Πολυτεχνείο 1980

Πολυτεχνείο 16/11/1980 Κουμης κανελοπουλλου Τα ΚΝΑΤ σε ανέκδοτες φωτογραφίες του 1980

post image

Η δολοφονία των δύο νέων από τις δυνάμεις των ΜΑΤ δεν ήρθε σε τυχαία χρονική συγκυρία. Όπως αναφέρεται στο ιστορικό λεύκωμα της εφημερίδας «Καθημερινή», το φθινόπωρο του 1980 η κυβέρνηση Ράλλη είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα μιας ιδιαίτερα φιλόδοξης ατζέντας την άρση όλων των εκκρεμοτήτων στις σχέσεις της Ελλάδας με το «δυτικό κόσμο». Στο πλαίσιο αυτό, στις 21 Οκτωβρίου 1980 η Ελλάδα έγινε ξανά δεκτή στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, ενώ η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την ανανέωση των συμφωνιών παραμονής των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τότε υπουργός άμυνας, συμμετείχε για πρώτη φορά μετά την αντιπολίτευση στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.

 

 

Η αντίδραση του λαού ήταν έντονη, ενώ διάχυτος ήταν ο αντιαμερικανισμός ιδίως ανάμεσα στους φοιτητές, καθώς ήταν φρέσκες ακόμα οι μνήμες της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και του αμερικανικού παράγοντα στην ελληνική στρατιωτική Χούντα. Ωστόσο, για την κυβέρνηση, το ενδεχόμενο η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου να κινηθεί προς την αμερικανική πρεσβεία αποτελούσε εξέλιξη που έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες η κυβέρνηση απαγορεύει στην πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικάνικη πρεσβεία και θέτει ως όριο την πλατεία Συντάγματος: οι διαδηλωτές μπορούσαν να φτάσουν μόνο ως το Σύνταγμα και εκεί να διαλυθούν.

Η στάση της αντιπολίτευσης παραμένει υποτονική. Με το βλέμμα στραμμένο προς τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους και μπροστά στην επιθετική στάση της κυβέρνησης που δηλώνει αποφασισμένη να σταματήσει με τη βία οποιαδήποτε προσπάθεια να φτάσει η πορεία στην πρεσβεία, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ γρήγορα συμβιβάζονται με την κυβερνητική απαγόρευση. Στο ίδιο πλαίσιο, το κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ – αποτελούμενο κατά πλειοψηφία από τα μέλη της ΚΝΕ και της νεολαίας ΠΑΣΟΚ – αποφασίζει να πειθαρχήσει στην απαγόρευση, ενώ η αριστερή μειοψηφία, αποτελούμενη από οργανώσεις όπως οι ΠΠΣΠ, ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος-Β’ Πανελλαδική, ΚΚΕ (μ-λ), και άλλες, αποφασίζουν να συνεχίσουν προς την αμερικανική πρεσβεία.

Καναλιώτης


Όλες τις φωτογραφίες τις τράβηξε ο Καναλιώτης

Κυριακή 16 Νοέμβρη 1980.
Μπλοκ του ΚΚΕ (μ-λ) που ξεκίνησε από τα γραφεία της ΠΠΣΠ,
κατεβαίνει την Ιπποκράτους

  

 

Ιπποκράτους

Οδός Ρήγα Φεραίου (Προπύλαια)

Πανεπιστημίου (Προπύλαια)

Πανεπιστημίου (πρός Ομόνοια)

  

Η πορεία και τα επεισόδια

Η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ έληξε κατά τις 6 το απόγευμα της Κυριακής, 16 Νοεβρίου, και στη συνέχεια η πορεία ανέβηκε την οδό Σταδίου και συνέχισε προς την πλατεία Συντάγματος, με έντονο το αντιαμερικανικό στοιχείο και με σημαντική περιφρούρηση της πορείας από δυνάμεις των πολιτικών κομμάτων. Από την άλλη, στα Χαυτεία, οργανώνει συγκέντρωση η μειοψηφία της ΕΦΕΕ, η οποία με περίπου 1.000 φοιτητές ετοιμάζεται να κινηθεί προς την αμερικανική πρεσβεία και γύρω στις 7.30 εισέρχεται στο κύριο σώμα της πορείας. Η πορεία φτάνει στο Σύνταγμα και τα κύρια μπλοκ της αρχίζουν σταδιακά να διαλύονται ειρηνικά. Ωστόσο, γύρω στις 9 το βράδυ, συγκεντρώνονται υπό την αιγίδα της μειοψηφίας της ΕΦΕΕ περίπου 3.000 άτομα στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και επιχειρούν να κινηθούν προς την οδό Βασιλίσσης Σοφίας, όπου είναι παρατεταγμένοι αστυνομικοί και από πίσω τους τα ΜΑΤ.

