Πόλεμος, εκεχειρία ή σύμπλευση με το κράτος; Η "κυπριακή" παρέκκλιση

Πόλεμος, εκεχειρία ή σύμπλευση με το κράτος; Η «κυπριακή» παρέκκλιση είναι μια τομή η οποία περνά απαρατήρητη ή είναι ανεκτή από όσους και όσες εμπλέκονται με οποιοδήποτε τρόπο στα αναρχικά-ελευθεριακά-αντιεξουσιαστικά δρώμενα. Δεν έχουν υπάρξει ενστάσεις από συλλογικότητες, δεν έχει εμφανιστεί ένας στοιχειώδης κριτικός λόγος απέναντι στο φαινόμενο όπου: αναρχικοί στη συντριπτική τους πλειοψηφία πλην πιθανών εξαιρέσεων να υπερασπίζονται την κρατική λύση. Ενώ δε χαρίζεται κάστανο για κάθε διαφωνία, για τη στήριξη της κρατικής -και μάλιστα- διζωνικής ομοσπονδίας, από αναρχικούς, δεν τρέχει κάστανο. Ενώ διυλίζεται ακόμα και το κουνούπι, η κρατική γκαμήλα με ελευθεριακή περιβολή καταπίνεται μετά από γαργάρα...

Πόλεμος, εκεχειρία ή σύμπλευση με το κράτος; Η "κυπριακή παρέκκλιση"

«Η εξαίρεση αυτή καθαυτή δεν ενδιαφέρει, ενδιαφέρει με ποιον τρόπο η εξαίρεση αντιλαμβάνεται τον κανόνα» Οδυσσέας Ελύτης

Πόλεμος, εκεχειρία ή σύμπλευση με το κράτος; Η «κυπριακή» παρέκκλιση είναι μια τομή η οποία περνά απαρατήρητη ή είναι ανεκτή από όσους και όσες εμπλέκονται με οποιοδήποτε τρόπο στα αναρχικά-ελευθεριακά-αντιεξουσιαστικά δρώμενα. Δεν έχουν υπάρξει ενστάσεις από συλλογικότητες, δεν έχει εμφανιστεί ένας στοιχειώδης κριτικός λόγος απέναντι στο φαινόμενο όπου: αναρχικοί στη συντριπτική τους πλειοψηφία πλην πιθανών εξαιρέσεων να υπερασπίζονται την κρατική λύση. Ενώ δε χαρίζεται κάστανο για κάθε διαφωνία, για τη στήριξη της κρατικής -και μάλιστα- διζωνικής ομοσπονδίας, από αναρχικούς, δεν τρέχει κάστανο. Ενώ διυλίζεται ακόμα και το κουνούπι, η κρατική γκαμήλα με ελευθεριακή περιβολή καταπίνεται μετά από γαργάρα. Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι, μπας και έχω φάει πετριά με το κυπριακό ζήτημα ή την κυπριακή εναλλακτική; Πιθανόν, κι ίσως να μην έχει γιατρειά. Όμως θα όφειλε κάποιος-α να εξηγήσει το πώς κάποιοι-ες από τους υπερασπιστές του κράτους της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας που προωθείται από το 1964, από τις ΗΠΑ (σχέδια Άτσεσον) -απόληξή της το σχέδιο Ανάν του 2004 και η όλη προετοιμασία για το επόμενο- είναι ταυτοχρόνως αναρχικοί/ελευθεριακοί/αντιεξουσιαστές. Κι όχι μόνο δεν υψώνεται φωνή κριτικής για αυτήν τους τη θέση αλλά έχουν κεντρικό ρόλο σε εκδηλώσεις αναρχικών. Αναρχικοί στην Ελλάδα προσκαλούν ως κεντρικούς ομιλητές αναρχικούς από την Κύπρο που υπερασπίζονται την κρατική ΔΔΟ.

Πώς να το εξηγήσει κανείς; Πώς μπορεί αναρχικοί να επιδίδονται σε θέσεις που τηρούν άλλα μέτρα και άλλα σταθμά για διαφορετικές γεωγραφικές συντεταγμένες όσον αφορά την εναντίωση στο κράτος; Γιατί αναρχικοί που σφόδρα ταράζονται μπρος στην ύπαρξη του κράτους προσκαλούν άλλους αναρχικούς που υποστηρίζουν μια κρατική λύση; Εν τέλει πώς υπάρχουν αναρχικοί που υπερασπίζονται το κράτος οι οποίοι προσκαλούνται να μιλήσουν για αυτή τους την επιλογή από άλλους αναρχικούς που είναι αρνητές του κράτους; Αναρχικοί να αποδέχονται ως μεταβατική λύση, το κράτος, και αυτό να είναι κατά περίπτωση αποδεκτό από άλλους αναρχικούς που είναι ενάντιοι στο κράτος αλλά που θεωρούν, για την περίπτωση των πρώτων, ότι η υποστήριξή τους σε ένα κράτος είναι θεμιτή; Μήπως από το «σοσιαλισμός σε μια χώρα» έχει πραγματοποιηθεί μετάσταση στο «αναρχισμός σε μια χώρα»; Είναι άραγε η ιδιαιτερότητα των συνθηκών, με βάση την οποία, αναρχικοί, καλούνται να υπερασπίσουν πολιτικές λύσεις που δεν είναι αναρχικές και βασίζονται στο κράτος, αποκλειστική προϋπόθεση για μια πολιτική αναρχική προοπτική; Δηλαδή δεν είναι σύμφυτο του αναρχικού ιδεώδους (όποιας κατεύθυνσης, στρατηγικής, τακτικής, τάσης κλπ.) ότι το κράτος (όποιας κατεύθυνσης, στρατηγικής, τακτικής, τάσης κλπ) είναι ένας εχθρικός μηχανισμός σε όποιο σημείο της γης εφόσον αποτυπώνει την επιβολή μιας μειοψηφίας που εκπροσωπεί ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό τήρησης της ιεραρχίας στην οικονομία, στην πολιτική και στην κοινωνία; Άρα, εφόσον δεν εγείρει κριτική ή καταγγελία, η επιλογή της υποστήριξης της κρατικής λύσης, σημαίνει ότι οι αναρχικοί δέχονται κατά περίπτωση την υποστήριξη ενός κράτους;

Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε κάποιες αφορμές διαλόγου ως απόπειρες «εξηγήσεων», αιτιάσεων και δικαιολογιών, για αυτό το φαινόμενο, όπου αναρχικοί υποστηρίζουν μια κρατική λύση:

-Μια ερμηνεία θα έλεγε ότι οι αναρχικοί στην Κύπρο δεν είναι αναρχικοί αλλά αντιφασίστες, αντιρατσιστές, αντιεθνικιστές, υπερασπιστές των μειονοτικών δικαιωμάτων γενικά, κλπ., κλπ. Οπότε κάθε συζήτηση για τη στάση αναρχικών στην Κύπρο απέναντι το κράτος είναι εκτός θέματος. Μιλάμε για ένα άλλο ιδεολογικό υποκείμενο, μη αναρχικό/αντικρατικό/ελευθεριακό/αντιεξουσιαστικό οπότε τελεία και παύλα. Όμως, πώς συλλογικότητες αντίφα κλπ. που είναι προορισμένες σε συγκεκριμένες δράσεις παίρνουν θέση για ένα πολιτειακό ζήτημα (όταν δεν αντιστοιχεί στη μερικότητα της δράσης τους) και μάλιστα υπέρ της κρατικής λύσης (όταν δε συνάδει με τον πυρήνα των διακηρυγμένων αντιλήψεών τους-π.χ. οριζόντια οργάνωση κλπ.); Από την άλλη με ποια κριτήρια, αναρχικοί καλούν μη αναρχικούς υποστηρικτές μιας κρατικής λύσης;

-Αν όμως είναι αναρχικοί, τότε να υποθέσουμε ότι η πάλη ενάντια στον εθνικισμό, η πάλη ενάντια στο φασισμό, η πάλη ενάντια στο ρατσισμό, προνομιακές υποθέσεις στις οποίες δρουν οι εν λόγω αναρχικοί αποτελούν, για αυτούς, βασικές προϋποθέσεις για την κατάργηση του κράτους; Συμμαχώντας (γιατί όχι;) και με κάθε κινητοποίηση από πλευράς κράτους, κόμματος, ΜΚΟ όταν διατείνονται ενάντια στον εθνικισμό-ρατσισμό-φασισμό; Π.χ. συμμαχώντας και με την ΜΚΟ «Αλληλεγγύη Τώρα» του μεγιστάνα Soros η οποία διατείνεται κατά του εθνικισμού-ρατσισμού-φασισμού; Ας ερωτήσουμε, ακροβατώντας: «ο εθνικισμός είναι το ανώτατο στάδιο του κράτους», παρόμοια διατύπωση με αυτήν του Λένιν για τον «ιμπεριαλισμό» ως το «ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»; Άρα μετά την άρση του εθνικισμού το κράτος θα μαραθεί μέχρι να καταργηθεί ως νομοτέλεια;

