Η.Π.Α: Τα νέα κινήματα δημοτισμού

https://roarmag.org/magazine/new-municipal-movements Πολύ περισσότερο από απλώς μια στρατηγική για την τοπική διακυβέρνηση, ο ριζοσπαστικός δήμος εμφανίζεται ως οδός της κοινωνικής ελευθερίας και της δημοκρατίας πέρα από το κράτος.



Της Eleanor Finley

Λίγο καιρό πριν, η ιδέα των Ηνωμένων Πολιτειών να εκλέξουν τον μεγιστάνα των ακινήτων Donald Trump στην προεδρία φαινόταν σχεδόν αδιανόητη. Ωστόσο, τώρα που έχει συμβεί αυτή η αδύνατη πρόταση, έχει ανοίξει ένας νέος χώρος για την οραματιστική σκέψη. Εάν η εκλογή του Donald Trump είναι πράγματι δυνατή, ποιες άλλες αδυνατότητες θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν;

Μέχρι σήμερα, η λαϊκή αντιπολίτευση στο Τράμπ έχει εκφραστεί σε μεγάλο βαθμό μέσω μαζικών διαδηλώσεων και διαμαρτυριών δρόμου. Την ημέρα της ανάλυψης του Trump, εκτιμάται ότι 2,9 εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωναν σε δεκάδες πόλεις των ΗΠΑ. Αυτές οι καταιγίδες, όπως η Πορεία των Γυναικών ή η Πορεία για την Επιστήμη, παρουσιάζουν τους ανθρώπους με τις απαραίτητες ευκαιρίες να αισθάνονται κάθαρση, να εκφράζουν αλληλεγγύη και να αναγνωρίζουν κοινές αξίες. Ωστόσο, ως διαμαρτυρίες, είναι εγγενώς περιορισμένες. Συγκεκριμένα, αποτυγχάνουν να επιτύχουν ένα πρόγραμμα για τον βαθύ θεσμικό μετασχηματισμό που τόσο απαιτεί η κοινωνία μας.

Πίσω από τις έντονα ορατές κινητοποιήσεις, διαμορφώνονται επίσης οι λαϊκές και οι δημοτικές μορφές αντιπολίτευσης στον Trump. Υπό την αιγίδα των «ιερών πόλεων», κοινοτικές οργανώσεις, θρησκευτικές ομάδες , δικηγόροι, εργατικά κέντρα και ενεργοί πολίτες δημιούργησαν δίκτυα κρίσεων για την υποστήριξη οικογενειών μεταναστών που ζουν υπό την απειλή της απέλασης. Αυτά τα έργα, δομημένα κατά κύριο λόγο από  γειτονιά σε  γειτονιά, προκαλούν τις κυρίαρχες υποθέσεις σχετικά με την πολιτική συμμετοχή και εγείρουν το κρίσιμο ερώτημα σχετικά με το τι πραγματικά πρέπει να σημαίνει να είσαι πολίτης.

Εν τω μεταξύ, οι δημάρχοι και αξιωματούχοι των πόλεων εμφανίστηκαν ως μερικοί από τους πιο ομιλούντες αντιπάλους του Trump. Τον περασμένο Ιούνιο, σχεδόν 300 δήμαρχοι, συμπεριλαμβανομένων εννέα από τις δέκα μεγαλύτερες πόλεις της Αμερικής, δεν τήρησαν τις επιθυμίες του προέδρου και ανανέωσαν το Παγκόσμιο Σύμφωνο για το Κλίμα. Το αν οι δηλώσεις αυτές αποτελούν πραγματικές πράξεις πολιτικής αμφισβήτησης ή απλώς συμβολικές χειρονομίες από τοπικές ελίτ που θέλουν να προωθήσουν τη σταδιοδρομία τους είναι διφορούμενο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι σε μια περίοδο πρωτοφανών πολιτικών αναταραχών οι άνθρωποι καλούν τους τοπικούς αξιωματούχους να ενεργούν εκ μέρους των κοινοτήτων τους - ανεξάρτητα από την ιδιότητα του πολίτη - και όχι σύμφωνα με τις επιθυμίες ενός ακροδεξιού καθεστώτος. Αναζητούν στους δικούς τους δήμους ως τόπους που βασίζονται στην πολιτική δράση και την ηθική εξουσία.

 Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΣΜΟΥ

Μέσα από αυτό το περιβάλλον, δημιουργήθηκε ένας μικρός σχηματισμός πολιτικών πλατφορμών με σκοπό να μετατραπεί η πραγματικότητα στην πορεία των πόλεων και των δήμων των ΗΠΑ. Ανατρέποντας τις γραμμές μεταξύ του κοινωνικού κινήματος και της τοπικής διακυβέρνησης, αυτά τα δημοτικά πειράματα οργανώνονται με βάση τους υπάρχοντες δήμους ή περιοχές, απαιτώντας κοινωνικά δίκαιες και οικολογικές λύσεις σε θέματα που αφορούν ολόκληρη την κοινότητα. Ωστόσο, η κοινή τους ατζέντα εκτείνεται πέρα ​​από την εκλογή προοδευτικών κομμάτων στα τοπικά γραφεία. Ανησυχώντας, μέσα από ένα συνδυασμό πολιτικής εκπαίδευσης, κινητοποίησης και μεταρρυθμίσεων, οι δημοτικιστές επιδιώκουν να επαναφέρουν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στα χέρια των πολιτών. Ο δημοτισμός δεν είναι απλά μια νέα στρατηγική για την τοπική διακυβέρνηση, αλλά μάλλον μια πορεία προς την κοινωνική ελευθερία και την ακρατική δημοκρατία.

 Ο όρος «δημοτισμόςς» προέρχεται από τον «ελευθεριακό δημοτισμό», που δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1980 από τον κοινωνικό θεωρητικό και φιλόσοφο Murray Bookchin. Χρησιμοποιώντας  την ετικέτα "ελευθεριακός", ο Bookchin επικαλέστηκε την αρχική του έννοια από τον αναρχισμό του δέκατου ένατου αιώνα. Κατά την άποψή του, οι βασικές έννοιες όπως το "ελευθεριακό" και η "ελευθερία" είχαν κακώς υπονομευθεί και καπηλευθεί από τη δεξιά πτέρυγα και ήρθε η ώρα οι αριστεροί να τις ανακτήσουν. Παρ 'όλα αυτά, η ετικέτα "ελευθεριακός" έχει αποφευχθεί να χρησημοποιηθεί από πολλά από τα νέα δημοτικά πειράματα. Πιο πρόσφατα, η πλατφόρμα των Καταλανών πολιτών Barcelona en Comú ( Βαρκελώνη από κοινού) έχει περιέχει  την δημοτικοποίηση στο πλαίσιο του πολιτικού της σχεδίου στην Καταλονία της Ισπανίας. Η εκδοχή του δήμου συνδέεται στενά με τη θεωρία και την πρακτική των κοινών, που τους οδήγησε στο να υπερασπιστούν την πόλη ενάντια στον τουρισμό και την αστική ανάπτυξη.

Ο δημοτισμός διακρίνεται από την επιμονή του ότι το υποκείμενο πρόβλημα με την κοινωνία είναι η αποδυνάμωσή μας. Ο καπιταλισμός και το κράτος όχι μόνο προκαλούν τεράστιο υλικό πόνο και ανισότητα, αλλά μας στερούν την ικανότητα να διαδραματίσουμε σημαντικό ρόλο στις δικές μας ζωές και κοινότητες. Αποκτώντας την εξουσία λήψης αποφάσεων, μας στερούν την ανθρωπιά μας και την αίσθηση του σκοπού μας - μας στερούν το νόημα.

Η λύση, όπως το βλέπουν οι δημοτιστές, είναι η άμεση δημοκρατία. Για να το επιτύχουμε, μπορούμε να καλλιεργήσουμε τη νέα κοινωνία μέσα στο κέλυφος του παλιού, διαβρώντας τη λαϊκή νομιμότητα του κράτους και διαλύοντας τη δύναμή του στις συνελεύσεις των ανθρώπων και των συνομοσπονδιών. Αυτό σημαίνει να υπάρχει πίστη ότι οι άνθρωποι είναι έξυπνοι και θέλουν τα πράγματα να αλλάξουν. Σύμφωνα με τα λόγια του Bookchin, ο «ελευθεριακός δημοτισμός "προϋποθέτει μια πραγματική δημοκρατική επιθυμία των ανθρώπων να περιορίσουν τις αυξανόμενες δυνάμεις του εθνικού κράτους." Οι άνθρωποι μπορούν και πρέπει να είναι οι εμπειρογνώμονες για τις δικές τους ανάγκες.

