Παρατηρήσεις πάνω στην ανακοίνωση της αναρχικής ομοσπονδίας για τη θεωρία των δύο άκρων.

Εδω η ανακοίνωση: https://athens.indymedia.org/post/1577950/

Καταρχάς, είναι ιστορικά και θεωρητικά ανακριβές ότι το αντιεξουσιαστικό αναρχικό κίνημα και το εξουσιαστικό κομμουνιστικό κίνημα είχαν ποτέ τον ίδιο στόχο. Το κομμουνιστικό κίνημα για το οποίο μιλάμε δεν είχε ποτέ για στόχο του την κατάργηση του Κράτους, αλλά τη γιγάντωση του και το μεταφυσικό του πέρασμα στην ανυπαρξία μετά ακριβώς από αυτή τη γιγάντωση του. Αν ήταν να συμπεριλαμβάνουμε στο "κίνημα", όλους όσους διακηρρύτουν την αντίθεση τους στο Κράτος, τότε θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και τους Οικονομικά Φιλελεύθερους, καθότι....αντικρατιστές....κι αυτοί!!! Οπότε δεν είναι κατανοητό, γιατί θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουμε κάποιον που διακηρύττει την κατάλυση του Καπιταλισμού από κάποιον που διακηρύττει την κατάλυση του Κράτους, από τη στιγμή που για εμάς τους αναρχικούς αυτά τα δύο γίνονται κατανοητά ως στιγμές της ίδιας ενιαίας κίνησης.

Έπειτα, είναι εξίσου ιστορικά ανακριβές ότι "η σύγκρουση αφορούσε και διεξήχθη στους κόλπους της υποτελούς βάσης". Τα "κομμουνιστικά κράτη", αυτή η αντίφαση στους όρους, είναι υπεύθυνα για όλες αυτές τις "προδοσίες, σφαγές, εγκλήματα κ.τ.λ" που τους καταλογίζει η ανακοίνωση κι όχι κάποια ασαφής βάση. Τουλάχιστον για τον 20ο αιώνα αυτό είναι αδιαμφισβήτητο, καθότι δεν υπήρχε τέτοιο κράτος το 19ο. Καλό θα είναι λοιπόν, να μη ταυτίζουμε τις θεωρητικές διαφορές που λύνονται σε συνέδρια με τις θεωρητικές διαφορές που λύνονται με την ισχύ...

Τρίτη, παρατήρηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι παρότι η σοσιαλδημοκρατία "ανήκει στο ευρύτερο σοσιαλιστικό κίνημα", στο οποίο γίνεται αναφορά από την ανακοίνωση, και η οποία "συμμετείχε κι αυτή στους αιματοβαμμένους αγώνες" που "κέρδισαν ότι κέρδισαν", δε συμπεριλαμβάνεται στους "κόλπους της υποτελούς τάξης" στους οποίους θα γίνει η "σύγκρουση" και η "μάχη". Μήπως τελικά θυμόμαστε ότι μας συμφέρει για το πως "κερδήθηκε, ότι κερδήθηκε"; Μήπως ξεχνάμε στην πράξη, τελικά, ότι όπου κυριάρχησαν οι "κομμουνιστές", κυρίως σε αυτό που ορίζεται στην ανακοίνωση ως "καπιταλιστική περιφέρεια", όποιος "συζητούσε για την πιθανότητα απεργίας" τον στέλνανε στα κάτεργα;

Τέταρτη, παρατήρηση ότι, αν ισχύει η θεωρία ότι "οι καπιταλιστές έδωσαν εδώ, στο καπιταλιστικό κέντρο, το κοινωνικό κράτος για να καταπολεμήσουν τον "κομμουνισμό", κυρίως στην περιφέρεια", τότε δε γίνεται ταυτόχρονα να ισχύει ότι τα "δικαιώματα" κερδήθηκαν, στο κέντρο, από αγώνες, αλλά ότι όντως "παραχωρήθηκαν από τους καπιταλιστές". Κι επειδή, όντως "ο εχθρός του εχθρού μου" δεν είναι φίλος μου, δεν οφείλουμε τίποτα σε κανέναν, μόνο και μόνο επειδή βγήκαμε παράπλευρα ωφελημένοι από τη ανταγωνιστική σύγκρουση δύο τύπων καθεστώτων και πάνω απ' όλα να αναλαμβάνουμε την υπεράσπιση του εχθρού του άλλου εχθρού μου. Είναι ανεπίτρεπτο ο εχθρός να φωτογραφίζει "στο όνομα του Σταλινισμού", "κάθε κοινωνική αντίσταση" και εσύ να υπερασπίζεσαι το "Σταλινισμό", δίνοντας του έτσι συγχωροχάρτι, γιατί αποτελεί τον πλήρη ετεροκαθορισμό από την ορολογία των εχθρών. Σημαίνει ότι όντως αποδέχεσαι ότι αποτελεί "πρόδρομο εγκλημάτων και η πιο ασήμαντη διεκδίκηση"....

Πέμπτον, μπορεί όντως να είναι αυτοί που περιγράφονται οι στόχοι της Ε.Ε και των "ιμπεριαλισμών" γενικότερα. (Εδώ πάλι θα έπρεπε να απαντηθεί από την ομοσπονδία γιατί χρησιμοποιείται από μη ιμπεριαλιστικά κράτη η ίδια θεωρία των δύο άκρων ή τουλάχιστον στο αν κάθε κράτος που συμμετέχει στην Ε.Ε είναι ιμπεριαλιστικό από αυτό και μόνο το γεγονός της συμμετοχής του σε αυτή). Όμως, η "εξίσωση" της ε.ε γίνεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο επίπεδο αφαίρεσης και πλαίσιο που έχει να κάνει με τα ιδιαίτερα συμφέροντα της. Εμείς πρέπει να μιλάμε από την οπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης κι όχι να μας ορίζει ούτε η Ε.Ε, ούτε η εξουσιαστική αριστερά, τους τρόπους σκέψης κι έκφρασης μας. Και από αυτή την αφαιρετική οπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης, όντως εξισώνονται ναζισμός-σταλινισμός-σοσιαλδημοκρατία-φιλελευθερισμός, ως όψεις του ίδιου πράγματος. Κι ακόμα ειδικότερα για εμάς τους αναρχικούς, εξισώνονται ακόμα περισσότερο. Ίδια αντιμετώπιση είχαμε κι από τους δύο. Το να το λες αυτό, δεν "αποτελεί δικαίωση του ναζισμού", ούτε "ξέπλυμα του καπιταλισμού", όπως υποστηρίζεται κυρίως από κάποιους λενινιστές τριτοδιεθνιστές, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν αποτελούσε δικαίωση του φασισμού ή της σοσιαλδημοκρατίας, η εξίσωση που έκαναν τότε οι "λενινιστές", ότι οι σοσιαλδημοκράτες ήταν σοσιαλφασίστες. Αποδείχτηκε ότι ήταν. Και κατά τον ίδιο τρόπο που αυτή η παραδοχή που μόλις έγινε, δεν αποτελεί δικαίωση της σταλινικής πολιτικής της Κομιντερν. Δε φοβόμαστε να πάρουμε ξεκάθαρη θέση γιατί είμαστε αναρχικοί και δε θα βάλουμε ούτε τους λενινιστές, ούτε τους φιλελέδες διαιτητές στον αγώνα μας εναντίον και των δυό τους.

Τέλος, για να λέμε ότι όντως διδαχτήκαμε από τους πολιτικούς μας προγόνους και τα λάθη τους, θα πρέπει να τα λέμε όλα. Η διαπάλη με τους λενινιστές όντως θα γίνει στους κοινωνικούς αγώνες, όμως εκεί θα γίνει και με όλους τους υπόλοιπους που η ομοσπονδία δε συμπεριλαμβάνει στο "επαναστατικό κίνημα" και φυσικά κανείς δε θα πάρει την έγκριση της Ε.Ε. Εκ των πραγμάτων. Αυτό σημαίνει ότι αν θέλουμε να έχουμε κάποια κοινωνική αξιοπιστία, κυρίως λόγω του αναρχικού επαναστατικού ήθους που εμπνεέι και επιδεικνύει αυτή η στάση, δεν πρέπει να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά, όταν κρίνουμε το ίδιο πράγμα. Σημαίνει ότι έχουμε δική μας ατζέντα και θεωρία. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής των "δύο μέτρων και σταθμών", είναι ο ορισμός της λυκοφιλίας και σημαίνει ότι ξεπλένεις το σταλινισμό και άρα δε στέκεσαι δίπλα στον κόσμο του αγώνα γενικά, του αναρχικού αγώνα ειδικότερα.

Η αναρχική θεωρία μας διδάσκει ότι σε ένα κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα μόνο δύο άκρα υπάρχουν. Ο κρατιστής κι ο καπιταλιστής, όχι ο δεξιός κι ο αριστερός.

από @ 20/09/2017 12:22 μμ.


Σύντροφε κακώς χαρακτηρίζεις "κομμουνιστές" τους λενινιστές-σταλινικούς. Αντιθέτως, είναι οι χειρότεροι αντικομμουνιστές και ευθύνονται για τη χειρότερη δυσφήμηση του κομμουνισμού στην ιστορία, αφού εξ αιτίας τους ο κομμουνισμός κατέληξε να ταυτίζεται, στο πλαίσιο αναφοράς του μέσου ανθρώπου με τον εφιαλτικό γραφειοκρατικό καπιταλισμό του εκτρώματος  Ε"Σ""Σ""Δ" (ή, π.χ., με το "Κ"ΚΕ του ζαχαριάδη), με τον οποίο φυσικά δεν έχει ουδεμία σχέση.

Να τελειώνουμε επιτέλους με τους αυτοαποκαλούμενους, κατ' επίφασιν "αναρχικούς" και "κομμουνιστές", τις ομοσπονδίες τους και τον εμετικό λενινισμό-σταλινισμό τους.

από ακραίος 20/09/2017 12:48 μμ.


Ο υπάρχων κόσμος και οι αρνητές του. Ο σταλινισμός και ο κρατικός καπιταλισμός του ανήκουν στο αντίπαλο άκρο, αυτό του υπάρχοντος, μαζί με το ναζισμό και τον δυτικού τύπου φιλελεύθερο καπιταλισμό

Και εννοείται ότι τα εγκλήματα του Στάλιν και του ολοκληρωτικού καθεστώτος του είναι ανάλογα με εκείνα του συγγενικού καθεστώτος της ναζιστικής Γερμανίας. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αντιμετωπίζονται ως ανάλογα και τα εγκλήματα των Ρούζβελτ και Τσώρτσιλ (π.χ. βομβαρδισμός της Δρέσδης, της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι) και δεν αντιμετωπίζεται και το καθεστώς του δυτικού καπιταλισμού ως εξίσου εγκληματικό με τις δικτατορίες των Στάλιν και Χίτλερ.

από Λαμπίκο 20/09/2017 12:51 μμ.


"Τις διαφορές μας με τον Σταλινισμό, τον Λενινισμό και τα μη αναρχικα ρεύματα που αναφέρονται στην επανάσταση θα τις λύσουμε εκεί που πρέπει, μέσα στους κοινωνικούς αγώνες"


Εκτός αν εννοούν ότι θα το λύσουμε σε καμία απεργία που θα περιφρουρούν τη Βουλή ή κάτι αντίστοιχο,όπως τότε στο Σύνταγμα.Αν είναι έτσι πάσo,αλλά όχι πρώτο πληθυντικό,μιας και όταν άλλοι έβαζαν κυριολεκτικά τα στήθια τους μπροστά,οι "αναρχικοί" απολογητές του σταλινισμού ρέμβαζαν κάτω από τα δεντράκια της πλατείας αναρωτόμενοι σαν το Βέγγο "Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες;"

από Αναρχικός 20/09/2017 3:44 μμ.


Αν τα βάλουμε κάτω πόσους αναρχικου΄ς σκότωσε ο Χίτλερ και πόσους ο Στάλιν; Δεν υπάρχει σήγκριση.
Μερικοί θέλουν να γυρίσουν την αναρχια προς τα αριστερα. Η αναρχία είναι ελευθερία και καμιά σχέση δεν έχει με τους οπαδούς του σταλιν. Αλλά απο ομοσπονδίες που έχουν καταστατικά ψηφοφορίες και τα ρεστα τι να περιμένεις. Η αριστεροποιηση του χωρου δεν θα περάσει να το ξερουν.

από aa 20/09/2017 4:01 μμ.


Αυτοί που έγραψαν το κείμενο της ομοσπονδίας, έναν και μοναδικό σκοπό εξυπηρέτησαν, την αθώωση του σταλινισμού.

Πρόκειται για ένα κείμενο αντιαναρχικό και αντεπαναστατικό που τονίζει τον σημερινό ξεπεσμό του συγκεκριμένου κομματικού του ΑΑ χώρου.

 


Κάθε θεωρία και ιδεολογία που επιδιώκει μαζική αποδοχή και συναίνεση είναι ολοκληρωτική.

"Ο Φασισμός είναι σαν τον Κομμουνισμό, και επιπλέον ανέντιμος. Οι δικτάτορες καταπιέζουν κάθε μορφή τέχνης, λογοτεχνίας, θεάτρου, μουσικής και ειδησεογραφίας που δεν συμφωνεί με τις απόψεις τους.
...
Και για να θυμηθούμε τη φημισμένη παραδοξολογία του Κόμη ντε Φενίξ - Η απόλυτη εξουσία του κράτους θα είναι συνάρτηση της απόλυτης ελευθερίας της κάθε ατομικής βούλησης."*

Ουσιαστικά, αυτό το τελευταίο δεν θα συμβεί κάποτε στο μέλλον, συμβαίνει από πάντα σε όσους επιλέγουν να ζήσουν αναρχικά χωρίς να περιμένουν να γίνουν όλοι οι άλλοι αναρχικοί πρώτα... Και δεν έχει σημασία αν γεννήθηκαν πλούσιοι ή φτωχοί. Αυτό που έχει σημασία είναι να βρεις την ισορροπία ανάμεσα σε σένα και τον κόσμο (μέρος του οποίου είναι και το κράτος). Και το ξέρω γιατί γεννήθηκα φτωχός, παραμένω φτωχός, αλλά δεν μου λείπει και τίποτα. Περνάω ζάχαρη που λένε. Μου έλειπε στα πρώτα χρόνια της μετα-εφηβείας γιατί ακόμα δεν είχα βρει το σημείο ισορροπίας ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο, μόλις το βρήκα όλα μπήκαν στη θέση τους και στη σωστή τους προοπτική.

Εξετάστε τις επιθυμίες σας. Είναι πραγματικά δικές σας; Είστε σίγουροι ότι δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας διαφήμισης ή προπαγάνδας;

Μπορώ να αλλάξω έναν ώριμο, οργισμένο και ακαλλιέργητο προλετάριο; Αξίζει να το κάνω; Γιατί να το κάνω; Θέλω να τον κάνω σαν κι εμένα; Δεν θα είμαι ολοκληρωτικός αν επιδιώξω κάτι τέτοιο; Θέλει αυτός να γίνει σαν κι εμένα; Μπορεί να γίνει σαν κι εμένα; Ποιές είναι οι δικές του πραγματικές ανάγκες; Τις ψάχνει ή παλεύει και διεκδικεί το δικαίωμα του να αγοράζει και να καταναλώνει σκουπίδια; Πληρώνοντάς τα με το αίμα του ως προσωπική εργασία.

Και αφού ο προλετάριος ή ο δημόσιος υπάλληλος προτού ψηθεί στο κόσμο βιάζεται να παντρευτεί (να γαμήσει ουσιαστικά), να κάνει παιδιά και υποχρεώσεις και αναγκάζεται για να τα θρέψει να αμοίβεται με τα ψίχουλα που του ρίχνει ο καπιταλιστής, εγώ γιατί θα πρέπει να χαλάω τη ζαχαρένια μου; Δεν θα είμαι αναρχικός αν φτύσω ή έστω αδιαφορήσω γι αυτόν τον προλετάριο ή δημόσιο υπάλληλο;

Τι θα κάνω αν ο δικός μου προσωπικός ζωτικός χώρος κινδυνέψει από τον καπιταλιστή ή τον προλετάριο; Θα τους πολεμήσω.


* Άλιστερ Κρόουλι, στο περιοδικό The Equinox το 1937. Περισσότερα του ίδιου για εκείνη την εποχή εδώ
https://www.astrology.vision/gr/n/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-20%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1/20160327202702/

από alexandra 20/09/2017 5:49 μμ.


Η ομοσπονδία προσπαθεί να κρατήσει δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη.Θέλει να τοποθετηθεί εντελώς έξω από αυτό που λέμε αριστερά από την άλλη να οριοθετηθεί εντελώς μέσα σε αυτό που λέμε κίνημα που περιλαμβάνει την αριστερά που στην Ελλάδα είναι 90% σταλινογενής. Το μισοκαταφέρνει. Η γραμμή "τις διαφορές μας τις λύνουμε στη βάση" είναι σωστή, σωστο είναι επίσης και το "δεν θα βάλουμε τον εχθρό διαιτητή". Τα παει βόλτα τα δύο καρπούζια αλλά κουτσαίνει. Ο Σταλινισμός από τότε που ύπήρξε υπήρξε ως εξουσία. Κρατική εξουσία. Τα κομμουνιστικά κινήματα ήταν στον αγώνα αλλά πάντα υπό τη σκιά του μεγάλου σοβιετικού σταλινικού κράτους. Το μειονέκτημα της ανάλυσης είναι ότι δεν διαχωρίζει τα κινήματα από το κράτος. Είναι άλλο ο αντάρτης του ΔΣΕ κι άλλο ο μπρέζνιεφ, ακόμα κι αν ο πρώτος δεν θα δέχονταν ποτέ κάτι τέτοιο. 
Βλέπω μια ενδιαφέρουσα θέση, την είχα ξαναδεί μινιμαρισμένη και πιο απλοική σε κείμενο του Ρουβίκωνα (που είναι στην ομοσπονδία) αλλά με λάθη. Η θέση αυτή αν την τραβήξει κανείς όχι μόνο δεν φέρνει το θέμα στη βάση όπως θέλει η Α.Ο. αλλά ανοίγει δρόμο διαλόγου ανάμεσα σε κορυβή και βάση.
Καλές λέω είναι τέτοιες προσπάθειες σε σχέση με τα υμνολόγια σε Σταλινιάδες ενός κομματιού του χώρου και τους πολιτικά υποχόνδριους της "καθαροτητας" από την άλλη αλλά θέλουν παραπάνω δουλειά.

από συλλέκτης αναρχικών διαμαντιών 20/09/2017 6:20 μμ.


"Το ιστορικό αναρχικό κίνημα έχει χτυπηθεί ανελέητα από τις Μαρξιστικές – Λενινιστικές εκδοχές, αφότου ο Λενινισμός πήρε κεφάλι στα επαναστατικά κινήματα κατορθώνοντας να επιβάλει το σχέδιό του στην πρώτη νικηφόρα κοινωνική επανάσταση την εποχή του καπιταλισμού"

Νικηφόρα λοιπόν η οκτωβριανή επανάσταση που εγκαθίδρυσε την δικτατορία του μπολσεβίκικου κόμματος με αρχηγό τον Λένιν. Κατ' αντιστοιχία λοιπόν, αν η κοινωνική επανάσταση στην ισπανία δεν έσβηνε, αλλα οδηγούσε στη στρατιωτική συντριβή του Φράνκο, με παράλληλη εκμηδένιση των αναρχικών και εξελλίσονταν σε ένα "προλεταριακό κράτος" θα ήταν κι αυτή μια νικηφόρα επανάσταση ; Αν τέτοιες νίκες περιμένουμε να δούμε και στο μέλλον απο το περιβόητο "κίνημα", ποτέ και μη σώσω να ζήσω να τις δώ.

από Πίσω γορίλες είπαμε... 20/09/2017 6:44 μμ.


γιατί αφήνεις το λενινισμό-τροτσκισμό απ έξω; Η ίδια η ομοσπονδία δε μιλάει και για λενινισμό κι όχι μόνο για σταλινισμό, όταν λέει για την Κρονστάνδη του στρατηγού Τρότσκι; Ο ίδιος ο Λένιν δεν είχε πεί ότι "ο Αναρχισμός και ο Αναρχοσυνδικαλισμός είναι αστικά κινήματα τα οποία βρίσκονται σε ασυμφιλίωτη αντίθεση με το Σοσιαλισμό, την Προλεταριακή Δικτατορία και τον Κομμουνισμό» και ότι «η απειλή να παλινορθωθεί η αστική εκμετάλλευση μας εκδηλώθηκε μόλις πρόσφατα στο πρόσωπο των Κορνίλωφ, Γκότζ, Ντούτοφ,Γκεγκεχκόρι και Μπογκαγιέβσκι. Τους εξαφανίσαμε. Αλλά τώρα απειλούμαστε με μια άλλη παλινόρθωση, η οποία επιβεβαιώνεται μέσα σε ένα κύμα μικροαστικής ελευθερίας κι Αναρχισμού, στις ασήμαντες, μικρές αλλά πολυάριθμες εφόδους και επιθέσεις των μικροαστικών στοιχειωδών δυνάμεων ενάντια στην προλεταριακή πειθαρχία. Αυτή η παλίρροια μικροαστικού αναρχισμού πρέπει να εξαφανιστεί και θα την εξαφανίσουμε.»;;;
 
 
Δεν είναι άλλο ο αντάρτης του ΔΣΕ, και ιδεολογικά συνειδητά πήγαν αντάρτες στο ΔΣΕ όσοι πήγαν. Δεν ήταν Ε.Λ.Α.Σ, ο  Δ.Σ.Ε, όπου ένας τέτοιος διαχωρισμός θα είχε μια κάποια βάση λόγω της ετερογένειας της μάζας των μαχητών. Δε μπορεί να κρύβονται οι ευθύνες της βάσης πίσω από την ιεραρχία, κατά το δοκούν. Όποιος συμφωνεί με την ιεραρχία ως θεσμό δε μπορεί μετά να διαμαρτύρεται ενάντια της. Την εξουσιοδότησε να αποφασίζει αντί γι' αυτόν. Και σίγουρα δε μπορούμε να κατηγοριοποιούμε εμείς το υποκείμενο κόντρα στις δικές του επιθυμίες και αυτοπροσδιορισμό...
 
Το πολιτικά υποχόνδριοι της "καθαρότητας" μου θυμίζει λίγο τη συνέντευξη της ΑΚ το Δεκέμβρη σχετικά με τους καλούς και κακούς αναρχικούς.

Άλλο ένα παράδειγμα αθώωσης του Τρότσκι μέσω της δαιμονοποίησης του Στάλιν, άλλο ένα παράδειγμα εισοδισμού μέσω της εφεύρεσης/δαιμονοποίησης των "καθαρών"......

από $%# 20/09/2017 6:53 μμ.


Πολύ εύστοχη ανάλυση της Αν. Ομοσπονδίας ξεκαθαρίζει τις σχέσεις αναρχικών και κομμουνιστών στο τώρα. Και μόνο το επίπεδο των κριτικών από κάτω δείχνει ότι αφορά άλλη πολιτκή κατηγορία. Εχω βαρεθεί τις γηπεδικού επιπέδου τοποθετήσεις και με προβληματίζει να γίνεται ο καθένας φερέφωνο των όσων λέει η καθημερινή. Υπάρχουν αναρχικοί και κομμουνιστές. Θα σκοτωθούν εκεί που χωρίζονται θα πάνε παράλληλα εκεί που χρειάζεται. Αυτό δεν γίνεται στον αγώνα; Εδώ, σήμερα.  Όσοι πιστεύουν ότι οι κομμουνιστές ταυτιζονται με φασίστες ας τους αντιμετωπίσουν και σα φασίστες. Στις πορείες, στα σωματεία, στα καφενεία. Τα λόγια έχουν συνέπειες.

από ... 20/09/2017 7:05 μμ.


Όσο μάτωσαν οι αναρχικοί από τους εξωτερικούς εχθρούς τους, άλλο τόσο μάτωσαν -και ματώνουν- και από τους εσωτερικούς.

Και η διαπάλη δεν γίνεται δυστυχώς στους κοινωνικούς αγώνες τις περισσότερες φορές, γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες, και οι κοινωνικοί αγώνες απλώς καπελώνονται. Κι όποιος δεν θέλει να καπελωθεί, καταδικάζεται...

Το πού στοχεύουν οι Καλύβας, Μαρατζίδης, ΕΕ κλπ., δεν έχει σχέση με την κριτική που κάνουν οι αναρχικοί στους εξουσιαστές.

Κι αν κρίνουμε από την τελευταία ντιρεκτίβα της ΕΕ για αθλητισμό ενάντια στη 'ριζοσπαστικοποίηση' των νέων, που οι Συριζαίοι έσπευσαν να την υιοθετήσουν, αυτό που φοβούνται στην ουσία δεν είναι τα ειρηνικά πάνε-έλα στους δρόμους αλλά το πόσο μπορούν να ξεφύγουν τα πράγματα από τα χέρια των 'καθοδηγητών' κάθε είδους.

Ιστορική αναγκαιότητα, διαφορετικά ο καπιταλισμός θα ξεσάλωνε και θα παρέσυρε κι εμάς, μη ξεχνιόμαστε... Αντίβαρο.

από ΕΛΕΟΣ!!! 20/09/2017 7:16 μμ.


Δεν ήταν επανάσταση ο Οκτωβριανή; Φυσικά και ήτανε. Και έριξε τον Τσάρο κ το οικονομικό σύστημα Κυριάρχησαν οι λενινιστές και την έριξαν στα βράχια. Η δεν έγινε επανάσταση στην Κούβα; Προσπαθούν μερικοί να ταυτίσουν την λέξη επανάσταση με ότι θα ήθελαν να συμβαίνει εκείνοι. Ιδεολογικές κουτοπονηριές. Επαναστάσεις έχουν πολλές μορφές. Κάποιες νικάνε. Και μέχρι τώρα καμία νικηφόρα δεν κατάφερε να χτίσει μια αληθινά νέα κοινωνία. Γιαυτό είμαι αναρχικός, γιατί η αναρχία ειδε αυτό που δεν είδαν οι άλλες ιδεολογίες. Αυτό που πάει στραβά, το κράτος και τις σχέσεις εξουσίας.
Αυτή η ανάλυσης είναι η μόνη μετά από πολλά χρόνια που βλέπω να προσπαθεί σοβαρά ένα αναρχικό σχήμα να βάλει τα σύνορα ανάμεσα στους αναρχικούς τους αριστερούς και να αφορά το σήμερα.

από κάνει ο 6:53 20/09/2017 8:07 μμ.


η ανακοίνωση δε ξεκαθαρίζει καθόλου τις σχέσεις αναρχικών και "κομμουνιστών" στο τώρα. Αντίθετα ξεκαθαρίζει τις σχέσεις αναρχικών και όλων των υπολοίπων. Είναι πολύ προβληματικές τοποθετήσεις όπως του 6¨53 που δε δίνουν κανένα επιχείρημα για να στηρίξουν τη θέση τους περί ευστοχίας της ανακοίνωσης και με θράσσος περισσό ψέγουν τους άλλους για "οπαδισμό" αναπαράγωντας όλη τη ρητορική του ΠΡΙΝ. Και να μην ανησυχούν. Δεν ταυτίζονται με τους φασίστες. Είναι άλλο πράγμα και αντιμετωπίζεται όπως φασίστες. Κι εξηγούμαι: Ξεβράκωμα ως αυτό που είναι στα καφενεία, στα σωματεία, στις πορείες...Κι όταν καλή ώρα σηκώσουν χεράκι όπως οι σύντροφοι τους εδώ στη Γαλλία προχθές,  http://libcom.org/news/attack-feminists-during-march-paris-18092017, τότε μπορούμε άνετα να τους το κόψουμε. Η διαλλακτικότητα δεν είναι αδυναμία. Η καταφυγή μας στη βία είναι το ύστατο μέσο αυτοπροστασίας. Βλέπεις οι αναρχικοί δε τιμωρούν τα ...λόγια, γιατί με τα λόγια χτίζεις ανώγεια και κατώγια....

από Οφθαλμίατρος 20/09/2017 8:10 μμ.


η λογική του "εδώ και σήμερα" είναι κοντόφθαλμη λογική κι ως τέτοια δε μπορεί να είναι εύστοχη.

από @ 20/09/2017 9:30 μμ.


Ακούω και τις δύο απόψεις και την ταύτιση του σταλινισμού με τον ναζισμό (τουλάχιστον ως προς τα εγκλήματα) και την άποψη της Ομοσπονδίας. Αν και μόνο στην πράξη αυτά απαντιούνται. Ας πούμε τις παίζεις με το ΚΚΕ αν σταθεί απέναντι σου στη Βουλή; Συνεργάζεσαι με κομμουνιστές στον αντιφασισμό ή στα σωματεία και με ποιούς όρους; Την πέφτεις σε κομμουνιστές; Είναι όλοι οι κομμουνιστές ίδιοι;
Ψάχνομαι. Χαίρομαι όμως όταν βγαίνουν σοβαρά κείμενα κι ελπίζω να το ακολουθήσει εδώ μια σοβαρή κουβέντα. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος όπως βλέπω τις άλλες κουβέντες στο φόρουμ, να παρακαλέσω να μην γίνει κι αυτό ξεκατίνιασμα και από όλες τις πλευρές.

από @ 20/09/2017 9:54 μμ.


Όσοι δεν θεωρείτε συντρόφους τους σταλινικούς,να μην κάνετε αναφορές στον Λένιν και τον Μάρξ και να μην προτρέπετε κανέναν να τους διαβάζει,να μην συμμετέχετε και να μην καλείτε σταλινικούς στις πορείες και στα στέκια,να μην έχετε αστέρια και λοιπά σοβιετικά σύμβολα.Επίσης να μην αναφέρεστε σε αντάρτικες οργανώσεις τέτοιου τύπου και να μην κάνετε αναφορές σε Βάρκιζες,Μελιγαλάδες,Κούβες,κομμουνιστές παππούδες,κονσερβοκούτια,σοβιέτ,Σπαρτακιστές.

από έν@ς 20/09/2017 10:49 μμ.


Ως τώρα, σε γενικές γραμμές, οι ανακοινώσεις της "ΟΑ" με έβρισκαν σύμφωνο. Αναγνωρίζω επίσης ότι οι αναρχικοί, πόσο μάλλον όταν δηλώνουν "ομοσπονδία", θα έπρεπε να απαντήσουν πολιτικά στην εξίσωση ναζισμού-κομμουνισμού. Αλλά τη συγκεκριμένη απάντηση τη βρίσκω λάθος τόσο σε πολιτικό, όσο και σε επίπεδο ύφους. Και μόνο η χρήση του όρου "σταλινισμός", ακόμα και σε εισαγωγικά, παραπέμπει σε συνιστώσα της αριστεράς και όχι σε αναρχικούς.
Ο λενινισμός-σταλινισμός-τροτσκισμός, ο μπολσεβικισμός γενικότερα, αποδείχτηκε μια αντιδραστική δύναμη στην απελευθερωση των ταξικά καταπιεσμένων. Μπορεί να έχει κοινά με το ναζισμό αλλά αντίστοιχα κοινά διακρίνουμε σαν αναρχικοί και στις παρούσες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.
Με λίγα λόγια, άλλα πράγματα περίμενα να ακούσω από αναρχικούς για το συγκεκριμένο ζήτημα.
Με όρους ομοσπονδίας θα περίμενε κανείς ένα κείμενο που να εμβαθύνει πολιτικά περισσότερο από μια συζήτηση στα φόρα. Υπάρχουν συγκεκριμένα κείμενα θεωρητικών (Γκόλντμαν, Μάχνο κλπ) που έρχονται σε αντίθεση με κομμάτια του κειμένου. Θεωρώ πως οι σύντροφοι/σσες που συνδιαμόρφωσαν το κειμενο δεν έδωσαν τη δέουσα προσοχή, το έγραψαν για αν το γράψουν, πράγμα λυπηρό.

από Ηρόστρατος 21/09/2017 12:35 πμ.


Οι αναρχικοί, μετά από τόσα χρόνια υπο τη σκιά ενός Λενινισμού που για δεκαετίες έπεισε το προλεταριάτο ότι ήταν νικηφόρος, αποκτούν σε μικρογραφία τις συνήθειες του εχθρού τους. Μια από τις λενινιστικές μάστιγες είναι η αφόρητη λεξιλαγνεία και μια μεταφυσική νοηματοδότηση: επανάσταση σημαίνει αυτό που εννοούμε εμείς, νίκη είναι αν είναι η δική μας νίκη όπως την εννοούμε αυθαίρετα. Ως μεταφυσική μπορεί και αντιστρέφει και τον χρόνο: αφού χαρακτηρίζεις επανάσταση κάτι το οποίο πήρε αυτό το δρόμο, τότε βαδίζεις αυτό το δρόμο και άρα ότι άλλο υποστηρίζεις θα περάσει στη σφαίρα του "προφάσεις εν αμαρτίαις". Μια μινιατούρα της λογικής των δικών της Μόσχας στο αναρχικό της. Εχετε δεί πως βάζουν σε εισαγωγικά το "Κ" του ΚΚΕ οι μουλούδες; Ετσι.
Στον ορθό λόγο ο χρόνος δεν αντιστρέφεται. Πρώτα ξεκίνησε η Α' Διεθνής. Μετά αναρχικοί και Μαρξιστές πήραν άλλο δρόμο και ανταγωνίστηκαν σκληρά στην εργατική τάξη και τους καταπιεσμένους. Μετά από απανωτές αποτυχίες όλων σε διάφορες χώρες ξεσπάει η Ρώσικη επανάσταση. Εκεί ο Λενινισμός κατορθώνει να ηγεμονεύσει ιδεολογικά πρώτα από όλα. Οι αναρχικοί αποτυγχάνουν (με φωτείνη εξαίρεση την Ουκρανία του Μάχνο) και ο Λενινισμός ως θεωρία και πρακτική καρπώνεται και εξουσιάζει τη νίκη της επανάστασης. Και στην εκμεταλλευόμενη τάξη έχει να παρουσιάσει την πρώτη επιτυχία μετά από δεκατίες σφαγών παγκόσμια. Διαστρέφει το πνεύμα της, γίνεται Σταλινισμός, αυτοκρατορία και σκάει σαν τσιχλόφουσκα. Ο Λενινισμός απέτυχε. Εδώ όμως υπάρχει θέμα. Δεν βρέθηκαν ποτέ οι αναρχικοί στην ίδια μπάντα ούτε με φιλελεύθερους, ούτε με δεξιούς, ούτε με φασίστες (και να με συγχωρείτε διαφέρουν αυτά τα 3). Όσο για τους κομμουνιστές, μόνο σε επίπεδο κρατών υπήρξε συνεργασία, η κομμουνιστκή βάση ουδέποτε έκανε ειρήνη τουλάχιστον με τον φασισμό. Η κομμουνιστική βάση που αποτελούνταν απο αυτούς που οι αναρχικές ιδέες και προτάσεις δεν κέρδισαν. Η κομμουνιστική βάση που θα ήταν σκέτος ελιτισμός να την πεις πρόβατα που τα έβοσκε μια ηγεσία. Η βάση που έδινε συνδικαλιστικούς αγώνες, αγώνες δικαιωμάτων. και μέτραγε εκατόμβες Μόλις το κόμμα που η βάση υποστήριζε καταλάμβανε την εξουσία βέβαια...
Αλλά αυτό γιατί ακυρώνει το τι έκανε αυτό το κίνημα πιο πριν; Γιατί ακυρώνει και προθέσεις και θυσίες, εκατομμυρίων ανθρώπων. Είχαν μήπως οι αναρχικοί τον πρώτο λόγο σε ότι έχει γίνει παγκόσμια μετά τον πόλεμο; Αρνούνται όσα πέτυχαν αυτοί οι αγώνες; Και τότε γιατί διαμαρτύρονται που αυτά ακριβώς παίρνει πίσω το κεφάλαιο τώρα;
Η ας πάμε και σήμερα. Είναι μια απλή σύμπτωση ποιοι πολιτικοί χώροι συναντιούνται στο δρόμο, τις γειτονιες, στους εργασιακούς χώρους;
Δεν είναι τυχαίο. Και τα αναρχικά και τα μαρξιστικά ρεύματα υπάρχουν σε μια κοινή λίμνη. Στον πολιτικό κύκλο καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων.
Ο αναρχισμός δεν έχει να κερδήσει τίποτα με το να βάζει το κεφάλι στην άμμο να φορτώνει απαξία, όχι σε μια ιδεολογία ή κάποια καθεστώτα, αλλά σε μεγάλα τμήματα της "βάσης" σε όλο τον κόσμο που στραβά έστω εγέρθηκαν. Η ομοσπονδία έχει δίκιο πρώτα όταν λέει ο καπιταλισμός με τον όρο "Σταλινισμός" πάει να χώσει τα πάντα. Ολη τη λίμνη.
Η ξεκάθαρη διάκριση απο τον Λενινισμό είναι όρος επιβίωσης για τους αναρχικούς. Οχι γιατί θα "χάσουν την ψυχή τους" ούτε για τιμήσουν "τους προγόνους τους" αλλά γιατί πιά ο Λενινισμός απέδειξε στους προλετάριους τι παράγει. Το ξέρουν αυτό οι προλετάριοι. Όπως ξέρουν και πως οι αναρχικοί, για άλλους λόγους, δεν έχουν συντάξει σοβαρή πρόταση. Η διαπάλη αναρχικών και μαρξιστικών δυνάμεων θα είναι καθοριστική για την εξέλιξη των κοινωνικών αγώνων. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο.
Είναι και κάτι άλλο αδιαμφισβήτητο. Αναρχικές και αριστερές προκυρήξεις θα πάρει ο εργαζόμενος, με αριστερούς και αναρχικούς θα προσπαθήσει να βγάλει άκρη στο σωματείο. Δεν πα να λένε οι Λενινιστές ότι οι άναρχικοί είναι απο ανόητοι ιδεαλιστές μέχρι μικραστοί; Ότι κάθε αγώνας στην ιστορία έγινε για να ετοιμάσει το κόμμα τους να έρθει στην εξουσία; Ας το κάνουν. Όποιος έρχεται σε αντίθεση με το τόσο προφανές καταντάει αναξιόπιστος. Καλό είναι οι αναρχικοί να μην προσπαθήσουν να τους μιμηθούν και να στοχαστούν πάνω στην ιστορία και το μέλλον των κοινωνικών αγώνων για να μην ξανακάνουν τα ίδια λάθη που τελικά επέτρεψαν τη Σταλινική δυστοπία. Όχι μόνο επειδή δεν πυροβόλησαν όταν έπρεπε (όπως βολεύει να φανταζόμαστε) αλλά ότι απέτυχαν να απαντήσουν, και άρα να πείσουν, για το δικό τους εφικτό της κοινωνικής αλλαγής πριν "ο λαός πέσει στις λόγχες".
Το έργο να δίνεις ταυτόχρονα πολιτική μάχη μέσα στην εργατική τάξη με τις άλλες απόψεις, να διαβάζεις την ιστορία απο τη σκοπιά των καταπιεσμένων και όχι της ιδεολογικής επιβεβαίωσης και την ίδια ώρα να μην αγνοείς ούτε την ταξική σου κοινότητα με όσους περιλαμβάνει και κύριως να δίνεις μάχη με το κεφάλαιο και με το υπαρκτό κράτος είναι αυτό που αποκομίζω από το κείμενο της Ομοσπονδίας και με αυτό συμφωνώ 100%.

από ΡΘ 21/09/2017 8:19 πμ.


Κομμουνισμο και ναζισμο; Γιατι αυτο καταλαβαίνω απο τις απαντήσεις εδω. Ενταξει ειπαμε τα ΕΑΜ ΕΛΑΣ που γεμισαν τον χωρο ηταν προβλημα αλλα μερικοι περνανε στο αλλο ακρο. Απο την αρχη είδα θετικα τις ομοσπονδιες. Αυτο το κειμενο που εβγαλαν ειναι πολυ σωστο. Ουτε με τον ριζοσπαστη αλλα ουτε και με την Καθημερινη.

από @ 21/09/2017 8:38 πμ.


Δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξουν οι αναρχικοί τον συντονισμένο πόλεμο που δέχτηκε η ΕΣΣΔ αμέσως μετά την επανάσταση,δεν υπήρχε περίπτωση να τα βάλουν με τον Χίτλερ χωρίς την πειθαρχία ενός Κόκκινου Στρατού,δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς Σταχανοφισμό και ΝΕΠ(οπότε οι φτωχοί απλά θα λιμοκτονούσαν/φυτοζωούσαν).Τα λόγια είναι εύκολα,οι πράξεις είναι που μετράνε και εκεί μόνο οι Μπολσεβίκοι μπόρεσαν να δώσουν λύσεις και απαντήσεις.Οι άνθρωποι ξέρουν τι τους περιμένει αν δεν έχουν πολύ συγκεκριμένα προγράμματα φτιαγμένα απο"γραφειοκράτες"/επαγγελματίες επαναστάτες,τους περιμένει δυστυχία και θάνατος.Για αυτό και δεν εμπιστεύονται το μέλλον τους στο χάος και το μπάχαλο της εφήμερης εξέγερσης ή στις αόρατες συλλογικές δικτατορίες που έλεγε ο Μπακούνιν.Στην Ρωσία και αλλού,νίκησαν αυτοί που έπρεπε...

από Μάχνο 21/09/2017 10:22 πμ.


Παρότι, όντως ήταν επανάσταση η Φεβρουαριανή και η Οκτωβριανή δε καταλαβαίνω το μεταφυσικό του πράγματος που καταλογίζεται στην άποψη ότι δεν ήταν επανάσταση. Προφανώς, ο συντάκτης της εννοεί ότι δεν είχε τα απελευθερωτικά χαρακτηριστικά με τα οποία αντιλαμβάνεται αυτός/η την επανάσταση, δηλαδή με τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά της ριζοσπαστικής (με αναρχικό περιεχόμενο) αλλαγής πραγμάτων. Από την άλλη όποιος μιλάει για επανάσταση χωρίς τα ριζοσπαστικά αυτά χαρακτηριστικά της, συνάγεται ότι αντιλαμβάνεται την έννοια της επανάστασης με τον τρόπο που την ορίζει ο Μπαμπινιώτης στο λεξικό του, δηλαδή ως απλά μια βίαιη αλλαγή της καθιερωμένης τάξης πραγμάτων και υπό αυτή την άποψη είναι υποχρεωμένος να μιλήσει και για "επανάσταση της 21ης Απριλίου", ας πούμε. Και είναι σωστό, κατ' εμέ, να κάνει και κάτι τέτοιο.

Ξεπέφτει όμως στη μεταφυσική, όταν κατηγορεί συλλήβδην τους αναρχικούς γενικά, για κάτι που γράφει και υποστηρίζει ένας αναρχικός ειδικά. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που αυτό υποστηρίζεται διαδικτυακά, ανώνυμα και με δεδομένο ότι οι αναρχικοί γενικά, δεν έχουν ιεραρχία και δεν ανήκουν όλοι όχι απλά στην ίδια οργάνωση, αλλά ούτε καν στα ίδια ιδεολογικά αναρχικά ρεύματα για να είχε μια κάποια βάση αυτή τη γενίκευση.

Μεταφυσική επίσης είναι και η διαπίστωση ότι είναι "αυθαίρετη" η εννόηση της επανάστασης του παραπάνω αναρχικού, από τη στιγμή που δεν υπάρχει αντικειμενικός ορισμός του περιεχομένου της επανάστασης πέρα από την ίδια τη βίαιη ανατροπή ή για να το πω αλλιώς, όλοι υποπέπτουν σε αυτή την αυθαιρεσία και πρώτα απ' όλα, ο ίδιος ο Ηρόστρατος παραπάνω, τη στιγμή που διατυπώνει το χαρακτηρισμό περί "αυθαιρεσίας της εννόησης" των άλλων... Ας μας δώσει τον αντικειμενικό ορισμό του λοιπόν, να δούμε κατά πόσο είναι αυθαίρετος ή όχι αν τολμά.

Μεταφυσική είναι επίσης, η ταύτιση ανάμεσα στην λογική της κριτικής του παραπάνω αλλά και όλων μας των αναρχικών και της λογικής των δικών της Μόσχας. Στη Μόσχα οι δίκες δε γίνονταν επειδή κάποιος χαρακτήρισε επαναστάτες κάποιους άλλους . Διώκτες και διωκόμενοι μοιράζονταν καταστατικά τις ίδιες ιδέες και οργανωτικά το ίδιο καταστατικό και σώμα. Εδώ στην κριτική, προφανώς δεν υπάρχει ούτε κοινό σώμα, ούτε κοινές ιδέες κι αυτό είναι κάτι που είναι εκ των ων ουκ άνευ στους αναρχικούς ιστορικά και θεωρητικά. Άρα δε καταλαβαίνω πως θα μπορούσε να στηθεί δίκη της Μόσχας. Ειδάλλως με την ίδια λογική θα μπορούσα να πω κι εγώ εξίσου, ότι μινιατούρα της Δίκης της Μόσχας είναι η λογική που λέει ότι η επανάσταση δεν είναι κάτι αυθαίρετο, εσύ υποστηρίζεις κάτι που είναι αυθαίρετο, κι όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις...Άρα είσαι αντεπαναστάτης.

Μετά από τα παραπάνω, μπορώ να πω, ότι αν κάτι είναι ακόμα διακριτικότερο στοιχείο του Λενινισμού από τη λεξιλαγνεία και τη μεταφυσική είναι ο σχετικισμός των εννοιών. Κοινώς τις κάνουμε λάστιχο για να τις χωρέσουμε εκεί που θέλουμε εμείς, όπως αποδεικνύει ολόκληρη η ιστορία του Λενινισμού με τις ατέλειωτες κωλοτούμπες και αυτοαναιρέσεις...

Κατά τα λοιπα και για να μη γράψουμε βιβλίο ιστορίας θα τονίσω ότι:

α. η άλλη μισή αλήθεια, σχετικά με τη Ρωσική επανάσταση είναι ότι δε δόθηκε η ευκαιρία στους αναρχικούς να ηγεμονεύσει ιδεολογικά...Ήδη από την εποχή του Λένιν. Ο Στάλιν δεν έκανε κάτι το διαφορετικό από αυτό που έλεγε ο Λένιν να κάνει σε σχέση με τους αναρχικούς. Αν και δε ξέρω κατά πόσο τη δεκαετία του 30 είχαν μείνει καθόλου αναρχικοί στην ΕΣΣΔ.

β. οι αναρχικοί βρέθηκαν με όλους αυτούς, στους τόπους αγώνα, αφού όπως συμβαίνει σε κάθε εποχή, προφανώς η μεγάλη κοινωνική μάζα που έβγαινε στους δρόμους δεν ήταν ούτε κομμουνιστές ούτε αναρχικοί, αλλά κι όλα τα υπόλοιπα... Λέγε με κι Ε.Λ.Α.Σ...

γ. οι κομμουνιστές, και μιλάμε για τη βάση, βρέθηκαν στην ίδια μπάντα με όλους αυτούς σε επίπεδο βάσης. Ρίξτε μια ματιά στη Γερμανία πρώτα και στην Ιταλία, έπειτα για το τι έγινε με τους arditti del popolo και τους κομμουνιστές...