-Ας ξεπεράσουμε το «αναρχικοί υπερασπίζονται το κράτος» και ας σταθούμε στο πρακτικό ζήτημα. Η ΔΔΟ, λένε πως θα καταργήσει τον εθνικισμό ή θα διαλύσει σιγά σιγά τον εθνικισμό και άρα, θα βελτιωθούν οι σχέσεις των δυο κοινοτήτων. Τέλος πάντων, λεν περίπου ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από τη στήριξη στη ΔΔΟ προκειμένου να παλευτεί αυτός ο δρόμος που είναι και ο διακηρυγμένος στόχος: ο τερματισμός του εθνικισμού. Λίγο ως πολύ, οι αναρχικοί υποστηρικτές της κρατικής λύσης της ΔΔΟ στην Κύπρο, υπολογίζουν ότι μετά την επιβολή της, οι ίδιοι, θα διευκολυνθούν στο να εντείνουν τους κοινούς δικοινοτικούς ταξικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς και οικολογικούς αγώνες. Άρα τα σύνορα που θα τεθούν στη διοίκηση ενός συνομόσπονδου διζωνικού κράτους που θα χωρίσουν οριστικά ελληνοκυπρίους από τουρκοκύπριους, με ξεχωριστές διοικήσεις, με βέτο στις αποφάσεις για τα κοινά των δυο κρατών, θα βοηθήσουν την ανάπτυξη των κοινών δικοινοτικών ταξικών, κοινωνικών, πολιτικών και οικολογικών αγώνων. Έτσι, αρνούνται ως αίτημα την επιστροφή όλων των προσφύγων στις εστίες τους, αρνούνται την επαναδημιουργία των μικτών χωριών, γειτονιών και πόλεων και δέχονται τις εθνικές ξεχωριστές διοικήσεις ως απαραίτητη συνθήκη ή «μονόδρομο» για τη λύση, που αυτή μελλοντικά θα τροφοδοτήσει νέους αγώνες;

Πώς όμως θα βελτιωθεί η κατάσταση δημιουργώντας δυο ομόσπονδα κράτη με εθνικό προσδιορισμό; Ας το εξετάσουμε αφού ξεχάσουμε:

Α)τη νομιμοποίηση της εισβολής-κατοχής-προσφυγιάς-εποικισμού

Β)το γεγονός ότι το θύμα και ο θύτης αναλαμβάνουν από κοινού να τακτοποιήσουν τα κοινά οικονομικά ζητήματα και εκκρεμότητες που έχουν προέλθει με ευθύνη του θύτη

Γ)το γεγονός ότι δεν αποχωρεί ο παράνομος στρατός κατοχής ούτε βεβαίως οι αγγλικές βάσεις ούτε και οι άλλοι μικρότεροι στρατοί

Δ)το γεγονός ότι υπάρχουν χίλιες δυο προϋποθέσεις-δυσκολίες για την ανάκτηση της περιουσίας από ένα ποσοστό που θα επιστρέψει (ποιο ποσοστό ορίζουν οι αναρχικοί υποστηριχτές της κρατικής λύσης;)

Ε)το γεγονός ότι θα μπουν νέα σύνορα, νομιμοποιημένα πλέον-όχι γραμμές ανακωχής

ΣΤ)το βέτο εκ μέρους της μιας διοικητικής αρχής έτσι ώστε να μην μπορεί να υπάρχει η «συνέχεια του κράτους»

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις που καθιστούν μονόδρομο, τη ΔΔΟ, προκειμένου να αρθεί ο εθνικισμός και να υπάρξει επαναπροσέγγιση; Δηλαδή ο κοινός ομόσπονδος κρατικός φορέας των δυο εθνικών κρατών αποτελεί για τους αναρχικούς στην Κύπρο το μονόδρομο των προϋποθέσεων για τη συνεργασία; Η ιστορία δεν διδάσκει ότι η δημιουργία κρατών σε εθνική βάση επιτείνει τον εθνικισμό αφού τα ίδια τα κράτη διαμορφώνονται με βάση αυτήν; Από την άλλη, η Τουρκία που αποτελεί τον καταναγκαστικό κηδεμόνα των τκ δεν έχει χρησιμοποιήσει, ιστορικά, το δικαίωμα της αρνησικυρίας, το βέτο, ως παράγοντα διασάλευσης της σταθερότητας από τα πρώτα βήματα της «ανεξαρτησίας» του 1960; Το βέτο δεν θα είναι ο παράγοντας που θα καταστήσει τον εθνικισμό είτε από επιλογή, είτε από αντανάκλαση και άμυνα, βέβαιο γεγονός προς ανάπτυξη και αιτία πολέμου; Δυστυχώς. Από κει και πέρα η ιστορία ξέρει να μιλάει: ο προβοκάτορας, είτε τούρκος επεκτατιστής είτε έλληνας «πατριώτης» θα κάνει το χρέος του για «αυτήν».

-Ένα άλλο ζήτημα είναι η δυσκολία της κατάστασης που φαίνεται να είναι ανυπέρβλητη. Δηλαδή «ας το δούμε ρεαλιστικά», σύμφωνα με τους αναρχικούς της Κύπρου: Η ΔΔΟ είναι το τετελεσμένο για την ειρήνευση, οτιδήποτε άλλο είναι μη ρεαλιστικό και πιθανόν εθνικιστικό. Δηλαδή ο αγώνας για την κατάργηση του κράτους είναι μη ρεαλιστικός, είναι ένας αγώνας που τουλάχιστον τώρα δεν μπορεί να μας ενδιαφέρει εφόσον αυτή, η κατάργηση του κράτους, δεν μπορεί τώρα να συμβεί. Άρα προσαρμοζόμαστε στο μονόδρομο της ΔΔΟ και μέσα από αυτήν θα κάνουμε όλους τους παραπάνω αγώνες. Μα τότε όμως ποια θα είναι η συνεισφορά των αναρχικών στην επανάσταση, στη μετάβαση για την οριζόντια οργάνωση της κοινωνίας, στην μετάβαση για την κοινοκτημοσύνη, για τις γέφυρες των λαών, για την οικολογία, αν αναρχικοί αποδέχονται και στηρίζουν την πολύπλοκη διαχείριση ενός ομοσπονδιακού κράτους και μάλιστα μοιρασμένου εθνικά, με εθνικές διοικήσεις και με το δικαίωμα του βέτο; Εν πάση περιπτώσει, είναι ρόλος των αναρχικών σε μη επαναστατικές περιόδους η στήριξη κάποιας μορφής κράτους;

-Μια άλλη «εξήγηση» και αιτιολογία αφορά στο γεγονός ότι «εσείς (οι ελλαδίτες) δεν γνωρίζετε το τι περνάμε εμείς», «εμείς (οι ελλαδίτες) δε γνωρίζουμε τι περνούν αυτοί». Δηλαδή οι μη κύπριοι δεν μπορούν να γνωρίζουν το τι περνούν οι κύπριοι, οπότε (οι μη κύπριοι) δεν μπορούν να κρίνουν ιδεολογικά τις επιλογές τους (των κυπρίων). Πράγματι είναι σοβαρότατος παράγοντας, αυτός που αφορά τις ιδιαιτερότητες που έχει ένας αναρχικός αντικρατικός αγώνας σε κάθε περιοχή του κόσμου, κι όχι μόνο στην Κύπρο. Άλλα δεδομένα υπάρχουν στη Μπουργκίνα Φάσο, άλλα στη Λευκωσία, άλλα στο Βερολίνο και άλλα στην Καρδίτσα. Οι ιδιαιτερότητες που δίνουν «χρώμα» και νόημα στους αγώνες μας, εμποτίζουν και την αντιπαράθεσή μας με το κράτος, εμπλουτίζουν τα προτάγματά μας στις ιδιαίτερες περιοχές αυτού του πλανήτη. Όμως οι ιδιαιτερότητες δεν εξηγούν την επιλογή των αναρχικών υπέρ ενός κράτους. Οι ιδιαιτερότητες εξηγούν τις ιδιαίτερες συνθήκες εναντίωσης στις ιδιαίτερες μορφές κράτους και κοινωνίας καθώς και την επεξεργασία-διατύπωση ιδιαίτερων προτάσεων για τη μορφή της οριζόντιας πολιτικής οργάνωσης που οραματίζονται στην ιδιαίτερη περιοχή τους.