Για λίγα λεπτά, τα δύο μέτωπα έμειναν ακίνητα και ανταλλάχθηκαν διαξιφισμοί, ενώ σύντομα οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν τον κλοιό των αστυνομικών και να κινηθούν προς την πρεσβεία. Στη συνέχεια, ο προϊστάμενος της εισαγγελίας, Γ. Κουβέλης, πήρε την κατάσταση στα χέρια του: έδωσε εντολή στις έξι διμοιρίες των ΜΑΤ που βρίσκονταν παρατεταγμένες πίσω απ’ τον αστυνομικό κλοιό να επιτεθούν. Σε λίγα λεπτά το μπλοκ των διαδηλωτών έκανε τα πρώτα βήματα προς τον σχηματισμό των ΜΑΤ και τότε αυτά επιτέθηκαν. Η μάζα των διαδηλωτών ήταν πυκνή και η υποχώρηση ήταν δύσκολη.

Αρχίζει τότε ένα όργιο βίας, με χρήση όχι μόνο κλομπ αλλά – για πρώτη φορά μετά τη Χούντα – και πυροβόλων όπλων, ενώ η αστυνομία επιστρατεύει και «αύρες», τα ειδικά τεθωρακισμένα οχήματά της για την απώθηση των διαδηλωτών. Τα ΜΑΤ ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο και επιτίθενται όχι μόνο στους διαδηλωτές που αψήφησαν την κυβερνητική απαγόρευση, αλλά και κατά αυτών που ειρηνικά διαδήλωναν προς την πλατεία Συντάγματος. Τα επεισόδια χαρακτηρίστηκαν από σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο ως τα πιο αιματηρά μετά τα Ιουλιανά και διήρκεσαν μέχρι τις 4 τα χαράματα.

Οδός Σταδίου

Οδός Σταδίου

Πλατεία Συντάγματος.
Εκτός από τους διαδηλωτές και ο κόσμος από τα πεζοδρόμια φώναζε «Όλοι πορεία στην πρεσβεία»

Πλατεία Συντάγματος. Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού. 

Οδός Βασιλίσσης Σοφίας (Λουλουδάδικα)

Μπροστά η αστυνομία, πίσω τα ΜΑΤ πιο πίσω οι αύρες

Οι αστυνομία υποχώρησε εύκολα. Αντιμέτωποι με τα ΜΑΤ.

(Λεπτομέρεια από την προηγούμενη φωτογραφία)
Μπροστά τα ΜΑΤ στο βάθος οι αύρες.  Δευτερόλεπτα πριν την σύγκρουση.

Κουμής και Κανελλοπούλου: τα τραγικά θύματα

Τη νύχτα εκείνη, η Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια από το Περιστέρι, έπεσε αναίσθητη και αιμόφυρτη από αλλεπάλληλα χτυπήματα αστυνομικών κλομπ στην οδό Πανεπιστημίου. Μια ομάδα αστυνομικών την ξυλοκόπησε και τη χτύπησε αλύπητα στο κεφάλι και στο σώμα. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Το πόρισμα του ιατροδικαστή συγκλονίζει: 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής συμμετείχε στη συγκεκριμένη πορεία με τους συντρόφους του της «Επιτροπής Αυτοδιάθεσης Κύπρου». Στην Πλατεία Συντάγματος έγινε θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον άφησε επί τόπου βαριά τραυματισμένο. Μάλιστα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο Κουμής δεν είχε λάβει καν μέρος στα επεισόδια, αλλά καθόταν σε παρακείμενο καφενείο την ώρα των επεισοδίων. Ο Κουμής μεταφέρεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο και το βράδυ της Κυριακής είναι ήδη κλινικά νεκρός. Την Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου, κηδεύεται στην Κύπρο και αμέσως μετά πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Λευκωσίας.

 

Αύρες 

«Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί»

Την ευθύνη για τα αιματηρά γεγονότα ο πολιτικός κόσμος αποφάσισε να τη ρίξει στους διαδηλωτές. Στις 10 το βράδυ της ημέρας των επεισοδίων ο Ανδρέας Παπανδρέου δηλώνει ότι «μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις «οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων» που «αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του ελληνικού λαού». Σε ό,τι αφορά το θάνατο της Κανελλοπούλου, η κυβέρνηση περιορίσθηκε να δηλώσει ότι «για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις».

Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή μία εβδομάδα αργότερα ο πρωθυπουργός, κ.Ράλλης, έκανε την εξής δήλωση που έμεινε στην ιστορία: «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη». «Θα ήταν σε θέση, πραγματικά, η Αστυνομία στο σημείο της σύγκρουσης να προχωρήσει με ελιγμό τέτοιο, ώστε να αποκοπεί, το επαναλαμβάνω, το σώμα των 2.000 εξτρεμιστών και εκεί να τους αντιμετωπίσει», δήλωσε από την πλευρά του και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Όσο για τις «διοικητικές ανακρίσεις» για το θάνατο των δύο διαδηλωτών καμία απάντηση δε δόθηκε, κανένας ένοχος δεν τιμωρήθηκε. Τα ονόματά τους κοντεύουν να ξεχαστούν στις μέρες μας, τοποθετούμενα στον τραγικό κατάλογο των νεκρών αγωνιστών για τους οποίους δεν αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη.

Τα ΚΝΑΤ σε ανέκδοτες φωτογραφίες του 1980 - Απίστευτες και όμως αληθινές ιστορίες

Από kanali.wordpress.com

Διαβάστε και την μαρτυρία στο τέλος του άρθρου μετά τις φώτο.ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΤΕΡΟΥΣ

Αυτό το άρθρο περιέχει ανέκδοτες φωτογραφίες που έχω στο αρχείο μου και αναφέρονται στο μακρινό(;) 1980. Είναι μια πλήρης παρουσίαση μιας κατάστασης, συνηθισμένης τότε, όπου η ΚΝΕ ”κατέλαβε” το ΕΜΠ  ώστε να μην έχουν πρόσβαση οι φοιτητές, των άλλων παρατάξεων βέβαια, και ταυτόχρονα να δημιουργηθεί μια αντιπαλότητα μεταξύ ΚΝΕ και των άλλων ώστε να κρατήσει μακριά από τα «αριστερίστικα κόλπα” τον κόσμο που επηρεάζει. Είναι μια από τις γνωστές τακτικές που κατά καιρούς βλέπουμε από την ηγεσία της ΚΝΕ και του ΚΚΕ όταν αισθάνονται ότι χάνουν το πάνω χέρι και ότι το κίνημα τους προσπερνάει.
Είχα προβληματιστεί πολύ όταν μετά από χρόνια ξαναείδα αυτές τις φωτογραφίες. Από την μια είναι ιστορία του κινήματος από την άλλη ένα σοβαρό επιχείρημα για τους ανιστόρητους αντικομουνιστές. Από την μια είναι η συνέχεια των τραμπουκισμών στο Χημείο στις καταλήψεις του 1979 από την άλλη έχει ντοκουμέντα με «αριστερούς» που κρατούν λοστάρια, στο κέντρο της Αθήνας.
Τελικά ο λόγος που τα εμφανίζω μετά τόσα χρόνια είναι γιατί πιστεύω ότι στο πολύ σύντομο μέλλον η ΚΝΕ και το ΚΚΕ θα  κάνουν τέτοιες ενέργειες, επειδή η ηγεσία τους θέλει να περιχαρακώσει και να αποκόψει τα κανάλια επικοινωνίας του κόσμου που επηρεάζει από την αντικαπιταλιστική και την αντισυστηματική αριστερά. Στο ίδιο μοτίβο εντάσσονται οι τελευταίες επιθέσεις στα ΕΑΑΚ και ο χαρακτηρισμός τους σαν φασίστες και ΕΚΟΦίτες.
Ελπίζω με την δημοσίευσή τους να σταματήσουν τα σχέδια επίθεσης στο αριστερό ανικαπιταλιστικό κίνημα. Πρέπει να γνωρίζουν ότι η ιστορία πλέον καταγράφεται ψηφιακά!!!.
Το άρθρο αυτό είναι συνέχεια του άρθρου  ”16/12/1979 Η νύχτα του Χημείου”  στο link :http://kanali.wordpress.com/2010/12/22/nyxtatouxhmeioy/ 
 
1. Η ΚΝΕ “καταλαμβάνει” το ΕΜΠ και απαγορεύει στους φοιτητές την είσοδο σε αυτό.
 
 
2. ΚΝίτες απ’ όλες τις σχολές έχουν μαζευτεί στο ΕΜΠ
 
3. Οι φοιτητές αρχίζουν σιγά σιγά να μαζεύονται έξω από το ΕΜΠ και να αντιδρούν στην κατάληψη της ΚΝΕ
 
4. ΠΠΣΠίδες και άλλοι φοιτητές καταγγέλουν την αντιφοιτητική ενέργεια της ΚΝΕ
 
5. Έξω από το ΕΜΠ πολλά τα πηγαδάκια
 
6. Στην είσοδο της Στουρνάρα συγκεντρωμένοι πολλοί φοιτητές απαιτούν να ανοίξει η σχολή.
 