δ. Καθόλου ελιτίστικο δεν είναι να λες την πραγματικότητα. Προφανώς και συνειδητά η βάση υπάκουε στις διαταγές της ηγεσίας. Δες το προαναφερθέν παράδειγμα των arditti. Αν συμφωνούσε ή όχι δεν έχει καμιά σημασία. Ως "πρόβατο" (ελπίζω, αυτά τα εισαγωγικά να μη θεωρηθούν λογική των δικών της Μόσχας...) ορίζουμε αυτόν που το πάει ο βοσκός όπου θέλει, παρότι δε νομίζω να γουστάρει το πρόβατο τους βοσκούς  ή να ρωτήθηκε έτσι κι αλλιώς. Από αυτή την άποψη είναι υποτιμητικό για τα πρόβατα να καλούμε έτσι τη βάση που αποτελείται από συνειδητά τυφλούς εκτελεστές εντολών ή αλλιώς αυτούς που αποδέχονται το ρόλο της βάσης.Σε κάθε περίπτωση βέβαια, οι συγκεκριμένοι υποστηρικτές της ιεραρχίας ως αξίας, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, δε δικαιούνται να θεωρούν τον ελιτισμό, ελάττωμα, και να υψώνουν το δάχτυλο υποκριτικά...

ε. Δεν ακυρώνεται καμία θυσία και καμία πρόθεση κανενός. Ακύρωση είναι να κάνω προβολή των δικών μου επιθυμιών, πάνω στις δικές τους πράξεις κι επιθυμίες. Είτε για καλό είτε για κακό. Ακύρωση του Βελουχιώτη δε κάνω εγώ που λέω ότι υπάκουε στο κόμμα, ακόμα κι αν διαφωνούσε, (δες, Βάρκιζα) αλλά όσοι λένε το αντίθετο κόντρα στα γεγονότα...

στ. Οι περισσότεροι αναρχικοί δεν αρνούνται όσα "πέτυχαν αυτοί οι αγώνες" για τον απλούστατο λόγο ότι συμμετείχαν σε αυτούς τους αγώνες κι ας μην είχαν τον πρώτο λόγο. Ούτε, είχαν τον πρώτο λόγο οι κομμουνιστές. Οι σοσιαλδημοκράτες ήταν σχεδόν παντού πιο δυνατοί...

ζ. Το ότι συναντιόμαστε με τους κομμουνιστές ή όποιους άλλους βοσκους στους αγώνες, έχει να κάνει με το γεγονός ότι κάπου πρέπει οι επίδοξοι βοσκοί να συναντήσουν και το κοπάδι τους. Εμείς πάμε εκεί σαν αγριοκάτσικα και κάποιοι, όχι απαραίτητα και όχι μόνο κομμουνιστές, έρχονται εκεί για να μας βάλουν στο μαντρί. Άρα φυσικά και δεν είναι τυχαίο. Δε θα μπορούσε άλλωστε να είναι τυχαίο για τους λενινιστές, όλων των αποχρώσεων, φανατικούς αντιπάλους του αυθορμητισμού των μαζών, (επι ποινή θανάτου) και το ίδιο φανατικούς υποστηρικτές του υστερόβουλου σχεδιασμού...

η. Αποφασίστε τελικά αν ο αναρχισμός είναι ελιτισμός ή στρουθοκαμηλισμός. Σε κάθε περίπτωση όμως ο αναρχισμός κάνει αυτό ακριβώς που κάποιοι λένε ότι δεν κάνει (ότι φορτώνει απαξία σε μια ιδεολογία και σε καθεστώτα) αλλά οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται ως απαξίωση της "βάσης". Για τέτοια ψυχοπαθολογική ταύτιση μιλάμε. Και για άλλη τόση υποκρισία, όταν μας μιλάνε πάλι οι ίδιοι και για διαχωρισμό βάσης/χεριών - κορυφής/ιδεολογίας.

θ. Η ομοσπονδία έχει δίκιο όταν λέει ότι πάει να χώσει τα πάντα μέσα η Ε.Ε στον όρο "σταλινισμός" και η ίδια η ομοσπονδία νιώθει την ανάγκη να το αποδεχτεί χώνοντας το σταλινισμό μέσα στον όρο "τα πάντα/κίνημα/λίμνη"...Είναι καιρός κάποια βατραχάκια να βγούμε από τη λίμνη να αλλάξουμε λίμνη και να φτιάξουμε δική μας για να μη φαγωνόμαστε με κάποιους πρίγκηπες που είναι μεταμφιεσμένοι σε βατραχάκια...

ι. Ποιοί είναι οι λόγοι που οι αναρχικοί "δεν έχουν συντάξει σοβαρή πρόταση"; Διαφώτιcon.

κ. Τι εστί "υπαρκτό" κράτος; Υπάρχει και ανύπαρκτο ή υπονοείται ότι υπάρχουν και "καλά" κράτη, ας πούμε "εργατικά" (εδώ γελάμε...); Καλά κάνεις λοιπόν, Ηρόστρατε και συμφωνείς με το κείμενο της ομοσπονδίας, κάτι τέτοιο υπονοεί όταν μιλάει για "αντεπαναστικό ρόλο που έπαιξε ο σταλινισμός στην υπόθεση της απελευθέρωσης των καταπιεσμένων κι εκμεταλλευόμενων, όχι με όρους κατάκτησης της εξουσίας"...

από Σαρα 21/09/2017 10:56 πμ.


Προσπαθώ να φανταστώ το ανάποδο. Προπαγάνδα για 2 άκρα με αναρχικούς και ναζί απο τα ΜΜΕ και το ΚΚΕ να βγαίνει και να λέει κάτω τα χέρια, οι αναρχικοί είναι μπήξε - δείξε αλλά είναι κίνημα της βάσης και θα τα λύσουμε στη βάση. Δεν μπορώ να το φανταστώ. Οι αναρχικοί όμως δεν βάζουν τέτοιες σκοπιμότητες. Η αλήθεια είναι η αλήθεια οι κομμουνιστές και εγκλήματα έκαναν και μεγάλους αγώνες έδωσαν. Ταυτόχρονα και αντιφατικά. Το αναρχικό ήθος όπως λέει το κείμενο μας υποχρεώνει να λέμε την αλήθεια. Και γιαυτότο ήθος είμαι αναρχική.

από Γιάννης 21/09/2017 11:32 πμ.


Γραμμητζίδικο κείμενο όπως το λέγαμε παλια στην αριστερά αυτό της αναρχικής ομοσπονδίας. Εμένα αντίθετα απο ότι έγραψε κάποιος από πάνω μου φαίνεται πολύ προσεκτικό και δουλεμένο και με πολλά επίπεδα. Η εξίσωση Ναζισμού-Σταλινισμού είναι μάλλον η αφορμή, η ομοσπονδία χαράζει  τη γραμμή της για τις σχέσεις ανάμεσα σε αναρχικούς και κομμουνιστές.  και πάει να λύσει απο αναρχική σκοπιά τις ιστορικές διαφορές.

Διαφωνείς  ή συμφωνείς  είναι από τα ελάχιστα κείμενα οργανωμένων αναρχικών που όλοι καταλαβαίνουν τι γράφει. Και αναρχικοί και κομμουνιστές. Αυτό είναι στα θετικά του

Στην ουσία το αρνητικό του είναι ότι κάνουν μισή δουλειά. Εντάξει δεν βάζουμε τον εχθρό διαιτητή, εντάξει θα μακελευτούμε στην κοινωνία, εντάξει η (τιμια να αναγνωρίσω) η απο δοχή του αγωνιστικού παρελθόντος των κομμουνιστών αλλά σταματάει εκεί. Πως θα μακελευτούμε ή πως θα πάμε παρέα. Αυτό είναι το ζουμί. Και αυτές οι απαντήσεις θα φωτίσουν την αληθινή γραμμή. Δεν απαντούν σε αυτό.

Αλλο μειονέκτημα είναι ότι απευθύνεται σε ιδεολογικό κοινό και όχι  στον λαό. Με αυτόν τον τρόπο το κείμενο πέφτει σαν πέτρα. Θα το απαντήσουν σκληρά ιδεολογικά και θα παράξει παράλληλους μονολόγους. Όποιος καταλαβαίνει απο επαναστατική πολιτική βλέπει ότι η αναρχική ομοσπονδία δεν θα κάνει πολλούς φίλους με αυτό το κείμενο. Οι Σταλινικοί  θα θυμώσουν με το σιχτίρισμα, οι άλλοι αριστεροί θα θυμώσουν που τους ταυτίζει με τους σταλινικούς, οι αναρχικοί θα θυμώσουν που τους χαλάει τη σεχταριστική σούπα. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποια τακτική σκοπιμότητα. Είναι μια ανάλυση που θα μείνει κι επειδή στους αναρχικούς όπως και στην αριστερά πάει ζήλεια-ψώρα υπολογίζω ότι γύρω απο την γραμμή της ομοσπονδίας θα βγουν κι άλλες γραμμες. Ελπίζω να είναι το ίδιο καθαρές.

από Brainstorm 21/09/2017 12:34 μμ.


Εξισώνετε κομμουνιστές και ναζί; Αριστερούς και φασίστες. Είστε με τα καλά σας;
Όσοι το λένε αυτό τίμια τότε να αφήσουν τον αριστερο Φύσσα γιατι τι μας νοιάζει αν σκοτώθηκαν μεταξύ τους φασίστες; Να αφήσουν τον Κουφοντίνα γιατί ήταν σταλινικός κι αν έπαιρνε την εξουσία θα μας έσφαζε όλους. Να αφήσουν Κουμή, Κανελοπούλου, Κασίμη για τους ίδιους λόγους. Κουνήστε λίγο το κεφάλι σας κι άμα θέλετε να νικηθεί ο μαρξισμός Λενινισμός απο την αναρχία παλέψτε στον κόσμο κι αφήστε τις σαχλαμάρες τύπου ΟΑΚΚΕ.
Για την ανάλυση της ΑΟ δεν θα πω τίποτα. Όσα έχω να διαφωνήσω ή να συμφωνήσω είναι άλλη κλάση απο τις βλακείες που διαβάζω δω μεσα.

από ^&^ 21/09/2017 1:04 μμ.


Μέχρι πριν λίγο καιρό είχαμε το πρόβλημα με ομάδες του χώρου που ακολουθούσαν αριστερίστικη γραμμή. Το καταγγείλαμε και καλά κάναμε. Αλλο αυτό κι άλλο να περάσουμε στο άκρο όποιος δεν είναι μαζί μας είναι φασίστας. Τι νομίζετε ρε σύντροφοι; ότι αν ρίχνετε ξόρκια κατάρες και μάγια στους κομμουνιστές αυτοί θα εξαφανιστούν; Σόρυ χάσατε. Απλά θα δείχνετε ρεζιλίκι όταν θα πρέπει να είστε μαζί τους στο δρόμο και τις γειτονιές και μόλις στριψουν να τους ταυτίζετε με τη χρυσή αυγή.

από LostBodies (Κραξισμός) 21/09/2017 2:43 μμ.


Ως προς την πρώτη παρατήρηση, για τους κοινούς στόχους ή σκοπούς (ούτε καν αυτή η διαφοροποίηση έχει νόημα χωρίς επιστημονικό ορισμό) είναι η αταξική κοινωνία. Αν πρέπει να υπάρξει διαφοροποίηση και ανάλυση των μεν και των δε είναι μεταξύ εξουσιαστών κομμουνιστών και αντεξουσιαστών κομμουνιστών. Αλλά, τι ακόμα είναι τι δεν υπάρχει σαν κοινός ορισμός, δηλαδή επιστημονικής βάσης θεωρία. Χωρίς καμία θεωρητική βάση τι νόημα έχει η ανάλυση πέρα από την λογοτεχνία; Θεωρώ καμία. Όταν λέξεις κλειδιά, όροι, χρησιμοποιούνται αυθαίρετα καμία ουσία δεν μπορεί να έχει η κάθε ανάλυση.

Πιο κάτω μπερδεύονται ακόμα περισσότερο οι όροι και οι αναλύσεις. Η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο από μια εσωτερική τάση του αστικού συστήματος για την δημιουργία κράτους πρόνοιας και ευρύτερες καλύτερες υλικές συνθήκες για τα θύματα του συστήματος ανισότητας. Τι σχέση θα μπορούσε να έχει αυτό με την επαναστατική τάση για δημιουργία οικονομικού συστήματος ισότητας, δηλαδή του σοσιαλισμού; Πέρα από αυτό όμως αναφέρονται κάποιοι στην επανάσταση λες και η βίαια ανατροπή των διαχειριστών της εξουσίας, και αντικατάσταση από άλλους, θα μπορούσε απο τον "όποιο" αναρχικό να θεωρηθεί ως επανάσταση και όχι ρεφορμισμός. Συγκεκριμένα για το αλυσιδωτό πραξικόπημα του Οκτώβρη του 1917, η κοινωνική επανάσταση πήγε να ξεκινήσει πριν την ημερομηνία αυτή, ως κοινωνική, και την κατέπνιξαν οι πραξικοπηματίες ρεφορμιστές του καπιταλισμού υπό την ηγεσία του Λένιν. Εκεί που δεν υπήρχε ίχνος καπιταλισμού εγκατέστησαν έναν ρεφορμισμένο εναλλακτικό καπιταλισμό σε μια κυρίως μη βιομηχανική κοινωνία. Αδιανόητο μου φαίνεται ότι κάποιος αναρχικός μπορεί να θεωρήσει εξουσιαστές ρεφορμιστές και το έκτρωμα τους ως επανάσταση. Θα έπρεπε να ντρέπεται όποιος ισχυρίζεται κάτι τέτοιο.

Όσο για τα σχόλια του εδώ και τώρα, απογυμνωμένα από κάθε ιστορικό στοιχείο και εξέλιξη, είναι απίστευτα. Λες και βάζουν παρωπίδες και ωτοασπίδες κάποιοι για το ποιοί μισούν στον μέγιστο βαθμό τους αναρχικούς κομμουνιστές ακόμα και στο εδώ και σήμερα αλλά και για πάντα. Η δε στρατηγική της σύμπραξης και του μετώπου με τους κοινωνικούς και ταξικούς εχθρούς απλά μεταθέτει ανεύθυνα την σύγκρουση για αργότερα. Είτε σαν αφεντικά της τάξης είτε σαν αφεντικά της κοινωνίας, οι κάθε είδους τσαρλατάνοι Λενινιστές είναι εχθροί και της κοινωνίας και των αναρχικών ειδικότερα που αποβλέπουν στην κοινωνική απελευθέρωση από κάθε είδους εξουσιαστικό σαράκι. Ο προτεινόμενος κρατικός Λενινιστικός ρεφορμισμός του καπιταλισμού δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με τους αναρχικούς. Κουκίδες στο ευρύ φάσμα που ανήκει και ο ΠΑΣΟΚισμός είναι. Κορόιδεψαν όλο τον πλανήτη για έναν αιώνα και κατέπνιξαν κάθε είδους επαναστατική προοπτική. Στα τελευταία του θεριού κάποιοι θέλουν να μοιραστούν την ήττα μαζί τους. Θα έλεγα, δεν μας αφορά!

Το σύνθημα "για την αναρχία και τον κομμουνισμό" ποτέ δεν μου άρεσε γιατι τα θεωρώ το ίδιο και το αυτό. Δεν μπορώ να διανοηθώ κάποιου είδους αναρχία εκτός του κομμουνισμού, πολύ απλά γιατί η ισότητα έχει μία και μοναδική μορφή! Δεν υπάρχουν πολύμορφες ισότητες. Μόνο εξουσιαστές μπορούν να επικαλούνται την πολυμορφία για να οριοθετήσουν κάποιο χωράφι.

από συλλέκτης αναρχικών διαμαντιών 21/09/2017 6:20 μμ.


Ορθός λόγος δεν είναι ο ατεκμηρίωτος υποκειμενισμός σου που περιγράφει την επιθυμία, αλλα η τεκμηρίωση με επιχειρήματα που βασίζονται στην ιστορία, παλιώτερη και πρόσφατη.

"Μια από τις λενινιστικές μάστιγες είναι η αφόρητη λεξιλαγνεία και μια μεταφυσική νοηματοδότηση: επανάσταση σημαίνει αυτό που εννοούμε εμείς, νίκη είναι αν είναι η δική μας νίκη όπως την εννοούμε αυθαίρετα. Ως μεταφυσική μπορεί και αντιστρέφει και τον χρόνο: αφού χαρακτηρίζεις επανάσταση κάτι το οποίο πήρε αυτό το δρόμο, τότε βαδίζεις αυτό το δρόμο και άρα ότι άλλο υποστηρίζεις θα περάσει στη σφαίρα του "προφάσεις εν αμαρτίαις"."

Η αμφισβήτηση απο την πλευρά μου για τα γραφούμενα της "αναρχικής ομοσπονδίας" έχει να κάνει με τον επιθετικό προσδιορισμό "νικηφόρα" και όχι με την αμφισβήτηση οτι έγινε επανάσταση στη ρωσία το '17. "Νικηφόρα" λοιπόν μπορούν να αποκαλούν την οκτωβριανή επανάσταση οι λενινιστές και όχι οι αναρχικοί. Οι μπολσεβίκοι ΕΠΕΒΑΛΛΑΝ την μετά την ανατροπή του τσαρικού καθεστώτος κυριαρχική κοινωνική και οικονομική δόμηση, εξαφανίζοντας με διώξεις, δολοφονίες και απελάσεις τους αναρχικούς. Για τους αναρχικούς η αντικατάσταση ενός κυριαρχικού συστήματος απο ένα άλλο δεν αποτελεί νίκη. Για τους λενινιστές που "νίκη" αποτελεί η με κάθε τρόπο "ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων", δηλαδή η εκβιομηχάνιση, η ανάπτυξη της τεχνολογίας κλπ, είναι νίκη αυτό που κατάφεραν. Μια νίκη όμως με κοντά ποδάρια, γιατί η ιστορία δεν συγχωρεί όσο και να προσπαθείς να την ξαναγράψεις και να την στρεβλώσεις. Στο γεωγραφικό χώρο της "νικηφόρας" οκτωβριανής επανάστασης αυτή τη στιγμή επικρατεί ο καπιταλισμός, όπως και παντού πάνω στη γή. Άρα η "νίκη" ήταν στην ουσία "ήττα" που απλά επιβεβαιώθηκε πολιτικά με μια χρονική υστέρηση κάποιων δεκαετιών. Οι αριστεροί ερίζουν μεταξύ τους για το τι έφταιξε και κατέρευσε σαν χάρτινος πύργος ο "υπαρκτός σοσιαλισμός". Οι αναρχικοί το είπαν εξαρχής : επανάσταση που δεν εξαπλώνεται σαν την φωτιά και (αυτο- ή ετερο-) οριοθετείται γεωγραφικά, επανάσταση που δεν γκρεμίζει το κράτος, αλλα "επιτρέπει" την κατάκτησή του απο μια γραφειοκρατική τάξη (μπολσεβίκικο κόμμα), με αναπαραγωγή των σχέσεων εκμετάλλευσης, οδηγεί σε ένα κυριαρχικό κρατικοκαπιταλιστικό μοντέλο. Ότι δεν κατάλαβες απο αυτή την αναρχική θέση ενός αιώνα, μπορείς να αναζητήσεις την τεκμηρίωσή της στα δεκάδες βιβλία και αναλύσεις που γράφτηκαν απο αναρχικούς-ές και εκείνη την περίοδο και μετέπειτα. Κι επειδή αναφέρεσαι και στον Μάχνο στην τοποθέτησή σου, ξεκίνα διαβάζοντάς τον όπως και την Γκόλντμαν. Θα σου εξηγήσουν μέσα στα γραπτά τους το πόσο "νικηφόρα" ήταν αυτή η επανάσταση και κυρίως το γιατί. Διαβάζοντας θα μάθεις Ηρόστρατε ποιοί και πώς κατέσφαξαν το μαχνοβίτικο κίνημα. Προφανώς και δεν το έκαναν με τα δικά τους χέρια ο Λένιν κι ο Τρότσκυ. Δεν λέρωσαν οι φωτισμένοι ηγέτες τα χέρια τους με αίμα αναρχικών, αλλα χιλιάδες πιστοί υπήκοοι του Κώματος το  έκαναν, εκτελώντας τυφλά τις διαταγές της φωτισμένης τους ηγεσίας. Για την βουλγαρία επίσης θα βρείς βιβλία και ιστορικά κείμενα για το πώς "εξαφανίστηκαν" οι αναρχικοί εκεί. Άμα δεν μπορείς να βρείς βιβλιογραφία, μπορώ να σου παραθέσω μια λίστα για να μελετήσεις και να σταματήσεις να μας πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

"Όσο για τους κομμουνιστές, μόνο σε επίπεδο κρατών υπήρξε συνεργασία, η κομμουνιστκή βάση ουδέποτε έκανε ειρήνη τουλάχιστον με τον φασισμό."

Κι εδώ αδιάβαστος Ηρόστρατε. Η βάση των μπολσεβίκικων κομμάτων, τα απλά μέλη του κώματος δηλαδή, εγκολπωνόταν και εγκολπώνονται, εφάρμοζαν και εφαρμόζουν πιστά στο κοινωνικό πεδίο (εργασιακοί χώροι, γειτονιές κλπ) την γραμμή της ηγεσίας της, τις διαταγές της δηλαδή. Το κώμα είναι πυραμίδα, δεν αφορμαλιστική ογάνωση... Και η βάση, αυτούς που αποκαλείς ανέμελα, γενικά κι αόριστα "κομμουνιστές", νομίζοντας εσύ οτι αυτοί είναι σε μια χαλαρή σχέση "περιφέρειας χώρου" πχ με την ηγεσία των κωμάτων, είναι στρατιωτάκια ενός ιεραρχικού μηχανισμού επιβολής. Όσο το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ ήταν σε ισχύ, οι μπολσεβίκοι σε όλη την ευρώπη, απο την κορυφή μέχρι την βάση, έδωσαν ΕΙΡΗΝΗ στο φασισμό. Ξεκάθαρα. Θυμήσου επίσης την δημόσια επιστολή του Ζαχαριάδη, φυλακισμένου Γ.Γ. του ΚΚΕ, που καλούσε τους κομμουνιστές να πολεμήσουν "πατριωτικά" μέσα στον εθνικό στρατό του φασιστικού καθεστώτος Μεταξά, ενάντια στο φασιστικό ιταλικό κράτος, υπερασπιζόμενοι επι της ουσίας τα αγγλικά συμφέροντα. Αν δεν είναι αυτό στήριξη του φασιστικού καθεστώτος Μεταξά τι να άλλο να πώ ; Για την πατρίδα και το έθνος ρε γαμώτο. Αυτό δεν λένε εξάλλου ο Λαφαζάνης, η Κωνσταντοπούλου κι ο Καζάκης ;

"Όπως ξέρουν και πως οι αναρχικοί, για άλλους λόγους, δεν έχουν συντάξει σοβαρή πρόταση."

Αυτό είναι απόλυτα αληθές στο σήμερα και πρέπει να το τονίζουμε συνέχεια, για να γίνει κατανοητό οτι μόνο με "αντι" και στερητικά "α" δεν πρόκειται να πείσουμε για την ιστορική αναγκαιότητα της κοινωνικής απελευθέρωσης, δεν πρόκειται να πάρουμε χαρακτηριστικά κοινωνικού κινήματος. Η πολιτική αυτή κριτική στο σήμερα είναι απόλυτα θεμιτή, τόσο επειδή μπορεί να χτίσει επιμέρους κινήματα όσο και επειδή αναγκαστικά θα μας οδηγήσει, αρχικά στην αναρχική πολιτική συνειδητοποίηση και στη συνέχεια στη συγκρότηση ενός επαναστατικού αναρχικού κινήματος, υπερβαίνοντας την στασιμότητα δεκαετιών.

"Καλό είναι οι αναρχικοί να μην προσπαθήσουν να τους μιμηθούν και να στοχαστούν πάνω στην ιστορία και το μέλλον των κοινωνικών αγώνων για να μην ξανακάνουν τα ίδια λάθη που τελικά επέτρεψαν τη Σταλινική δυστοπία. Όχι μόνο επειδή δεν πυροβόλησαν όταν έπρεπε (όπως βολεύει να φανταζόμαστε) αλλά ότι απέτυχαν να απαντήσουν, και άρα να πείσουν, για το δικό τους εφικτό της κοινωνικής αλλαγής πριν "ο λαός πέσει στις λόγχες"."

Προφανής η ιδεολογική σου ταυτότητα. Ο Στάλιν γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος, μια "παρεκτροπή" του μπολσεβικισμού, για να καθαγιαστεί ο Λένιν και ο Τρότσκυ και κατ' επέκταση οι οπαδοί-στρατιωτάκια τους. Για να καθαγιαστεί ο μαρξισμός-λενινισμός. Αναπόφευκτη λοιπόν η παραπομπή ξανά σε διάβασμα της Γκόλντμαν και του Μάχνο για να σταματήσεις να μας παπαγαλίζεις μπολσεβίκικη προπαγάνδα. Τις διώξεις και τα σφαξίματα των αναρχικών στη ρωσία δεν τα έκανε ο Στάλιν. Ο Στάλιν ήρθε αργότερα με προσωπική επιλογή του Λένιν, ως συνεχιστής της ίδιας σχολής "σκέψης" και πολιτικής πρακτικής. Δεν προέκυψε σαν ιστορική ασυνέχεια αυτό το τέρας, ήταν παιδί του μπολσεβίκικου τέρατος, γέννημα-θρέμμα του.

Όχι, δεν πυροβόλησαν οι αναρχικοί όταν "έπρεπε". Όταν στην ισπανία είχαν τον συσχετισμό δυνάμεων για να σφάξουν τους μπολσεβίκους δεν το έκαναν. Προσωπική μου άποψη είναι οτι έκαναν λάθος σ' αυτή τους την επιλογή, αλλα η δική μου άποψη είναι μια κουβέντα χωρίς αξία για το ιστορικό παρελθόν. Το έκαναν όμως οι μπολσεβίκοι όταν όρμησαν στις αγροτικές κολεκτίβες για να τις κατατρέψουν, όταν έκαναν επίθεση στο κέντρο τηλεπικοινωνιών της Βαρκελώνης πυροβολώντας εργάτες για να το πάρουν στα χέρια τους απο την CNT. To κάνουν κάθε φορά που θεωρούν οτι έχουν τους συσχετισμούς δυνάμεων για να επιβάλλουν την κυριαρχία τους. Τα οδοφράγματα στη Βαρκελώνη απέναντι στους αναρχικούς δεν τα έστησαν οι ηγέτες τους, αλλα οι εκατοντάδες απλοί "κόκκινοι πιονέροι" που εσύ μας προπαπαγανδίζεις οτι πρέπει να πορευόμαστε μαζί τους, γιατί είναι "καλά παιδιά". Τα έχουμε δεί στο σήμερα τα "καλά παιδιά" της "βάσης" να μας ανοίγουν τα κεφάλια, να μας τραμπουκίζουν, να μας συκοφαντούνε. Αν κέρδιζαν (με κάποιο τρόπο) την πολιτική εξουσία, ή έστω να ξέφευγαν απο το μονοψήφιο ποσοστό, καταλαβαίνουμε όλοι τι ωραία μεταχείριση θα μας επιφύλασσαν. Εκτός και νομίζεις οτι οι αναρχικοί είναι χριστιανοί που τρώνε όλα τα παραμύθια και βγάζουν τον σκασμό.

Όποιος προσφέρει ειρήνη στους μπολσεβίκους, διακατεχόμενος έστω απο έναν ανιστόρητο "αγνό ιδεαλισμό" του "όλοι μαζί μπορούμε" αργά ή γρήγορα ή σφαγμένος θα βρεθεί ή θα γίνει πιονάκι του μηχανισμού τους. Η τοποθέτηση της "αναρχικής ομοσπονδίας" κάθε άλλο παρά αναρχική είναι, είναι εντελώς ανιστόρητη. Είναι απλά λαϊκομετωπική, αξίζει της "δόξας" ενός Γκαρθία Ολιβέρ. Αν δεν τον ξέρεις ούτε αυτόν, τότε ξεκίνα διάβασμα. Τα "λαϊκά μέτωπα" και τις "δημοκρατικές συμμαχίες" το αναρχικό κίνημα τα έχει πληρώσει ΠΟΛΥ ακριβά, με αίμα και φυσική του εξόντωση απο ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές του πλανήτη. Δεν θα μας γυρίσεις εσύ στο "έτος 0" του Πολπότ. Δεν έχουμε υποστεί λοβοτομή. Διδασκόμαστε απο την παγκόσμια ιστορία των επαναστατικών εγχειρημάτων και των κινημάτων, για να μην ξανακάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Εσύ και οι ομοϊδεάτες σου προπαγανδίζετε την συλλογική αμνησία θρησκευτικού τύπου : "πίστευε και μη ερεύνα". Εγώ σου λέω πρώτα να ερευνούμε, να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας απο την έρευνα και μετά να δομούμε επιχειρήματα και όχι να εκφράζουμε απλές επιθυμίες.

Οι συλλογικότητες που θέλουν να στρίψουν το τιμόνι τους προς την αριστερά είναι προφανώς δικαίωμά τους να το κάνουν. Το να πλασάρουν αυτή τους την στροφή βαφτίζοντάς την αναρχική, προκειμένου να δημιουργήσουν μια νέα "αναρχοαριστερή τάση", είναι αναπόφευκτο να δέχονται κριτική. Κι όσο προχωράει η στροφή τους μπορεί να δέχονται και πολιτική απομόνωση απο το "αναρχο-" που θέλουν να γεφυρώσουν με το "-αριστερό". Δομημένη κριτική με επιχειρήματα που τεκμηριώνονται ιστορικά κι όχι κράξιμο με μαγκίτσες καφενείου και μπιζαρίσματα του φουμπου τύπου "λάϊκ-ντισλάϊκ", ή "κοίτα τι μπράτσα έχω εγώ" κλπ.

Επικοινωνιακές εκστρατείες έχουμε ζήσει πολλές, μεγάλες και μικρές, απο μέτρ του είδους, επαγγελματίες με παράσημα. Το πασοκ παλιώτερα με την "αυτοδιαχείριση", ο συριζα πρόσφατα με τις αναρχο-γαλυφιές του. Σήμερα έπονται με συνέπεια τα συριζαίικα εθνοπατριωτικά απολειφάδια που προσπαθούν να επαναστοιχίσουν αναρχικούς-ές πίσω απο τον δικό τους πολιτικό σχεδιασμό των "λαϊκών-δημοκρατικών μετώπων". Το να υπερασπίζεσαι τους λενινιστές του χθές, αλλα ΚΥΡΙΩΣ τους λενινιστές του σήμερα, επειδή οπορτουνίστικα σε βολεύει στους μικροπολιτικούς σου σχεδιασμούς να συμπορεύεσαι και να συνεργάζεσαι μαζί τους χτίζοντας "τάση", και η μόνη σου επιχειρηματολογία είναι μια αόριστη θετική αναφορά (χωρίς τεκμηριωμένα ιστορικά επιχειρήματα) για χάρη αυτού του περιβόητου "κινήματος" (ο καθένας γεμίζει την λέξη με περιεχόμενα κατα πώς τον βολεύει), μόνο πικρά χαμόγελα μου προκαλεί.

Μπορείτε να συνεχίσετε την αριστερότροφη επικοινωνιακή σας εκστρατεία μέσω indy με όλα αυτά τα θαυμαστικά ομαδικά μπιζαρίσματα και τα εξαιρετικά κοσμητικά επίθετα επιβράβευσης. Ιστορική τεκμηρίωση γι αυτά τα ανιστόρητα που λέτε περιμένουμε να ακούσουμε, αλλα μπα. Ιστορική μνήμη-τεκμηρίωση 0, βουλησιαρχία στο άπειρο. Και όπως το βλέπω, θα μετατραπεί άλλη μια συζήτηση σε μια φορουμίσια διαμάχη "αναρχοκαθαρογραμμίτες" VS "λαϊκοκινηματογραμμιτών".

από @ 21/09/2017 7:46 μμ.


Φυσικά και υπήρξαν κομμουνιστές που έκαναν εγκλήματα,φυσικά και υπήρξαν παράπλευρες απώλειες,φυσικά και έγιναν λάθη.Αυτό το παραδέχονται και οι ορθόδοξοι κομμουνιστές.Αλλά είναι άλλο να ξεκινάς με έναν αναρχικό τελικό σκοπό και άλλο να ξεκινάς με σκοπό εθνικοσοσιαλιστικό,ρατσιστικό,φασιστικό.Ούτε ευθύνεται ο κάθε κομμουνιστής για κάθε έναν που έκανε εγκλήματα εν καιρό πολέμου ή που μπήκε στο κόμμα ως χαφιές για να το ρίξει απο μέσα.Αυτά περάσανε,ας κρατήσουμε ότι άξιζε απο την ιστορία του υπαρκτού(την ισότητα των φύλων,τον αντιφασισμό,τα σοβιέτ,την εξασφάλιση στέγης,περίθαλψης,παιδείας,τις κολεκτίβες,τον αθεϊσμό)και ας προχωρήσουμε μπροστά,πριν μας τα πάρουν όλα οι ιμπεριαλιστές

από ιστοριοφίδης 21/09/2017 11:50 μμ.


ότι η ταύτιση φασισμού-μπολσεβικισμού είναι λογια της καθημερινης. Ανιστορητο.  Ο αναρχοσυνδικαλιστης Μαξιμοφ το 1940 είπε για το Λένιν ότι, αν παραβλεψουμε τις διαφορες στο φυλετικο και εθνικο ζητημα του τότε φασισμού, "ο Λένιν είναι ο πρώτος θεωρητικός του φασισμού". Αυτό για να μη μας παιρνουν και τη δοξα τα βλσκόμουτρα της καθημερινης.

από Ξετσίπ(ρ)ωτοι 21/09/2017 11:53 μμ.


Οι προπαγανδιστές του δημοψηφίσματος επανήλθαν με την παραλλαγή του χρυσαυγίτικου επιχειρήματος ("μπορεί αυτά τα χέρια να χαιρετάνε έτσι, αλλά δεν έχουν κλέψει") και την σύγκριση με το χειρότερο που βάζει τον πήχη στον πάτο. Δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία να εξισώσουμε κομουνισμό και ναζισμό καθώς δεν κάνουμε διαλογή αποβλήτων (άλλο που ανακυκλώνονται από μόνα τους). Δεν συζητάμε αν θα διαλέξουμε για φαγητό μεταξύ εμετού και σκατών. Και "πεινάμε", οπότε δεν έχουμε χρόνο για ακαδημαϊκές συζητήσεις. Αυτά με τους καλύτερούς σας φίλους, τους δημοκράτες (με ποια αφορμή άρχισε το "επίκαιρο" ζήτημα είπαμε;...) που επί του συγκεκριμένου και όχι μόνο συμφωνείτε απόλυτα: και αυτοί παρουσιάζουν το έκτρωμα του φασισμού για να αθωώσουν την δημοκρατία που "έχει και τα κακά της, αλλά..."

"Δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξουν οι αναρχικοί τον συντονισμένο πόλεμο που δέχτηκε η ΕΣΣΔ αμέσως μετά την επανάσταση,δεν υπήρχε περίπτωση να τα βάλουν με τον Χίτλερ χωρίς την πειθαρχία ενός Κόκκινου Στρατού,δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς Σταχανοφισμό και ΝΕΠ(οπότε οι φτωχοί απλά θα λιμοκτονούσαν/φυτοζωούσαν).Τα λόγια είναι εύκολα,οι πράξεις είναι που μετράνε και εκεί μόνο οι Μπολσεβίκοι μπόρεσαν να δώσουν λύσεις και απαντήσεις.Οι άνθρωποι ξέρουν τι τους περιμένει αν δεν έχουν πολύ συγκεκριμένα προγράμματα φτιαγμένα απο"γραφειοκράτες"/επαγγελματίες επαναστάτες,τους περιμένει δυστυχία και θάνατος.Για αυτό και δεν εμπιστεύονται το μέλλον τους στο χάος και το μπάχαλο της εφήμερης εξέγερσης ή στις αόρατες συλλογικές δικτατορίες που έλεγε ο Μπακούνιν.Στην Ρωσία και αλλού,νίκησαν αυτοί που έπρεπε..."

1.Ο Μάχνο μια χαρά πάντως άντεξε
2. Αν ήταν να διαλέξουμε καπιταλιστική ανάπτυξη ντε και καλά προτιμούμε τέηλορ και φορντ.
3.Νεπ είπες; Αυτή για την οποία ο Λένιν καθάριζε ως αντεπαναστάτες το λαό και μετά την επέβαλλε ο ίδιος;
4.Τέτοιες λύσεις γενοκτονικές σου φτιάχνω εγώ 500. Είδαμε και τι λύσεις προσέφερε ο συριζα...
5.Ενώ αν φτιαχτούν από γραφειοκράτες τους περιμένει δυστυχία και θάνατος...
6.Δεν υπάρχουν αόρατες συλλογικές δικτατορίες. Αυτά είναι μεταφυσικά
7. Στη Ρωσία κι αλλού νίκησαν αυτοί που νικάνε πάντα ως τώρα. Οι εκμεταλλευτές δημαγωγοί.

από Ομόσπονδος Αναρχικός 22/09/2017 8:08 πμ.


νομίζω ότι οι αναρχικοί δεν έχουν καμία δουλειά να εξισώνουν φασισμό-κομμουνισμό. Δε μας φταίει ο κομμουνισμός ως ιδέα ούτε συνολικά έχει καμία σχέση αυτή η ιδέα με τις ιδέες του φασισμού. Το σωστό είναι να εξισώνουμε φασισμό-μπολσεβικισμό, (εξίσωση με την έννοια που εξισώνουμε ε.ε-η.π.α) γιατί υπάρχουν κι άλλων ειδών όπως οι συμβουλιακοί κομμουνιστές που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το έκτρωμα. 
Για περισσότερα εδώ:https://athens.indymedia.org/media/upload/2014/06/05/RUHLE_OTTO.pdf

από Ηρόστρατος 22/09/2017 4:48 μμ.


Οι καλές προθέσεις για να γίνει μια βαθιά κουβέντα είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη. Εκτός από στέρεα γνώση της ιστορίας πρέπει οι συνομιλούντες να έχουν ένα συμβατό τρόπο (και όχι περιεχόμενο) ανάλυσης. Δεν μπορεί η μια πλευρά να προσπαθεί να μιλήσει με "καθολικό" (δηλαδή κοινά κατανοητό τρόπο σε όλη την τάξη) και η άλλη να τροποποιεί ορισμούς έτσι ώστε να την βολέψουν εκ των προτέρων στα επιχειρήματα που θα αντιμετωπίσει . Όποιος νομίζει ότι θα βγει από πάνω ποντάροντας στην βαβέλ θα καταλήξει να μιλάει μόνος του, πολύ ευχαριστημένος ακούγοντας τη φωνή του.

Εδώ να πω ότι  είναι προβληματικό αφεαυτού να υποστηρίζει κάποιος μια ανάλυση άλλων. Ελπιδοφόρα  προσπάθεια είναι η Αναρχική Ομοσπονδία, αλλά δεν μπορώ να ξέρω αν η δική μου υπεράσπιση του κειμένου της αντανακλά της δική της υπεράσπιση του. Όπως είπα με καλύπτει 100% αλλά δεν μπορώ να αποκλείσω ότι η επιχειρηματολογία μου δεν τη βρίσκει σύμφωνη. Αρα όποιος απαντά  σε μένα για το κείμενο απαντά σε εμένα όχι στην ομοσπονδία. Αυτό για λόγους "πολιτικού ήθους.

Ας ξεκινήσω. Δύο τοποθετήσεις που ακολούθησαν τη δική μου θα σχολιάσω. Δεν υποτιμώ τις άλλες αλλά θετικές η αρνητικές προς το κείμενο κατά βάση μόνο πήραν θέση, δεν ανέλυσαν, και κάποιες είναι, όπως  ακούστηκε πιο πάνω, αρκετά "οπαδικές" (και δεν με ενοχλεί, οι οργανώσεις και οι απόψεις πάντα έχουν ορκισμένους φίλους και εχθρούς).

Πρώτα του Μάχνο.

Πολύ πιο συνεπής, λέει ξεκάθαρα ότι "επανάσταση" είναι μόνο μια αναρχική επανάσταση. Μασιφ κάθετη άποψη.  Αν την συνεχίσουμε - που δεν τολμά να το κάνει ο ίδιος - τότε επαναστατικός αγώνας είναι μόνο ο αναρχικός αγώνας και αγωνιστής μόνο ο αναρχικός. Αλλά ποιός αναρχικός; Αυτός χωρίς εξουσιαστικές παρεκκλίσεις. Ποιες είναι οι εξουσιαστικές παρεκκλίσεις; Εδώ θα γίνει πάρτυ. Η βιασύνη του να απορρίψει αντικειμενικούς ορισμούς θα τον οδηγήσει στον απόλυτο υποκειμενισμό. Τα πάντα είναι αυτά που ο Μάχνο θεωρεί ότι είναι κάθε φορά. Μια πραγματικότητα στον χώρο που ξεδιπλώνει την αστειότητά της στις μεγαλοστομίες που ακολουθούν μια διάσπαση ομάδας 4 ατόμων σε δύο ομάδες των 2 ατόμων. Όπως και στην αριστερά.

Εγώ θα τολμήσω να δώσω ορισμό της επανάστασης, ένα ορισμό που καταλαβαίνει και η γιαγιά μου, και οι αναρχικοί και οι μπολσεβίκοι και οι δεξιοί και όλοι. Αυτο που λέει ο Μπαμπινιώτης "μια βίαιη αλλαγή της καθιερωμένης τάξης" αν αυτή συμβεί απο την δράση των μαζών. Αν συμβεί χωρίς τη δράση των μαζών είναι πραξικόπημα. Τίποτα άλλο

Υπάρχουν λοιπόν κοινωνικές, κοινωνικές/ταξικές, εθνικές, θρησκευτικες και ποιος ξέρει πόσες άλλες επαναστάσεις. Νικάνε όταν ανατρέψουν την καθιερωμένη τάξη, χάνουν όταν αποτύχουν. Ξέρω ότι στεναχωρώ ιδεολόγους του αναρχισμού ή του Λενινισμού αλλά αποζημιώνομαι από το ότι μπορώ να συζητήσω με τον οποιονδήποτε και να καταλαβαινόμαστε.

Το ωραίο με την άποψη του Μάχνο είναι ότι αν την πάρεις σοβαρά, δεν υπήρξε ποτέ επανάσταση. Και αν θεωρήσουμε ότι οι αναρχικοί έχουν τόσα ρεύματα με το ένα να κατηγορεί το άλλο για εξουσιαστικό το βεβαιο είναι ότι δεν θα υπάρξει ποτέ επανάσταση που οι αναρχικοί να την αποδεχτούν.

Για την μεταφυσική θα τα πω μαζεμένα απαντώντας στον συλλέκτη.

Καλή είναι και η άποψη που λέει ότι οι Λενινιστές εισάγουν τον σχετικισμό. Μάλλον δεν έχεις ιδέα σύντροφε και μπερδεύεις το χάος ανάμεσα σε διαφωνούντες για τις ερμηνείες των ιερών γραφών Λενινιστές με την ίδια την ουσία του Λενινισμού. Αντιμετωπίζουν τον λόγο τους ως επιστήμη. τι δουλειά έχει ο σχετικισμός; Εκτός αν διαχειρίζεσαι κι αυτόν τον όρο όπως αυτόν την επανάστασης οπότε σιωπώ.

α. Γράφει " δε δόθηκε η ευκαιρία στους αναρχικούς να ηγεμονεύσει ιδεολογικά". Κρίμα. Την ευκαιρία όμως τα κινήματα την παίρνουν δεν τους τη δίνουν. Εδώ για να αποφύγουμε την κριτική στα λάθη των δικών μας καταλήγουμε ζητιάνοι των μαζών η επικαλούμαστε την σκληρότητα των αντιπάλων. Οι αναρχικοί στη Ρωσία απέτυχαν. Κι αντί να διδαχτούμε από τα λάθη τους πάμε να τα θάψουμε με συναισθηματισμούς

β. Πράγματι μικρό μέρος των μαζών στρατεύεται. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επιλέγει, οτι είναι απολιτικη. Επιλέγει και πολύ συγκεκριμένα από την γκάμα των επιλογών που βρίσκει. Συγκρίνει και το κάνει, όταν περάσει ο ενθουσιασμός της εξέγερσης πολύ συνειδητά. Στην κατοχή πχ προτίμησε τις λύσεις που έθεσαν οι Σταλινικοί από ότι αυτές των τροτσκιστών. Αθλιες λύσεις κατά τη γνώμη μου και οι δύο αλλά τουλάχιστον αυτή των Σταλινικών πάταγε στα πόδια της ενώ οι Τροτσκιστές πετούσαν στον αέρα.

γ. Πες μας τώρα ότι η κομμουνιστική βάση δεν πολέμησε τον φασισμό να πέσει ο σέρβερ φίλε μου. Αν ψάχνεις να βρεις μεμονωμένες εξαιρέσεις θα βρεις. Όπως και για αναρχικούς.

δ&ε. Χοντρα πυκνά ότι λές λέω, ελιτισμός  σε αυτή την περίπτωση είναι η άρνηση της συνειδητότητας των επιλογών των μαζών αρα που διαφωνείς;

στ.)Εδώ πας να οικειοποιηθείς τι; Οσα πέτυχαν αυτοί οι αγώνες όχι μόνο τα πέτυχαν κινήματα που δεν ήταν κατά βάση αναρχικά αλλά και πολύ συχνα ήταν καθαρός ρεφορμισμός που τα κομμάτια των αναρχικών που πάλεψαν συνήθως τον αρνούνταν. Τα εντάσεις στην αναρχική ατζέντα; Εγώ δεν έχω θέμα, τα θεωρώ επιτυχίες.

ζ & θ. Οτι συναντιόμαστε με τους κομμουνιστές είναι αναπόφευκτο επειδή και εμείς και αυτοί είμαστε στην ίδια λίμνη. Τους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους. Αν θες να αλλάξεις λίμνη άλλαξε τάξη. Και τότε θα είσαι στην ίδια λίμνη με τους φιλελεύθερους. Μπορεί να φαντάζεσαι ότι είναι εφικτό να φτιάξεις ένα αφεαυτού πολιτικό πεδίο της τάξης όπως θα το ονειρευόσουνα, επίσης αν κουνήσεις πολύ γρήγορα τα χέρια σου θα πετάξεις σαν τον αιτό.

η. Ούτε ελιτισμός, ούτε στρουθοκαμηλισμός είναι ο αναρχισμός. Είναι η ρεαλιστική ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Μετά την αποτυχία των ανταγωνιστών του στην τάξη είναι η μόνη ελπίδα. Δυστυχώς άλλο πράγμα ο αναρχισμός και άλλο ενίοτε οι αναρχικοί που καταφέρνουν να είναι και τα δύο, και ελιτιστές και στρουθοκάμηλοι. Και μετά να οικτίρουν φίλους και εχθρούς γιατί δεν τους έδωσαν την ευκαιρία.

κ. Υπαρκτό κράτος είναι το κράτος που υπάρχει. Που φυλακίζει, που καταστέλλει, που στηρίζει την εκμετάλλευση της εργασίας. Πχ η ΕΣΣΔ. Ανύπαρκτο κράτος είναι αυτό που δεν υπάρχει κι ας το ονειρεύονται κάποιοι. Πχ το κράτος του ΣΕΚ, το κράτος του ΜΛ ΚΚΕ, το κράτος του ΝΑΡ κλπ, κλπ Ω΅αναρχικός συνηθίζω να κατηγορώ κάποιοις γιαυτά που έκαναν, όχι γιαυτά που μάλλον θα κάνουν αν πραγματοποιηθούν τα όνειρά τους. Όπως βλέπει ο καθένας το δίκαιο.

Για τον συλλέκτη διαμαντιών.

