Λαύριο: Όχι στην κατεδάφιση της ιστορίας μας και την υποβάθμιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Οκτώβρης 2017

Με ανακοίνωση του το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής έχει δηλώσει ότι αν δεν “συμμορφωθούν” οι πρόσφυγες του κέντρου αιτούντων πολιτικό άσυλο Λαυρίου με τις υποδείξεις της κυβέρνησης για αστυνόμευση του χώρου, καταγραφή εισόδου-εξόδου, αναστέλλει κάθε χρηματοδότηση του κέντρου και επί της ουσίας κινεί της διαδικασίες για την εκκένωση του χώρου και επίσης να διασκορπίσει τους πρόσφυγες σε άλλα κέντρα. Στην πράξη τους ζητούν ακόμα να κατεβάσουν τα σύμβολα και της σημαίες τους, τις φωτογραφίες των νεκρών αγωνιστών τους. Δεν ξέρουμε αν το υπουργείο θέλει να τους απαγορεύσει να συνευρίσκονται (κάτι που σε άλλα κέντρα επιχειρείται...). Είναι σαφές ότι προσπαθούν να εκβιάσουν τους πρόσφυγες λόγω της κακής κατάστασης του κτιρίου, ώστε να υποκύψουν στις πιέσεις.

Αυτό που ξέρουμε είναι ότι τόσα χρόνια κανένα πρόβλημα δεν δημιούργησαν οι πρόσφυγες που να χρειάζεται “αστυνόμευση”. Είναι μια πρόταση που δεν πατά στην εμπειρία και απλά υπακούει σε μια λογική καταστολής και έλεγχου και ουσιαστικά προτείνει την κατασπατάληση πόρων ενώ υπάρχουν πραγματικές ανάγκες. Το κέντρο είναι ανοιχτό και οποιοσδήποτε (δημοκρατικός) πολίτης μπορεί να το επισκεφτεί χωρίς να δημιουργείται πρόβλημα. Η καταγραφή εισόδου-εξόδου είναι προάγγελος της μετατροπής ενός ανοιχτού χώρου φιλοξενίας σε φυλακή προσφύγων, κάτι που έχει συμβεί σε άλλες περιοχές. Όσο για την χρηματοδότηση δεν ενδιαφερόμαστε αν θα ενταχθεί τυπικά ή όχι στις δομές φιλοξενίας, αρκεί να χρηματοδοτηθεί. Γνωρίζουμε ότι το κέντρο δεν είναι μια ακόμα δομή φιλοξενίας, αλλά το πρώτο και μοναδικό κέντρο ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ασύλου στην Ελλάδα και λειτουργεί για πάνω από 60 χρόνια.

Στην πραγματικότητα αυτό που επιχειρεί η κυβέρνηση Συριζα είναι και η υποβάθμιση της έννοιας του πολιτικού πρόσφυγα. Η πλειοψηφία των προσφύγων είτε προέρχονται από την Τουρκία όπου διώκονται εδώ και δεκαετίες για τις ιδέες τους, είτε από την Συρία. Θυμίζουμε ότι οι Κούρδοι της Συρίας αντιμετώπιζαν προβλήματα πολύ πριν τον εμφύλιο που έχει ξεσπάσει τα τελευταία χρόνια και διώκονταν από την Συριακό κράτος εδώ και δεκαετίες. Όλοι σχεδόν έχουν καταθέσει αιτήσεις για ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ, δεν έφυγαν από τις χώρες τους μόνο λόγω φτώχειας ή του πολέμου αλλά γιατί το εκάστοτε κράτος τους κυνηγούσε να τους εξοντώσει. Η Παροχή πολιτικού ασύλου δεν σημαίνει μόνο κάποια τροφή και στέγη στον πολιτικό πρόσφυγα, αλλά και η δυνατότητα να εκφράζει την διαμαρτυρία του εναντία στους διώκτες του. Ας φανταστούμε την περίοδο της χούντας, οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να απαγόρευαν οποιαδήποτε δράση στους Έλληνες, που κατέφυγαν στην Ευρώπη και άρχισαν αγώνα ενάντια στη Χούντα. Το να μπορεί ένας πολιτικός πρόσφυγας να εκφράζεται, να έχει σύμβολα και σημαίες στο χώρο που ζει (!) θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητο. Και αποτελεί μεγάλη υποκρισία την ώρα που υποτίθεται η κυβέρνηση προσπαθεί τάχα να περάσει, νέους προοδευτικούς νόμους να επιχειρεί ουσιαστική υποβάθμιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όπως επίσης είναι υποκρισία από κυβερνητικά στελέχη να οργανώνονται εκδρομές στην Μακρόνησο, την ιδία στιγμή που ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν δικαιώματα στους πολιτικούς πρόσφυγες.