7. Τα ΜΑΤ πετούν δακρυγόνα…
 
8. …και τα ΚΝΑΤ με λοστάρια αναλαμβάνουν να διώξουν τους φοιτητές από την Στουρνάρα
 
9. Οργανωμένη επίθεση
 
10. Η Στουρνάρα αδειάζει από τους φοιτητές
 
11α. Τα ΚΝΑΤ ελέγχουν στρατιωτικά την Στουρνάρα
 
11β
 
11γ. Τα όπλα
 
12α. Το ΕΜΠ μέσα έξω ελέγχεται από τα ΚΝΑΤ
 
12β
 
 
12γ
 
 
.
Το σχόλιο του σ. Κώστα είναι το ιδανικό κείμενο για να συνοδεύσει αυτές τις φωτογραφίες
 Άγνωστε φίλε
Χαίρομαι που δημοσίευσες αυτές τις φωτογραφίες.
Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος για την ακριβή τους ημερομηνία. Αλλά από τη μαζική παρουσία των ΚΝΑΤ στην οδό Στουρνάρα και την οχύρωση του Πολυτεχνείου μάλλον πρόκειται για την επόμενη μέρα της τότε πορείας του Πολυτεχνείου.
Για να θυμηθούμε τα γεγονότα αφού δεν τα αναφέρεις, η πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία είχε απαγορευθεί. Οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς συγκρότησαν ένα τεράστιο μπλοκ (10.000;), συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ προκειμένου να σπάσουν το αστυνομικό φράγμα στο ύψος της Βουλής (ΜΑΤ και από πίσω αύρες για όσους τις θυμούνται κλπ) και στην τρομακτική καταστολή που ακολούθησε υπήρχαν δύο νεκροί ο Κουμής και η Κανελοπούλου. Ήταν η εποχή του 17% για το ΚΚΕ και ίσως οι παλαιότεροι να θυμούνται τα ΜΑΤ να ξυλοκοπούν ανελέητα τους διαδηλωτές στα κάθετα στενά της Πανεπιστημίου που δεν είχαν διαφυγή αφού τους εμπόδιζαν οι αλυσίδες του ΚΚΕ που πορεύονταν την ίδια στιγμή στη Σταδίου
Με συνεχείς συγκρούσεις το μπλοκ των διαδηλωτών υποχώρησε από Πανεπιστημίου – Πατησίων με κατεύθυνση το Πολυτεχνείο το οποίο και κατελήφθη. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν όλη τη νύχτα, αποκρούστηκε η προσπάθεια των ΜΑΤ να μπουν στο Πολυτεχνείο και μάλιστα για όσους το θυμούνται στη Στουρνάρα τραυματίστηκε στο στήθος από σφαίρα ο σ. Παπαπολυμέρου που από θαύμα δεν ήταν ο τρίτος νεκρός.(την επόμενη ημέρα δημοσιεύτηκε η φωτογραφία του αστυνομικού που έριχνε με το περίστροφο στο ψαχνό).
Οι δύο νεκροί και οι εκατοντάδες τραυματίες πάγωσαν τις ηγεσίες των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων αφού κανένας τους δεν περίμενε τέτοια καταστολή. Έτσι στην ουσία, την επόμενη ημέρα το Πολυτεχνείο ήταν κατειλημμένο από απλό κόσμο, που έδωσε μεν τη μάχη του όλη τη νύχτα αλλά ουσιαστικά παρέμενε στο χώρο χωρίς σχεδιασμό για το μετέπειτα.
Τις πρωινές ώρες και αφού τα ΜΑΤ είχαν αποσυρθεί έκαναν την εμφάνισή τους οι δυνάμεις του ΚΚΕ. Περιττό να προσθέσω ότι εμείς αρχικά χαρήκαμε που τους είδαμε –πνιγμένοι όλη τη νύχτα από τα δακρυγόνα και κατάκοποι- θεωρώντας ότι επιτέλους ξύπνησαν και έρχονται οργανωμένα να εκδηλώσουν τη συμπαράστασή τους. Γρήγορα διαψευστήκαμε. Θυμάμαι τα μπλοκ της ΕΣΑΚ που έρχονταν από τα γραφεία της ΚΝΕ που ήταν στην Τζώρτζ με τον ανάλογο εξοπλισμό -ξύλα σαν γκλοπ τυλιγμένα σε εφημερίδες για να μην κάνουν μπαμ (φαίνονται σε κάποια από τις φωτογραφίες)– και τον κόσμο να τρέχει έντρομος.
Αυτό που δεν κατάφεραν τα ΜΑΤ το πέτυχαν τα ΚΝΑΤ. Μετά από συγκρούσεις κατέλαβαν το Πολυτεχνείο.
Για την ιστορία έγινε προσπάθεια ανακατάληψης –υπάρχει η γνωστή φωτογραφία με τα κάγκελα στην πύλη της Στουρνάρα να έχουν ξηλωθεί- και εκεί βοήθησαν τα ΜΑΤ. Μάλλον αυτό δείχνει η φωτογραφία με τα δακρυγόνα.
Αυτά που γράφω ίσως στους νεότερους να φαίνονται απίστευτα πλην όμως είχα την ατυχία –σαν απλός αριστερός φοιτητής του Μαθηματικού – να ζήσω από κοντά τόσο την κρατική όσο και την κομματική καταστολή.
Πολύ φοβάμαι ότι οι λογικές του συμβιβασμού και της καταστολής στο εσωτερικό του κινήματος που τότε κυριαρχούσαν στο ΚΚΕ δεν έχουν εξαφανιστεί σήμερα. Το αντίθετο μάλιστα.



Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2014/11/1980.html#ixzz4yRpwRVr2

Εικόνες:


Πολυτεχνείο 1980. Η Ματωμένη Κυριακή των «Άδειων Παπουτσιών»   Κυριακή 16/11/1980. Η Κυβέρνηση του «ευπατρίδη» Ράλλη, παντελώς αμερικανόδουλη, απαγορεύει ρητά να φτάσει η πορεία του Πολυτεχνείου στην Αμερικάνικη Πρεσβεία και η πλειοψηφία της ΕΦΕΕ, μετά από παλινωδίες συναινεί στο να κινηθεί η πορεία μέχρι το Σύνταγμα. Η τότε Δεξιά είχε υποστεί μια μεγάλη ήττα με την απόσυρση τού Ν.815, στα Πανεπιστήμια, λόγω των καταλήψεων τους από το μαζικό κίνημα των φοιτητών και είχε σκληρύνει πολύ την στάση της...  

 

Του Σπύρου Σούρλα

Μεταξύ Β. Σοφίας και Αμαλίας οι δρόμοι είναι κλειστοί από χιλιάδες Αστυνομικούς, ΜΑΤ και  «αύρες».

Η Μειοψηφία της ΕΦΕΕ και  οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αλλά και της ΕΚΟΝ-Ρήγας Φεραίος, των αυτόνομων συσπειρώσεων και της Β. Πανελλαδικής και ενώ ο κύριος όγκος τής πορείας έχει σταματήσει στο Σύνταγμα, παραμένουν στις θέσεις τους φωνάζοντας συνθήματα εναντίον του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, εναντίον της κυβέρνησης Ράλλη και του ΝΑΤΟ...

Το πρώτο μπλοκ που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον «Άγνωστο Στρατιώτη», και  αποτελείται κυρίως  από χιλιάδες μέλη της εξωκοινοβουλευτική αριστεράς έχει ακριβώς πίσω του το μπλοκ των Ρηγάδων τής εποχής...

Πρέπει νά΄ ταν πλέον 9 το βράδυ, όταν οι διαπραγματεύσεις με την Αστυνομία και τον Εισαγγελέα, για να επιτραπεί η συνέχιση τής πορείας προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία, όχι μόνον αποτυγχάνουν, αλλά την ίδια στιγμή αρχίζει μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις καταστολής που γνώρισε ποτέ η Μεταπολίτευση και οι παλιότεροι την σύγκριναν με τα «Ιουλιανά».

Τα τότε ΜΑΤ αρχίζουν να χτυπούν με  τρομακτική βία, οι Αύρες κινούνται εναντίον των διαδηλωτών και η ατμόσφαιρα γίνεται πνιγηρή από τα δακρυγόνα...

Με άλλους συντρόφους βρισκόμαστε στην γωνία Αμαλίας και Όθωνος, όπου καταφεύγουμε σε ένα μικρό χώρο-νεόδμητο κτίσμα, για να γλυτώσουμε από το μένος των  Αστυνομικών. Αρχίζει η ρίψη δακρυγόνων με αποτέλεσμα να υποχρεωθούμε να βγούμε άρον-άρον από εκεί. Στην Όθωνος μάς υποδέχεται μια διμοιρία δυνάμεων καταστολής, που μάς χτυπά αλύπητα. Δίπλα μου ακριβώς μια γυναίκα πέφτει κάτω με ανοιγμένο κεφάλι και τα τότε ΜΑΤ  δεν μάς αφήνουν να την βοηθήσουμε αλλά συνεχίζουν να μας χτυπούν ανελέητα... 

Η Όθωνος, η Αμαλίας και η Πανεπιστημίου, έχουν γίνει πεδίο μάχης...

Η προσπάθεια διαφυγής προς την Όθωνος δεν έχει αποτέλεσμα και ζητούμε από ένα μπλοκ τής ΚΝΕ να μάς βοηθήσει, έτσι όπως είμαστε κτυπημένοι και ματωμένοι... Το μπλοκ μας αγνοεί... Ίσως να φοβήθηκαν πως θα κινδύνευαν και αυτοί «σπάζοντας» τις αλυσίδες, ίσως θεώρησαν πως δεν ήμασταν «δικοί» τους...