-Οι αντιεξουσιαστές υποστηριχτές της ΔΔΟ συνήθως ομολογούν και διακηρύττουν σε κάθε κατεύθυνση ότι όποιος δεν είναι με τη ΔΔΟ είναι εθνικιστής. Ας απαντήσουν κύπριοι διεθνιστές, ενάντιοι στη ΔΔΟ σε αυτό το επιχείρημα, με δικά τους επιχειρήματα. Πρόκειται για το ΚΙΝΑΜΕ, μια συλλογικότητα που ναι μεν αντιφάσκει ανάμεσα στην άμεση δημοκρατία και στην υποστήριξη του (ενιαίου μη ρατσιστικού) κράτος, που δεν είναι αναρχική αλλά με τις θέσεις της, ωστόσο, αποκρούει αυτή τη ρετσινιά. Η συλλογικότητα ΚΙΝΑΜΕ αντικρούει ορθά τις θέσεις ενός από τους αριστερούς μέντορες της διχοτόμησης:

«…Η ομοσπονδία, της μορφής εκείνης που προωθείται στην Κύπρο, έχει κατ’ ανάγκην ρατσιστικό χαρακτήρα, γιατί βασίζεται ακριβώς στην πεποίθηση πως, άτομα που ανήκουν σε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες – στην προκειμένη περίπτωση, την τουρκική και την ελληνική – πρέπει να ζουν χωριστά, κάτω από χωριστές διοικήσεις. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι, οποιοσδήποτε υποστηρίζει την ομοσπονδία, διέπεται από ρατσιστικά κίνητρα. Συνήθως υποστηρίζει κανείς την ομοσπονδία επειδή απλούστατα δεν μπορεί να δει καλύτερη διέξοδο. Αυτό είναι κατανοητό και σεβαστό. Αλλά δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά, όταν βλέπουμε να υπερασπίζεται κανείς την ομοσπονδία, με τον ζήλο του ιδεολόγου που υπερασπίζεται ιδανικά και αξίες. Ο διαχωρισμός των πολιτών στη βάση της εθνοτικής τους προέλευσης, δεν μπορεί να είναι αξία. Με λίγα λόγια, τα άτομα που υποστηρίζουν παθιασμένα την ομοσπονδία και ως ιδανικό, αν δεν έχουν απλώς παρασυρθεί από το περιβάλλον ρεύμα της πόλωσης και του φανατισμού, το κάνουν επειδή στην πραγματικότητα δεν πιστεύουν ότι μπορούμε να ζήσουμε μαζί»[…] «αν δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί, τότε πως μπορούμε να αγωνιστούμε μαζί για να φέρουμε την δημοκρατία στον τόπο μας; Πως μπορούμε να αγωνιστούμε ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο που μας καταδυναστεύει; Ενάντια στα Funds και τις τράπεζες, ή καλύτερα, ενάντια στο διαπλεκόμενο σύστημα γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων – ενάντια στην αυτοκρατορία των προνομιούχων, που χτίζεται πάνω στις πλάτες μας; Ο κοινωνικός αγώνας, από τον οποίο αναδύεται η συνείδηση του κοινού συμφέροντος, εκείνου που πηγάζει από την συλλογικότητα παρά από την ατομικότητα, παίρνει κατ' ανάγκην ταξικό χαρακτήρα: ο λαός δεν μπορεί ποτέ να γίνει κυρίαρχος όταν κυριαρχεί το κεφάλαιο, άρα όταν κυριαρχεί μια ολιγαρχία. Γι' αυτό και η κοινή συνείδηση, είναι πρωτίστως ταξική συνείδηση. Γι' αυτό και η αντίληψη υπέρ του εθνοτικού διαχωρισμού – ως αξία – δεν είναι μόνο ρατσιστική και εθνικιστική, είναι επίσης και άκρως αντιδραστική. […] «…Ο εθνικισμός δεν αποκτά θετικό πρόσημο, όταν γίνεται κυπριακός εθνικισμός. Ο εθνικισμός είναι λάθος σε κάθε περίπτωση. Η προσπάθεια κατάργησης της ελληνικής, της τουρκικής ή άλλης εθνικής ταυτοτήτας, για να αντικατασταθούν από μια κυπριακή, είναι καταπιεστική γιατί στερεί από το άτομο το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, από την περίπτωση που το ίδιο το άτομο, ελεύθερα, αποφασίζει να υιοθετήσει μια καθαρά κυπριακή ταυτότητα. Η υπέρβαση του εθνοτικού διαχωρισμού, δεν μπορεί να επιτευχθεί με την ισοπέδωση των πολιτιστικών διαφορών. Μπορεί μόνο να επιτευχθεί με την αποδοχή τους και με τη συγκρότηση μιας κοινωνίας ισότητας ανάμεσα στους διαφορετικούς. Μια κοινωνία που τη διέπει το πνεύμα του «ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ – ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ». Σε αυτό το πνεύμα, κάθε πολιτιστικό υπόβαθρο, κάθε εθνοτική προέλευση, κάθε εθνική ταυτότητα, γίνονται σεβαστές. Μέσα σε αυτό το πνεύμα, ο αυτοπροσδιορισμός αποτελεί δικαίωμα και αξία. Αυτές είναι οι αξίες, αυτή είναι η λογική του ενιαίου κράτους, έτσι όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς…»

-Επειδή όμως ο διάλογος με τις αφορμές, που δίδεται, δεν αφορά μόνο τους αναρχικούς, οι υποστηρικτές του ρατσιστικού κράτους της ΔΔΟ δεν εξηγούν το ιδιαίτερο γεγονός του διχασμού: ανάμεσα στις εκλογικές επιλογές που φέρουν τους διζωνιστές (ΔΗΣΥ+ΑΚΕΛ=ΔΗΣΑΚΕΛ) κατόπιν εκλογών ως βασικούς πρωταγωνιστές στο πολιτικό σύστημα του κυπριακού κράτους και στην επιλογή του ΟΧΙ, από το σύνολο του ίδιου, μέχρι τώρα, εκλογικού σώματος. Πώς γίνεται στο σύνολό τους οι ε/κ να αρνούνται τη ΔΔΟ (ψηφίζοντας παράλληλα στην πλειοψηφία τους ΑΚΕΛ ή ΔΗΣΥ) ζώντας την ίδια ιδιαίτερη κατάσταση, κατάσταση την οποία ως «ιδιαίτερη» μπορεί να επικαλούνται οι αντιεξουσιαστές της ΔΔΟ;

-Σε όλη τη διαδρομή της επιμονής των διεθνών οργανισμών και οργανώσεων να επιβάλουν τη διχοτόμηση ως ΔΔΟ, οι υποστηριχτές της ΔΔΟ, μαζί τους και οι αναρχικοί, έχουν εστιάσει στο γεγονός ότι οι τ/κ επιζητούν την ειρήνευση αλλά οι ε/κ δεν την επιθυμούν, εκ του αποτελέσματος σύμφωνα με δημοψήφισμα του 2004 και στις δυο «ζώνες» ή από πρόσφατες δημοσκοπήσεις. 1ον: Δεν γνωρίζουμε το ποιοι και πόσοι έποικοι έχουν πολιτογραφηθεί ως υπήκοοι της ΤΔΒΚ. 2ον: Η απόφανση αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι το σχέδιο για τη ΔΔΟ στηρίζει την ειρήνευση ενώ η άρνησή της επιφέρει όλα τα δεινά. Αυτό όμως απαντάται ήδη στο εν λόγω κείμενο. Άρα γιατί είναι εκ των πραγμάτων κάτι καλό η συγκατάνευση στο ΝΑΙ της πλειοψηφίας των τ/κ; 3ον: Γνωρίζουν οι αναρχικοί υποστηριχτές της ΔΔΟ ότι αυτή η απόφανση ταυτίζεται με τη βασική επιχειρηματολογία της Άγκυρας; Γνωρίζουν ότι οι «υπερβολικές» απαιτήσεις της Άγκυρας και πέραν των συμφωνημένων με τους ξεφωνημένους ΔΗΣΑΛΕΛικούς διζωνιστές, όταν απαντώνται με στοιχειώδη άρνηση εφόσον δεν τηρούνται οι πρωτογενείς συμφωνίες, γίνονται ευκαιρία έτσι ώστε ο θύτης να παριστάνει στη διεθνή σκηνή το θύμα; Δηλαδή να καταμαρτυρούν στους ε/κ ότι δεν επιθυμούν τη «λύση»; 4ον: Εξηγούν το γιατί εδώ και χρόνια, περίπου 100.000 τουρκοκύπριοι έχουν ταυτότητα-διαβατήριο του κυπριακού κράτους, ενός κράτους εκλεγμένου από την ελληνοκυπριακή κοινότητα και αναγνωρισμένου διεθνώς; Πώς 100.000 ενήλικοι τ/κ έχουν ταυτότητα-διαβατήριο ενός κράτους το οποίο εκλέγεται από μια αιμοδιψή, εθνικιστική, τουρκοφαγική κοινωνία; Όταν 100.000 τ/κ έχουν διαβατήριο της κυπριακής δημοκρατίας για ποια επαναπροσέγγιση ομιλούν; Και σε ποιους κοινούς οικολογικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς και οικολογικούς αγώνες αναφέρονται μετά τον επίσημο πολιτικό-γεωγραφικό διαχωρισμό των δυο εθνικών κοινοτήτων; 5ον: Ε, ας διαβάσουν τα κείμενα του τ/κ αγωνιστή Σενέρ Λεβέντ.

