Αντιφασιστική Συγκέντρωση στον Πειραιά

Κάλεσμα της Ex Portu στη συγκέντρωση που διοργανώνει η αντιφασιστική συνέλευση Πειραιά και κείμενο.

post image

ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ


Πριν λίγες μέρες συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια απο τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Το χρονικό αυτής από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής είναι γνωστό σε όλους και δεν αμφισβητείται από κανέναν. Ο Παύλος πέθανε από το μαχαίρι ενός εντολοδόχου-μέλους της νεοναζιστικής οργάνωσης. Τα ηρωϊκά εμβατήρια, τα “αθάνατος” και τα μνημόσυνα ανήκουν στην κουλτούρα του αίματος και του θανάτου. Ο Παύλος δυστυχώς δε ζει. Δεν ζει γιατί έκανε ό,τι αρμόζει να κάνει ο οποιοσδήποτε στη θέαση του κτήνους. Ο Παύλος ήταν ένας από μας. Ένας από μας όχι με κριτήριο κάποιας ταμπέλας ή ιδιότητας. Ένας από μας, γιατί μπροστά στο φίδι δεν έτρεξε, δε γύρισε το κεφάλι, δεν ανέθεσε σε χαρακτήρες των ονείρων του την αντιμετωπισή του, αλλά γύρισε να το πατήσει όπως του αρμόζει.
Σε αυτά, λοιπόν, τα τέσσερα χρόνια, ο Παύλος μέσα από το κύκνειο άσμα του έδωσε στη γειτονιά του, τον Πειραιά, αυτό που της έλειπε. Πνοή, κουράγιο, θέληση και θάρρος να ορθώσει το ανάστημα της σε κάποιους θρασύδειλους μπράβους-σκουπίδια. Πλέον είναι σαφές πως οι ισσοροπίες στον Πειραιά και τις πέριξ γειτονιές του αλλάζουν.
Η τοπική κοινωνία αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί να αδιαφορεί πια στα “σουλάτσα” και την ευήθη προπαγάνδα οποιουδήποτε νενοναζιστικού μορφώματος. Τα παιδία στα σχολία μεγαλώνουν βιώνοντας πως δεν είναι “μαγκιά” το εθνικιστικό προφίλ, αλλά δηλεία και ξεφτίλα. Σε όλον τον κοινωνικό ιστό έχει καταστεί πρόδηλο ότι ουδεμία ποτέ σχέση είχαν οι φασίστες και η ρητορική τους με το “αντι-συστημικό” πρόταγμα και η απομόνωση των νοημάτων που πρεσβεύουν οι νοσταλγοί των ηττημένων του δευτέρου παγκοσμίου προχωρεί ακάθεκτα.
Γι΄αυτό άλλωστε στον Πειραιά βρίσκονται στην ταράτσα ενός ουρανοξύστη, κάνουν εκδηλώσεις (sic) με κοινό 10 κωλόγερους, ανοίγουν τα γραφεία τους με τα ΜΑΤ από κάτω και όταν δεν έχει μεριμνήσει η εγκάρδια φίλη τους ΕΛ.ΑΣ, κλειδαμπαρώνονται στην θέαση οποιασδήποτε αντιφασιστικής κινητοποίησης.
Όσοι, λοιπόν, έχουν μείνει πιστοί στην ναζιστική ιδεολογία και φιλοδοξούν να φάνε τα τελευταία ψίχουλα από την πίτα των κομματικών κονδυλίων, έχουν μείνει εκεί που ανήκουν. Στο κοινοβούλιο στήνοντας ωραίους “και καλά” τσακωμούς, πίνοντας καφέ, έχοντας συνοδείες υπαλληλίσκων και παίζοντας εξαιρετικά τον ρόλο τους μαζί με τους υπόλοιπους επαγγεματίες πολιτικούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Στα υπόλοιπα παρακλάδια - ποντίκια της Χ.Α (ΑΜΕ, C18, και λοιποί ψεκασμένοι) που βγαίνουν νωρίς τα ξημερώματα και βάζουν κόλα στους χώρους μας, βαφτίζοντας αυτή την πρακτική μαχητική και επαναστατική δεν χρειάζεται να γίνει εκτενής αναφορά, καθώς γελάνε και οι πέτρες, που λέει και η λαϊκή ρήση.
Από την άλλη πλευρά, οι δρόμοι, οι πλατείες, οι γειτονιές και ο εν γένει ο δημόσιος χώρος στον Πειραιά βρήθει αντιφασιστικών νοημάτων. Από τους χώρους ελευθερίας που ανοίγουν και τις αντιφασιστικές εκδηλώσεις, μέχρι τις δομές που αγκαλιάζουν τα υποκείμενα που εχθρεύεται ο φασισμός και τα αντιφασιστικά συνθήματα στους τοίχους. Γίνεται σαφές πλέον πως οι γειτονιές μας ανήκουν στον κόσμο της ελευθερίας και όποιο σκουπίδι κυκλοφορεί αμέριμνο καλά θα κάνει να προσέχει.
Η μάχη δεν έχει κερδιθεί αλλά το φασιστικό πτώμα σέρνεται και είναι χρέος του καθενός από μας να το πατήσει. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αφήσουμε μία παρέα, όπως η Τ.Ο Χρυσής Αυγής Πειραιά, που προσπαθεί να διαχειριστεί τη σαπισμένη φήμη της, να αναπαραχθεί στον κοινωνικό ιστό. Οι επερχόμενες διαδηλώσεις δεν είναι μνημόσυνα, ούτε γιορτές. Είναι ο αντιφασιστικός αγώνας που πρέπει να δώσουμε. Ούτε βήμα πίσω.

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License