Ανακοίνωση της Ταξικής Αντεπίθεσης για τα γεγονότα στο ΕΜΠ (15-17/11/2017)


Ανακοίνωση της Ταξικής Αντεπίθεσης για τα γεγονότα στο ΕΜΠ (15-17/11/2017)

Με μεγάλη μας έκπληξη διαβάσαμε στο indymedia οτι φέτος το ΕΜΠ τελεί υπό “κατάληψη” κατά τον τριήμερο “εορτασμό” του Πολυτεχνείου. Χωρίς καμιά παραπάνω ενημέρωση, ορισμένοι σύντροφοι κατευθύνθηκαν στο Πολυτεχνείο για να ενημερωθούν για τα χαρακτηριστικά και τους λόγους του εγχειρήματος. Στην πύλη της Στουρνάρη γίνανε αποδέκτες μιας τραγελαφικής εικόνας όταν περίπου 15 άτομα, που καμία σχέση δεν έχουν με το ανταγωνιστικό κίνημα και τις διαδικασίες του, κοίταζαν επιθετικά συντρόφους ρωτώντας τους αν είναι μπάτσοι (!), επιδεικνύοντας προκλητικά μαχαίρια και μολότοφ εναντίον τους με κλειδαμπαρωμένη, φυσικά, την πόρτα.

Από την πρώτη στιγμή έγινε αντιληπτό πως το ΕΜΠ κατελήφθει από δυνάμεις που παρασιτούν στις πλάτες του κινήματος. Δεν ήταν προϊόν μιας ανοιχτής διαδικασίας αγώνα που με συλλογικούς όρους κατέληξε σε ένα κοινό πολιτικό σκεπτικό. Δεν ήταν μια ανοιχτή προς το κίνημα πρωτοβουλία συλλογικοτήτων και ομάδων που είχαν μια διαφορετική προσέγγιση για το Πολυτεχνείο και τον τριήμερο “εορτασμό” του. Ούτε μια κατάληψη που πραγματοποιήθηκε οποιαδήποτε άλλη ημέρα του χρόνου στο ΕΜΠ πέραν του τριημέρου. Η “κατάληψη” του πολυτεχνείου αποτέλεσε μια κίνηση με ξεκάθαρα επιθετικά χαρακτηριστικά απέναντι στο κίνημα και την αγωνιζόμενη κοινωνία, μια εξουσιαστική πράξη επιβολής απέναντι σε οποιονδήποτε και οποιαδήποτε δεν ταίριαζε στο γούστο και την αισθητική των “καταληψιών”. Ένα πραξικόπημα που εάν έμενε αναπάντητο θα εξυπηρετούσε μονάχα τις δόλιες σκοπιμότητες και τους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς μιας δράκας φαντασμένων που νομίζουν οτι αποτελούν το επιτελείο της εξέγερσης.

Η παρακαταθήκη μιας τέτοιας τραγωδίας θα ήταν ολέθρια προπάντων για το αναρχικό κίνημα αφού θα λειτουργούσε υπονομευτικά, με τοξικές επιδράσεις στις πολιτικές αρχές και τις πρωταρχικές αξίες θεμελίωσης και συγκρότησής του. Θα ήταν μια παρακαταθήκη- βαρίδι στις πλάτες του κινήματος που θα συνέβαλλε στην παραπάνω αποσυσπείρωση και απομαζικοποίησή του. Στην αποκαρδίωση, τη ματαιότητα και την ιδιώτευση. Θα ήταν το επιστέγασμα του εκφυλισμού της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ελευθεριακής κουλτούρας. Θα ήταν άλλη μια παρακαταθήκη-νταβατζιλίκι για τον κόσμο του αγώνα. Μια πράξη σπίλωσης της μνήμης της εξέγερσης του Νοέμβρη του ’73 και των νεκρών της αλλά και μια πράξη εναντίωσης σε εξεγερσιακά γεγονότα, ανοιχτά και μαζικά, όπως της κατάληψης του 1995. Η καθιέρωση της ανοιχτότητας με όρους face control, ο δούρειος ίππος του αντικοινωνισμού και του αντικινηματισμού με κοινωνικά και ταξικά προτάγματα, η απαγόρευση πολιτικών εκδηλώσεων, συνελεύσεων και η διανομή υλικού αντιπληροφόρησης ή ο εκβιασμός της διεξαγωγής τους υπό την έγκριση πρώτα των “καταληψιών” και ύστερα υπό την πολιτική ηγεμονία της “κατάληψης” και των σκοτεινών χαρακτηριστικών που η ίδια προσέδωσε. Η νομιμοποίηση αναβαθμισμένων μέσων εναντίον αγωνιστών του κινήματος, η απονοηματοδότηση του επαναστατικού διεθνισμού και η αντικατάσταση του με τον μπαχαλοτουρισμό και τέλος ο αυτόκλητος διορισμός ορισμένων στο όνομα της αναρχίας να απαγορεύουν σε ανθρώπους και στα παιδιά τους,στους μαθητές, στη νεολαία και σε όσους αγωνίστηκαν για έναν καλύτερο κόσμο την απόδοση τιμής και μνήμης στους νεκρούς μας, αποτελεί την ύψιστη προσβολή.