Δεν είναι όλα τα κινήματα που ευθυγραμμίζονται με ένα δημοτικό πρόγραμμα και αναφέρεται στον εαυτό τους ως τέτοια. Για παράδειγμα, το κουρδικό κίνημα ελευθερίας υποστηρίζει ένα πολύ παρόμοιο μοντέλο με τον όρο «δημοκρατικός συνομοσπονδισμός». Ο ίδιος ο Bookchin ενέκρινε αργότερα την ετικέτα «communalism» για να τονίσει τη συγγένεια μεταξύ των απόψεών του και της Κομμούνας των Παρισίων του 1871. Σχεδόν κάθε περιοχή και πολιτισμός του κόσμου είναι εύφορος με κάποια ιστορική κληρονομιά λαϊκών συνελεύσεων, φυλετικής δημοκρατίας ή ακρατικής αυτοδιεύθυνσης. Το ερώτημα είναι πώς μπορούμε να αναβιβάσουμε αυτές τις κληρονομιές και να τις χρησιμοποιήσουμε για να διαβρώσουμε την κυριαρχία του καπιταλισμού και του κράτους στην υπόλοιπη κοινωνία.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

Οι δήμοι, οι πόλεις, τα χωριά, οι συνοικίες των πόλεων και οι γειτονιές παρέχουν την πραγματική φυσική κλίμακα, στην οποία μπορεί να αναπτυχθεί μια τέτοια ενδυναμωτική πολιτική. Ιστορικά, οι πόλεις έχουν συνενώσει τους ανθρώπους, διευκολύνοντας την ποικιλομορφία ενθαρρύνοντας τη διαπολιτισμική αλληλεπίδραση. Αυτό το έμφυτο χαρακτηριστικό εμπνέει τις πόλεις με μια ανθρωπιστική ευαισθησία - και κατ 'επέκταση και με ριζοσπαστικές δυνατότητες. Όπως το έθεσε η Hannah Arendt, «η πολιτική βασίζεται στο γεγονός της ανθρώπινης πολυφωνίας». Οι πόλεις υφαίνουν πολλά διαφορετικά είδη ανθρώπων μαζί στον πλούσιο τάπητα της καθημερινής ζωής.

Ο φόβος και η δυσπιστία των πόλεων υπήρξε κεντρικός πυλώνας του ακροδεξιού κινήματος του Trump. Οι Τραμπιστές φοβούνται τους μετανάστες, τους μαύρους και αυτούς που παίζουν με τα φυλετικά πρότυπα. Φοβούνται τις ελίτ, την πολιτική κυριαρχία και την οικονομική επισφάλεια που αντιπροσωπεύουν οι αδίστακτα εκθαμβωτικές πόλεις. Μια ολόκληρη γκάμα από καρικατούρες είναι διατεταγμένες σε μια προκατειλημμένη εικόνα ενός παρακμιακού κοσμοπολιτισμού.

Αυτοί οι ανταγωνισμοί είναι όλο και χειρότεροι για την έντονη ανισότητα που επικρατεί στις μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές. Το "Gentrification"  έρχεται κοντά στο να περιγράψει τη μαζική εσωτερική μετατόπιση που λαμβάνει χώρα σε όλες τις ΗΠΑ. Στο Σαν Φρανσίσκο, ένα μικρό, μετριοπαθές σπίτι κοστίζει περίπου 3,5 έως 4 εκατομμύρια δολάρια. Απλά διαμερίσματα ενός υπνοδωματίου κυμαίνονται από $ 3.500 έως $ 15.000 το μήνα για ενοικίαση. Κάτω από τους υπέρλαμπρους  πύργους των tech δισεκατομμυριούχων, χωριά σκηνών στήνονται επισφαλώς μεταξύ των τσιμεντένιων πυλώνων των υπόγειων διαβάσεων των αυτοκινητόδρομων. Εν τω μεταξύ, οι φτωχοί εργαζόμενοι εκτοπίζονται σε απομονωμένα προάστια, όπου υπάρχει ελάχιστη ζωή στο δρόμο και συχνά δεν υπάρχουν βιώσιμες δημόσιες συγκοινωνίες.

