Να μπλοκάρουμε συλλογικά και ακηδεμόνευτα τον νόμο Γαβρόγλου

Τα τελευταία χρόνια η δομική κρίση του κεφαλαίου διεύρυνε ακόμα περισσότερο την ταξική ψαλίδα μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων, προσθέτοντας περαιτέρω προνόμια και κέρδη για τους πρώτους, καταβαραθρώνοντας τους δεύτερους. Η φτωχοποίηση όλο και περισσότερων τμημάτων του πληθυσμού αντικατοπτρίζεται στις πολιτικές των μνημονίων, οι επιταγές των οποίων διαθλώνται και στο πανεπιστήμιο.   Ο νόμος Γαβρόγλου αποτελεί συνέχεια των πολιτικών λεηλασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας και εν προκειμένω βάλλει το φοιτητικό σώμα συλλήβδην και δη τα πιο αδύναμα οικονομικά κομμάτια του. Οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις ελαφρυντικού χαρακτήρα αποδείχτηκαν φρούδες. Η ρεφορμιστική αριστερά επιτέλεσε τον ρόλο της ως μια ακόμα δύναμη του αστικού τόξου, αυτή τη φορά καμουφλαρισμένη με ένα προοδευτικό προφίλ, συνεχίζοντας επί της ουσίας τις φιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλει το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, πολιτικές που ακολούθησαν και οι προγενέστερες κυβερνήσεις.

Τα τελευταία χρόνια η δομική κρίση του κεφαλαίου διεύρυνε ακόμα περισσότερο την ταξική ψαλίδα μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων, προσθέτοντας περαιτέρω προνόμια και κέρδη για τους πρώτους, καταβαραθρώνοντας τους δεύτερους. Η φτωχοποίηση όλο και περισσότερων τμημάτων του πληθυσμού αντικατοπτρίζεται στις πολιτικές των μνημονίων, οι επιταγές των οποίων διαθλώνται και στο πανεπιστήμιο.

Ο νόμος Γαβρόγλου αποτελεί συνέχεια των πολιτικών λεηλασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας και εν προκειμένω βάλλει το φοιτητικό σώμα συλλήβδην και δη τα πιο αδύναμα οικονομικά κομμάτια του. Οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις ελαφρυντικού χαρακτήρα αποδείχτηκαν φρούδες. Η ρεφορμιστική αριστερά επιτέλεσε τον ρόλο της ως μια ακόμα δύναμη του αστικού τόξου, αυτή τη φορά καμουφλαρισμένη με ένα προοδευτικό προφίλ, συνεχίζοντας επί της ουσίας τις φιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλει το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, πολιτικές που ακολούθησαν και οι προγενέστερες κυβερνήσεις.

Για τον νόμο Γαβρόγλου:

Τα τέλη φοίτησης στα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών (Π.Μ.Σ.) θέτουν ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, αποκλείοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο φοιτητές που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν. Ο νόμος Γαβρόγλου προβλέπει την επιβολή τελών φοίτησης για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των Π.Μ.Σ., όπου αυτή κρίνεται αναγκαία, ανοίγοντας όμως κεκαλυμμένα τον δρόμο για την οριστικήκαι γενικευμένη επιβολή διδάκτρων εκ πρώτοις στις μεταπτυχιακές σπουδές, λαμβάνοντας υπόψη την υποβάθμιση και την υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Σημειωτέον, εδώ και χρόνια αντιδραστικές φωνές της πολιτικής ελίτ διαγγέλλουν την εισαγωγή διδάκτρων και στις προπτυχιακές σπουδές υπό το πρόσχημα του εκσυγχρονισμού του πανεπιστημίου κατά τα πρότυπα του οικονομικού ανταγωνισμού της ελεύθερης αγοράς.

Επιπροσθέτως, ο νέος νόμος ορίζει κατ’ επίφαση δωρεάν φοίτηση σε Π.Μ.Σ. που έχουν δίδακτρα, με αρκετές όμως αποκλειστικές προϋποθέσεις. Δηλαδή, το όριο εισοδήματος του εκάστοτε υποψηφίου θα πρέπει να είναι το 70% του εθνικού διάμεσου ισοδύναμου εισοδήματος και δεν πρέπει να υπερβαίνει ούτε το οικογενειακό, ούτε το ατομικό εισόδημα του φοιτητή, εάν έχει. Οι φοιτητές όμως που απαλλάσσονται τελών φοίτησης δε θα υπερβαίνουν το 30% του συνολικού αριθμού εισακτέων, ενώ για να συνεχίσουν να φοιτούν απαλλαγμένοι από εισφορές για τις μεταπτυχιακές σπουδές τους, οφείλουν να εξακολουθούν να έχουν καλή επίδοση. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η «δωρεάν» φοίτηση στις μεταπτυχιακές σπουδές καθιστά απαραίτητη την απλήρωτη 8ωρη εβδομαδιαία εργασία στο πανεπιστήμιο, δηλαδή είτε στη βιβλιοθήκη/σπουδαστήριο της σχολής είτε στο προπτυχιακό. Με λίγα λόγια, τα αυστηρά οικονομικά κριτήρια επιβάλλουν ταξικούς φραγμούς και στη δυνατότητα φοίτησης στα Π.Μ.Σ., οι ρυθμοί σπουδών εντατικοποιούνται κατ’ απαίτηση της εξασφάλισης καλής επίδοσης και τέλος νομιμοποιείται η απλήρωτη εργασία στο πανεπιστήμιο, για την εξοικονόμηση χρημάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό, ξεζουμίζοντας έτσι τους φοιτητές.

