Ετσι σκοτωνόμαστε σταδιακά μεταξύ μας, για δήθεν διαφωνίες και τάσεις και χέσε μέσα...και φτάνουμε στη δημιουργία συλλογικοτήτων – ομοσπονδιών – οργανώσεων – έμφυλα – έμπρακτοι – ιδεολόγοι κτλ. Και χωρίσαμε λέει και τις καταλήψεις πλέον έτσι ώστε να μην επικοινωνούν με το αντίθετο και σιχτιριζόμαστε συνεχώς...για να προσπαθήσουμε λεεί να είμαστε πιο αποδοτικοί στο σκοπό....Ε ρε γλέντια...Η κοιμισμένη κοινωνία και το κράτος ορίσαν πλέον την οργανωτική μας δομή για να μη δίνουμε δικαιώματα και ξαναμπούμε μόνοι μας στο περιθώριο...

Οι αναρχικοί μου σύντροφοι είναι υπεύθυνα, γι'αυτό και λίγο αυτοκαταστροφικά όντα...
Αυστηροί με τον εαυτό τους συνάμα και με τους άλλους, πέφτοντας πολλές φορές στη λούπα να νομίζουν πως έχασαν μια ευκαιρία με την κοινωνία (βλέπε πλατείες) παρά όλων των προαναφερθέντων μέσων πάλης και εργαλείων που έχουν με προσωπικό χρόνο πραγματώσει αρχίζουν τον τρελό χορό (μάλλον) ασυνείδητα της αυτοτιμωρίας, του αλληλοσπαραγμού και κανιβαλισμού, εκτονώνοντας θυμό μεταξύ τους (!) αφού “δεν τα καταφέραμε άρα είμαστε ανίκανοι” ή χειρότερα "φταίει μια συγκεκριμένη τάση ας την θάψουμε". Η κατάθλιψη και η ματαιότητα για όσα έχουν δώσει και συνεχίζουν να δίνουν τους φτάνει στην πόρτα της εύκολης ευχαρίστησης (ναρκωτικά σε καθημερινή βάση), ή στην παράνοια των νόμιμων χαπιών (νομίζοντας οι ίδιοι πως είναι εξωγήινοι σε ψυχή και σε ανάλυση αφού κανείς δεν καταλαβαίνει στην κοινωνία και δεν εξεγείρεται πια).

Οι αναρχικοί μου σύντροφοι παρά την ανιδιοτέλεια της δράσης τους, έχουν δεχτεί κακομεταχείριση από το σύνολο της κοινωνίας..
Οι αναρχικοί είναι άνθρωποι...Ασχέτως αν προσπαθούν να ξεπερασουν σε δύναμη και πείσμα τις συνηθισμένες πρακτικές των ανθρώπων για το καλό όλων. Κάποιοι δουλεύουν σε ένα σύστημα που δεν πιστεύουν – στηρίζουν, θέλουν να καταστρέψουν, για τα προς το ζειν (αυτή η αντίφαση είναι καθημερινή και για τους περισσότερους ψυχοβγαλτική). Επιπλέον έχουν ένα πολεμο εν εξελίξει...Αυτόν της καταστροφής του κοινωνικού συμβολαίου με τον τρόπο που το ξέρουμε σήμερα (καταπιεστής – καταπιεζόμενος) και την αναγεννηση ενός νέου μέσω μια επαναστατικής – εξεγερτικής διαδικασίας στην κοινωνία. Τις περισσότερες φορές κοιμούνται ελάχιστα για να τα προλάβουν όλα. Τις περισσότερες φορές δεν έχουν χρόνο (ούτε αναγνωρίζουν το δικαίωμα στον ευατό τους) καν για στιγμές κοινωνικής αμέριμνης ζωή. Υπάρχει και το κομμάτι των συντρόφων που έχει δοθεί αποκλειστικά στην οργάνωση του ένοπλου αγώνα και του αντάρτικου πόλης. Αυτοί κι αν δεν κοιμούνται ποτέ. Αυτοί κι αν έχουν στερηθεί τα απλά καθημερινά ''θαύματα'' της επικοινωνίας. 'Ανθρωποι με ισχυρή θέληση, αυτοκυριαρχία και συνέπεια δοκιμάζουν τους εαυτούς τους στο κυνήγι και την αποδόμηση της εξουσίας, με ενέχυρο την ιδια τους την ζωή ή “ελευθερία” στο εδώ και στο τώρα. Τίποτα δεν είναι εύκολο γιαυτούς στην καθημερινότητα.

Οι μπάτσοι - ΜΜΕ - φασίστες - πολίτες - δικαστικοί, με ξύλο - προπαγανδα - προβοκάτσια - νόμους - εμπαιγμό - φυλακίσεις - αδιαφορία - ιστορική λήθη - βασανισμούς - ψυχολογικό πόλεμο προσπαθούν να κάμψουν το ηθικό και να φέρουν την παραίτηση του αναρχικού κινήματος. Λίγα από αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν καθημερινά οι σύντροφοί μας, οι δίπλα μας, οι νοητικά συνοδοιπόροι μας. 

Οι συλληφθέντες αναρχικοί μου σύντροφοι αναγκάζονται να απολογούνται σε ανθρώπους και θεσμούς που δεν αναγνωρίζουν, που μισούν...
Και πως να απολογηθείς για το δίκαιο σε τύπους που δεν νιώθουν το δίκαιο σου γιατί είναι από την απέναντι όχθη; Και πως να απολογείσαι στα τσιράκια του εχθρού με τους όρους τους και να προσπαθήσεις να βρεις νόημα στο στημένο παιχνίδι τους; Και πως να πείσεις την κοινωνία που δεν έχει συνείδηση, μόνο τσέπη πια στην θέση της καρδιά, ότι δεν είσαι εχθρός εσύ; Και πως ελεύθεροι άνθρωποι να κλείνονται σε τοίχους φυλακής με την αγωνία του πότε θα καταφέρουν να ξαναδράσουν όπως θέλουν...Μα το χείριστο είναι πάντα και για τους μέσα και για τους έξω τα “δικαστήρια του χώρου”. Οι συνειδήσεις του χώρου. Σύντροφοι δεν στηρίζουμε πρόσωπα απλά. Στηρίζουμε δράσεις και αναλύσεις. Δεν μπορεί να περιμένουμε από ανθρώπους την άγια και καθολική “σωστή στάση” στα πάντα για να στηρίξουμε τους συναγωνιστές μας. Ο άνθρωπος δεν είναι τέλειο ον και συνάμα ούτε οι αναρχικοί. Τυλάχιστον προσπαθούν.

Ενάντια στην κουλτούρα της διαπόμπευσης και του εσωτερικού κανιβαλισμού προτάσσω την ανάλυση με ενσυναίσθηση. Τα δικά μας “δικαστήρια” κι όχι τα κρατικά, θα φτάσουν συντρόφους μας και συναγωνιστές στην τρέλα και την παράδοση της ματαιότητας. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Η κατανόηση ας γίνει η δεύτερη μας φύση. Να μην αφήνουμε χώρο στην προβοκάτσια του κράτους να μας διαλύει σωματικά και ψυχολογικά.

Το μίσος να το στρέψουμε εκεί που πρέπει και την αγάπη να τη διαφυλάξουμε για τους συντρόφους και για όνειρο της επόμενης κοινωνίας.

Κάποιες σκέψεις για την αύξηση της ενσυναίσθησης, την παύση της ασυνεννοησίας και την ελευθερία στους κόλπους μας.

 

Λαϊκώς....αναρχικά

Υ.Γ. Θα επιστρέψω αναλυτικώς.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License