Ενώ τα ευρωπαϊκά κινήματα απαιτούν τη διατήρηση του «δικαιώματος στην πόλη» των κατοίκων των αστικών περιοχών, στις ΗΠΑ, έχουμε τη θέση να υπολογίσουμε πώς να εισάγουμε τους απλούς ανθρώπους πίσω στο αστικό τοπίο. Ο καπιταλισμός έχει γεννηθεί σε παραμορφωμένες αμερικανικές πόλεις. Τα τεράστια σχήματα τους μεταφέρουν την αδυναμία και την αποξένωση των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων. Ο μικρός διαθέσιμος χώρος τα τελευταία χρόνια έχει κατακλυστεί από ακίνητα και υψηλές επενδύσεις. Αυτή η παραμορφωμένη απόδοση της αστικής ζωής επεκτείνεται πάντα προς τα έξω, μετατρέποντας τη γεωργική γη σε χώρους στάθμευσης, οικογενειακά καταστήματα σε Walmarts και σφιχτά συνδεδεμένες αγροτικές κοινότητες σε θαμπές προαστιακές ενδοχώρες.

Ο δημοτισμός μπορεί να καταπολεμήσει την τάση των εργοδοτών στις αγροτικές περιοχές να δυσπιστούν στις πόλεις - και στους διαφορετικούς ανθρώπους που τους καταλαμβάνουν - θέτοντας την εξουσία πίσω στα χέρια του λαού. Μέσα σε πόλεις, οι δημοτιστές μπορούν να προωθήσουν προγράμματα για να μεταμορφώσουν τα φυσικά και υλικά χαρακτηριστικά τους που έχουν υποστεί ανόμοια κλιμάκωση. Μια ατζέντα των δήμων θα προσπαθήσει τελικά να ανακτήσει τις αστικές περιοχές ως τόπους όπου όντως ζουν οι άνθρωποι, όχι απλώς να πηγαίνουν για ψώνια. Σε αγροτικές και προαστιακές περιστάσεις, οι δημοτιστές μπορούν να προσφέρουν ένα όραμα αποκέντρωσης και ανεξαρτησίας από το κράτος που είναι απρόσβλητο από τον φανατισμό και την  κακοποίηση. Οι αγροτικές συμμαχίες στις εξορυκτικές βιομηχανίες μπορούν να σπάσουν προσφέροντας οικολογικούς τρόπους ζωής που συνδέονται με την τοπική λήψη πολιτικών αποφάσεων. Αυτά δεν είναι απλά καθήκοντα, αλλά είναι απαραίτητα για την ολιστική κοινωνική αλλαγή που τόσο χρειαζόμαστε.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Το κίνημα του δημοτισμού στις ΗΠΑ σήμερα είναι σαν δενδρύλλιο. Είναι μικρό και λεπτό, φρέσκο ​​και γεμάτο με δυνατότητες. Παρόλο που συχνά αναζητούμε αριστερή ηγεσία σε μεγάλες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη ή το Σικάγο, αυτοί οι νέοι δημοτικοί ηγέτες έχουν τις ρίζες τους σε σχετικά μικρότερες πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του Τζάκσον, του Μισισιπή και της Ολυμπίας, Ουάσινγκτον. Ίσως αυτό να μην μας εκπλήσσει. Καθώς οι μεγάλες πόλεις εκκενώνονται από τους αρχικούς κατοίκους και τον χαρακτήρα τους, οι πόλεις μικρού και μέτριου μεγέθους προσφέρουν σχετικά περισσότερες ευκαιρίες για κοινοτική αλληλεπίδραση και οργάνωση.