Η ίδρυση Κέντρων Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης αποτελεί μια υπονόμευση της ισχύος του πτυχίου, καθώς επιτάσσει υπόρρητα τη συνεχή επανακατάρτιση των πτυχιούχων, ακυρώνοντας έτσι την ουσιώδη εγκυρότητα της παιδαγωγικής επάρκειας. Το πτυχίο λοιπόν κατακερματίζεται και αρχίζει ο αγώνας δρόμου για τον εμπλουτισμό του βιογραφικού μέσα από επί πληρωμή σεμινάρια και αντίστοιχες συνεδρίες, αποδυναμώνοντας τη θέση μας στις ατελείωτες λίστες υποψήφιων ανέργων, δίνοντας παράλληλα το έναυσμα για τον εντατικοποιημένο ανταγωνισμό.

Ο χώρος της έρευνας απαγκιστρώνεται πλήρως από την κρατική χρηματοδότηση και παραδίδεται απλόχερα στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι χρηματοδοτήσεις και οι χορηγίες από το ιδιωτικό κεφάλαιο για την πραγματοποίηση ερευνών έχουν όμως βαρύ αντίτιμο για τους φοιτητές που τις στελεχώνουν: απλήρωτη εργασία και δίδακτρα για σεμινάρια, γιατί το κεφάλαιο δε μπορεί να ζημιωθεί, θέλει να βγάλει κέρδος από το ανθρώπινο δυναμικό που εκμεταλλεύεται. Στην προκειμένη περίπτωση το υποκείμενο αυτής της εκμετάλλευσης είναι οι ίδιοι οι φοιτητές που συμμετέχουν αμισθί στα ερευνητικά προγράμματα για την προώθηση των αναγκών και των απαιτήσεων της αγοράς.

Η προβλεπόμενη συνδιοίκηση των ανώτατων ιδρυμάτων αποτελεί φτηνή ταχυδακτυλουργία από μεριάς του κράτους και των αγόμενων από αυτό ακαδημαϊκών διοικητικών οργάνων. Πρόκειται επί της ουσίας για την αντιπροσώπευση των φοιτητών στη Σύγκλητο. Οι αντιπρόσωποι των φοιτητών θα εκλέγονται, συνοδεία αναπληρωτών, για να τελέσουν ετήσια θητεία, αποτελώντας το 10% της Συγκλήτου. Ο κύκλος της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης από τους κάθε λογής επίδοξους ιθύνοντες του φοιτητικού σώματος, που εκκινεί από τις γενικές συνελεύσεις, τις φοιτητικές εκλογές και τα Δ.Σ., ολοκληρώνεται τώρα με τα συμβούλια των διοικητικών οργάνων του πανεπιστημίου, στα οποία οι αντιπρόσωποι των φοιτητών θα κάθονται στο ίδιο τραπέζι με πρυτάνεις και κοσμήτορες. Η υποτιθέμενη διεύρυνση της συμμετοχικότητας των φοιτητών στη λήψη πολιτικών αποφάσεων που αφορούν το πανεπιστήμιο είναι μια πλάνη. Το μέτρο αυτό, αφενός επιχειρεί να αφομοιώσει και να καταπνίξει τους φοιτητικούς αγώνες, κατασβήνοντάς τους μέσα στο πλαίσιο της διαταξικότητας και του «δημοκρατικού διαλόγου». Όμως, ο «διάλογος» αυτός διεξάγεται υπό τους όρους που θέτουν η ελεύθερη αγορά και η συνακόλουθη αναδιάρθρωση του πανεπιστημίου, που πλήττει το φοιτητικό σώμα και ειδικά τα οικονομικά ασθενέστερα μέλη του. Συνεπώς, η συμμόρφωση με τις επιταγές του κεφαλαίου, που εφαρμόζουν κατά γράμμα κράτος και πρυτάνεις σημαίνει συνθηκολόγηση με τον ταξικό μας εχθρό. Σημαίνει ήττα για τα υλικά συμφέροντα των φοιτητών. Αφετέρου, δίνεται η ευκαιρία για παρουσία των αστικών-αντιδραστικών παρατάξεων μέσα στις Συγκλήτους, σε περίπτωση που αποτύχουν μέσω των φοιτητικών εκλογών να εξασφαλίσουν μια θέση στο τραπέζι της Συγκλήτου. Όπως και να ‘χει, δε δύναται να επιδιώκουμε συμπόρευση και συνθηκολόγηση με όργανα εξουσίας και το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου. Γιατί, περί αυτού πρόκειται όταν μιλάμε για κοσμήτορες και πρυτάνεις, καθώς αποτελούν τμήματα του κρατικού μηχανισμού, αλλά και κομματικούς-κοινοβουλευτικούς αριβιστές. Δεν τρέφουμε αυταπάτες για τον ρόλο που επιτελούν λόγω της θέσης τους. Εμείς όμως βρισκόμαστε στο απέναντι ταξικό στρατόπεδο. Με τους καταπιεσμένους, τους εξαθλιωμένους και τους εκμεταλλευόμενους. Ως εκ τούτου, τα συμφέροντά μας συγκρούονται και η όποια συμφιλίωση-ειρήνη με τους από τα πάνω σηματοδοτεί την αρχή του τέλους για μας, δηλαδή τους από τα κάτω.