Μέσα από την πλατεία Συντάγματος, μια παρέα συντρόφων καταφέραμε να βγούμε προς Πανεπιστημίου, αλλά εκεί μια νέα επίθεση των ΜΑΤ μας διέλυσε.

Λίγο παρακάτω ένα ολόκληρο πλήθος έτρεχε να προστατευτεί από τις συνεχόμενες επιθέσεις των ΜΑΤ. Ένας πατέρας με δυό μικρά παιδιά είχε χάσει την γυναίκα του. Μέσα στον πανικό του μου άφησε τα παιδιά του για να ψάξει να την βρει. Πρέπει να περίμενα πάνω από 10 λεπτά με δύο παιδιά τρομαγμένα και άγνωστα που έκλαιγαν και που ησύχασαν όταν το ζευγάρι επέστρεψε. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου την Πανεπιστημίου, κυριολεκτικά σπαρμένη από παπούτσια χωρίς κάτοχο... Δεν υπάρχει πιο ανατριχιαστικό θέαμα από εκατοντάδες «άδεια» παπούτσια σε έναν μεγάλο δρόμο, πού έχουν «χάσει» τον άνθρωπο που τα φορούσε.
 
Με χίλια ζόρια βρεθήκαμε στην Σολωμού 53, στα παλιά γραφεία της Ε.ΚΟ.Ν Ρήγας Φεραίος, όπου καταφέραμε να ρίξουμε λίγο νερό στο πρόσωπό μας και να ανασάνουμε λιγάκι... 

Και τότε συνέβη το αναπάντεχο...

Ενώ βρισκόμαστε στον τρίτο όροφο του κτιρίου ακούμε φωνές και βλέπουμε άσπρα κράνη να εμφανίζονται... Ήταν η πρώτη φορά μετά την Μεταπολίτευση, που μια ομάδα δυνάμεων καταστολής  είχε  αποφασίσει να εισβάλει σε γραφεία τού Ρήγα, οργάνωσης νεολαιίστικης, κοινοβουλευτικού κόμματος.

Όσοι ήμασταν εκεί εξοπλιστήκαμε με ό,τι πρόχειρο βρήκαμε μπροστά μας, για να αμυνθούμε, περισσότερο από ένστικτο... Τελικά ο επικεφαλής σφύριξε και η διμοιρία βγήκε από το κτίριο...

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Εκείνη την μέρα εκατοντάδες πήγαν στα νοσοκομεία και σκοτώθηκαν η εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου από το Περιστέρι και ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής...

Παραθέτω αποσπάσματα από τότε:

«Τη νύχτα εκείνη, η Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια από το Περιστέρι, έπεσε αναίσθητη και αιμόφυρτη από αλλεπάλληλα χτυπήματα αστυνομικών κλομπ στην οδό Πανεπιστημίου. Μια ομάδα αστυνομικών την ξυλοκόπησε και τη χτύπησε αλύπητα στο κεφάλι και στο σώμα. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Το πόρισμα του ιατροδικαστή συγκλονίζει: 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής συμμετείχε στη συγκεκριμένη πορεία με τους συντρόφους του της «Επιτροπής Αυτοδιάθεσης Κύπρου». Στην Πλατεία Συντάγματος έγινε θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον άφησε επί τόπου βαριά τραυματισμένο. Μάλιστα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο Κουμής δεν είχε λάβει καν μέρος στα επεισόδια, αλλά καθόταν σε παρακείμενο καφενείο την ώρα των επεισοδίων. Ο Κουμής μεταφέρεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο και το βράδυ της Κυριακής είναι ήδη κλινικά νεκρός. Την Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου, κηδεύεται στην Κύπρο και αμέσως μετά πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Λευκωσίας». 

Την επόμενη μέρα πλήθος φοιτητών και εργατών πήγαμε στο Πολυτεχνείο για να διαμαρτυρηθούμε για τις δολοφονίες και την άγρια καταστολή.... Βρεθήκαμε σε διπλό κλοιό: Aστυνομια και άλλη κομματική νεολαία... Τα γεγονότα είναι καταγεγραμμένα...
 
Στην συζήτηση που έγινε στην Βουλή ξεχώρισαν οι κατάπτυστες τοποθετήσεις τού Ράλλη και τού Α. Παπανδρέου...

Παραθέτω:

«Την ευθύνη για τα αιματηρά γεγονότα ο πολιτικός κόσμος αποφάσισε να τη ρίξει στους διαδηλωτές. Στις 10 το βράδυ της ημέρας των επεισοδίων ο Ανδρέας Παπανδρέου δηλώνει ότι «μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις «οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων» που «αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του ελληνικού λαού». Σε ότι αφορά το θάνατο της Κανελλοπούλου, η κυβέρνηση περιορίσθηκε να δηλώσει ότι «για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις».

Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή μία εβδομάδα αργότερα ο πρωθυπουργός, κ. Ράλλης, έκανε την εξής δήλωση που έμεινε στην ιστορία: «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη». «Θα ήταν σε θέση, πραγματικά, η Αστυνομία στο σημείο της σύγκρουσης να προχωρήσει με ελιγμό τέτοιο, ώστε να αποκοπεί, το επαναλαμβάνω, το σώμα των 2.000 εξτρεμιστών και εκεί να τους αντιμετωπίσει», δήλωσε από την πλευρά του και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Όσο για τις «διοικητικές ανακρίσεις» για το θάνατο των δύο διαδηλωτών καμία απάντηση δε δόθηκε, κανένας ένοχος δεν τιμωρήθηκε. Τα ονόματά τους κοντεύουν να ξεχαστούν στις μέρες μας, τοποθετούμενα στον τραγικό κατάλογο των νεκρών αγωνιστών για τους οποίους δεν αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη» (Πηγή: tvxs).
 
Προς τιμήν του ο Γιάννης Ζίγδης είχε καταφερθεί με σφοδρότητα απέναντι στην τρομοκρατία των ΜΑΤ και στις δολοφονίες των αθώων.

Από το ΚΚΕ Εσωτερικού μίλησε ο Λεωνίδας Κύρκος ο οποίος τόνισε ότι τα κοινωνικά αδιέξοδα «δεν αντιμετωπίζονται με τις αστυνομικές μεθόδους».

Για τους δύο νεκρούς υποστήριξε μεταξύ άλλων: «Θα έπρεπε, τουλάχιστον, η ιατροδικαστική εξέταση να είχε τελειώσει σε 24 ώρες. Και θα έπρεπε, αν είχατε φιλοδοξήσει κάτι να κάνετε σήμερα στην αίθουσα αυτή, να μας φέρνατε το πόρισμα αυτής της ιατροδικαστικής εξέτασης. Και θα σας πω εγώ, πώς δεν έχω καμία ανάγκη από εξέταση, για να υποστηρίξω πώς το κορίτσι αυτό δολοφονήθηκε, και πως κατά συνέπεια υπήρξε δολοφόνος και ο δολοφόνος αυτός κρύβεται μέσα στα Σώματα Ασφαλείας.» (...) «Αν αφήσουμε το αίμα να κυλήσει διότι είναι αίμα άλλου, αν ξαναμπούμε στον κολασμένο κύκλο του αίματος, και θα μπούμε αν δεν δείξουμε την ευαισθησία που πρέπει, τότε δεν υπάρχει διέξοδος.» Και συνέχισε την αγόρευσή του: «Είπε ο κύριος  Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, ότι η Δημοκρατία πρέπει να είναι εξοπλισμένη για την περιφρούρηση της τάξης. Βεβαίως, υπάρχει ανάγκη να περιφρουρείται η τάξη. Μήπως όμως η Δημοκρατία πρέπει να είναι οπλισμένη για να δολοφονεί; [...] Ύστερα από όσα σας ανέφερα μπορώ να προχωρήσω σε ένα πρώτο αίτημα: διαλύστε τα ΜΑΤ. Δεν προσφέρουν ποτέ τίποτα καλό. Έγιναν όργανο ανωμαλίας και βαρβαρότητας. Προχωρήστε σε αυτό που έχετε εξαγγείλει, το ήπιο κλίμα και που βρήκατε ανταπόκριση. Μην το καταστρέφετε. Μα δεν το καταλαβαίνετε λοιπόν; Μα είναι τυχαίο ότι εμείς υπήρξαμε ο στόχος αυτής της φονικής επίθεσης;».

33 χρόνια μετά οι Κανελλοπούλου και Κουμής παραμένουν «άταφοι» γιατί «δεν βρέθηκαν» οι δολοφόνοι τους... Και δεν είναι οι μόνοι...

33 χρόνια μετά η Δημοκρατία βρίσκεται ξανά σε ασφυκτικό κλοιό από τις δυνάμεις τού αστικού μπλοκ εξουσίας που πλέον έχουν  καταπατήσει στοιχειώδη δικαιώματα και δεν έχει απομείνει καν το ράκος ενός «Κράτους Δικαίου».

33 χρόνια μετά  και αφού  το καπιταλιστικό σύστημα  αποπειράθηκε έναν αφασικό «εκσυγχρονισμό», έχει συσπειρώσει τις πλέον αντιδραστικές δυνάμεις  και επιτίθεται ιδεολογικά και κατασταλτικά στις δυνάμεις τής εργασίας με κάθε μέσον, συνεπικουρούμενο από την Χρυσή Αυγή.