Αυτό το καλοκαίρι είχα την ευκαιρία να συναντήσω ηγέτες από διάφορα δημοτιστικά προγράμματα, όπως το Jackson Cooperation, τα συμβούλια δράσης της γειτονιάς στο Seattle, η συνέλευση του Πόρτλαντ, η συνέλευση της Ολυμπίας και η καμπάνια του δημοτικού συμβούλου του Genese Grill στο Burlington του Βερμόντ. Κατά συνέπεια, αυτοί οι ακτιβιστές έφεραν εξελιγμένες αναλύσεις, έθεσαν προκλητικές ερωτήσεις και μοιράστηκαν καινοτόμες προσεγγίσεις στην οργάνωση. Αλλά αυτό που βρήκα πιο εντυπωσιακό ήταν η ικανότητά τους να εκφράζουν ουτοπικές ιδέες με πολιτικές κοινής λογικής που στοχεύουν στην πραγματική βελτίωση της ζωής των ανθρώπων. Οι πολιτικές τους φιλοδοξίες είναι σοβαρές και βασίζονται στην πεποίθηση ότι η λαϊκή εξουσία μπορεί πραγματικά να προσφέρει ανώτερες λύσεις σε δύσκολα κοινωνικά ζητήματα.

Στο Σιάτλ, ο συνασπισμός δράσης γειτονίας (NAC) σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια των δραματικών συνεπειών της εκλογής του Τράμπ. Όπως πολλές ομάδες anti-Trump, πρωταρχικός στόχος τους είναι να προστατεύσουν τις στοχευμένες ομάδες από τα εγκλήματα μίσους και να παρέχουν άμεσες υπηρεσίες. Ωστόσο, αντί να συγκαλεί μεγάλες, άμορφες "γενικές συνελεύσεις" όπως η Occupy Wall Street, το NAC οριοθετεί τους τομείς του σύμφωνα με τη ντουζίνα περίπου πόλεων του Σιάτλ. Κάθε τομέας γειτονιάς είναι εξουσιοδοτημένος  να επιλέγει τις δικές του δραστηριότητες και πολλές ομάδες έχουν εξελιχθεί μέσω εκστρατειών συζήτησης από πόρτα σε πόρτα.

Το NAC δημιουργεί νέες μορφές συνάντησης μεταξύ πολιτών και αξιωματούχων της πόλης. Το Σιάτλ βρίσκεται επί του παρόντος στη μέση μιας εκλογικής εκπιλογής δημάρχων χωρίς καθιερωμένη κυβέρνηση. Έτσι, η NAC διοργανώνει μια σειρά δημαρχείων με τίτλο "Candidate Jeopardy", κατά τη διάρκεια της οποίας οι υποψήφιοι θα ερωτηθούν για μια σειρά από ερωτήσεις που αφορούν τους πολίτες. Όπως στο τηλεοπτικό παιχνίδι , θα πρέπει να επιλέξουν μέσα σε μια σειρά από εύκολες και δύσκολες ερωτήσεις. «Ποιος θα πάρει τις ερωτήσεις χαμηλού «κόστους»;» διαβάζει ένα σημείωμα εκδήλωσης στο Seattle Weekly, «Ποιος θα πάρει τις σκληρές; Θα έχουμε έναν Ken Jennings [έναν διάσημο διαγωνισμό διαφθοράς] των εκλογών του 2017; Ελάτε να μάθετε! "

Το NAC μπορεί τελικά να βρει ένα φιλικό πρόσωπο στο γραφείο. Η Nikkita Oliver, μία από τους πρωταγωνιστές, είναι μία ακτιβίστρια του Black Lives Matter που τρέχει σε μια πλατφόρμα που κρατά τοπικούς αξιωματούχους υπόλογους στο κοινό. Εάν κερδίσει, η πολιτεία του Σιάτλ μπορεί να μοιάζει με τη Βαρκελώνη, όπου ο ριζοσπαστικός ακτιβιστής των δικαιωμάτων των κατοικιών Ada Colau κατέχει το αξίωμα του δημάρχου.

Στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, η οργάνωση Portland Assembly χρησιμοποιεί ένα παρόμοιο μοντέλο "συμβόλων-συμβούλων" και εγγράφει νέα μέλη στις υπάρχουσες ενώσεις γειτονιάς του Πόρτλαντ. Σήμερα εργάζονται για τη δημιουργία ενός συνασπισμού σε όλη την πόλη, υπέρ των άστεγων. Υποστηρίζουν τη ριζική αναμόρφωση της αστυνομίας. Την άνοιξη αυτή, οι φίλοι του Portland Assembly έκαναν τίτλους εφημερίδων με το έργο "Portland Anarchist Road Care." Μετά από ένα μακρύ χειμώνα, οι ακτιβιστές του γνωστού μαύρου μπλόκ «black bloc»- με μαύρα ρούχα και μανταλάκια να καλύπτουν το στόμα τους – πήραν τους ασφάλτινους δρόμους της πόλης  και έκλειναν τις  λακκούβες. Η αναρχική οδική φροντίδα διαταράσσει διανοητικά την ιδέα ότι αυτοί που υποστηρίζουν μια ακρατική  κοινωνία είναι αντιδραστικοί, καταστροφικοί και μη πρακτικοί.