Ας τελειώνουν λοιπόν οι προσχηματικές «εξηγήσεις», αιτιολογήσεις και δικαιολογίες. Όλα έχουν τις πραγματικές τους εξηγήσεις, δηλαδή το γιατί ένας χώρος που φέρει το όνομα ή την εσάνς ή την αξάν της αναρχικής δράσης έχει φτάσει σε αυτόν το βαθμό όπου καταργεί μέχρι και το ιδεολογικό του θεμέλιο, αυτό που καθορίζει απόλυτα την ύπαρξή του ως αναρχική: την αντίθεση με το κράτος.

Πέρα από τα προσχήματα, οι λόγοι

«Πες μου με τι μαχαίρι θα κοιμηθείς, να σου πω με τι πληγή θα ξυπνήσεις» Αργύρης Χιόνης

-Ο ένας λόγος είναι γενικός και αφορά τον εκφυλισμό του παγκόσμιου οριζόντιου επαναστατικού κινήματος σε ξεχωριστά «κινήματα», σε ξεχωριστά «υποκείμενα», αρχής γενομένης από το νεολαιίστικο «κίνημα» και «υποκείμενο» του ’68. Η συνέχεια είχε τη διαρκή του διάσπαση σε υποκείμενα-κατόχους ξεχωριστών αναμφισβήτητων δικαιωμάτων που όμως τυγχάνουν της ίδιας αντιμετώπισης και ξεχωριστά με τα προηγούμενα που είχαν προβληθεί εμβληματικά π.χ. η εργατική τάξη. Αναδύθηκαν μοιραία ως ξεχωριστά υποκείμενα (γυναίκα, τρελός, ομοφυλόφιλος, τσιγγάνος, πόρνη, αρνητής στράτευσης κλπ.) που όμως δεν έμπαιναν στο ενιαίο πλάνο για την επαναστατική δράση. Εντός της υπεράσπισης διαχωρισμένων υποκειμένων μπήκαν και τα διαχωρισμένα δικαιώματα του μετανάστη, του πρόσφυγα, του ξένου κλπ. Οι πολλές δυσμενείς οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη και ειδικά μετά την πετρελαϊκή κρίση, πράγματι, επιδείνωσαν τη θέση των μεταναστών που ήταν ήδη πολίτες β κατηγορίας. Η μετατόπιση της αριστεράς και της αναρχίας από το επαναστατικό υποκείμενο, πρόγραμμα, πρόταγμα κλπ. που θα μπορούσε να ενσωματώνει όλα τα ξεχωριστά υποκείμενα μετατράπηκε σε υπεράσπιση ξεχωριστών υποκείμενων, προγραμμάτων και προταγμάτων. Μάλιστα δε, η θέση του μετανάστη, πρόσφυγα, ξένου απέκτησε προνομιακές διαστάσεις στο κίνημα ή στα κινήματα ειδικά με την προσπάθεια εκ μέρους των κρατών αυτών για διαπολιτισμικές και πολυπολιτισμικές προσεγγίσεις και τις αντιφατικές πολιτικές τους που αναγέννησαν τα τέρατα του εθνικισμού στην Ευρώπη. Αυτές οι προσεγγίσεις που υιοθετήθηκαν από τα κινήματα (με και χωρίς εισαγωγικά) όρθωσαν τα τείχη των εθνικών-θρησκευτικών κοινοτήτων στις μητροπόλεις με αποτέλεσμα τις ξεχωριστές τους παράλληλες αναπτύξεις. Οι διαρκείς κρίσεις, η είσοδος όλο και περισσότερων μεταναστών όρθωσε ακόμα περισσότερο τα τείχη δίπλα στις συγκυρίες της μετά το ’90 νέας τάξης πραγμάτων. Τόσο ο ισλαμοφασιστικός πόλος ρητορεύοντας με ένα κακοχωνεμένο αντιιμπεριαλισμό επένδυε στο θρησκευτικό μίσος όσο και ο ακροδεξιός φασιστικός πόλος, απότοκος της αποικιοκρατικής ρατσιστικής ιδεολογίας επένδυε εναντίον της παγκοσμιοποίησης επαναφέροντας τα εθνικά ιδεώδη και με πρόσχημα τις ευρωπαϊκές κοινωνικές κατακτήσεις (βλέπε σήμερα ΖΜ Λεπέν, «Εναλλακτική» για τη Γερμανία, πολιτική Κουρτς στην Αυστρία, δόγμα Ορμπάν στην Ουγγαρία κλπ). Η αριστερά και οι αναρχικοί βρέθηκαν μαζί να υπερασπίζονται τα δικαιώματα του μετανάστη ως ξεχωριστά, του ξένου ενάντια στον ανερχόμενο φασισμό, δίπλα σε ΜΚΟ, σε διάφορες συστημικές οργανώσεις που δρούσαν αποκλειστικά για το μεταναστευτικό. Έτσι, ο αντιεθνικισμός, ο αντιρατσισμός, ο αντιφασισμός με έναν τρόπο πρακτικό που απέκτησε τη δυναμική «θεωρίας» παραγκώνισε το κεντρικό ζήτημα της γενικότερης μετάβασης προς μια οριζόντια κοινωνία, δεν συντέθηκε μαζί του ή με κάποιο τρόπο κατέστη οιονεί αποκλειστική του προϋπόθεση. Οι συνθετικές κοσμογονιές, στην Τσιάπας, των ζαπατίστας και ειδικά στη Ροζάβα των κούρδων που τοποθετούν το εθνικό-θρησκευτικό ζήτημα σε συνθήκες υπέρβασης των ανταγωνισμών ελάχιστα θα απασχολήσουν το οριζόντιο κίνημα.

-Ο άλλος λόγος αφορά τη μίμηση ή αλλιώς την αυτούσια μεταφορά ιδεολογικών προτύπων και αναλυτικών «εργαλείων». Αυτό δεν είναι τωρινό φαινόμενο αλλά διαχρονικό και ιστορικά τεκμηριωμένο. Αφορά στην προετοιμασία συγκρότησης των κρατών και απαντάται ως τυπολογία σε όλο τον αποικιοκρατούμενο ή εξαρτημένο κόσμο της περιφέρειας από τις αρχές του 20ου αιώνα. Η μεταφορά της αισθητικής, του «αρώματος» της αστικής τάξης σε ένα συνονθύλευμα γαιοκτητικής-εμπορομεσιτικής-θρησκευτικής και ενίοτε εφοπλιστικής αριστοκρατίας, ενός συνονθυλεύματος κρατικοδίαιτου και αντιπαραγωγικού, η μεταφορά εκ μέρους των μαρξιστών του δίπολου εργατική τάξη-αστική τάξη σε λαούς που ήταν παραδοσιακά τεχνίτες, αγρότες, μικρέμποροι, μικροϊδιοκτήτες είναι μόνο κάποια από τα χτυπητά παραδείγματα αυτής της ιστορικής μίμησης μέσα από κυρίαρχα πρότυπα που καλλιεργούνται από το δυνάστη αποικιοκράτη στον δυναστευόμενο, από το κίνημα της μεγάλης δύναμης στο κίνημα της εξαρτημένης ή αποικιοποιημένης περιφέρειας. Αντίστοιχα και στις «ελληνικές» αποικίες ή εξαρτημένα εργαλεία ή δευτερεύοντες παρασιτικούς μοχλούς του δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου ή αποφύσεις της Δύσης, ο αντιεξουσιαστικός πόλος αναπαράγει ως δεδομένα όλα τα κεκτημένα από τα αντίστοιχα κινήματα της Δύσης. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρόκειται για μια εποικοδομητική αφομοίωση με βάση τις ημεδαπές συνθήκες αλλά μια σχεδόν απόλυτη μεταφορά των κυρίαρχων κινηματικών προτύπων δράσης, αισθητικής, λόγου κλπ. και μάλιστα στη φάση που αυτό προσπερνά το επαναστατικό ιδεώδες και απολήγει στο μεταμοντέρνο. Μοιραία λοιπόν ως απολήξεις των δυτικών επιρροών σε Ελλάδα και Κύπρο δεν θα μπορούσε παρά να επικρατήσει η μεταφορά προτύπων αναλύσεων και δράσεων που περιγράφονται παραπάνω.