Τον ορισμό της επανάστασης όπως τον αντιλαμβάνομαι κι εγώ και η τεράστια ανθρώπινη πλειοψηφία τον έδωσα πιο πάνω. Εσύ αμφισβητείς τον όρο "νικηφόρα" αλλά η επιχειρηματολογία σου στην ίδια παράγραφο, παρά την ρητή σου τοποθέτηση στην αρχή, ξανααμφισβητεί την ίδια την επανάσταση ως γεγονός αν αυτή πάρει εξουσιαστικά χαρακτηριστικά. Το προσπερνάω.

Επειδή όμως με ψέγεις για "αδιάβαστο" θα στο ανταποδώσω. Τι δεν γνωρίζεις για την Ρώσικη επανάσταση; Δεν γνωρίζεις ότι στηρίχθηκε στα σοβιέτ; Σε δομές αυτοοργάνωσης της βάσης που μόνο στην αναρχική παράδοση μπορούν να ενταχθούν; Δεν γνωρίζεις πώς μέσα σε αυτά τα σοβιέτ συνολικά αμέσως μετά τον Οκτώβρη, παρά το πλεονέκτημα να παίζουν με δομές στα μέτρα τους οι αναρχικοί παρέμειναν υπολογίσιμη αλλά μικρή μειοψηφία; Και οι μπολσεβίκοι ήταν μειοψηφία (πολύ μεγαλύτερη από τους αναρχικούς πάντως). Οτι η πλειοψηφία στα σοβιέτ ανήκε ξεκάθαρα σε εξουσιαστικές σοσιαλιστικές απόψεις (μπολσεβίκοι και σοσιαλεπαναστάτες); Ότι το συμβολικό σημείο του Οκτώβρη (που ως γεγονός ήταν ένα πραξικόπημα-περίπατος με συγκριτικά ελάχιστες δυνάμεις) δεν θα στέκονταν ούτε μια μέρα αν δεν είχε τελικά την αποδοχή των μαζών αλλά και των σοβιέτ;

Δεν ξέρεις οτι η Λενινιστική δικτατορία που ακολούθησε ήταν προαναγγελμένη; Ο Λένιν δεν είχε κρύψει τίποτα από την τάξη. Επιβλήθηκε τσακίζοντας μέσα στα σοβιέτ εκτός από τους αναρχικούς, πολύ μεγαλύτερες απο αυτούς εξουσιαστικές δυνάμεις; Πως ακριβώς θα μπορούσε να γίνει αυτό χωρίς τη θέληση του λαού την ώρα που ήταν εμπειροπόλεμος και οπλισμένος ως τα δόντια; Η δυστυχής πραγματικότητα είναι ότι το Ρωσικο αναρχικό κίνημα αποδείχτηκε πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Όταν οι Ρώσοι σοσιαλδημοκράτες 30 χρόνια έσκαβαν, οι αναρχικοί έκαναν ότι κάνουν και σήμερα στον ελληνικό χώρο. 1/3 δουλειά στη βάση, 1/3 ομφαλοσκόπηση, και 1/3 παράπονα.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι Ρώσοι αναρχικοί ούτε πιάστηκαν κορόιδα, ούτε κάποιος τους αδίκησε. Έπαιξαν και έχασαν. Εν όψει μιας επι 12 χρόνια επερχόμενης επανάστασης σταθηκαν ανίκανοι να χτίσουν μια κοινή ή έστω μεγάλη οργάνωση. Πόσο διαφορετικά έδρασαν οι ισπανοί αναρχικοί; Πόσο διαφορετικά έδρασαν οι Ουκρανοί κι ένας πρώην ποινικός πιτσιρικάς, ο Νέστορας Μάχνο; Αρκεί η σύγκριση.

Μη μου παραθέτεις τα Λενινιστικά εγκλήματα. Το κείμενο της ομοσπονδίας τα περιγράφει κι αυτό, είμαι καλυμμένος. Μη πας να παίξεις σε εμένα επιχειρήματα που αφορούν άλλους, μην ταυτίζεις τους εχθρούς σου και απέφευγε τον όρο "προφανής" όταν το κάνεις. Λενινισμός υπάρχει, ο Σταλινισμός ήταν η φυσική του εξέλιξη, οι Τροτσκιστές ήταν οι Σταλινικοί που την πάτησαν. Σε καλύπτουν αυτές οι δηλώσεις ντούρας αναρχικότητας ή πρέπει να κάνω και μετάνοιες;

Αλλά στη μεταφυσική το χοντραίνεις οπότε θα στο ανταποδώσω εξίσου. Είναι φανερή η σκοπιμότητα που βγάζεις και την λες στο τέλος " Και όπως το βλέπω, θα μετατραπεί άλλη μια συζήτηση σε μια φορουμίσια διαμάχη "αναρχοκαθαρογραμμίτες" VS "λαϊκοκινηματογραμμιτών".

Μια πολύ ωραία φάση και για τους δύο. γιατί και οι δύο υπάρχουν και οι δύο πλευρές αυτές θέλουν έναν τέτοιο διαχωρισμό. Με μεταφυσικούς όρους μπορούν να αναπαράγουν το "καλό" και το "κακό" και να είναι και οι δύο χαρούμενοι. Οι "καθαρογραμμίτες" στον ιδεολογικό μικρόκοσμο, οι άλλοι στις φαντασιώσεις λαϊκών μετώπων του 30.

Υποτίθεται προσπαθείς να αντιπαρατεθείς στην κατηγορία για μεταφυσική και για αντεστραμένη Σταλινική λογική και το κάνεις χειρότερο.

Αυτό που λες, κι αφού δεν το λες ανοιχτά το λέω εγώ, είναι το εξής "Αυτό το κείμενο δείχνει ότι αναρχικές ομάδες κάνουν αριστερή στροφή, κάνουν επικοινωνιακή εκστρατεία και γράφουν οι ίδιοι εδώ μέσα και αντί να πουν ότι εγκατέλειψαν την αναρχία στα ίσια πάνε να παρασύρουν τον χώρο ύπουλα" Μετάφραση. Ότι έχει κάνει η αναρχική ομοσπονδία και κάθε άλλος σε αυτή την κατηγορία (γιατί δε νομίζω ότι εννοείς μόνο την ομοσπονδία στον χώρο) ως τώρα, αφού δεν δείχνει κάποια αριστερή στροφή σε οτιδήποτε έχω δει, είναι απάτη. Όλα σε ένα σκοτεινό σχέδιο αριστεροποίησης ποιος ξέρει από ποια σκοτεινά εξουσιαστικά κέντρα καθοδηγούμενο. Αλλά γιατί να μην το πάμε παρακάτω. Πόσο καιρό είναι αυτό το σχέδιο; Πόσα χρόνια δουλεύουν αυτοί οι πράχτορες της αριστεράς; Τι μας κρύβουν;

Αυτό εννοώ όταν αντιπαραθέτω την μεταφυσική με τον ορθό λόγο. Στον ορθό λόγο πρώτα βλέπεις τις αριστερές πρακτικές της όποιας ομοσπονδίας, πρώτα βλέπεις τις αλλαγές κοσμοαντίληψης να γεννιούνται και να ανδρώνονται και μετά, όταν κρίνεις ότι ένα σχήμα κάνει το κλικ με ένα σούπερ κεντρικό κείμενο λες "αλλάξατε στρατόπεδο". Στη μεταφυσική βλέπεις ένα κείμενο σα να έπεσε απο τον Αρη, εκβιάζεις τις προσλήψεις από το "νικηφόρα επανάσταση" και το δένεις με ένα φαντασιακό δίπολο στον χώρο, για το οποίο μας έχουν πρήξει οι πάντες στο ιντιμίντια. Αυτό ακριβώς έκαναν οι δίκες της Μόσχας και δυστυχώς αυτές μπορούσαν να επιβάλλουν ποινές. Τις ποινές που αρμόζουν σε συνωμότες που θέλουν να καταστρέψουν τον σοσιαλισμό και να τον μολύνουν με την αστική ιδεολογία. Στις λέξεις θα κολλάμε τώρα;

Μετά από χρόνια είχα την ευκαιρία να γράψω μια κεντρική σεντονάρα και να αντιπαρατεθώ για τα παραδοσιακά ιστορικά ζητήματα διαλόγου στην κοινή πολιτική λίμνη. Μπορεί να είμαι ένας σκοτεινός εχθρός της επιστημονικής αναρχικής ιδεολογίας, μπορεί να είμαι ένας της ομοσπονδίας που να θέλω να γίνουμε η φωτισμένη ηγεσία των αναρχικών, μπορεί να είμαι και ένας αστός που θέλει να σπείρει διχόνοια στους εχθρούς τους, ή ακόμα καλύτερα ένας πληρωμένος από τον ιμπεριαλισμό "αναρχικός" με σκοπό να σπείρω τη σύγχυση και να υπονομεύσω τα επιτεύγματα του μεγάλου Ιωσήφ Στάλιν.

Μπορεί να είμαι και εγώ.

Το ευχαριστήθηκα το σεντόνι κι ευχαριστώ φίλους και εχθρούς του κειμένου της ομοσπονδίας που με έβαλαν ξανά σε αυτό το λούκι. Μετά 3-4 χρόνια πάλι θα ξαναγράψω κάτι τέτοιο ελπίζω, την υγειά μας να έχουμε

από αναρχικός 22/09/2017 5:16 μμ.


την κοινωνική αναρχία με τον σταλινικό κομμουνισμό κι εσύ περιμένεις να βρουν διαφορές στη συμβουλιακή τάση;πολυτέλειες φίλε μου

από γεωμέτρης 22/09/2017 5:53 μμ.


Ας φανταστούμε ένα τρίγωνο το οποίο σχηματίζεται από τρεις τεμνόμενες ευθείες, τον αναρχισμό, τον κομμουνισμό και το φασισμό (σαν αλφάδι δηλαδή). Οι τρεις γωνίες του τριγώνου είναι τα σημεία στα οποία τεμνονται ο αναρχισμός με τον κομμουνισμό (Α), ο αναρχισμός με το φασισμό (Β) και ο κομμουνισμός με το φασισμό (Γ).

Στο σημείο Α βρίσκουμε τον αναρχοκομμουνισμό και τον συμβουλιακό κομμουνισμό.

Στο σημείο Β βρίσκουμε κάποιες ακραίες εκδοχές ντεσαντικού μηδενισμού ή δαιμονικού ρομαντισμού.

Στο σημείο Γ βρίσκουμε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τύπου ΕΣΣΔ, ναζιστική Γερμανία, Κίνα, Βόρεια Κορέα κ.τ.λ. και το "συγκεντρωμένο θέαμά" τους (που θα λεγε και ο Γάιος Ντεμπόρ, εν αντιθέσει προς το "διάχυτο θεαμα" του δυτικού φιλελεύθερου καπιταλισμού.)

από @ 22/09/2017 7:46 μμ.


Απευθύνομαι στον 5:16. Τα έχεις μπερδέψει. Δεν γίνεται καμία από τις δύο εξισώσεις που αναφέρεις. Η "αναρχική" ομοσπονδία δεν είναι αναρχικοί και οι σταλινικοί δεν είναι κομμουνιστές. Απλά. Και ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Μάο, ο Μουσολίνι, ο Τσώρτσιλ και ο Ρούζβελτ ήταν όλοι τα ίδια σκατά. Αυτό κατάλαβα να λένε διάφοροι. Να διαβάζεις πιο προσεκτικά.

από έν@ς 22/09/2017 8:39 μμ.


Δεν έχω χρόνο για "σεντόνια" και πολλά από τα παραπάνω με βρίσκουν σύμφωνο. Πολύ λακωνικά και πολύ συγκρατημένα:

Περί του "σταλινισμού":
"Για να είμαι ειλικρινής, δεν βλέπω κάποια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές του γενναιόδωρου δικτατορικού συστήματος, πέρα του ότι ο Λέων Τρότσκυ δεν είναι πλέον σε θέση να εφαρμόσει τις "αγαθοεργίες" του, ενώ ο Στάλιν είναι. Όχι, δεν υπερασπίζομαι τον τωρινό άρχοντα της Ρωσσίας. Χρειάζεται ωστόσο να τονίσω ότι ο Στάλιν δεν προέκυψε ως μάννα εξ ουρανού για τον δυστυχή ρωσσικό λαό. Απλώς, συνεχίζει την παράδοση των μπολσεβίκων και μάλιστα με ακόμη πιο ανελέητο τρόπο..." Έμμα Γκόλντμαν "Trotsky Protest Too Much"

Περί συνεργασιών με τους μπολσεβίκους:
"Είναι φανερό ότι πρέπει να αποφύγουν να ενωθούν με τα πολιτικά κόμματα γενικά, και ιδιαίτερα με τους κομμουνιστές-μπολσεβίκους, γιατί υποθέτω ότι οι ισπανοί «ομοτράπεζοι» θα είναι οι άξιοι συναγωνιστές των ρώσικων αφεντικών τους.

Θα βαδίσουν στα ίχνη του Ιησουίτη Λένιν ή ακόμα και του Στάλιν, μην διστάζοντας να δηλώσουν το μονοπώλειό τους πάνω σ’ όλες τις κατακτήσεις της επανάστασης, κι αυτό για να επιβάλλουν την εξουσία του κόμματός τους στη χώρα, ένα σκοπό του οποίου τα βρωμερά αποτελέσματα έγιναν πράξη στη Ρωσία: απαγόρευση όλων των ελεύθερων επαναστατικών τάσεων και όλων των αυτόνομων εργατικών οργανώσεων. Πράγματι, φαντάζονται ότι είναι οι μόνοι που πρέπει και μπορούν να διαθέτουν όλες τις ελευθερίες και τα δικαιώματα της επανάστασης. Θα προδώσουν λοιπόν μοιραία τους συμμάχους τους και τον σκοπό ακόμα της επανάστασης.
[...]
Το Ρωσσικό παράδειγμα πρέπει να σας κάνει να αποφύγετε να φτάσετε εκεί. Ώστε η κομμουνιστική-μπολσεβίστικη συμφορά να μην μπορέσει να πατήσει πόδι στο επαναστατημένο έδαφος της Ισπανίας!"
Νέστωρ Μάχνο "Ανοιχτή επιστολή στους Ισπανούς Αναρχικούς" 29/4/1931
http://nestormakhno.info/greek/epistoli.htm

Και αφήστε τις δικαιολογίες ότι η Γκόλντμαν και ο Μάχνο δεν είναι αυθεντίες. Κανείς δεν είπε ότι είναι αυθεντίες. Αυτό που δεν αμφισβητείται είναι ότι υπήρξαν αναρχικοί μέχρι τέλους και ήταν παρόντες στα γεγονότα από τα οποία έβγαλαν τα συμπεράσματά τους. Πόσο μάλλον όταν η ιστορία τους επιβεβαίωσε με τραγικό τρόπο.

Αν η "ΑΟ" ήθελε να τιμήσει το "Α" του τίτλου της θα έπρεπε να αντιστρέψει την εξίσωση "κομμουνισμού-ναζισμού" σε εξίσωση νεοφιλελευθερισμού και ναζισμού. Η ίδια η πολιτική διαθήκη του Χίτλερ αποτελεί πρώτης τάξης υλικό για διερεύνηση και επιχειρηματολογία. Οσα λέει ότι ήθελε ο Χίτλερ, τα εφαρμόζει σήμερα η "δημοκρατία". Είναι εκπληκτικό το πόσο "προφητικός" υπήρξε.

Οι αναρχικοί πρώτα και πάντα απευθύνονται στους καταπιεσμένους. Σ'αυτούς έχουν να δώσουν απαντήσεις και όχι στους αστούς προπαγανδιστές που "χρησιμοποιούν τους αναρχικούς" για τους σκοπούς τους. Το κείμενο αυτό στέκεται σαν σχόλιο σε φόρουμ σε μια θεματική που εξισώνει το φασισμό με το "σταλινισμό". Όχι σαν πολιτική ανακοίνωση ομοσπονδίας.

Ισως επειδή η βασική συλλογικότητα της ομοσπονδίας συνηθίζει ν'ανοίγει δημόσιο διάλογο με τους παπαγάλους των αστών, οι υπόλοιπες το θεώρησαν "κεκτημένο".
Δεν ξέρω αν ακούγομαι σαν "ιεροκύρηκας" αλλά δεν είμαι καθόλου της "ιδεολογικής καθαρότητας".
Λάθη κάνουμε όλοι, αλλά μόνο οι αξιοπρεπείς από μας κάνουν αυτοκριτική για τα λάθη τους.

από βανδαλούπ 22/09/2017 8:40 μμ.


Φαντάζομαι, το θέμα είναι η κίνηση του ισόπλευρου αυτού ιδεολογικού τριγώνου, που προανέφερες και που φαίνεται να "πατάει" σε μια βάση, μές την ανθρώπινη πολιτική ιστορία. Οι συσχετισμοί 2 σημείων (η μείωση της απόστασης μεταξύ τους) έρχονται πάντα δυναμικά αντίρροπες με το τρίτο, σχηματίζοντας εκ νέου αντίθετα διαλεκτικά  ιδεολογήματα. Δυό πάντα αντιμαχόμενες πλευρές σαν 2 σημεία ενός ευθύγραμμου τμήματος, μια διελκυνστήδα πολιτικών τάσεων. Εμφανίζεται πάντα ως διαλλεκτική σύγκρουση
ΓΑ κόντρα στο Β, ΑΒ κόντρα στο Γ, ΒΓ κόντρα στο Α.
Πως μπορούμε άραγε να εκμεταλλευτούμε αυτές ροπές για το καλό των "απο τα κάτω" στο σήμερα, συντρόφια μου καλά, σε καταστάσεις που ο συντηρητισμός στο Ελλάντα εντείνεται??? Σπάει η διαλεκτική τούβλα?


Σημ..Αυτές οι ευθέιες από τη μιά γειτνιάζουν (ίσως και χωρίς να γίνεται αντιληπτό) ενώ από την άλλη απομακρύνονται με συνειδητή βία, για αυτό ονομάζω ισόπλευρο το αρχικό θεωρητικό τρίγωνο, που ποτέ δεν το βρίσκεις ατόφιο και ακίνητο μέσα στην ιστορία.
Αμα κάνω κανένα λάθος και δεν εννοείς αυτό, διευκρίνησε φίλε μου γεωμέτρη, διαφώτισε εδω τους καλοπροαίρετους. Μαυρη μαυρίλα πλάκωσε...γαμώ το 2ο μεσαιωνά μου μέσα γαμώ.

από συλλέκτης αναρχικών διαμαντιών 22/09/2017 9:44 μμ.


Διάβασα με πολύ προσοχή αυτά που έγραψες για απάντηση, αλλα δυστυχώς είσαι αλλού, ή μάλλον πετάς την μπάλα εκτός γηπέδου. Καλή η μετακόμιση στη "μεταφυσική". Όταν η συζήτηση μας ζορίζει και δεν υπάρχουν επιχειρήματα που να αντλούνται απο την ιστορική πραγματικότητα, τότε αφού ξεπατώσουμε κάθε ίχνος λογικής, την κάνουμε με μεγαλειώδες άλμα εκτός γηπέδου, κατηγορώντας την κριτική που δεχόμαστε ως "μεταφυσική". Συγχαρητήρια !
Απ' όσα έγραψα τοποθετήθηκες επι της ουσίας σε ένα μόνο. Στο ζήτημα που διαφώνησα με την άποψη της "αναρχικής ομοσπονδίας" αν ήταν ή δεν ήταν "νικηφόρα" η οκτωβριανή επανάσταση. Το έμπλεξες διανουμενίστικα με μια υπέροχη διπλή κωλοτούμπα στον αέρα των λέξεων, με τα λεγόμενα άλλου, περι του αν ήταν ή δεν ήταν επανάσταση. Η μπάλα κάτω λοιπόν. Για μένα το ξαναλέω οτι ήταν επανάσταση, έστω (για λόγους οικονομίας λέξεων) και με τον ορισμό του Μπαμπινιώτη. Νικηφόρα ήταν για ποιούς ; Για μένα ήταν νικηφόρα για μπολσεβίκους (ηγεσία, στελέχη, βάση) που κατέκτησαν το κράτος και εξουσίαζαν πλέον ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη και για τον καπιταλισμό. Όχι για τις στικές τάξεις γερμανίας, ηπα, γαλλίας κλπ, αλλα για τον καπιταλισμό. Το πιάνεις ; Για το προλεταριάτο και τους φτωχούς αγρότες όμως ήταν νίκη ; Έχεις κάνει τεκμηριωμένο απολογισμό των εκατομυρίων θανάτων πριν και μετά σε ένα βάθος πχ 20ετίας (πριν και μετά) ; Έχεις κάποιο "ελευθερόμετρο" να ζυγίσεις την σκληρότητα των δύο καθεστώτων στους υπηκόους τους, πριν και μετά ; Όχι φυσικά. Μεταφυσικά παπαγαλίζεις μια άλλη εκδοχή του μπολσεβίκικου μύθου : υγεία, πρόνοια, συντάξεις, φαγητό στο τραπέζι, ελεύθερος χρόνος για άθληση και πολιτισμό, ανάπτυξη της βιομηχανίας και της τεχνολογίας κλπ κλπ. Το πώς θα ήταν η περιοχή της ΕΣΣΔ αν δεν είχε "νικήσει" η επανάσταση κι αν συνεχίζονταν ή εξελλίσονταν με κάποιο άλλο τρόπο το σύστημα εκεί, δεν το ξέρει κανένας. Μπορεί να ήταν χειρότερα απ' ότι σήμερα μπορεί να ήταν και καλύτερα. Ποιό όμως είναι το αδιάψευστο στοιχείο για το σήμερα ; Το λενινστικό οικοδόμημα κατέρρευσε και οι ολιγάρχες που "παρέλαβαν" τα μέσα παραγωγής (ώ τι θαύμα !) ήταν στην πλειοψηφία τους πρώην κομματικά στελέχη. Στην ανθρώπινη οικονομική και κοινωνική ιστορία δεν υπάρχουν ασυνέχειες, όπως πχ υπάρχει στην εξέλιξη των ειδών του πλανήτη με την εξαφάνιση των δεινοσαύρων και δεκάδων χιλιάδων άλλων ειδών, λόγω πτώσης τεράστιου μετεωρίτη... Στο ιστορικό συνεχές αυτό που αποκαλύφθηκε είναι οτι υπήρξε ομαλή, ομαλότατη εξέλιξη του απολυταρχικού κρατικοκαπιταλιστικού καθεστώτος σε αυτό που είναι σήμερα. Ο Πούτιν βγήκε κυριολεκτικά απο την μήτρα του κώματος, δεν τον έστειλαν με αλεξίπτωτο οι αμερικάνοι εκεί... Το ίδιο και οι ρώσοι ολιγάρχες. Καμμιά μεταφυσική, απλή ανάγνωση της ιστορίας. Νικηφόρα ήταν η οκτωβριανή επανάσταση για αυτούς που επιθυμούσαν να εξουσιάσουν. Οι αναρχικοί "την πάτησαν" όπως λές, γιατί κατάπιναν το ένα μετά το άλλο, τα τυράκια που τους πέταγε η κάθε εξουσιαστική πτέρυγα, σε συσκευασία "άμεσης δημοκρατίας". Θέλεις κουβέντα για τα σοβιέτ και για το αν πραγματικά αποτελούσαν αντιεξουσιαστική δομή κοινωνικής οργάνωσης και λήψης αποφάσεων ; Μεγάλη κουβέντα. Διάβασε την Γκόλντμαν, έχει πολλά να σου πεί. Στο "μέτωπο" που φτιάχτηκε με την κατάρευση του τσαρικού καθεστώτος, προφανώς και δεν είχε καμμιά δύναμη την δυνατότητα να εξοντώσει τις υπόλοιπες δυνάμεις. Ξέρεις ποιό είναι το θέμα με τους αναρχικούς ; Το απέδειξε πολλές φορές η ιστορία των επαναστατικών εγχειρημάτων. Δεν αντιλαμβάνονται οτι προσφέροντας ειρήνη σε εξουσιαστικές πολιτικές δυνάμεις, μέσα σε κάθε πολιτικάντικης έμπνευσης "μέτωπα", απλά τους προσφέρεουν χρόνο για να δυναμώσουν και να επιλέξουν εκείνες την κατάλληλη στιγμή για να σφάξουν τους αναρχικούς... Στην ισπανία που οι αναρχικοί είχαν εξαρχής και σε ανθρώπινο δυναμικό και σε όπλα τον συσχετισμό δυνάμεων, κατάπιαν το "αντιφασιστικό μέτωπο" κι όταν οι σταλινικοί συγκροτήθηκαν αριθμητικά και με εξοπλισμό, τους την έπεσαν κανονικά για σφάξιμο. Και θα τους έσφαζαν, αν δεν ξεκίναγαν οι ταξιαρχίες να κατηφορίζουν προς την βαρκελώνη. Εκεί κάνανε την κωλοτούμπα και επανήλθαν στο "όλοι μαζί", γκρεμίζοντας τα οδοφράγματα. Στη Ρωσία δεν είχαν λόγο να κάνουν πίσω. Εξαφάνισαν τους αναρχικούς. Τώρα γράψε 25 σελίδες για μεταφυσική και κάνε πάλι τον κινέζο στην ιστορικά καταγεγραμένη εμπειρία. Πέτα την μπάλα εκτός γηπέδου. Όσο αφορά την "ομοσπονδία" καμμιά πολιτική αξία δεν έχει το γεγονός οτι αναφέρει αυτές τις ιστορικές εμπειρίες αποτυχίας των "μετώπων". Το "ναι μεν αλλα" που επι της ουσίας προπαγανδίζει, ουσιαστικά καταργεί το "ναι μεν" και στηρίζει το "αλλά". Παλιό συνδικαλιστικό τερτίπι, δεν είναι εφεύρεση της "ομοσπονδίας". Της αριστεράς μπορεί... Ιστορία που επαναλαμβάνεται με την μορφή αδιασάλευτου ιστορικού κανόνα, δεν έχει "ναι μεν αλλα". Σε εξαιρετική μικρογραφία είδαμε και το "αντιμνημονιακό μέτωπο" τα τελευταία χρόνια με τους αριστερούς. Το είδαμε στις περιβόητες "λαϊκές συνελεύσεις", το είδαμε στους "αμεσοδημοκρατικούς" αγανακτισμένους των πλατειών, στο μαζικό προσκύνημα στις κάλπες για το "περήφανο όχι του λαού". Η αριστερά είναι έτη φωτός μπροστά απο τους αναρχικούς στην επικοινωνιακή στρατηγική και στο στρώσιμο πεπονόφλουδων με συσκευασία "οριζοντιότητας". Αν κι αυτό είναι μεταφυσική για σένα, τότε απλά πάσο. 

Το ποιός σερβίρει αριστερές πεπονόφλουδες του τύπου "όλοι μαζί μπορούμε" δεν μου θολώνει την αντίληψη και την κρίση. Ότι υπογραφή και να βάζει, ακόμα κι αν υπογράφει "αφορμαλιστική ομοσπονδία ακτιβισμού για την διαιώνηση της ελπίδας". Ελάχιστη σημασία έχει η υπογραφή, γι αυτό και οι περι μεταφυσικής αναφορές σου είναι επι της ουσίας κλώτσημα της μπάλας εκτός γηπέδου.

Έλα μέσα στο γήπεδο πάλι, βάλε την μπάλα κάτω κι εξήγησέ μας πώς τεκμηριώνεται ιστορικά, τόσο με βάση παραδείγματα σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στο ελλαδικό χώρο των τελευταίων δεκαετιών, οτι η συγκρότηση και ανάπτυξη του αναρχικού κινήματος και η υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης απο κράτος και κεφάλαιο, περνάνε ουσιαστικά μέσα απο το χτίσιμο πολιτικών μετώπων με την αριστερά. Οτι πρέπει να μπούμε μέσα στην "λιμνούλα" σαν τα παπάκια, δήθεν και καλά για να ψαρέψουμε ψάρια, αλλα ουσιαστικά για να είμαστε ελεγχόμενοι στόχοι απο τους κυνηγούς που στέκονται γύρω-γύρω. Με απλή λογική να μας το εξηγήσεις γιατί δεν ειμαστε και σπουδαγμένοι, κι όχι με ανακάτεμα λέξεων σε διανοουμενίστικες εκφράσεις με τελική κατάληξη την "μεταφυσική".

Και κλείνοντας, επειδή πιάστηκες με ολόκληρο κοπάδι γίδες στη πλάτη, κάνοντάς το στη συνέχεια αβαβά, αναγκάζομαι να σου το ξαναεπισημάνω μπας και φιλοτιμηθείς να ομολογήσεις οτι ψεύδεσαι κατα συρροή κι οτι οπορτουνίζεις ασύστολα :

"Όσο για τους κομμουνιστές, μόνο σε επίπεδο κρατών υπήρξε συνεργασία, η κομμουνιστκή βάση ουδέποτε έκανε ειρήνη τουλάχιστον με τον φασισμό."

Κι εδώ αδιάβαστος Ηρόστρατε. Η βάση των μπολσεβίκικων κομμάτων, τα απλά μέλη του κώματος δηλαδή, εγκολπωνόταν και εγκολπώνονται, εφάρμοζαν και εφαρμόζουν πιστά στο κοινωνικό πεδίο (εργασιακοί χώροι, γειτονιές κλπ) την γραμμή της ηγεσίας της, τις διαταγές της δηλαδή. Το κώμα είναι πυραμίδα, δεν αφορμαλιστική ογάνωση... Και η βάση, αυτούς που αποκαλείς ανέμελα, γενικά κι αόριστα "κομμουνιστές", νομίζοντας εσύ οτι αυτοί είναι σε μια χαλαρή σχέση "περιφέρειας χώρου" πχ με την ηγεσία των κωμάτων, είναι στρατιωτάκια ενός ιεραρχικού μηχανισμού επιβολής. Όσο το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ ήταν σε ισχύ, οι μπολσεβίκοι σε όλη την ευρώπη, απο την κορυφή μέχρι την βάση, έδωσαν ΕΙΡΗΝΗ στο φασισμό. Ξεκάθαρα. Θυμήσου επίσης την δημόσια επιστολή του Ζαχαριάδη, φυλακισμένου Γ.Γ. του ΚΚΕ, που καλούσε τους κομμουνιστές να πολεμήσουν "πατριωτικά" μέσα στον εθνικό στρατό του φασιστικού καθεστώτος Μεταξά, ενάντια στο φασιστικό ιταλικό κράτος, υπερασπιζόμενοι επι της ουσίας τα αγγλικά συμφέροντα. Αν δεν είναι αυτό στήριξη του φασιστικού καθεστώτος Μεταξά τι να άλλο να πώ ; Για την πατρίδα και το έθνος ρε γαμώτο. Αυτό δεν λένε εξάλλου ο Λαφαζάνης, η Κωνσταντοπούλου κι ο Καζάκης ;

Κάθε χρόνο, στις 23 Αυγούστου, η Ευρωπαϊκή Ένωση διοργανώνει, μια δίχως προηγούμενο, φιέστα αναθεώρησης της ιστορίας. Ο λόγος για την περίφημη “Ευρωπαϊκή ημέρα υπέρ της μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού”, γνωστή και ως Διεθνής ημέρα της μαύρης πόρπης που “τιμάται” κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου από τις χώρες μέλη της Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Βουλή. Η “Αντικομμουνιστική Μέρα Μνήμης” θεσπίστηκε από την “Διακήρυξη της Πράγας σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον κομμουνισμό” στις 3 Ιουνίου 2008, που υπογράφτηκε από τον Βάτσλαβ Χάβελ και μέλη της Ευρωπαϊκής Βουλής.

Με άλλα λόγια, επιχειρείται από την Ε.Ε., να εξισωθούν τα εκατομμύρια νεκρών στα μέτωπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα εκατομμύρια νεκροί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος με τη Σοβιετική Ένωση που όχι μόνο σήκωσε το κύριο βάρος στον πόλεμο, αλλά και απελευθέρωσε κρατουμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Άουσβιτς και το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης από τον ναζισμό. Η εξίσωση αυτή δεν γίνεται τυχαία. Είναι κομμάτι μιας ευρύτερης απόπειρας ιστορικού ρεβιζιονισμού από την κυρίαρχη ιδεολογία και τον καπιταλιστικό μηχανισμό της Ε.Ε., και αυτό σε μια εποχή που διάφοροι πανηγυρίζουν το τέλος του σοσιαλισμού/κομμουνισμού ως τάση υπέρβασης του υπάρχοντος.

Κάτω από τη σημαία της ιδεολογικής σούπας του “ολοκληρωτισμού” συναντιούνται πάρα πολλοί, από φασίστες μέχρι ρεύματα πολιτικών των ταυτοτήτων και αντιεξουσιαστές. Η ιδεολογία του “ολοκληρωτισμού” ως ένας “καλός μύλος που όλα τα αλέθει”, με έναν αντιδιαλεκτικό τρόπο, αποτελεί το κύριο οπλοστάσιο, φαινομενικά διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων, που βέβαια το κοινό νήμα που τους συνδέει είναι ο αντικομμουνισμός. Το οικοδόμημα του αντικομμουνισμού με σκεπή του την πασπαρτού αντίληψη περί “ολοκληρωτικών καθεστώτων” στεγάζει ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων και πολιτικών τάσεων από “αρνητές της κυριαρχίας” από-όπου-κι-αν-προέρχεται μέχρι ριζοσπάστες φιλελεύθερους και δημοκράτες. Η ψευδο-έννοια του “ολοκληρωτισμού” είναι ένα εργαλείο φτιαγμένο να προστατεύει τα ιερά και τα όσια της Δημοκρατίας της Αγοράς και μπορεί, ενίοτε, να χρησιμοποιηθεί και ως φονικό όπλο ενάντια-στο-χρήστη-της, εφόσον είναι η καθολική αδιαφορία ως προς το περιεχόμενο που την καθιστά ευκολόχρηστη από σχεδόν όλους τους πολιτικούς χώρους, ακόμα και τους διαμετρικά αντίθετους. Η χρήση της είναι απλή λόγω εγγενούς αυτο-αναφορικότητας και κενού σημαίνοντος: οτιδήποτε παρεκκλίνει από τον Ιδανικά-Φτιαγμένο ή Επιθυμητό-Κόσμο είναι “ολοκληρωτισμός”.

Στην Ελλάδα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αποφάσισε να μην συμμετέχει στις εκδηλώσεις, που φέτος φιλοξενούνται στην Εσθονία. Η κίνηση αυτή, όσο και να κρίνεται θετική από πολλούς, κατά τη γνώμη μας, δεν μπορεί παρά να είναι καιροσκοπική και να αποσκοπεί στους λίγους εναπομείναντες “παραδοσιακούς αριστερούς” που συνεχίζουν να τον στηρίζουν. Δεν ξεχνάμε τις δηλώσεις στελεχών του κόμματος για τον “ολοκληρωτισμό του Σοσιαλισμού χωρίς Ελευθερία και Δημοκρατία” που επί της ουσίας συμφωνούν με τη κυρίαρχη ιδεολογία και τη θέση που προωθεί η Ε.Ε περί ταύτισης φασισμού/κομμουνισμού. Δεν πρέπει επίσης να γελιόμαστε για την αστική κυβέρνηση της “αριστεράς” που βρίσκεται σε συνασπισμό με ακροδεξιούς φανατικούς αντικομμουνιστές και ψεκασμένους συνομωσιολόγους. Κοινώς, τέτοιες κινήσεις δεν μας πείθουν.

Όπως γράψαμε και πιο πάνω η φετινή φιέστα της Ε.Ε. φέτος πραγματοποιείται στην Εσθονία. Δεν μπορεί παρά να έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Στην Εσθονία, τις χώρες της βαλτικής και ευρύτερα της Ανατολικής Ευρώπης, όπου τα νεο-φασιστικά κινήματα αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, έχουν υιοθετήσει ένα σκληρό αντικομμουνισμό στον πυρήνα της εθνικής τους αφήγησης. Αυτό δεν γίνεται τυχαία. Το ποσοστό συνεργασίας με τους ναζί σε αυτές τις χώρες ήταν πάρα πολύ μεγάλο. Στις μέρες μας, σε αυτή τη μεριά της Ευρώπης, τα SS γιορτάζονται ως εθνικοί ήρωες, ενώ αντίθετα κομμουνιστές φυλακίζονται και διώκονται επίσημα οι κομμουνιστικές και άλλες ριζοσπαστικές ιδέες. Εδώ μόνο ένας τυφλός δεν μπορεί να διακρίνει την υποκρισία της Ε.Ε.

Στόχος αυτού του σημειώματος δεν είναι να ανοίξει μια συζήτηση είτε για τη φύση της Οκτωβριανής Επανάστασης, είτε για την ιδιαίτερη φύση του Σοβιετικού καθεστώτος. Μια συζήτηση που σε κάθε περίπτωση πρέπει να ανοίξει σοβαρά από κάθε κομμουνιστή/τρια. Αντιθέτως, στόχος είναι να υπερασπιστούμε τη μνήμη αυτών που απελευθέρωσαν το Άουσβιτς και έβαλαν τέλος στη εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων, Ρομά/Σίντι και άλλων κοινωνικών ομάδων, αυτών που μπήκαν στο Βερολίνο και συνέτριψαν τη ναζιστική μηχανή. Αυτό που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι να αντισταθούμε σε κάθε απόπειρα αναθεώρησης της ιστορίας ως συνεκτικού στοιχείου της κυρίαρχης ιδεολογίας της Ε.Ε. και των Κρατών-Μελών της.

Αναδρομικά όμως και με απόσταση θεωρητικής ασφάλειας που ορίζεται από τη θέση μας στις κρισιακές συγκυρίες του σήμερα ως κομμουνιστές/ιστριες ας πούμε το ελάχιστο ρισκάροντας τη σαφήνεια της θεωρίας με μια πρόχειρη εννοιολογική διατύπωση: η μετατροπή της Οκτωβριανής Επανάστασης σε Σοβιετικό καθεστώς αποτέλεσε την απώτερη στιγμή της ολοκλήρωσης του “σοσιαλισμού/κομμουνισμού του εργατικού κινήματος” (Robert Kurz) με ακρογωνιαίο λίθο του τελευταίου τη διαχείριση και τη διαφορετική διάρθρωση των κεντρικών κατηγοριών της καπιταλιστικής σχέσης (Χρήμα, Αξία, Εμπόρευμα, αφηρημένη Εργασία, Κράτος). Το Σοβιετικό καθεστώς και οι μετέπειτα δορυφόροι του, και ακόμα παραπέρα όσοι/όσες εμπνεύστηκαν ή και απογοητεύτηκαν από αυτό, συγκροτήθηκαν ως νεωτερικά-υποκείμενα-σε-καθυστέρηση επιχειρώντας το άλμα που έμελλε να τους συντρίψει: την κυριάρχηση πάνω στο νόμο της αξίας και επ’ ουδενί την άρνησή του εμφυσώντας με αυτό τον τρόπο “νέα πνοή” στη σύγχρονη νεωτερική Εποχή και σ’ όλο το κοινωνικό εύρος των αδιεξόδων της.

Για τους αναθεωρητές της ιστορίας μια τέτοια κοινωνική πολυδιάσπαση της νεωτερικής Εποχής που παρουσιάζει ταυτόχρονα τόσο ετερογένειες και ασυγχρονίες όσο και περιόδους με καθορισμένη αρχή μέση και τέλος, με υπερβάσεις και παλινωδίες, δεν μπορεί καν να υπάρξει εκ προοιμίου. Εν αρχή ην η Ελευθερία του Ιδιοκτήτη και η Δημοκρατία του ατόμου-ιδιώτη και για να μην μπορεί ούτε καν να τεθεί το ερώτημα “τι είναι ο φασισμός, ποιο το ζουμί του;” και πώς διαμορφώνεται ο ίδιος μέσα από τις ίδιες τις προϋποθέσεις της Δημοκρατίας της Αγοράς, εξισώνεται ο φασισμός/ναζισμός, ως εκκενωμένη πολιτική μορφή, με τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό εν γένει ως αμφότερα “ολοκληρωτικά καθεστώτα”.

Και εδώ χρειάζεται η μέγιστη της προσοχής: αυτή η νοητική εξίσωση ή, καλύτερα, αυτή η θεωρητική εκκένωση της αστικής σκέψης, δεν αποσκοπεί τόσο στο να υπονομεύσει, μέσα στις συνειδήσεις των ανθρώπων, την όποια “θετική” αντίληψη μπορεί να έχουν για κάτι το ουσιαστικά νεκρό, “τον υπαρκτό σοσιαλισμό” αλλά στοχεύει στο ναπεριορίσει την ίδια την κριτική ικανότητα της σκέψης να ανατρέχει και να προστρέχει στον ιστορικό χρόνο, να την απομακρύνει από την αναζήτηση της βαθύτερης ρίζας των προβλημάτων που προϋποθέτει ένα διαρκή διάλογο με το παρελθόν, να συνδέσει συνειρμικά την κομμουνιστική ζωή, δηλαδή τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής και ενός άλλου τρόπου κοινωνικής ύπαρξης, με το τρομερότερο υποπροϊόν των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, το φασισμό-ναζισμό.

Μέσα από αυτό το σημείωμα απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε σκεπτόμενο/η, κομμουνιστή/τρια, ασχέτως τις διαφορές που μπορεί να υπάρχουν, να μην αφήσουν να περάσει μια τέτοια πρόκληση.

Καμιά αναθεώρηση της ιστορίας, καμιά απολογητική του Σοβιετικού Καθεστώτος!

Ενάντια στο νεωτερικό υποκείμενο-της-αξιοποίησης ή Θάνατος, ζήτω η Ζωή, ζήτω ο Κομμουνισμός!

Κομμουνιστές/τριες με μνήμη

https://skalalakonias.wordpress.com/2017/08/24/anticommunismnotes/


Τα χρόνια τον ακήρυχτου εμφυλίου

Θα ήθελα, τώρα, να θίξω ένα πρόβλημα που έχει απα­σχολήσει πολλές φορές τους ιστορικούς και συμπυ­κνώνεται στο εξής ερώτημα: γιατί η γερμανική εργατι­κή τάξη δεν εξεγέρθηκε (με οδοφράγματα, γενικές α­περγίες, καταλήψεις εργοστασίων, σιδηροδρομικών σταθμών κλπ) εναντίον του Χίτλερ το 1933; Γιατί δεν όρθωσε μια αξιοπρεπή αντίσταση την προγενέστερη περίοδο; Η αλήθεια είναι πως το ερώτημα αυτό ανή­κει σ’ ένα ρεπερτόριο ψευδών προβληματισμών. Προ­βληματισμών που κατασκευάστηκαν από μια συγκε­κριμένη μερίδα ιστορικών πάνω στην προσπάθειά τους να αποκρυψουν μια σημαντική αλήθεια. Το ότι έ­να τμήμα του γερμανικού προλεταριάτου -ειδικά στα μεγάλα αστικά και βιομηχανικά κέντρα- οργανωμένο εν μέρει από το Κ. Κ. αλλά και έχοντας δημιουργήσει αυτόνομες μορφές αυτοάμυνας, επιχείρησε με κάθε μέσο να αντισταθεί στους Ναζί κατά τα τελευταία χρό­νια της Βαϊμάρης. Μια απόπειρα που έλαβε χώρα την ίδια περίοδο που οι ομάδες κρούσης του Χίτλερ και οι πυρήνες Ναζιστών στα εργοστάσια γίνονταν μέρα με τη μέρα όλο και πιο επιθετικοί, κατακτώντας κομμάτι κομμάτι νέα εδάφη.

Σε μια προσπάθεια να “υπερασπιστούν” τη γερμανι­κή εργατική τάξη από την ατιμωτική κατηγορία πως “δεν σήκωσε κεφάλι”, κάποιοι ιστορικοί υποστήριξαν πως το προλεταριάτο που θα μπορούσε υποθετικά να ορθώσει κατά τόπους αντιστάσεις στους Ναζί, ζούσε μια ζωή τόσο φριχτά φτωχική (δεδομένου πως αποτελείτο σχεδόν εξολοκλήρου από μακροχρόνια ανέρ­γους), που ακόμα και να υπήρχε κάποια υποκειμενική διάθεση για αγώνα, η διάρκειά του θα ήταν εξαιρετι­κά εφήμερη. Η αντίληψη αυτή μπορεί να εμπεριέχει ένα μεγάλο ποσοστό αλήθειας (εξαιτίας της λειτουργί­ας του συστήματος Πρόνοιας που περιγράψαμε παρα­πάνω), ακόμα κι έτσι όμως εξακολουθεί να αποφεύγει το ακανθώδες ερώτημα. Το πώς, δηλαδή, θα μπορού­σε να οργανωθεί η βίαιη σύγκρουση στις πόλεις, εν μέ­σω μιας κατάστασης με έντονα στοιχεία κοινωνικής α­ποσύνθεσης, και με αντίπαλο μια πάνοπλη κρατική δομή που διέθετε όλα τα αναγκαία μέσα για την υπεράσπιση του νόμου και της τάξης.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σύνθετο ζήτημα μιας και έχει να κάνει με την έρευνα ενός πολύ ιδιαίτερου φαινομένου: αυτού της πολιτικής βίας. Σε γενικές γραμμές, οι ιστορικοί εξετάζουν το θέμα από την οπτική του υπουργείου Εσωτερικών και της αστυνομίας, κι αυτό δε συμβαίνει μόνο επειδή μελετούν τους αστυνομικούς φακέλους και τα σχετικά αρχεία. Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα. Για αυτό θα ήταν καλύτερα να τα προσεγγίσουμε από την υποκειμενική οπτική των ανθρώπων που εκείνη την περίοδο κλήθηκαν να πάρουν την απόφαση για το αν θα αναμετρηθούν ανοιχτά με τις ναζιστικές συμμορίες ή όχι. Οπότε προτείνω σε αυτό το σημείο να κάνουμε ένα μικρό βήμα πίσω και να εξετάσουμε κάποιες από τις βασικές ιστορικές συνθήκες στις οποίες αναπτύχθηκε η βίαιη σύγκρουση προλετάριων και Κομμουνιστών αγωνιστών εναντίον των Ναζί ακτιβιστών.

Όπως γνωρίζουμε, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κυβερνιόταν από την περίοδο του Μείζονος Πληθωρισμού (1924) μέχρι την έναρξη της Μεγάλης Κρίσης (1929) από κεντροαριστερούς συνασπισμούς, με ισχυρή την παρουσία των Σοσιαλδημοκρατών, ενώ στώ χρόνια 1930- 1933 από κεντροδεξιούς. Σε αυτή την ύστερη φάση, η Βουλή είχε παρακαμφθεί παντελώς μιας και η διακυβέρνηση βασιζόταν σε προεδρικά και κυβερνητικά διατάγματα που έτειναν να προσπερνούν τους επίσημους μηχανισμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Επιπλέον, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης συνιστούσε ένα περίεργο κρατικό σύστημα: η περιοχή της Πρωσίας απστελούσε πάνω από το μισό της επικράτειάς της όπου -στα πλαίσια του ομοσπονδιακού συντάγματος- κυβερνούσε μια κυβέρνηση που δεν αντανακλούσε τις ίδιες σχέσεις εξουσίας με το εθνικό κοινοβούλιο.

Στην πραγματικότητα, η Πρωσία κυβερνιόταν από τους Σοσιαλδημοκράτες, που ναι μεν μοιράζονταν την εξουσία με άλλα Κόμματα, αλλά σιην ουσία κατείχαν τον έλεγχο τόσο της δημόσιας διοίκησης όσο και της κυβέρνησης. Το πολύπλοκο αυτό σύστημα μπήκε σε κρίση το 1931-32, ξεκινώντας από το Βερολίνο, το οποίο ήταν μεν η πρωτεύουσα του κράτους,αλλά παράλληλα ανήκε στην πρωσική επικράτεια, πράγμα που δημιουργούσε προβλήματα αλληλοεπικάλυψης μεταξύ εθνικής και περιφερειακής κυβέρνησης.