Παράλληλα και σε τοπικό επίπεδο το Δημοτικό Συμβούλιο γνωμοδότησε (και όχι αποφάσισε καθώς δεν έχει δικαιοδοσία στο χώρο) υπέρ της κατεδάφισης του κτιρίου και “ανάπλασης” της περιοχής. Καταρχήν ξέρουμε στην Ελλάδα πόσο εύκολα τα πάρκα μετατρέπονται σε πάρκινγκ ή ακόμα σε εμπορικά κέντρα. Όπως επίσης είναι γνωστή οι τεχνητή “υποβάθμιση” ολόκληρων περιοχών ώστε να αλλάξουν όρους χρήσης ή να πωληθούν σε real estate. Αλήθεια γιατί έχει αφεθεί στην εγκατάλειψη του Πολιτιστικό Κέντρο και τι εμποδίζει το Δήμο τόσα χρόνια να αποκαταστήσει και να αποδώσει το χώρο στους Πολίτες;

Δυστυχώς κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται, την ιστορικότητα του κτιρίου, την σημασία του για την πόλη. Φαίνεται στο όνομα της “ανάπτυξης” θέλουν να ξεριζώσουν οποιοδήποτε στοιχείο της πόλης θυμίζει φτώχεια ή προσφυγιά. Θυμίζουμε ότι το κέντρο δημιουργήθηκε το 1949 υποτίθεται για πολιτικούς πρόσφυγες από το ανατολικό μπλοκ, την ίδια στιγμή που εκατοντάδες βασανίζονταν στην Μακρόνησο. Στη μεταπολίτευση ο χαρακτήρας του άλλαξε και συγκεντρώθηκαν Τούρκοι και Κούρδοι πολιτικοί πρόσφυγες, άνθρωποι βασανισμένοι από το τουρκικό κράτος. Νομίζαμε ότι η ύπαρξη ενός χώρου πολιτικών προσφύγων στο Λαύριο θα ήταν μια ελάχιστη αναγνώριση για τις κτηνωδίες στο κολαστήριο της Μακρονήσου (στις οποίες το Λαύριο δεν είχε ευθύνη αλλά σημαδεύτηκε από αυτές). Λένε ότι όποιος ξεχνάει το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. Τέλος όσοι επαναφέρουν την καραμέλα της “υγειονομικής βόμβας” ότι καλύτερα να κοιτάξουν στα σχολεία όπου πολλά ελληνόπουλα κινδυνεύουν (όχι από τα προσφυγόπουλα που είναι όλα εμβολιασμένα) αλλά από τους.... γονείς τους που αρνούνται να τους χορηγήσουν εμβόλια με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν από ασθένειες που είχαν εξαλειφθεί εδώ και 50 χρόνια. Η πολιτεία τους τελευταίους 2,5 μήνες ήταν απούσα, και το κέντρο έτρεχε χάρις στην αυτοοργάνωση των προσφύγων, οι οποίοι κρατούσαν το χώρο καθαρό, μαγείρευαν μόνοι τους έχοντας βοήθεια σε καθαριστικά, τρόφιμα και φάρμακα από τους αλληλέγγυους(άνεργους κυρίως, όχι ΜΚΟ), καθώς και επισκέψεις από εθελοντές γιατρούς άρα δεν υπήρχε κανένα θέμα “υγειονομικής βόμβας”.

Υπάρχουν υπαρκτά προβλήματα σχετικά με το κτίριο και την ακεραιότητα του; Φυσικά υπάρχουν, αλλά δεν ευθύνονται οι πρόσφυγες για αυτά (θα χρειαζόταν ξεχωριστό άρθρο για όσα έχουν γίνει σχετικά με την “αμέλεια” κράτους, περιφέρειας, Δήμου). Εδώ και χρόνια έχουν προτείνει να αποχωρήσουν τμηματικά από τα κτίρια για να γίνει ανάλογα η αποκατάσταση τους. Και ζητούσαν τμηματική αποχώρηση/αποκατάσταση διότι δεν εμπιστεύονταν τους τοπικούς και κυβερνητικούς άρχοντες, ότι θα τηρούσαν τις υποσχέσεις τους. Η απόφαση του ΔΣ για κατεδάφιση και “ανάπλαση” της περιοχής δικαιώνει την στάση των προσφύγων που μην έχοντας άλλη δυνατότητα παραμένουν στο κτίριο, παρά τον κίνδυνο και δεν ακολούθησαν τα σχέδια που προτάθηκαν παλαιοτέρα. Ότι το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται κράτος-περιφέρεια-δήμος, είναι “να τους πετάξουν έξω” και η ανησυχία για την σωματική ακεραιότητα των προσφύγων είναι φύλλο συκής.
Επειδή ούτε εμείς τους εμπιστευόμαστε σας καλούμε να στηρίξετε τον αγώνα των προσφύγων, να απαιτήσουμε την επαναπρόσληψη των 23 απολυμένων εργαζόμενων, την αποκατάσταση του ιστορικού κτιρίου χωρίς να αλλάξει ο χαρακτήρας του και να γίνει σημείο αναφοράς της πόλης ως ένα ζωντανό μνημείο ανθρωπιάς, φιλοξενίας και προστασίας των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων.

Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό" Λαυρεωτικής
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=2035184503370512&id=1708737249348574

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License