Ίσως το μεγαλύτερο και πιο ελπιδοφόρο δημοτικό κίνημα στις ΗΠΑ σήμερα είναι η συνεργασία Jackson, μια πρωτοβουλία πολιτών που έχει έδρα στον βαθύ νότο της Αμερικής. Σε μια πόλη όπου το 85 τοις εκατό του πληθυσμού είναι μαύροι, ενώ το 90 τοις εκατό του πλούτου κατέχεται από λευκούς, η συνεργασία του Τζάκσον καλλιεργεί τη λαϊκή δύναμη μέσω της συμμετοχικής οικονομικής ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, η συνεργασία του Jackson και των προκατόχων της δημιούργησε μια ομοσπονδία συνεταιρισμών που ανήκουν σε εργαζόμενους και άλλες πρωτοβουλίες για δημοκρατική και οικολογική παραγωγή. Αυτή η οικονομική βάση στη συνέχεια συνδέεται με τις συνελεύσεις των ανθρώπων, οι οποίες καθορίζουν σε γενικές γραμμές τις προτεραιότητες του έργου.

Όπως η NAC του Σιάτλ, η συνεργασία του Jackson πραγματοποιεί τοπικές εκλογές και διακυβέρνηση. Ο Τζάκσον, νέος δήμαρχος του Μισισιπή, Chokwe Antar Lumumba, προέρχεται από μια οικογένεια διάσημων μαύρων ριζοσπαστών και έχει στενούς δεσμούς με το κίνημα. Η Lumumba ενέκρινε την πρωτοβουλία συνεργασίας της Jackson για την δημιουργία του Κέντρου Κοινοτικής Παραγωγής, ενός δημόσιου κοινοτικού κέντρου που ειδικεύεται στην εκτύπωση 3D και την ψηφιακή παραγωγή.

ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα δημοτικά πειράματα που λαμβάνουν χώρα σε όλες τις ΗΠΑ. Οι πρωτοβουλίες αυτές σηματοδοτούν τη γέννηση ενός επαναστατικού δημοκρατικού κινήματος; Θα μας σώσουν από τις γνάθους του φασισμού και θα συνειδητοποιήσουν τις δυνατότητές μας για μια πραγματικά πολυπολιτισμική, φεμινιστική και οικολογική κοινωνία; Ίσως - και όλοι ελπίζουμε. Πράγματι, κάτι σαν ένα νέο δημοτικό πρότυπο διαμορφώνεται με την αναγνώριση ότι ο αντιρατσισμός, η φεμινιστική απελευθέρωση, η οικονομική δικαιοσύνη και η άμεση δημοκρατία αλληλοσυνδέονται. Ο ενθουσιασμός για αυτό το παραδειγματικό δείγμα σε επίπεδο πόλης, όπου οι διαφορετικοί λαοί ενθαρρύνονται από το περιβάλλον τους να κρατούν ανθρωπιστικές απόψεις.

Ωστόσο, υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τους δημοτιστές να είναι επιφυλακτικοί και προσεκτικοί. Ενώ οι ριζοσπαστικοί αριστεροί αποτελούν τη βάση της πολιτικής δέσμευσης των λαών, οι φιλελεύθερες και «προοδευτικές» οργανώσεις μεταρρύθμισης όπως το MoveOn και το αδιαίρετο είναι έτοιμες να απορροφήσουν και να εκτρέψουν αυτή την ενέργεια πίσω στην κομματική πολιτική. Οι διφορούμενοι όροι, όπως η «συμμετοχική δημοκρατία», είναι αποτελεσματικά εργαλεία για την εμπλοκή ανθρώπων που δεν αισθάνονται άνετα με όρους όπως «ριζοσπαστικό» ή «επαναστατικό». Ωστόσο, μπορούν επίσης να αξιοποιηθούν εύκολα από ιδρύματα όπως το Δημοκρατικό Κόμμα, τα οποία, ταπεινωμένα και χαλκωμένα, εμφανίζονται πεινασμένα στις αστικές και δημοτικές εκλογές.