Η Πρωσία, τώρα, δεν κυβερνιόταν τόσο από το Σοσιαλδημοκρατικό  Κόμμα όσο από κάποια επιφανή μέλη της ακροδεξιάς του πτέρυγας που διέθεταν μεγάλη δύναμη. Πρόσωπο κλειδί στην Πρωσία ήταν ο ‘Οττο Μπράουν [Otto Braun], άνθρωπος με δηλωμένες αυταρχικές τάσεις που θεωρούσε πως ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας ως μέσο διατήρησης του νόμου και της τάξης περνούσε μέσα από την πρωτοκαθεδρία της κρατικής γραφειοκρατίας και τη συνεργασία συνδικάτων και μεγάλου κεφαλαίου. Σύμφωνα με τον Τεοντόρ Έσενμπουργκ [Theodor Eschenburg], συγγραφέα ενός εξαιρετικού βιβλίου πάνω στην “ακυβερνησία” της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ο Μπράουν ήταν υπέρ της “ανακλητής δικτατορίας”. Βασικός του συνεργάτης ήταν ο Άλμπερτ Γκρεζίνσκι [Albert Grzesinski] που διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών της Πρωσίας, αλλά και αρχηγός της βερολινέζικης αστυνομίας από το 1930.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως την περίοδο εκείνη οι Σοσιαλδημοκράτες διέθεταν σημαντική δύναμη στον τομέα της δημόσιας τάξης, κυρίως λόγω του διορισμού του Καρλ Σέβερινγκ [Carl Severing] ως Υπουργού Ε­σωτερικών του Ράιχ το 1928. Το Σ.Κ. εκμεταλλεύτηκε το γεγονός αυτό, ξεκινώντας μια εξαιρετικά αποτελε­σματική αναδιοργάνωση της αστυνομίας, με βασικό στόχο τη δημιουργία ειδικών σωμάτων καταστολής των μπολσεβίκικων εξεγέρσεων. Δεν χρειάζεται, φυσι­κά, ν’ αναφέρουμε πως τα εν λόγω σώματα δεν υπήρ­ξαν ούτε στο ελάχιστο αποτελεσματικά όταν είχαν να κάνουν με την καταστολή του ναζιστικοΰ γκανγκστερι­σμού. Κι όπως ήταν αναμενόμενο, η κατάσταση αυτή επιδείνωσε την ιστορική ρήξη μεταξύ Σοσιαλδημο­κρατών και Κομμουνιστών, μια ρήξη που βαστούσε α­πό την εποχή της δολοφονίας των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ και έφτασε στο “σημείο δίχως γυρισμό” την Πρωτομαγιά του 1929.

Όπως ίσως γνωρίζετε, η Πρωτομαγιά δεν ήταν αρ­γία στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Ο Χίτλερ ήταν αυ­τός που την ανακήρυξε σε Εργατική και αυτό μόλις το 1933. Ο εορτασμός της συνεπώς είχε μετατραπεί σε ζήτημα υψίστης σημασίας αλλά και σε πρόβλημα δη­μόσιας τάξης. Από τη μία, υπήρχαν οι Κομμουνιστές,οι κοινωνικοί επαναστάτες, οι αναρχικοί που επιθυμού­σαν να την μετατρέψουν σε ημέρα πάλης, σε ένα ανοι­χτό προλεταριακό φεστιβάλ, σε μια πρόκληση για το κεφάλαιο και την εξουσία. Κι από την άλλη, υπήρχαν οι Σοσιαλδημοκράτες, που παλινδρομούσαν ανάμεσα στη νομιμότητα και στην ανάγκη του να κάνουν μια τέ­τοια μέρα αισθητή την παρουσία τους.

Η Πρωτομαγιά του 1929 στο Βερολίνο βρέθηκε να διεξάγεται μέσα σε ιδιαίτερα τεταμένο κλίμα, λόγω της αναδυόμενης οικο­νομικής κρίσης, αλλά και της ταυτόχρονης κρίσης του πολιτικού συστήματος. Ο αρχηγός της αστυνομίας στο Βερολίνο (ένας Σοσιαλδημοκράτης με το όνομα Zorgiebel) είχε ήδη απαγορεύσει όλες τις διαδηλώσεις στην πόλη από το Δεκέμβριο του 1928. Το Μάρτη του 1929 επέκτεινε την απαγόρευση σε όλη την Πρωσία για να την ανανεώσει την Πρωτομαγιά του 1929, ζητώ­ντας από τα συνδικάτα να απέχουν από τις συγκεντρώ­σεις και τις διαδηλώσεις και να οργανώσουν εκδηλώ­σεις αποκλειστικά σε κλειστούς χώρους.

Οι Κομμουνι­στές απεναντίας αποφάσισαν να αψηφήσουν την απα­γόρευση και να κατέβουν στο δρόμο. Την ίδια στιγμή που οι Σοσιαλδημοκράτες διοργάνωναν τις πρωτομα­γιάτικες εκδηλώσεις τους σε θέατρα και κομματικά γραφεία, οι Κομμουνιστές αντέτασσαν το “Δεν δεχόμα­στε την απαγόρευση. Θα διαδηλώσουμε στους δρόμους και αν η αστυνομία μας επιτεθεί θα καλέσουμε γενική απεργία την επόμενη μέρα”. Κι όντως έτσι έγινε.Όπως προέκυψε έπειτα από έρευνες στα αρχεία της, η αστυνομία προχώρησε σε προσχεδιασμένη επίθεση,οργανωμένη από τις ειδικές μονάδες καταστολής. Η κίνηση αυτή οδήγησε στο ξέσπασμα βίαιων επεισοδί­ων τα οποία έφτασαν να συμπεριλάβουν ακόμα και τους εργάτες που έφευγαν από τις “εσωτερικού χώρου” εκδηλώσεις των σοσιαλδημοκρατικών συνδικάτων. Συ­νεπές στις διακηρύξεις του, το Κομμουνιστικό Κόμμα κάλεσε σε γενική απεργία την αμέσως επόμενη μέρα,αλλά παρά τις πιέσεις από πολλούς αγωνιστές του για διανομή όπλων δεν προχώρησε σε κάτι τέτοιο.

Εντούτοις, τα οδοφράγματα που στήθηκαν στις γειτο­νιές του Neukölln και του Wedding ανάγκασαν την αστυ­νομία να πολιορκήσει την περιοχή επί τρεις μέρες πριν καταφέρει τελικά να επιβάλει την τάξη.Ο τελικός απολογισμός ήταν εξαιρετικά βαρύς: 30 νεκροί (όλοι τους διαδηλωτές), 200 τραυματίες, 1.200 συλληφθέντες, εκ των οποίων οι 44 προφυλακίστηκαν.Ο Πρώσος Υπουργός Εσωτερικών αδράττοντας την ευκαιρία έθεσε σε απαγόρευση όλες τις μαζικές οργα­νώσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι σχέσεις Κομμουνιστών και Σοσιαλδημοκρατών είχαν πια ραγί­σει για τα καλά και δεν σήκωναν γιατρειά. Χρόνια αρ­γότερα, έρευνες που βασίστηκαν σε προφορικές πηγές  απέδειξαν πως τα γεγονότα αυτά εγγράφηκαν στη μνήμη πολλών αγωνιστών (και όχι αποκλειστικά Κομ­μουνιστών) ως το “σημείο χωρίς επιστροφή”: το σημεί­ο όπου κάθε αίσθηση συγγένειας με το Σ.Κ. εγκαταλείφθηκε οριστικά. Σε αντίθεση με την περίπτωση της δολοφονίας των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ -η οποία δεν είχε αποδοθεί πλήρως στο Noske αλλά και στα Freikorps-,οι ευθύνες για την καταστολή της Πρωτομαγιάς του 1929 αποδόθηκαν χωρίς περιστρο­φές στην ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών. Ο Μάης του 1929 ήταν συνεπώς μια πληγή που χώρισε την γερμα­νική εργατική τάξη στα δύο, παραμονές της τελικής σύγκρουσης με τα ναζιστικά τάγματα. Θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως η γιγάντω­ση του Εθνικοσοσιαλισμού έλαβε χώρα αρχικά στο Νότο και πιο συγκεκριμένα στη Βαυαρία, προτού εξα­πλωθεί στην αγροτική περιφέρεια της Κεντροανατολικής Γερμανίας και κατόπιν βορειοανατολικά στην υφαντουργική περιοχή της Θουριγγίας και της Σαξωνίας, αλλά και βορειοδυτικά στις καθολικές περιοχές του Μπάντεν, της Ρηνανίας και της Βεστφαλίας. Η κίνησή του προς τα βόρεια έμοιαζε με κλοιό που στόχευε τις  κόκκινες μητροπόλεις και τα λιμάνια του Βορρά και ειδικά το Βερολίνο, αυτό το μεγάλο προλεταριακό φρούριο.
Την περίοδο εκείνη το Βερολίνο ήταν μια πόλη με πολύ ισχυρό προλεταριάτο, τόσο στο βιομηχανικό το­μέα (ηλεκτρικών ειδών) όσο και στον τριτογενή (μετα­φορές). Το βερολινέζικο προλεταριάτο είχε υπό τον έ­λεγχό του ολόκληρες γειτονιές κι όταν μιλάμε για προ­λεταριακές γειτονιές, όπως το Neukölln και το Treptow,πρέπει να έχουμε κατά νου ότι μιλάμε για περιοχές της τάξης των 400.000 κατοίκων. Η μάχη συνεπώς για τον έλεγχο του Βερολίνου και της περιφέρειάς του κράτη­ σε τρία χρόνια ακολουθώντας όλες τις αναταράξεις της Κρίσης των ίδιων ετών. Κι αυτή τη μάχη θα περιγράψουμε.
Οι Ναζί ανέθεσαν αυτό το καθήκον σε ανοιχτόμυα­λα στελέχη που εκπροσωπούσαν την “ακροαριστερή” πτέρυγα του Κόμματος, άτομα δηλαδή με ριζοσπαστικό προπαγανδιστικό στυλ που στάθηκαν ικανά να τρα­βήξουν το χαλί από τα πόδια όχι μόνο των σοσιαλδη­μοκρατικών σωματείων αλλά και των κομμουνιστικών.Τα στελέχη αυτά υιοθέτησαν μια “εργατίστικη” προ­παγάνδα υπό την αιγίδα των NSBO (Εθνικοσοσιαλιστικών Εργοστασιακών Πυρήνων), συνδυάζοντάς τη με μια συστηματική πολιτική τρομοκράτησης από πο­λιτοφυλακές και ομάδες τραμπούκων.
Η κεντρική ωστόσο φιγούρα του Ναζιστικού Κόμμα­τος στη μάχη για τον έλεγχο του Βερολίνου ήταν ο Γιόζεφ Γκέμπελς (Josef Goebbels], ο μέγας ειδικός των μήντια και της μαζικής προπαγάνδας. Όσο για τους άλλους δύο ριζοσπάστες ηγέτες της εποχής, τον Όττο [Otto] και τον Γκρέγκορ Στράσερ [Gregor Strasser], ο πρώτος εγκατέλειψε το Κόμμα το 1930 και ο δεύτερος πετάχτηκε στο περιθώριο λίγο πριν την εκλογή του Χίτλερ στη θέση του Καγκελάριου το 1933.
Μαχητές τον δρόμου και “wilde Cliquen»:ποιος πο­λέμησε στους δρόμους του Βερολίνου;

Καθόλη την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το πεδίο της πολιτικής δεν περιοριζόταν στα Κόμμα­τα. Εκτεινόταν επίσης στην εξωκοινοβουλευτική δρά­ση που συχνά περιλάμβανε συγκρούσεις αγωνιστών,που βρίσκονταν στ’ αριστερά του Σ.Κ., με την αστυνο­μία, τις επίσημες αλλά και τις παραστρατιωτικές ομά­δες κρούσης της Δεξιάς. Σε αυτές τις ομάδες είχαν αρ­χίσει να αποκτούν δυναμική παρουσία και οι διάφορες εθνικοσοσιαλιστικές συμμορίες.

 Είναι σημαντικό να εστιάσουμε σε αυτή την όψη του πολιτικού αγώνα στο συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Ο χρόνος είναι τα τελευταία τρία χρόνια της Δημοκρατί­ας της Βαϊμάρης και ο χώρος το Βερολίνο.Είναι η πε­ρίοδος των μεγάλων εκλογικών επιτυχιών τόσο για το Κ.Κ. όσο και για τους Εθνικοσοσιαλιστές. Είναι η πε­ρίοδος της Κρίσης με τη μάχη για την κατάληψη του Βερολίνου να είναι για τον Χίτλερ κάτι περισσότερο α­πό καθοριστική. Οπότε θα πρέπει, τελικά, να απαντή­σουμε στο ερώτημα αν το γερμανικό προλεταριάτο αντιστάθηκε ή όχι στις επερχόμενες ναζιστικές δυνά­μεις. Ανασυνθέτοντας τα γεγονότα των τελευταίων αυ­τών τριών χρόνων στο Βερολίνο, μπορούμε να απαντή­σουμε με σιγουριά πως ναι, αντίσταση υπήρξε, και ή­ταν μάλιστα ένοπλη. Το προλεταριάτο υπερασπίστηκε εκατοστό με εκατοστό εκείνες τις περιοχές και τις κοι­νότητες που έπειτα από δεκαετίες αγώνων είχαν μετατραπεί σε εργατικά οχυρά.
Ας αναρωτηθουμε λοιπόν: πώς εξελίχτηκε αυτή η σώμα-με-σώμα σύγκρουση της προλεταριακής κοινό­τητας (που είχε εκείνη την περίοδο υπό τον έλεγχό της ολόκληρα οικοδομικό τετράγωνα) με τους Εθνικοσοσιαλιστές; Και ποια ήταν τα πολιτικά, κυρίως, προβλή­ματα -και λιγότερο τα στρατιωτικά- στη πάλη αυτή του δρόμου; Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
Ο στρατιωτικός βραχίονας του Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν πολύ ισχυρός (αν μη τι άλλο επειδή η »δρομίσια» δουλειά του ήταν ελκυστική στην άνεργη νε­ολαία), ενώ το ίδιο το Κόμμα αρθρωνόταν σε μια σει­ρά οργανώσεων. Η μεγαλύτερη από αυτές ήταν η Kampfbund gegen den Faschismus [Αγωνιστική Ένωση ενάντια στο φασισμό], η οποία μέχρι τα τέλη του 1931 άγγιζε τα 100.000 μέλη και διέθετε στο Βερολίνο μό­νο, περισσότερους από 7.000 αγωνιστές: αριθμός πολύ μεγάλος για πολιτική οργάνωση προσανατολισμένη στην αγωνιστική δράση. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ύπαρξη ενός εξαιρετικά περίπλοκου μηχανισμού αυτοάμυνας που προωθούνταν μεν από το Κ.Κ. αλλά επεκτεινόταν πέρα από τις κοινότητες που αυτό έλεγ­χε.Ο μηχανισμός αυτός, αποτελώντας το “στρατιωτι­κό” βραχίονα της πολιτικής δράσης του Κ.Κ.,απο­κτούσε όλο και μεγαλύτερο βάρος όσο η επιθετικότη­τα των ναζιστικών συμμοριών κέρδιζε έδαφος. Ομως αναπόφευκτα, ο μηχανισμός αυτοάμυνας γέννησε αντιπαραθέσεις και οδήγησε σε οργανωτική κρίση το βερολινέζικο παράρτημα του Κόμματος. Αναφέρω τούτο το πρόβλημα, γιατί είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου τις δυσκολίες που έθετε την περίοδο εκείνη στο γερμανικό προλεταριάτο ο αγώνας στο επίπεδο της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
Η πρώτη μεγάλη δυσκολία αφορούσε στις υλικές συνθήκες και το βιοτικό επίπεδο της συντριπτικής πλειοψηφίας των πρωταγωνιστών αυτού του αγώνα. Η βάση των Κομμουνιστών αποτελούνταν κυρίως από ά­νεργους κι εργάτες που δούλευαν σε μικρά εργοστάσια ή σ’ εκείνα τα τμήματα του τριτογενούς όπου κυριαρχούσε η περιστασιακή εργασία. Στα τέλη του 1929, το Κόμμα δήλωνε πως διέθετε 135.160 μέλη, εκ των οποίων το 50% δούλευε στα εργοστάσια ενώ δύο μόλις χρόνια αργότερα, στα τέλη του 1931, διέθετε 381.000 μέλη από τα οποία μόνο το 17% δούλευε εκεί. 

Στην περιφέρεια του Βερολίνου-Βρανδεμβούργου, την οποία και εξετάζουμε, είχε κάπου 30.000 μέλη, με πο­σοστό ανέργων που ανερχόταν στο 51%, ενώ στο οργα­νωτικό συνέδριο της ίδιας περιφέρειας που πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβρη του ’31, οι 88 από τους 96 εκ­προσώπους ήταν άνεργοι.Πρόκειται, φυσικά, για α­νέργους που ανήκαν στην τρίτη βαθμίδα του συστήμα­τος Πρόνοιας: αυτό της δημοτικής κοινωνικής ασφάλι­σης. Πράγμα που σημαίνει ότι ήταν οι πιο φακελωμένοι, οι πιο ευάλωτοι σε εκβιασμούς, γι’ αυτό και προκειμένου να ξεφύγουν από το κρατικό φακέλωμα επέ­λεγαν συχνά να μην πάρουν τα επιδόματα. Μιλάμε,ταυτόχρονα, για ανθρώπους που ήταν νέοι έως και εξαιρετικά νέοι, από διαλυμένες οικογένειες, που δεν είχαν δουλέψει ποτέ και δεν είχαν προοπτικές να εργαστούν στο μέλλον, οι οποίοι έμπαιναν και έφευγαν από το Κόμμα και τις οργανώσεις του με χαρακτηρι­στική ευκολία.

Ο κόσμος συνηθίζει να λέει πως, από μια άποψη, οι άνθρωποι αυτοί έμοιαζαν πολύ με τους συνομήλικούς τους που προσχωρούσαν στις εθνικοσοσιαλιστικές ορ­γανώσεις. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως παρά το γεγο­νός της ηλικιακής συμβατότητας, η στρατολόγηση των δύο Κομμάτων προερχόταν από διαφορετικές περιο­χές του κοινωνικού.Βάσει των “εκλογικών” ερευνών του Φάλτερ μα και άλλων Αμερικανών ιστορικών, μπο­ρούμε να αποδείξουμε πως η ναζιστική ψήφος υπήρξε σχετικά χαμηλή στις περιοχές με μεγάλη ανεργία (σε αντίθεση με την περίπτωση του Κ.Κ.) και αδιαμφισβή­τητα υψηλή στις περιοχές με μικρή ανεργία. Παράλ­ληλα, και παρά τα όποια κοινά ηλικιακά και κοινωνι­κά χαρακτηριστικά, οι συνθήκες διαβίωσης των Κομ­μουνιστών και των Ναζί ακτιβιστών διέφεραν καθολι­κά.

 Την ίδια στιγμή που οι χρηματοδοτήσεις προς το χιτλερικό Κόμμα τού έδιναν τη δυνατότητα να συγκρο­τεί συμμορίες και να τους παρέχει μια μίνιμουμ δομή μισθοφορικού στρατού, οι Κομμουνιστές αγωνιστές συστρατεύονταν σε εθελοντική βάση και μπορούσαννα ελπίζουν σε οικονομική βοήθεια μόνο στην περίπτωση που είχαν νομικά μπλεξίματα (η Rote Hilfe23, ή αλλιώς Red Aid, αποτελούσε ισχυρή και καλά οργανωμένη δομή, ωστόσο στα τελευταία χρόνια της Βαϊμάρης επηρεάστηκε κι αυτή από την κρίση στο εσωτερικό του Κόμματος).
Είναι σαφές, λοιπόν, πως οι συνθή­κες για τους προλετάριους αγωνιστές που εμπλέκονταν στις καθημερινές συγκρούσεις με τους Ναζί ήταν εξαι­ρετικά αντίξοες, ακόμα κι έτσι όμως πολέμησαν με θαυμαστή προσήλωση και αυταπάρνηση. Φυσικά, η κρίση που ξέσπασε στο Κόμμα το Μάη του 1932 είχε συντριπτικές συνέπειες και στη δομή του συγκρουσιακού του βραχίονα. Συνέπειες που οδήγη­σαν σε μια σειρά ανακατατάξεων κατά τις οποίες περιθωριοποιήθηκαν οι καθοδηγητές του Κόμματος Χανς Νόυμαν [Hans Neumann], Τάλμαν [Thälmann]και Ρέμελε [Remmele], ενώ διαγράφηκαν οι Άλμπερτ Κουντζτ [Albert Kuntz] (γενικός καθοδηγητής στο Βε­ρολίνο), Αλφρεντ Χίλερ [Alfred Hiller] και Κουρτ Μύλλερ [Kurt Müller] (ηγέτες της κομμουνιστικής νε­ολαίας). Η κρίση αποτελούσε ουσιαστικά την εξωτερί­κευση της σύγκρουσης που μαινόταν στο εσωτερικό του Κόμματος (με ιδιαίτερα οξυμένο τρόπο μετά την εκλογική νίκη του 1930) και είχε να κάνει με τη σχέση μεταξύ μεμονωμένων βίαιων ενεργειών και μαζικής δράσης. Η πρόσφατη εκλογική επιτυχία είχε ενισχύσει την κοινοβουλευτική τάση και απομάκρυνε ακόμα πε­ρισσότερο την προοπτική να βρεθεί κάποια ισορροπία ανάμεσα στη νόμιμη και την ημιπαράνομη δράση.Ε­πίσης, την ίδια περίοδο -και υπό τη πίεση της Κομιντέρν-το Κ.Κ. άλλαξε την τακτική του. Πιο συγκεκρι­μένα, άρχισε να καταδικάζει τις μεμονωμένες βίαιες δράσεις και ξεκίνησε την προσπάθεια δημιουργίας ε­νιαίου μετώπου βάσης μεταξύ αγωνιστών και συνοδοι­πόρων του Σ.Κ., αλλά ακόμα και εργατών προσκείμε­νων στους Εθνικοσοσιαλιστές.
Ωστόσο, και σε πείσμα της ηγεσίας του Κόμματος, η βίαιη πάλη δεν έσβησε.Αντιθέτως, η ένοπλη υπεράσπιση των “κόκκινων πε­ριοχών” από τις ναζιστικές επιδρομές μετατράπηκε σε καθημερινό στοιχείο της προλεταριακής ζωής, μιας και πολλοί νέοι εργάτες (που είχαν εγκαταλείψει το Κόμμα μετά την περιθωριοποίηση των αρχηγών τους και τη συνακόλουθη πρωτοκαθεδρία του Μετώπου) εί­χαν διατηρήσει τις δομές αυτοάμυνας και τη δέσμευ­σή τους στη βίαιη σύγκρουση. Κι αυτό συνέβη επειδή στα προλεταριακά οχυρά του Βερολίνου το βαθύ μίσος για την αστυνομία είχε μακρά παράδοση από τα χρό­νια, ήδη, του Βιλχελμιανού Ράιχ. Αλλά και κατά την περίοδο της Βαϊμάρης, και ειδικά σε κάποιες από τις φτωχότερες συνοικίες, οι κάτοικοι προτιμούσαν να ορ­γανώνουν οι ίδιοι εθελοντικές πολιτοφυλακές ενάντια στην εγκληματικότητα από το να φωνάζουν την αστυ­νομία.Κάθε φορά που η αστυνομία σκόπευε να κάνει κάποια σύλληψη στις περιοχές αυτές έπρεπε να συνυ­πολογίζει την πιθανή αρνητική αντίδραση των κατοί­κων. Σε αυτήν ακριβώς την παράδοση πάτησαν και οι Κομμουνιστές που οργάνωσαν με τη σειρά τους πο­λιτοφυλακές γειτονιάς και ομάδες που προστάτευαν συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών, όπως ήταν για πα­ράδειγμα οι “ομάδες ενάντια στις εξώσεις” (Mieterschutz).Επιπλέον, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως μια μεγάλη μερίδα των νεαρών προλετάριων που επέλεξαν να συγκρουστούν με τους Ναζί δεν ανήκαν σε κάποια πολι­τική οργάνωση ή ανήκαν μόνο με μια οριακή έννοια,πράγμα που σήμαινε πως δεν καταλάβαιναν από πράγματα όπως η κομματική πειθαρχία.
Ο Ντέτλεφ Πόυκερτ έχει κάνει έρευνα πάνω στις νεολαιίστικες συμμορίες του Βερολίνου (τις αποκαλούμενες και ως Wilde Cliquen) εκείνης της εποχής.Δεν επρόκειτο για συμμορίες με την παραδοσιακή έννοια του όρου: από τις 600 συμμορίες που υπήρχαν στο Βε­ρολίνο το 1930, μόλις το 10% διατηρούσε σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα, ενώ το 70% αντιπροσώπευε τις αποκαλουμενες “ομάδες περιπλάνησης” (Wandercliquen).Αυτές οι τελευταίες ήταν συμμορίες που μετακινού­νταν μεταξύ πόλης και υπαίθρου, φορώντας τα λευκοπράσινα μπερέ τους και με προσφιλές χόμπι τις συ­γκρούσεις με τη Hitlerjugend.Μέσα στο 1931 τα μέλη των συμμοριών υπολογίζονταν στα 14.000, το 50% των οποίων θεωρείτο απολίτικο και μόνο το 15% οριζόταν ως φίλα προσκείμενο στη ριζοσπαστική Αριστερά. Ε­πιπλέον, είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως ανάμεσα σε αυτούς που συγκρουστηκαν με τη χιτλερική νεολαία εκείνης της περιόδου, ήταν οι αυτοοργανωμένες ομα­δοποιήσεις του μητροπολιτικου προλεταριάτου, που δίχως να είναι συνδεμένες με τις διάφορες κομμουνι­στικές οργανώσεις, χαρακτηρίζονταν από ελευθεριακές τάσεις. Η στάση και ο τσαμπουκάς τους ήταν η χα­ρακτηριστική στάση και ο τσαμπουκάς μιας νεολαιίστικης κουλτούρας που πήγαζε από τον “έλεγχο της περιοχής” και τη δύναμη της “ταυτότητας της παρέ­ας”, σε μια πόλη (το Βερολίνο) και σε μια περίοδο (το 1933) όπου το 63% των νέων ανδρών κάτω των 25 ήταν άνεργοι.

Η Υβ Ρόζενχαφτ προσπάθησε να μετρήσει τα ποσο­στά όσων συγκρούονταν στο δρόμο με τους Ναζί ανα-λόγως της εργασίας τους. Βάσει στοιχείων από την α­στυνομία και τα δικαστήρια, το 43% ήταν εργάτες στις μεταφορές, το 25% βιομηχανικοί εργάτες, 8,7% ήταν οι­κοδόμοι, 7% ξυλουργοί και επιπλοποιοί, 6,4% εργάτες στα τρόφιμα, 2% τυπογράφοι και βιβλιοδέτες, 1,7% ερ­γάτες στην ένδυση, ενώ υπήρχε και ένα ακαθόριστο 3%.

Κοντολογίς, οι εργάτες στον κλάδο των μεταφορών (ανάμεσα τους λιμενεργάτες, ναύτες και σιδηροδρομι­κοί υπάλληλοι) αποτελουσαν ένα μεγάλο ποσοστό ό­σων οργάνωσαν την αντίσταση στους Ναζί και ανέλαβαν δράσεις που δεν ήταν μόνο προπαγανδιστικές αλ­λά και πράξεις σαμποτάζ.

…… Το γενικό συμπέρασμα από αυτά τα κομμάτια της ι­στορίας είναι ότι η άποψη που υποστηρίζει πως το γερμανικό προλεταριάτο παραδόθηκε αμαχητί είναι ψευδής. Η ουσία του ζητήματος είναι πως οι δυνατό­τητες της προλεταριακής αντίστασης είχαν ήδη φθα­ρεί κατά τη διάρκεια των χρόνων της Κρίσης, όταν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κυβερνιόταν με ημι-διδακτορικές μεθόδους από εκείνες που άνοιξαν το δρόμο στον Χίτλερ.Οι δυνάμεις όσων αντιστάθηκαν συνάντη­σαν τα όριά τους. Τα χρόνια που προηγήθηκαν της κα­τάληψης της εξουσίας από τους Ναζί ήταν χρόνια ενός ακήρυχτου εμφυλίου. Στις συνθήκες που αναγκάστη­καν να ξεδιπλώσουν την αντίστασή τους είναι πολύ δύ­σκολο να φανταστούμε πώς θα μπορούσαν να τα έχουν καταφέρει καλύτερα. Γι’ αυτό και η γνώμη εκείνων των ιστορικών που λέει πως η γερμανική εργατική τάξη υ­ποτάχτηκε στον Χίτλερ δίχως αντίσταση είναι ταυτό­χρονα άδικη και λαθεμένη, είναι μια παρωδία της πραγματικότητας, είναι μια θέση που αντανακλά μόνο την άγνοια και τη μεροληψία των εκφραστών της.

Επίσης, παράλληλα με την αναγνώριση του ηθικού και του πολιτικού σθένους στην αντίσταση του γερμα­νικού προλεταριάτου ενάντια στη ναζιστική τρομοκρα­τία, θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε πως το Κομ­μουνιστικό Κόμμα υπήρξε η οργάνωση εκείνη που με αποφασιστικότητα και ριζοσπαστισμό διεξήγε τον α­γώνα αυτό χρησιμοποιώντας όλα τα αναγκαία μέσα -ακόμα και τα παράνομα. Στα πλαίσια αυτά θα ήταν λογικό να αναρωτηθούμε σε ποιο βαθμό η εκπαίδευση των “στρατιωτικών στελεχών” του Κ.Κ. (εκείνων δηλα­δή που είχαν εκπαιδευτεί στη Σοβιετική Ένωση πάνω σε συνθήκες εμφύλιου πολέμου, ένοπλης παρανομίας και εξέγερσης) ήταν κατάλληλη για την πολιτική-στρατιωτική κατάσταση όπου βρέθηκαν αναμεμειγμένοι.Μια κατάσταση που καθοριζόταν από άλλου τύπου παραβατικές προλεταριακές συμπεριφορές και από διαφορετικές μορφές ελέγχου του μητροπολιτικού πε­δίου. Με άλλα λόγια, μιλάμε για μια κατάσταση που δεν είχε να κάνει ούτε με κάποιο “προ-εξεγερσιακό στάδιο”, ούτε με τη μάχη για την κατάληψη της εξου­σίας, ούτε με τις επιχειρήσεις του Κόκκινου Στρατού.

Είμαι βέβαιος πως σημαντικό ρόλο θα πρέπει να έ­παιξαν και οι αυθόρμητες, ανεπίσημες μορφές αντί­στασης, από μη κομματικούς κύκλους και νεανικές ομαδοποιήσεις -κοντολογίς, από εκείνη την κληρονο­μιά της αυτονομίας και της ανταγωνιστικής κουλτού­ρας που είχε συσσωρευτεί στις προλεταριακές μητροπόλεις και εκδηλώθηκε δίχως οι φορείς της να περάσουν από κομματικές σχολές.Παράλληλα, πρέπει να θυμόμαστε πως ταυτόχρονα με την ευρέως διαδεδομέ­νη κουλτούρα των κομμουνιστικών οργανώσεων, υ­πήρχε και μια απέραντη περιοχή του πολιτικού επηρε­ασμένη από σοσιαλεπαναστατικές και αναρχο/ελευθεριακές κουλτούρες. Ένα ευμέγεθες κομμάτι του πολι­τικοποιημένου προλεταριάτου εντοπιζόταν στην αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση Freie Arbeiter Union(FAU), η οποία είχε φτάσει να αριθμεί μέχρι και 400.000 μέλη (κατά βάση οικοδόμους και εργάτες στην υφαντουργία, ενώ αργότερα επεκτάθηκε σε εργά­τες από μικρά και μεγάλα εργόστασια και στους αν­θρακωρύχους). Επρόκειτο για μια καθαρόαιμη προλε­ταριακή οργάνωση χωρίς διανοούμενους ή στελέχη α­πό τα μικροαστικά ή μεσαία στρώματα.

Σε σύγκριση με αυτές τις τάσεις του κινήματος που αντιπροσώπευαν την ενεργητική, καθημερινή, δρόμο-­το-δρόμο αντίσταση στο Ναζισμό, η δράση και η πο­λιτική των σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων έτειναν περισσότερο προς τις διαδηλώσεις και λιγότερο προς τη σύγκρουση. Είναι, βέβαια, αλήθεια πως εκατοντά­δες μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και των συνδικάτων του είχαν συμμετάσχει από ταξική αλλη­λεγγύη σε ποικίλες ενέργειες αντίστασης στη ναζιστική επέλαση. Ωστόσο, η κριτική μας στην ηγεσία και τους μηχανισμούς του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (που μέχρι και τα τέλη του 1932 εξακολουθούσαν να πιστεύουν πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την αποκαλουμένη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν ο Μπολσεβικισμός) δεν μπορεί παρά να είναι η καταδίκη και η πε­ριφρόνηση για τον βαθύ αντι-προλεταριακό σεχταρι­σμό τους, την τρομακτική πολιτική τους μυωπία και την απύθμενη δειλία που επέδειξαν απέναντι στην έλευση του Ναζισμού.

Όσον αφορά δε το Κ.Κ., θεωρώ πως θα μπορούσα­με να πούμε ότι εξαιρώντας κάποιους δισταγμούς αλ­λά και μια μεγάλη σειρά λαθών, αγωνίστηκε αποφασι­στικά για να ανακόψει τη ναζιστική προέλαση. Το πε­ρίεργο, ωστόσο (όσο και αντιθετικό με όλα αυτά), είναι πως στα ιστορικά βιβλία βρίσκουμε συχνά τη θέση πως “οι Κομμουνιστές και οι Ναζί πολέμησαν δίπλα-δίπλα και ενάντια στους θεσμούς της Βαϊμάρης”. Βρί­σκουμε μάλιστα συχνές αναφορές στα δύο επεισόδια όπου βρέθηκαν να συμμετέχουν σε μέτωπο εναντίον του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος: την απεργία στις δημόσιες συγκοινωνίες στο Βερολίνο το φθινόπωρο του 1932 και το δημοψήφισμα κατά της πρωσικής κυ­βέρνησης υπό τον Όττο Μπράουν. Πάντα ακούς γι’ αυτά και σχεδόν ποτέ για τις σώμα-με-σώμα συγκρού­σεις ανάμεσα στους οργανωμένους στο Κ.Κ. προλετά­ριους και τις ναζιστικές συμμορίες.

Απόσπασμα απο το βιβλίο του Sergio Bologna Ναζισμός και εργατική τάξη, εκδόσεις antifa scripta σελ 97-125
Σημειώσεις:
22. Τα Φράικορπς (Ελεύθερα Σώματα) ήταν παραστρατιωτικές εθνικιστικές οργανώσεις που συγκροτήθηκαν στη Γερμανία μετά το τέλος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου. Αναμίχτηκαν ενεργά στη βίαιη καταστολή της επανάστασης του 1918. Συμμετείχαν στην απαγωγή, το βασανισμό και τη δολοφονία του Καρλ Αίμπκνεχτ και της Ρόζα Λούξεμπουργκ. Από τις τάξεις των Φράικορπς προήλθαν ορισμένα στελέχη της SA, όπως ο Έρνστ Ρεμ και των SS, όπως ο Ρούντολφ Ές. (α.ι.μ)
23. «Ερυθρά Βοήθεια”, 1924-1936: γερμανικό παράρτημα της “Διεθνούς Ερυθρός Βοήθειας” (International Red Aid), οργάνωσης που δημιουργήθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή το 1922. Παρείχε πολιτική και υλική υποστήριξη σε πολιτικούς κρατούμενους, (α.τ.μ)
24. Ο Βάλτερ Ούλμπριχτ [Walter Ulbricht] έπαιξε κεντρικό ρόλο στην οργάνωση των κομματικών ομάδων κρούσης στο Βερολίνο.

https://praxisreview.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA/

από ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 23/09/2017 4:03 πμ.


Ο  ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ   ΣΑΝ  ΚΟΙΝΟΝΙΚΟ  ΣΥΣΤΗΜΑ  ΔΕΝ  ΥΠΑΡΧΕΙ  ΠΟΙΑ - ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΣΤΑΛΙΝΙΚΟΙ ΓΙΝΑΝΑΙ  ΜΕΓΑΛΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ  ΣΤΙΣ  ΧΩΡΕΣ  ΤΟΥ ΑΝΥΠΑΡΧΤΟΥ  ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΩΝ  ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ  ΚΡΑΤΩΝ.  Ο ΧΙΤΛΕΡ  ΤΟ 1939  ΕΚΑΝΕ 
ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ  ΜΕ ΤΟΝ  ΣΤΑΛΙΝ  ΚΑΙ  ΜΥΡΑΣΑΝ  ΜΕΡΙΚΕΣ   ΧΩΡΕΣ ΑΦΟΥ  ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ  ΠΡΙΝ  ΤΑ  ΕΙΧΕ  ΧΑΛΑΣΕΙ  ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ   Ο ΣΤΑΛΙΝ  ΜΕ ΤΟΥΣ  ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ  ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ.
 ΠΡΕΠΕΙ  ΝΑ ΠΟΥΜΕ  ΑΝΟΙΧΤΑ  ΟΤΙ  ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ  ΣΤΑΛΙΝ   ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΤΑ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ  ΑΡΓΟΤΕΡΑ  ΑΛΑΜΕΣΑ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ  ΚΑΙ ΣΤΙΣ  ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ  ΔΥΝΑΜΕΙΣ  ΕΙΤΑΝ  ΕΝΑΝΤΙΑ  ΣΤΗΝ   ΔΙΕΘΝΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ  ΤΑΞΗ  ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,
 ΜΕΧΡΙ ΤΟ  1990  ΤΑ ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ  ΚΟΜΑΤΑ  ΑΠΛΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΑΝ ΤΑ  ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ  ΤΩΝ   ΣΤΑΛΙΝΙΚΩΝ  ΧΩΡΩΝ.  ΤΩΡΑ  ΠΟΥ ΔΕΝ  ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ΤΑ  ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ  ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ  ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΕΓΓΟΝΙΑ  ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ  ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ  ΓΙΑ  ΔΙΑΦΟΡΕΣ  ΠΛΕΥΡΕΣ  ΤΟΥ  ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.  
ΠΡΕΠΕΙ  ΝΑ  ΚΑΝΟΥΜΕ  ΟΜΩΣ  ΜΙΑ  ΔΙΑΚΡΙΣΗ  ΑΝΑΜΕΣΑ  ΣΤΟΥΣ ΑΓΡΑΜΑΤΟΥΣ  ΕΡΓΑΤΕΣ  ΚΑΙ  ΑΓΡΟΤΕΣ  ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ  ΚΟΣΜΟ  ΠΟΥ ΔΕΝ  ΞΕΡΑΣΕ  ΤΙ ΕΙΝΑΙ  ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ  ΠΡΟΥΧΟΝΤΕΣ  ΤΗΣ  ΜΟΣΧΑΣ  -ΤΟΥ ΠΕΚΙΝΟΥ  ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ  ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ  ΚΑΙ  ΤΟΥΣ  ΠΡΑΧΤΟΡΕΣ  ΠΟΥ ΤΑ  ΠΙΑΝΑΝΕ  ΑΠΟ ΤΑ  ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ  ΚΕΝΤΡΑ.
Ο  ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ   ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ  ΕΙΤΑΝ ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ  ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΑ  ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΣΑΝ  ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΣΤΗΝ  ΓΕΡΜΑΝΙΑ   ΑΝΟΙΞΕ  ΤΟΝ  ΔΡΟΜΟ ΣΤΟΝ   ΧΙΤΛΕΡ. ΕΝΩ  ΜΕΧΡΙ ΤΟ  1939  ΟΙ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΣΑΝ  ΤΟΝ  ΤΡΟΤΣΚΙ  ΟΤΙ  ΔΗΘΕΝ  ΕΙΤΑ  ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ  ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ, ΟΤΑΝ  ΚΑΝΑΝΕ  ΤΗΝ  ΣΥΜΦΩΝΙΑ  ΜΕ ΤΟΝ  ΧΙΤΛΕΡ  ΤΟ ΑΛΑΞΑΝ  ΚΑΙ ΕΛΕΓΑΝ  ΟΤΙ  ΕΙΝΑΙ  ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ  ΤΟΥ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΥ  ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ.  ΔΥΣΤΙΧΩΣ  Ο ΤΡΟΤΣΚΙ ΠΙΣΤΕΥΕ  ΟΤΙ  ΤΟ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ  ΚΡΑΤΟΣ  ΕΧΕΙ  ΔΙΠΛΗ  ΦΥΣΗ  ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ  ΕΔΩΣΕ  ΚΡΙΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ  ΣΤΟΝ  ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟ  ΤΗΣ  ΠΟΛΟΝΙΑΣ  ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ  ΤΟΥ  ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ  ΣΤΙΣ  ΒΑΛΤΙΚΕΣ  ΧΩΡΕΣ. ΠΙΣΤΕΥΕ  ΟΤΙ Ο ΚΟΚΙΝΟΣ  ΣΤΡΑΤΟΣ  ΕΠΕΖΕ  ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ  ΡΟΛΟ  ΚΑΙ  ΑΥΤΟ ΕΙΤΑΝ  ΜΙΑ  ΒΛΑΚΙΑ.
ΤΙ  ΟΜΩΣ   ΜΑΣ  ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ  ΣΕ  ΣΧΕΣΗ  ΜΕ ΤΗΝ  ΔΗΘΕΝ  ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ  ΣΥΖΗΤΗΣΗ   ΓΙΑ ΤΗΝ  ΕΣΘΟΝΙΑ?  ΓΙΑΤΙ  Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ  ΤΟ  ΣΥΜΦΩΝΟ   ΣΤΑΛΙΝ  ΧΙΤΛΕΡ?

από Μερικός 23/09/2017 11:27 πμ.


Επειδή μερικοί το έχουν ψωμοτύρι τη σπέκουλα εδώ είναι η ανακοίνωση της ομοσπονδίας

https://athens.indymedia.org/post/1577950/

Βρείτε μου που λέει ή υπονοεί καν για συνεργασία έστω με κάποια, οιποιαδήποτε αριστερά. Βρείτε μου που ξεχωρίζει τον Λενινισμό απο τον Σταλινισμό. Η δεν το έχετε διαβάσει το κείμενο ή ελπίζετε ότι δεν θα τον διαβάσουν αυτοί που διαβάζουν αυτά τα σχόλια. Σε τι απαντάει αυτός ο εν@ς πιο πάνω; Που λέει το κείμενο αυτά που του καταλογίζει; Που λέει για αυθεντίες;
Για να μην κοροιδευόμαστε, όπως έχει γίνει δεκάδες φορές εδώ μεσα το θέμα είναι όπως λέει "Ισως επειδή η βασική συλλογικότητα της ομοσπονδίας συνηθίζει ν'ανοίγει δημόσιο διάλογο με τους παπαγάλους των αστών, οι υπόλοιπες το θεώρησαν "κεκτημένο". ". Ελα μπράβο, ο Ρουβίκωνας είναι το θέμα και τα άλλα αφορμές. Μου αρέσει που ζητά και αυτοκριτική; Για ποιο πράγμα δεν μας λέει, να ζητήσει η ΑΟ μια συγνώμη και να αφήσει το λόγο με τελειες να βάλει ο καθένας ότι θέλει.
Η προπαγάνδα για εξίσωση Ναζισμού-Σταλινισμού είναι εδώ. Η ομοσπονδία απαντάει. Αλλοι όχι. δικαίωμα όλων. Αλλά να λεει κανείς ότι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντάνε οι αναρχικοί είναι όσα γεννιούνται μέσα στο παρεάκι τους, και να το υποστηρίζει κι απο πάνω σαν πολιτική θέση είναι ανέκδοτο.
Το κείμενο της ομοσπονδίας αρνείται να εξισώσει Σταλινισμό και Ναζισμό κι εξηγεί το γιατί. Ενα άλλο κομμάτι του χώρου αρνείται να το κάνει και προτιμά το πρωί να λέει για δολοφόνους σταλινικούς και το απόγευμα να τους μεταμορφώνει σε αγωνιστές του κινήματος να κατεβαίνει στον αντιφασισμό κι όπου αλλού μαζι τους. Και θεωρεί ότι αυτό είναι λογικό και πολιτικά ηθικό για αναρχικούς. Και ζητάει απο την ομοσπονδία να ζητήσει συγνώμη που το ξεκαθαρίζει. Όπως λέει ο Ηρώστρατος 2 ποστ απο πανω "1/3 δουλειά στη βάση, 1/3 ομφαλοσκόπηση, και 1/3 παράπονα". Ευτυχώς που δεν έχουμε κάνα λένιν και μπολσεβίκους στην Ελλάδα γιατί θα μας έπαιρναν τα σκαλπ.
Πες τώρα "έχουμε επίδοξους μπολσεβίκους και Λένιν, την Ομοσπονδία και τον ρουβίκωνα", έλα... Πεθαίνω απο ανία χτυπημένος πισώπλατα.

από επανάληψις μήτηρ μαθήσεως 23/09/2017 12:51 μμ.


Guy Debord, Η Κοινωνία του Θεάματος, θέσεις 102-107:



102

H οργάνωση του προλεταριάτου σύμφωνα με το μπολσεβίκικο μοντέλο που γεννήθηκε απ' τη ρωσική καθυστέρηση και απ' την παραίτηση του εργατικού κινήματος των ανεπτυγμένων χωρών απ' τον επαναστατικό αγώνα συνάντησε επίσης, μέσα στη ρωσική καθυστέρηση, όλες τις συνθήκες που οδηγούσαν αυτή τη μορφή οργάνωσης στην αντεπαναστατική αντιστροφή που περιέκλεινε ασυνείδητα μέσα στο αρχικό της σπέρμα• και η συνεχής υποχώρηση της πλειοψηφίας του ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος μπροστά στο "ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα" της περιόδου 1918-1920, που περιέκλειε τη βίαιη καταστροφή της ριζοσπαστικής του μειοψηφίας, ευνόησε την πλήρη ανάπτυξη αυτού του προτσές κι άφησε το ψεύτικο αποτέλεσμά του να επιβεβαιωθεί σ' όλο τον κόσμο σαν η μόνη προλεταριακή λύση. Η κατάληψη του κρατικού μονοπωλίου της αντιπροσώπευσης και της υπεράσπισης της εξουσίας των εργατών, που δικαίωσε το μπολσεβίκικο κόμμα, το έκανε να γίνει αυτό που ήταν: το κόμμα των ιδιοκτητών του προλεταριάτου που καταργεί στην ουσία τις προηγούμενες μορφές ιδιοκτησίας.
              
