post image

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η 25η Νοέμβρη έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Η συγκεκριμένη μέρα έχει καθιερωθεί από το 1991, όταν γυναικείες οργανώσεις θέλησαν να τιμήσουν τη μνήμη των τριών αδελφών Μιραμπάλ από τη Δομινικανή Δημοκρατία που βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου, κατ’ εντολήν του δικτάτορα Τρουχίλο, στις 25 Νοεμβρίου 1960. Με αφορμή την ημέρα αυτή -και όχι επειδή μας ενδιαφέρει να περιχαρακώνουμε τον αγώνα μας ενάντια στην πατριαρχία σε μία ή δύο ημέρες το χρόνο- μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε για κάποια ζητήματα.

Η καθιέρωση μιας τέτοιας μέρας δε σημαίνει την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Για άλλη μια φορά, βλέπουμε πως πίσω από την καθεστωτική καθιέρωση τέτοιων ημερών κρύβονται σύγχρονες εκδοχές αυτής της συνθήκης. Αυτή η μέρα αποτελεί μια ακόμη προσπάθεια να διαστρεβλωθεί η υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης. Η  απονοηματοδότησή της και η επανανοηματοδότησή της από την κυριαρχία και το υπάρχον σύστημα είναι κάτι που δεν μας προκαλεί καμία εντύπωση. Αλλά είμαστε εδώ για να τοποθετούμε εκ νέου τα ζητήματα κόντρα στη πατριαρχία και το σύστημα που την θρέφει.

Η πατριαρχία αποτελεί ένα από τα θεµέλια του κόσµου της εξουσίας και βασικό στοιχείο κοινωνικής αναπαραγωγής του.  Ως γυναίκες, πέρα από την εκµετάλλευση και την καταπίεση που επιβάλλεται συνολικά στους από κάτω, βιώνουµε την καταπίεση και στο πεδίο των έµφυλων διαχωρισµών, ως µια ακόµη µορφή καταπίεσης που απορρέει από τη δοµή του κυρίαρχου συστήµατος. Η ένταση της επίθεσης που δεχόμαστε σε όλα τα επίπεδα δε θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι διαφορετική από αυτή που δεχόμαστε στο πεδίο των διακρίσεων εξαιτίας του φύλου ή και της σεξουαλικότητάς μας.

 

Οι σύγχρονες εκδηλώσεις της πατριαρχίας εντείνονται όσο εντείνεται η συστηµική κρίση, η επίθεση των κυρίαρχων και η προσπάθεια εκφασισµού της κοινωνίας. Τα άπειρα πρόσφατα παραδείγματα είναι σαφή. Πηγαίνοντας μερικά χρόνια πίσω στο 2012, με την διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών σε μια περίοδο μηδενικής ανοχής και εξόντωσης όποιου περισσεύει φτάνοντας στη σύγχρονη καταδίκη της 22χρονης γυναίκας στη Κόρινθο που υπερασπίστηκε τον εαυτό της απέναντι στο βιαστή της, μεσολαβούν χιλιάδες καθημερινά παραδείγματα βίας κατά των γυναικών σε διάφορα πεδία. Οι δεκάδες βιασμοί, ο εξευτελισμός και η περαιτέρω επίθεση σε γυναίκες αγωνίστριες, σε κατασταλτικές επιχειρήσεις, οι ιδιαίτερες συνθήκες εργασίας των γυναικών, το δουλεμπόριο (trafficking)  είναι μόνο κάποια από αυτά, όπως αποκρυσταλλώνονται στον σύγχρονο κόσμο και διαχέονται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

«Η ανακάλυψη ότι μέσα στις κοινότητες των μαύρων εργατών υπήρχε απόλυτη ισότητα αντρών-γυναικών, θα πρέπει να τρομοκράτησε τους δουλοκτήτες, γιατί φαίνεται πως προσπαθούσαν να σπάσουν αυτή την αλυσίδα της ισότητας, καταπιέζοντας τις γυναίκες με έναν ιδιαίτερα κτηνώδη τρόπο. (…)Εφόσον οι μαύρες γυναίκες είχαν κατορθώσει να αποκτήσουν συναίσθηση της δύναμής τους, οι βίαιες σεξουαλικές επιθέσεις-σύμφωνα με τη λογική των δουλοκτητών-θα τους θύμιζαν την ουσιαστική και αμετάβλητη θηλυκότητα τους. Σύμφωνα με τη λογική της περιόδου εκείνης που ήθελε τον άντρα ηγεμόνα, θηλυκότητα σήμαινε παθητικότητα και αδυναμία.» λέει η Angela Davis σε μιαν άλλην εποχή.

Η επίθεση στη θηλυκότητα των γυναικών αποτελεί μέχρι και σήμερα μια προσπάθεια υπενθύμισης της γυναικείας τους φύσης, ως κάτι που τους διαχωρίζει από τους άντρες και κάτι βάσει του οποίου μπορούν να καταπιεστούν και να βασανιστούν περαιτέρω από αυτούς.

Η  ελευθερία ούτε παραχωρείται ούτε χαρίζεται, αλλά ορίζεται και κατακτιέται µέσα από τους ίδιους τους αγώνες. Η έμφυλη καταπίεση δεν είναι διαχωρισμένη από το σύνολο των υπόλοιπων μορφών καταπίεσης που απορρέουν από τη δομή και τη λειτουργία του κυρίαρχου συστήματος. Ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσµά της πατριαρχίας είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέµισµα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Να συλλογικοποιηθούμε και ως γυναίκες, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε και όλοι μαζί, με τους εργάτες, τους ανέργους, τους φοιτητές, τους μαθητές να ενώσουμε τις φωνές και τη δράση  μας με όραμα μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Εμπνεόμαστε από τις μαχητικές αντιστάσεις των μαύρων γυναικών εργατριών του Αμερικάνικου Νότου του 19ου αιώνα, από την οργάνωση και το σθένος των αναρχικών συντροφισσών στην Ισπανία του ’36, αλλά και από τα σύγχρονα παραδείγματα αντίστασης των γυναικών στην Τσιάπας, την Τουρκία και τη  Ροτζάβα και συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στη πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό…

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ Ο, ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΖΕΙ
Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License