Στις 15/11, την πρώτη ημέρα της “κατάληψης” καλέστηκε συνέλευση στο κτίριο Γκίνη με υπογραφή “Κατάληψη Πολυτεχνείου”. Εκεί αγωνίστριες και αγωνιστές του αναρχικού κινήματος προσήλθαν στη διαδικασία για να επιχειρηματολογήσουν εναντίον της συνέχισης του εγχειρήματος. Μετά τις εύστοχες παρεμβάσεις τους και τις αποχωρήσεις κυρίως νεότερων συντρόφων από την κατάληψη, ορισμένοι όχι μόνο δεν μεταπείστηκαν αλλά έφτασαν στο σημείο να απειλούν λεκτικά συντρόφους λέγοντας οτι θα κάνουν χρήση αναβαθμισμένων μέσων εναντίον τους. Το ίδιο βράδυ η “κατάληψη” σαφώς αποδυναμωμένη, με την παρουσία πλέον 25 ατόμων αποτελούμενων κυρίως από πρόσφυγες και μπαχαλοτουρίστες , ένα υποκείμενο “αγώνα” με κοινό χαρακτηριστικό την άγνοια για την εξέγερση του Νοέμβρη και τα χαρακτηριστικά του κινήματος στην ελλάδα, συνέχισε να χορεύει σε ρυθμούς psy trance στην πύλη της Στουρνάρη.

Το ίδιο βράδυ η Ταξική Αντεπίθεση, αφού ενημερώθηκε για τη συνέχιση της “κατάληψης” και ενώ καμία άλλη πρωτοβουλία δεν βρισκόταν σε εξέλιξη έτσι ώστε δικαιωματικά το κίνημα να βρεθεί στο φυσικό του περιβάλλον, έβγαλε δημόσιο κείμενο-κάλεσμα για την επόμενη ημέρα (16/11/2017) στην πλατεία Εξαρχείων στις 15:00 προκειμένου το κίνημα να συσπειρωθεί για να μπορέσει να υπάρξει στο ΕΜΠ καλώντας μάλιστα στις 16:οο σε συνέλευση στο Πολυτεχνείο για τις εξελίξεις. Στις 16:00 της ίδιας ημέρας, οργανώσεις τις εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς καλούσαν σε συγκέντρωση για τον ίδιο σκοπό στην πλατεία Κάνιγγος.

Στις 15:00 της επόμενης ημέρας, 300 αγωνιστές και αγωνίστριες πλαισίωσαν το κάλεσμα της Ταξικής Αντεπίθεσης στην πλατεία. Στις 15:45 πορευτήκαμε, αυτόνομα από τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, χωρίς επιθετικές διαθέσεις μόνο με όπλα τη μάζα και το δίκιο μας προς την πύλη της Στουρνάρη μπαίνοντας στο Πολυτεχνείο και συνυπάρχοντας με τους “καταληψίες” χωρίς προστριβές και αντιμαχίες.

Άνοιξε το ιστορικό και αιμοτοβαμμένο από αγώνες κτίριο του Πολυτεχνείου και διεκδίκησε το δικαίωμα της ύπαρξης και της πολιτικής παρουσίας του εκεί τις ημέρες του Νοέμβρη. Δυστυχώς για ορισμένους φαίνεται οτι τα δικαιώματα της εργατικής τάξης που κερδήθηκαν με αγώνες και θυσίες και βρίσκονται στο στόχαστρο των αφεντικών και της εργοδοτικής τρομοκρατίας δεν αποτελούν κατακτήσεις του κινήματος και της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Κατακτήσεις που ένα κίνημα οφείλει να περιφρουρεί και να αγωνίζεται διαρκώς, με όλα τα μέσα, για να διευρύνει μέσα σε ένα ασφυκτικά καπιταλιστικό περιβάλλον.

Αντιθέτως, διαφαίνεται όλο και περισσότερο ο υπονομευτικός και προβοκατόρικος ρόλος ορισμένων δυνάμεων που διαμορφώνουν τη στρατηγική της δράσης τους όχι πάνω στη γραμμή της “χάραξης νέων κατακτήσεων” και στην “περιφρούρηση των κεκτημένων μας” αλλά προσαρμόζοντας την με όρους παρασιτισμού πάνω σε δικαιώματα και κατακτήσεις που προήλθαν από μακρινούς αλλά και πρόσφατους αγώνες συμβάλοντας έτσι στην απονοηματοδότηση και την περιστολή τους.

Στην ανοιχτή συνέλευση που πραγματοποιήθηκε, στο ανοιχτό πλέον από το κίνημα ΕΜΠ, έδωσαν το παρών περισσότεροι από 300 άνθρωποι που μέχρι πρίν λίγες ώρες δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν το χώρο. Ακούστηκαν πολύ ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις αγωνιστών, από διαφορετικές αφετηρίες και προσεγγίσεις ,αλλά με κοινό παρονομαστή την εναντίωση σε αντικινηματικές λογικές και πρακτικές. Κατά την είσοδο δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς γύρω στις 17:00 στο Πολυτεχνείο οι εναπομείναντες “καταληψίες” απευθύνθηκαν σε αυτούς αποκαλώντας τους “πουτάνες” και προειδοποιώντας τους ότι το βράδυ θα “φάνε μαχαιριές”.