103         

Όλες οι συνθήκες της καταστροφής του τσαρισμού που είχαν εξεταστεί μέσα στην 20ετή, πάντα άκαρπη, θεωρητική διαμάχη των διαφόρων τάσεων της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας -αδυναμία της αστικής τάξης, σπουδαιότητα της αγροτικής πλειοψηφίας, αποφασιστικός ρόλος ενός συγκεκριμένου και αγωνιστικού προλεταριάτου, που αντιπροσώπευε όμως μια μικρή μειοψηφία του πληθυσμού της χώρας- εκπληρώθηκαν τελικά στην πράξη διαμέσου ενός δεδομένου που απουσίαζε απ' τις υποθέσεις: η επαναστατική γραφειοκρατία που διεύθυνε το προλεταριάτο, καταλαμβάνοντας το Κράτος, χάρισε στην κοινωνία μια νέα ταξική κυριαρχία. Η καθαρά αστική επανάσταση ήταν αδύνατη• η "δημοκρατική δικτατορία εργατών και αγροτών" δεν είχε κανένα νόημα• η προλεταριακή εξουσία των σοβιέτ δεν μπορούσε να υπερασπίσει τον εαυτό της ενάντια στην τάξη των αγροτών ιδιοκτητών , στην εθνική και διεθνή λευκή αντίδραση και, ταυτόχρονα, ενάντια στην ίδια την αντιπροσώπευση που είχε εξωτερικευτεί και αλλοτριωθεί σε εργατικό κόμμα απόλυτων κυρίων του Κράτους, της οικονομίας, της έκφρασης, και πολύ σύντομα της σκέψης. Η θεωρία της διαρκούς επανάστασης των Τρότσκι και Πάρβους, στην οποία προσχώρησε ουσιαστικά ο Λένιν τον Απρίλιο του 1917, ήταν η μόνη που μπορούσε να επαληθευτεί για τις καθυστερημένες χώρες, εν όψει της κοινωνικής ανάπτυξης της αστικής τάξης, αλλά μόνο μετά την εισαγωγή εκείνου του άγνωστου παράγοντα, που ήταν η ταξική εξουσία της γραφειοκρατίας. Η συγκέντρωση της δικτατορίας στα χέρια της υπέρτατης αντιπροσώπευσης της ιδεολογίας υποστηρίχθηκε με τη μεγαλύτερη συνέπεια απ' τον Λένιν μέσα στις πολυάριθμες διαμάχες της μπολσεβίκικης ηγεσίας. Ο Λένιν είχε πάντοτε δίκιο ενάντια στους αντιπάλους του, επειδή ακριβώς υποστήριζε τη λύση που ερχόταν σαν συνέπεια των προηγούμενων επιλογών της απόλυτης μειοψηφικής εξουσίας: τη δημοκρατία δηλαδή που είχαν αρνηθεί κρατικά στους αγρότες, έπρεπε να την αρνηθούν και στους εργάτες, πράγμα που οδηγούσε στο να την αρνηθούν και στους κομμουνιστές ιθύνοντες των συνδικάτων και σ' όλο το κόμμα και τελικά, μέχρι και στην κορυφή της κομματικής ιεραρχίας. Στο 10ο Συνέδριο, τη στιγμή που το σοβιέτ της Κρονστάνδης είχε καταλυθεί με τα όπλα κι είχε ταφεί μέσα στη συκοφαντία, ο Λένιν, καταφερόμενος ενάντια στους αριστεριστές γραφειοκράτες που είχαν συσπειρωθεί στην "Εργατική Αντιπολίτευση", κατέληξε σ' αυτό το συμπέρασμα που τη λογική του θα επέκτεινε ο Στάλιν ως την πλήρη διαίρεση του κόσμου: "Εδώ ή εκεί μ' ένα τουφέκι, αλλά όχι με την αντιπολίτευση… Βαρεθήκαμε πια την αντιπολίτευση."

104

Η γραφειοκρατία, απομένοντας μοναδικός ιδιοκτήτης ενός Κρατικού καπιταλισμού, εξασφάλισε πρώτα την εξουσία της στο εσωτερικό, με μια εφήμερη συμμαχία με την αγροτιά, στα πλαίσια της "Νέας Οικονομικής Πολιτικής" μετά την Κρονστάνδη. Στο εξωτερικό υπερασπίστηκε την εξουσία της χρησιμοποιώντας τους στρατευμένους στα γραφειοκρατικά κόμματα της Γ΄ Διεθνούς εργάτες σαν εφεδρική δύναμη της ρωσικής διπλωματίας, για να σαμποτάρει κάθε επαναστατικό κίνημα και να υποστηρίξει αστικές κυβερνήσεις, στη συμπαράσταση των οποίων μπορούσε να ελπίζει σε επίπεδο διεθνούς πολιτικής (την εξουσία του Κουομιντάγκ στην Κίνα του 1925-27, το Λαϊκό Μέτωπο στην Ισπανία και τη Γαλλία κλπ.). Αλλά η γραφειοκρατική κοινωνία έπρεπε να συνεχίσει την ολοκλήρωσή της με την τρομοκρατία που άσκησε στην αγροτιά, για να πραγματοποιηθεί η πιο βίαιη πρωταρχική καπιταλιστική συσσώρευση της ιστορίας. Αυτή η εκβιομηχάνιση της σταλινικής εποχής αποκαλύπτει την έσχατη αλήθεια της γραφειοκρατίας: είναι η διαιώνιση της εξουσίας της οικονομίας, η διάσωση του ουσιαστικού στοιχείου της εμπορευματικής κοινωνίας, που συντηρεί την εργασία-εμπόρευμα. Είναι η απόδειξη της ανεξάρτητης οικονομίας που κυριαρχεί στην κοινωνία σε σημείο που να αναπαράγει για λογαριασμό της την ταξική κυριαρχία που της είναι απαραίτητη: πράγμα που σημαίνει ότι η αστική τάξη δημιούργησε μια αυτόνομη δύναμη που, όσο διαρκεί η αυτονομία αυτή, μπορεί να καταλήξει να μη χρειάζεται μια αστική τάξη. Η ολοκληρωτική γραφειοκρατία δεν είναι "η τελευταία ιδιοκτήτρια τάξη της ιστορίας" όπως το εννοεί ο Μπρούνο Ρίτσι, αλλά μονάχα ένα υποκατάστατο της κυρίαρχης τάξης της εμπορευματικής οικονομίας. Η φθίνουσα καπιταλιστική ιδιωτική ιδιοκτησία αντικαταστάθηκε από ένα απλοποιημένο, λιγότερο ποικιλόμορφο υποπροϊόν, συγκεντροποιημένο σε συλλογική ιδιοκτησία της γραφειοκρατικής τάξης. Αυτή η υποανάπτυκτη μορφή ταξικής κυριαρχίας, αποτελεί επίσης την έκφραση της οικονομικής υποανάπτυξης• και η μόνη της προοπτική είναι να αναπληρώσει την καθυστέρηση αυτής της ανάπτυξης σε ορισμένες περιοχές του κόσμου. Το εργατικό κόμμα, οργανωμένο σύμφωνα με το αστικό μοντέλο του διαχωρισμού, προσέφερε το ιεραρχικό-κρατικό πλαίσιο σ' αυτή τη συμπληρωματική έκδοση της κυρίαρχης τάξης. Ο Άντον Τσίλιγκα σημείωνε, σε μια φυλακή του Στάλιν, ότι "τα τεχνικά οργανωτικά ζητήματα αποδείχτηκαν κοινωνικά ζητήματα" ("Ο Λένιν και η Επανάσταση").

105

Η επαναστατική ιδεολογία, η συνοχή του διαχωρισμένου (της οποίας ο λενινισμός αποτελεί την ανώτερη βολονταριστική προσπάθεια), κατέχοντας τη διαχείριση μιας πραγματικότητας που την απωθεί, θα επιστρέψει, με το σταλινισμό, στην αλήθεια της μέσα στην έλλειψη συνοχής. Απ' τη στιγμή αυτή η ιδεολογία δεν είναι πια ένα όπλο, αλλά ένας σκοπός. Το ψέμα που δεν αντικρούεται πια, γίνεται τρέλα. Τόσο η πραγματικότητα όσο και ο σκοπός εξαφανίζονται μέσα στην ολοκληρωτική ιδεολογική διακήρυξη: ό,τι λέει, είναι αυτό που υπάρχει. Πρόκειται για έναν τοπικό πρωτογονισμό του θεάματος, του οποίοι όμως ο ρόλος είναι ουσιαστικός μέσα στην ανάπτυξη του παγκόσμιου θεάματος. Η ιδεολογία που υλοποιείται εδώ, δεν μετασχηματίζει οικονομικά τον κόσμο, όπως ο καπιταλισμός που έχει φτάσει στο στάδιο της αφθονίας του• μετασχηματίζει μόνο την αντίληψη διαμέσου της αστυνομίας.

106

Η ιδεολογικο-ολοκληρωτική τάξη στην εξουσία είναι η εξουσία ενός ανεστραμμένου κόσμου: όσο πιο ισχυρή είναι τόσο διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει και η δύναμή της της χρησιμεύει πρώτα απ' όλα για να επιβεβαιώνει την ανυπαρξία της. Είναι μετριόφρων μόνο σ' αυτό το σημείο, γιατί η επίσημη ανυπαρξία της πρέπει επίσης να συμπίπτει με το ανώτερο στάδιο της ιστορικής εξέλιξης που θα οφείλεται συγχρόνως στην αλάθητη καθοδήγησή της. Εξαπλωμένη παντού, η γραφειοκρατία πρέπει να είναι για τη συνείδηση η αόρατη τάξη, με τέτοιο τρόπο που όλη η κοινωνική ζωή οδηγείται στην παράνοια. Η κοινωνική οργάνωση του απόλυτου ψέματος απορρέει απ' αυτή τη θεμελιώδη αντίφαση.

107

Ο σταλινισμός υπήρξε η βασιλεία του τρόμου ακόμα και μέσα στην ίδια τη γραφειοκρατική τάξη. Η τρομοκρατία που θεμελιώνει την εξουσία αυτής της τάξης, πρέπει να πλήξει επίσης κι αυτή την τάξη, γιατί δεν έχει καμία νομική εγγύηση, καμία αναγνωρισμένη, σαν ιδιοκτήτρια τάξη, υπόσταση, που θα μπορούσε να την επεκτείνει σε καθένα απ' τα μέλη της. Η πραγματική της ιδιοκτησία αποκρύπτεται και έγινε ιδιοκτήτρια μόνο διαμέσου της ψευδούς συνείδησης. Η ψευδής συνείδηση συντηρεί την απόλυτη εξουσία της μόνο διαμέσου του απόλυτου τρόμου όπου κάθε αληθινό κίνητρο καταλήγει να εξαφανιστεί. Τα μέλη της γραφειοκρατικής τάξης στην εξουσία δεν έχουν δικαίωμα κυριότητας πάνω στην κοινωνία, παρά μόνο συλλογικά σαν συμμέτοχοι σ' ένα θεμελιώδες ψέμα: πρέπει να υποδύονται το ρόλο του προλεταριάτου που διευθύνει μια σοσιαλιστική κοινωνία. […]

από @ 23/09/2017 1:51 μμ.


αυτό κατάλαβες εσύ; ότι ο Ρουβίκωνας είναι το θέμα; μπράβο, ξαναδιάβασε τη συζήτηση για να καταλάβεις ότι ένα παράδειγμα που φέρνει ο έν@ς, δεν ακυρώνει το θέμα της συζήτησης.

Το πρόβλημα είναι το "ναι μεν, αλλά" (που λέει ο Ηρόστρατος) του κειμένου της ΑΟ (που το χρησιμοποιεί βέβαια και ο Ρουβίκωνας στα λόγια ή στις πράξεις, αλλά εδώ δεν συζητάμε για τον Ρουβίκωνα), το πρόβλημα είναι τα μετωπικά σχήματα με την αριστερά (πχ αντιφαστισμός). Είναι άλλο να τσακίζονται η φασίστες, και άλλο να γίνεται συνειδητή προσπάθεια να θεωρητικοποιηθεί ο αντιφασισμός και να ξεπλυθεί η "δημοκρατία" και τα εγκλήματά της μέσω του αντιφασισμού, γιατί αυτό γίνεται με το κείμενο της ΑΟ και με πολλά άλλα "μετωπικά" κείμενα. Και ποιοι το κάνουν αυτό; Οι απανταχού κρατιστές όποια ταμπέλα κι να βάζουν, κι αυτός δεν είναι αναρχικός λόγος.

Δες καλύτερα τα αποσπάσματα από Γκόλντμαν και Μάχνο που αναφέρει ο έν@ς, για Ρωσία και Ισπανία, και μην πετάς τη μπάλα αλλού. Ίδια κατάληξη υπάρχει όπου γίνονται τέτοια "μέτωπα", ακόμη και για τρέχοντα ζητήματα αυτή τη στιγμή εδώ. Προωθείται συνειδητά μόνο ότι βολεύει τους κρατιστές "δημοκράτες" από κάποιους.

Ο έν@ς γράφει κι αυτό:

Αν η "ΑΟ" ήθελε να τιμήσει το "Α" του τίτλου της θα έπρεπε να αντιστρέψει την εξίσωση "κομμουνισμού-ναζισμού" σε εξίσωση νεοφιλελευθερισμού και ναζισμού. Η ίδια η πολιτική διαθήκη του Χίτλερ αποτελεί πρώτης τάξης υλικό για διερεύνηση και επιχειρηματολογία. Οσα λέει ότι ήθελε ο Χίτλερ, τα εφαρμόζει σήμερα η "δημοκρατία". Είναι εκπληκτικό το πόσο "προφητικός" υπήρξε.

Απάντησε καλύτερα σ' αυτό, αντι να προσπαθείς να κατευθύνεις τη συζήτηση αλλού και στα εύκολα.

από @ 23/09/2017 4:47 μμ.


τα περί "ναι μεν αλλά" του κειμένου της ΑΟ, δεν τα λέει ο Ηρόστρατος φυσικά, αλλά ο "συλλέκτης αναρχικών διαμαντιών" στο 9.44, που απαντάει στον Ηρόστρατο.

από @ 23/09/2017 11:48 μμ.


Το ότι θέτετε το τρίγωνο να είναι ισόπλευρο φαίνεται πολύ ύποπτο γιατί αυτό σημαίνει ότι στα οι κάθετες γωνιες Β(τομή αναρχιας κ φασισμού) και Γ(τομή κομμουνισμού και φασισμού) είναι ίσες. Από τα παραδείγματα που θέτει ο κατασκευεαστής του τριγώνου δεν πρόκύπτει κάτι τέτοιο. Συγκεκριμένα αναφέρει σαν τομή φασισμού-αναρχίας τον ντεσαντικό μηδενισμό ή δαιμονικο ρομαντισμό! σα να λέμε το τίποτα δηλαδή, τίποτα από τα 2 δεν είναι ολοκληρωτικό αλλά όπως και να χει ψάχνοντας να βρει κανείς ιστορικά παραδείγματα πρεπει να φάει ώρες. Οι ευθειες λοιπόν της αναρχίας και του φασισμού είναι αν όχι παράλληλες σε καμία περίπτωση δεν σχηματίζουν γωνία ίδια με αυτή της τομής των ευθειών κομμουνισμου και φασισμου. Εδώ τα ιστορικά παραδείγματα εύκολα και πολλά όπως αναφέρει ο κατασκευαστής ΕΣΣΔ, ναζιστική Γερμανία, Κίνα, Βόρεια Κορέα. Ένα καλύτερο σχήμα λοιπόν είναι 2 παραλληλες ευθείες(αναρχίας και φασισμού) και μια του κομμουνισμού που τέμνει και τις 2. Ο κομμουνισμός σαν να προσπαθεί να πατήσει σε 2 βάρκες δηλαδή. Τεμνεται στο Α με την αναρχία ο συμβουλιακός κομμουνισμός(πολύ μεγάλη υπόθεση δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του) ενώ στον Γ πλήηηθος τα ιστορικά παραδείγματα που όλος ο κόσμος τα ξέρει είναι πασίγνωστα ιστορικά έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους και εμείς τώρα βρισκόμαστε σε θέση τέτοια να πρέπει να προστατέψουμε τον κομμουνισμό από τους φιλελεύθερους(sic) για χάρη του συμβουλιακού κομμουνισμού.

 Aφού πρώτα πω ότι δε με ενδιαφέρουν καθόλου οι καλές προθέσεις σε μια διαμάχη, παρά μόνο τα επιχειρήματα και η λογική, ακριβώς για να εξαρτάται η κατανόηση των όσων λέω, μόνο από την όραση,την ακοή και τη λογική των συνομιλητών, ας απαντήσω σε κάποια πραγματάκια, γιατί βλέπω είναι δύσκολο να κατανοηθούν αυτά τα πολύ απλά πραγματάκια, που όχι μόνο η γιαγιά μου, αλλά κι ένα παιδάκι που μόλις έμαθε ανάγνωση καταλαβαίνει:

Πουθενά δε λέω ότι "επανάσταση" είναι μόνο η αναρχική επανάσταση. Η φράση ολόκληρη λέει: "Από την άλλη όποιος μιλάει για επανάσταση χωρίς τα ριζοσπαστικά αυτά χαρακτηριστικά της, συνάγεται ότι αντιλαμβάνεται την έννοια της επανάστασης με τον τρόπο που την ορίζει ο Μπαμπινιώτης στο λεξικό του, δηλαδή ως απλά μια βίαιη αλλαγή της καθιερωμένης τάξης πραγμάτων και υπό αυτή την άποψη είναι υποχρεωμένος να μιλήσει και για "επανάσταση της 21ης Απριλίου", ας πούμε. Και είναι σωστό, κατ' εμέ, να κάνει και κάτι τέτοιο." Καταφανώς λοιπόν αυτό που λέω με λίγες λέξεις είναι ότι επαναστάσεις υπάρχουν πολλές, νουνού όμως ένα.Κι εγώ θέλω νουνού κι ο Ηρόστρατος...γυαλιά.

Όλα τα υπόλοιπα που λέει ο Ηρόστρατος είναι υποθέσεις και διαστρεβλώσεις και εκ του πονηρού ψεματάκια. Ίσως λόγω κακής γνώσης και των νοημάτων των λέξεων που οδηγεί σε πλήρη αντιστροφή και των γεγονότων και της κατανόησης τους.

Πχ, εγώ υποστηρίζω ότι ο αναρχικός αγώνας είναι επαναστατικός αγώνας, αλλά αγωνιστές υπάρχουν πολλοί. Απλά αγωνίζονται για άλλο πράγμα. Ο Ηρόστρατος καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλοι αγωνιστές κι αντιδρά λες κι αμα δε τους θεωρώ εγώ αγωνιστές θα πάψουν να υπάρχουν. Δεν έχει ακούσει πουθενά τις πάνκοινες εκφράσεις  "αγωνιστές της αριστεράς", "αγωνιστές της αναρχίας", "αγωνιστές της εθνικής αντίστασης" κ.ο.κ; Μαλάκες κι αυτοί που προσδιορίζουν κάθε φορά το είδος του αγώνα...Προφανώς του Ηρόστρατου του αρέσει ο χυλός να μπαίνουμε όλοι κάτω από τη σκέτη ταμπέλα του "αγωνιστή" (αντιγράφοντας τη λογική της εθνικής ενότητας ένα πράγμα) χωρίς να δίνουμε σημασία στα περιεχόμενα του αγώνα. Βολεύει πάρα πολύ τους δημοσιοσχεσίτες και τους εξουσιαστές αυτή η τακτική, το γνωρίζω, αλλά δεν είμαι δημοσιοσχεσίτης ούτε εξουσιαστής.

Επίσης, εγώ ο ίδιος πρωτοανέφερα κι είπα ότι συμφωνώ με τον ορισμό της επανάστασης του λεξικού ή ακόμα ακριβέστερα ότι δεν έχω πρόβλημα να τον υιοθετήσω, γιατί οι λογικές συνεπαγωγές του δεν αλλάζουν σε τίποτα ούτε την άποψη μου, ούτε την ιστορία. Αντίθετα με τον Ηρόστρατο που θέλει να πατήσει σε δύο βάρκες. Αν αποδέχεται όντως τον ορισμό του λεξικού όμως,  τότε το να αποδεχτεί ότι θα μιλήσει και για ναζιστική επανάσταση, φασιστική επανάσταση κ.ο.κ είναι μονόδρομος. Επίσης ,επειδή βάζει και τον παράγοντα μάζες στη μέση, πολύ σωστά, θα πρέπει να αποδεχτεί για τον ίδιο λόγο ότι η λεγόμενη Οκτωβριανή, δεν ήταν επανάσταση αλλά πραξικόπημα, αντίθετα από τη Φεβρουαριανή του 17...

Αν με πάρει λοιπόν σοβαρά, θα πρέπει να καταλάβει όχι ότι δεν υπήρξε ποτέ επανάσταση, αλλά αντίθετα ότι έχουμε πνιγεί στις επαναστάσεις, όχι όμως στις αναρχικές επαναστάσεις...

Παρακάτω υποστηρίζει ότι ο Λένιν δεν ήταν σχετικιστής, αν κατάλαβα καλά; Αν όντως υποστηρίζει κάτι τέτοιο, ας ρίξει μια ματιά ας πούμε στα προ του 1917 έργα του και στα μετά 1917 έργα του, για να πεΙστεί για το αντίθετο. Μέχρι τότε ας σωπάσει για να μην εκτίθεται.  Ας δει ποιά ήταν η θεωρητική θέση του για τη θανατική ποινή ή τη δημοκρατία ή την ελευθερία ή την απεργία προ και μετά την επανάσταση του Οκτώβρη...Κι αν θες σου παραθέτω καμια πενηνταριά ακόμα υποκειμενισμούς του. 

α. Όταν λέω ότι "η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι δε δόθηκε η ευκαιρία στους αναρχικούς να ηγεμονεύσουν ιδεολογικά", απαντώντας καταρχάς στό ψευδές, αφού μονομερές κι ανακριβές,  επιχείρημα ότι ηγεμόνευσαν ιδεολογικά οι μπολσεβίκοι. (Αλήθεια, τότε πως εξηγούνται οι μαζικότατες αγροτικές κι εργατικές εξεγέρσεις και διώξεις, αφού ηγεμόνευσαν ιδεολογικά, μετά την Οκτωβριανή;) για να δείξω ότι το πρόβλημα δεν είναι απλά ότι απέτυχαν να κατακτήσουν τις μάζες οι αναρχικοί, αλλά ότι τους πήρε τα κεφάλια η "προλεταριακή δημοκρατία" (sic!!) των κομματικών δικτατόρων, ο Ηρόστρατος βλέπει ζητιανιά και παραπονιάρικη επίκληση στη σκληρότητα. Δηλαδή η ψυχρη ιστορική περιγραφή των γεγονότων μετατρέπεται στο στόμα του Ηρόστρατου σε ψυχρή συναισθηματική επικληση προκειμένου να φανεί ότι στερείται αυτοδύναμου περιεχομένου. Από τη δίκη του λόγου, δηλαδή περνάει στη δίκη προθέσεων. Και μετά μιλάει και για αριστερές πρακτικές. Όποιος διαπιστώνει ότι η Κομμούνα κατασφάχτηκε στο Παρίσι κι έτσι δε μπόρεσε να αναπτύξει το δυναμικό της, είναι απλά παραπονιάρης. Φταίει η Κομμούνα. Ας πρόσεχε...Μετάθεση των ευθυνών λέγεται αυτή και καλλιέργεια αυτομαστιγώματος προκειμένου οι πραγματικές ιστορικές σχέσεις και γεγονότα να παραμείνουν στο σκοτάδι και να μη διασαφηστούν. Άλλωστε όλοι μαζί τα φάγαμε....

β. Ναι. Οι μάζες επέλεξαν τη Λενινιστική πολιτική όσο επέλεξαν τη μνημονιακή σήμερα. Δεν έχει πάρει τίποτα το αυτί του Ηρόστρατου για το τι εστί βία κι εξουσία. Αλλά είπαμε το να καταδεικνύεις τη δυναμική των δύο αυτών φαινομένων είναι συναισθηματιμός και παράπονο. Έπειτα, γιατί ταυτίζεται το κίνημα με τις μάζες, εν προκειμένω το κομμουνιστικό κίνημα με τις μάζες, αν είναι έτσι; Τελικά όταν λες κομμουνιστικό κίνημα εννοείς το Κομμουνιστικό Κόμμα; Κι αν όντως ταυτίζονται τότε γιατί κάνεις τη διάκριση ανάμεσα σε βάση/κορυφή; Χρησιμοποιώντας τα δικά του λόγια, θα πω ότι η κομμουνιστική μάζα επέλεξε και πολύ συγκεκριμένα από τη γκάμα των επιλογών που βρήκε, δηλαδή τη σταλινική μία. Αστείότητες.... Ποιά ακριβώς ήταν στην κατοχή η πρόταση των Τροτσκιστών που ήταν στον αέρα, είπαμε;

γ.Μετά την προηγούμενη παρατήρηση, εξήγησε όταν λες βάση τι εννοείς. Κατά τα λοιπά, διάβασε τα ιστορικά παραδείγματα που ανέφερα πριν κοιτάζωντας πάντα την κίνηση των κομμουνιστικών μαζών και την κίνηση της κομμουνιστικής κορυφής μπας και βρείς το μοτίβο της. Τότε θα δείς ότι μεμωνομένες εξαιρέσεις ήταν αυτοί που πάρακουσαν την κομμουνιστική κορυφή και τους πολέμησαν όταν η κορυφή έκρινε ότι πρέπει να τους προσφέρει ειρήνη...Και η φιλελλεύθερη και η σοσιαλδημοκρατική βάση τους πολέμησε πάντως, ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο, δλδ, ανάλογα με τις ντιρεκτίβες των κορυφών τους, οπότε αυτό δεν είναι επιχείρημα.

δ&ε: καθόλου δε λέω ότι λες. Εσύ λές ότι οι κομμουνιστικές μάζες συνειδητά υπάκουσαν, άρα δεν είναι πρόβατα κι είναι ελιτισμός να τους λες έτσι. Κι εγώ λέω ότι ακριβώς γι' αυτό είναι "πρόβατα", παρότι ένας τέτοιος χαρακτηρισμός, προσβάλλει τα πρόβατα (αφού δεν είναι ακριβής ως προς τη συμπεριφορά των προβάτων). Η δικαιολόγηση που κάνεις είναι η πλήρης δικαιολόγηση της εθελοδουλειάς.

στ.)Ναι ακριβώς αυτό πάω να οικειοποιηθώ. Εγώ το δικαιούμαι ως κομμάτι αυτών των διεκδικητικών πολιτικοκοινωνικών κινημάτων, πρακτικές των οποίων, όπως η απεργία, είναι κομμάτι της αναρχικής ατζέντας. Εσύ ως τι ακριβώς πας να τα οικειοποιηθείς; Αλλά και πάλι, μήπως το ότι "κομμουνιστικό κίνημα" τα θεωρούσε ανταγωνιστικά της "κομμουνιστικής ατζέντας" σε εμποόδισε να του τα αποδώσεις ως ιδιοκτησία του;

ζ & θ. Με τους πάντες συναντιόμαστε, είμαστε στην ίδια λίμνη; Εκτός αν εννοείς ότι όλοι άνθρωποι είμαστε στον ίδιο πλανήτη κ.ο.κ. Μόνο που αυτό δεν είναι πολιτική ανάλυση αλλά ο μικρός πρίγκηπας.  Αν θέλω να αλλάξω λίμνη ή να αλλάξω τη λίμνη, δε θα αλλάξω τάξη, θα αλλάξω παρέες... Άλλωστε η τάξη μου, εκεί στο εργατικό Πέραμα, δείχνει να έχει μια προτίμηση στους ναζί, κι εγώ δε το γουστάρω καθόλου κι ακόμα σημαντικότερο μπολσεβίκε, είναι ότι ΆΛΛΟ ΤΑΞΗ ΑΛΛΟ ΚΟΜΜΑ & ΚΙΝΗΜΑ.Πολύ ουτοπικό σου φαίνεται το να αλλάξεις παρέες πάντως, σα να έχεις ποτιστεί βαθιά με τον τυχοδιωκτισμό και την εξουσιολαγνεία.

η. Ακριβώς επειδή δεν είναι τίποτα από τα δύο ο αναρχισμός, παρακαλούνται οι απελπισμένοι μπολσεβίκοι αντί να μας φορτώνονται μαζί με τα λάθη τους και τις εμμονές τους, να κάνουν μια μεγάλη βουτιά στην ιστορία τους και στον ψυχισμό τους μπας και δουν τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε. Οι διαψευσμένες ελπίδες τους δε θα εκπληρωθούν κάνοντας ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα. Είναι παραφροσύνη όπως λέει και το ρητό να κάνεις τα ίδια πράγματα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.

κ. Ισχύει και για τα περί υπαρκτού και ανύπαρκτου κράτους το ρητό περί παραφροσύνης κι αποτελεσμάτων... Αν είναι έτσι να μιλάς και για τον υπαρκτο ναζισμό του Χίτλερ και για τον ανύπαρκτο της χρυσής αυγής...Η ίδια τρικυμία και απόλυτος σχετικισμός που εμπόδισε τους μπολσεβίκους να δουν ότι δεν είναι θέμα σταλινισμού αλλά επιτυχημένης εφαρμογής του Λενινισμού.

Άρα συνοψίζοντας, το σεντόνι σου δε κάνει ούτε για σφουγγαρόπανο.

από Σεντονάς 25/09/2017 2:53 μμ.


Παρά τις καλά δομημένες απαντήσεις απέναντι στις μετωπικές και μπολσεβικόφιλες "αντικειμενικότητες", θα ήθελα να προσθέσω τα εξής στον διάλογο, αρχικά για κάποια σχόλια και στο τέλος για την ανακοίνωση της Α.Ο.

1.
Οι εντελώς αντικρουόμενες αντιλήψεις για την επανάσταση -και τον αγώνα γενικότερα- δεν αφορούν μόνο τις ιδεολογικές προσλήψεις για το τι είναι μια επανάσταση αλλά και για το πώς την κάνεις -ή το πώς αγωνίζεσαι. Οι αναρχικοί/ές, φύσει και θέσει, αντιμάχονται της επικυριαρχίας της πολιτικής σφαίρας πάνω στις κοινωνικές/επαναστατικές διεργασίες. Η επανάσταση ή θα είναι εξολοκλήρου και απευθείας μία κοινωνική υπόθεση ή θα εκφυλίζεται σε μία αλλαγή πολιτικής ηγεμονίας, με τις όποιες κοινωνικές/ταξικές αλλαγές αυτή επιφέρει, άλλες φορές προς κάτι που αξιολογείται ως καλύτερη συνθήκη από πριν και άλλες φορές προς κάτι που αξιολογείται ως χειρότερη (μεγάλη συζήτηση βέβαια το ποιόν και οι σκοποί αυτών των αξιολογήσεων). Τις ελάχιστες φορές άλλωστε όπου κάποιοι αναρχικοί (για αναρχικές δεν ξέρω, κυρίως άντρες τα κάνουν αυτά τα ωραία...) επέλεξαν να κολυμπήσουν στα νερά της πολιτικής σφαίρας και όχι εντός και αδιαχώριστα στην κοινωνική σφαίρα, συμμετέχοντας σε κυβερνήσεις, σε μέτωπα και σε συνδιαλλαγή με εξουσιαστικούς θεσμούς, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της επανάστασης στην Ισπανία, ακύρωσαν το περιεχόμενό τους και εκφύλισαν τις κοινωνικές επαναστατικές διεργασίες υποτάσσοντάς τες σε άνωθεν εντολές, στρατιωτικοποίηση και ιεραρχία. Με πρόσχημα τη "νίκη" έναντι των περιεχόμενων που "μπορούν να αναβληθούν για αργότερα", και με αποτέλεσμα να χαθούν και τα δύο.
Συνεπώς, το ζήτημα της αναρχικής πρόσληψης περί επανάστασης, δλδ περί μίας έκρηξης κοινωνικής/ταξικής χειραφέτησης στο εδώ και στο τώρα, χωρίς σταματημό, χωρίς μετάβαση σε κάποιο άλλο καθεστώς, ανεξούσια, αδιαμεσολάβητα από κόμματα και παρατάξεις, χωρίς ενδιάμεσα στάδια, δεν είναι αν και πώς αυτή θα ηγεμονεύσει σε μία επαναστατική κοινωνική συνθήκη αλλά πώς θα τη διατηρήσει ως τέτοια, και λειτουργώντας ως αναπόσπαστο κομμάτι της. Το ζήτημα της ηγεμονίας σε μία επανάσταση τίθεται σε όσους επιδιώκουν να θέσουν πολιτικό πρόγραμμα έξω και πάνω από τις κοινωνικές διεργασίες και σχέσεις, προκειμένου να τις καθοδηγήσουν, οπουδήποτε. Οι αναρχικοί και οι αναρχικές δεν διαχωρίζονται από το κοινωνικό και πόσο μάλλον με τέτοιους σκοπούς. Έτσι, πχ στη ρωσική επανάσταση (το ρωσική το χρησιμοποιώ χωρίς να το θεωρώ σωστό αλλά για να καταλαβαινόμαστε), το πρόβλημα των αναρχικών δεν ήταν ότι δεν ηγεμόνευσαν πρώτοι αντί των μπολσεβίκων, αλλά ότι δεν κατάφεραν να διαστείλλουν κοινωνικά μία έγκαιρη και συνειδητή ανάσχεση της μπολσεβίκικης ηγεμονίας, η οποία είχε ως κορυφαίο αποτέλεσμα το Οκτωβριανό πραξικόπημα.

2.
Το Οκτωβριανό πραξικόπημα (επανάσταση με όρους καθεστωτικής αλλαγής και μάλιστα βαθύτατη, αλλά με όρους κοινωνικής/ταξικής χειραφέτησης ήταν περισσότερο ο ενταφιασμός εν τη γεννέσει της) δεν ήρθε επειδή οι μπολσεβίκοι έπεισαν ή ηγεμόνευσαν ιδεολογικά με το πρόγραμμά τους. Ήρθε επειδή οι μπολσεβίκοι [ως κομμάτι μίας μεγάλης, πολυετούς και διεθνούς σοσιαλδημοκρατικής και μαρξιστικής διεργασίας για την κατάκτηση του κράτους (ανεξαρτήτου του τι είδους κράτος θα έπρεπε να οικοδομηθεί, όπου υπήρχαν πολλές απόψεις) και ως εξαιρετικοί μελετητές των προηγούμενων επαναστάσεων με όρους καθεστωτικής/κρατικής εναλλαγής και μετασχηματισμού (με κύρια υπόθεση εργασίας τον ιακωβινισμό και τον ροβεσπιερισμό της γαλλικής επανάστασης και του πώς αυτοί διαχειρίστηκαν, αφομοίωσαν και κατέστειλλαν τους αβράκωτους και τους εξεγερμένους αγρότες/χωρικούς)], απέκρυψαν προς την επαναστατημένη ρωσία το πρόγραμμά τους υποδυόμενοι ότι ενσάρκωναν και προωθούσαν τις έως τότε από κάτω τιθέμενες κατευθύνσεις και περιεχόμενα. Πχ, το "όλη η εξουσία στα σοβιέτ" ήταν σύνθημα των ίδιων των σοβιέτ και όχι των μπολσεβικών (οι οποίοι από κάποια στιγμή και έπειτα το ενσωμάτωσαν... δολίως), και σήμαινε όλη εξουσία απευθείας και αποκεντρωμένη στους εργάτες (και τους χωρικούς κατ' επέκταση) και όχι όλη εξουσία στο εργατικό κράτος ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή διαμεσολάβησης, συγκεντρωτισμού και πολιτικής ηγεμονίας. Μία παρόμοια κατάσταση (ποτέ πανομοιότυπη) ίσχυε και στη γαλλία στη διαμάχη της κρατικής εθνοσυνέλευσης και των δημοτικών κομμούνων των "από κάτω". Ποτέ οι μπολσεβίκοι δεν ηγεμόνευσαν ή έπεισαν τα πλήθη το 1917 ανακοινώνοντας την οικοδόμηση ενός πανίσχυρου, σοσιαλιστικού (πόσο μάλλον κατασταλτικού) κράτους που θα αποφάσιζε τα πάντα για τους άλλους. 'Επεισαν, ή καλύτερα κέρδισαν για λίγο την ανοχή του επαναστατημένου κόσμου, προσποιούμενοι τους γνήσιους εκφραστές των έως τότε αιτημάτων ή επαναστατικών κατευθύνσεων των "από κάτω". Η αποτυχία των αναρχικών λοιπόν δεν είναι ότι δεν είχαν ένα καλύτερο ή αποτελεσματικότερο ηγεμονικό πλάνο από αυτό των μπολσεβίκων, αλλά το ότι δεν κατάφεραν (και λόγω της άμεσης και ωμής καταστολής τους από τους μπολσεβίκους, δεν πρόλαβαν) να (συν)θέσουν τα απαραίτητα κοινωνικά αναχώματα σε αυτόν τον εκ των έσω κίνδυνο. Η επανάσταση δεν θα σωζόταν από μία άλλη πολιτική ηγεμονία (αναρχική), αλλά από τον εαυτό της και μόνο.

3.
Η ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας εκφυλίζει το πρώτο συνθετικό του ονόματός της διότι αναλύει με δύο μέτρα και δύο σταθμά, χαρακτηριστική αντίφαση των μετωπικών επιδιώξεων και λογικών. Διαβάζοντας το κείμενό της κανείς βλέπει ότι:

α) Εντάσσει αξιωματικά και με χαρακτηριστική άνεση στα κινήματα (και πιο συγκεκριμένα στα κομμουνιστικά κινήματα) ακόμα και τον πιο ωμό σταλινισμό, όταν ακόμα και τα ίδια τα κομμουνιστικά κόμματα (πόσο μάλλον τα κινήματα) έχουν τις πάγιες πλεόν αμφιβολίες τους. Πόσο μάλλον, όταν μιλώντας από αναρχική σκοπιά, θα περίμενε κανείς όχι απλά να διαφυλλάξουν την έννοια του κομμουνισμού από τον σταλινισμό αλλά να την αντιπαραβάλλουν με επιθετικούς στον σταλινισμό όρους. Από τη στιγμή που ο σταλινισμός είναι μέρος του κομμουνισμού (έστω και ως η πιο σαθρή εκδοχή του), θα έπρεπε να είχαν πολύ διαφορετική στάση απέναντι στον κομμουνισμό. Τώρα, για μαρξισμό-λενινισμό-τροτσισμό και άλλα τέτοια δεν το συζητάμε καν, εδώ δεν μπορούμε να τα βάλουμε με το ευκολάκι του σταλινισμού, σιγά μην απαιτήσουμε και περισσότερα.
β) Υιοθετεί την αντίθεση καπιταλισμού και σοσιαλιστικών καθεστώτων, στη θέση των πολύ διαδεδομένων αναρχικών αλλά και άλλων μαρξιστικών και αριστερών αντιλήψεων, οι οποίες διάβαζαν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα ως μία άλλη έκδοχη των καπιταλιστικών σχέσων. Τουτέστιν, η αντίθεση ήταν μεταξύ φιλελεύθερου και κρατικού καπιταλισμού. Το αντιθετικό δίπολο καπιταλισμός-σοσιαλισμός για αυτά τα κράτη είναι ψευδές από την εποχή της Ρόζας, για να μην αναφέρω τον Μπακούνιν και κατηγορηθώ ότι έχω παρωπίδες. Αλλά να που μία Αναρχική Ομοσπονδία του 2017 επιλέγει να επαναφέρει ένα από το πλέον ψευδή και κωμικοτραγικά δίπολα της ιστορίας.
γ) Από τα παραπάνω συνάγεται το εξής ερώτημα: αν ο κομμουνισμός και η ελευθερία δεν έχουν καμία δουλειά με το κωμικοτραγικό καθεστώς της Βόρειας Κορέας, τι δουλειά έχουν με τον σταλινισμό? Πώς ο σταλινισμός είναι κανονικά και από αναρχικής σκοπιάς κομμάτι των κομμουνιστικών καθεστώτων ενός ο κιμγιονγκισμός ούτε να το συζητάμε?
δ) Το ότι η πρώτη νικηφόρα επανάσταση στην εποχή του καπιταλισμού είναι η λενινιστική θα ήταν μια καλή βάση συζήτησης. Το ότι μία αναρχική ομοσπονδία όμως ανακοινώνει ευθαρσώς ότι ο λενινισμός έκανε την πρώτη νικηφόρακοινωνικήεπανάσταση είναι σημάδι του έκπτωτου αναρχισμού της.
ε) Όταν ολόκληρες κρατικές καταστολές που κατέσφαξαν αναρχικούς, ονομάζονται από αναρχικούς 100 χρόνια μετά "ασυγχώρητα πολιτικά ρεύματα" και όχι εχθρικές κρατικές καταστολές, τότε φαίνεται ότι η μνήμη του αγώνα δεν αντέχει ούτε 100 χρόνια. Ευτυχώς όμως για κάποιους, όχι για όλους.
στ) Όταν κάποιοι/ες με το όνομα "Αναρχική Ομοσπονδία" ανακοινώνουν ότι το ευρύτερο σοσιαλιστικό κίνημα του 19ου αιώνα ήταν αντικαπιταλιστικό και απλά κάποιοι θέλαν να πέσει και το κράτος άμεσα μωρέ, ενώ κάποιοι άλλοι απλά το εύχονταν για το μέλλον, σκυλεύουν στην πλειονότητα του σοσιαλιστικού κινήματος του 19ου αιώνα και κυρίως στο κομμάτι του που αργότερα ταυτοποιήθηκε ως "αναρχικοί/ές" ακριβώς για να διαχωριστεί από τους "αντικαπιταλιστές" σοσιαλιστές. Γιατί οι σοσιαλιστές του 19ου αιώνα και οι μετέπειτα αναρχικοί/ες δεν ήταν απλά αντικαπιταλιστές, ήταν επαναστάτες ενάντια στο κράτος, τις παλιές αλλά ζώσες ως τότε αυτοκρατορίες, τον καπιταλισμό και τη ζώσα ως τότε φεουδαρχία. Και ακριβώς για αυτόν τό λόγο διαχωρίστηκαν από τους αντικαπιταλιστές, οι οποίοι πάλευαν τον καπιταλισμό με όρους κατάκτησής του κιόλας, ούτε καν καταστροφής του. Το πώς η ειδοποιός διαφορά από κάποιους το 2017 μετατρέπεται σε ενωποιητικό στοιχείο (και μάλιστα δύο ολόκληρων αιώνων) είναι κυριολεκτικά ανεξήγητο. Το ότι κάποιοι/ες επίσης μπορούν να ενωποιούν το "ευρύτερο σοσιαλιστικό κίνημα" του 19ου και του 20ου αιώνα (λες και δεν είναι δύο εντελώς διαφορετικά κινήματα σε όλα τα επίπεδα), σημαίνει ότι αποδέχονται τα αριστερά και κομμουνιστικά μετωπικά ιδεολογήματα του 20ου αιώνα, περί μίας μεγάλης και προοδευτικής (και φυσικά κυρίως αντικαπιταλιστικής) οικογένειας αριστερών, κομμουνιστών και αναρχικών. Καλά τραπεζώματα σύντροφοι/ισσες και καλό φαγοπότι στη φαμίλια σας!
ζ) Το "ο εχθρός του εχθρού μου, δεν είναι φίλος μου" είναι δρόμος δύο κατευθύνσεων και όχι α λα καρτ τσιτάτο. Το ότι η αστική δημοκρατία ως "εχθρός του σταλινισμού" δεν είναι φίλη της Α.Ο. είναι ευθέως και εξ αρχής αντιληπτό. Το ότι ο σταλινισμός ως "εχθρός της αστικής δημοκρατίας" δεν είναι φίλος της Α.Ο. γιατί κοπιάζει κανείς να το υποπτευθεί και πρέπει να το συμπεραίνει επαγωγικώς και άμα? Γιατί πολύ απλά ο σταλινισμός δεν είναι εχθρός για την Α.Ο. αλλά "πολιτικό ρεύμα" του "ευρύτερου σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος" το οποίο κατέστειλλε τους αναρχικούς. Γι αυτό και με τους σταλινικούς και τους λενινιστές θα τα πούμε και θα τα κανονίσουμε "ενδοκινηματικά", για να σταματήσουν να μας σφάζουν και χαλάν τις ενδοοικογενειακές σχέσεις. Και ως γνώστον ιστορικά, αναρχικοί/ές με τέτοιες αντιλήψεις καταλήγουν ή σφαγμένοι από τους λενινιστές/σταλινικούς ή λενινιστές/σταλινικοί οι ίδιοι.
η) Το ότι οι εργατικές κατακτήσεις είναι σταλινικές και λενινιστικές κατακτήσεις είναι πραγματικά το διαμάντι της ανακοίνωσης. Από φιλοσοφικής σκοπιάς, το ιστορικό χρέος των "από κάτω" για τα κεκτημένα τους στους σφαγείς και τους δυνάστες τους και όχι στους ίδιους τους τους αγώνες είναι ότι καλύτερο έγραψε η Α.Ο. Δεν μπήκε καν στον κόπο βέβαια να αναφέρει ότι οι θεμέλιες λίθοι των εργατικών κεκτημένων μπήκαν από αναρχικούς/σοσιαλιστές εργάτες του 19ου αιώνα κυρίως στην Αμερική, όταν τον Λένιν δεν τον ήξερε ούτε το κόμμα του καλά καλά. Από πολιτικής σκοπιάς, δεν μπήκε καν στον κόπο βέβαια να αναφέρει ότι από πλευράς του "ευρύτερου σοσιαλιστικού ρεύματος" ήταν η σαφώς αντιλενινιστική σοσιαλδημοκρατία της Β' Διεθνούς που έδωσε επίσης τις δικές της μάχες για εργατικά δικαιώματα. Όλα τα χρωστάμε στον λενινισμό και τον σταλινισμό! Φαντάζομαι και την μεγάλη απεργία του '36 στη Θεσσαλονίκη τη χρωστάμε στον Στάλιν και στον Ζαχαριάδη και όχι στους εργάτες και τους αγρότες που οργανώθηκαν με βάση τις αρνήσεις, το πάθος, τα συνδικάτα, τις κοινωνικές σχέσεις και τις αντιστάσεις τους και όχι με βάση τις μοσχοβίτικες ντιρεκτίβες.
θ) Η αποκατάσταση του ΕΛ.ΑΣ. και του Ε.Α.Μ. ας γίνει από τους τριτοδιεθνιστές εμπνευστές τους και τους πολιτικούς τους απογόνους. Οι αναρχικοί/ές θα έπρεπε λογικά να αποκαταστήσουν στις συνειδήσεις των "από κάτω" τους αυτοοργανωμένους αγώνες, την χειραφετητική βία και τις αντιιεραρχικές δομές, όχι τα κονσερβοκούτια, τους καπεταναίους και τις κομματικές εντολές με τις οποίες λειτουργούσαν αυτές οι δομές. Και στη Ισπανία σκοτώνονταν και εκτελούνταν φασίστες σύντροφοι/ισσες της Α.Ο. αλλά οι αναρχικοί δεν οργάνωναν πηγάδες και εκτελέσεις κρατικής/στρατιωτικής κοπής και φυσιογνωμίας. Το θέμα δεν είναι σε μία επανάσταση αν θα σκοτώσεις, αλλά γιατί και πώς. Αν συνεχιστεί έτσι, κάποιοι σε λίγο θα υπερασπίζονται ή θα δικαιολογούν τους βιασμούς του "απελευθερωτή" κόκκινου στρατού στο Βερολίνο, ως ταξική δικαιοσύνη του "ευρύτερου σοσιαλιστικού κινήματος". Αν δεν το κάνουν ήδη.
ι) Οκ, λυκοφιλίες η Α.Ο. με τη δημοκρατία δεν θέλει. Με τον επόμενο σταλινίσκο θέλει ή δε θέλει, κι αφού ο εχθρός του εχθρού δεν είναι φίλος τους, γιατί δεν το ξεκαθαρίζει για να έχει νόημα αυτή η φράση? Αλλά τι ρωτάω, η απάντηση έχει δοθεί, ο επόμενος σταλινίσκος είναι κομμάτι των κοινωνικών αγώνων, θα κάνουμε συνέλευση μαζί του να το λύσουμε το ενδοκινηματικό μας ζητηματάκι... Βέβαια, εξακολουθούν να μη μας λένε γιατί ο Κιμ εξαιρείται. Μάλλον δεν πληρεί τις προϋποθέσεις ως βαθιά ασιάτης, σχιστομάτης και χοντρούλης για τα μπολσεβίκικα πρότυπα? Ας αφήσει κανά μουστάκι στην τελική να καλύψει τις μαγουλήθρες και το ξαναβλέπουμε.