Έτσι, η εμπλοκή με "προοδευτικές" κινήσεις θα είναι χωρίς αμφιβολία κάτι σαν χίμαιρα. Από τη μία πλευρά, μπορεί να είναι σημαντικοί σύμμαχοι σε δημοτικές εκστρατείες και σημεία εισόδου για πολιτικούς νεοφερμένους. Από την άλλη, μπορεί να συντρίψουν ένα λαϊκό κίνημα. Και όταν αυτά τα καθεστώτα που επικεντρώνονται στο κράτος αποτυγχάνουν, οι άνθρωποι θα αναστατωθούν και θα απογοητευθούν - ενδεχομένως θα διοχετεύσουν εκ νέου τη δυσαρέσκειά τους για να υποστηρίξουν την άκρα δεξιά.

Δεν χρειαζόμαστε, αυτό που το περιοδικό  Τ ο Έθνος καλεί χαιρέκακα, μια νέα εποχή  «προοδευτισμού της μεγάλης πόλης.» Χρειαζόμαστε ένα μη ιεραρχικό τρόπο ζωής που παρέχει αφθονία και ελευθερία για όλους. Για τα σημερινά δημοτικά κινήματα αυτό σημαίνει ότι:

  • Πρέπει να αξιοποιήσουμε την πόλη όχι όπως είναι, αλλά όπως θα μπορούσε να είναι . 
    Πρέπει να εμπλουτίσουμε την ιδέα της ιδιότητας του πολίτη με νέο νόημα και να ζητήσουμε ριζοσπαστική υπηκοότητα με βάση τη συμμετοχή στην τοπική κοινότητα και όχι από τη γραφειοκρατική έγκριση ενός κράτους.
  • Πρέπει να αντισταθούμε στον πειρασμό να εναποθέσουμε την πίστη μας σε καλοπροαίρετους δημάρχους και άλλες προσωπικότητες, ανεξάρτητα από το πόσο χαρισματικοί ή καλοπροαίρετοι είναι, εκτός αν προσπαθούν να διαλύσουν τις δυνάμεις που κατέχουν. 
    Η επανάσταση είναι υπομονετική δουλειά. Όλοι είναι απίθανο να ζήσουμε για να δούμε την επανάσταση που επιδιώκουμε. Ωστόσο, έχουμε στη διάθεσή μας περισσότερα εργαλεία από αυτά που συνειδητοποιούμε. Η μυθολογία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι αυτή της αποκέντρωσης. Στο βιβλίο του "Η Τρίτη Επανάσταση" , ο Murray Bookchin αφηγείται τα κύματα των λαϊκών συναθροίσεων που αποκόπηκε από τη βάση τους στην αγροτική Νέα Αγγλία κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης και σάρωσε τις νότιες αποικίες. Τα άρθρα της Συνομοσπονδίας και το νομοσχέδιο ήταν παραχωρήσεις στη λαϊκή πίεση.

Σήμερα, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα για την κυβέρνησή τους. Ωστόσο, τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Το πικρό μάθημα της νίκης του Τράμπ είναι ότι η αλλαγή - είτε είναι καλύτερη είτε χειρότερη - είναι η μόνη σταθερά στις ανθρώπινες υποθέσεις. Όπως η συγγραφέας  επιστημονικής φαντασίας Ουρσούλα Κ. Λεγκούιν έδωσε τόσο εύγλωττα: «Ζούμε στον καπιταλισμό. Η δύναμή του φαίνεται αναπόφευκτη. Το ίδιο έκανε το θεϊκό δικαίωμα των βασιλιάδων. Οποιαδήποτε ανθρώπινη δύναμη μπορεί να αντισταθεί και να αλλάξει από ανθρώπους. "Το δημοτικό κίνημα μπορεί να είναι μικρό, αλλά το δυναμικό του είναι επαναστατικό.

 

Η Eleanor Finley είναι συγγραφέας, δασκάλα, ακτιβίστρια και δημοτικίστρια. Είναι επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας (ISE) και διδακτορικός φοιτητής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, Amherst.

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License