Όσο για εμάς θεωρούμε αυτονόητο οτι ο τρόπος που διεξάγεται η αντιπαράθεση με την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά θα είναι πολιτικός αλλιώς καλύτερα να μην υπάρξει. Γιατί από τα υλικά που χτίζουμε την πολιτική συγκρότηση και την αγωνιστική κουλτούρα μας σήμερα κρίνεται η πιθανότητα να δημιουργήσουμε ένα πραγματικά αντιεξουσιαστικό μέλλον στο αύριο.

Γιατί όσο κι εάν με κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς υπάρχει τόσο σε αξιακό όσο και σε στρατηγικό επίπεδο διάσταση και πολιτικός ανταγωνισμός στον τρόπο που αγωνιζόμαστε για την κοινωνική επανάσταση, αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει καφριλίκια και χουλιγκανίστικες συμπεριφορές. Γιατί όσο κι αν η επιλογή της ενσωμάτωσης μέσω της εκλογικής διαδικασίας στον κοινοβουλευτικό αστισμό και οι συνακόλουθες καταδίκες της ένοπλης πάλης και της μαχητικής αντίστασης μόνο αναχώματα στον επαναστατικό ανήφορο αποτελούν άλλο τόσο η δικιά μας ενσωμάτωση στο χουλιγκανισμό και τον αντικοινωνισμό δυσχεραίνει τον ανήφορο.

Το δημόσιο κάλεσμα της Ταξικής Αντεπίθεσης την επόμενη ημέρα στις 06:00 το πρωί στο Πολυτεχνείο πλαισιώθηκε από 30 περίπου συντρόφους και συντρόφισσες οι οποίοι εκδίωξαν την ΠΑΣΠ από την καθιερωμένη κατάθεση στεφανιών και λειτούργησαν αποτρεπτικά στην παρουσία κυβερνητικών στελεχών και κομματόσκυλων που απονοηματοδοτούν και καπηλεύονται την εξέγερση.

Τέλος, θα θέλαμε να διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα ρητορικά πρός το παρόν. Η άρση της εξουσιαστικής επιβολής από πότε δεν αποτελεί μια βαθιά αντιεξουσιαστική πρακτική και κωδικοποιείται ως κομμάτι ενός ανατροφοδοτούμενου προβλήματος; Την καταστολή τη δέχτηκε το κίνημα και η αγωνιζόμενη κοινωνία που έγινε αποδέκτης εξουσιαστικών συμπεριφορών και απαγορεύσεων ή οι είκοσι πραξικοπηματίες που έδιναν “πόρτα” στους παραπάνω; Εάν η είσοδος του κινήματος στο φυσικό του χώρο αποτελεί εξουσιαστική συμπεριφορά τότε η παρεμπόδισή του πώς ονομάζεται; Εάν μέλος της Ταξικής Αντεπίθεσης έδειχνε μαχαίρι σε “καταληψία” ή του έλεγε ότι θα κάνει χρήση “αναβαθμισμένων μέσων” εναντίον του διάφοροι θα μιλάγανε ήδη για νεοσταλινικού τύπου λογικές στο αναρχικό κίνημα και θα ζητούσαν την απομόνωσή μας. Τώρα γιατί δεν μιλάνε; Και τελευταίο αλλά πιο κρίσιμο: ποιά είναι η απάντηση που πρέπει να δίνει το κίνημα σε τέτοιου είδους καταστάσεις; Όσο για εμάς: η σιωπή παραμένει συνενοχή.

ΥΓ: Η συκοφαντία απέναντι σε όσους αγωνίζονται και ειδικά σε όσους βάζουν ζητήματα στο κίνημα και μπήγουν βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο είναι διαχρονικά δεδομένη. Δεν θα αναπαράγουμε εδω τη χυδαιολογία και τη λάσπη. Ενημερωθήκαμε μέσω του ιντυμίντια οτι στην ανοιχτή συγκέντρωση των 300 συντρόφων/ισσων στην πλατεία Εξαρχείων ήταν και δυο άτομα από “security team” πιθανώς και άλλοι που καμιά πολιτική σχέση δεν έχουν με το όραμα μας και βρίσκονται απέναντι. Το να εγκαλεί όμως κάποιος μια από τις ελάχιστες συλλογικότητες που πρωταγωνιστεί με κόστος και αυτοθυσία στους αγώνες ενάντια σε μπράβους, ναρκέμπορους και κάθε λογής συμμορία που αναπτύσσεται και λειτουργεί ενάντια στο κίνημα απαιτεί θράσος και μπόλικη εμπάθεια. Ειδικά όταν οι κατήγοροι μας δεν αντιπαρατέθηκαν ποτέ στην πράξη με όλα αυτά, κρατώντας αποστάσεις ασφαλείας. Όσοι μας ξέρουν, ξέρουν…

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)
21/11/2017

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License