κ) Άσχετο, αλλά το "Πίσω γορίλες" που στο καλό κολλάει στο τέλος της ανακοίνωσης? Χάθηκαν τόσα άλλα ζώα? Όχι ότι έχω να χωρίσω κάτι με τα φίδια, τα σκουλήκια, τα γουρούνια, τα αρπαχτικά και άλλα ζώα που ξεφτιλίζουμε με τις φοβερές ατάκες αυτού του επιπέδου, αλλά πώς συμπυκνώνεται συμβολικά ο αστικοδημοκρατικός και ευρωπαϊκός εξισωτισμός ναζισμού-σταλινισμού στη μορφή του γορίλα και όχι πχ του φιδιού ή της αλεπούς? Μάλλον με την ευκολία και την πολιτική σοβαρότητα που συμπυκνώνεται το κομμουνιστικό και το ευρύτερο σοσιαλιστικό κίνημα του 19ου και του 20ου αιώνα στα μουστάκια του "πατερούλη"... Αλλά βέβαια, "πίσω αλεπούδες" δεν ακούγεται ωραία, οπότε ας βάλουμε ό,τι μας κατέβει...

υ.γ: Το πού θα μπορούσε ή θα έπρεπε να κεντροβαρίσει ένα τέτοιο κείμενο μίας Αναρχικής Ομοσπονδίας έχει ήδη γραφτεί από άλλους σχολιαστές. Εγώ απλά θα προσθέσω ότι δεν καταλαβαίνω για ποιό λόγο επέλεξε να γραφτεί κείμενο για αυτό το συγκεκριμένο θέμα, κι όχι για τόσα άλλα για τα οποία δεν έχει ακόμα μιλήσει...

από σχολιαστής 25/09/2017 5:56 μμ.


Συνήθως υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα σε αυτά που λένε μεταξύ τους τα μέλη μιας ομάδας και σε όσα λένε προς τα έξω. Αυτή η απόσταση οφείλεται στο ότι όταν είναι μεταξύ τους δεν μιλούν δημόσια και δεν κρίνονται, οπότε επιτρέπεται να είναι πιο ειλικρινείς και χαλαροί στις εκφράσεις τους. Αντιθέτως, όταν μιλάνε δημόσια και επίσημα, ο πολιτικαντισμός επιτάσσει να προσέχουν τις διατυπώσεις τους, να προλαβαίνουν τις όποιες πιθανές κριτικές και να λαμβάνουν υπόψιν τους διάφορους συσχετισμούς, συμμαχίες ή συμφραζόμενα. Έτσι, για παράδειγμα, μπορεί τα μέλη μιας ομάδας να λένε μεταξύ τους ότι "γουστάρουμε μπάχαλα" αλλά στα κείμενά τους να γράφουν ότι "τασσόμαστε υπέρ της διάχυσης της εξεγερτικής βίας". Ή μπορεί κάποιοι μεταξύ τους να μοιράζουν για πλάκα υπουργεία στο μετεπαναστατικό κράτος αλλά δημοσίως να μιλάνε για κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας.

Πού θέλω να καταλήξω; Το κείμενο της ομοσπονδίας είναι ένα δημόσιο πολιτικό κείμενο, αναμενόμενο να διαβαστεί και να κριθεί από αναρχικούς, στους οποίους ισχυρίζεται ότι εντάσσεται η ομοσπονδία. Και όμως η ρητορική τους δεν κατάφερε να αποφύγει μια σαφέστατα φιλική στάση απέναντι στο σταλινισμό και είναι τόσο χονδροειδής και απροκάλυπτα αριστερής λογικής, που αμέσως προκάλεσε καταιγισμό κριτικών και αναλύσεων υψηλού επιπέδου που καταδεικνύουν τα οφθαλμοφανή σφάλματά της και τις αντιφάσεις της.

Φαντάσου λοιπόν, αφού δεν ντρέπονται να λένε τέτοια πράγματα δημόσια, τι θα λένε όταν είναι μεταξύ τους...

από Kali 25/09/2017 7:40 μμ.


Το πραγματικό λάθος της ομοσπονδίας είναι ότι δεν πρόσεξε να χρησιμοποιήσει τις λέξεις εκείνες που θα μπορούσαν να χαιδέψουν ιδεολογικά αυτιά. Αυτό το κείμενο θα μπορούσε, εγώ θα μπορούσα να το γράψω εκτιμώ, αποφεύγοντας τα 2/3 των κριτικών και καταλήγοντας στα ίδια ακριβώς πορίσματα. Σε συνθήκες κοινωνικής ευμάρειας η τήρηση των κανόνων του λεξιλογίου της σέχτας είναι μια παραδεκτή αναγκαιότητα. Ενδοσκοπούμενα μέσα στην ήττα τα κινήματα και οι αγωνιστές έχουν την πολυτέλεια να κρατάνε τυπικά. Τυπικά αλλά καθόλου ουσιαστικά. Το στοιχείο τομής του κειμένου της ΑΟ, η προσφορά του είναι ακριβώς αυτή. Σε συνθήκες κρίσης δεν χωράνε μισές κουβέντες.
Τι είναι οι κομμουνιστές; Είναι στην ίδια κατηγορία κάθε εξουσιαστική τάση; Ταυτίζονται οι κομμουνιστές με τους φασίστες; Ναι ή όχι;
Δεν μπορεί να υπάρχει, ειδικά στο τελευταίο, τρίτη απάντηση πέρα απο ναι και όχι.
Η ανάλυση του Ηρόστρατου και πολλών πιο πάνω -αλλά ειδικά του Ηρόστρατου- ήταν αποκαλυπτική και κρίμα που δεν συνυπάρχει σε μια ευρύτερη ανάλυση μαζί με τα πολιτικά πορίσματα της ΑΟ. Από την άλλη ο αντίλογος ήταν για κλάματα. Πίσω από ιδεολογικοποιημένες και πολιτικά ιδιοτελείς αφορισμούς προσπαθούν να ανταποκριθούν σε μια θεωρητική κανονικότητα πολιτικής ανικανότητας. Ετσι ο κομμουνισμός ισούται με τον ναζισμό αλλά οι κομμουνιστές μπορεί να είναι και αγωνιστές. Θαύμα, δάκρυσε η εικόνα της παναγίας, Αγωνιστές όμως τίνος πράγματος; Και πάλι, η πολιτική αδυναμία -που παράγει την απροθυμία- να οριοθετηθούν οι σχέσεις γίνεται Ιανός. το πρωί φασίστες το απόγευμα αντάρτες. Οι ίδιοι άνθρωποι. Αλλά μήπως το ίδιο δεν κάνει και η άλλη πλευρά; 
Αν διαβάσεις την ιστορία από λενινιστική σκοπιά, ο Σακκο και Βανζέτι ήταν αγωνιστές εργάτες δεν θα τους πει ποτέ αναρχικούς. Οι εργατικοί και αγροτικοί αγώνες στην Ελλάδα προ ΣΕΚΕ, ήταν "ουτοπικός σοσιαλισμός". Οι νεκροί του Σικάγο απλοί συνδικαλιστές. Ποτέ αναρχικοί. Οι αναρχικοί είναι πράχτορες. Αν σε ένα αριστερό φόρουμ κάποιος Λενινιστής τόλμαγε να πει "οι αναρχικοί είναι για κλωτσιές αλλά δεν θα τους ταυτίσουμε με τους φασίστες" θα είχε απέναντι του κάποιες από τις κριτικές που διάβασα εδώ με μόλις 5-6 λέξεις αλλαγμένες. Και μετά θα μπορούσε να διαδηλώσει για τον γρηγορόπουλο.
Αυτή η πραγματικότητα σχιζοτακτικισμού μπορεί στον Μαρξισμό να βρίσκει μια επίφαση συνέπειας πίσω από την επιστημονικοφάνεια της διαλεκτικής ανάμεσα στο "φύσει" και στο "θέση" αλλά στους αναρχικούς είναι γελοίο. Για τους αναρχικούς δεν υπάρχει τρόπος να πουν τον Φύσσα ζωντανό "σχεδόν ναζί" και πεθαμένο "αντιφασίστα" (ύπουλα αποκρύβοντας ότι ήταν αριστερός) χωρίς να αυτοακυρώνονται ΗΘΙΚΑ πάνω από όλα. Η πολιτική αισθητική, τα "πολιτικά χούγια" το ύφος και η συνομωσιολογία του Σταλινισμού ως επαναστατική τραγωδία επαναλαμβάνονται σε μερικούς, ευτυχώς όχι σε όλους,  αναρχικούς, ως θεωρητική lifestyle φάρσα. Ειδικά στο "συνομωσιολογία" αυτός ο σχολιαστής παραπάνω είναι ποίηση "Σκέψου τι λένε όταν είναι μόνοι τους". Λογική σκέψη θα ήταν όταν είναι μόνοι τους να ακούνε τραγούδια του κόκκινου στρατού και να πίνουν βότκα. Ο σχολιαστής αντίστοιχα θα πίνει ρετσίνα και θα ακούει το "της πατρίδας μου η σημαία".
Το πόσο κέντρο έπιασε αυτή η ανάλυση φάνηκε από την αντανακλαστικότητα των κριτικών όσο και απο την προχειρότητά τους. Αλλοί λένε "όλοι οι κομμουνιστές είναι ίδιοι", άλλοι θέλουν να γίνει διαχωρισμός ανάμεσα σε κομμουνιστές, άλλοι περιστρέφουν τη θέση τους ως σβούρα (ας πούμε ήταν ή όχι επανάσταση η Οκτωβριανή, δεν έχω καταλάβει ακόμα). Τη μιά οι εργάτες που ακολούθησαν τους μπολσεβίκους ήταν συνειδητοί, την άλλη ήταν γίδια, την παρατρίτη ήταν κι αυτοί πουλημένοι. Δεν περιμένω να βρω άκρη. Και το ποιο ανόητο θα μπορούσε να κάνει κανείς θα ήταν να αναφερθεί στην ιστορία. Τι είπε και τι έκανε ο μπακούνιν στην Α' Διεθνή; Ποιά η σχέση του με τον Μαρξ και τις θέσεις του. Όποιος θέλει ας διαβάσει. Μπορεί κανείς να φανταστεί όμως αν θα υπήρχε Ισπανία του 36, αν θα μπορούσε η CNT και η FAI να είναι κάτι παραπάνω από παρεάκια σε μπαρ των Εξαρχείων της Βαρκελώνης στην περίπτωση που όταν κάποιος τους ρώταγε "ταυτίζεις τον κομμουνιστή (ή τον σοσιαλδημοκράτη) με τον φασίστα" αυτοί απάνταγαν (στην πιο light εκδοχή) "εγώ ταυτίζω τον φασίστα με τον φιλελεύθερο". Κι όχι μόνο αν θα μπορούσε. Το πραγματικό ερώτημα θα ήταν αν θα της άξιζε να είναι κάτι περισσότερο.
Το λάθος της ομοσπονδίας να μη κρατήσει τους τύπους είναι και η μεγαλύτερη δύναμη της θέσης της. Αρκετά με τους ψίθυρους. Καθαρές θέσεις, που οδηγούν σε καθαρές σχέσεις και καθαρές πολιτικές. Αυτό μάλλον της έχει ήδη αναγνωριστεί: είναι ενδικτικό το πως άλλοι προσπαθούν αν της πουν που θα έπρεπε να κεντροβαρίσει. Ασφαλώς δεν κεντροβαρίζουν οι ίδιοι. Πραγματικά θα ήθελα να δούμε μια ανάλυση που θα εξίσωνε Ναζισμό με αστική δημοκρατία. Δεν θα την δούμε. Γιατι ούτε καν κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υποστηριχθεί με αξιώσεις χωρίς να είσαι πρόθυμος να αποφύγεις μισόλογα. Χωρίς να απαντήσεις με τρόπο που θα ανοίξει ρήξεις, θα πρέπει πχ να εξηγήσεις γιατί είναι ίδια η καταστολή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας με αυτή της μεσοπολεμικής Γερμανίας, και τότε θα βρεθείς ενώπιων των ανοησιών που έλεγες τόσα χρόνια. Αν βέβαια σε ενδιαφέρει να έχεις θεωρία που θα αγγαλιάζει πράξη. Και πρέπει να πω σε μερικούς "αναρχικούς" αν είναι να αναπαράγουν τους τρόπους ανάλυσης του αριστερισμού ας το κάνουν, την ενοχική σχέση επιθυμίας και απόριψης αριστεριστών-ΚΚΕ ας μην την φέρνουν στον χώρο με το ύφος "το κόμμα θα έπρεπε να απαντήσει στο τάδε και στο δείνα κι όχι να βγάζει ανακοινώσεις για το τάδε και το δείνα". Έστω τούτο.
Για να κλείνω. Ως προς το περιεχόμενο με καλύπτει απόλυτα, και εννοώ απόλυτα, ο Ηρόστρατος. Δεν θα πω περισσότερα.
Το κείμενο της ομοσπονδίας είναι μια ιστορική κατάθεση για τον Ελληνικό αναρχικό χώρο. Τόλμησε. Είναι σημαντικό ότι ακόμα και στους καιρούς των χαμένων ευκαιρειών της κρίσης κάποιοι αναρχικοί να ρισκάρουν για να πουν αυτά που θα έπρεπε να έχουν ειπωθεί μια δεκαετία πριν. Πολλά περίμενα απο την οργανωτική προσπάθεια στον αναρχικό χώρο. Δεν τα είδα. Την πολιτική καθαρότητα, τον αναρχικό ρεαλιστικό λόγο που αποδίδει τα του Καίσαρα στον καίσαρα, έστω αυτό, άρχισα να τα βλέπω και να ελπίζω ότι δεν έλπισα τσάμπα.

από Φιλοκούρδος 25/09/2017 8:34 μμ.


Διαβάζω και ξαναδιάβαζω το κείμενο της ομοσπονδίας, διαβάζω και ξαναδιάβαζω αυτούς που της τα χώνουνε και δεν καταλαβαίνω για τι πράμα μιλάνε. Η ομοσπονδία τα χώνει στο Σταλινισμό, τα χώνει στον Λένιν αλλά λέει ότι οι κουμουνιστές ήταν και είναι αγωνιστές και οι κομμουνιστικές οργανώσεις έχουν κάνει τρομερά λάθη αλλά έχουν κάνει κει μεγάλους αγώνες. Παρα πολύ λογικό. Δεν τό έχω με τα σεντόνια εμένα μου αρέσουν τα παραδείγματα. Αυτόν τον καιρό οι αναρχικοί υποστηρίζουν τους κούρδους της συρίας και τα YPG - YPJ. Τα επίσημα  μέσα λένε κι όλας ότι πολεμάνε Ελληνες αναρχικοί μαζί τους. Ας υποθέσουμε  ότι ισχύει. Αν τους ρωτήσουν οι Κούρδοι τι γνώμη έχουν για την εξισωση ναζισμού κομμουνισμού τι θα απαντήσουν δικοί μας; Οτι είστε το ίδιο; Και τότε τι δουλειά έχουν να υποστηρίζουν το PKK που άλλαξε απο Σταλινικό τώρα αλλά έχει τέτοια παράδοση και ποτέ δεν την αποκύρηξε. Τι θα πουν για το MLKP? Οτι είστε πρόβατα και δεν καταλαβαίνετε ότι η ηγεσία σας δουλεύει; Οι Κούρδοι και Τούρκοι αγωνιστές και απεργοί πείνας έχουν ή όχι πορτραίτα του Στάλιν και του Λένιν στα γραφεία των οργανώσεων τους. Η Ομοσπονδία και όσοι συμφωνούν μαζί της είπε τι θέλει και αυτή όταν θα μιλάει με Τούρκους και Κούρδους έχει τι να απαντήσει άμα τη ρωτήσουν. Εσείς οι αντίθετοι θά ήθελα να είμαι απο μια μεριά να δω.

από 123 25/09/2017 9:40 μμ.


Οσο τους ξέρω κάποιους της ομοσπονδίας απο Αθήνα και θεσσαλονίκη μόνο χαζούς δεν θα τους έλεγα. Είναι και παλιοί είναι και έμπειροι. Μέχρι τώρα δεν έχω δεί κάποια αριστερή στροφή απο την ομοσπονδία και από ομάδες της που παλιότερα φλέρταραν με τους αριστερούς τώρα βλέπω να το έχουν κόψει και να έχουν πάρει κόντρα ροτα. Αυτό το κείμενο μου δημιουργεί ερωτηματικά. Εγώ θα περιμένω. Αν πράγματι η ομοσπονδία το γυρίζει αριστερά θα φανεί. Αν κάνει αυτο που λένε όσοι την υποστηρίζουν ότι κάνει πολιτικό ξεκαθάρισμα κι αυτο θα φανεί. Και σύντομα. Ο βήχας η αριστερά και η αναρχία δεν κρύβονται
Ένα δεν δεν μπορώ να πιστέψω με την καμία. Οτι έγραψαν αυτό το κείμενο χωρίς να περιμένουν πέσιμο. Πρέπει να εισαι ούτε τρίμηνο στο χώρο για να μην ξέρεις όχι μόνο ότι θα σου την πέσουν αλλά και ποιοι ακριβώς θα σου την πέσουν. Της κακομοίρας έχει γίνει εδώ σε άλλα νήματα για το θέμα αναρχικών και κομμουνιστών.Το διαβάζω πάλι και έχω την εντύπωση ότι επιδιώκουν το πέσιμο, προκαλούν ενώ θα μπορούσαν να το αποφύγουν. Δεν τους νοιάζει; Ρίχνουν γάντι; Γιατί προκαλούν δεν ξέρω. Αλλά είμαι σίγουρος ότι τα διαβάζουν και αυτό που θα λένε είναι ότι πέτυχαν τον ντόρο που ήθελαν ή έστω περίμεναν. Κι από όσο ξέρω το θέμα συζητιέται και έξω από δω και ανάμεσα σε αριστερούς εκτός από αναρχικούς και στα σόσιαλ και σε μαγαζιά. Μένει να μάθουμε αν ήταν για καλό ή για κακό της αναρχίας αυτός ο ντόρος.
Διαβάζω καλές τοποθετήσει και απο τις δυο πλευρες. Πολύ καλύτερες από όλα τα άλλα νήματα για το θέμα που έχουν ανοιξει. Πραγματική αναρχική πολεμική. Ετσι ήταν το παλιό ιντιμίντια πριν πέσει ο μαύρος τρόμος της τρολιάς και της χωρικής μιζέριας τα τελευταία χρόνια. Μια παράκληση και στις δύο πλευρές όσο προλαβαίνω, μέινετε στο θέμα και μην αρχίσετε να πηγαίνετε σε κόντρες του χώρου καμιά πλευρά δεν θα ωφεληθεί.

από στη μια παρατήρηση και γενικότερα.. 25/09/2017 10:28 μμ.


Η Α.Ο. φαίνεται να έβγαλε μια αμμιγώς πολιτική ανακοίνωση, απευθυνόμενη κατά βάση στο λαό αλλά και στα υπόλοιπα κινηματικά αναρχικά και μη υποκείμενα. Ο τονισμός για τη μη εξίσωση ναζισμού σταλινισμού, έγκειται στο τί θα σημάνει για το μέλλον των κινημάτων πανευρωπαϊκά αν όντως εξισωθούν πολιτικά και ιστορικά αυτές οι 2 έννοιες. Κι απ'ότι φαίνεται φίλε μου, δε σε νοιάζει και πολύ το ότι στο ρεύμα του σταλινισμού, οι καπιταλιστές συσχετίζουν, ύπουλα, όλες τις επαναστάσεις, όλους τους κινηματικούς αγώνες που δόθηκαν και συνεχίζουν να δίδονται με αίμα και καταστολή, όλα τα επαναστατικά και εν δυνάμει επαναστατικά υποκείμενα.        Περιορίστηκες κι εσύ και άλλοι, στο να βγάλετε απ'τη μύγα ξύγκι για το πόσο "αναρχική", κατά τη γνώμη σας, είναι η αναρχική ομοσπονδία και πόσο όχι. Μόνο που εγώ αδυνατώ να κατανοήσω με τί όρους μπαίνει το αναρχόμετρό σου/σας.
   Περίμενα, ο μωρός, με τέτοια τυράκια που πετάει ο καπιταλισμός, να τσιμπήσουν οι αδαείς. Όχι και οι ίδιοι οι αναρχικοί....έπεσα όξω..
   Απ'τη φτωχή σου, κατ'εμέ, ανάλυση περί οργάνωσης των αναρχικών, διαφαίνεται και η φτωχή σου ιστορική γνώση περί αυτής...
   Κι αν δε μας έκαναν τα προηγούμενα παραδείγματα οργάνωσης αναρχικών παλαιότερα, αν δε μας κάνει και η ομοσπονδία είτε η Α.Ο. είτε η Α.Π.Ο. στο τώρα, τότε ας προταθεί μια άλλου τύπου οργάνωση. ΟΜΩΣ ΝΑ ΠΡΟΤΑΘΕΙ! και να πατάει σε ρεαλιστικές βάσεις. Και να έχει πιθανά, έστω, νικηφόρα αποτελέσματα!
                             ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ!

Υ.Γ.: "...Και όμως η ρητορική τους δεν κατάφερε να αποφύγει μια σαφέστατα φιλική στάση απέναντι στο σταλινισμό και είναι τόσο χονδροειδής και απροκάλυπτα αριστερής λογικής, που αμέσως προκάλεσε καταιγισμό κριτικών και αναλύσεων υψηλού επιπέδου που καταδεικνύουν τα οφθαλμοφανή σφάλματά της και τις αντιφάσεις της... ". Σοβαρά;; Έλα ρε σύντροφε, αφού κι οι 2 μας ξέρουμε ότι ο ανταγωνισμός κι η αντιπολίτευση σε κάθε τί που κάνει ...ο άλλος... , είναι το αγαπημένο μας σπορ!

από - 25/09/2017 11:46 μμ.


Επί της ουσίας έχετε να απαντήσετε τίποτα στα εξαιρετικά αναλυτικά επιχειρήματα με τα οποία ασκούν κριτική, σημείο προς σημείο, στην διάτρητη ανακοίνωση της "ομοσπονδίας" των δύο ομάδων διάφοροι, όπως π.χ. ο Παρατηρητής, ο Μάχνο ή Σεντονάς ή μόνο ρητορείες έχετε να αντιτάξετε;

Πάλι καλά που δεν δώσατε για χιλιοστή φορά την απάντηση-πασπαρτού (και σήμα κατατεθέν της αναρχοσταλινικής τάσης) "Ξυδάκι".

Ας πούμε ότι συμφωνώ με το πολιτικό σκεπτικό και το πνεύμα του κειμένου της Α.Ο. .
«Την πολιτική καθαρότητα, τον αναρχικό ρεαλιστικό λόγο που αποδίδει τα του Καίσαρα στον καίσαρα» τα αναμένουμε ακόμα σε πολλά επίμαχα ζητήματα, όπως ο ρόλος των κυκλωμάτων προστασίας και των οργανωμένων οπαδών στα Εξάρχεια και στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου εδράζονται συλλογικότητες της Α.Ο. .

από anti-stalin 26/09/2017 6:01 πμ.


πιο πολύ με κομματική μοιάζει η ανακοίνωση.. και απευθύνεται σε ψηφοφόρους.. οργανώσεις που θαβουν την αληθεια να μας λείπουν..

από Λυκόπουλο 26/09/2017 12:34 μμ.


Απέναντι στις πραγματικά εμβριθείς κριτικές που δέχεται το κείμενο τις ομοσπονδίες, το μόνο που βλέπουμε ως απάντηση είναι μια έλλειψη φειδούς σε αβάσιμους χαρακτηρισμούς. Συμπεριφορά που πολλάκις επιδεικνύεται στο μέσο όταν δέχονται κριτική συγκεκριμένες απόψεις και οι φορείς τους. Είναι κι αυτό μια ένδειξη ιδιοτελούς απολίτικης ιδεολογικοποιημένης κανονικότητας πολιτικής ανεπάρκειας για να μιλήσω στη γλώσσα μερικών. Ας δούμε όμως το αβάσιμο των χαρακτηρισμών και ας τους αναλύσουμε για λίγο, για να φανεί από πίσω αυτή η ανεπάρκεια.

Αρχικά, όλοι εμείς που κριτικάρουμε, είμαστε τυπολάτρες, σέχτες και φραγκάτοι και ηττημένοι (δε ξέρω αν θυμίζει κάτι η ήττα...). "Σε συνθήκες κοινωνικής ευμάρειας η τήρηση των κανόνων του λεξιλογίου της σέχτας είναι μια παραδεκτή αναγκαιότητα. Ενδοσκοπούμενα μέσα στην ήττα τα κινήματα και οι αγωνιστές έχουν την πολυτέλεια να κρατάνε τυπικά. Τυπικά αλλά καθόλου ουσιαστικά." Εδώ παρουσιάζεται ολοζώντανη και καμαρωτή η αρχετυπική συμπεριφορά κι αντίληψη των ιδεολόγων του οπορτουνισμού και του μακιαβελισμού, δηλαδή και του Λενινισμού. Τα παντα είναι τυπικά, ουσιώδη είναι μόνο το τι θέλουν αυτοί κάθε φορά. Ούτε περνάει από το μυαλό τους, ότι μπορεί κάποιος απλά να θέλει διαφορετικό πράγμα από αυτούς. Ούτε γνωρίζουν, ότι γελοιοποιούνται ως ανιστόρητοι, όταν η κριτική η οποία γίνεται αυτή τη στιγμή είναι μια κριτική που θεμελιώθηκε από ανθρώπους της εργατικής τάξης, σε εποχές όχι απλά κρίσης, καρακρισάρας θα λέγαμε, οπότε μόνο και μόνο από την ιστορική καταγωγή του περιεχομένου της κριτικής, πάει περίπατο αυτό το ad hoc συκοφαντικό ψευδοεπιχείρημα περί ευμάρειας κ.τ.λ, που αναπαράγεται κατά το  "αναρχικοί, παιδιά των βορείων προαστίων" των φασιστών.

Επόμενο, αστείο, είναι η άποψη ότι "το σημείο τομής της ανακοίνωσης είναι οι καθαρές κουβέντες", δηλαδή αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορείται από τις κριτικές, ότι το κείμενο δεν κάνει. Όσο κι αν έψαξα, ως Κασσάνδρα, καθαρές κουβέντες δε βρήκα, αντίθετα βρήκα καρκινοειδείς γραφές με δελφικό περιεχόμενο. "Τις διαφορές μας θα τις λύσουμε στους κοινωνικούς αγώνες". Σιγά το νέο.
Πρώτον, τις διαφορές μας με όλους συμπεριλαμβανομένων των φασιστών τις λύνουμε στους κοινωνικούς αγώνες, όπως φάνηκε πολύ έντονα την περίοδο 10-12 . Έπειτα, δε παίρνει θέση και το ΠΩΣ θα τις λύσουμε, που είναι και το πιο σημαντικό. Προφανώς με μεταφυσικό τρόπο, για να μη μας χαρακτηρίσουν σεχταριστές, αντικομμουνιστές, προβοκάτορες, και όλες τις γνωστές παπαριές της μπολοσεβίκικης φαρέτρας. Πολύ εύστοχη η παρατήρηση προηγούμενου σχετικά με τη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων τον Οκτώβρη του 2011. 
Αν δεν είναι αυτά "μισές κουβέντες", δε ξέρω κι εγώ τι είναι. Η αδυναμία αυτού του επιχειρήματος φανερώνεται εντελώς δε, όταν λάβουμε υπόψην ότι πιο καθαρή κουβέντα από το δε γουστάρουμε μπολσεβικισμό, γιατί καταλήγει σε ολοκληρωτισμό, όπως και ο φασισμός (κι όπως κάθε κρατισμός σε βάθος χρόνου θα προσέθετα), γι' αυτό δε τους θεωρούμε κομμάτι του κινήματος, δεν υπάρχει. Άρα, είναι γελοίο να εξυμνούν "τις καθαρές κουβέντες" αυτοί που τις καθαρές κουβέντες τις θεωρούν "σεχταρισμό, καθαρολογία", αλλάζοντας για άλλη μια φορά τροπάρι κωλοτουμπίζοντας, ως καλοί λενινιστές.
Τρίτο, στη σειρά ψευδοεπιχείρημα είναι ότι "Τι είναι οι κομμουνιστές; Είναι στην ίδια κατηγορία κάθε εξουσιαστική τάση; Ταυτίζονται οι κομμουνιστές με τους φασίστες; Ναι ή όχι; Δεν μπορεί να υπάρχει, ειδικά στο τελευταίο, τρίτη απάντηση πέρα απο ναι και όχι."1. Οι κομμουνιστές είναι οι πράξεις και τα λόγια τους. Το ίδιο και οι φασίστες.

2. Ναι, είναι στην ίδια κατηγορία κάθε εξουσιαστική τάση. Την κατηγορία των εξουσιαστικών τάξεων. Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα πρέπει να προσδιοριστεί συγκεκριμένα σε ποιά κατηγορία αναφέρεται ο ποιητής. Π.χ,:

Είναι στην ίδια κατηγορία ναζισμός και φασισμός και γιατί;

Είναι στην ίδια κατηγορία ο καπιταλισμός σε ένα κράτος με τον καπιταλισμό σε άλλο κράτος ; Αν όχι, τότε πως μπορούν οι αριστερές αναλύσεις να μιλάνε για "καπιταλισμό" σκέτο; Τι νόημα έχει να επικαλούνται τη μαρξιστικη πολιτική οικονομία; Σε τι έγκειται η μεγαλειότητα του "Κεφαλαίου" των μαρξιστών και της αριστεράς τους; Είναι ίδια τ' αφεντικά τελικά ή όχι; Δεξιά κι αριστερά; Kαι αν απαντηθούν, τότε θα φανεί και αν είναι ανοησίες η ομοιότητα της καταστολής όχι μόνο της μεσοπολεμικής, αλλά και τη προπολεμικής γερμανίας και της μεταπολιτευτικής ελλάδας. Αυτά τα ρητορικά ερωτήματα, προς απάντηση, γιατί οι λέξεις είναι ξυράφια κι εμείς δεν είμαστε ηλίθιοι όσο κι αν μας θέλει τέτοιους η αφήγηση της αριστεράς.

3.Αρχικά θα πρέπει να διασαφηνιστεί ποιους συγκεκριμένα, εννοούμε ως κομμουνιστές/κομμουνισμό και ποιούς ως φασίστες/φασισμό. Έπειτα να δούμε τα πεπραγμένα τους, αφού είμαστε και άνθρωποι της πολιτικής πράξης και να κρίνουμε και τέλος να δούμε και το γιατί (θεωρητικό υπόβαθρο). Οι μπολσεβίκοι ας πούμε, ταυτίζονται με τους φασίστες από την άποψη ότι κατασκεύασαν ένα ολοκληρωτικό κράτος, ότι χρησιμοποίησαν τις ίδιες πρακτικές για να το πετύχουν αυτό και σημαντικότερο ότι επικαλέστηκαν τις ίδιες θεωρητικές θέσεις περί της φύσης και του ρόλου του Κράτους για να το κάνουν αυτό. 
Αφού γίνουν λοιπόν, αυτά τα τρία, τότε θα δούμε αν υπάρχει τρίτη απάντηση ανάμεσα στο ναι και το όχι κι αν μπορούμε να πουμε για το Φύσσα "σχεδόν ναζί' ζωντανό και "αντιφασίστα" πεθαμένο και το ίδιο για τους μπολσεβίκους γενικότερα. Αν μπορείς να πεις το ναζιστή Χίτλερ αντιφασίστα επειδή επιτέθηκε στη φασιστική Ιταλία και τους Δένδια, Σαμαρά αντιναζί, επειδή μπουζούριασε στελέχη της Χ.Α και πιο ειδικότερα αν μπορείς να λες ταυτόχρονα και ότι "δεν είναι όλοι ίδιοι" και ότι  "ο φασισμός εκπροσωπεί ένα από τα χίλια πρόσωπα του φασιστικού ελληνικού πολιτικού συστήματος"....
Δε μπορεί ο Μαξίμωφ, όπως πολύ σωστά είπε ο "ιστοριοφίδης" παραπάνω, που είδε τους αναρχοσυνδικαλιστές συντρόφους του να σφαγιάζονται,  να χαρακτηρίζει το Λένιν "πρώτο θεωρητικό του φασισμού" αναφερόμενος στα κοινά τους σημεία κι εσύ σήμερα που εντάσσεις τον εαυτό σου στην αναρχοσυνδικαλιστική παράδοση, μάλιστα, να τους λες συντρόφους. Τότε είναι σύντροφοι μας κι οι φασίστες, κι αυτό που λέω ιστορικά βρίσκει τη δικαίωση του στην πρακτική των τριτοδιεθνιστών κομμουνιστών να πηγαίνουν σε κοινές εργατικές συναντησεις με τους ναζί, επειδή "πάμε όπου πάει η εργατική τάξη, να μη τους χαρίσουμε στους ναζί κ.τ.λ".

Άποψη μου είναι ότι ίδιος δεν είναι κανένας με τον άλλο ακόμα και σε επίπεδο προσώπων, ούτε όλοι οι φασίστες είναι ίδιοι,  άρα ο όρος "ταυτίζονται" είναι καθ' υπερβολή, όπως και ο όρος "κομμουνιστές" όταν αναφέρεται στους μπολσεβίκους και πρέπει να εκλαμβάνεται ως μοιάζουν πάρα πολύ, και υπό αυτή την έννοια "Ναι ταυτίζονται" κι εξήγησα πριν ένα από αυτά τα σημεία ταύτισης, το οποίο είναι και αυτό το οποίο καθιστά ανεπίτρεπτη κάθε αναφορά σε κοινό κίνημα, η οποία υπερβάινει το συνδικαλισμό. Κι αυτό κάνει η ανακοίνωση της ομοσπονδίας. Υπερβαίνει το συνδικαλισμό, αφού ανιστόρητα, δε συμπεριλαμβάνει ολόκληρο το φάσμα των ιδεών των εργατών στην έννοια του κινήματος, ακόμα και των φασιστών. Άρα μιλάει για πολιτικό κίνημα, οπότε είναι εξίσου ανιστόρητο και θεωρητικά παράλογο να συμπεριλαμβάνονται οι μπολσεβίκοι στην ίδια λίμνη με τους αναρχικούς.

Το μενού συνεχίζεται, με προσπάθεια εξίσωσης των κριτικών από αριστερά  ας πούμε σχηματικά με τις κριτικές από τα δεξιά, λέγοντας ότι "το ίδιο κάνει και η άλλη πλευρά". Βγάζει μάτια ότι πρόθεση του συντάκτη είναι η Ομοσπονδία,  να αποτελέσει τον Τρίτο πόλο, ανάμεσα σε αριστερά και αναρχία, γι' αυτό και υιοθετεί το διαχρονικό αφηγηματικό σχήμα του κέντρου. Ίσως γιατί έχει θητεύσει στην αριστερά κι έχει απογοητευτεί. Mόνο από αυτή την άποψη, το κείμενο πιάνει...κέντρο. Δηλαδή τη θεωρία του ορθού μέσου δρόμου, ακριβώς επειδή είναι "μέσος". Όμως αυτός ο τρόπος δεν κάνει τη Φώφη σοσιαλίστρια, ούτε το συριζα περισσότερο κομμουνιστικό ούτε τη ν.δ περισσότερο δεξιά, ούτε τη σοσιαλδημοκρατία δίκαιο σύστημα, ούτε τους φασίστες σωστούς, αφού κι αυτοί υποστήριξαν ότι είναι ο τρίτος δρόμος. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν κάνουμε το ίδιο που κάνει η άλλη πλευρά.
Όπως προαναφέρθηκε υπάρχουν αναρχικοί αγωνιστές, κομμουνιστές αγωνιστές, ναζί αγωνιστές, δημοκράτες αγωνιστές, και όλων των ειδών οι αγωνιστές. Εμείς κριτικάρουμε το περιεχόμενο του επιθετικού προσδιορισμό της λέξης αγωνιστής κι όχι την ίδια τη λέξη. Άρα δεν προκύπτει από πουθενά το συμπέρασμα ότι δεν αναγνωρίζουμε κομμουνιστές αγωνιστές, δηλαδή αγωνιστές του κομμουνισμού, του φασισμού, της δημοκρατίας κ.ο.κ. Πιο καθαρά λόγια, πεθαίνεις. Αντιθέτως η άλλη πλευρά δεν αναγνωρίζει τον Βαντσέτι ως αναρχικό, έστω παραπλανημένο, αφού μόνο έτσι μπορεί να είσαι και αναρχικός και αγωνιστής, ενώ εμείς αναγνωρίζουμε τον Βελουχιώτη ως κομμουνιστή αγωνιστή ή τον χ τυχαίο συνάδελφο στη δουλειά ως αγωνιστή συνδικαλιστή. Που το δύσκολο για κάποιον που η λέξη αγωνιστής περιγράφει απλά αυτόν που αγωνίζεται για οτιδήποτε και δεν είναι αξιολογικά φορτισμένη καθαυτή; Το ίδιο ισχύει και τους όρους επανάσταση, πραξικόπημα κ.ο.κ.

Και για την ιστορία, η fai και η cnt, πήραν ξεκάθαρη θέση απέναντι στην αστική δημοκρατία, όσο και απέναντι στο ναζισμό και το φασισμό. Δε μεγάλωσαν, επειδή δεν καταδίκασαν τη θεωρία των δύο άκρων, αλλά ακριβώς επειδή τις αντιμετώπισαν το ίδιο, ως κυβερνήσεις, η πρώτη ως ελευθεριακό κομμουνιστικό συνδικάτο και η δεύτερη ως αναρχική πολιτική οργάνωση. Δε κολλάγαν στο αριστερα/δεξιά. Όχι μόνο δεν είπαν "εμείς δε θα συμμετέχουμε σε διαδηλώσεις ενάντια στο psoe/ psuc (στο συριζα της εποχής δηλαδή)", αλλά πήραν και τα όπλα εναντίον τους. Αντίθετα, οι κομμουνιστές του pce που θεωρούσαν τους αναρχικούς πράκτορες του φασισμού, έμειναν μειοψηφία μέχρι το τέλος. Τότε κάποιοι τις κατηγορούσαν τις δυό οργανώσεις ακριβώς γι' αυτό. Για ισοπεδωτισμό. Η διαφορά είναι ότι τότε αυτοί που το έκαναν δεν επικαλούνταν τον αναρχισμό...Αυτά για την ιστορία.

Για να το κλείνω κι εγώ λοιπόν.

Προφανώς και είναι γελοία κι απαξιωτικά αντιαναρχική η θέση που θεωρεί αριστερισμό (να και το ντετερμινιστικό αποτέλεσμα της κεντρίστικης θεωρίας που προανέφερα. Προσπαθεί να αντιγράψει το λενινιστικό αφήγημα περί αριστερισμού, παιδικής ασθένειας, πάνω μας. Κάντε και καμιά ανάλυση δική σας ρε παιδιά, Όλο αντιγραφή από το βιβλίο...)  το να απαντά μια ομάδα σε εκφρασμένες δημόσιες θέσεις της που δέχονται κριτική κι απευθύνονται και σε μένα αφενός κι αφετέρου αν αυτό είναι αριστερισμός τότε μήπως τελικά θα πρέπει να φτιάξουμε ΜΜΕ για να απαντάν κάποιοι από το κίνημα; Μήπως θα πρέπει να γίνεται η κριτική στο Βήμα, στην ΕΦΣΥΝ, στο ΣΚΑΙ και τα άλλα κοινοαφελή ιδρύματα; Λέω μήπως, γιατί εκεί βλέπω υπάρχει επικοινωνία...

Ακόμα γελοιότερη όμως είναι η άποψη που εκφράζεται ως κατακλείδα και υποστηρίζει ότι η τόλμη συνιστά πολιτικό περιεχόμενο. Κρίμα, γιατί εγώ νόμιζα ότι μιλούσα με αναρχικό κι όχι με ...πρασινοσκούφη.



υ.γ: γιατί είναι καλή η "πολιτική καθαρότητα και ο αναρχικός ρεαλιστικός λόγος"  και κακή η "αναρχική καθαρότητα και ο πολιτικός ρεαλιστικός λόγος"; Καθαρολογίες είπατε; Υποκριτές.

από Κουρδιστός 26/09/2017 1:10 μμ.


Το κείμενο της ομοσπονδίας δε μιλάει για "λάθη των κομμουνιστών", αλλά για "λάθη κι αφέλεια των πολιτικών μας προγόνων", δηλαδή των αναρχικών (;). Μάλλον δε διαβάζεις και τόσο καλά είτε θες να πείσεις τον εαυτό σου (γιατί κανένας άλλος δε θα πειστεί) ότι όσον αφορά τις "Προδοσίες, διώξεις, σφαγές, τρομακτική καταστολή" που αναφέρει η ομοσπονδία, πρόκειται περί "λαθών" των κομμουνιστικών οργανώσεων. Αν πιστεύεις κάτι τέτοιο διάβασε τα γραπτά του Λένιν και θα πειστείς ότι όχι μόνο δεν πρόκεται περι λαθών, αλλά για κατα γράμμα εκτέλεση των δογμάτων του. Αν πάλι δεν πειστείς ότι τα εγκλήματα των μλ είναι εγγεγραμμένα στην ίδια τη θεωρία τους, τότε μπορείς έστω και με καθυστέρηση, να συγχωρήσεις και τoν Αμερικανικό καπιταλισμό και Κράτος, για τη χούντα στην Ελλάδα, αφού είπε ο άνθρωπος sorry, it was a mistake...Επειδή κι εμένα μου αρέσουν τα παραδείγματα.

Για τους Κούρδους, γενικά καλύτερα να ρωτήσουν οι αναρχικοί τους Κούρδους γενικά τη γνώμη τους για την εξίσωση σταλινισμού-χιτλερισμού και ειδικά για το pkk δε νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη ομολογία από την υποτιθέμενη(;) μεταστροφή του για το τι εστί σταλινισμός. Όσο για το mlkp να το ρωτήσουν κι αυτό οι σύντροφοι τι γνώμη έχουν για τους αναρχικούς κι αν η απάντηση τους δεν είναι μικροαστοί που παριστάνουν τους επαναστάτες δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του Κράτους και της δικτατορίας με αποτέλεσμα να ενεργούν σα φερέφωνα του φασισμού-ιμπεριαλισμού, οπότε με βαριά καρδιά πρέπει να εξαφανιστούν, εμένα να με χέσεις. Να μη σου πω, να ρωτήσουν και το mlkp για το pkk, εκεί να δείς πάρτι. Επίσης δε νομίζω να είπε κανείς ότι το κόμμα είναι πρόβατα που η ηγεσία τα δουλεύει. Είναι άνθρωποι που συνειδητά υπηρετούν αυτό το στόχο.

Το καλύτερο βέβαια είναι ότι "θα ήθελες να είσαι από μια μεριά να δείς". Αυτό και μόνο δείχνει τι μας περιμένει...

από Άλλος φίλος 26/09/2017 1:12 μμ.


ότι θες βλέπεις; Ποιός μίλησε για το παράδειγμα οργάνωσης της Α.Ο και της Α.Π.Ο; Ό καθένας με τις εμμονές του.

από Σεντονάς 26/09/2017 1:32 μμ.


1.
Επειδή, γίνονται κάποια παιδικά μαγειρέματα στο διάλογο, ας μιλήσουμε πιο παιδικά και μαγέρικα, μήπως έτσι συνεννοηθούμε (αν θέλουμε, γιατί μπορεί σκοπίμως να μην θέλουμε και να αποδίδουμε ό,τι να 'ναι σε όσους διαφωνούμε).
Η εξίσωση ή η ταύτιση του ναζισμού και του σταλινισμού (ή του φασισμού και του κομμουνισμού και πάει λέγοντας) είναι ανιστόρητη και γηπεδικού χαρακτήρα. Τα αναλυτικά εργαλεία μας δεν μπορούν να επιδιώκουν την πολτοποίηση και την ομογενοποίηση εξουσιαστικών καθεστώτων και ιδεολογιών, αλλά να αναγνωρίζουν τις επιμέρους κοινότητες και διακριτότητες για να μπορούμε να τις ρηγματώνουμε όλο και βαθύτερα. Στον διάλογο έχουν γραφτεί κατά τη γνώμη μου κάποιες και λίγες εσφαλμένες διατυπώσεις (που για κάποιο λόγο τις χρεώνονται όσοι διαφωνούν με το κείμενο της Α.Ο. και αυτό δεν τιμά όσους το κάνουν) που όντως θολώνουν τα νερά υπέρ του εξισωτισμού (ακόμα και αν δεν τον ενστερνίζονται). Προσωπικά, δεν έπαιξα και δεν παίζω σε τέτοια θολά νερά και το ίδιο βλέπω και για άλλους διαφωνούντες με την Α.Ο.
Ας πάρω μόνο ένα παράδειγμα, χωρίς να αναφέρομαι μόνο σε αυτό, ωστόσο είναι ενδεικτικό ότι οι ατάκες και οι σπόντες δεν βοηθούν στην κατανόηση και στον διάλογο. Ακόμα και αν ο Μαξίμοφ λοιπόν έχει δίκιο στη διαπίστωση ότι ο λενινισμός είναι φασισμός χωρίς τον εθνικισμό και τον φυλετισμό, τότε για ποιά ταύτιση φασισμού/λενινισμού μπορούμε να μιλήσει κανείς χωρίς να αυτογελιοποιηθεί αυτομάτως, αφού ο εθνικισμός και ο φυλετισμός είναι θεμέλιες λίθοι του φασισμού? Είναι σαν λέει κανείς ότι η χορτόπιτα ταυτίζεται και εξισώνεται με την κοτόπιτα, αν εξαιρέσουμε το κοτόπουλο από τη δεύτερη. Χαίρω πολύ, αλλά αν εξαιρέσουμε το κοτόπουλο, δεν πρόκειται για κοτόπιτα αλλά για πίτα. Αυτά του είδους τα παραδείγματα δεν αποσκοπούν λοιπόν (και δεν πρέπει να αποσκοπούν) στην ταύτιση ή την εξίσωση ναζισμού/σταλινισμού ή οποιωνδήποτε άλλων "-ισμών" αλλά στην ανάδειξη κάποιων κοινών βάσεων λειτουργίας δύο ή και περισσότερων εξουσιαστικών συστημάτων. Διαφορετικά, είναι επικίνδυνα για τη ριζοσπαστικότητα και την χειραφέτηση. Άλλο να θες να πεις ότι χορτόπιτα και κοτόπιτα έχουν σαν βάση την πίτα και άλλο να τα ταυτίσεις και να τα εξισώσεις. Και όταν τις ταυτίζει κάποιος λάτρης της σπανακόπιτας, τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αναδείξεις το γελοίον και την σκοπιμότητα του ισχυρισμού και επίσης την ίδια βάση της σπανακόπιτας με τις άλλες δύο παρά τις υπαρκτές διαφοροποιήσεις τους, κι όχι να υπερασπιστείς πχ την καλή και παρεξηγημένη/λοξοδρομημένη ιστορικά χορτόπιτα. Όπως και να έχει πάντως, ο αντίλογος που έχει διατυπωθεί εδώ δεν χαρακτηρίζεται από την ταύτιση και τον εξισωτισμό, παρά τις λιγοστές ατυχείς διατυπώσεις που έχουν δώσει πάτημα στην άλλη πλευρά, ούτε και την υπεράσπιση της ευρωπαϊκής μεθοδολογίας των "2 άκρων". Αυτά λέγονται από μερικούς εκ του πονηρού και προς παραγωγή εντυπώσεων.