33 χρόνια μετά και η Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου εκφράζεται ταξικά και συμβολικά από έναν Υπουργό Υγείας που απροκάλυπτα καταργεί το σημαντικότερο (μαζί με την Παιδεία και το νερό) δημόσιο αγαθό, που είναι η περίθαλψη για όλους.

33 χρόνια μετά και τρία χρόνια εφαρμογής του ταξικού Μνημονίου, δημιουργούν  συνθήκες έρημου τόπου, με ανυπόφορη ανεργία, υποαπασχόληση, κατάθλιψη και αυτοκτονίες και πάνω από όλα προκαλούν  βαθειά προσβολή και κατακερματισμό στην ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. 

Αυτό το μικρό σημείωμα δεν είναι παρά μια προσωπική μαρτυρία εκείνων των ημερών, που έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στην μνήμη μου και που δεν αναφέρονται συχνά, ενώ αφορούν την σύγχρονη ιστορία της Αριστεράς, της Αριστεράς της ελπίδας αλλά και των αδυναμιών.

Αφιερώνεται σε όλους τους  συντρόφους και συναγωνιστές που νέοι τότε ζήσαμε μια από τις πλέον κατασταλτικές και βίαιες επιδείξεις «δημοκρατίας» από τις αντιδραστικές δυνάμεις..

Ακόμα και σε εκείνους τους τότε συναγωνιστές και συντρόφους, που είτε δεν συμμετείχαν, είτε αργότερα εμήδισαν, μήπως  και αναλογιστούν τί υπηρετούν πλέον.

Αλλά και στους νεότερους συναγωνιστές, συντρόφους και φίλους, που πλέον έχουν παραλάβει την σκυτάλη για ένα κόσμο με κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνικοποίηση  των σχέσεων παραγωγής, έναν κόσμο Δημοκρατικό, Σοσιαλιστικό και Ανθρώπινο.. 

Τα «άδεια» παπούτσια των οδών Πανεπιστημίου-Αμαλίας και Όθωνος ακόμα ψάχνουν να βρουν τους κατόχους τους. Ακόμα ψάχνουν δικαίωση, ειδικά σήμερα που η Αριστερά αγωνίζεται για το ένα και μοναδικό πραγματικό «άκρο», που είναι η διευρυμένη και «μεροληπτική», υπέρ των δυνάμεων της εργασίας, Δημοκρατία.

Σαν μέλος της Ε.ΚΟ.Ν.-«Ρήγας Φεραίος» εκείνης της εποχής, μιας νεολαίας, που παρά τις δυσλειτουργίες της και ορισμένες γραφειοκρατικές της ομάδες, αποτέλεσε υπόδειγμα καινοτόμων ιδεών στην κομμουνιστική ανανέωση, οφείλω να υπογραμμίσω πως είναι ιδιαίτερα τιμητικό που 33 χρόνια μετά, πολλοί Ρηγάδες της περιόδου εκείνης παραμένουν ενεργοί και μάχιμοι, συμβάλλοντας όπως μπορεί ο καθένας, μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους συντρόφους που συναντηθήκαμε από διαφορετικές αφετηρίες στην προοπτική της ανατροπής της σημερινής, αποκρουστικά αυταρχικής κυβέρνησης, για την δημιουργία μιας κυβέρνησης της Αριστεράς.

«Υπάρχει μνήμη στο κέντρο της γης, ήλιος στον ουρανό και ουτοπίες»

Mάρκος Μέσκος  (Χαιρετισμοί 1995).

REDNotebook
17 Νεμβρίου 2013  Σπύρος Σούρλας

από 2 απο σφαιρες 16/11/2017 12:09 πμ.


Πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταστολή των επεισοδίων έπαιξε το μηχανοκίνητο της αστυνομίας, με τις γνωστές και αποκρουστικές «αύρες», που από εκείνη τη διαδήλωση δεν ξαναφάνηκαν στους δρόμους της Αθήνας.

Τα ΜΑΤ μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε πραγματικό σφαγείο με δυο νεκρούς διαδηλωτές(Κανελλοπούλου, Κουμής) τουλάχιστον δυο τραυματίες από αστυνομικά περίστροφα, πολλα σπασμένα κεφάλια, 150 τραυματιες,συλλήψεις κλπ…

Οι δράστες των δύο θανάτων έμειναν ατιμώρητοι, καθώς όσοι από τους αστυνομικούς κατηγορήθηκαν για τα συμβάντα της 16ης Νοεμβρίου 1980 αθωώθηκαν 7 χρόνια αργότερα.

από ... 16/11/2017 12:49 μμ.


post image
Οι περισσοτεροι ηταν απο τα ροπαλα των αστυνομικων και δυο τραυματίες υπηρχαν από αστυνομικά περίστροφα. Καποιες αναφορες ειχαν γινει και για τραυματισμους απο τις αυρες της ΕΛ.ΑΣ.

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License