-Έτερος λόγος αφορά στην εμπέδωση της μεταμοντέρνας αφήγησης της ιστορίας. Η κατάργηση των μεγάλων αφηγήσεων στο όνομα της μικροϊστορίας ή αφηγήματος όχι μόνο δεν ενέταξε τις ξεχωριστές περιπτώσεις στην ενιαία μεγάλη αφήγηση, έτσι ώστε να την εκσυγχρονίσει, να την εμπλουτίσει και να της δώσει ριζοσπαστικό περιεχόμενο, αλλά τις εξύψωσε και πήραν τη θέση της. Έτσι τα γεγονότα της μικροϊστορίας επενδυμένα με μεθόδους της κοινωνικής ανθρωπολογίας βρέθηκαν σε θέση να αναιρούν εκ θεμελίων τη μεγάλη αφήγηση κι όχι να τη συνθέτουν. Βαθμιαία ο χώρος της αμφισβήτησης βρέθηκε πολύ κοντά, ιδεολογικά, στο χώρο της νέας διανόησης των χρηματοδοτούμενων προγραμμάτων που κατακεραύνωναν τη μεγάλη αφήγηση ως πλασματική, ως κατασκευή κλπ. Οι εθνικές ιστορίες έγιναν κατασκευές, τα έθνη πήραν τη θέση του αποτελέσματος του κράτους κλπ. κλπ. Για τις αποικίες ή εξαρτημένες αποφύσεις της Δύσης, «η φωνή του αφεντικού» επίτασσε πλέον μια «προοδευτική» και βολική αφήγηση με εξισώσεις αποικιοκράτη-αποικιοκρατούμενου, δυνάστη-δυναστευόμενου κλπ. Έτσι, η οθωμανική αυτοκρατορία έγινε μια παιδική χαρά εθνών και θρησκειών, οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες έγιναν εθνικιστικοί. Για την Κύπρο, τα επιστημονικά επιτελεία που δούλεψαν σε αυτήν την κατεύθυνση δεν είχαν άλλο περιεχόμενο από την εξίσωση των δυο εθνικισμών και την προώθηση της ΔΔΟ. Σε αυτήν την κατεύθυνση δούλεψαν τα ΜΜΕ, τα Πανεπιστήμια, οι φορείς που χρηματοδοτούνταν, οι ΜΚΟ, οι οργανώσεις κλπ. «Εκάνανέν μας τζιαι κάναμέν τους» είναι η μόνιμη επωδός για ένα φαινόμενο που περιγράφει ή «αφηγείται» την ταύτιση του επεκτατικού σοβινισμού με τον ιστορικό πατριωτικό αλυτρωτισμό ή με την κατευναστική πολιτική στο σήμερα. Τοιουτοτρόπως η ΕΟΚΑ μέσω αυτού του αφηγήματος ήταν μια «εθνικιστική» οργάνωση που ιδρύθηκε για να εκτελεί αριστερούς και τουρκοκυπρίους αντίστοιχης ή ίδιας με την ΤΜΤ, οργάνου της Άγκυρας. Η εξίσωση του θύματος με τον θύτη έχει το κύριο βάρος σε αυτήν την νέα «αφήγηση», που δεν είναι και τόσο νέα αλλά επιχειρείται συστηματικά για την ανάπλαση όλων των μετααποικιακών αφηγήσεων στις αποικίες με πολιτικές σκοπιμότητες. Εγκλήματα κάτω από ανεξέλεγκτες καταστάσεις που έγιναν εις βάρος τ/κ, το ‘63, το ’67 ή το ’74 συγκρίνονται με μια συστηματική και οργανωμένη άσκηση βίας: με τις βόμβες ναπάλμ στην Τυλληρία, με την εισβολή  το 1974, με την κατοχή και την εκδίωξη 200.000 προσφύγων από τις εστίες τους, με τη δημιουργία εντάσεων που έχει στόχο τη διχοτόμηση (taksim). Ακόμα και η εισβολή θεωρείται ότι πραγματοποιήθηκε, όχι γιατί ήταν σχέδιο της Τουρκίας ήδη από το 1956 σχεδιασμένο από το σχεδιαστή της εξωτερικής πολιτικής Νιχάτ Ερίμ, αλλά διότι οι πραξικοπηματίες θα πραγματοποιούσαν «γενοκτονία» των τ/κ, όταν από τη 15η μέχρι και την 20η Ιουλίου δεν είχε πειραχτεί ούτε ένας τ/κ. Για να ακολουθήσουν μετά την εισβολή, εγκλήματα από οπλισμένους τραμπούκους, από ανεξέλεγκτους οπλοφόρους που πιθανόν να ανήκαν σε μια διαλυμένη και μη ελεγχόμενη ΕΟΚΑ β ή ήταν από αλλού οπλισμένοι. Τότε γιατί δεν αποχώρησε ο τουρκικός στρατός μετά την «ειρηνευτική» πρωτοβουλία που πήρε; Αυτή ήταν η αφήγηση που ταύτισε την ΕΟΚΑ με τη μεταγενέστερη ΕΟΚΑ β ενώ η τετραετία ‘55-’59 είχε αναδείξει μια ΕΟΚΑ όχι των κάποιων δεκάδων οπλοφόρων αλλά την πάνδημη συμμετοχή αγροτών, εργατών, μαθητών-μαθητριών, σπουδαστών, γυναικών του λαού κλπ. Ένας εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας που είχε κρεμασμένους, δολοφονημένους, εκτελεσμένους, εξόριστους, τραυματίες, δαρμένους, βασανισμένους μέχρι και παιδιά, γίνεται ένας εθνικιστικός αγώνας με ό,τι συνεπάγεται για τον εθνικισμό στο σήμερα. Οι περιστάσεις που αφορούσαν εκτροπές μετατράπηκαν, για το νέο αφήγημα, σε κανόνα. Έτσι θα εξισωθεί αντίστοιχα για κάποιους άλλους αντιεξουσιαστές, ο αγώνας των παλαιστινίων ενάντια στην κατοχή των σιωνιστών ισραηλιτών και τις όποιες του δύσοσμες εκτροπές, με την εισβολή, την κατοχή, την εθνοκάθαρση των αράβων και τα τετελεσμένα του εποικισμού.

-Ο άλλος λόγος είναι η αριστερά και ιδιαίτερα στην Κύπρο. Οι σοβαρότατες παλινωδίες υπέρ και κατά της ένωσης, η διαβόητη συμμετοχή της στη Διασκεπτική των άγγλων αποικιοκρατών μεταπολεμικά, η επίσημη αποχή της από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα (αρκετά μέλη της όμως αγωνίστηκαν με την ΕΟΚΑ), η προσκόλλησή της με το μακαριακό καθεστώς της ανεξαρτησίας του «εφικτού», η συμφωνία της με τη διχοτομική ομοσπονδία, η πρωταγωνιστική της παρουσία στη νέα περίοδο του τσιμεντώματος του ΝΑΙ όσο κι αν έχει τα ιστορικά εφόδια των ταξικών αγώνων όσο και αν επενδύει σε εγκλήματα μελών της από μέλη της ΕΟΚΑ (όπως έγιναν σε όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα διεθνώς-ποιος μπορεί να κηλιδώσει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για τις παρεκτροπές μελών του;), όσο κι αν υπερθεματίζει στον ιστορικό αντιχουντισμό ή στον σύγχρονο αντιφασισμό ή στο μεταμοντέρνο αντιεθνικισμό δεν παύει να αποτελεί κηλίδα στις ιδέες για τις οποίες θυσιάστηκαν χιλιάδες αγωνιστές στο όνομα της. Είναι μια αριστερά που υπενθυμίζει ένα ένδοξο ταξικό παρελθόν, που ενσωματώνει το φιλελεύθερο λόγο της παγκοσμιοποίησης, ενδύεται το ρούχο της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας, εισάγει-υπογράφει όλα τα μνημόνια. Ταυτόχρονα είναι ενσωματωμένη στην επίσημη οικονομία και στους μηχανισμούς, ελέγχει μια σειρά από οργανώσεις, φορείς, οργανώσεις και ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται για να προωθούν τη διζωνική, έμμεσα και άμεσα, έχει εξαρτημένο ένα πλήθος οπαδών ψηφοφόρων του πελατειακού κράτους, έχει έμμεσους υποστηριχτές για το κοινωνικά προοδευτικό της προφίλ. Μέσα σε αυτό το πλήθος ξεχωρίζουν οι δήθεν ανεξάρτητοι αδήλωτοι ΑΚΕΛογενείς, αντιεξουσιαστές. Στις ίδιες πορείες όμως συνευρίσκονται, στις ίδιες κερκίδες, στις ίδιες εκδηλώσεις, τα ίδια συνθήματα λένε, στην ίδια κατεύθυνση: τη ΔΔΟ.