2.
Δεν τέθηκε κανένα ζήτημα αναρχόμετρου. Εδώ έχουμε μια πλήρη αντιστροφή. Όταν δημιουργείς και λειτουργείς ως "Αναρχική Ομοσπονδία" εσύ θέτεις de facto και κατεξοχήν ένα μέτρο "αναρχότητας", οπότε κρίνεσαι για αυτή σου την επιλογή και τη (α)συνέπειά σου απέναντί της. Δεν μπορεί αυτό να επιστρέφεται και να αντιστρέφεται προς όσους/ες ασκούν κριτική. Επίσης, το ότι κάποιος διατείνεται ότι δήθεν "δεν καταλαβαίνει με τι όρους" μπαίνει "το αναρχόμετρο" (που δεν μπαίνει από όσους ασκούν κριτική αλλά από την ίδια τη φύση, την ύπαρξη και το χαρακτήρα μίας "Αναρχικής Ομοσπονδίας") στον παρόντα διάλογο, δείχνει πραγματικά όχι αδυναμία, όχι ανημπόρια αλλά απροθυμία κατανόησης. Δείχνει επίσης αδυναμία και ανημπόρια στοιχειώδους απάντησης στα τόσα αντιφατικά σημεία της ανακοίνωσης που έχουν αναδειχτεί σε διάφορα σχόλια, και η εμμονή στον δήθεν εξισωτισμό και στην ακύρωση της "κομμουνιστικής βάσης" με κινηματικούς όρους, ενώ εξηγείται διαρκώς ότι η "κομμουνιστική βάση" δεν υπάρχει ως τέτοια χωρίς την κομματική της ιδιότητα. Θεωρώ ότι οι επιχειρηματολογίες και οι όροι της κριτικής είναι ξεκάθαροι και εύληπτοι είτε κάποιος συμφωνεί είτε κάποιος διαφωνεί και η επίκληση της μη κατανόησης είναι σκέτη υπεκφυγή στην κριτική.

3.
Το τι θα "λένε μεταξύ τους" οι συλλογικότητες είναι πρόβλημά τους και δεν αξίζει καν να το φανταζόμαστε. Αυτό που έχει σημασία είναι το τι λέγεται και το τι αναλαμβάνεται πολιτικά δημόσια από κάθε συλλογικότητα. Το ίδιο ισχύει και για την Α.Ο. Και δυστυχώς είναι τέτοιος ο δημόσιος λόγος τους μάλιστα, που πραγματικά είναι αδιάφορο το τι λένε μεταξύ τους.

4.
Κανείς δεν κατηγορεί κάποια ομάδα επειδή έγραψε ένα κείμενο. Καλώς το έγραψε και καλώς παίρνει την όποια θέση. Και καλώς ασκείται κριτική. Και ακόμα και αν το έγραψε για "να δημιουργήσει ντόρο", καλώς το έκανε αν αυτό έχει θέσει ως πολιτικό στόχο και τρόπο επικοινωνίας και εύχομαι να κάνει όσους "ντόρους" θέλει αν έτσι νομίζει ότι χειραφετούνται οι κοινωνικές σχέσεις. Αυτοί είναι ήσσονος σημασίας προβληματισμοί.

5.
Στο υστερόγραφο ανέφερα ότι έχει ήδη γραφτεί τι θα μπορούσε να είναι το κέντρο βάρους του όποιου τέτοιου κειμένου. Φαίνεται ότι κάποιοι σχολιαστές δεν έχουν διαβάσει όλα τα σχόλια παραπάνω. Επιγραμματικά λοιπόν, η άρνηση των κυρίαρχων διλλημάτων και ιδεολογημάτων ως τέτοιων και συνολικά. Η άρνηση τις θεωρίας των 2 άκρων και όχι η θέση ανάμεσα στα υποτιθέμενα 2 άκρα και ο προσεταιρισμός του ένος υποτιθέμενου "άκρου" ως "κινηματική συνιστώσα". Η ανάδειξη των επιμέρους διαφορών τους, και φυσικά το πανευκολάκι της ανάδειξης του "κατήγορου", δλδ της αστικής δημοκρατίας και του φιλελεύθερου καπιταλισμού ως γεννεσιουργά πεδία και ανατροφείς του φασισμού και του ναζισμού (θα μπορούσε κανείς να τους χρεώσει και τα σοσιαλιστικά κράτη, αλλά πραγματικά φοβάμαι ότι θα τους πέσει βαρύ το γλυκό). Αντιθέτως, η Α.Ο. επέλεξε να κολυμπήσει μέσα και όχι ενάντια στο ιδεολόγημα των 2 άκρων, αναπαράγοντάς το και ενδυναμώνοντας τις δυναμικές του, κάτι που αναρχικής σκοπιάς το θεωρώ τεράστιο σφάλμα, όσο "ξεκάθαρη θέση" κι αν το βαφτίζουν άλλοι. Κι ο σταλινισμός ξεκάθαρες θέσεις είχε να τον χειροκροτήσουμε μήπως? Δεν μπήκε λοιπόν ποτέ το κριτήριο της ύπαρξης μίας ξεκάθαρης θέσης, αλλό το περιεχόμενο των όποιων "ξεκάθαρων θέσεων", για το οποίο κάποιοι κωφεύουν. Η Α.Ο. επέλεξε να μιλήσει και να υπερασπιστεί (με... ολίγη κριτική για να μην μας τα σερβίρει ανάλατα) τον σταλινισμό και τον λενινισμό ως "κομμάτι των κοινωνικών αγώνων", το οκτωβριανό πραξικόπημα ως "νικηφόρα κοινωνική επανάσταση" και δεν μπήκε καν στον κόπο να μιλήσει για το προφανές και το πιο δυνατό χαρτί, αυτό της οργανικής σύνδεσης (για να μην μιλήσουμε για ταύτιση και κάνουμε τα ίδια λάθη) ναζισμού/καπιταλισμού/δημοκρατίας.
Επέλεξε δλδ να "εκμεταλλευτεί" τη θεωρία των 2 άκρων και ένα κυρίαρχο και μιντιακό παιχνίδι της επικαιρότητας, ώστε να επαναοριοθετήσει μπακαλίστικα τις ιστορικά αντιθετικές σχέσεις λενινισμού-σταλινισμού-μαρξισμού και αναρχίας (το κάθε ένα στο αντιθετικό μέτρο που του αναλογεί φυσικά) μέσα σε ένα μεγάλο καζάνι "κοινωνών αγώνων" και "νικηφόρων επαναστάσεων". Κι αυτό γιατί προφανώς ως ομοσπονδία διακατέχεται από τέτοιες αγωνίες και κατευθύνσεις για πιθανές συνδέσεις και ζυμώσεις με την πάντοτε αθώα "κομμουνιστική βάση" και την πάντοτε επαναστατική "εργατική τάξη", ενώ στην ουσία με τους μόνους που μπορεί κάποιος να ζυμωθεί και να σχετισθεί με τέτοιες ανακοινώσεις είναι με τα επιτελεία της "κομμουνιστικής βάσης" και της "εργατικής ταξής". Επέλεξε να πολτοποιήσει τους αγώνες και τις επανάστασεις, με την ίδια άνεση που η δημοκρατία και ο καπιταλισμός τολμάει να πολτοποιεί τον ναζισμό και τον σταλινισμό, λες και δεν είναι τα ηττημένα τέκνα τους. Και όσο ονομάζεται "Αναρχική Ομοσπονδία" ας δέχεστε πιο ψύχραιμα την κριτική άλλων αναρχικών χωρίς να τους κατηγορείτε ότι είναι αυτοί θέτουν "αναρχόμετρα". Γιατί η "Αναρχική Ομοσπονδία" ως τέτοια θέτει από μόνη της "αναρχόμετρο", ακόμα και αν δεν το επιδιώκει (η γνώμη μου, υποκειμενικότατη, είναι ότι το επιδιώκει).

από ιστοριοφίδης 26/09/2017 3:37 μμ.


Προσυπογράφω αυτό που λες. Όμως, όταν αναφέρω το Μαξίμωφ, πιστεύω ότι είναι αυτονόητο ότι γίνεται ακριβώς απαντώντας σε ένα συγκεκριμένο ψέμμα/πλαίσιο κι όχι ότι αποδέχομαι ή δεν αποδέχομαι την εξίσωση. Στο ότι αυτά είναι λόγια των φιλελέδων, άρα όποιος το λέει είναι φιλελές. Απο βαρεμάρα, για να μη μπω στη διαδικασία παρουσίασης των ολότελα διαφορετικών ερμηνευτικών σχημάτων ανάμεσα σε αναρχικούς και φιλελεύθερους, σε σχέση με τον κομμουνισμό, παρέθεσα απλά αυτό το ιστορικό γεγονός που γκρεμίζει αυτομάτως αυτό το επιχείρημα. Προκαλεί συγχύσεις; Ίσως για όποιον δε μπαίνει στη διαδικασία αναζήτησης και προβληματισμού, άρα είναι "γηπεδικός".

Αν έχει κάποια σημασία όμως, ανήκω κι εγώ στη συνομοταξία εκείνων που θεωρούν ότι από την άποψη του τελικού αποτελέσματος,  δηλαδή της κοινωνικής απελευθέρωσης, που αποτελεί και την "πίτα", όλα τα εξουσιαστικά ιεραρχικά συστήματα είναι ίδια, καταλήγουν στην εκμετάλλευση και την υποδούλωση. Άρα υπό αυτή και μόνο την έννοια τα "ταυτίζω". Με την έννοια ότι οι επιμέρους διαφορές τους (χόρτα, σπανάκια, κότα) είναι επουσιώδεις για έναν αναρχικό, όταν αυτός μιλάει για την "πίτα" ή όταν διακυβέβευται η "πίτα"...Με την έννοια ότι ανήκουν στην ίδια συνομοταξία. Πάντως ιστορικά μιλώντας ο μπολσεβικισμός και ειδικά ο Σταλινισμός δεν άφησε και πολλά πράγματα στο φασισμό για να έχει να παινεύεται ότι είναι δικά του. Το ίδιο ισχύει και για τη δημοκρατία.


Διόρθωση: Ο φυλετισμός είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό του ναζισμού και καθόλου του φασισμού. Ακόμα κι ο αντισημιτισμός του ιταλικού φασισμου δεν ενσωματώθηκε παρά αργότερα στη φασιστική ρητορική και πρακτική. Ακριβώς όπως ο εθνικισμός στη μπολσεβίκικη, δες. αποδοχή της έννοιας της πατρίδας. Άρα, αφού είναι έτσι δε μπορούμε να τους λέμε όλους εθνικιστές φασίστες ή ναζιστές και το αντίστροφο.

από Βίλχελμ Ράιχ 26/09/2017 3:54 μμ.


Ως μια ειδική μορφή συγκινησιακής πανούκλας, ο κόκκινος φασισμός χρησιμοποιεί το κύριο χαρακτηρολογικό εργαλείο του: την κρυψίνοια («συνωμοσία»), «σιδηρούν παραπέτασμα» για την εκμετάλλευση των οποιωνδήποτε συγκινησιακά άρρωστων στάσεων των συνηθισμένων ανθρώπων. Έτσι, προκειμένου να ικανοποιήσει τις ταπεινές της ανάγκες, η πολιτικά οργανωμένη συγκινησιακή πανούκλα εκμεταλλεύεται την ανοργάνωτη συγκινησιακή πανούκλα.Σε όλα αυτά οι πολιτικοί στόχοι έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ενώ κατά βάση αποτελούν υπεκφυγές για συγκινησιακά βιοπαθητικές δραστηριότητες. Απόδειξη: οι πολιτικοί στόχοι αλλάζουν σύμφωνα με την «πολιτική», δηλαδή η συγκινησιακή πανούκλα χρειάζεται την κρυψίνοια και την πρόκληση ταραχών μέσω παγίδων.

Ας έχουν το νου τους λοιπόν, όσοι σκέφτονται με όρους ανοργάνωτης συγκινησιακής πανούκλας. Όποτε ακούν υμνολόγια στην οργάνωση να κρατάνε μικρό καλάθι.

από KT 26/09/2017 5:22 μμ.


Ο κομμουνισμός έσβησε όπως και ο ναζισμός, είναι πια ιστορικές μαύρες αράχνες που διακοσμούν τα μουσεία. Γιατί εμείς θα πρέπει να απολογούμαστε ή να διαφωνούμε για ιστορικά απολιθώματα; Ο κομμουνισμός έσβησε και έσβησε για πάντα. Εστίες αντίστασης κατά του καπιταλισμού υπάρχουν και θα υπάρχουν, αλλά όπου χρησιμοποιούν ως πρόταγμα τον κομμουνισμό ή το φασισμό όχι απλά είναι ιστορικά καταδικασμένες, αλλά χρησιμοποιούνται για άλλους σκοπούς αποπροσανατολισμού των μαζών από τους ίδιους τους καπιταλίστες. Οι ακροδεξιοί και φασίστες για παράδειγμα, τόσο στην Βρεττανία όσο και στην Γερμανία, οι ηγέτες των κομμάτων, μόλις εκπλήρωσαν την αποστολή τους παραιτήθηκαν, δεν σας λέει τίποτα αυτό; Άλλη μια τυχαία σύμπτωση; Όχι, είναι το σχέδιο τέτοιο, πρώτα να δώσουν δύναμη στην ακροδεξιά να τρομάξει το πόπολο και μετά να τη διασπάσουν με τις αποχωρήσεις των ηγετών και έτσι το πόπολο να μάχεται με τους ίδιους που έκαναν μαζί το κόμμα. Το ίδιο με τον κομμουνισμό συμβαίνει από πολύ πιο παλιά. Το "ιστορικό" ΚΚΕ διασπάται τακτικά κάθε 10-15 χρόνια ώστε ποτέ να μην καταφέρει να ξεπεράσει το 5% που χρρειάζεται για να παίρνει τις μίζες του και να παίζει το ρόλο του, ο οποίος ρόλος είναι να μαντρώνει τις αντιδράσεις των "αθώων προλετάριων".

Ούτε ο κόσμος θα αλλάξει μετά από κάποια επανάσταση, ποιός θα κάνει ένοπλη επανάσταση εναντίον αυτών που φτιάχνουν και πωλούν τα όπλα μωρέ; Οι Κούρδοι; Οι κούρδοι κάνουν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα όπως οι καταλανοί, απλά με διαφορετικά μέσα ο καθένας, λόγω και της γενικότερης γεωπολιτικής κατάστασης. Στο Κουρδιστάν παλεύουν να διώξουν τους τζιχαντιστές (με τα όπλα που τους προμηθεύουν οι Αμερικάνοι) και ως αντάλλαγμα κερδίζουν μια κάποια αυτονομία (για λίγα χρόνια, μετά θα "καπιταλιστούν" κι αυτοί γιατί "είναι πολλά τα πετρέλαια Άρη"...).

Όσο υπάρχουν όπλα θα υπάρχουν τάξεις. "Ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο και ο Κολτ τους έκανε ίσους" :)

KT

από ωωω... 26/09/2017 7:41 μμ.


Ο κομμουνισμός δεν είναι ένα πράγμα. Υπάρχει ο συμβουλιακός, η τάση της κομμουνιστικοποίησης κα - καμιά σχέση με μλ, σταλινισμό.
Ούτε ναζισμός-φασισμός είναι το ίδιο, όπως έχει αναλυθεί παραπάνω.

Όχι δεν κοροϊδευόμαστε. Γιατί η "Αναρχική Ομοσπονδία" αποφάσισε να μην ασχοληθεί με το πως οι "δημοκρατικές διαδικασίες" και τα μμε ανεβοκατεβάζουν τα ποσοστά των ναζί στη γερμανια, στην αγγλία, εδώ και παντού. Αλλά να ασχοληθεί με το πως, μέσω αυτών των "δημοκρατικών διαδικασιών" (κινήματα, εκλογές), θα στηρίξει τις διάφορες "'κομμουνιστικές' κορυφές" (τις βάσεις ξέρεις που τις γράφουν οι καθοδηγητές).

Και επιπλέον γιατί, αν υποθέσουμε ότι κάποιες "κορυφές" θεωρούν ότι έχουν πιάσει τη διαλεκτική ξέρεις απο που, κι εδώ η επιχειρηματολογία έχει γίνει σκόνη από σχόλια αναρχικών, τόσο που δεν μπορεί να αρθρωθεί σοβαρός αντίλογος, το απαξιώνω να ασχοληθώ μάλλον δείχνει ότι στόχος δεν ήταν ποτέ ο διάλογος, αλλά η επισημοποίηση της σύναψης πολιτικών συμφωνιών στα πλαίσια των "δημοκρατικών διαδικασιών" (τουτέστιν, καμιά σχέση με αναρχία).

από Κ.Ι. 26/09/2017 7:56 μμ.


Αν απαντάς απο πολιτική αναρχική σκοπιά τότε μπορεί να κάνεις διαφοροποιήσεις αλλά ουσιαστικα οι κομμουνιστές και αφού είμαστε στην Ελλάδα, οι σταλινικοί κομμουνιστές είναι αδυσώπητοι αντίπαλοι μας. Δεν εξισώνουμε αλλά μόνο εχθρότητα μπορεί να υπάρχει στις σχέσεις. Στο κείμενο της ομοσπονδίας οπως το διαβάζω δεν μιλάει απο τη σκοπιά των πολιτικών παρατάξεων. Μιλάει απο τη σκοπιά των προλεταριων. Απο αυτή τη σκοπιά αναρχικοί και κομμουνιστές είναι στον ίδιο ντορβά σαν προλετάριοι που πολεμουν μεταξύ τους για τον σωστό δρόμο αλλά έχουν απέναντι τους τον ίδιο εχθρό το κεφάλαιο. Εκεί που έχει δίκιο η ομοσπονδία είναι πως τον σταλινισμό που ευτυχώς τον βάζει σε εισαγωγικά η Ευρωπαική Ένωση τον έχει ταυτίσει με όλες τις κοινωνικές αντιστάσεις. Είναι το άλλο άκρο για την Ευρώπη. Στην Ελλάδα όταν λένε για δύο άκρα δεν μιλάνε για Σταλινισμό αλλά και αναρχικούς. Να κάτι που θα πρέπει να εξηγήσουμε. Στην Ευρώπη οι ανύπαρκτοι αναρχικοί δεν γίνοται το αντίπαλο δέος.

από Αναρχικός 26/09/2017 11:11 μμ.


Το πιο ισσοροπημένο κείμενο οσον αφορά αναρχικούς και κομμουνιστές. Ούτε γλειφει ούτε φτυνει. Εχει κάποιες διαφορές αλλά και πολλά κοινά με την κουβέντα που είχε γίνει στο ΒΟΞ με το πολιτικό άνοιγμα του Ρουβίκωνα. Τότε είχε συζητηθεί το θέμα και είχα ενθουσιαστεί. είδα αναρχικούς να λένε κατάμουτρα σε αριστερούς "σας θεωρούμε συντρόφους αλλά και δεν ξεχνάμε τίποτα". Μια καταπληκτική κουβέντα τότε κι ένα πολυ καλό κείμενο από την ομοσπονδία. Μακάρι και οι άλλες οργανώσεις του αναρχικού χώρου να πάρουν θέση.

από Αναρχικοί της πλάκας 26/09/2017 11:48 μμ.


Εχετε κάτσει στο θρόνο της κακομοιριάς σας και αλληλοεπιβεβαιώνεστε. Όταν έφυγα απο την αριστερά έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου και σιχασιά όχι απο τις απόψεις ούτε από την εξουσία της ηγεσίας. Αυτά τα ήξερα όταν μπήκα. Αλλά από τη μεγαλομανία και την απόλυτη αποξένωση απο την πραγματικότητα. Η φάση μου θυμίζει 70΄ς όταν κάποιοι της παλιάς ΟΜΛΕ τόλμηασν και είπαν ότι ο Ρώσικος ιμπεριαλισμός υπάρχει. Κατάρες και βρισιές και είστε πράκτορες των αμερικάνων. Υπήρχαν στην αριστερά πράγματα που ήταν διαλλεκτικά υλιστική αμαρτία να ειπωθούν. Ετσι και στους αναρχικούς. Αυτο που ξέρω είναι ότι όλα τα τελευταία χρόνια με τον κόσμο της αριστεράς έχουμε βρεθεί, με αυτόν χτίσαμε συνελεύσεις και με αυτόν είμαστε και στα σωματεία και στον δρόμο. Αυτόν τον κόσμο τον σέβομαι. Και κόφτε επιτέλους το αριστερίστικο παραμύθι ότι τον έπιασαν κότσο ηγεσίες. Συνειδητά μπήκε στην αριστερά, συνειδητά θα φύγει από αυτή. Αλλά αν φαντάζεται κανείς ότι αυτός ο κόσμος θα παρατήσει ποτέ το αυθεντικό για να έρθει στον ιμιτασιόν φαντασιακό σεχταρισμό μερικών αναρχικών είστε βαθιά νυχτωμένοι. Είπε κάποιος αν η τόλμη και να ξεκαθαρίζεις είναι σημαντικό. Στην επαναστατική πολιτική είναι το πιο σημαντικό. Η ανακοίνωση της ΑΟ έχει ένα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο που δεν θα είχε καμιά αξία αν γράφονταν με τη γλώσσα του στρίβειν δια του αρραβώνος. Σου κάνει ή δεν σου κάνει. Εμένα μου κάνει.

από Αντίναζίβλακας 27/09/2017 12:30 πμ.


Την Πέμπτη 28 Σεπτέμβρη έχει τη δράση στην Τουρκική πρεσβεία για τους απεργούς πείνας Nuriye Gülmen και Semih Ozakca
https://athens.indymedia.org/post/1578230/
Οι δύο αυτοί αγωνιστές είναι μέλη του DHCP. Ενός Μαρξιστικού Λενινιστικού κόμματος με απευθείας αναφορές στον Στάλιν και την Σταλινική περίοδο της ΕΣΣΔ. Επειδή παρά τις "καλά δομημένες" (χειροκροτήματα) κριτικές εγώ ακομα δεν κατάλαβα αν αυτοί θεωρούνται υποψήφιοι σφαγείς, ναζί ή αφελή πουλάκια που δεν έχουν διαβάσει ιστορία, δεν ξέρω τι να περιμένω απο μερικούς "αναρχικούς". Θα τους στηρίξουν; θα τους καταγγείλουν; Τι;
Και ψιτ πουλάκια, αυτό το άλλο η κορυφή και άλλο η βάση είναι τριπλίτσα Γ' εθνικής σε ξερό γήπεδο για να βγάζει γούστα ο πρόεδρος του Εδεσαικού. Η τους θεωρείς αγωνιστές απο τη δική σου πλευρά και βάζεις απέναντι το κράτος και το κεφάλαιο που τους οδηγεί στον θάνατο, ή λες είναι κομματικά στελέχη, είναι εξουσιαστές και ας κόψουν τον λαιμό τους με το Τουρκικό κράτος. Τώρα βέβαια "δεν μπορούμε να νομιμοποιούμε τα διλήμματα που βάζει η κυριαρχία" (νέα χειροκροτήματα), οπότε πείτε ένα ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ και ξεμπερδέψατε. Περαστικά σας.

η αντίθεση στυην εξίσωση κομμουνισμου - ναζισμου είναι εντέλως σωστή από την ΑΟ ως αποψη αν και έχει ορισμένα κενά για να μπορεί να διατηρεί τις ισορροπίες στον αναρχικό χώρο.
α) η προσπάθεια να διαχωριστεί η βάση από την ηγεσία δεν μπορεί να σταθεί. Ο "κόσμος του ΚΚΕ" και ο ΕΛΑΣ δεν μπορούν να διαβαστούν χωρίς την ύπαρξη του ΚΚΕ. Ο Βελουχιώτης, το ένοπλο αντάρτικο συμβάδιζε με τη ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΗ πολιτική του ΚΚΕ περί ταξικης συνεργασίας. Το κοινο στρατηγείο μαζί με Αγγλους και ΗΠΑ (και όχι με τον Τιτο), τα σημαιάκια υποδοχής του Σκόμπυ και η συμφωνία της Βάρκιζας ήταν φυσική συνέχεια τςη στρατηγικής ΕΘΝΙΚΗΣ αντίστας και όχι της κοινωνικής επανάστασης που είχε αναβληθείθ για το σκοτεινό μέλλον
β) Η ένταξη, λοιπόν, της κομμουνιστικής αριστεράς στους ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ και όχι στους ταξικούς εχθρούς σημαίνει πως βάζει καθήκον στην ΑΟ να ξεκαθαρίσει με ποιες Οργανώσεις της Αριστεράς μπορεί να έχει μια μίνιμουμ αντικαπιταλιστική συμμαχία. Φανταζομαι δεν ψάχνει κάποιες "αντικρατικές" ή "αντισυγκεντρωτικές" οργανώσεις, γιατί πολυ απλά αυτό είναι κοροιδία. Η ύπαρξη του κράτους και του συγκεντρωτικού μηχανισμού ως μέσο ανατροπής είναι συστατικό dna της αριστερας. (Είναι σα να δήλωνε μια αριστερή συλλογικοτήτα πως αναζητεί αναρχικες συλλογικότητες για συνεργασία, που υπερασπίζουν το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και την δικτατορία του προλεταριατου). Η στρατηγική της συμμαχίας "από τα κάτω" απλά είναι ΚΚΕδικη λογική. Δεν μπορεί μια οργάνωση να ισχυριστεί στρατηγική συμμαχίας πχ με μέλη του ΚΚΕ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα αποδεχτούν να συνεργαστουν ΩΣ ΑΤΟΜΑ με την ΑΟ εκχωρόντας την οργανωτική ηγεμονία.
Αρα: η ΑΟ οφείλει να περιγράψει οργανώσεις της αριστεράς που μπορεί να συνεργαστεί ή ένα ρεαλιστικό μίνιμουμ προγραμμα ενότητας δράσης που να "απευθύνεται" στην αριστερά.
Αλλιώς ας εξηγήσει τι χαρακτηριστικά "αριστεράς" θα ήθελε να υπαρχούν για να δούμε αν αυτή η θέση περί "σύμμαχου στρατοπέδου αριστερας και αναρχίας" είναι σοβαρη ή απλά τακτικίστικη για να πατάει σε δυο βάρκες..

από Αναρχικός της Πλάκας 27/09/2017 8:26 πμ.


Η απάντηση του "αναρχικοί της πλάκας" επιβεβαιώνει περίτρανα, τη θέση που διατυπώθηκε παραπάνω από το "Μάχνο" όταν έγραφε "Ακριβώς επειδή δεν είναι τίποτα από τα δύο ο αναρχισμός, παρακαλούνται οι απελπισμένοι μπολσεβίκοι αντί να μας φορτώνονται μαζί με τα λάθη τους και τις εμμονές τους, να κάνουν μια μεγάλη βουτιά στην ιστορία τους και στον ψυχισμό τους μπας και δουν τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε. Οι διαψευσμένες ελπίδες τους δε θα εκπληρωθούν κάνοντας ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα. Είναι παραφροσύνη όπως λέει και το ρητό να κάνεις τα ίδια πράγματα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα."

Ο ίδιος ο "αναρχικοί της πλάκας" παραδέχεται ότι δεν έφυγε από την αριστερά "επειδή σιχάθηκε την εξουσία της ηγεσίας και τις απόψεις της", αλλά επειδή είδε μεγαλομανία, αποξένωση από την πραγματικότητα κ.τ.λ. Ε, λοιπόν αυτό είναι το πρόβλημα του. Οι αναρχικοί σιχαίνονται την εξουσία γενικά και ειδικότερα με την εξουσία της ηγεσίας, γι' αυτό και είναι αναρχικοί. RAISON D' ETRE που λέμε κι εδώ στην Πλάκα οι γαλλοτραφείς αστοί αναρχικοί... Δε νομίζω να χρειάζεται να το τεκμηριώσω περισσότερο αυτό, είναι ο ορισμός του αναρχικού μέχρι και στο λεξικό. Δε μπορείς να θες να είσαι κομμάτι του αναρχικού κινήματος με όρους και συμπεριφορικό τουπέ κομματικού πελάτη/ψηφοφόρου του στυλ, "δε μου κάνει ο συριζα θα ψηφίσω χ.α." γιατί το κίνημα, επειδή είναι τολμηρό και ηθικό, και δε σηκώνει εκβιασμούς αφού δεν επιδιώκει την καρέκλα σου λέει, φωναχτά: "στ' αρχίδια μου".Κι αυτή είναι η ουσία και τον ευχαριστώ πολύ για την παραδοχή του.

Κατά τα άλλα,  βρισιές, κατάρες, πρακτοριλίκια κ.τ.λ, δηλαδή οι γνωστές καραμέλες της αριστεράς εδώ μέσα δεν έχουν εκτοξευθεί ως κατηγορίες εναντίον της Α.Ο και γενικότερα, οπότε να μη κατηγορεί συκοφαντικά. Ούτε μιλήσε κανένας από τους κριτικούς του κειμένου για αμαρτία. Ίσα, ίσα οι υπερασπιστές του , αν δεν είναι ο ίδιος, μιλάει με όρους αμαρτίας, πλήρως αποξενωμένοι/ος από την πραγματικότητα του νήματος. Και ούτε κανείς κριτικός είπε ότι είναι πρόβατα με την έννοια του άβουλου εκτελεστή. Αυτό το κάνουν οι υπερασπιστές των "κομμουνιστών" όταν εισάγουν τη διάκριση βάσης/κορυφής για να βγάλουν τον πονηρό κώλο τους απ' έξω. Εμείς μιλάμε για συνειδητά πρόβατα.

Και δε στοχεύουμε, ως αναρχικοί, καθόλου μα καθόλου να έρθει ειδικά αυτός ο κόσμος σε εμάς, ειδικά αφού όπως ο ίδιος λέει ο σεχταρισμός μας είναι "φαντασιακός", Άρα ανύπαρκτος. Ας κάτσουν εκεί στη μήτρα της αριστεράς που είναι υπαρκτός κι ορίτζιναλ. Έτσι κι αλλιώς αυτό που συμβαίνει είναι το εντελώς αντίθετο. Προσεγγίζουν το χώρο προκειμένου να φτιάξουν την επαναστατική σέχτα τους αφού η ηγεσία τους δεν είναι αρκούντως επαναστατική και θεωρούν ότι αν γίνουν αυτοί ηγέτες θα λυθεί το πρόβλημα. Εδώ βρίσκουν ότι δε τους παίρνει λόγω των δομικών χαρακτηριστικών  του χώρου και αρχίζουν, με κάθε μέσο την απελπισμένη φραξιονιστική κλάψα για οργανώσεις, ιεραρχίες, αντιπροσωπεύσεις, εργατικά κράτη, λαϊκούς στρατούς, ε.α.μ, κ.τ.λ. Τελικά, όπως έχει αποδειχτεί και ιστορικά κάνουν μια τρύπα στο νερό ή εμφανίζεται κάποιο "μαχόμενο κομμουνιστικό κόμμα" των τριών ατόμων με αποτέλεσμα να γελάνε κι οι αστικές κότες.

Αν θέλει κάποια στιγμή να ρίξει όντως μαύρη πέτρα πίσω του στην αριστερά να σταματήσει να κάνει τέτοιες κουτοπόνηρες αστειότητες.

Κι επειδή επαναλαμβάνονται τα περί "τόλμης" του κειμένου λες κι είμαστε σε προεκλογικό αγώνα κάποιου υποψηφίου ας πω κι αυτό. Θέλει πολύ μεγαλύτερη τόλμη και σύγκρουση να πείς κατάμουτρα στους κομμουνιστές ότι ανήκουν στην ίδια συνομοταξία με τους φασίστες, τους δημοκράτες και όλους τους λοιπόυς εξουσιαστές γι' αυτό και δε τους θεωρείς συντρόφους, παρά να χαϊδεύεις τα αυτάκια τους, με λογάκια του στυλ, "οι αλβανοί είναι εγκληματίες, αλλά ο δικός μου είναι καλό παιδί". Αν μια τέτοια στάση είναι "ξεκαθάρισμα", μάλλον πρέπει να κάψουμε τα λεξικά...

από Αναρχικός κι εγώ 27/09/2017 10:08 πμ.


"είδα αναρχικούς να λένε κατάμουτρα σε αριστερούς "σας θεωρούμε συντρόφους αλλά και δεν ξεχνάμε τίποτα"."

Tους έκαναν τη μούρη κρέας δηλαδή. Κι αυτοί κοκκίνισαν από ντροπή και είπαν συγγνώμη ρε παιδιά δε θα το ξανακάνουμε. Πέρα από την πλάκα, τώρα, νομίζω ότι κάποιος κόσμος, έχει μπερδέψει τον επαναστατικό αναρχικό αγώνα με το memento. Στο memento απλά το να μη ξεχνάς τίποτα φτάνει για να πετύχεις το στόχο σου, να νικήσεις. Στον αναρχικό επαναστατικό αγώνα, όχι. Άρχισε να μελετάς σκάκι καλύτερα, σύντροφε.

από Υπάλληλος της καθημερινής 27/09/2017 10:28 πμ.


Να σου απαντήσω λοιπόν εγώ, αφού είσαι περίεργος για το τι θα πω εγώ προσωπικά για τους δύο τούρκους σταλινικούς αγωνιστές. Θα πω ότι δεν είναι ναζί, αλλά είναι υποψήφιοι σφαγείς εμάς των αναρχικών, χειρότερα από τους ναζί,  άρα δεν είναι από τη δική μας πλευρά. Είναι αγωνιστές μιας άλλης πολιτικής πλευράς στην οποία δεν ανήκω. Ότι δε γνωρίζω αν είναι αφελή πουλάκια κι αν έχουν διαβάσει ιστορία, καθώς δε τους γνωρίζω προσωπικά, όπως επίσης δε γνωρίζω και τα συμπεράσματα που έχουν βγάλει από το διάβασμα της ιστορίας που είναι και το σημαντικό, αλλά δε με ενδιαφέρει κιόλας αυτή τη στιγμή.

Θα τους στηρίξω, πολιτικά και ανθρωπιστικά, γιατί πέφτουν θύματα άδικων διώξεων (για την αναρχική αίσθηση δικαίου κάθε φρονηματική δίωξη είναι άδικη, ακόμα περισσότερο αν γίνεται από το Κράτος),  όπως θα στήριζα και τον τελευταίο φασίστα όταν πέφτει θύμα φρονηματικής δίωξης από το Κράτος. Τις διαφορές μας με αυτούς θα τις λύσουμε μεταξύ μας, ως κοινωνικά κομμάτια. Από εδώ η κοινωνία, από εκεί το Κράτος. Είναι η μόνη έντιμη και αναρχική λύση.

Σου λύθηκε η απορία;

από Αναρχικοί της πλάκας 27/09/2017 11:01 πμ.


Απο την αριστερά έφυγα το 1994. Κι αυτό γιατί ήρθα σε επαφή μεσα απο τους αγώνες με σοβαρούς αναρχικούς. Και τότε κατάλαβα ότι η αριστερίστικη παράνοια, το να ζεις στον δικό σου κόσμο και να θαυμάζει το είδωλό σου στον καθρέφτη, δεν ήταν μια τυχαία κατάσταση στα κόμματα που έτυχε να περάσω αλλά δομικό στοιχείο των ίδιων των εξουσιαστικών αντιλήψεων. Από τα πρώτα χρόνια μου στους αναρχικούς κατάλαβα και κάτι ακόμα. Ότι αυτές οι εξουσιαστικές αντιλήψεις και η πολιτική παράνοια που παράγουν βρίσκουν τρύπα και στους αναρχικούς. Τελικά δεν είναι θέμα αν είσαι Λενινιστής ή Αναρχικός. Ο εξουσιαστικός πολιτισμός διαφθείρει τους πάντες. Αλλους περισσότερο (αν έχουν συμβατες με αυτόν ιδέες) άλλους λιγότερο.
Για να μην μακρηγορώ το τελευταίο ποστ που βλέπω εξηγεί καλύτερα από καθε θεωρία τι εννοώ:
Γράφει ο υπάλληλος Καθημερινής: 
"Θα πω ότι δεν είναι ναζί, αλλά είναι υποψήφιοι σφαγείς εμάς των αναρχικών, χειρότερα από τους ναζί,  άρα δεν είναι από τη δική μας πλευρά".
Οχι ναζί αλλά χειρότερα από ναζί. Παρόλα αυτά επειδή είναι μεγάλη καρδιά και ανθρωπιστής
"Θα τους στηρίξω, πολιτικά και ανθρωπιστικά, γιατί πέφτουν θύματα άδικων διώξεων (για την αναρχική αίσθηση δικαίου κάθε φρονηματική δίωξη είναι άδικη, ακόμα περισσότερο αν γίνεται από το Κράτος)"
Χειρότεροι από ναζί, αλλά θα τους στηρίξει. Τι ακούμε ρε φίλε.
Εγώ δεν είχα καμια απορία για να μου λυθεί. Οσοι άλλοι έχουν ελπίζω πραγματικά να τους λύθηκε.

Υ.Γ. Αν δείχνει αλληλεγγύη για χειρότερους απο ναζί τρέχει να δώσει αίμα κάθα φορά που κάποιος ναζί χτυπιέται; Θα κάνει αλληλεγγύη στον Μιχαλολιάκο ή θεωρεί δίκαιη τη δίωξή του. Τσίρκο Μεντράνο.

από κομμουνιστής 27/09/2017 11:12 πμ.


Η σύγκρουση τουρκικού κράτους και σταλινικών είναι εσωτερική διαμάχη στο στρατόπεδο του εχθρού, των εξουσιαστών/κρατιστών/καπιταλιστών, και δεν αφορά τους επαναστάτες (κομμουνιστές και αναρχικούς). Δεν είμαι αλληλέγγυος σε σταλινικούς, όπως δεν είμαι αλληλέγγυος σε φασίστες ή νεοφιλελεύθερους.

Ενας κομμουνιστής δηλώνει ότι δεν θα είναι αλληλέγγυος σε άλλους κομμουνιστές γιατί είναι εξουσιαστές. Να τω δεχτώ να το πει κολλημένος αναρχικός. Αλλά κομμουνιστής; Τσιρκο μεντρανο reloaded που λέει κι ο απο πάνω.

από Αναρχικός της Πλάκας 27/09/2017 1:56 μμ.


Νομίζεις ότι έφυγες από την αριστερά το 1994. Δυστυχώς την κουβαλάς μαζί σου στις αντιλήψεις σου και στη συμπεριφορά σου. Όπως η αποτυχημένη ψυχολογικοποίηση που επιχειρείς μιλώντας για "πολιτική παράνοια" απέναντι στην κριτική και στο προφανές.  Φαίνεται έχεις μείνει ακόμα στα ψυχιατρεία της Ε.Σ.Σ.Δ.

Για να μη μακρηγορήσω κι εγώ λέω:

Η αριστερή οπαδική τύφλωση εμποδίζει τον άνθρωπο να αντιληφθεί πως γίνεται να στηρίζεις κάποιον με τον οποίο δε συμφωνείς. Μάλλον δε της τα έμαθαν καλά οι "σοβαροί αναρχικοί" της καημένης και νομίζει ότι όταν στηρίζουμε τους μετανάστες από την κρατική βία και την καπιταλιστική εκμετάλλευση, τους στηρίζουμε ως μετανάστες, όχι ως ισλαμιστές, χριστιανούς, ολυμπιακούς, παναθηναϊκούς, κομουνιστές ή φασίστες. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να στηρίζουμε τους σταλινικούς ως άδικα διωχθέντες από το Κράτος και όχι ως σταλινικούς.

Αν βέβαια ρίξουμε και μια γενικότερη ματιά, θα δούμε ότι αυτοί που στο "αλληλεγγύη στους μετανάστες" καταλαβαίνουν "αλληλεγγύη στους ισλαμοφασίστες" είναι  κάτι φασίστες τελειωμένοι με χορτάτο μυαλοφάγο. Αυτά για να συμφωνήσω στα περί εξουσιαστικού πολιτισμού και να δείξω και κάτι ομοιότητες που και να θέλω να αποφύγω την εξίσωση δε μπορω...

Θα πρότεινα λοιπόν στο "σοβαρό αναρχικό" την επόμενη φορά που θα διεκδικήσει κάτι με το σωματείο του να βάλει αίτημα οι διεκδικήσεις του να μην ισχύσουν για σοσιαλδημοκράτες, φασίστες, κκεδες, λενινιστές συναδέλφους του, αφού δε μπορεί να καταλάβει την έννοια της εργατικής αλληλεγγύης.

υ.γ: Εδώ έσπασε το κοντέρ: Αγαπητέ μου αριστερέ, επειδή τυγχάνω εθελοντής αιμοδότης, έχε υπόψη ότι γνωρίζω ότι το αίμα μου μπορεί να πάει στον οποιονδήποτε. Εσύ αν θες δώσε αίμα μόνο για "αναρχικούς" κατά το "αίμα μόνο για έλληνες" των φασιστών. Ρε τι ακούμε, ότι αν δώσουμε αίμα και πάει σε φασίστα, στηρίζουμε το φασισμό. Και μου περνιέσαι για αναρχικός, σοβαρός μάλιστα...

από Σεντονάς 27/09/2017 8:23 μμ.


Ιστοριοφίδη,

Σε σχέση με τον φυλετισμό και τη σχέση του με τον φασισμό είναι κατανοητή η παρατήρηση που έκανες. Ωστόσο, είναι τέτοια είναι η αγωγιμότητα του εθνικιστικού -και μη- σωβινισμού και της φυλετικής διάκρισης, που ο φασισμός και ο φυλετισμός έχουν στενότατη σχέση έστω και εμμέσως. Επίσης, απλά καταπιάστηκα από το παράδειγμα περί Μαξίμοφ και αυτομάτως αναπαρήγαγα τη σύνδεση φασισμού-φυλετισμού, καθώς δεν ήταν στους σκοπούς μου η κριτική σε αυτή τη σχέση.
Από κεί κι ύστερα, επαναλαμβάνω ότι απλά ανέφερα ένα παράδειγμα, όπου απλά θόλωσε ως διατύπωση τα νερά υπέρ του εξισωτισμού, χωρίς να τον ενστερνίζεται κανείς. Και η διευκρίνισή σου εν τέλει το ξεκαθάρισε ακόμα και στον πλέον εμπαθή και γηπεδικό αναγνώστη. Κι όπως φαίνεται υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι, όπως και στα τελευταία σχόλια, όπου εξακολουθείται η ακύρωση τόσων σχολιαστών και ολόκληρων επιχειρηματολογιών, οπτικών, αντιπροτάσεων με γηπεδικού τύπου διλήμματα και μάλιστα πάνω στο ζήτημα της αλληλεγγύης. Έτσι, για κάποιο λόγο εμείς οι "αστείοι", οι της "πλάκας" αναρχικοί/ές πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τους "ρεαλιστές" και "τολμηρούς" συντρόφους μας που ευτελίζουν την αλληλεγγύη σε νέα διλήμματα "ή με αυτούς ή με το κράτος". Μάλλον κάποια ανάλογα σοβαρή θέση έχουν και για το ίδιο το κράτος οι σύντροφοι αυτοί, που η κριτική αλληλεγγύη για αυτούς είναι ή σύντομο ανέκδοτο ή ορθογραφικό λάθος για την αλληλεγγύη από την Κρήτη. Για αυτούς λοιπόν, ο α/α χώρος έκανε λάθος που στάθηκε κριτικός και αλληλεγγυος ταυτόχρονα στις αρχές του 2000 στην υπόθεση των μαρξιστών-λενινιστών της 17Ν, έπρεπε απλά "να πάρουμε θέση" και να χειροκροτήσουμε για την κοινωνική χειραφέτηση που άνθισε λόγω του ελληνικότατου γκεβαρισμού. Μάλλον για αυτούς, η αλληλεγγύη έχει την ίδια λογική που είχαν οι συμμαχίες των ΗΠΑ επί Τζόρτζ Μπους του νεότερου: ή μαζί μας ή με τον εχθρό, τόσο απλά και τόσο γηπεδικά. Μάλλον για αυτούς, η αλληλεγγύη δεν είναι μία σχέση που χτίζεται και δοκιμάζεται με τα ίδια τα υποκείμενα που αγωνίζονται και με τα περιεχόμενά τους, αλλά σχέση ή πλήρους αποδοχής ή πλήρους ακύρωσης. Λες και δεν έχει σημασία πώς και γιατί διεξάγει ένα υποκείμενο τον αγώνα του αλλά απλά και μόνο η ταυτότητά του, δλδ το ποιός είναι. Τα ζητήματα που ανοίγονται λόγω των διώξεων, το ζήτημα της κρατικής καταστολής ανήκουν στον κάλαθο των αχρήστων για αυτούς τους τολμηρούς μας συντρόφους.
Το κρίμα δεν είναι που επί της ουσίας δεν απαντήθηκε τίποτα και τίθονται όλο και πιο κατάπτυστα διλήμματα που ευτελίζουν τα πιο γόνιμα και κρίσιμα πεδία του αγώνα (λες και δεν μας φτάνει η κυριαρχία, πρέπει να της μοιάσουμε σώνει και ντε). Το κρίμα είναι να μπαίνουμε στον κόπο και να απαντάμε εξίσου γηπεδικά αναπαράγοντας αυτήν την έκπτωση, συγκρίνοντας ναζί με σταλίνες και το ποιοί είναι χειρότεροι για τους αναρχικούς (λες και κάνουμε τους χαζούς, μη ομολογώντας ότι ο ναζισμός απλά δεν συναντήθηκε αναρχικά κινήματα να σαρώσει στην εποχή του όπως ο λενινισμός και ο σταλινισμός, πλην της Ισπανίας εμμέσως που είδαμε πόσο "καλύτερος" ήταν τελικά ο ναζισμός από τον σταλινισμό), απαντώντας ότι είμαστε αλληλέγγυοι με φασίστες όταν τους χτυπάει το κράτος (χορός οξύμωρων και ανυπόστατων σχημάτων), και απαντώντας a priori ότι θα αφήνουμε κάθε αγωνιστή στα νύχια της καταστολής αν τίθεται ζήτημα ταυτότητας (ακόμα και αν δεν διεξάγει τον αγώνα του/της με αιχμή του την πολιτική/κομματική του ταυτότητα αλλά με αιχμή την κοινωνική αδικία γύρω του?).
Ευτυχώς πάντως οι υπερασπιστές της Α.Ο. (αν δεν είναι οι ίδιοι μέσα στην Α.Ο. ή τους συνομιλούντες της) έχουν ήδη ομολογήσει εμμέσως πλην σαφώς, ότι το κείμενο δεν γράφτηκε για το ζήτημα των 2 άκρων, αλλά για το ζήτημα της διασύνδεσης κάποιων ομόσπονδων αναρχικών και κάποιων επιτελαρχών αριστερών. Καλά στέφανα, καλά κουφέτα και καλές κουμπαριές!

από κ 28/09/2017 1:43 πμ.


Οι σταλινικοί δεν είναι κομμουνιστές φίλε μου. Τα έχεις μπερδέψει. Στην ΕΣΣΔ είχαν κρατικό καπιταλισμό, όχι κομμουνισμό. Πόσες φορές θα το πούμε;

από Υπάλληλος της Καθημερινής... 28/09/2017 7:43 πμ.


το ότι οι "σταλινικοί" υπήρξαν χειρότεροι από τους ναζί για τους αναρχικούς, έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι ναζί είχαν ευθύς εξαρχής τοποθετηθεί ανταγωνιστικά στο απέναντι οδόφραγμα, όπως στην Ισπανία που αναφέρεις κι όχι επειδή είχαν λιγότερο απεχθείς μεθόδους θανάτωσης.  Ενώ οι "κομμουνιστές" βαράγαν πισώπλατα. Αριθμητικά δε, άστα να πάνε.Εν τέλει σέβομαι περισσότερο τον εχθρό από τον προδότη και δε νομίζω να είναι κάτι το μεμπτο.