Τέλος, η αναγνώριση του ασύλου αποτελεί απλώς μια επικοινωνιακή κατοχύρωση για τον νέο νόμο. Αν και αναγνωρίζεται το ακαδημαϊκό άσυλο, η διάταξη αυτή αυτοαναιρείται, καθώς προβλέπεται ρητά η επέμβαση της αστυνομίας αυτεπαγγέλτως σε περιπτώσεις κακουργημάτων και εγκλημάτων κατά της ζωής και ύστερα από απόφαση του πρυτανικού συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Η έντεχνη διαστρέβλωση της κατοχύρωσης του ασύλου και της πραγματικής ευχέρειας των δυνάμεων καταστολής ήταν πάγιο αίτημα των πρυτανικών αρχών, που χρησιμοποίησαν τα Μ.Μ.Ε. και τη θεσμική τους εξουσία για να εδραιώσουν την καταστολή στα πανεπιστήμια διαμέσου της αστυνομικής παρουσίας. Με πρόσχημα τη διακίνηση ναρκωτικών, για την οποία έκαναν τα στραβά μάτια παραγνωρίζοντας τις μεθοδεύσεις του κράτους και της αστυνομίας για την υποβάθμιση του πανεπιστημίου και την είσοδο της καταστολής, ορθώνουν εμπόδια στην ελεύθερη διέλευση εντός του campus, φράζουν τις πολιτικές και πολιτιστικές διεργασίες που συντελούνται εντός αυτού και εν τέλει επιχειρούν να τρομοκρατήσουν και να σωπάσουν κάθε φωνή αντίστασης. Για μας, το άσυλο δεν είναι παραχώρηση του κράτους, δεν είναι το σύγχρονο στείρο εκπαιδευτήριο που αποκαλείται πανεπιστήμιο. Είναι ένας χώρος συνάντησης και ζύμωσης ανθρώπων που επιχειρούν στον βαθμό των δυνάμεών τους να ορίσουν οι ίδιοι την καθημερινότητά τους και να την τρέψουν προς το ευημερέστερο.

Ακηδεμόνευτος συλλογικός αγώνας από τη βάση:

Μπροστά στη νέα αυτή επίθεση κράτους και κεφαλαίου στον χώρο της εκπαίδευσης που εκφράζεται εν προκειμένω μέσα από τον νόμο Γαβρόγλου, καλούμαστε συλλογικά και από τα κάτω να εμποδίσουμε την εφαρμογή των συναφών μέτρων που θα υποβαθμίσουν περαιτέρω τις σπουδές και τα πτυχία μας, θα φορτώσουν κι άλλα έξοδα στις πλάτες μας, γεννώντας έτσι επιπλέον αποκλεισμούς και δρομολογώντας εν συνόλω, με ακόμα πιο επαχθείς για τους φοιτητές όρους, την επίταξη του πανεπιστημίου στις ανάγκες της αγοράς. Ακηδεμόνευτα και αυτοοργανωμένα μπορούμε να οργανώσουμε την κοινωνική και ταξική αντεπίθεσή μας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, για να μετασχηματίσουμε ριζικά την εκμεταλλευτική και εξουσιαστική διάρθρωση της κοινωνίας, για να πραγματώσουμε την παγκόσμια χειραφέτηση και την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, τον κόσμο της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης, όπου η ικανοποίηση των αναγκών μας θα τίθεται ως επιτακτική προτεραιότητα, όπου η παιδεία θα λάβει τον χαρακτήρα της υποβοηθούμενης αυτοεκπαίδευσης για την εξυπηρέτηση των ανθρώπινων επιθυμιών.

  • ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ
  • ΝΑ ΑΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑΚΥΛΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ
  • Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Ελευθεριακό Σχήμα Φιλοσοφικής

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License