Πιο ιδιαίτερα, όμως, αυτός ο εναλλακτικός (θα λέγαμε) χώρος μέχρι και την κυκλοφορία του περιοδικού «Το τρένο» θα μπορούσε να σταθεί όρθιος μέσα στις αντιφάσεις του, ενωτικός μέσα στις αντιρρήσεις του, διαλλακτικός μέσα στις διαφωνίες του. Το περιοδικό αυτό ήταν καθοριστικό των αλλαγών που προέκυψαν και εξ αντανακλάσεως αντιληφθήκαμε, στην Ελλάδα, τη δεκαετία του ‘90. Ήταν το πρώτο αναρχικό ή αντιεξουσιαστικό περιοδικό που απέκτησε την αίγλη της τακτοποίησης των του κινήματος στην Κύπρο. Δηλαδή του τι είναι πολιτικώς ορθό και τι δεν είναι. Έτσι μπήκε, για πρώτη φορά κι ανεπαίσθητα, ο κυπριωτισμός ως ανθελληνισμός, στο «χώρο». Μπήκε και διατυπώθηκε ευθαρσώς και με κινηματικές λογικές η εξίσωση των δυο «εθνικισμών». Εισάχθηκε η λογική των διαχωρισμένων κινημάτων (ομοφυλόφιλοι, γυναικείο, αντίρρηση συνείδησης, κλπ.). Επανεγγράφηκε η ιστορία της ΕΟΚΑ με βάση τα τραγικά θύματά της: ως το μοναδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που σκότωσε περισσότερους «δικούς του» από τους «άλλους». Χωρίς να αναφέρουν ότι η ένοπλη διάστασή της είχε, πριν από την έναρξη της δράσης της, διατυπώσει ότι χτυπάει εγγλέζους ενόπλους και συνεργάτες τους, χωρίς να αναφέρουν ότι ο διωκτικός επικουρικός στρατός στελεχώθηκε αποκλειστικά από τκ. Ο «εθνικισμός» της ΕΟΚΑ και το συμβολικό πρόσωπο του αγγλόφιλου, μοναρχικού Γρίβα στην Ελλάδα είναι τα όσα συνεγείρουν την μήνιν για ένα αυτονόητο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της εποχής του ‘50, ένα κίνημα που το στήριξε με όλες της τις δυνάμεις η ελλαδική αριστερά της ΕΔΑ, η αντιιμπεριαλιστική της εκδοχή από τους «φίλους των νέων χωρών» του Ν. Ψυρρούκη σε αντίθεση με το καθεστώς της δεξιάς που τον ναρκοθετούσε σε κάθε του βήμα. Μέχρι και νεκροί υπήρξαν σε διαδηλώσεις στην Ελλάδα. Γιατί δεν ανάφεραν τον Κυριάκο Μάτση που έγραφε: «Να γιατί δεν νοιάζομαι αν τη γη αυτή τη ζουν Τούρκοι, Έλληνες, Εβραίοι… Εκείνο που έχει αξία είναι να τη ζουν αυτοί που την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους και να περπατούν πάνω της ελεύθεροι, διαφεντευτές της, κυρίαρχοί της». Γιατί δεν αναφέρθηκαν στις δεκάδες εκτελέσεις νέων που πήγαιναν με χαμόγελο στο ικρίωμα; Γιατί δεν ανάφεραν για τους εκατοντάδες μαθητές που μαστιγώθηκαν από τα μέτρα Χάρτιγκ που είχε συντρίψει δύο χρόνια προηγουμένως το κίνημα Μάου Μάου των Κικούγιου στην Κένυα; Για τις μαθήτριες που συγκρούονταν με πάνοπλους άγγλους; Για τους χωρκάτους που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να φτιάχνουν φιτίλια σε σουτζιούκκους και να εισβάλουν στα σπίτια τους κουκουλοφόροι εγγλέζοι για έρευνα και να τρομοκρατούν και να απομονώνουν τα χωριά; Πόσοι μπορούσαν να γνωρίζουν τότε για τον ασύγγνωστο βίο και πολιτεία του «μοναρχοφασίστα» Γεώργιου Γρίβα στην Ελλάδα και τη βοήθειά του στους εγγλέζους και τους ταγματασφαλίτες το Δεκέμβρη του ’44 που ωστόσο όμως αυτός τέθηκε επικεφαλής της ένοπλης πτέρυγας ενάντια στην αγγλική αποικιοκρατία; Εκεί, σε αυτό το περιοδικό, για πρώτη φορά, κηλιδώθηκαν υπολήψεις πολλών ανθρώπων που αν και υπήρχαν και υπάρχουν διαφωνίες, αυτές θα μπορούσαν να κρατηθούν σε ένα επίπεδο διαλόγου κι όχι να δημιουργηθεί η περιβόητη εξίσωση: «απορριπτικός=φασίστας, εθνικιστής, ρατσιστής κλπ». Και βέβαια, το πιο σημαντικό είναι ότι εκεί διατυπώθηκε για πρώτη φορά «κινηματικά» το «ακόμα κι αν δεν υπήρχε η ομοσπονδία θα έπρεπε να την εφεύρουμε». Από κει και μετά ο νεοπαγής «χώρος» τράβηξε το δρόμο του. Αργότερα ήρθε και το χρήμα.

ΟΧΙ στη ΔΔΟ με διεθνιστικό καμάρι

«Μια λέξη και όλα σώζονται. Μια λέξη και όλα χάνονται.» André Breton

Στοιχειώδες μέτρο επιβίωσης και αυτοπροστασίας κάθε επαναστατικού κινήματος, ακόμα και αυτού που βρίσκεται σε σύγχυση ή σε κρίση ή σε διχογνωμίες για όλα όσα αφορούν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι να διατρανώνει ένα ηχηρό ΟΧΙ απέναντι σε κάθε πρόταση για την οργάνωση της κοινωνίας από τα πάνω. Πιο ειδικά οφείλει να αρνείται όταν επίκειται ο ύπουλος διαχωρισμός σε εθνικές ή θρησκευτικές συγκροτήσεις. Ειδικά για τους αναρχικούς για τους οποίους το κράτος είναι η απόλυτη «χώρα» του κακού μετά την κόκκινη ή πράσινη γραμμή που έχουν χαράξει, το ΟΧΙ είναι ένας παραπάνω λόγος να διατηρούν ακόμα και με τη χειρότερη δυνατή συνθήκη την παράδοση της αντίστασης για μια κοινωνία οριζόντια οργανωμένη. Ακόμα κι αν δεν έχει τη δύναμη, τη δυνατότητα ή την επάρκεια να αναζητήσει μια εναλλακτική πρόταση χωρίς κράτος, ακόμα κι όταν βρίσκεται περιορισμένο το κίνημα σε τείχη περίκλειστα, απομονωμένο, περιθωριοποιημένο, με δική του ευθύνη ή με ευθύνη των μηχανισμών της κυριαρχίας, δεν έχει άλλο δρόμο από την άρνηση κάθε πρότασης που οδηγεί στο κράτος, ιδιαίτερα όταν αυτή εκπορεύεται από ιμπεριαλιστικούς-αποικιοκρατικούς μηχανισμούς κι ακόμα περισσότερο όταν αυτή η «λύση» διαχωρίζει διοικητικά-πολιτικά τις εθνότητες και τις θρησκευτικές πίστεις. ΟΧΙ στη ΔΔΟ.