Για τη δεύτερη παρατήρηση σου, απλά θα έλεγα να διαβάζεις λίγο πιο προσεκτικά.

Δεν ανέφερα εγώ ούτε ότι "είμαστε αλληλέγγυοι με φασίστες όταν τους χτυπάει το κράτος (χορός οξύμωρων και ανυπόστατων σχημάτων)" αλλά μίλησα μονάχα για περίπτωση φρονηματικών διώξεων. Και φυσικά εναντίον οποιουδήποτε. Επίσης, δεν είναι οξύμωρο η δίωξη από το Κράτος σε φασίστα. Είναι λάθος να καλλιεργείται η εντύπωση ότι το Κράτος δε στέλνει φυλακή τους υπαλλήλους αυτοφωράκηδες του. Γι' αυτό άλλωστε υπάρχουν οι αυτοφωράκηδες ως επάγγελμα. Εδώ έστειλε κοτζάμ Τσοχατζόπουλο για να τη βγάλει καθαρή. Η συνέχεια του Κράτους, uber alles που θα έλεγε κι ο Τσίπρας...

  Ούτε απάντησα "a priori ότι θα αφήνουμε κάθε αγωνιστή στα νύχια της καταστολής αν τίθεται ζήτημα ταυτότητας (ακόμα και αν δεν διεξάγει τον αγώνα του/της με αιχμή του την πολιτική/κομματική του ταυτότητα αλλά με αιχμή την κοινωνική αδικία γύρω του?).", αλλά ακριβώς το αντίθετο, ότι "Θα τους στηρίξω, πολιτικά και ανθρωπιστικά, γιατί πέφτουν θύματα άδικων διώξεων".

από μικρός πιονέρος όχι πιόνι 28/09/2017 7:46 πμ.


γιατί να είναι "κολλημένος αναρχικός", όποιος "δεν είναι αλληλέγγυος σε άλλους κομμουνιστές γιατί είναι εξουσιαστές" και να μην είναι απλά "ανοιχτόμυαλος κομμουνιστής" ή απλά "έντιμος";

από μάταια 28/09/2017 11:15 πμ.


Γράφει ο Σεντονάς:

Ευτυχώς πάντως οι υπερασπιστές της Α.Ο. (αν δεν είναι οι ίδιοι μέσα στην Α.Ο. ή τους συνομιλούντες της) έχουν ήδη ομολογήσει εμμέσως πλην σαφώς, ότι το κείμενο δεν γράφτηκε για το ζήτημα των 2 άκρων, αλλά για το ζήτημα της διασύνδεσης κάποιων ομόσπονδων αναρχικών και κάποιων επιτελαρχών αριστερών. Καλά στέφανα, καλά κουφέτα και καλές κουμπαριές!

Και παραπάνω έχει γράψει ο αριστερός:

Η στρατηγική της συμμαχίας "από τα κάτω" απλά είναι ΚΚΕδικη λογική. Δεν μπορεί μια οργάνωση να ισχυριστεί στρατηγική συμμαχίας πχ με μέλη του ΚΚΕ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα αποδεχτούν να συνεργαστουν ΩΣ ΑΤΟΜΑ με την ΑΟ εκχωρόντας την οργανωτική ηγεμονία.
Αρα: η ΑΟ οφείλει να περιγράψει οργανώσεις της αριστεράς που μπορεί να συνεργαστεί ή ένα ρεαλιστικό μίνιμουμ προγραμμα ενότητας δράσης που να "απευθύνεται" στην αριστερά.
Αλλιώς ας εξηγήσει τι χαρακτηριστικά "αριστεράς" θα ήθελε να υπαρχούν για να δούμε αν αυτή η θέση περί "σύμμαχου στρατοπέδου αριστερας και αναρχίας" είναι σοβαρη ή απλά τακτικίστικη για να πατάει σε δυο βάρκες..

ΥΓ για αριστερό:

1/ Μπορεί να μη νοιάζονται τόσο για μέλη, αλλά για τους περιφερομενους (που λέει και παραπάνω "δεν μ' αρέσει ο σύριζα, ψηφιζω χ.α."), για να κατευθυνθούν προς συγκεκριμένους βέβαια.

2/ Η φράση "εκχωρόντας την οργανωτική ηγεμονία" στην ΑΟ ελπίζω να καταλαβαίνεις πόσο αστεία και εξοργιστική μαζί είναι για τους αναρχικούς, ειδικά όταν αναφέρεται σε κάποιους που αυτοαποκαλούνται επίσης αναρχικοί. Εσύ καλά κάνεις και τη χρησιμοποιείς στο σκεπτικό σου όμως, γιατί περί αυτού πρόκειται, μόνο που έτσι δεν πατάει κανείς στη βάρκα των αναρχικών αλλά μόνο των αριστερών ή των ο.φ.α.

από Μουλούδες παντού. 28/09/2017 11:40 πμ.


ο "αναρχικοί της πλάκας" έφυγε από τον μουλου χώρο το 1994, επειδή ήταν μουλούδες και τώρα κατηγορεί τους άλλους για μουλούδες, επειδή δε θέλουν πολιτικα κομπρεμί με μουλουδες, κι αναρωτιέμαι: Αν είναι καλοί οι μουλούδες, τότε, γιατί κακώς έφυγε από τους μουλούδες κι αν είναι κακοί οι μουλούδες και καλώς έφυγε, τότε γιατί ωθείι τους άλλους προς το κακό;

ΔΟ να μη το κόψεις, πρόκειται για πραγματική απορία, με βάση τα λεγόμενα του,  που δε παραβιάζει την π.δ. σε κανένα σημείο.

από ### 28/09/2017 12:58 μμ.


Προσπαθεί ο άνθρωπος να φτιάξει μια αφήγηση που κάπως να  θολώσει τα νερά και να ξεμπλοκαριστεί απο τα άβολα διλλήματα που του βάζει όχι κάποιος άλλος εδώ μέσα, αλλά η προσπάθειά του να παρουσιάσει το κρέας ψάρι και του το χαλάνε οι ομόθυμοί που δεν καταλαβαίνουν πόσο εύκολα πέφτουν στα αδιέξοδα που ο ίδιος ο σεντονάς αγωνίζεται να μασκαρέψει.Κι αφού δεν το καταφέρνει κάνει την βρωμίτσα του γράφει fake news τα οποίακαι τα διανθίζει με αυτοθαυμαστικές κορώνες για τις υπέροχες, ολοκληρωμένες και ακαταμάχητες αναλύσεις του.
Για να μην έχετε αμφιβολίες ο πυρήνας των απόψεών του είναι αυτό που παραθέτω. Κάτι που ο ίδιος δοκίμασε να συντάξει σε προηγούμενο ποστ του και τώρα το παρουσιάζει όχι μόνο δεδομένο αλλά και κάτι που παραδέχθηκε και η ομοσπονδία. 

"Ευτυχώς πάντως οι υπερασπιστές της Α.Ο. (αν δεν είναι οι ίδιοι μέσα στην Α.Ο. ή τους συνομιλούντες της) έχουν ήδη ομολογήσει εμμέσως πλην σαφώς, ότι το κείμενο δεν γράφτηκε για το ζήτημα των 2 άκρων, αλλά για το ζήτημα της διασύνδεσης κάποιων ομόσπονδων αναρχικών και κάποιων επιτελαρχών αριστερών. Καλά στέφανα, καλά κουφέτα και καλές κουμπαριές!"

Που το έγραψαν ρε φίλε αυτό; Απο που προκύπτει το εμμέσως πλην σαφώς;

Τελικά άλλος υπογράφει "υπάλληλος καθημερινής" και άλλος έχει τη χάρη. 

Αν ο διάλογος είχε βασιστεί στην αρχική τοποθέτηση του "Παρατηρητή" που αντιτέθηκε στην ανακοίνωση της ΑΟ και στον "Ηρόστρατο" που την υπερασπίστηκε θα ήταν πραγματικά χρήσιμος. Αλλά λείπει ο Μαρτης του χώρου απο της Σαρακοστή της σπέκουλας στο ιντιμιντια;

από Σεντονάς 28/09/2017 1:50 μμ.


Εξακολουθώ να αντιμάχομαι της συγκριτικής μεθόδου βάσει της οποίας και μόνο μπορεί να στεριώσει ο όποιος εξισωτισμός άλλωστε. Τη σύγκριση θα την χρησιμοποιήσω όποτε και αν χρειαστεί ως αποσπασματικό εργαλείο, και όχι ως γενικότερη βάση κατανόησης και ανάλυσης των εκφάνσεων της κυριαρχίας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δεις ποιός σε σφάζει καλύτερα ή χειρότερα (από τη στιγμή που σε κάθε περίπτωση δεν επιβιώνεις, ώστε να κινηθείς πιο "τακτικά") αλλά το πώς και το γιατί  το κάνει έκαστος. Η σύγκριση βοηθάει μόνο όπου χρειάζεται για να αξιολογήσεις ένα σύστημα, και όχι ένα σύστημα αντί ενός άλλου συστήματος. Για σένα η προδοσία είναι χειρότερη από τον εχθρό, για μένα όμως που είναι και οι δύο τους εχθροί στο μέτρο και στην ποιότητα που τους αναλογεί, άρα δεν έχω κανέναν προδότη να μισήσω περισσότερο. Δεν προτιμώ εχθρούς από προδότες αλλά τους σιχαίνομαι εκατέρωθεν, δεν διαλέγω ούτε συγκρίνω τα σκατά έναντι των εμετών, γιατί έτσι θολώνουν τα επί μέρους χαρακτηριστικά και οι αποχρώσεις τους. Υπάρχουν εχθροι και εχθροί και υπάρχουν προδότες και προδότες, για να βγάλουμε ένα γενικό κανόνα προτίμησης. Προτιμώ συντροφικότητα λοιπόν και διαρκή αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία. Τον "κομμουνιστή" (εντός ή εκτός εισαγωγικών ανάλογα με τα γούστα) δεν θα το απαρνηθώ με κριτήριο ότι είναι χειρότερος από τον ναζί και δεν χρειάζεται καν να πετάω τέτοια τυράκια που άνετα μεταθέτουν την κουβέντα από τα εγκλήματά του στα εγκλήματα κάποιων άλλων. Τον κομμουνιστή θα τον απαρνηθώ με κριτήριο τις βαθύτητες και οργανωμένες εξουσιαστικές βάσεις του και το κακό που κάνει στον αγώνα λόγω της υποκρινόμενης χειραφετητικής ρητορικής του. Επίσης, δεν μπορούμε να είμαστε δέσμιοι της εμπειρίας και των τοπικών χαρακτηριστικών για ιδεολογίες πλανητικού εύρους. Αν σε κάποιες χώρες τους αναρχικούς τους έσφαξαν περισσότερο οι φασίστες και σε άλλες περισσότερο οι κομμουνιστές, πώς θα βγει ένας και μόνο κανόνας συγκριτικής αξιολόγησης μεταξύ τους? Και γιατί το κριτήριο να είναι μόνο οι αναρχικοί κι όχι η καταστολή του κάθε συστήματος ευρύτερα κοινωνικά βάσει όλων των πολιτικών, κοινωνικών, έμφυλων, φυλετικών ταυτοτήτων?

Όσο για τις διώξεις, και πάλι είναι μεγάλη συζήτηση. Δεν υφίσταται "φρονηματική" δίωξη (πόσο δε μάλλον καταστολή) στον φασισμό από ένα σύστημα που τον γεννά και τον ανατρέφει, παρά μόνο "τακτικίστικες" διώξεις με έντονο πολιτικό παρασκήνιο από πίσω τους σε επίπεδο κοινοβουλίου και διακυβέρνησης. Επιπλέον, πώς και βάσει ποιού "αντικρατισμού" είναι δυνατόν να στηρίξεις κάποιον που δέχεται "φρονηματική" δίωξη, όταν το "φρόνημά" του είναι ο μισανθρωπισμός και ο ρατσισμός? Μόνο ο Βολταίρος και οι αντίστοιχοι δημοκράτες μπορούν να στηρίξουν τέτοια λογική. Γιατί να στηρίξεις αυτόν, και να μην αγωνιστείς ακόμα περισσότερο ενάντια στον όψιμο και δήθεν "διώκτη" του, ο οποίος πάει να νίψει τας χείρας του για τον ρατσισμό, τον φασισμό και τον μισανθρωπισμό που αυτός παράγει βάσει μίας δίωξης χάδι? Συγγνώμη, αλλά με τόσες δολοφονίες, ξυλοδαρμούς και τρομοκρατία που έχει κάνει η Χ.Α. (και φυσικά δεν τις γνωρίζουμε όλες αλλά κάποιες), οι διώξεις τους είναι ανέκδοτο, όπως ανέκδοτο και χάδι ήταν και η ολιγόχρονη φυλάκιση του Τσοχατζόπουλου για το μέγεθος της πολιτικής και οικονομικής υπεξαίρεσης που έκανε συστηματικά επί δεκαετίες (εδώ δεν τίθεται ζήτημα "φρονηματικής" δίωξης ούτε κατά διάνοια). Όταν την ίδια στιγμή, η καταστολή πέφτει βροχή και ανεξέλεγκτα ποινικά, αστυνομικά, ιδεολογικά, οικονομικά για ψύλλου πήδημα, αρκεί αυτός ο ψύλλος και αυτό το πήδημα να αμφισβητεί συνειδητά ή ασυνείδητα την εξουσία. Πώς και γιατί να στηρίζεις τη Χ.Α. βάσει του "αντιρατσιστικού" νόμου (αν μπορεί ένας νόμος ποτέ να είναι "αντιρατσιστικός"), αντί να απλώσεις ακόμα περισσότερο κοινωνικά τον αντιρατσισμό, ενάντια στην κρατική και νομική του αφομοίωση και απονοηματοδότηση και ενάντια στην κρατική ανάθεση που επιβάλλεται? Η συνέχεια του Κράτους uber alles δεν είναι η δήθεν φρονηματική δίωξη των ίδιων του των ιδεολογιών, αλλά επιχείρηση τύφλωσης των αντιστεκόμενων με τα κατάπτυστα διλήμματα που θα εφευρίσκει το ίδιο το κράτος προκειμένου να νομιμοποιεί και να διαιωνίζει την ύπαρξή του και το δίκαιο αυτής του της ύπαρξης. Αλήθεια τώρα το κράτος κάνει φρονηματική δίωξη του φασισμού ή έθεσε ένα άλλο επίπεδο συνδιαλλαγής με τους φασίστες που το ίδιο εξέθρεψε, όταν οι τελευταίοι πήγαν να το παίξουν νταήδες και παραλίγο να εγκαθιδρυθεί κοινωνικά μία διάχυτη αντιφασιστική αντιβία και συνείδηση (η οποία χτυπήθηκε περισσότερο από τα δικαστήρια της Χ.Α., παρά από το γκλομπ των μπάτσων) ή οποία ακόμα παίζεται στον αέρα όχι λόγω αλλά παρά τις διώξεις?

Να με συμπαθάς υπαλληλε ειλικρινά για τα "κρίματα" που ανέφερα, αλλά όπως ξεκαθάρισα, ο εχθρός του εχθρός μου δεν είναι δική μου λογική. Νομίζω δεν είναι ούτε η δική σου από όσα γράφεις. Και αντίστοιχα, το ότι διαφωνούμε και οι δύο μας με τα αριστερίστικα και σταλινικά τερτίπια της Α.Ο. δε σημαίνει ότι το κάνουμε από την ίδια βάση, ούτε και ότι θα μας συνέχει ο ετεροκαθορισμός μας απέναντι στην όποια Α.Ο. Ευελπιστώ όμως μαζί σου όπως και με κάθε άλλον (σε πλήρη αντιδιαστολή με την όποια Α.Ο. που ευελπιστώ μόνο στον... αποχαιρετισμό) ότι θα θελήσουμε να δοκιμαστούμε στους δύσκολους αλλά γόνιμους δρόμους των ειλικρινών διαλόγων, της σύνθεσης και της αλληλοκατανόησης, διαφορετικά... πάμε γήπεδο... Προς το παρόν αυτό κάνουμε, με λαμπρή και μόνη εξαίρεση την κερκίδα των σχολιαστών-χειροκροτητών του ντόρου και της ανακοίνωσης της Α.Ο., είναι να αποδεικνύουμε ότι ούτε γηπεδικά διαφωνούμε, ούτε αντι-Α.Ο. κερκίδα έχουμε, αλλά αναρχικά περιεχόμενα και ταυτότητες. Τις κερκίδες και τα επιτελεία να τις πάρουν και να τις χαίρονται και καλοτάξιδα. Εμείς παλεύουμε τα πάντα στον δρόμο, ισότιμα και αυτοοργανωμένα. Είναι κι αυτό μία κάποια καλή εξέλιξη του παρόντος διαλόγου...

Συντροφικά.

από rabbit 28/09/2017 8:55 μμ.


Εγώ νομίζω ότι οι αχρείοι κάνουν σεξιστικό πατρονάρισμα στον ή στην σεντονά

από @νάρχας 29/09/2017 12:15 πμ.


το ότι έγραψε ότι εξισώνουν το σταλινισμό με το ναζισμό. Τον κομμουνισμό εξισώνουν με το ναζισμό (λόγω Στάλιν και λοιπών ολοκληρωτικών καθεστώτων) κι αυτό το διαπιστώνει πάρα πολύ εύκολα αν συζητήσει κανείς με έχοντες τέτοια επιχειρήματα (κεντρώους και δεξιούς) άρα αν ήθελε να ασχοληθεί μ'αυτό και να το αναλύσει καλύτερος τίτλος θα ταν το ''εξίσωση ναζισμόυ με ''κομμουνισμό'' ''Δεν καταλαβαίνω προσωπικά γιατί κάποιοι υποτιθέμενοι αναρχικοί θέλουν να μπουν στο τριπάκι της υπεράσπισης του σταλινισμού με ή χωρίς εισαγωγικά..

από ενας 29/09/2017 11:29 πμ.


Το συνέδριο στην Εσθονία και η όλη καμπάνια στην οποία απάντησε η ΑΟ αφορούσε τον "σταλινισμό" και όχι τον κομμουνισμό. Σε αυτή την καμπάνια απάντησε η Α.Ο. και γιαυτό το λόγο έβαλε παντού τον Σταλινισμό σε εισαγωγικά και εξήγησε παρακάτω τι σημαινόμενα εκφράζει αυτός ο "Σταλινισμός".

από !@! 01/10/2017 7:38 μμ.


"σταλινισμος" σε εισαγωγικα στην ανακοινωση της ΑΟ σημαινει οτι θεωρουν τον σταλινισμο κομμουνισμο, και οχι κρατικο καπιταλισμο. Και παρά τον ολοκληρωτισμό του καθεστώτος επι λενιν και σταλιν, απλώς "δεν ξεχνουν..." κι αυτοι, και θεωρουν ότι αναρχικοι-λενινιστες/σταλινικοι εχουν τον ιδιο στοχο.

Κι εδώ ξαναξεκιναει η συζητηση απ' την αρχη (και δεν υπαρχει λογος να ξαναγινει) γιατι ολα τα επιχειρηματα της θεσης της ΑΟ εχει ηδη αντικρουστει.

Και ο αντιλογος ειναι βασικα σχόλια του τυπου rabbit 8.55. Και ο καθενας κρινει την ενδεια επιχειρηματων εκ μερους των υποστηριχτων της ανακοινωσης της ΑΟ.

από @νάρχας 01/10/2017 9:49 μμ.


η μπούρδα σε εσθονία λεττονία λιθουανία κι ενδεχομένως κι αλλού στο πρώην ανατολικό μπλοκ είναι απαγορευμένη η χρήση ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ συμβόλων. Τα υπόλοιπα περιττεύουν..

από ?#? 01/10/2017 10:06 μμ.


Να το πω κι εγώ μήπως πάρω κάποια απάντηση. Όσοι είτε προσδιορίζονται άμεσα ως σταλινικοί ή όσοι έχουν αναφορές στον Στάλιν δεν είναι έστω κομμουνιστές; Μετά το αναρχόμετρο (που κάποιοι από όσους το κρατάνε δεν δηλώνουν καν αναρχικοί) αποφασίσαμε να μετράμε και τους κομμουνιστές. Σε καλό δρόμο είμαστε.

από Λένιν ή Κατρούγκαλος; 02/10/2017 7:36 πμ.


«Καθήκον μας θα πρέπει να είναι να μάθουμε από τους Γερμανούς πως να λειτουργήσουμε τον κρατικό καπιταλισμό, να αντιγράψουμε από αυτούς με κάθε μέσο και να μη δείξουμε φειδώ σε δικτατορικές μεθόδους προκειμένου να επιταχύνουμε αυτή τη διαδικασία...",

γιατί
«ο κρατικός καπιταλισμός είναι ένα βήμα πιο μπροστά»

και
«είναι ένα βήμα προς το σοσιαλισμό»


και εμείς ως κομμουνιστές πρέπει
«να μάθουμε πως να πραγματοποιήσουμε το σοσιαλισμό από τους οργανωτές των τραστ»


Αυτά, τα ενδεικτικά ας τα βάλουν καλά στο κεφάλι τους, όσοι διαμαρτύρονται περί του χαρακτηρισμού του Σοβιετικού καθεστώτος ως «κρατικού καπιταλισμού». Κοινώς: ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΤΟ ΛΕΝΙΝ

από υπομονετικός 02/10/2017 9:05 πμ.


Όχι, δεν είναι κομμουνιστές, διότι υποστηρίζουν τον κρατικό καπιταλισμό.

Κομμουνισμός σημαίνει κατάργηση της αλλοτρίωσης, του εμπορεύματος και του χρήματος και συλλογική διαχείριση των μέσων παραγωγής από τα εργατικά συμβουλία (δηλαδή από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων). Στην ΕΣΣΔ δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα. Τα μέσα παραγωγής ανήκαν στο κράτος και ο απλός εργαζόμενος δεν είχε καμία συμμετοχή στις αποφάσεις για το τί, πότε και πώς θα παραχθεί.

Αληθινοί κομμουνιστές είναι οι λεγόμενοι συμβουλιακοί κομμουνιστές (Πανεκούκ, Καταστασιακοί κ.τ.λ.), οι ελευθεριακοί και οι αναρχικοί κομμουνιστές (π.χ. Κροπότκιν). Κομμουνιστές είναι γενικά και οι λεγόμενοι αυτόνομοι.

Ο κομμουνισμός ως ιδέα και ως κίνημα υπάρχει τουλάχιστον από το μεσαίωνα, με τα κινήματα και τις εξεγέρσεις των αιρετικών χωρικών (Τόμας Μύντσερ, Ιωάννης Λέυντεν κτλ). Από εκεί προέρχεται και η έκφραση "Omnia sunt communia" (Όλα είναι κοινά, όλα ανήκουν σε όλους).

O Μαρξ ήταν ένας, μεταξύ πολλών θεωρητικών, που συνέβαλλε στην κομμουνιστική θεωρία. Πραγματικά κομμουνιστικό είναι κυρίως το πρώιμο έργο του, όπως τα Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα, ενώ αργότερα υιοθέτησε θέσεις πιο εξουσιαστικές και κρατικοκαπιταλιστικές, όπως στο αυτοαποκαλούμενο "Κομμουνιστικό" Μανιφέστο. Αυτή η εσωτερική ένταση, μεταξύ απελευθερωτικών, κομμουνιστικών στοιχείων και εξουσιαστικών, κρατιστικών στοιχείων, υπάρχει και σε μεταγενέστερους θεωρητικούς, όπως ο Λούκατς. Στον 20ο αιώνα πολλοί θεωρητικοί, όπως η Σχολή της Φρανκφούρτης, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο Βίλχελμ Ράιχ, ο Ανρί Λεφέβρ, ο Τόνι Νέγκρι και ο Γκυ Ντεμπόρ επεξεργάστηκαν τη μαρξιστική θεωρία αναδεικνύοντας τις κομμουνιστικές και απελευθερωτικές όψεις της, διορθώνοντας λάθη και ενίοτε συνδυάζοντας τη με στοιχεία από άλλους στοχαστές, όπως ο Νίτσε και ο Φρόυντ.

Κομμουνιστές ή έστω κοντά στον κομμουνισμό ήταν, π.χ., οι Αβράκωτοι στη Γαλλική Επανάσταση, οι Σπαρτακιστές στη Γερμανία των αρχών του 20ου αιώνα, οι εξεγερμένοι στην Ουγγαρία το 1956 και η ομάδα του Στίνα στην Ελλάδα του 1940.

Στην πράξη κομμουνιστές είναι και οι περισσότεροι έλληνες αναρχικοί και αυτόνομοι. Αναφέρομαι βέβαια μόνο στους αληθινούς αναρχικούς, όχι στους ντεμέκ (ΑΟ και ΑΚ).

Οι μπουνταλάδες, δογματικοί, αρτηριοσκληρωτικοί και δυσκοίλιοι κρατιστές σταλινικοί έχουν τόση σχέση με τον κομμουνισμό όση και το ΠΑΣΟΚ με το σοσιαλισμό, ο Πάπας και ο Οικουμενικός Πατριάρχης με το χριστιανισμό και οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Διονύσης Τσακνής και Λαυρέντης Μαχαιρίτσας με το ροκ εν ρολ.

από υπομονετικός 02/10/2017 9:30 πμ.


Στην ΕΣΣΔ το κράτος λειτουργούσε στο εσωτερικό ως ο απόλυτος καπιταλιστής, που έχει την ιδιοκτησία όλων των μέσων παραγωγής, την απόλυτη εξουσία στις αποφάσεις για οποιοδήποτε ζήτημα και το απόλυτο μονοπώλιο στην αγορά. Υπήρχε κανονική εμπορευματική οικονομία και όλοι οι πολίτες ήταν υπάλληλοι της γραφειοκρατικής ελίτ, η οποία καρπωνόταν την υπεραξία για να την επενδύσει σύμφωνα με τα σχέδια της (π.χ. σε εξοπλισμούς ή έργα). Στο εξωτερικό, στη διεθνή αγορά, η ΕΣΣΔ λειτουργούσε ως κανονική καπιταλιστική επιχείρηση που ανταγωνίζεται, σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς, τις άλλες επιχειρήσεις (πουλώντας, π.χ., αυτοκίνητα ή όπλα).

Τί σχέση θα μπορούσαν να έχουν αυτά τα αίσχη με την ευγενή ιδέα του κομμουνισμού;

από υπομονετικός 02/10/2017 10 πμ.


Κομμουνιστές ή έστω κοντά στον κομμουνισμό ήταν φυσικά και οι εξεγερμένοι της Παρισινής Κομμούνας του 1871.

Στην πράξη κομμουνιστές είναι και οι περισσότεροι έλληνες αναρχικοί, ακόμα και εκείνοι της λεγόμενης μηδενιστικής τάσης. (Αναφέρομαι βέβαια στους αληθινούς αναρχικούς, όχι τους ντεμέκ τύπου ΑΟ και ΑΚ).

από υπομονετικός 02/10/2017 10:16 πμ.


Η ΕΣΣΔ αυτοαποκαλείτο "σοβιετική". Ο όρος "σοβιέτ" αναφερόταν αρχικά στα διάφορα εργατικά συμβούλια και συνελεύσεις που είχαν εμφανιστεί στη Ρωσία κατά την επανάσταση.
Οι μπολσεβίκοι, ως αληθινοί αντικομμουνιστές, κατήργησαν πραξικοπηματικά όλα τα επιμέρους σοβιέτ και επέβαλλαν την απόλυτη εξουσία τους ως "Ανώτατο Σοβιέτ". Ένα από τα αιτήματα των εξεγερμένων της Κρονστάνδης, οι οποίοι κατεσφάγησαν από το κάθαρμα Τρότσκι, ήταν η επιστροφή της εξουσίας στα επιμέρους σοβιέτ, δηλαδή ο κομμουνισμός.

Δηλαδή η ΕΣΣΔ ήταν "σοβιετική" στον ίδιο βαθμό που εγώ είμαι ο μέγας Ναπολέων.

από Διάβολος 02/10/2017 12:19 μμ.


"η μπούρδα σε εσθονία λεττονία λιθουανία κι ενδεχομένως κι αλλού στο πρώην ανατολικό μπλοκ είναι απαγορευμένη η χρήση ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ συμβόλων. Τα υπόλοιπα περιττεύουν.."

Απαγορευμένη η χρήση ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ. Ο κομμουνισμός δεν έχει σύμβολα, ούτε ο καπιταλισμός. Το σφυροδρέπανο είναι εφεύρεση των Λένιν, Λουνατσάρσκι συγκεκριμένα για τους Μπολσεβίκους, δεν είναι "κομμουνιστικό σύμβολο" γενικά.

από Πέφτουν τα κάστρα 02/10/2017 1:19 μμ.


Αφού ορίσαμε ότι επανάσταση είναι μόνο η νικηφόρα αναρχική επανάσταση. Αφού θεωρήσαμε ως αγωνιστές μόνο τους αναρχικούς που μάλιστα είναι στη δική μας τάση. Τώρα εμείς ως αναρχικοί (της συγκεκριμένης πάντα τάσης) αρχίζουμε να οικειοποιούμαστε και άλλα ρεύματα. Αρα κομμουνιστές είναι μόνο οι αναρχικοι.
Όταν κάποιος το παθαίνει σε ατομικό επίπεδο αυτό το λένε ψύχωση. Όταν το παθαίνει σε πολιτικό το λένε γραφικότητα.
Νομίζω το επόμενο βήμα είναι να πούμε ότι και οι μόνοι αληθινοί φιλελεύθεροι, αφού λένε για ελευθερία είναι οι αναρχικοί της δικής μας τάσης. Και μια μέρα που ξέρεις, ίσως και οι μόνοι αληθινοί φασίστες (αφού η λέξη προέρχεται από την "ένωση") να είμαστε επίσης εμείς.
Γενικά ότι καλό είμαστε εμείς και ότι κακό οι άλλοι. Απλά. κατανοητά, βολικά. Μπράβο!

από @ 02/10/2017 1:50 μμ.


Αγαπητέ "Πέφτουν τα κάστρα" είναι προφανές ότι δεν κατάλαβες τίποτα από όσα γράψαμε και τα διαστρεβλώνεις κατα το δοκούν.

Ξαναδιάβασε τα πιο προσεκτικά και μετά πήγαινε στη γωνία για να δεις αν ερχόμαστε.

από διάλογος με τους "Κλασσικούς"... 02/10/2017 2:24 μμ.


Όχι δεν λέει μόνο για αναρχικούς (διάβασε τα σχόλια 2/10 9.05 και 10.00)

Για το σχόλιο 2/10 7.76 που ο Λένιν εκθειάζει τον κρατικό καπιταλισμό της Γερμανίας , και λέει ότι θα χρησιμοποιήσει κάθε δυνατή δικτακτορική μέθοδο για να επιταχύνει τη διαδικασία του κρατικού καπιταλισμού στην εσσδ έχεις να σχολιάσεις τίποτα?

Η ψυχολογικοποίηση των επιχειρημάτων των άλλων (ψύχωση) και η ταμπελοποίηση (γραφικοί), χωρίς ουτε καν ένα αντεπιχείρημα για όσα έχουν γραφτεί παραπάνω, αν είναι να χαρακτηρίσουν κάποιους, χαρακτηρίζουν αυτούς που θεωρούν ευαγγέλια τους "Κλασσικούς", γιατί θυμίζουν θρησκόληπτους που αγνοούν όσα έχουν ήδη λεχθεί και λένε κάτι πανάσχετο.

Αλλά που να τρέχεις τώρα να μιλάς για όσα (εντελώς μη κομμουνιστικά) έχει πει ο Λένιν και όσα έχει σούρει ο Ντεμπόρ... αυτά είναι δύσκολα πράγματα, και οι εύκολες λύσεις συνίστανται.

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, έρχεται και ο Ιμπανέθ να πει στους καταλανούς αναρχικούς ότι αυτοί που θα τους κυνηγήσουν πρώτοι είναι οι πατριώτες αριστεροί με τους οποίους είναι μαζί στο δρόμο σήμερα. Η επανάληψη της ιστορίας ως φάρσας. Εκτός κι αν κάποιοι απ' αυτούς τους αναρχικούς, μπρος στο "δημοκρατικό κίνημα", έχουν αρχίσει ήδη τις αριστερές κωλοτούμπες όπως και εδώ και αλλού. Ε αύριο θα δουν κι από τους σημερινούς αριστερούς κρατιστές "κινηματικούς" τη "δημοκρατική" κρατική καταστολή.

από @νάρχας 02/10/2017 3:19 μμ.


απο πάνω έγραψε για αναρχικούς του ελλαδικού χώρου και δη για τη μηδενιστική τάση (που προσωπικά δεν τη θεωρώ τάση της αναρχίας αλλά ξεχωριστό πολιτικό χώρο) και για σχέση αυτής με τον αναρχικό κομμουνισμό..Μπορείς να εξηγήσεις περαιτέρω που το στηρίζεις αυτό; Ως γνωστόν ο μηδενισμός στοχεύει στη μη ύπαρξη οργανωμένης κοινωνίας και στην καταστροφή του υπάρχοντος (με το φτωχό μου το μυαλό). Πως λοιπόν σχετίζονται αυτά τα δύο;

από Πέφτουν τα κάστρα 02/10/2017 4:18 μμ.


Πόσοι "γράψατε". Πες μου αν μπορείς ποιά ψευδώνυμα είστε για να καταλάβω την άποψή σας αφού βλέπω τελείως διαφορετικές απόψεις που διαφωνούν με την άποψη της ΑΟ και όσων την υπερασπιζονται. Ευχαριστώ.

από υπομονετικός (για πόσο ακόμα;) 02/10/2017 6:48 μμ.


Ίσως η αναφορά στο ιστορικό ρεύμα του αναρχισμού που μερικοί αποκαλούν αναρχομηδενισμό να ήταν κάπως παρακινδυνευμένη. Ωστόσο επιμένω ότι μπορούμε να πούμε ότι οι περισσότεροι αναρχικοί, κάποιων αναρχομηδενιστών συμπεριλαμβανομένων, ανεξαρτήτως του τι λένε οι ίδιοι, είναι στην πράξη κομμουνιστές, εφόσον

1. Στις μεταξύ τους σχέσεις εφαρμόζουν πρακτικές ισότητας και κοινοκτημοσύνης
2. Επιδιώκουν την κατάργηση του χρήματος και της άλλης πλευράς του, του εμπορεύματος και δρουν έμπρακτα με βάση αυτή την τοποθέτηση.
3. Επιδιώκουν την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και δρουν έμπρακτα με βάση αυτή την τοποθέτηση.
4. Μισούν την αλλοτρίωση που επιφέρει ο καπιταλισμός και δρουν έμπρακτα με βάση αυτή την τοποθέτηση.
5. Έχουν αναφορές σε κομμουνιστές στοχαστές όπως ο Ντεμπόρ. (Παρεμπιπτόντως, αν και οι καταστασιακοί ήταν ξεκάθαρα κομμουνιστές, οι διάφοροι σταλινοθρεμένοι αριστεροί τείνουν να τους αντιμετωπίζουν ως μηδενιστές).

Η ολοκληρωτική καταστροφή του υπάρχοντος δεν αντιβαίνει προς τον κομμουνισμό. Είναι αναγκαία συνθήκη του.

Στον αστείο "Πέφτουν τα κάστρα" απαξιώ να απαντήσω.

από Πέφτουν τα κάστρα 02/10/2017 7:40 μμ.


Μου αρέσει πολύ το 2. Βάλαμε το αντιεμπορευματικό συνώνυμο και της αναρχίας και του κομμουνισμου. Στενεύει επικίνδυνα η αναρχική τάση που μόνο αυτή δικαιούται να μιλάει για επανάσταση και να δηλώνει αναρχική η κομμουνιστική
Πιό ωραίο όμως το 5 με τον Ντεμπόρ. Ενας γραφικός όσο και τρόλης καταστασιακός που ακόμα και ο θάνατός του ήταν θέαμα, και που ισχυρίστηκε ότι διόρθωσε τον Λένιν βάζοντας το θέαμα μετά τον ιμπεριαλισμό ως τελικό στάδιο του καπιταλισμού γίνεται απαραίτητη αναφορά για κάθε αναρχικό. Δεν καλπάζουμε απλά, πετάμε!
Γι α να απαξιείς να μου απαντήσεις υπομονετικέ σημαίνει ότι εσύ υπογράφεις και το ποστ με τίτλο "και που είσαι ακόμα". $ μάτια άλλωστε βλέπουν καλύτερα από 2
Συνέχισε να απαξιείς αλλά μη σταματάς να γράφεις
.

από Hawkwind 10/10/2017 11:50 μμ.


Για να μιλάς έτσι για το θάνατο του Ντεμπόρ, φαντάζομαι τι θα λες για το Μαγιακόφσκι.
Κρίμα γιατί ζωή του Ποιητή αυτού, δυστυχώς αντανακλά όλο το ψέμμα της σοβιετικής ,και καλά, ένωσης.
Αλλα έτσι είναι στη στρατοκρατία και τον ιησουιτισμό δεν χωράνε σύνεφα με παντελόνια...
Χίλιες φορές γραφειοκρατία παρά ελεύθερα ιδανικά, έτσι δεν είναι Κάστρο ;
Μόνο ο Περισσός λοιπόν μπορει να μιλάει για επανάσταση (όπως και για μεταθάνατο ανάσταση)

από Λουκρητία 11/10/2017 8:31 μμ.


Η ανικανότητα των οπαδών της ΑΟ να απαντήσουν με επιχειρήματα στην κριτική που ασκείται είναι παροιμιώδης. Πιάνονται απο διατυπώσεις για να πουν την εξυπνάδα τους και χαριτωμένες ατακούλες τύπου "πέφτουν τα κάστρα", "ξυδάκι" και τέτοιες βλακείες. Μόνο ο Ηρόστρατος επιχείρησε να αρθρώσει μια απάντηση αλλα τον διέλυσε κατευθείαν ο Μάχνο.

classwars - ο πόλεμος των άκρων Μια απάντηση στην πιπίλα των κάθε είδος συστηματικών μαντρόσκυλων περί των δύο άκρων. https://vimeo.com/55379161

https://barikat.gr/content/lefta-sex-kai-exoysia-shetika-me-mia-pseydi-viografia-toy-guy-debord

Αφιερωμένο στους καστράτους.

από @n 15/10/2017 4:58 πμ.


Άλλο ένα ντοκυμαντερ για τη θεωρία των άκρων:

Ιστορίες για ακραίους! (Φεβρουάριος 2013)

από @@ 15/10/2017 7:48 μμ.


https://www.youtube.com/watch?v=nVjLp4-Mlbo

από @not troll 17/10/2017 11:10 μμ.


ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΒΓΑΛΑΝΕ ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗ ΚΑΙ ΜΑΧΝΟΒΤΣΙΝΑ

από @ 18/10/2017 1:41 μμ.


Ο κομμουνισμός ήταν η ΕΣΣΔ και η ΕΣΣΔ ο κομμουνισμός,όλα τα υπόλοιπα είναι εκτός πραγματικότητας γιατί στην σφαίρα της πραγματικότητας αυτό έγινε και αυτό ήταν.Άλλο τα λόγια και άλλο οι πράξεις,στην πράξη εύκολα τα καταργείς όλα αλλά αν μετά δείς να παίρνουν τα κάρα τους νεκρούς που προκάλεσες τότε τα μαζεύεις και πας πιο ήρεμα πρίν σου πάρουν το κεφαλάκι οι πεινασμένοι.Κομμουνισμός είναι ο Μάο και η Β.Κορέα,η οποία δεν βάζει νερό στο κρασί της και παραμένει πιστή στις αρχές της,στην ιδεολογία Τζούτσε της Εθνικής Αυτάρκειας,ενώ έχει πορτραίτα του Λένιν στις παρελάσεις(όπου ακούγεται και η Διεθνής).Αν πάρουν οι εργάτες τα εργοστάσια ή καταργηθεί το χρήμα(έχουν γίνει και αυτά,σε Γιουγκοσλαβία και Καμπότζη)τότε γίνεται χάος και αντεπανάσταση καθώς ελάχιστοι έχουν κομμουνιστική συνείδηση,πρέπει να έχει προηγηθεί μια βαθιά κομμουνιστικοποίηση για να φτάσεις εκεί(και τσάκισμα κάθε αστικού κατάλοιπου).Η αληθινή αναρχία είναι ο κομμουνισμός,όπως αυτός εφαρμόζεται οπουδήποτε στον κόσμο αναλαμβάνει το λαϊκό κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου.Όλα τα άλλα είναι ανεφάρμοστες θεωρίες που καταλήγουν σε ελευθεριακούς ευρωκομμουνισμούς και αριστερίστικες παπάτζες...

από Vanguardism 18/10/2017 2:19 μμ.


Βγήκε και αφίσα με την Άντζελα Ντέϊβις να χαιρετάει Λενινιστικά για την πορεία της 14ης/10. Η πρώην ΓΓ του Κ.Κ.ΗΠΑ που ήταν το πρώτο που κατέκρινα την Κουβάνικη επανάσταση ως μη-ταξική, αλλά εθνικιστική, η οποία βέβαια έφτασε κατηγορούμενη στο δικαστήριο από το ίδιο της το κόμμα και ο δικηγόρος του ΚΚ χρησιμοποίησε το ίδιο ερωτηματολόγιο της ΜακΑρθικής ιεαράς εξέτασης. Η εμπροσθοφυλακή της επαναστατημένης μειοψηφίας δεν λογαριάζει ποτέ τον λαό ...... που θέλει θέαμα, γκάτζετ, και ιν-δραστηριότητες. Αντικοινωνικοί παντού και πάντα οι πρωτοπόροι "κάθε είδους".

από ουτοπιστής 18/10/2017 2:52 μμ.


Ωραία όλα αυτά σταλινικέ. Είσαι ξεκάθαρος. Το θέμα είναι ότι δεν μπορείς να υποστηρίζεις τέτοια πράγματα και συγχρόνως να αυτοαποκαλείσαι αναρχικός, όπως κάνει η "αναρχική" ομοσπονδία.

από πες κι άλλα 18/10/2017 3:19 μμ.


ωστε "Η αληθινή αναρχία είναι ο κομμουνισμός,όπως αυτός εφαρμόζεται οπουδήποτε στον κόσμο αναλαμβάνει το λαϊκό κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου."

Να σου θυμίσω μια μικρή λεπτομέρεια, ότι οι αναρχικοί είναι ενάντια στα κράτη, είτε αυτά είναι αστικά είτε λαϊκά και εργατικά.

Μήπως χρειαζόμαστε και τίποτα καθοδηγητές για να μας αλλάξουν απέξω τη συνείδηση ώστε να γίνει κομμουνιστική και να σβηστούν τα αστικά κατάλοιπα; Κι αν κάποιος δεν θέλει να του αλλάξεις τη συνείδηση, τον στέλνεις στα γκουλαγκ;

Η θεωρία της κομμουνιστικοποίηση δεν έχει καμιά σχέση με τις παπάτζες που λες εσύ, και μπλέκεις σκόπιμα τον όρο. Γιατί στηρίζεται στην αυτενέργεια και αυτοδιάθεση και εξέλιξη των ανθρώπων και όχι στα τσιτάτα των κρατιστών "ειδικών της επανάστασης". Και από τον Μαρξ έχει κρατήσει αυτά που εσύ ξέχασες, γιατί σε συνεπήρε ο Λένιν ο Τρότσκι και ο Στάλιν, δηλαδή ο κρατικός καπιταλισμός και το χρήμα.

από Α σε έναν κύκλο ΝΑΑΑΑ... 18/10/2017 7:49 μμ.


"Ο κομμουνισμός ήταν η ΕΣΣΔ και η ΕΣΣΔ ο κομμουνισμός,όλα τα υπόλοιπα είναι εκτός πραγματικότητας γιατί στην σφαίρα της πραγματικότητας αυτό έγινε και αυτό ήταν.Άλλο τα λόγια και άλλο οι πράξεις,στην πράξη εύκολα τα καταργείς όλα αλλά αν μετά δείς να παίρνουν τα κάρα τους νεκρούς που προκάλεσες τότε τα μαζεύεις και πας πιο ήρεμα πρίν σου πάρουν το κεφαλάκι οι πεινασμένοι."

Γκαγκάν... Αυτα τα λέει άνθρωπος ο οποίος υποστηρίζει το δικτατορικό κράτος του Λένιν-Τρότσκι (Ε.Σ.Σ.Δ), το οποίο ως γνωστόν εν έτει 1918-1921 μάζευε τους νεκρούς όχι με τα κάρα αλλά με βαγόνια λόγω λιμού και που ως γνωστόν άλλαξε την οικονομική του πολιτική εισάγοντας τη Ν.Ε.Π ακριβώς γι' αυτό το λόγο. Για να μη του "πάρουν το κεφαλάκι οι πεινασμένοι"...Τρικυμία είναι λίγο. Τυφώνας θα έλεγα...

από έν@ς 20/10/2017 8:50 μμ.


Η "αληθινή" και κάθε είδους αναρχία πεθαίνει τη στιγμή που η επανάσταση γίνεται δόγμα.
Η αναρχία θέλει κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής, κοινοκτημοσύνη, παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών ανάλογα με τις ανάγκες ΚΑΙ τις επιθυμίες του καθενός, και προσφορά κατα το δοκουν.
Γι αυτούς τους λόγους η αναρχία δεν αποδέχεται κανενός είδους εξουσίας, κατα συνέπεια κράτους. Γιατί σύμφωνα με τους αναρχικούς από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, ο κομμουνισμός ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ χωρίς την κατάργηση του κράτους.
Όταν ένας αναρχικός μιλαει για κομμουνισμό, εννοεί κάτι εντελώς διαφορετικό ως και ανταγωνιστικό με τον "κομμουνισμό" όπως τον εννοούσαν οι μπολσεβίκοι.

από πολιτικαλ ανκορεκτ 21/10/2017 6:51 πμ.


"Η "αληθινή" και κάθε είδους αναρχία πεθαίνει τη στιγμή που η επανάσταση γίνεται δόγμα.
Η αναρχία θέλει κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής, κοινοκτημοσύνη, παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών ανάλογα με τις ανάγκες ΚΑΙ τις επιθυμίες του καθενός, και προσφορά κατα το δοκουν"

η αναρχια αγαπητε δεν θελει κομουνιστικες σχεσεις παραγωγης, σχεσεις ειλικρινιας και εμπιστοσυνης, συντροφικότητα και μέχρι το τέλος...και αν πέσεις θα ξανασηκωθείς και θα προσπαθήσεις για τη προσπάθεια και μόνο...γιατι αξίζει να ζησεις εστω και για 2 στιγμες αναρχικα παρα μια ζωη κομουνιστικα

από με αφορμή τα 100 χρόνια του πραξικοπήματος του Λένιν 21/10/2017 9:20 πμ.


Αλέξανδρος Μπέρκμαν, Η ρωσική τραγωδία, εκδόσεις Άρδην

από βλέπε 21/10/2017 9:24 πμ.


https://athens.indymedia.org/post/1578965/

https://athens.indymedia.org/post/1578967/

https://athens.indymedia.org/post/1578968/

από @ 21/10/2017 9:38 πμ.


"Γιατί σύμφωνα με τους αναρχικούς από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, ο κομμουνισμός ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ χωρίς την κατάργηση του κράτους."

Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους αναρχικούς αλλά και για τους αληθινούς κομμουνιστές (τους μη σταλινικούς δηλαδή).

από κομμουνιστών τ αγγόνι 26/10/2017 12:26 μμ.


και με διαλεκτική αντιστροφή υποκείμενου κατηγορήματος:

https://www.youtube.com/watch?v=nYwjpnCGL54

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License