Αγώνας για:

-να απομακρυνθεί ο τουρκικός κατοχικός στρατός,

-να απομακρυνθούν οι αγγλικές βάσεις,

-να αρθεί το καθεστώς των στρατιωτικών εγγυήσεων-έξω όλοι οι στρατοί των εγγυητριών δυνάμεων,

-να μετατραπούν τα επίσημα ένοπλα σώματα σε δημοκρατικές πολιτοφυλακές,

-επιστροφή όλων των προσφύγων, τουρκοκυπρίων και ελληνοκυπρίων στις εστίες τους,

-την εκκένωση των προσφυγικών κατοικιών που έχουν καταλάβει ή έχουν αγοράσει οι οποιασδήποτε εθνικότητας έποικοι,

-τη διεκδίκηση αποζημιώσεων από την Αγγλία για την αποικιοκρατία και από την Τουρκία για την εισβολή-κατοχή,

-την επιστροφή των κλεμμένων και πωλημένων πολιτιστικών θησαυρών μετά την εισβολή, στα κατεχόμενα,

-τη μετατροπή του εμποροπαρασιτικού μοντέλου σε παραγωγικό,

-τη μετάβαση από το μαζικό τουρισμό σε μια ήπια και αποκεντρωτική μορφή οικονομικής δραστηριότητας,

-την προστασία της ΝΑ Μεσογείου από τις καταστροφικές επενδύσεις στις ΑΟΖ

-τη δημοκρατική αυτονομία-τοπικό κοινοτισμό και το συνομοσπονδισμό των μικτών περιφερειών Κύπρου

Η κυπριακή εναλλακτική: Δημοκρατική Ομοσπονδία Μικτών Περιφερειών Κύπρου

«Καμιά δύναμη δεν μπορεί να καταργήσει αυτό που έγινε. Όλο το παιχνίδι πάντα παίζεται σ’ αυτό που ετοιμάζεται να συμβεί» Τίτος Πατρίκιος

Βεβαίως, ουδείς και ουδεμιά αντιλαμβάνεται την κυπριακή πραγματικότητα περισσότερο από αυτούς που ζουν στο νησί. Όμως η ιστορία των τελευταίων δυο αιώνων έχει εγγράψει στον πυρήνα, αυτής, της ευρύτερης περιοχής Μέσης Ανατολής, Ελλαδικού χώρου και Βαλκανίων τον ενιαίο κανόνα λειτουργία τους:

-Πεδίο δράσης, διεκδίκησης, κατοχής, επιρροής, δημιουργίας διαδρόμου των ηγεμονικών δυνάμεων. Βαθμιαία ως ραγδαία, μετατοπίσεις, μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου λόγω του πολυπολικού συστήματος και της έναρξης μεγάλων πολιτικών-οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων. Η ευρύτερη περιοχή είναι διάδρομος πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών επεκτάσεων.

-Εφαρμογή του εθνικού κρατικού προτύπου (έδαφος, γλώσσα, λαός) με βάση και προοπτική την πολιτική, οικονομική, κοινωνική ανισότητα.

-Η συμμετοχή σε πολέμους αλλού είναι ιστορικά ένα «σχολείο»-πρότυπο για την πολιτική και στρατιωτική προετοιμασία κάθε εθνικού αγώνα. Άρα και πεδίο μεταφοράς κυρίαρχων προτύπων στην ιδιαίτερη πατρίδα.

-Ο πρωτεύων ρόλος της διασποράς, ως ρόλος εκμάθησης, τροφοδότησης και εμφύτευσης-στήριξης προτύπων διοίκησης.

-Διχασμός ανάμεσα σε απολυταρχικά και κοινοβουλευτικά πρότυπα διοίκησης-εναλλαγές καθεστώτων.

-Δημιουργία του μειονοτικού ζητήματος ως εφεδρεία για την περεταίρω αποσταθεροποίηση της επιβεβλημένης σταθερότητας.

-Διχασμός στην εθνική «αστική» τάξη ή άρχουσα τάξη. Η ίδια αποτελεί συνονθύλευμα κατάλοιπων της γαιοκτητικής, θρησκευτικής, εμπορομεσιτικής αριστοκρατίας και η οποία ποτέ δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στο πρότυπο της κεντροδυτικής Ευρώπης. Περεταίρω τριτογενοποίηση των οικονομιών-βάθεμα των εξαρτήσεων, ιδιαίτερα μετά τη λήξη του ψυχρού πολέμου.

-Έντονος διχασμός έως και ένοπλη εμφύλια σύγκρουση ως έκφραση της δημιουργίας δυο πόλων στο «εσωτερικό» με υποδαύλιση έως ανοιχτή υποστήριξη από το «εξωτερικό».

-Ιστορικές ταξικές συγκρούσεις ανάμεσα στους αγρότες, άκληρους, μικροϊδιοκτήτες και τους τσιφλικάδες-τιμαριούχους-γαιοκτήμονες. Ιστορική άνοδος του εργατικού κινήματος με διαχείριση από κομουνιστικά, σοσιαλιστικά ή σοσιαλίζοντα με εθνικούς στόχους κόμματα. Η φθορά τους, η μεταλλαγή τους και η αφομοίωσή τους από το πολιτικό σύστημα σε όλο τον ευρύτερο  της ΝΑ Μεσογείου-Βαλκανίων χώρο είναι κοινή κυρίως μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου καθώς και η σύμπλευσή τους με διεθνείς επιλογές κυριαρχίας.

-Σημαντική παρουσία της θρησκευτικής πίστης καθώς και των ιεραρχιών που την τυποποιούν προωθώντας πρότυπα. Σημαντικός παράγοντας η ιστορική ταύτιση αλλά και διχασμός έθνους-θρησκείας καθώς και βασικά εμπόδια σε νεωτερικές κοινωνικές αλλαγές.

-Ιστορικό αντιαποικιακών αγώνων, σε ένα σύμπλεγμα με τους ανταγωνισμούς των διεθνών ηγεμονιών που ως αντιμαχόμενες αλληλοϋπονομεύονται, είτε ως ενωμένες να καταστείλουν τάσεις ανεξαρτησίας ή εθνικής ενσωμάτωσης.

-Αποτυχία ή ανεκπλήρωτη υπόσχεση της συμμαχίας με τον «εχθρό του εχθρού».

-Ανειλικρινείς επιδιώξεις συμμαχιών με διαψεύσεις επί αμφισβητούμενων περιοχών-νέες κατοχές στο όνομα της ηγεμονικής συμμαχίας.

-Επέκταση του νεοφιλελεύθερου ιδεώδους, ειδικά μετά τη δεκαετία του ’90, παγίωση των χαρακτηριστικών του, λειτουργία του ως προτύπου για τον κοινωνικό και οικονομικό εκσυγχρονισμό, δηλαδή εκρίζωση κάθε έννοιας «κοινού», άρα και αποτροπή για τον εκσυγχρονισμό.

-Δημιουργία οικολογικού ζητήματος που προέρχεται από διεθνείς επιλογές για την άντληση και εκμετάλλευση της ενέργειας ή την χωρίς όρους βιομηχανική ανάπτυξη ή την δημιουργία ζωνών ανακύκλωσης αποβλήτων.

Αυτή η πάνω-κάτω απεικόνιση της ευρύτερης περιοχής, η λίγο-πολύ καταγραφή των συστατικών της, μπορεί να συμβάλει σε μια δυνατότητα ξετυλίγματος των αδυναμιών και των δυνατοτήτων ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο προσπεράσματος των ιδιαιτεροτήτων ή επιδίωξης εισαγωγής αλλότριων προτύπων δράσης ή της επικίνδυνης μακρόθεν ανάθεσης ρόλου. Οι ομοιότητες δεν εξαντλούνται στην παραπάνω παράθεση, προσεγγίζουν όμως τη δυνατότητα να υπάρξει μια όλο και πιο συντονισμένη αντιμετώπιση των κοινών θεμελιακών συστατικών της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής-Ελλαδικού χώρου-Βαλκανίων για μια προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικής πρότασης χωρίς κράτος και καπιταλισμό.

Ο «μαγικός» ρόλος των αυτόνομων συμβουλίων και η δικτύωσή τους μέσα και έξω από τα επίσημα διοικητικά σύνορα είναι ουσιαστικός στην κατεύθυνση της αυτονομίας και της χειραφέτησης. Η ανεξαρτησία των λαών της Κύπρου, η δημοκρατία, η πολιτισμική αναγέννηση, η αλληλέγγυα οικονομία και η οικολογία είναι οι πέντε ξεχωριστές σφαίρες που μόνο αδιαχώριστα μπορεί κανείς να τις προωθήσει. Ο ρόλος των αναρχικών είναι προϋπόθεση ώστε να ξεκαθαριστεί εξ αρχής ο οριζόντιος χαρακτήρας τους και η δομή των συμβουλίων αυτών.

1)Αποφασιστικό ρόλο για την προώθηση των αυτόνομων συμβουλίων θα παίξει η ουσιαστική άρση του διχασμού μεταξύ «αριστεράς» και «δεξιάς». Η παράταση αυτής της έριδας η οποία γίνεται όλο και πιο τεχνητή από την απόλυτη σύγκλιση σε επίπεδο κορυφής για την προώθηση της ΔΔΟ αλλά που επιμένει στο διαχωρισμό με βάση τους ιστορικούς όρους αντιπαλότητας είναι ό,τι πιο καταστροφικό για το προχώρημα της κοινωνικής (άμεσης) δημοκρατίας μέσα στον ίδιο το λαό. Τοπικά συμβούλια για την ιστορία και ιδιαίτερα για τα όσα συνέβησαν μετά τη δεκαετία του ’20 μέχρι και την εισβολή, μπορούν να δημιουργήσουν κατά τόπους πεδία διαλόγου και κριτικής-αυτοκριτικής των πεπραγμένων, να αμβλύνουν τις αβάσιμες ιδεολογικές εντάσεις. Εν τέλει να στείλουν στο διάολο τους χουλιγκανισμούς-εμφύλιο μέσα στην ελληνοκυπριακή «πολυκατοικία». Είναι αναγκαίο να συμβεί στα νέα χαρακώματα;

2)Σημαντική τομή μπορεί να είναι η δημιουργία κοινών συμβουλίων εκ-τκ από τις ίδιες ιστορικές μικτές πόλεις και χωριά. Η τόνωση της κοινής μνήμης, της κοινής πορείας στην καθημερινότητα, η αναγνώριση ιστορικών λαθών ένθεν κακείθεν είναι μακρόσυρτη διαδικασία και δε σχετίζεται με τις παράτες του ΝΑΙ στην πράσινη γραμμή και στις στημένες ή αφελείς εκκλήσεις για «επαναπροσέγγιση». Δεν είναι απλά μια διακήρυξη, δεν είναι απλά μια πρόθεση, είναι η ουσιαστική και επίπονη διαδρομή δημιουργίας μιας συνθετικής αφήγησης που από τη μια δεν εξισώνει το θύτη και το θύμα κι από την άλλη δεν προωθεί την εθνική ή θρησκευτική πρωτοκαθεδρία. Εξαιρετικής σημασίας δραστηριότητα είναι αυτή της δημιουργίας διεθνικών και διαθρησκευτικών συμβουλίων στην κατεύθυνση της ριζοσπαστικοποίησης και της οικουμενικότητας των εθνικών και θρησκευτικών ιδεών. Το πρωταρχικό υλικό των εθνικών ταυτοτήτων και των θρησκευτικών πίστεων σε μια τάση εκσυγχρονισμού και συμπόρευσης οφείλει να αναδυθεί στην επιφάνεια σε μια εποχή που η μισαλλοδοξία και το ίδιον συμφέρον προβλέπει πολέμους. Η φιλοσοφία και η επαναστατική παράδοση αγώνων οφείλει να κάνει το «θαύμα» της.

3)Εμβληματικό ρόλο και ιδιαίτερα στην εποχή μας θα παίξει το οικολογικό ζήτημα με αιχμή τη βαριά θαλάσσια βιομηχανία της άντλησης ενέργειας στις ΑΟΖ. Η αυτονόητη απαίτηση να σταματήσουν κάθε δραστηριότητα στην ευάλωτη και κλειστή θαλάσσια περιοχή της ΝΑ Μεσογείου δεν αφορά μόνο την παύση της γεωπολιτικής έντασης και του ανταγωνισμού για την ενέργεια αλλά και την αναζήτηση προτύπου κοινωνίας-οικονομίας-συμβίωσης στον κοινό γεωγραφικό χώρο με προοπτική το υγιές μέλλον. Αξίζει να γίνει σουρωτήρι ο βυθός της Μεσογείου για να συνεχίσουμε ένα καταστροφικό-ενεργοβόρο μοντέλο ζωής; Η ενθάρρυνση για μια αναζήτηση γύρω από τις ανάγκες στη σύγχρονη εποχή πέρα από την επέκταση της καταστροφικής τεχνολογίας στη ζωή μας, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Και επιπλέον ενωτική. Οι χρυσοφόρες «Σκουριές» της Σκουριώτισσας ή της χρόνιας καταστροφής στον Ακάμα είναι επίσης κρίσιμης σημασίας ζητήματα μέσα στο οικολογικό ζήτημα.

4)Η δημιουργία τοπικών συνδικάτων ή ο αγώνας για τη μετατροπή των κλαδικών συντεχνιών σε τοπικά πολυκλαδικά «συνδικάτα ζωής» μπορεί να παίξει το ρόλο της ένωσης και του τοπικού δημοκρατικού συντονισμού των καταπιεσμένων εργαζομένων, μικροεπαγγελματιών-αυτοαπασχολούμενων, συνταξιούχων, αλιέων, γεωργών, κτηνοτρόφων κλπ. ντόπιων και ξένων που κατοικούν στην Κύπρο. Η ομοσπονδιοποίησή τους θα μπορούσε να καταστεί η κοινότητα των κοινοτήτων. Η κοινή πορεία διεκδίκησης του κοινού αυτονόητου δικαιώματος στην επιβίωση και της κοινής αναζήτησης στο περιεχόμενο της εργασίας, της ωφέλειας του παραγόμενου προϊόντος ή υπηρεσίας, της αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης μπορεί να προκύψει από ένα νέο κοινοτισμό.

5)Η εξάρτηση-αποικιοποίηση εντείνεται μέσω της σχεδόν υποχρεωτικής υπαγωγής της ευρύτερης περιοχής, σε χώρο παροχής υπηρεσιών, ναρκοθετώντας τη δημιουργικότητα του λαού και υποθηκεύοντας το μέλλον του τόπου. Η ουσία των αξιολογήσεων αφορά όχι απλά στο διαρκή έλεγχο από τα τσιράκια των ξένων δανειστών αλλά και την παράταση του εμποροπαρασιτικού-τουριστικού μοντέλου. Το παραγωγικό ζήτημα είναι πρώτης σημασίας ζήτημα καθότι η τριτογενοποίηση προχωράει με απόλυτους ρυθμούς για την κατάταξη της ευρύτερης περιοχής στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Τα δημοκρατικά συμβούλια για την παραγωγή, οι νέες «πιστωτικές» δυνατότητες μεταξύ αλληλέγγυων, η προσπάθεια δημιουργίας παραγωγικών-καταναλωτικών δικτύων που εξισορροπούν το άστυ και την περιφέρεια, οι συντονισμένες παρεμβάσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση για την ενίσχυση των παραγωγικών υποδομών, κλπ, είναι μια σημαντική δυνατότητα για την ανεξαρτησία και την απο-αποικιοποίηση.

6)Οι, όπου είναι δυνατόν, συλλογικότητες ή άνθρωποι-σύνδεσμοι μπορούν να δημιουργούν κατά τόπους συμβούλια με βάση τις προτεραιότητες της περιοχής τους, συνδέοντας με τον ίδιο τρόπο όπως μπορούν τις χωρισμένες από το ’63-’74, πόλεις και χωριά. Η στροφή στην παραγωγική οικονομία και η δημιουργία τοπικών παραγωγικών δικτύων, η διαχείριση του νερού, η δημιουργία πολιτιστικών εστιών, η χρήση των κοινοτικών γαιών, η εκπαίδευση, η υγεία, η οικολογία, ένας άλλος τουρισμός, κλπ. είναι καίριες αφορμές και αιτίες δημιουργίας τοπικών αυτόνομων συμβουλίων. Η θεματική και η γενική δικτύωσή τους με κατεύθυνση την ομοσπονδιοποίηση είναι βασικός παράγοντας προώθησης της πολιτικής των πολιτών με στόχο την υπέρβαση της κυριαρχίας του κράτους και του κεφαλαίου.

«Γιατί τόσα Μνημεία στον Άγνωστο Στρατιώτη

κι ούτ’ ένα στον Άγνωστο Άνθρωπο;

Εμείς πού θα βάνουμε τα στεφάνια μας»;

Κώστας Μόντης, «Άτιτλη στιγμή»

συντροφικά,

ο καλαμαράς του διπλανού γιαλού

Κυριακού Γιώργος

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License